National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-04-21T13:43:29.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ryś kanadyjski zamieszkuje mroźne obszary północy. Ten niezwykły drapieżnik jest mistrzem przetrwania w głębokim śniegu
items: Co 10. drzewo na świecie znajduje się na terenie Kanady – zaskakujące fakty o kraju liścia klonowego
items: Miasto przyszłości powstaje na naszych oczach. W miejscu dawnego lotniska rusza przełomowa inwestycja
items: Ryby jednak mają głos. Ponad 1000 gatunków ze sobą „rozmawia” i właśnie odkryto kolejne. Jakie dźwięki wydają?
items: Dzika przyroda przyciąga na tę wyspę turystów z całego świata – to jedno z ostatnich takich miejsc na świecie
items: Czy kojot zastąpi wilka? Nowe badania ukazują zmiany w amerykańskim ekosystemie
items: Zimowe kleszcze sieją spustoszenie. Pojawiły się przez łagodniejszy klimat i stanowią wielkie zagrożenie
items: Pszczoły wyczuwają chorobę u swojej królowej i... rozpoczynają rewolucję w ulu. Co prowadzi je na barykady?
items: Zając polarny przemierzył 388 km w rekordowe 49 dni i zmarł. Co nim kierowało?
items: Tajemnicza czarna góra lodowa zauważona u wybrzeży Kanady. Skąd się wzięła?
items: Kanadyjska gęś związała się z samcem zupełnie innego gatunku. Mieszkańcy kibicują unikatowej parze
items: Już wiadomo, do czego służy zagadkowy organ narwala. Osiąga 3 m długości
items: Dzień Świstaka. Willie nie dożył swojego święta. Władze miasta trzymały to w tajemnicy
items: Po raz pierwszy w historii kamera zarejestrowała upadek meteorytu. Słychać też świst i trzask
items: Niezwykłe znaleziska w XIX-wiecznym wraku. W skrzyni odkryto broń i monety
items: Wodospad Niagara – ciekawostki o jednym z symboli USA
items: Toronto – ciekawostki, atrakcje i informacje praktyczne. Co warto zobaczyć, będąc tu pierwszy raz?
items: Futrzana kulka znaleziona w wiecznej zmarzlinie okazała się zmumifikowanym zwierzęciem
items: Olbrzymi owad, który pamięta czasy dinozaurów odkryty ponownie w USA. Uważano, że dawno wymarł
items: Amerykanie zestrzelili dwa niezidentyfikowane obiekty latające, czyli UFO. Jeden nad Alaską, drugi nad Kanadą
items: Te niepozorne drapieżniki mogą konkurować z niedźwiedziem polarnym. Nowe badania zaskakują
items: Naukowcy przewidują, co może wywołać następną pandemię. W tle zmiany klimatyczne
items: W Kanadzie znaleziono mumię małego mamuta sprzed 30 tys. lat
items: Szwajcarska wioska w Kanadzie trafiła na sprzedaż. Mieszkańcy boją się, że historia Edelweiss Village zostanie zapomniana
items: Czy Iniskim Umaapi to „kanadyjskie Stonehenge”?

Ryś kanadyjski zamieszkuje mroźne obszary północy. Ten niezwykły drapieżnik jest mistrzem przetrwania w głębokim śniegu
type: item
date: 2026-05-10T07:56:05.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: ameryka północna
subject: kanada
subject: koty
subject: rysie
subject: stany zjednoczone
description: Ryś kanadyjski to prawdziwa ikona dzikich ostępów Ameryki Północnej. Nazywany „duchem północnych borów”, jest drapieżnikiem ekosystemu borealnego, którego istnienie jest ściśle splecione z jednym gatunkiem ofiary, a ich wzajemne relacje stały się fundamentem współczesnej ekologii populacyjnej. Jak wygląda ten wspaniały kot? Na jaką ofiarę poluje? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Dziedzictwo Issoire Zasięg występowania rysia kanadyjskiego Adaptacje do arktycznego mrozu Ryś kanadyjski vs ryś eurazjatycki Cykl ofiary i drapieżnika Zagrożenia dla rysia kanadyjskiego Nie ulega wątpliwości, że ryś kanadyjski pozostaje symbolem dzikości północy. Nie jest jednak pewne, czy przyszłe pokolenia będą miały okazję zobaczyć go w jego naturalnym środowisku – dzikich lasach północnych stanów USA i Kanady. Temu wspaniałemu zwierzęciu zagraża nie tylko ocieplenie klimatu, które powoli, sukcesywnie, roztapia jego mroźne imperium, ale także bezpośrednia działalność człowieka wkraczającego na terytoria rysia. Dziedzictwo Issoire Ryś kanadyjski (Lynx canadensis) pozostaje jednym z czterech żyjących przedstawicieli swojego rodzaju, obok rysia eurazjatyckiego, iberyjskiego i rudego, zwanego bobcatem. Każdy z tych gatunków wywodzi się od wspólnego przodka – rysia z Issoire (Lynx issiodorensis), który zamieszkiwał Europę i Afrykę na przełomie późnego pliocenu i wczesnego plejstocenu. Koty te skolonizowały Amerykę Północną w trakcie dwóch fal migracji przez most lądowy Beringia. Pierwsza odbyła się ok. 2,6 miliona lat temu i dała początek populacjom, które osiedliły się w południowej części kontynentu, ewoluując w dzisiejszego rysia rudego. Druga nastąpiła znacznie później, bo w ciągu ostatnich 200 tysięcy lat. Populacje te zajęły uwolnione od lodowców północne rejony kontynentu, co doprowadziło do wykształcenia się rysia kanadyjskiego. Choć morfologia obu gatunków pozostaje zbliżona, zwłaszcza dla niewprawnego oka, dzięki ewolucyjnej separacji czasowej i geograficznej zwierzęta te zajęły odmienne nisze ekologiczne. Zasięg występowania rysia kanadyjskiego Lynx canadensis zajmuje szeroki pas północnej części kontynentu, a jego zasięg występowania jest niemal identyczny z zasięgiem zająca amerykańskiego. Największa część populacji tych zwierząt zamieszkuje borealne lasy Alaski i Kanady. W USA ryś występuje na izolowanych „wyspach” siedliskowych. Są nimi: p…

rys-kanadyjski-19c3f6b.jpg
width: 1800
height: 1200

Co 10. drzewo na świecie znajduje się na terenie Kanady – zaskakujące fakty o kraju liścia klonowego
type: item
date: 2026-01-30T11:09:28.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: ameryka północna
subject: ciekawostki
subject: kanada
subject: Ottawa
subject: Travel
description: Jest 32 razy większa od Polski i obejmuje aż sześć stref czasowych. Kanada to kraina gór, potężnych lodowców, fascynujących miast i dzikiej przyrody. Oto 7 faktów, które pozwolą lepiej poznać fenomen kraju liścia klonowego.
encoded: W tym artykule: Kanada ciekawostki: 71% syropu klonowego pochodzi z Kanady Quebec City to najbardziej europejskie miasto Ameryki W Kanadzie znajduje się światowa stolica niedźwiedzi polarnych Kanada zaprasza obcych Czy istnieje język kanadyjski? Prawie połowa terytorium Kanady to lasy Montreal to największe francuskojęzyczne miasto po Paryżu O tym, co warto zobaczyć w Kanadzie, często piszemy w naszym serwisie. Poniżej 7 zaskakujących i mniej znanych faktów na temat tego jednego z największych i najbardziej fascynujących państw na świecie. Kanada ciekawostki: 71% syropu klonowego pochodzi z Kanady To jeden z najpopularniejszych produktów z symbolem listka klonowego. Syrop klonowy wytwarzany z soku klonowego jest uznawany za mniej kaloryczny zamiennik miodu. Kanada produkuje 71% światowego syropu klonowego, z czego 91% jest wytwarzane w Quebecu. Syrop klonowy jest jednym ze znaków rozpoznawczych kanadyjskiej kultury. Dzieje się tak, odkąd rdzenni mieszkańcy tego kraju nauczyli wczesnych osadników, jak zbierać sok i gotować z niego syrop. Obecnie istnieje ponad 8 tys. firm produkujących syrop klonowy w liczbie 13,2 miliona galonów rocznie. Quebec City to najbardziej europejskie miasto Ameryki Turyści odwiedzający Quebec City mają często wrażenie, że są w jednym z francuskich miasteczek znad Loary. Architektura tego miasta, zbudowanego przez francuskich kolonistów w XVI i XVII wieku, sprawa, że trudno się tu poczuć jak na ziemi amerykańskiej. Quebec City znane jest z bogatej historii, brukowanych uliczek i starych fortyfikacji. Co ciekawe, luksusowy hotel Château Frontenac w Quebec City dzierży tytuł rekordzisty „Księgi rekordów Guinnessa" najczęściej fotografowanego hotelu na świecie. W Kanadzie znajduje się światowa stolica niedźwiedzi polarnych Poznajcie miasteczko Churchill w prowincji Manitoba. Żyje tu mniej niż tysiąc ludzi, za to ponad 15 tys. niedźwiedzi polarnych. Ponieważ całą światową populację niedźwiedzi polarnych szacuje się na 25 tys. osobników, nie trud…

ciekawostki-o-Kanadzie-7cb9d3e.jpg
width: 5100
height: 3378

Miasto przyszłości powstaje na naszych oczach. W miejscu dawnego lotniska rusza przełomowa inwestycja
type: item
date: 2026-01-24T08:15:28.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: architektura
subject: Czas na miasta
subject: kanada
subject: lotniska
subject: miasta
subject: toronto
description: Opuszczone lotniska są jednym z największych wyzwań współczesnej urbanistyki. Rozległe, wybetonowane przestrzenie trudno wpisać w tkankę miejską, a ich ponowne zagospodarowanie wymaga ogromnych nakładów i długofalowej wizji. Okazuje się jednak, że takie tereny nie muszą pozostawać martwymi punktami na mapie. Jedno z nieczynnych lotnisk ma wkrótce stać się fundamentem zupełnie nowego miasta, a prace budowlane mają ruszyć jeszcze w tym roku.
encoded: Dawniej strategiczny ośrodek przemysłowy i lotniczy w czasie II wojny światowej, dziś zamknięta przestrzeń czekająca na nowe życie. Lotnisko Downsview zakończyło działalność w 2024 roku, zamykając wieloletni rozdział w historii północnej części miasta. Teraz teren o ogromnym znaczeniu historycznym i logistycznym ma zostać przekształcony w nową dzielnicę o skali porównywalnej z pełnoprawnym miastem. Inwestorzy zapowiadają projekt wart ponad 21 miliardów dolarów, który ma połączyć funkcje mieszkaniowe, społeczne i środowiskowe, redefiniując sposób myślenia o przyszłości terenów poprzemysłowych. Historia lotniska, które przez dekady napędzało kanadyjskie lotnictwo Lotnisko Downsview przez niemal cały XX wiek odgrywało kluczową rolę w historii kanadyjskiego lotnictwa i przemysłu obronnego. Obiekt został otwarty w 1929 roku na północno-zachodnich obrzeżach Toronto i szybko stał się jedną z najważniejszych baz lotniczych w kraju. W czasie II wojny światowej pełnił strategiczną funkcję zaplecza szkoleniowego i produkcyjnego dla Królewskich Kanadyjskich Sił Powietrznych, a na jego terenie powstawały i były testowane samoloty wykorzystywane przez aliantów. Po zakończeniu wojny Downsview nie straciło znaczenia – przeciwnie, jego rola ewoluowała wraz z rozwojem nowoczesnego lotnictwa. W kolejnych dekadach lotnisko stało się zapleczem badawczo-technicznym dla przemysłu lotniczego, a szczególnie dla firmy Bombardier, która wykorzystywała ten teren jako centrum testowe i montażowe swoich maszyn. Przez lata Downsview było miejscem premier nowych modeli samolotów, prób w locie i prac inżynieryjnych, pozostając jednocześnie zamkniętą przestrzenią o ograniczonym dostępie publicznym. Zmiany w globalnym przemyśle lotniczym, restrukturyzacja sektora oraz rosnące potrzeby urbanistyczne Toronto sprawiły jednak, że dalsze funkcjonowanie lotniska przestało być opłacalne. W 2024 roku obiekt został oficjalnie zamknięty, a jego teren przejęła spółka Northcrest Developments. Jak informował m.in…

lotnisko-d-20c35a2.jpg
width: 5888
height: 3922

Ryby jednak mają głos. Ponad 1000 gatunków ze sobą „rozmawia” i właśnie odkryto kolejne. Jakie dźwięki wydają?
type: item
date: 2026-01-15T11:20:51.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: kanada
subject: komunikacja
subject: ryby
description: Naukowcy z Uniwersytetu Wiktorii w Kanadzie, wykorzystując podwodną aparaturę nagraniową oraz narzędzia sztucznej inteligencji, udowodnili, że nawet blisko spokrewnione ryby wydają odmienne, charakterystyczne tylko dla siebie dźwięki. Odkrycie to może w przyszłości pozwolić na identyfikację ryb tylko na podstawie dźwięku.
encoded: Badania prowadzono w naturalnym środowisku morskim w pobliżu wyspy Vancouver – to istotna nowość w porównaniu z podobnymi wcześniejszymi analizami. Zespół naukowców nagrywał odgłosy z otoczenia bez ingerencji w zachowanie zwierząt. Zarejestrowano 1107 dźwięków wydawanych przez osiem gatunków ryb. Ryby chrząkają i stukają Zebrane nagrania zostały przeanalizowane za pomocą sztucznej inteligencji. Jej model, opracowany przez współautorkę badania Darienne Lancaster, analizował aż 47 cech dźwięku, takich jak długość trwania, częstotliwość czy struktura sygnału. Pozwoliło to na wychwycenie subtelnych różnic cechujących poszczególne gatunki. Ryby „rozmawiały” ze sobą poprzez charakterystyczne dźwięki przypominające stuknięcia lub chrząknięcia. Skuteczność identyfikacji dla „stukania” wynosiła około 80 proc., a dla „chrząkania” nawet 88 proc. Dźwięki ryb: wydaje je ponad tysiąc gatunków W pracy przypomniano, że według obecnego stanu wiedzy ponad 1000 gatunków ryb na świecie wytwarza dźwięki, jednak dotychczas brakowało badań terenowych, które pozwalałyby jednoznacznie powiązać dane odgłosy z konkretnymi gatunkami. W badaniu po raz pierwszy udało się zidentyfikować dźwięki pięciu nowych gatunków ryb, które wcześniej nie były pod tym kątem opisane. Jakie ryby „gadały” do mikrofonu w Vancouver? Naukowcy przebadali ryby naturalnie występujące w wodach wokół wyspy Vancouver w Kanadzie. Głównie z rodzaju Sebastes, do którego należą m.in. karmazyny (5 gatunków). Poza tym ofiodona z rodziny terpugowatych oraz Rhacochilus vacca z rodziny szumieniowatych. Podsłuchiwanie ryb – czy stanie się nowym narzędziem biologii? Jak podkreślił prof. Francis Juanes, biolog morski z Uniwersytetu Wiktorii i główny autor badania, uzyskane wyniki mogą mieć duże znaczenie praktyczne. Pasywna akustyka może stać się nowym, mało inwazyjnym narzędziem do monitorowania liczebności, aktywności oraz stanu zdrowia populacji ryb, co jest istotne zarówno dla ochrony przyrody, jak i dla rybołówstwa - a przecież …

ryby-wydaja-dzwieki-4444881.jpeg
width: 3000
height: 1987

Dzika przyroda przyciąga na tę wyspę turystów z całego świata – to jedno z ostatnich takich miejsc na świecie
type: item
date: 2025-12-27T09:46:05.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: ameryka północna
subject: fakty i mity
subject: kanada
description: Nowa Fundlandia to miejsce niezwykłe – dzika przyroda, potężne klify i wyjątkowa kultura rybacka. Poznaj atrakcje wyspy i dowiedz się, jak zaplanować podróż z Polski krok po kroku.
encoded: Spis treści: Gdzie leży Nowa Fundlandia i co ją wyróżnia? Atrakcje Nowej Fundlandii – co zobaczyć? Kultura i historia Nowej Fundlandii Aktywności na świeżym powietrzu Kiedy jechać? Pogoda i sezonowość Jak zaplanować podróż z Polski? Poradnik praktyczny Nowa Fundlandia, będąca częścią prowincji Nowa Fundlandia i Labrador w Kanadzie, to miejsce o surowym, niemal arktycznym uroku. Choć stosunkowo mało znana w Polsce, przyciąga podróżników szukających autentycznych doświadczeń: dzikiej przyrody, spokoju, niezatłoczonych szlaków i niesamowitych widoków. To nie tylko wyspa – to świat oddalony od codziennego zgiełku. Gdzie leży Nowa Fundlandia i co ją wyróżnia? Nowa Fundlandia to wyspa położona u wschodnich wybrzeży Kanady, stanowiąca część prowincji Nowa Fundlandia i Labrador. Jej strategiczne położenie u wejścia do Zatoki Świętego Wawrzyńca czyniło ją od wieków miejscem o ogromnym znaczeniu dla żeglugi, rybołówstwa i handlu transatlantyckiego. To tutaj jako pierwsi Europejczycy wylądowali Wikingowie – jeszcze przed Krzysztofem Kolumbem. Dziś wyspa słynie z niezwykle rozwiniętej linii brzegowej – 29 000 kilometrów wybrzeża to jedno z najdłuższych i najbardziej zróżnicowanych na świecie. Charakter Nowej Fundlandii to połączenie atlantyckiego klimatu, dzikiej przyrody, osad rybackich oraz silnych tradycji kulturowych. To również jeden z niewielu regionów Ameryki Północnej, gdzie nadal wyraźnie widoczne są wpływy europejskich osadników – zwłaszcza irlandzkich i angielskich. Surowy klimat i niezwykłe krajobrazy Nowa Fundlandia leży w strefie klimatu umiarkowanego chłodnego, z bardzo zmienną pogodą i dużą ilością opadów. Lato trwa krótko i temperatura rzadko przekracza 20°C, za to często występują nagłe mgły, silne wiatry i opady deszczu – co sprawia, że pogoda na wyspie potrafi zmieniać się kilka razy dziennie. Ten klimat kształtuje krajobraz – surowy, ale zachwycający. Wybrzeże przecinają skaliste klify, zatoki, cyple i fiordy o stromych zboczach. Woda Atlantyku wdziera się …

nowa-fundlandia--038172a.jpg
width: 2813
height: 1875

Czy kojot zastąpi wilka? Nowe badania ukazują zmiany w amerykańskim ekosystemie
type: item
date: 2025-12-19T10:44:16.000Z
creator: Olaf Kardaszewski
subject: Przyroda
subject: ameryka północna
subject: ekologia
subject: kanada
subject: odżywianie
subject: wilki
description: Zwierzęce ekosystemy są w dużym stopniu zależne od działań człowieka, o czym przekonała się populacja wilków zamieszkujących wschodnie tereny Ameryki Północnej. Tamtejsze drapieżniki zostały zastąpione przez inne psowate - kojoty. W jakim stopniu nowy ssak będzie mógł „wejść w buty” dotychczasowego mieszkańca, łatając w tej sposób lukę w tamtejszym ekosystemie?
encoded: Alex Jensen z Uniwersytetu Stanowego Karoliny Północnej przeprowadził badanie mające na celu udzielenie odpowiedzi na pytanie: czy kojoty mogą zastąpić wilki na wschodnich terenach Ameryki Północnej? Analizując wiele danych dotyczących m.in. diety obu ssaków, badacz starał się ocenić prawdopodobieństwo i możliwość tego, czy kojoty będą mogły należycie uzupełnić wilczą lukę w tamtejszym ekosystemie. Wyniki prac udowadniają, jak kruchy potrafi być świat przyrody w zetknięciu z bezrefleksyjnym człowiekiem. Wilk na muszce – jak doszło do zmiany populacji w Ameryce Północnej? Wilki przez lata stanowiły istotną część fauny zamieszkującej tereny na wschód od rzeki Missisipi. Swoimi drapieżnymi zwyczajami równoważyły populacje innych, roślinożernych gatunków, takich jak łosie, bobry czy jelenie. Intensywna urbanizacja tamtejszego regionu sprawiła jednak, że mięsożerne ssaki zaczęły prowadzić walkę o terytorium z innym ekspansywnym gatunkiem – człowiekiem. Ludzie postrzegali wilki jako zagrożenie, przez co regularnie prowadzili działania mające na celu zmniejszenie ich populacji. Masowe odstrzały sprawiły, że wielka rodzina tamtejszych psowatych musiała podzielić się na dwie mniejsze: mieszaninę wilka szarego i algonkińskiego, zamieszkującą Kanadę i okolice Wielkich Jezior oraz niewielką grupę wilka rudego, która żyje na wybrzeżu Karoliny Północnej. Na miejsce skurczonej populacji wilków przybyły – lepiej żyjące wśród ludzi – kojoty preriowe. Od około 1900 roku możemy mówić o stopniowym zasiedlaniu wschodnich terenów Ameryki Północnej przez ten gatunek spokrewniony z wilkiem. Czy diety wilka i kojota są podobne? Alex Jensen swoje badanie rozpoczął od analizy dokumentów opisujących dietę zarówno północnoamerykańskich wilków, jak i kojotów. W badanych próbkach kału starał się doszukać proporcji, jakie stanowią konkretne składniki diety: jelenie, króliki, małe gryzonie czy owoce. Pierwszy wniosek – patrząc na rozmiar obu drapieżników – mógł się wydawać oczywisty. Wilki zjadają …

GettyImages-146142096-7fe0e1d.jpg
width: 5198
height: 3430

Zimowe kleszcze sieją spustoszenie. Pojawiły się przez łagodniejszy klimat i stanowią wielkie zagrożenie
type: item
date: 2025-12-18T12:50:50.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: kanada
subject: kleszcze
subject: pasożyty
subject: zima
subject: zwierzęta
description: Chociaż kojarzą nam się głównie z latem, to obecnie zimą kleszcze wcale nie próżnują. Ich podgatunki korzystają z coraz wyższej temperatury i stają się aktywne nawet wtedy, gdy powinny trwać w letargu. Nowe realia wymagają od nas stałej czujności, bo okazuje się, że te pasożyty odpowiadają za lwią część śmierci łosi.
encoded: Zespół badaczy Université Laval odkrył, że kleszcze zimowe odpowiadają za śmierć większości młodych łosi we wschodniej Kanadzie. Pasożyt, który rozprzestrzenia się przez zmiany klimatyczne, powoduje ogromne straty wśród 8–13 miesięcznych łoszaków. Czym jest kleszcz zimowy? Kleszcz zimowy (Dermacentor albipictus) różni się od pospolitych kleszczy znanych w Europie. Przede wszystkim cały swój cykl życiowy – od larwy do postaci dorosłej – realizuje na jednym żywicielu. Pasożyt najczęściej wybiera łosie, rzadziej inne duże ssaki (np. jelenie, karibu). Latem larwy czekają w ściółce, jesienią wspinają się na przechodzące zwierzę i tam rozpoczynają żerowanie. Zimą kleszcze osiągają dorosłość, kopulują, a samice pod jej koniec wysysają ogromne ilości krwi, co umożliwia im złożenie tysięcy jaj po odpadnięciu na ziemię. Jak zmiany klimatu pomagają kleszczom? Przebieg zimy ma kluczowe znaczenie dla przeżywalności kleszczy zimowych. Długie, mroźne zimy skutecznie ograniczały ich liczebność. Ich stopniowe łagodzenie, obserwowane od dekad – zarówno w Kanadzie, jak i w Skandynawii – przedłuża sezon aktywności pasożytów, umożliwiając gwałtowny wzrost populacji. Kleszcze mają więcej czasu na znalezienie żywiciela i rozmnażanie, co zwiększa ryzyko masowej infestacji. Skąd pewność, że to kleszcze zabijają łosie? W ramach trzyletnich badań prowadzonych na kanadyjskim uniwersytecie odłowiono 280 młodych łosi z pięciu populacji rozciągających się od południowego Nowego Brunszwiku aż po obszary na północ od Rzeki Świętego Wawrzyńca. Każde zwierzę otrzymało obrożę GPS, a połowa z nich została poddana leczeniu akarycydem, specjalistycznym środkiem przeciwko kleszczom. Celem eksperymentu było porównanie zachowań i przeżywalności osobników w tych samych warunkach środowiskowych, ale o różnym poziomie inwazji pasożytniczej. Szczególną uwagę zwrócono na koniec zimy, kiedy samice kleszczy pobierają największe ilości krwi do rozmnażania, co najbardziej osłabia gospodarza. 94% – o tyle wzrosła prz…

shutterstock1727069497-1-f6570b1.jpg
width: 4592
height: 3056

Pszczoły wyczuwają chorobę u swojej królowej i... rozpoczynają rewolucję w ulu. Co prowadzi je na barykady?
type: item
date: 2025-11-26T10:22:20.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: kanada
subject: królowa
subject: pszczoła
subject: pszczoły
subject: śmierć
description: W Kanadzie zeszłej zimy wyginęło aż 36% kolonii pszczół miodnych. Pszczoły wiedzą, że coś się dzieje i próbują reagować: najnowsze badania pokazują, że robotnice potrafią wykryć infekcję u królowej i wypędzają ją z ula. To dramatyczna walka o przetrwanie całej kolonii, która uzmysławia nam, jak krucha może być władza wobec woli „ludu”.
encoded: Według danych Stowarzyszenia Zawodowych Pszczelarzy w Kanadzie aż 36% z 830 000 kolonii pszczół miodnych nie przetrwało ostatniej zimy. Chociaż już przyzwyczailiśmy się do takich makabrycznych nagłówków, to obecnie wiemy, że główną przyczyną masowego wymierania są schorowane królowe, a najnowsze badania rzucają światło na biologiczny – ale demokratyczny – dramat rozgrywający się w ulach. Dlaczego królowe pszczół stają się coraz mniej płodne? Królowe pszczół, które z natury odpowiadają za reprodukcję i składanie tysięcy jaj dziennie, są coraz częściej infekowane wirusami. Te infekcje skutkują mniejszą płodnością – królowe mają mniejsze jajniki i składają mniej jaj, a w niektórych przypadkach całkowicie przestają to robić. Badania wykazały, że właśnie te zakażone wirusami królowe były najczęściej klasyfikowane przez pszczelarzy jako „niesprawne”, chociaż wcześniej za przyczynę ich niemocy uważano pestycydy czy ekstremalne temperatury. Jak robotnice rozpoznają chorą królową? Robotnice – bezpłodne samice pszczół tworzące większość kolonii – są w stanie wykryć infekcję u królowej dzięki analizie jej feromonów. Zdrowa królowa wytwarza tak zwany „feromonowy bukiet”, czyli mieszaninę co najmniej dziewięciu związków chemicznych, które informują robotnice o jej kondycji i jakości. Jednym z kluczowych składników tego bukietu jest metylooleinian. Gdy jego poziom spada – co następuje w wyniku infekcji wirusowej – robotnice interpretują to jako sygnał alarmowy. Królowa nie spełnia już swojej funkcji, nie jest w stanie złożyć wystarczającej liczby jaj, a to zagraża przetrwaniu kolonii. To prowadzi do dramatycznej decyzji: wymiany królowej. Czym jest podmiana królowej i dlaczego może być śmiertelna dla kolonii? Gdy sygnały feromonowe świadczą o problemach obecnej królowej, robotnice zaczynają wychowywać nową. Ta, gdy osiągnie dojrzałość, rozpoczyna proces podmiany królowej – zazwyczaj eliminuje starą „władczynię” w pojedynku na śmierć i życie. Chociaż taka wymiana może się wydawać …

GettyImages-522171870-baaabc5.jpg
width: 5303
height: 3579

Zając polarny przemierzył 388 km w rekordowe 49 dni i zmarł. Co nim kierowało?
type: item
date: 2025-07-28T10:30:39.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: Edukacja
subject: kanada
subject: tundra
subject: zwierzęta
description: Zając polarny zaskoczył naukowców, przemierzając ponad 388 kilometrów w zaledwie 49 dni. Rekordowy dystans udokumentowany przez biologów pokazuje niezwykłe możliwości tych arktycznych zwierząt — ale historia kończy się tragicznie. Co mogło doprowadzić do śmierci zwierzęcia tuż po jego spektakularnej wędrówce?
encoded: Spis treści: Mistrz kamuflażu z Arktyki – co potrafi zając polarny? 388 kilometrów w 49 dni – rekordowa trasa zająca BBYY zszokowała naukowców BBYY nie wróciła do domu – rekordowa wędrówka zakończyła się tragedią 388 kilometrów w 49 dni. Taką trasę pokonała samica zająca polarnego (Lepus arcticus) o imieniu BBYY, wprawiając badaczy tego gatunku w osłupienie. To najdłuższa zarejestrowana wędrówka zająca – i jednocześnie jedna z najbardziej zagadkowych. Dlaczego BBYY ruszyła w tak długą podróż? I co sprawiło, że zaledwie miesiąc po jej zakończeniu zwierzę zmarło? Ta historia ma więcej znaków zapytania, niż można się spodziewać. Mistrz kamuflażu z Arktyki – co potrafi zając polarny? Zając polarny jest gatunkiem ssaka z rodziny zającowatych. Występuje głównie w tundrowych regionach Grenlandii, północnej części Kanady i na Alasce. Kiedy pora roku się zmienia, zając dobrze przystosowuje się do środowiska. Wraz z pierwszymi opadami śniegu zmienia futro na białe. Przez resztę roku jest niebiesko-szary. Jego środowiskiem naturalnym są polarne i górzyste siedliska. Zające polarne to małe, 4-kilogramowe zwierzęta, które często padają ofiarą lisów i wilków. Naukowcy zbadali, w jaki sposób te te małe ssaki się przemieszczają. O najnowszym odkryciu poinformowano na łamach czasopisma naukowego „Ecology”. 388 kilometrów w 49 dni – rekordowa trasa zająca BBYY zszokowała naukowców W 2019 roku prof. Dominique Berteaux, ekolog z kanadyjskiego Université du Québec wraz ze współpracownikami postanowili zbadać trasy zajęcy polarnych. W tym celu schwytali 25 dzikich osobników, które żyły na północnym obszarze Wyspy Ellesmere’a i założyli im specjalne obroże z nadajnikami satelitarnymi. Naukowcy przyznają, że sami nie spodziewali się, że odkryją coś tak niezwykłego. Samica, którą nazwano BBYY, pokonała aż 388 kilometrów w 49 dni. – To najdłuższy dystans, jaki kiedykolwiek zarejestrowano wśród wszystkich zającowatych – przekonują uczeni. Na poniższej mapie dokładnie widać trasę, którą przemi…

zajac-polarny-GettyImages-2164441077-55c3507.jpg
width: 2121
height: 1414

Tajemnicza czarna góra lodowa zauważona u wybrzeży Kanady. Skąd się wzięła?
type: item
date: 2025-06-13T10:25:47.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: góra lodowa
subject: grenlandia
subject: kanada
subject: lodowce
subject: obserwacje
description: Kanadyjski rybak zauważył niezwykłą czarną górę lodową na Morzu Labradorskim. Jej równomierna barwa i kształt zaintrygowały nawet glacjologów.
encoded: Spis treści Lód rzadko kiedy jest naprawdę biały Hipotezy naukowców: skąd pochodzi czarna góra lodowa? W połowie maja u wybrzeży Kanady, na Morzu Labradorskim, rybak Hallur Antoniussen zauważył coś niezwykłego — całkowicie czarną górę lodową. Zaskoczony i zaintrygowany, uwiecznił to niezwykłe to zjawisko i opublikował zdjęcie w mediach społecznościowych. Jak sam stwierdził w rozmowie z CBC Radio, widział wcześniej góry lodowe z domieszką kamieni, jednak ta była zupełnie inna – niemal czarna, o charakterystycznym, diamentowym kształcie. Lód rzadko kiedy jest naprawdę biały Zazwyczaj góry lodowe kojarzą się z białymi bryłami lodu, czasem lekko niebieskimi lub zielonkawymi. Biały kolor wynika z obecności mikroskopijnych bąbelków powietrza, które rozpraszają światło. W miarę jak lód się starzeje i ulega kompresji, traci powietrze, staje się przezroczysty, a potem nabiera niebieskiego odcienia (czerwone fale świetlne są pochłaniane, a niebieskie rozpraszane). Czasem jednak góry lodowe przybierają inne kolory w wyniku domieszek. Zielone zawierają tlenki żelaza (żółtawe), które po zmieszaniu z niebieskim lodem dają kolor zielony. Czarne lub ciemnoszare góry lodowe są znacznie rzadsze i zazwyczaj powstają, gdy lód miesza się z ciemnym materiałem – np. osadem lub pyłem – często gdy przewraca się po ciemnym dnie morskim. Hipotezy naukowców: skąd pochodzi czarna góra lodowa? W przypadku lodowca zauważonego przez Antoniussena jego jednolita czarna barwa wskazuje, że jest czymś innym niż zwykłą mieszanką lodu z piaskiem czy kamieniami. Glacjolog Lev Tarasov z Memorial University w Kanadzie sugeruje, że może to być bardzo stary fragment lądowego lodowca, który odłamał się i trafił do oceanu. Lodowce są w ciągłym, choć powolnym ruchu i zabierają ze sobą dużo materiału skalnego. Jednolita czarna barwa „diamentowej góry” sugeruje, że zanieczyszczenia musiały mieszać się z lodem przez bardzo długi czas — nawet od 1000 do 100 000 lat. Inne hipotezy mówią że ciemna barwa to sprawa pyłu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/06/499904135101716935635402453669317954953716206n-c238b5f.jpg
width: 2048
height: 1536

Kanadyjska gęś związała się z samcem zupełnie innego gatunku. Mieszkańcy kibicują unikatowej parze
type: item
date: 2025-06-03T10:56:52.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: kanada
subject: obserwacje
subject: ptaki
description: Historia tej dwójki to opowieść o międzygatunkowej miłości, stracie i osobliwościach natury. Samica bernikli kanadyjskiej i samiec gęsi białoczelnej stworzyli parę w rezerwacie pod Portland, gdzie założyli gniazdo i próbowali wychować potomstwo.
encoded: Spis treści Gęś białoczelna i bernikla kanadyjska – jak doszło do tego romansu? Wspólne potomstwo dwóch gatunków Międzygatunkowa miłość w świecie zwierząt Wiosna to czas, gdy ptaki łączą się w pary, budują gniazda i składają jaja. W Kanadzie, w parku Blue Lake Regional Park pod Portland miało miejsce niezwykłe wydarzenie, które przyciągnęło uwagę obserwatorów ptaków — samiec i samica gęsi różnych gatunków połączyli się w nietypową parę i próbowali wspólnie wychować potomstwo. Gęś białoczelna i bernikla kanadyjska – jak doszło do tego romansu? Widok gniazdującej bernikli kanadyjskiej to nic niezwykłego, ani w miejskim parku, ani ogólnie w Kanadzie. Jednak strażnicy Blue Lake Regional Park pod Portland jako pierwsi z zaskoczeniem zaobserwowali jej towarzysza. Samiec o zupełnie innym wyglądzie nie odstępował bernikli na krok. William McDonald, jeden ze strażników, zaczął uważniej obserwować ptaki i skontaktował się ze specjalistami ds. dzikiej przyrody. Okazało się, że towarzyszem bernikli był przedstawiciel innego gatunku – gęsi białoczelnej. To mniejsza gęś, o żółtym dziobie, szaro-brązowym upierzeniu i białym czole. Oba ptaki ewidentnie tworzyły parę i starały się o potomstwo. Wkrótce bernikla złożyła jaja. Wspólne potomstwo dwóch gatunków ZaobserWowano, że z sześciu jaj wykluły się dwa młode. Prawdopodobnie niestety nie przeżyły, bo nie odnotowano ich obecności – o wykluciu świadczyły tylko puste skorupki jaj. Cztery pozostałe jaja najprawdopodobniej były niezapłodnione. Biolożka Katy Weil opowiada, że takie sytuacje się zdarzają, a potomstwo z takiej krzyżówki może dożyć dorosłości i wygląda bardzo ciekawie. Czy nietypowa para podejmie kolejną próbę? To całkiem możliwe, bo gęsi, jak wiele ptaków, łączą się w pary na całe życie. Nie wiadomo, dlaczego gęś białoczelna zdecydowała się zostać w tym regionie Kanady (Oregonie) – zazwyczaj migruje znacznie dalej na północ. Według Roberta Wilsona, zoologa z Uniwersytetu Nebraska-Lincoln, mogło to być spowodowane jakimś ura…

videoframe112359-7358dc0.png
width: 960
height: 540

Już wiadomo, do czego służy zagadkowy organ narwala. Osiąga 3 m długości
type: item
date: 2025-03-03T13:11:36.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: dzikie zwierzęta
subject: kanada
subject: oceany
subject: walenie
description: Kieł narwala, wyrastający z jego szczęki, osiąga nawet 3 metry długości. Do czego tak naprawdę służy temu zwierzęciu? Naukowcy rozwiązali tę zagadkę dzięki obserwacjom z użyciem drona. Wnioski okazały się zaskakujące.
encoded: Spis treści: Drony nad narwalami Wielofunkcyjny organ narwali Zręczny jak narwal Ten osiągający 5–6 metrów długości waleń żyje w wodach strefy arktycznej. Narwal (łac. Monodon monoceros) posiada pojedynczy, spiralnie skręcony kieł. Ten narząd zwraca na siebie uwagę, bo w przypadku samców osiąga nawet 3 metry długości. Ale do czego kieł tak naprawdę służy? Naukowcy przypuszczali, że z jego pomocą narwale otrzymują informacje o otoczeniu: temperaturze czy substancjach w wodzie. Tego typu kły mają być też pomocne w czasie godów. Dron nad narwalami Wyzwaniem przy badaniu waleni jest ich obserwacja w naturalnym otoczeniu. I tu pomocne stały się drony, które niezauważone przez te wielkie wodne ssaki mogły dostarczać informacje na temat ich zachowań. Naukowców szczególnie ciekawiła funkcja podłużnego „rogu” – tak naprawdę jest on wydłużonym zębem. Wiele funkcji tego organu było dyskusyjnych i dopiero bezpośrednie obserwacje narwali w ich naturalnym środowisku postawiły kropkę nad i. Badania przeprowadzili badacze z Harbor Branch Oceanographic Institute na Florida Atlantic University oraz kanadyjskiego Departamentu Rybołówstwa i Oceanów, we współpracy ze społecznościami Inuitów w Nunavut w kanadyjskiej Wysokiej Arktyce. Wielofunkcyjny organ narwali Dane wideo uzyskane dzięki dronom okazały się bardzo cenne dla naukowców. Na ich podstawie badacze opublikowali artykuł na łamach czasopisma naukowego „Frontiers in Marine Science”. Wyróżniono 17 różnego rodzaju zachowań narwali związanych z podłużnym kłem. Oto część z nich: manipulowanie, ogłuszanie i zabijanie ryb – golca arktycznego; korekta kursu w czasie śledzenia ryb – narwale wykonywały szybkie i precyzyjne ruchy kłem; odganianie mew, które chciały „przejąć” ich zdobycz; zjawisko podkradania upolowanego zwierzęcia określa się jako kleptopasożytnictwo; zabawa – naukowcy dostrzegli zachowania, które można interpretować jako rodzaj zabawy. Polegała na obracaniu i popychaniu ryb, a nie ich ogłuszaniu. Tego typu obserwacja była…

PodMonodonmonoceros-97bde00.jpg
width: 2801
height: 1449

Dzień Świstaka. Willie nie dożył swojego święta. Władze miasta trzymały to w tajemnicy
type: item
date: 2025-02-03T09:55:20.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Przyroda
subject: kanada
subject: tradycje
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Dzień Świstaka to jedna z najbardziej nietypowych amerykańskich tradycji. Już od ponad wieku świstak prognozuje, jak długo potrwa zima. Wszystko zależy od tego, czy zwierzak zobaczy swój cień. Jakiej pogody możemy spodziewać się po najbliższych miesiącach?
encoded: Spis treści Dzień Świstaka 2025. Kiedy przyjdzie wiosna? Dzień Świstaka może być też Dniem Homara Gdzie żyją świstaki? 2 lutego to Dzień Świstaka. Nietypowa tradycja prognozowania pogody jest pielęgnowana w Ameryce Północnej już od ponad 100 lat. Najbardziej znany świstak-meteorolog to Phil z miasteczka Punxsutawney w stanie Pensylwania. Na przestrzeni lat zwierzak był prawdopodobnie wiele razy zastępowany, ale to nie zaszkodziło jego popularności. Wywabianie Phila z nory każdego roku śledzą tysiące Amerykanów i Kanadyjczyków. W pandemii Dzień Świstaka w Pensylwanii był obchodzony on-line. Dzień Świstaka 2025. Kiedy przyjdzie wiosna? Zasady są proste: jeśli Phil zobaczy swój cień, to oznacza, że zima potrwa jeszcze sześć tygodni, a jeśli nie, wiosna przyjdzie wcześniej. W tym roku podczas obchodów Dnia Świstaka słynny zwierzak przewidział jeszcze sześć tygodni zimy. „Wewnętrzny krąg” lokalnych urzędników poinformował, że gryzoń, wywabiony o świcie, zauważył swój cień. W 2023, 2022 i 2021 r. Phil również prognozował srogą zimę, za to rok temu nie zobaczył cień, co miało być zapowiedzią rychłego nadejścia wiosny. Ile jest w tym prawdy? Według statystyk Phil ma rację dość rzadko. Sprawdzalność jego prognoz waha się od 40 do 50 proc. Dla odmiany w Nowym Jorku Chuck ze Staten Island przewidział wczesną wiosnę. Gwoli ścisłości, Chuck to symboliczne imię przekazywane świstakom z pokolenia na pokolenia. W 2014 nowojorski gryzoń znalazł się na nagłówkach po tym jak burmistrz, Bill de Blasio, upuścił zwierzaka w trakcie ceremonii prognozowania pogody. Świstak zmarł tydzień później. Jak się okazało, nie był to Chuck, a samica Charlotte. Rzecznik zoo na Staten Island, Brian Morris, wyjaśnił wówczas, że do corocznych obchodów wybierany jest „najmniej zrzędliwy świstak tego dnia”. Dzień Świstaka może być też Dniem Homara Willie, świstak albinos z kanadyjskiego miasteczka Wiarton, również jest bohaterem przykrej historii. Zwierzak cieszył się ogromną sympatią w Kanadzie. Tym więks…

dzien-swistaka-2022-willie-nie-dozyl-swojego-swieta-a-jaka-pogode-prognozuje-phil-3a7206a.jpeg
width: 888
height: 614

Po raz pierwszy w historii kamera zarejestrowała upadek meteorytu. Słychać też świst i trzask
type: item
date: 2025-01-20T15:25:41.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Ludzie
subject: Nauka
subject: kanada
subject: kosmos
subject: meteoryty
subject: wideo
description: Właściciel domu w Kanadzie miał niesamowity fart. Kamera, którą zamontował przy drzwiach wejściowych, przypadkiem zarejestrowała upadek meteorytu. Jest to pierwsze nagranie tego rodzaju w historii.
encoded: Spis treści: Co widać na filmie zarejestrowanym w Kanadzie? Pierwsze nagranie upadku meteorytu Co wiadomo o meteorycie, który uderzył w dom Kanadyjczyka? Joe Velaidum nie może narzekać na brak szczęścia. Pewnego wieczoru w lipcu zeszłego roku jak co dzień wybierał się na spacer z psami. Wyszedł na ganek swojego domu w Marshfield na Wyspie Księcia Edwarda. Postał tam chwilę, po czym poszedł się przejść. Kiedy wrócił, zauważył, że jedna z płyt chodnikowych w pobliżu drzwi została uszkodzona. Leżały na niej pył, kurz i odłamki skał, układające się w kształt gwiazdy. Miały zabarwienie srebrno-szare i wyraźnie odcinały się od bordowej terakoty. Co to mogło być? Velaidum sięgnął do nagrania z kamery, którą ma zamontowaną niedaleko drzwi wejściowych. Gdy je uważnie przejrzał, znalazł odpowiedź. Co widać na filmie zarejestrowanym w Kanadzie? Nagranie z ganku Kanadyjczyka można zobaczyć poniżej. Nie należy spodziewać się żadnego spektakularnego widowiska. Kluczowa jest piąta sekunda filmu. Wówczas po prawej stronie obrazu coś zaczyna się dziać. Meteoryt pojawia się zaledwie na jednej klatce. Jednak jeśli uda się ją uchwycić, robi się dobrze widoczny. Wyraźniej za to widać efekt, jaki dało jego uderzenie o ziemię: nagle wzbijający się nieduży obłok pyłu. Słychać również świst oraz trzask. Pierwsze nagranie upadku meteorytu – Najbardziej szokujące dla mnie jest to, że stałem dokładnie w tamtym miejscu zaledwie dwie minuty przed uderzeniem – powiedział Joe Velaidum CBC News. Dodał, że gdyby widział nadlatujący okruch, prawdopodobnie nie ruszyłby się i mógłby zostać trafiony. Jeden z przyjaciół podpowiedział mu, że w jego chodnik najprawdopodobniej uderzył meteoryt. Velaidum wraz ze swoją partnerką, Laurą Kelly, zabrali rozrzucone kawałki skały. Następnie poinformowali, o tym co się stało, Chrisa Herda z University of Alberta. Wysłali mu też zebrane siedem gramów materiału. Zupełnym przypadkiem Herd wybierał się kilkanaście dni później na Wyspę Księcia Edwarda. Do swojej podróży…

MeteorytzMarshfield-b411674.jpg
width: 3020
height: 2007

Niezwykłe znaleziska w XIX-wiecznym wraku. W skrzyni odkryto broń i monety
type: item
date: 2024-03-05T10:06:21.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: archeologia
subject: arktyka
subject: historia
subject: kanada
subject: odkrycia archeologiczne
subject: okręt
subject: Wolny czas
subject: wrak statku
description: Pistolety, fiolki na leki i monety – to niektóre przedmioty, wydobyte ze skrzyni we wraku okrętu HMS Erebus przez archeologów podwodnych. Załoga bezskutecznie poszukiwała w XIX wieku drogi morskiej łączącej Ocean Atlantycki z Oceanem Spokojnym.
encoded: W tym artykule: Gdzie podziały się statki? Archeolodzy podwodni we wraku Okręty objęte ochroną Statki HMS Erebus i HMS Terror wyruszyły w 1845 roku z Wielkiej Brytanii. Była to ekspedycja badawcza do Arktyki, którą kierował kapitan John Franklin – oficer Brytyjskiej Marynarki Wojennej. Była to jego czwarta wyprawa arktyczna. Jej cel: pokonanie ostatniej, nieprzebytej części Przejścia Północno-Zachodniego i dotarcie do wód Oceanu Spokojnego. Ten śmiały plan nie powiódł się. Okręty zatrzymał lód. Oba ostatecznie zatonęły, wraz z całymi załogami liczącymi 129 osób, w rejonie Wyspy Króla Williama Gdzie podziały się statki? Ostatni raz widziano je w 1848 roku, gdy wpływały na Morze Baffina. Tuż po utracie kontaktu ze statkami rozpoczęły się ich poszukiwania. Między 1847 a 1859 rokiem odbyło się aż 30 ekspedycji. Śladu po dwóch okrętach nie znaleziono. Dopiero współczesne poszukiwania przyniosły rezultaty. HMS Erebus zlokalizowano w 2014 roku, a HMS Terror – w 2016. Od tego czasu trwają badania obu jednostek z wykorzystaniem sonarów i jednostek samobieżnych. Do wraków schodzą też archeologowie podwodni. Właśnie podsumowali ostatni sezon badawczy, który odbył się w latem 2023 roku i skoncentrował na HMS Erebus. – To był kolejny udany sezon badawczy dla zespołu archeologii podwodnej Parks Canada. Pozyskiwanie artefaktów z wraków i wykonywanie wysokiej jakości zdjęć daje wgląd ludziom z całego świata w to, jak wyglądało życie załóg na pokładzie tych statków podczas wyprawy – powiedział dyrektor generalny Parks Canada, Ron Hallman. Archeolodzy podwodni we wraku Zespół badawczy przeprowadził sześćdziesiąt osiem nurkowań w ciągu dwunastu dni. Prowadzone były przez kanadyjską organizację rządową Parks Canada. Ten sezon był wyjątkowo udany. Celem badań była kabina oficera i kwatera członków załogi. To w tym drugim miejscu, usytuowanym w części dziobowej, nurkowie natknęli się na skrzynię marynarską. Znajdowały się w niej liczne artefakty, w tym pistolety, różnego rodzaju akcesori…

niezwykle-znaleziska-w-xix-wiecznym-wraku-w-skrzyni-odkryto-bron-i-monety-500d4ed.jpg
width: 7667
height: 5111

Wodospad Niagara – ciekawostki o jednym z symboli USA
type: item
date: 2024-01-13T07:31:03.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: kanada
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
subject: wodospady
description: To właśnie tam w 1885 roku Nikola Tesla i George Westinghouse stworzyli pierwszą na świecie elektrownię wodną. Nic dziwnego, bo wodospad Niagara jest w stanie wyprodukować ponad 4 miliony kilowatów energii elektrycznej, która jest dzielona między Stany Zjednoczone i Kanadę.
encoded: W tym artykule: Ile jest wodospadów Niagara? Ile ton wody przepływa przez wodospad Niagara? Kiedy powstał wodospad Niagara? Chociaż wodospad Niagara jest ogromny, to nie jest ani najwyższym, ani najszerszym na Ziemi. Jednak jest tak popularny, że w naszym odczuciu słowa Niagara i wodospad to niemal synonimy. Ile jest wodospadów Niagara? Wodospad Niagara to tak naprawdę nie jeden wodospad, ale trzy. Dwie kaskady: Wodospad Amerykański oraz Wodospad Welon Panny Młodej znajdują się w USA, na północy stanu Nowy Jork. Trzecia kaskada – Wodospad Podkowy – na terenie Kanady. Wszystkie trzy znajdują się na rzece Niagara, która wypływa z jeziora Erie, jednego z pięciu Wielkich Jezior Ameryki Północnej, i wpada do jeziora Ontario w Kanadzie. Sama rzeka jest krótka, liczy zaledwie 55 km. Ale na swej drodze musi pokonać niemal 100-metrową różnicę poziomów. Dwie kaskady po stronie amerykańskiej mają wysokość 20–30 metrów, za to kanadyjska aż 53 metrów. Jednak tym, co czyni Niagara Falls tak zachwycającym miejscem, jest szerokość wodospadów. Kanadyjska część kompleksu ma niemal 800 metrów szerokości! Jest to jednocześnie miejsce graniczne pomiędzy Kanadą a USA. Co ciekawe, Wodospad Niagara (ang. Niagara Falls) otaczają dwa miasta nazwane właśnie Niagara Falls. Jedno leży po stronie amerykańskiej, drugie – kanadyjskiej. Tereny wokół wodospadu mają status parków. Wodospady przyciągają tłumy turystów. Ocenia się, że rocznie ogląda je nawet 8 milionów turystów. Ile ton wody przepływa przez wodospad Niagara? W każdej sekundzie przez wodospad Niagara przepływa 3 160 ton wody. Woda spada z prędkością 10 metrów na sekundę nad wodospadem, uderzając w podstawę wodospadu z siłą 280 ton w American Falls i Bridal Veil Falls. Ta liczba zwielokrotnia się do 2,509 ton u podstawy Horseshoe Falls. Wodospad Niagara jest w stanie wyprodukować ponad 4 miliony kilowatów energii elektrycznej, która jest dzielona między Stany Zjednoczone i Kanadę. Jako pierwszy moc Niagara Falls ujarzmił nie kto inny, ty…

wodospad-niagara-11a4f7b.jpg
width: 2121
height: 1414

Toronto – ciekawostki, atrakcje i informacje praktyczne. Co warto zobaczyć, będąc tu pierwszy raz?
type: item
date: 2023-08-10T13:26:06.000Z
creator: redakcjang
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: kanada
subject: toronto
subject: Travel
description: Toronto nieprzypadkowo uchodzi za „polskie miasto”, bowiem – jak podają różne źródła – mieszka tu ponad 250 tys. naszych rodaków. Ale trudno się temu dziwić, ponieważ największe miasto Kanady potrafi zachwycić na każdym kroku.
encoded: W tym artykule: Najważniejsze informacje o Toronto Loty Warszawa – Toronto Kiedy najlepiej jechać do Toronto? Co warto zobaczyć w Toronto? Atrakcje Toronto Toronto – atrakcje dla dzieci Ciekawostki o Toronto Toronto to barwne, wielkie miasto w kanadyjskim Ontario. Jest znane na całym świecie z CN Tower, wielokulturowego charakteru i otwartości mieszkańców. W Toronto zwiedzanie przybiera postać podróży do czasów kolonialnych, przeplatanej zdumiewającą nowoczesnością. Co warto zobaczyć w tym kanadyjskim mieście? Najważniejsze informacje o Toronto Toronto to stolica kanadyjskiej prowincji Ontario i zarazem największe miasto Kanady. To najbardziej wieloetniczne spośród miast świata, od 2001 roku nosi nawet nadany mu przez ONZ tytuł World’s Most Multicultural City. Na co dzień pełni funkcję stolicy kraju pod względem ekonomicznym oraz kulturalnym. Powierzchnia Toronto wynosi 841 km2, teren miasta zamieszkuje na stałe pomad 2,5 miliona osób. W całej aglomeracji Toronto jest to ponad 6 milionów mieszkańców. Gęsto zamieszkana jest cała prowincja, której stolicę stanowi Toronto – Ontario. W tym multikulturowym mieście jedynie połowa mieszkańców posługuje się angielskim jako językiem ojczystym. Pozostali to imigranci, w tym aż ponad 250 tys. Polaków – choć dane nieoficjalne mówią, że ta liczba może być nawet dwukrotnie większa. Tereny te od XVII wieku były francuskimi koloniami. Początkowo mieszkali tu jedynie rdzenni mieszkańcy, nazywani również Pierwszymi lub Pierwszymi Narodami, a z czasem pojawili się także amerykańscy lojaliści, pragnący pozostać pod rządami brytyjskiej korony. Od dnia założenia University of Toronto w połowie XIX wieku miasto zaczęło prężnie się rozwijać i przybierać formę, którą cechuje się do dziś. Oto 10 miejsc, w których (praktycznie) nie spotkasz Polaków Gdzie jechać na urlop, by uniknąć towarzystwa rodaków? Do tych miejsc Polacy podróżują najrzadziej. Od końca XX wieku Toronto tworzy tak zwane megacity w połączeniu z pięcioma otaczającymi je dziel…

toronto-ciekawostki-atrakcje-i-informacje-praktyczne-co-warto-zobaczyc-bedac-tu-pierwszy-raz-ffc6db7.jpg
width: 2121
height: 1414

Futrzana kulka znaleziona w wiecznej zmarzlinie okazała się zmumifikowanym zwierzęciem
type: item
date: 2023-04-07T12:00:32.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: kanada
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: Zmumifikowana wiewiórka to nie pierwsze takie odkrycie w tym regionie. Co wiadomo o prehistorycznym gryzoniu?
encoded: W tym artykule: Zmumifikowana wiewiórka sprzed tysięcy lat Susłogon arktyczny zwany Hester Co kryje wieczna zmarzlina? Nie tylko grobowce skrywają tajemnice sprzed tysięcy lat. Cennym, ale i trudniej dostępnym, źródłem wiedzy może być też wieczna zmarzlina. To rodzaj gleby, która pozostaje zamarznięta przez przynajmniej dwa lata. Zlodowaciała warstwa może mieć grubość od kilku centymetrów do kilkuset metrów i pokrywa około 25% lądu na półkuli północnej. Wieczna zmarzlina występuje na obszarach takich jak tundra arktyczna, lasy subarktyczne i regiony wysokogórskie. Zmumifikowana wiewiórka sprzed tysięcy lat W pewnym sensie wieczna zmarzlina zatrzymuje czas. Tysiące lat później naukowcy odkryli w niej między innymi tzw. wirusy zombie czy mumię szczenięcia wilka. Tym razem badaczom udało się zidentyfikować odkrycie z 2018 r. Mowa o futrzanej kulce z pazurami, która okazała się zmumifikowaną wiewiórką. Zwierzę najprawdopodobniej zmarło podczas hibernacji około 30 tys. lat temu. Prehistoryczna wiewiórka została znaleziona przez górników w Hester Creek w Jukonie. Kanadyjskie terytorium słynie z tego, że pod koniec XIX w. wybuchła tam gorączka złota. Odkrycie sprzed 30 tys. lat jest równie cenne, co kruszec. Naukowcy uważają, że zmumifikowana wiewiórka to właściwie susłogon arktyczny, czyli przedstawiciel gatunku Urocitellus parryii. Susłogony arktyczne do dziś zamieszkują tamte tereny. Naukowcy nazwali gryzonia „Hester” od miejsca, w którym został znaleziony. Susłogon arktyczny zwany Hester Zmumifikowana wiewiórka pozostała w formie kulki. Naukowcy nie chcieli jej rozplątać, aby przypadkiem nie uszkodzić kruchego ciała. Gryzonia prześwietlił miejscowy lekarz weterynarii dr Jess Heath. W rozmowie z CBS News powiedział, że skany rentgenowskie ujawniły, że szkielet wiewiórki „był w świetnym stanie”. Naukowcy uważają, że Hester najprawdopodobniej zapadła w stan hibernacji przed śmiercią. Susłogony akrtyczne zwijają się w kłębki i hibernują w podziemnych norach. Często wyścieł…

futrzana-kulka-znaleziona-w-wiecznej-zmarzlinie-okazala-sie-zmumifikowanym-zwierzeciem-d195373.jpg
width: 960
height: 540

Olbrzymi owad, który pamięta czasy dinozaurów odkryty ponownie w USA. Uważano, że dawno wymarł
type: item
date: 2023-03-02T15:29:04.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: ameryka północna
subject: Edukacja
subject: kanada
subject: owady
subject: stany zjednoczone
subject: zwierzęta
description: W latach 50. ubiegłego wieku pewien badacz odnalazł owada, którego błędnie sklasyfikował. Po kilkudziesięciu latach naukowcy odkryli, że osobnik należał do gatunku, który miał zostać w przeszłości całkowicie wytępiony przez człowieka.
encoded: W tym artykule: Olbrzymi i nieznany owad został odnaleziony na ścianie amerykańskiego sklepu Dopiero po latach okazało się, że to w rzeczywistości Polystoechotes punctata Badacze twierdzą, że w Stanach Zjednoczonych mogą istnieć nieodkryte siedliska tego gatunku Polystoechotes punctata to gatunek owada z rodziny Ithonidae, który należy grupy drapieżnych sieciarek. Niewiele wiadomo o tych insektach. Po raz pierwszy zostały opisane w 1793 roku. Naukowcy uważają, że w przeszłości gatunek ten był szeroko rozpowszechniony w Ameryce Północnej, ale działalność człowieka doprowadziła do unicestwienia całych populacji do lat 50. ubiegłego wieku. Badacze odkryli również, że po raz pierwszy owady te pojawiły się w okresie jurajskim, gdy Ziemię przemierzały olbrzymie dinozaury. Olbrzymi i nieznany owad został odnaleziony na ścianie amerykańskiego sklepu W 2012 roku Michael Skvarla, dyrektor laboratorium entomologicznego w Pennsylvania State University odnalazł olbrzymiego owada podczas zakupów w Walmarcie w Fayetteville, w stanie Arkansas. Złapał go i zaniósł do domu, gdzie miał swoją kolekcję rzadkich okazów. Początkowo zidentyfikował go jako osobnika z grupy mrówkolwowatych (Myrmeleontidae). Jednak duże rozmiary nie pozwoliły mu dokładnie określić gatunku. Nic dziwnego. Po prawie 10 latach okazało się, że był to właśnie P. punctata. Pierwsze na świecie nagranie ptaka, który przez 172 lata uznawany był za zaginionego Po kusotymalku czarnobrewym, bo o nim mowa, nie było śladu życia przez 172 lata. Naukowcy właściwie już pogodzili się z faktem, że gatunek wymarł. Aż do ubiegłego roku, kiedy to ornitolo... – Pamiętam to, jakby to było dziś. Szedłem wtedy do Walmartu po mleko i zobaczyłem tego ogromnego insekta z boku budynku – opowiada Skvarla w rozmowie z The Guardian. – Uznałem, że wygląda interesująco, więc chwyciłem go i trzymając go cały czas w dłoni, dokończyłem zakupy. Kiedy wróciłem do domu, włożyłem go do jednego z moich prywatnych terrariów – opowiada entomolog. Dopiero…

polystoechotes-punctata-f07f884.webp
width: 620
height: 372

Amerykanie zestrzelili dwa niezidentyfikowane obiekty latające, czyli UFO. Jeden nad Alaską, drugi nad Kanadą
type: item
date: 2023-02-13T10:52:02.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: alaska
subject: chiny
subject: kanada
subject: Społeczeństwo
subject: stany zjednoczone
subject: UFO
description: Amerykański myśliwiec F-22 zestrzelił niezidentyfikowany obiekt latający wielkości samochodu nad Jukonem w Kanadzie – ogłosił w sobotę 11 lutego premier Kanady Justin Trudeau. Dzień wcześniej amerykańska armia zestrzeliła podobny UFO nad Alaską. Czy inwazja niezidentyfikowanych obiektów latających to sprawka Chińczyków?
encoded: W tym artykule: Fałszywy alarm UFO zestrzelony nad Kanadą Chiny wysyłają balony szpiegowskie W piątek zestrzelono UFO na Alasce – Nakazałem zestrzelenie niezidentyfikowanego obiektu, który naruszył kanadyjską przestrzeń powietrzną – napisał premier Kanady Justin Trudeau w oświadczeniu opublikowanym na Twitterze. Amerykański myśliwiec F-22 z North American Aerospace Defense Command, jednostki obsługiwanej wspólnie przez Stany Zjednoczone i Kanadę, zestrzelił obiekt nad terytorium Jukonu. Podobnie jak w przypadku obiektu, który prezydent USA Joe Biden nakazał zestrzelić w pobliżu Alaski w piątek 10 lutego, nadal nie ma pewności z czym dokładnie mamy do czynienia. Dodajmy, że Jukon, nad którym zestrzelono drugi niezidentyfikowany obiekt, graniczy z Alaską. – Kanadyjskie siły zbrojne odzyskają teraz i przeanalizują wrak obiektu – napisał na Twitterze premier Kanady. Fałszywy alarm Przez chwilę wyglądało na to, że trafiono na jeszcze jeden tajemniczy UFO. W sobotę późnym wieczorem Federalna Administracja Lotnictwa na krótko zamknęła przestrzeń powietrzną w pobliżu Havre w stanie Mont. Był to analogiczny krok do tego, jaki agencja podjęła tydzień wcześniej, tuż przed zestrzeleniem przez USA chińskiego balonu szpiegowskiego u wybrzeży Karoliny Południowej. Raport UFO w Kongresie USA. Pentagon pokazał tajne zdjęcia i nagrania. Co przedstawiają? W Kongresie Stanów Zjednoczonych odbyło się pierwsze od 50 lat publiczne wysłuchanie w sprawie UFO. Przedstawiciele Pentagonu mówią o nawet 400 przypadkach Niezidentyfikowanych Obiektów Lata... Wygląda jednak na to, że tym razem alarm okazał się fałszywy. Myśliwce nie znalazły niczego w miejscu, które wskazał radar. Urzędnicy przyznali, że mógł to być błąd wynikający z nadgorliwości. Po prostu zwiększona świadomość i coraz większe napięcie mogą prowadzić do fałszywych alarmów. UFO zestrzelony nad Kanadą Natomiast niezidentyfikowany obiekt zestrzelony nad Jukonem został zarejestrowany na radarze w piątek późnym wieczorem, gdy przelaty…

amerykanie-zestrzelili-dwa-niezidentyfikowane-obiekty-latajace-czyli-ufo-jeden-nad-alaska-drugi-nad-kanada-fot-lucas-aguayo-araos-anadolu-agency-via-getty-images-95ae554.jpg
width: 1024
height: 683

Te niepozorne drapieżniki mogą konkurować z niedźwiedziem polarnym. Nowe badania zaskakują
type: item
date: 2023-01-17T11:35:55.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: drapieżniki
subject: Edukacja
subject: kanada
subject: ocean arktyczny
subject: oceany
subject: przyroda
subject: zwierzęta
description: Dotychczas uważano, że niedźwiedzie polarne to drapieżniki, które znajdują się na szczycie sieci pokarmowej Arktyki. Jednak najnowsze badania sugerują, że zwierzęta te mają konkurenta, który do tej pory był niedoceniany. Chodzi o maleńkie i niepozorne rozgwiazdy.
encoded: W tym artykule: Badania sieci pokarmowych rzadko skupiały się na strefie bentonicznej Naukowcy odkryli, że sieć zależności bentosu jest podobna do pelagialu Pewna rodzina rozgwiazd może być najważniejszym drapieżnikiem oceanów Sieć pokarmowa, nazywana również siecią troficzną, to naturalny układ zależności pokarmowych pomiędzy organizmami tego samego lub różnych gatunków, które tworzą jeden ekosystem. Na świecie istnieją różne sieci, jedne bardziej, a inne mniej złożone. Jednak każda jest zbudowana z wzajemnie przeplatających się łańcuchów troficznych. Dzięki nim możliwe jest zachodzenie cykli biogeochemicznych. Badania sieci pokarmowych rzadko skupiały się na strefie bentonicznej Dotychczas uważano, że jednym z ważniejszych drapieżników w sieci pokarmowej Arktyki jest niedźwiedź polarny. Jest to drapieżnik szczytowy, czyli taki, który znajduje się szczycie łańcucha pokarmowego. Oznacza to, że nie ma naturalnych wrogów, którzy by na niego polowali. Najnowsze badania wykazały jednak, że zwierzęta te mają bardzo poważnego konkurenta, jeśli chodzi o rolę w sieci pokarmowej Arktyki. Chodzi o rozgwiazdy (Asteroidea). Okazuje się, że te niepozorne drapieżniki żyjące na dnie mórz i oceanów, były wcześniej niedoceniane. Arktyka - zwierzęta i ekosystem. Jakie zwierzęta żyją w Arktyce? Zobacz niesamowite zdjęcia [GALERIA] Arktyczne zwierzęta miały ok. 3 miliony lat, żeby przystosować się do surowych warunków. Zobacz niesamowite zwierzęta Arktyki! Naukowcy stwierdzili, że badając zależności sieci pokarmowej Arktyki, skupiano się głównie na wodach pealagialnych, czyli otwartych wodach oceanów i mórz oraz na abisalu i batypelagialu, czyli głębszych warstwach. W badaniach pomijano często strefę denną, czyli tzw. bental. Organizmy, które ją zamieszkują, nazywane są bentosem. Naukowcy uważali, że na dnie morskim nie znajdziemy drapieżników, które mogłyby być kluczowe dla arktycznej sieci troficznej. Okazuje się, że to był błąd. Naukowcy odkryli, że sieć zależności bentosu jest podo…

rozgwiazdy-1f92115.jpg
width: 2914
height: 1966

Naukowcy przewidują, co może wywołać następną pandemię. W tle zmiany klimatyczne
type: item
date: 2022-10-21T06:59:51.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: arktyka
subject: Edukacja
subject: kanada
subject: pandemia
subject: Społeczeństwo
subject: wirusy
description: Nowe badania wykazały, że następną pandemię mogą wywołać wirusy i bakterię, które uwolnią się z roztapiających się lodowców. To niepokojące, ponieważ od wielu lat lodowce na całym świecie topnieją w rekordowym tempie.
encoded: W tym artykule: Nieznane wirusy zamknięte są w lodowcach i wiecznej zmarzlinie Naukowcy z Kanady zbadali skutki topnienia arktycznych lodowców Czy arktyczne wirusy mogą wywołać nową pandemię? Większość najgroźniejszych chorób wywołanych wirusami pochodzi od zwierząt. To między innymi SARS, HIV, Ebola, grypa oraz Zika. Układ odpornościowy człowieka nie jest przystosowany do obrony przed tak zwanymi wirusami odzwierzęcymi. Nasz organizm często po prostu nie potrafi sobie z nimi dobrze poradzić. Właśnie dlatego tak nieprzewidywalny okazał się wirus SARS-CoV-2. Nieznane wirusy zamknięte są w lodowcach i wiecznej zmarzlinie Jednak wirusy występują praktycznie na całym świecie, a wiele z nich pozostaje zamkniętych m.in. w lodowcach i wiecznej zmarzlinie. Co więcej, większość z nich nie została jeszcze zbadana. Pokazują to na przykład badania sprzed kilku miesięcy. Naukowcy z Chińskiej Akademii Nauk wykryli obecność ponad 900 nieznanych mikrobów, które znajdowały się w lodowcach Wyżyny Tybetańskiej. Wśród wszystkich mikroorganizmów większość stanowiła bakterie. Chińskim badaczom udało się jednak zidentyfikować również różne rodzaje glonów i grzybów oraz archeony. Naukowcy z Kanady zbadali skutki topnienia arktycznych lodowców Naukowcy z kanadyjskiego Uniwersytetu w Ottawie postanowili sprawdzić, jakie ryzyko niosą zamrożone w arktycznych lodowcach wirusy. W tym celu pobrali próbki gleb i osadów z jeziora Hazen, które znajduje się w północnej części Wyspy Ellesmere w Nunavut w Kanadzie. Uczeni wybrali ten zbiornik, ponieważ już w przeszłości wpływała do niego woda z roztopionych lodowców. Badania zostały opublikowane na łamach czasopisma naukowego „Proceedings of the Royal Society B”. Topniejące lodowce mogą uwolnić nieznane bakterie i radioaktywne związki Amerykanie z centrum badawczego Camp Century na Grenlandii pozbywali się odpadów radioaktywnych, które zostały pod warstwą lodu. Nikt nie spodziewał się, że tak szybko zaczną stanowić zag... – Zmiany klimatyczne mają bard…

arktyka-roztapia-sie-w-rekordowym-tempie-0ddd8e8.jpg
width: 3521
height: 2250

W Kanadzie znaleziono mumię małego mamuta sprzed 30 tys. lat
type: item
date: 2022-06-27T12:00:45.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: kanada
subject: mamuty
subject: paleontologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Mały mamut włochaty znaleziony w Kanadzie zachował się w idealnym stanie. W jego jelitach nadal jest ostatni posiłek. Co to było?
encoded: W tym artykule: Mamuciątko zamarzło 30 tys. lat temu „Idealny” mały mamut Czy mamuty włochate wrócą na łono natury? Gorączka złota nad rzeką Klondike w Kanadzie rozpoczęła się w 1896 r. i potrwała kilka lat. Na początku XX w. poszukiwacze złota coraz rzadziej przyjeżdżali do kanadyjskiego Jukonu. Ponad 100 lat później w regionie nadal są prowadzone poszukiwania złota, choć już nie na taką skalę, jak na przełomie XIX i XX w. Ostatnie odkrycie w Trʼondëk Hwëchʼin Traditional Territory jest jednak cenniejsze od złota. Młody poszukiwacz złota trafił na idealnie zachowaną mumię małego mamuta sprzed 30 tys. lat. Naukowcy ocenili, że to najbardziej kompletny zmumifikowany ssak znaleziony w Ameryce Północnej. Jukon słynie ze skamielin z epoki lodowcowej, ale rzadko znajduje się tam tak nieskazitelne i dobrze zachowane ślady życia. Mamuciątko zamarzło 30 tys. lat temu Jak podały lokalne media, znalezione mamuciątko to samica. Ze względu na to, że zwierzę przez tysiące lat znajdowało się na terenie Pierwszego Narodu Tr'ondëk Hwëch'in (w Kanadzie rdzenne plemiona nazywa się First Nations), starszyzna społeczności mogła je nazwać. Wybrano imię Nun cho ga, co w języku han oznacza „duże młode zwierzę”. Nun cho ga zmarła i zamarzła w wiecznej zmarzlinie ponad 30 tys. lat temu. W tych samych czasach po dzisiejszym Jukonie obok mamutów żyły między innymi lwy jaskiniowe i przodkowie współczesnych żubrów. View oEmbed on the source website Paleontolodzy oszacowani, że w chwili śmierci mamut włochaty z Kanady miał niewiele ponad miesiąc. Samica mierzyła 140 cm, a więc była niewiele większa od innego w pełni zachowanego mamuciątka znalezionego w 2007 r. na Syberii. Co spowodowało wyginięcie mamutów? Naukowcy proponują nowe wyjaśnienie. Naukowcy twierdzą, że to nie ludzie spowodowali wyginięcie mamutów. „Idealny” mały mamut Dr Grant Zazula, paleontolog współpracujący z władzami Jukonu, w wywiadzie dla kanadyjskiego radia CBC nazwał Nun cho ga „piękną i idealną”. – Ma trąbę. Ma ogon. Ma ma…

w-kanadzie-znaleziono-mumie-malego-mamuta-sprzed-30-tys-lat-64e8817.jpeg
width: 2238
height: 1339

Szwajcarska wioska w Kanadzie trafiła na sprzedaż. Mieszkańcy boją się, że historia Edelweiss Village zostanie zapomniana
type: item
date: 2022-03-12T09:52:42.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: góry
subject: kanada
subject: szwajcaria
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Edelweiss Village to kolebka kanadyjskiego alpinizmu. Opustoszałą wioskę czeka niepewna przyszłość.
encoded: W tym artykule: Edelweiss Village to miejsce narodzin wspinaczki górskiej w Kanadzie Szwajcarska wioska czeka na drugie życie. Kto je ufunduje? Rocky Mountains (Góry Skaliste) – raj dla wspinaczy W internecie regularnie pojawiają się oferty sprzedaży domów za symboliczne euro – najczęściej we Włoszech. Od tygodni rynek nieruchomości elektryzuje jednak wiadomość zza oceanu. Na sprzedaż trafiły nie pojedyncze domostwa, a cała wieś. W dodatku szwajcarska i... położona w Kanadzie. Mowa o Edelweiss Village w prowincji Kolumbia Brytyjska, niedaleko miasteczka Golden. W tym wypadku cena nie jest niska. Gra toczy się jednak nie tylko o pieniądze, ale też, a może i przede wszystkim, o zachowanie tego miejsca dla przyszłych pokoleń. Dlaczego to tak ważne? Edelweiss Village to miejsce narodzin wspinaczki górskiej w Kanadzie Golden stało się ważnym ośrodkiem turystycznym na początku XX w. Stało się to po tym, jak Canadian Pacific Railway zatrudniła doświadczonych szwajcarskich przewodników do pomocy przy pokonywaniu i opisywaniu górskich szlaków. Miasteczko jest położone pomiędzy dwoma łańcuchami górskimi: Columbia Mountains i Rocky Mountains. Aby przyjezdni pracownicy i ich rodziny mogli się szybciej zaaklimatyzować, w latach 1910-1912 wybudowano sześć domków w stylu szwajcarskim. Nowo powstałą wioskę nazwano Edelweiss Village. Od tamtej pory wspinaczka górska jest jedną z ulubionych aktywności miejscowych i turystów. Ponad 100 lat później szwajcarskie domy cały czas stoją na zboczu wzgórza, przy wjeździe do miasta od strony zachodniej. Widać stamtąd panoramę miasteczka i Dolinę Kolumbii. Choć lokalizacja wydaje się bardzo atrakcyjna, wioska od lat jest opustoszała. Piękne położenie okazało się jednocześnie zaletą i przekleństwem. Mieszkańcy zalesionego wzgórza mieli problem z transportowaniem zapasów żywności i nie tylko. W latach pięćdziesiątych XX wieku większość z nich przeniosła się do miasteczka Golden. Szwajcarska wioska czeka na drugie życie. Kto je ufunduje? Niedawno …

szwajcarska-wioska-w-kanadzie-trafila-na-sprzedaz-mieszkancy-boja-sie-ze-historia-edelweiss-village-zostanie-zapomniana1-642ecb7.jpeg
width: 3091
height: 2061

Czy Iniskim Umaapi to „kanadyjskie Stonehenge”?
type: item
date: 2022-01-12T13:25:16.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: indianie
subject: kanada
subject: stonehenge
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Iniskim Umaapi to jeden z najstarszych zabytków religijnych na świecie. Szacuje się, że został wybudowany ponad 5 tysięcy lat temu przed rdzenne ludy dzisiejszej Kanady. Ich potomkowie do dziś uważają kopiec za święty. Przypisują mu też prozdrowotne właściwości.
encoded: W tym artykule: Tajemnice Iniskim Umaapi Odpowiednik Stonehenge w Kanadzie Iniskim Umaapi znajduje się w prowincji Alberta. Powstało na szycie trawiastego wzgórza, z którego rozpościera się widok na dziewiczą prerię wzdłuż rzeki Bow. W centralnym miejscu konstrukcji znajduje się kamienny kopiec o średnicy 9 metrów. Otacza go okrąg o szerokości 27 metrów, połączony z kopcem 28 „promieniami” także wykonanymi z kamieni. Czy Stonehenge straci status obiektu światowego dziedzictwa UNESCO? Unesco wyraża obawy, że proponowany tunel drogowy, który ma być zbudowany metodą odkrywkową, spowodowałby „znaczne szkody". Tajemnice Iniskim Umaapi Europejscy koloniści nazwali kamienny krąg Majorville Medicine Wheel, od urzędu pocztowego i sklepu wielobranżowego w Majorville, które kiedyś znajdowały się w pobliżu. Osadnicy mówią, że to po prostu koła medyczne, ponieważ przypominają koła wozu i są uważane przez rdzennych mieszkańców za święte miejsca. Wielu z nich nadal odwiedza Iniskim Umaapi, aby modlić się i składać ofiary. Badania wskazują, że dawniej ofiarami były dobra materialne, na przykład sukna i tytoń. Podobne koła medyczne są rozsianie nie tylko po Kanadzie. Można je znaleźć również na północy Stanów Zjednoczonych, w Montanie i Wyoming. Iniskim Umaapi jest jednak najbardziej znany, a to dlatego, że jest najstarszą znaną na świecie konstrukcją tego typu. Naukowcy szacują, że liczy ponad 5 tysięcy lat – mniej więcej w tym samym czasie trwała pierwsza faza budowy Stonehenge. Kręgi są od siebie oddalone o tysiące kilometrów, mimo to łączy je pochodzenie i nie do końca znane pierwotne zastosowanie. Gordon R. Freeman – emerytowany profesor z Uniwersytetu Alberty – mówi nawet, że Iniskim Umaapi jest „kanadyjskim Stonehenge”. Kamienny kopiec różni się jednak tym, że nie jest tak popularną atrakcją, przez co niełatwo do niego trafić. Na miejsce prowadzi labirynt wyboistych, gruntowych dróg. O pomoc najlepiej poprosić rdzennych przewodników z pobliskiego Parku Historycznego Blackfoot…

czy-iniskim-umaapi-to-kanadyjskie-stonehenge-2dc166a.jpeg
width: 1280
height: 960