Anglia chce strzelać do jeleni. Rząd szykuje radykalne zmiany w przepisach
Rząd Anglii chce zmian w kontroli populacji jeleniowatych. Planuje znaczące ułatwienie ich odstrzału. Celem nowego prawa, zapowiedzianego przez sekretarz d.s. środowiska Emmę Reynolds, jest ochrona lasów, upraw oraz mienia przed rosnącymi szkodami wyrządzanymi przez jelenie.
Głównym problemem ekologicznym Anglii jest brak naturalnych mechanizmów kontroli populacji. W tym kraju nie ma już drapieżników szczytowych, takich jak wilki, niedźwiedzie czy rysie. Jelenie rozmnażają się więc bez ograniczeń. Sytuację pogarsza też kryzys klimatyczny – łagodniejsze zimy pozwalają zwierzętom przetrwać dobrej kondycji, co jeszcze bardziej napędza wzrost liczebności. W Anglii występują tylko dwa rodzime gatunki jeleniowatych: jeleń szlachetny i sarna. Więcej jest, niestety, gatunków introdukowanych przez człowieka, bo aż cztery. Są to: mundżak, jelonek czubaty, daniel i sika (jeleń wschodni). Doskonale zaadaptowały się do lokalnych warunków. Jeleniowate niszczą lasy Zbyt duża ilość jeleniowatych ma katastrofalny wpływ na stan angielskich lasów, których także pozostało niewiele. Zwierzęta zjadają liście, pąki i pędy młodych drzew, a ze starszych drzew obdzierają korę. Niektóre gatunki (głównie sika) zawzięcie wycierają poroże o drzewa, co powoduje kolejne uszkodzenia. Dane rządowe wskazują, że aż 33% angielskich lasów jest w złym stanie z powodu aktywności jeleni. Co się zmieni w przepisach? Rząd odchodzi od dotychczasowej polityki opartej głównie na grodzeniu upraw i stosowaniu osłon na drzewa. Nowe prawo przyzna właścicielom i dzierżawcom ziemi uprawnienia do odstrzału w celu ochrony upraw. W ciągu 10 lat wszystkie grunty należące do skarbu państwa lub przez państwo zarządzane zostaną objęte planami kontroli populacji jeleni. W regionach o największym zagęszczeniu zwierząt prowadzone będą odstrzały. Nowy mechanizm finansowy pozwoli płacić właścicielom ziemskim za odstrzał jeleni również wtedy, gdy zwierzęta przebywają poza lasami. Ma to umożliwić szybszą interwencję tam, gdzie szkody są największe. Walka z gatunkami inwazyjnymi i korzyści gospodarcze Szczególny nacisk zostanie położony na redukcję populacji mundżaka, który jest już uznany za gatunek inwazyjny. DEFRA (Departament Środowiska, Żywności i Spraw Wiejskich) analizuje obecnie możliwość dopisania do tej listy jeleni sika oraz jelonków czubatych. Parlamentarzystka Mary Creagh podkreśla, że działania te nie tylko przywrócą równowagę przyrodniczą, ale także wesprą krajowy przemysł drzewny. Rząd planuje też wsparcie dla przemysłu mięsnego: obrót dziczyzną pochodzącą z odstrzelonych zwierząt ma pomóc obniżyć koszty i wzbogacić rynek. Źródło: The Guardian Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Kto zostawia świecące ślady w lesie? Odkryto nietypową formę komunikacji w świecie zwierząt
Nowe badanie pokazuje, ile tajemnic może się kryć za gatunkami zwierząt z pozoru dobrze nam znanymi. Naukowcy z Uniwersytetu Georgii dokonali odkrycia rzucającego nowe światło na sposób komunikowania się jeleni. Sygnały wizualne odnalezione przez badaczy stanowią jedną z rzadszych technik porozumiewania się w świecie tych leśnych parzystokopytnych.
Do tej pory ludziom znane były niezwykle rozwinięte techniki komunikacji godowej wśród jeleni, oparte przede wszystkim na pozostawianiu zapachu. Woń wydzielin gruczołów jelenia wirginijskiego bywa na tyle intensywna, że czasem dociera nawet do spacerujących po lasach ludzi. Naukowcy z Uniwersytetu Georgii dowodzą jednak, że porozumiewanie się jeleni nie opiera się wyłącznie na komunikacji zapachowej. W trakcie swoich prac badacze wykryli liczne ślady emitujące fotoluminescencję, która – choć dla człowieka widoczna jest jedynie pod lampą UV – dla jelenia może stanowić wyraźny sygnał pomagający znaleźć upragnioną partnerkę. Jak udało się znaleźć ślady? Aby dostrzec nietypowe formy komunikacji jeleni, naukowcy przeprowadzili analizę na obszarze ok. 324 hektarów. Terenem badawczym był las Whitehall Forest, położony nieopodal miasta Athens w stanie Georgia. Badacze wyodrębnili tzw. drogowskazy (ang. signposts) – miejsca, w których jelenie pozostawiają zapach w celu znalezienia partnera. Zwierzęta w tych punktach m.in. pocierają porożem roślinność lub ryją w ziemi przed oddaniem moczu. Do identyfikacji śladów zespół wykorzystał lampy UV, umożliwiające dostrzeżenie jelenich sygnatur świetlnych. W trakcie badań przeanalizowano 109 śladów ocierania poroża oraz 37 miejsc, w których jelenie pozostawiły zapach w postaci moczu. Każdy z tych przypadków wyróżniał się fotoluminescencyjną poświatą, potencjalnie widoczną dla tych czworonogów. Zdolności jeleniego wzroku – Wzrok jeleni jest zupełnie inny niż nasz – tłumaczy biolog i główny autor badania Daniel DeRose-Broeckert. Gdy słońce ledwie zachodzi lub wschodzi, światło UV dominuje dla jeleni, ponieważ nie jest „zmywane” przez widzialne światło słoneczne. Oznacza to, że o określonych porach dnia jelenie – w przeciwieństwie do ludzi – są w stanie dostrzegać sygnały wizualne pozostawiane przez inne zwierzęta. Za fotoluminescencję odkrytych śladów najprawdopodobniej odpowiada mieszanina związków roślinnych oraz wydzielin z gruczołów jeleni. Podobne właściwości wykazuje również jeleni mocz, który także emituje charakterystyczną poświatę widoczną w świetle ultrafioletowym. Świecące drogowskazy w lesie – funkcja nietypowych śladów Badacze podkreślają, że komunikacja oparta na świecących śladach stanowi uzupełnienie porozumiewania się zapachowego. Światło emitowane przez znaczniki w warunkach słabego oświetlenia ułatwia jeleniom odnajdywanie tzw. drogowskazów prowadzących do potencjalnego partnera. Tworząc ślad, jeleń pozostawia w nim chemiczne sygnały informujące o swojej tożsamości oraz statusie reprodukcyjnym, co stanowi punkt wyjścia dla dalszych interakcji godowych. Świecące znaczniki nie wypierają sygnałów zapachowych, lecz je wzmacniają, ułatwiając wizualne lokalizowanie miejsc istotnych dla procesu rozrodczego jeleni. Jak zauważa współautor badania, biolog Gino D’Angelo, ślady pozostawiane przez zwierzęta tworzą podstawę leśnej komunikacji, umożliwiając swoistą „konwersację” pomiędzy poszczególnymi osobnikami. Źródło: Discover
Te małpy wciąż próbują spoufalać się z jeleniami. Naukowcy mają kilka teorii, dlaczego tak się dzieje
W Japonii zauważono dwie różne grupy makaków dosiadających jeleni sika. Zachowanie to może być częścią wspólnej „kultury” tych zwierząt.
Spis treści: Makaki uczą się nowych zachowań Obustronne korzyści Czy małpy i jelenie mają wspólną „kulturę”? W 2015 roku na zalesionej japońskiej wyspie Yakushima zaobserwowano coś nietypowego. Samiec makaka wskoczył na grzbiet samicy jelenia sika i próbował z nią kopulować. W tamtym czasie badacze uważali, że przyczyną nietypowego zachowania może być niski status makaka w stadzie. Być może znalazł „partnerkę zastępczą”, nie mając możliwości rozrodu w obrębie własnego gatunku. Wyglądało to na jednorazowe spotkanie, które po prostu zostało zarejestrowane na wideo. Ale w 2018 roku sytuacja powtórzyła się. Tylko tym razem pięć samic makaków dosiadało jeleni i ocierało się o ich grzbiety narządami płciowymi. Co więcej, zachowanie to pojawiło się w zupełnie nowym miejscu – w Minoh Quasi-National Park, niedaleko Osaki. Czyli o ok. 600 km od Yakushimy. Makaki uczą się nowych zachowań Tymczasem na Yakushimie badacze nadal obserwowali makaki dosiadające jeleni. Miało to miejsce w 2020, 2021 i 2023 roku. Co ciekawe, niektóre z późniejszych obserwacji wydawały się dotyczyć tego samego samca, który jako pierwszy zainicjował to zachowanie w 2015 roku. Naukowcy zidentyfikowali go na podstawie wyjątkowych oczu o kształcie migdała. Nie są jednak absolutnie pewni, że to to samo zwierzę. – Trudno je rozróżnić. Jednak jeśli jesteś prymatologiem, musisz rozpoznać każdego osobnika w grupie – mówi prof. Cédric Sueur, prymatolog z Uniwersytetu w Strasburgu. Jeśli to rzeczywiście jest ten sam osobnik, inne małpy w stadzie mogły nauczyć się od niego wskakiwania na jelenie. Takie rozprzestrzenianie się nowego zachowania to tzw. transmisja społeczna. Prof. Sueur i jego współpracownicy piszą o tym w pracy opublikowanej w czasopiśmie naukowym „Cultural Science”. – Ciekawe jest to, że być może za pierwszym razem makak zrobił to z powodu frustracji seksualnej, a więc w jednym konkretnym celu – mówi prof. Sueur. Potem samiec osiągnął dominującą pozycję w stadzie. Wówczas zaczęły go naśladować samice. Obustronne korzyści Zostawmy na chwilę na boku kwestie seksualne. Jelenie sika (inaczej jelenie wschodnie) i makaki łączą ciekawe relacje międzygatunkowe. Jelenie podążają za małpami, jedząc resztki ich pożywienia, które spadają z drzew i skubiąc odchody makaków. Makaki z kolei zjadają kleszcze i inne pasożyty, które wyskubują ze skóry jeleni. Tego rodzaju wymiana usług, z której korzystają oba gatunki, jest tym, co naukowcy nazywają mutualizmem. – Zachowania małp i jeleni, które pozyskują pożywienie od siebie nawzajem, pasują do tej definicji – mówi prof. Judith Bronstein, ekolożka ewolucyjna z University of Arizona. Jednak zachowanie polegające na dosiadaniu jeleni to coś jeszcze innego. – Moim zdaniem jelenie wykazują się wyjątkową tolerancją społeczną w stosunku do makaków, ponieważ małpy uwalniają je od pasożytów – mówi prof. Bronstein. A gdy jelenie nauczyły się tolerować jedno zachowanie, być może zaczęły tolerować także inne. Na przykład czasami małpa po prostu wskakuje na grzbiet jelenia i tam sobie odpoczywa. Kiedy zespół prof. Sueura przeanalizował 45 nagranych na wideo interakcji makaków z jeleniami okazało się, że większość małp po prostu siedziała na swoich „wierzchowcach”. Zespół wysuwa hipotezę, że jeden albo oba gatunki mogą nawet korzystać z dodatkowego ciepła, jakie daje kontakt fizyczny. Wiadomo, że makaki przytulają się, gdy jest im zimno. – Prawdopodobnie oba gatunki czerpią wiele korzyści z tych interakcji. Dlatego jelenie nie uciekają, gdy w pobliżu są makaki – mówi prof. Bronstein. Naukowcy wykluczyli natomiast hipotezę, że makaki mogą wykorzystywać jelenie do przemieszczania się. Jelenie czasami chodzą, gdy makaki na nich siedzą, ale czas spędzony na podróży i przebyta odległość nie były statystycznie istotne. Czy małpy i jelenie mają wspólną „kulturę”? Wszystkie te interakcje między tymi dwoma gatunkami są interesujące z naukowego punktu widzenia. Jednak wciąż zdarzają się rzadko i trudno je zaobserwować. A to sprawia, że ​​przypisywanie im znaczenia jest jeszcze trudniejszym zadaniem. – Ostatnim razem, kiedy byłem na Yakushimie, spędziłem tam pięć dni. Udało mi się obserwować taką interakcję tylko przez dwie sekundy – mówi prof. Sueur. Niemniej jednak fakt, że zachowanie to występuje u obu płci i już w dwóch oddzielnych lokalizacjach sugeruje, że makaki i jelenie sika mogą tworzyć to, co naukowcy nazywają „współkulturą”. U zwierząt naukowcy używają słowa „kultura”, aby opisać zachowania, które pojawiają się w jednej lub kilku populacjach, ale nie we wszystkich. Np. niektóre populacje szympansów łowią termity za pomocą patyków, podczas gdy inne nauczyły się, jak rozłupywać orzechy kamieniami. A różne populacje humbaków śpiewają różne piosenki. Ale w przypadku współkultury dwa odrębne gatunki muszą rozwijać zestaw oddziałujących na siebie zachowań w tym samym czasie. Prof. Bronstein uważa, że ​​pomysł współkultury jest „naprawdę interesujący”. Jednak jeśli chodzi o to, czy zachowanie polegające na wskakiwaniu na jelenie rozprzestrzenia się poprzez transmisję społeczną, jej zdaniem pozostanie to hipotezą, dopóki makaki nie zostaną zidentyfikowane z całkowitą pewnością. – Makaki są superinteligentne. U ssaków naczelnych znane są miliony obserwacji tego, jak jednostki przejmują nowe zachowania, obserwując się nawzajem” – mówi prof. Bronstein. Źródło: National Geographic
Jakie są zwierzęta aktywne zimą? Nie wszystkie stworzenia zapadają w sen zimowy
W Polsce żyje wiele gatunków zwierząt, które są aktywne zimą. Te stworzenia musiały przystosować się do życia w ekstremalnych warunkach, kiedy panują niskie temperatury i jest znacznie mniej pożywienia. Jak zatem sobie radzą? Sprawdzamy.
W tym artykule: Większość zwierząt żyjących w Polsce musiały przystosować się do zmiennego klimatu Polski Niektóre gatunki zwierząt zapadają w sen zimowy, a inne migrują Jak zwierzęta radzą sobie zimą? Jakie zwierzęta są aktywne zimą? Co zrobić, gdy spotkamy w lesie wilka lub dzika? Jak zwierzęta przygotowują się do zimy? Świat zwierząt jest niezwykle zróżnicowany. Na naszej planecie żyje wiele niezwykłych stworzeń, które zachwycają nie tylko wyglądem, ale również wyjątkowymi cechami lub zdolnościami przetrwania. Większość zwierząt żyjących w Polsce musiały przystosować się do zmiennego klimatu Polski W krajach takich jak Polska, stworzenia musiały przystosować się do zmiennych warunków pogodowych, ponieważ w ciągu roku mamy 4 różne od siebie pory roku. Polska położona jest w klimacie umiarkowanym ciepłym przejściowym. Latem temperatury sięgają nawet 35 stopni, a zimą termometry wskazują liczby poniżej zera. Ze względu na taką amplitudę roczną, większość gatunków żyjących w naszym kraju musiała przystosować się do takich warunków. Podczas gdy latem upalne temperatury i susze mogą być uciążliwe i niebezpieczne, to jednak zimą trudniej jest przetrwać. Niektóre gatunki zwierząt zapadają w sen zimowy, a inne migrują To dlatego, że zwierzęta (szczególnie roślinożerne) mają mniej pożywienia. Niektóre gatunki zapadają w sen zimowy. To fizjologiczny stan odrętwienia organizmu, podczas którego procesy życiowe są spowolnione. Pozwala to stworzeniom hibernującym przetrwać trudne warunki zimy. Do zwierząt zapadających w sen zimowy zaliczamy m.in.: niedźwiedzia brunatnego, świstaka, jeża, susła, nietoperze. To jednak niewielka grupa szczęśliwców, która potrafi „przespać” trudne warunki. Co dzieje się ze zwierzętami, które nie zapadają w sen zimowy? Niektóre stworzenia, które nie są przystosowane do trudnych warunków, decydują się na migrację. Czynią to głównie ptaki, takie jak: bociany, żurawie, czajki, jaskółki, słowiki, szpaki, gawrony, kukułki. Jak zwierzęta radzą sobie zimą? W Polsce żyją również ptaki, które pozostają u nas na zimę. To gatunki, które całkowicie przystosowały się do polskich warunków klimatycznych. Tym ptakom nie przeszkadzają ujemne temperatury. Z drugiej strony, mają one trudności ze zdobywaniem pokarmu. Właśnie dlatego wiele osób pomaga ptasim przyjaciołom, budując karmniki i dokarmiając je w tym trudnym okresie. Ptaki, które zostają zimą w Polsce to to m.in.: wróble, dzięcioły, gile, sikorki, gołębie. Co się dzieje ze zwierzętami, które nie zapadają w sen zimowy, ani nie migrują? Takie stworzenia zimą pozostają aktywne. Wiąże się do jednak z wieloma trudnościami. Muszą wówczas utrzymywać stałą temperaturę ciała, co wiąże się z bardzo dużym wysiłkiem energetycznym. Jakie zwierzęta są aktywne zimą? Oznacza to, że zwierzęta te muszą w tym okresie zjeść odpowiednią ilość pokarmu, aby zrekompensować ten wysiłek. Niektóre gatunki gromadzą pokarm na okres zimowy, a inne radykalnie zmieniają swoją dietę. Co więcej, zimą istnieje większa szansa, że w poszukiwaniu pożywienia dzikie zwierzęta zaczną zaglądać do miejsc, w których żyją ludzie. Jak zwierzęta przygotowują się do zimy? Najważniejsze informacje i ciekawostki Zima to wyjątkowo trudny czas dla zwierząt. Wraz z nastaniem chłodnej pory, rozpoczyna się dla nich walka o przetrwanie, z której zwycięsko wychodzą jedynie silne, zdrowe osobniki. Nie są t... Chociaż dzikie stworzenia raczej unikają kontaktu z człowiekiem, należy pamiętać, że niektóre gatunki mogą stanowić zagrożenie. Spacerując po polskich parkach narodowych i lasach, zimą możemy natknąć się nie tylko na sarny i jelenie, ale również na wilki i dziki. Co zrobić, gdy spotkamy w lesie wilka lub dzika? W przypadku spotkania wilka należy powoli się wycofać, iść tyłem i zachowywać kontakt wzrokowy. Dobrze jest klasnąć w dłonie i wydawać co jakiś czas głośne dźwięki, aby zniechęcić wilka do podchodzenia. Inaczej sytuacja wygląda, gdy natkniemy się na niedźwiedzia (tego czworonoga nie powinniśmy jednak spotkać zimą). Wówczas również należy się wycofać, ale nie powinniśmy wydawać żadnych głośnych i gwałtownych dźwięków. Takie zachowanie mogłoby go przestraszyć i sprowokować do nagłego ataku. Eksperci zwracają również uwagę na to, że niebezpieczne mogą się okazać dla nas dziki. To właśnie zimą trwa ich okres godowy. Pamiętajmy również o tym, że odyńce żyją samotnie, a lochy podróżują razem z małymi dzikami. Samice, które poczują, że ich małe mogą być zagrożone, zaatakują. Zwierzęta aktywne zimą to: lisy, sarny, jelenie, dziki, kuny, myszy, wilki, żubry, sójki, sowy, sikorki, dzięcioły, mazurki, trznadle, drozdy, kwiczoły, kosy, jemiołuszki, sosnówki, myszołowy włochate, mysikróliki, kruki, wiewiórki, gronostaje, łasice, zające bielaki, wydry, norniki, darniówki, rzęsorki, zębiełki, ryjówki, krety. Jak zwierzęta przygotowują się do zimy? Zwierzęta, które gromadzą zimowe zapasy to np. sójki i wiewiórki. Jesienią stworzenia te tworzą w różnych miejscach spiżarnie, do których przynoszą w orzechy, żołędzie lub nasiona. Te niewielkie kręgowce mają dobrą pamięć i doskonale wiedzą, gdzie poukrywały swój pokarm. Zimą, gdy robią się głodne, zaglądają do swoich magazynów. Bobry magazynują zdobyte wcześniej jedzenie w specjalnej norze. Zbierają głównie pędy oraz gałęzie drzew i krzewów. Krety natomiast tworzą swoje spiżarnie pod ziemią, w których trzymają żywe dżdżownice. Dokarmianie zwierząt zimą. Sprawdź, jak pomóc, by nie zaszkodzić – o tym warto pamiętać Dokarmianie zwierząt zimą to temat, który pod koniec roku powraca jak bumerang. I słusznie. Bo choć do niesienia pomocy nie trzeba namawiać, część osób – całkiem nieświadomie – robi... Niektóre zwierzęta nie są tak zapobiegawcze. Zamiast tego zmieniają one swoją dietę i zimą zdobywają pokarm, który jest łatwiej dostępny. Ptaki, które zimą jadły np. owady, zimą zjadają nasiona lub owoce, które pozostają na drzewach. Niektóre stworzenia, m.in. mięsożerne ptaki i drapieżne ssaki w tym okresie decydują się na spożywanie padliny. Ponadto większość ssaków zmienia futro z letniego na zimowe. Jest ono gęstsze i dłuższe, przez co zapewnia lepszą ochronę przed mrozem. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
W poznańskim zoo przyszedł na świat jeleń milu. Rzadki gatunek wyginął już na wolności
Pod koniec marca dyrekcja ogrodu zoologicznego w Poznaniu poinformowała o jego tymczasowym zamknięciu. Powodem tej decyzji była niedyspozycja dużej części pracowników spowodowana izolacją, kwarantanną lub domową opieką nad dziećmi w wieku przedszkolnym. Poznańskie zoo pozostaje zamknięte do niedzieli 11 kwietnia włącznie. Dzień później pierwsi odwiedzający będą mogli zobaczyć na żywo egzotyczne zwierzęta. Ostatnio zwierzyniec powiększył się o nowego członka.
W tym artykule: Nowy mieszkaniec poznańskiego zoo Jelenie milu nie żyją już na wolności Nowy mieszkaniec poznańskiego zoo Mimo że poznański ogród zoologiczny jest obecnie zamknięty, to i tak nie brakuje w nim powodów do radości. Jak dowiedzieliśmy się z oficjalnego profilu zoo na Facebooku, kilka dni temu na świat przyszedł Lenny – przedstawiciel jeleni milu, nazywanych też jeleniami Davida. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakt, że ten gatunek wyginął na wolności. Jelenie Davida żyją obecnie w wielu ogrodach zoologicznych na całym świecie. W warunkach naturalnych, i pod stałą kontrolą, można je zobaczyć tylko w Beijing Milu Park i Dafeng Milu Natural Reserve w Chinach. Jeżeli chodzi o Polskę, to zamieszkują nie tylko poznańskie zoo, ale również wrocławskie, śląskie, krakowskie oraz Park Dzikich Zwierząt w Kadzidłowie. Zoolodzy zwracają szczególną uwagę na ich poroże. To, podobnie jak w przypadku reniferów, jest pokryte scypułem, czyli ochronną warstwą skórną, którą porasta drobna sierść. Co ciekawe, jelenia Davida zrzucają poroże dwukrotnie w ciągu roku. Jelenie milu nie żyją już na wolności Setki lat temu jelenie milu zamieszkiwały tereny podmokłe wzdłuż rzek Jangcy i Huang He w Chinach. Beztroski czas wędrowania po okolicy nie trwał długo, ponieważ ludzie stopniowo wkraczali na ich siedliska w celu uprawiania roli oraz prowadzenia polowań. W czasach dynastii Qing na łowiskach Nanhaizi w Pekinie pozostało tylko jedno stado jeleni milu, a cały gatunek wyginął na wolności na przełomie XIX i XX wieku. Dzięki wspólnym wysiłkom World Wildlife Fund i Ministerstwa Leśnictwa Chin w 1986 r. 19 jeleni milu wróciło z Wielkiej Brytanii do rodzinnego miasta w prowincji Jiangsu. Wtedy też umieszczono je w rezerwacie przyrody Dafeng Milu. Według informacji zawartych na oficjalnej stronie internetowej parku, w czerwcu ubiegłego roku na jego terenie zamieszkiwało już 5681 osobników. Populację jeleni określa się obecnie jako stabilną, jednak są one objęte stałą obserwacją.
Japończycy stworzyli torbę „bezpieczną do spożycia”. Aby chronić jelenie przed jedzeniem plastiku
Historyczna stolica Japonii, miasto Nara, jest domem dla ponad 1200 jeleni. Setki turystów przyjeżdżają, żeby podziwiać ich dostojne wędrówki. Przy okazji dokarmiają jelenie, a po sobie pozostawiają śmieci. Zwabione zapachem smakołyków zwierzęta zjadają plastikowe opakowania, dlatego też miejscowi postanowili poszukać rozwiązania śmiertelnie niebezpiecznego problemu.
W Nara jelenie uważane są za wysłanników bogów i jako takie cieszą się specjalnym poważaniem. Ponadto przyciągają do miasta tłumy turystów, czym dodatkowo zasłużyły sobie na uznanie lokalnych mieszkańców, z których wielu utrzymuje się z turystyki. Nic dziwnego, że postanowili oni zadbać o swój „lokalny skarb”. Szczególnie po tym, jak w ubiegłym roku znaleziono martwego jelenia, w którego żołądku znajdowało się aż 4 kg plastikowych śmieci. W parku Nara turyści mogą dokarmiać jelenie, jednak powinni dawać im jedynie specjalnie przygotowane krakersy bez cukru, a te nie są dostarczane w plastikowych opakowaniach. Dlatego też lokalni mieszkańcy uważają, że wielu odwiedzających karmi jelenie innymi, przywiezionymi ze sobą przekąskami, wyrzucając po drodze opakowania po żywności. View oEmbed on the source website Niestety, jelenie śledząc zapach i wyczuwając pożywienie, łatwo mogą pomylić śmieci z jedzeniem i zjeść wyrzucone opakowania. Temu problemowi postanowił zaradzić mieszkaniec Nara, Takashi Nakamura, który prowadzi firmę papierniczą. Gdy usłyszał, że jelenie w mieście umierają po omyłkowym połknięciu śmieci, rozpoczął pracę nad materiałem, który byłby bezpieczny dla zwierząt, także w przypadku zjedzenia. Wraz z dwoma innymi mieszkańcami miasta – hurtownikiem kosmetyków i projektantem – Nakamura stworzył przyjazną dla jeleni papierową torbę z otrębów ryżowych, którą zwierzęta są w stanie strawić. Torebki składają się z przetworzonych kartonów mleka i otrębów ryżowych – tego samego składnika, który jest używany w specjalnych krakersach dla jeleni. Nakamura w rozmowie z BBC Japan powiedział, że około 3500 toreb zostało sprzedanych sześciu lokalnym firmom – w tym miejskiemu biuru turystycznemu, miejscowemu bankowi i aptece. Torba została przetestowana przez Japan Food Research Laboratories, które stwierdziło, że surowiec jest bezpieczny do spożycia. Każda torba kosztuje około 100 jenów (ok. 3.7 zł).
Martwy jeleń miał w żołądku 7kg plastiku i męskie bokserki
Mieszkańcy Tajlandii chyba coraz bardziej rozumieją sens wprowadzanego od stycznia zakazu używania w handlu plastikowych torebek. W parku narodowym znaleziono martwego jelenia z przewodem pokarmowym wypełnionym plastikowymi śmieciami.
Dyrekcja parku Khun Sathan w północnej prowincji Nan podała smutną informację o znalezieniu padłego 200-kg samca. 25 listopada odkrył go podczas patrolu strażnik parkowy. Zwierzę poddano autopsji, bo jego wygląd wskazywał na nienaturalne przyczyny zgonu. Miał m.in. ubytki w kopytach i sierści. Pierwsza komora żołądka była wypełniona odpadkami po bezmyślnych gościach parku. Jeleń musiał grzebać w śmieciach od dawna i połknął wyjątkowo dużo różnych przedmiotów. Bo nie tylko plastikowe torebki go zabiły. W jego ciele odkryto męską bieliznę, saszetki z kawą rozpuszczalną, kawałki liny, gumowe rękawiczki, zupki instant z makaronem oraz mały ręcznik, wylicza Channel News Asia. – Miał kompletnie zablokowany przewód pokarmowy. Najpewniej to, obok sędziwego wieku, było główną przyczyną śmierci. Przeprowadzimy jednak bardziej szczegółowe badania – obiecał na konferencji prasowej Kriangsak Thanompun z wydziału Parków Narodowych i Ochrony Przyrody. View oEmbed on the source website Urzędnik zapowiedział przeprowadzenie kampanii informacyjnej wśród mieszkańców okolic parku oraz odwiedzających go turystów. Jednocześnie podjęta zostanie próba rozwiązania problemu ton śmieci gromadzących się od dawna na chronionym obszarze Tajlandia jest jednym z największych producentów plastikowych opakowań a Tajowie nie potrafią się obejść bez nich obejść. Statystycznie, każdy dorosły obywatel tego kraju używa rocznie 3000 jednorazowych torebek. Według Greenpeace to w sumie aż 75 miliardów takich odpadków. Według ostatniego raportu Siam Commercial Bank, Tajlandia jest na 6. miejscu wśród państw najbardziej odpowiedzialnych za zaśmiecanie plastikiem oceanów. Z generowanych przez kraj śmieci aż 13 proc. stanowią plastikowe torebki, 10 proc. plastikowe rurki do picia a 8 proc. plastikowe opakowania na jedzenie. W tym roku tajskie media informowały już o innych ofiarach bezmyślnie porzucanych śmieci. W sierpniu serwisy internetowe obiegły zdjęcia padłego młodego jelenia z 3 kg plastiku w żołądku. Kilka dni wcześniej krajem wstrząsnęła informacja o śmierci ”Miriam, ulubienicy Tajlandii”. Ten mały diugoń przybrzeżny, rodzaj ssaka morskiego, odłączył się kilka miesięcy wcześniej od matki i zgubił w nieznanych wodach. Akcję jego ratowania pokazywały wszystkie telewizje. View oEmbed on the source website Jeszcze w lipcu rozpisywano się o ”milutkim zwierzaku” i pokazywano, jak sobie radzi na wolności. Nie śledzono go chyba zbyt dokładnie, bo w połowie sierpnia znaleziono go martwego z wnętrznościami pełnymi odpadków z tworzyw sztucznych. View oEmbed on the source website Jan Sochaczewski
Po lasach, niczym zombie, krążą nieprzytomne jelenie i łosie . To powrót ”choroby szalonych krów”
Mikrobiolodzy z USA i Kanady biją na alarm. W lasach Ameryki Północnej odnajduje się kolejne zwierzęta z rodziny jeleniowatych umierające na przewlekłą chorobę wyniszczającą (CWD). To równie zakaźna siostra słynnej gąbczastej encefalopatii bydła (BSE). Ta druga wywołuje u ludzi jedzących zarażone krowy wariant (vCJD) choroby Creutzfelda-Jakoba. Istnieje realne ryzyko, że CWD zagraża miłośnikom dziczyzny. Zaraza zmieniająca jelenie w ”zombie” dotarła już na północ Europy i do Azji.
Na przełomie lat 80. i 90. ubiegłego roku vCJD zabiła w Europie przynajmniej 200 osób, szczególnie wielu na Wyspach. Dziś w dotkniętych jej nieaktywną wersją jest 1 na 2000 Brytyjczyków. Symptomy mogą pokazać się nawet po dekadzie. Choć brak dowodów na możliwość podobnego przeskoku CWD ze zwierzyny łownej na człowieka, Amerykańskie Stowarzyszenie Mikrobiologów widzi powody do obaw. Zarazić się można nie tylko jedząc mięso, ale przez ślinę, mocz czy kał dotkniętych zarazą. View oEmbed on the source website - CWD prawdopodobnie już wkrótce zostanie wykryta i opisana u ludzi. Jest też zupełnie możliwe, że zarażonych nią zostanie znaczna liczba osób. To nie będą pojedyncze przypadki. Dysponujemy wiedzą o ewolucji rozwoju choroby szalonych krów i widzimy zbieżności z CWD – tak Michael Osterholm z Centrum Badań nad Chorobami Zakaźnymi na Uniwersytecie Minnesoty wzywał władze swojego stanu do działań uprzedzających epidemię. Problem dotyczy najczęściej osobników dorosłych. Zarażone jelenie i łosie zawsze w końcu umierają. Przedtem gwałtownie tracą na wadze i zmienia się ich zachowanie. Zaczynają unikać członków stada, stają się apatyczne, chodząc w kółko ślinią się i obnażają zęby. Amerykańska rządowa Centra Kontroli i Prewencji Chorób (CDC) ostrzega myśliwych, by unikali tak zachowujących się stworzeń. Nie należy na nie polować, bo nie ma też w pełni skutecznego testu pozwalającego wykluczyć CWD. Problem jest istotny, bo i liczba polujących w USA i Kanadzie jest duża (ok 15 mln osób). W konsekwencji, co roku w Ameryce Północnej zjadane jest mięso 7 do 15 tys. zarażonych CWD zwierząt. Naukowcy z Minnesoty powołują się w swoim raporcie na dane szacunkowe zebrane przez organizację Alliance for Public Wildlife. Wiadomo, że od roku 2000 przewlekła choroba wyniszczająca trafiła do 26 stanów i prowincji w obu dotkniętych nią krajach. Najwięcej przypadków stwierdzono w Colorado i Wyoming (do 50 proc. osobników w stadach), oraz na granicy Wisconsin oraz Illinois. Niestety, CWD trafiła też do Azji (import dzikich łosi do Korei Południowej) oraz Europy (import reniferów do Norwegii, Finlandii i Szwecji). View oEmbed on the source website Przenoszące zarazę tzw. białkowe czynniki zakaźne (priony) potrafią latami spoczywać w błocie czy na liściach nie tracąc swoich zdolności do zarażania. Nie da się ich zniszczyć gotując czy piekąc mięso. Nie da usunąć środkami czystości. Wiadomo, że choroba szalonych krów przenosiła się przez narzędzia chirurgiczne. CWD pozostaje nawet na maszynach i narzędziach służących do obróbki w zakładach mięsnych. To dlatego, że o w przypadku krów zaraza kryła się w mózgu, to u jeleniowatych przeszła także do mięśni. - Jeżeli nie stworzymy skutecznego testu polowego wykrywającego priony, nie poznamy skali problemu. Konieczne będzie ograniczenie polowań i masowy ubój. To możliwe, że przemysł myśliwski odczuje sporą stratę. Jeżeli jednak nie uprzedzimy faktów, ten biznes po prostu przestanie istnieć – uważa Mark Zabel, dyrektor Centrum Badań nad Prionami na stanowym uniwersytecie w Colorado. Jan Sochaczewski
Krwawe gody. Poruszający tekst naszego czytelnika o polowaniach
Rykowisko to okres godowy jeleni. Samce, mniej czujne niż zwykle, stają się łatwym celem dla myśliwych. Przeczytaj tekst Pawła Chojnowskiego, jednego z naszych użytkowników
Spojrzałem na Anię, aby się upewnić czy ona też to słyszała. W tym samym momencie rześkie powietrze przeszył kolejny strzał. To musiało być na polanie obok – oboje odwróciliśmy się w tamtym kierunku. Teraz najważniejsze to dotrzeć na miejsce zanim znikną! Adrenalina pokonała zmęczenie, które zaczęło nam już doskwierać. Od kilku godzin patrolowaliśmy przydzielony rejon Puszczy. Wcześniej, kilka minut po piątej, usłyszeliśmy duży terenowy samochód – takim poruszają się myśliwi. Zaczekaliśmy na nich obok ambony. Nic. – Zauważyli nas – rzuciła Ania. Miała rację, bo po chwili usłyszeliśmy trzask zamykanych drzwi samochodu. Odjechali. Za wcześnie na radość. Myśliwi oddali nam tę polanę, ale do wschodu słońca jeszcze daleko. Zaczął się wyścig z czasem. Na leśnej drodze natknęliśmy się na ślady samochodu. Świeże, bo w nocy spadł deszcz. Ruszyliśmy za nimi. Ania bez problemu porusza się w lesie, zna tu każdą ścieżkę. Na mapę spogląda rzadko. W końcu dotarliśmy na miejsce. Wschodzi słońce, podnoszą się mgły a ryki jeleni milkną. Rozczarowani spoglądamy na pustą polanę. Zmęczenie i bezsilność biorą górę. Czas wracać do obozu. Niespodziewanie, zaledwie po dwóch kilometrach zauważyliśmy spacerujących myśliwych. Wyraźnie nas unikali. Odprowadziliśmy ich do samochodu. Nagle oczy Ani rozbłysły, a na twarzy pojawił się uśmiech. Spojrzałem na terenówkę – bagażnik był pusty. – Czasami myśliwi specjalnie strzelają w powietrze, aby odciągnąć ekologów od polan, na których rzeczywiście polują. To zdarzało się w poprzednich latach – wyjaśnia Ania. Mimo to czuję, że to nie wyjaśnia zagadki dwóch strzałów. Godzinę później dotarliśmy do obozu. Natychmiast ruszyliśmy w dalszą drogę – jeden z partoli potrzebował wsparcia. W miejscu, gdzie myśliwi zostawili auto, zebrali się ekolodzy z innych patroli. Po kwadransie pojawił się samochód Straży Leśnej, z którego wysiadł myśliwy. Spojrzał na nas pogardliwie, wsiadł do suwa i oba samochody odjechały. Nie daliśmy za wygraną. Ruszyliśmy do Teremisek, gdzie zaczynają się i kończą okoliczne polowania. Pod jednym z hoteli, w którym relaksują się zmęczeni polowaniem myśliwi, byliśmy świadkami sceny, której nie potrafię wymazać z pamięci: myśliwy trzymający odciętą głowę jelenia. Spojrzałem na Anię, a w mojej głowie rozbrzmiało echo porannych strzałów. Kolorowe kropki Na ścianie w głównej części kuchni wisi mapa Puszczy Białowieskiej. Życie obozu kręci się wokół niej. Tu przydzielane są patrole. Kolorowe kropki na mapie oznaczają ambony. Niektóre z nich znajdują się niebezpiecznie blisko granicy rezerwatów. Obszar, na którym działają patrole, wyznaczają miejscowości wokół Białowieży: od południa Grudki oraz Czerlonka, następnie na północ obok Rezerwatu Szczekotowo aż po Świnoroje i Gruszki. Około 15-tej wokół mapy rozpoczyna się codzienny rytuał. Pojawiają się mieszkańcy obozu, dyskutują, dzielą wrażeniami z rannego patrolu. Zwykle po posiłku Tomek przydziela rejony lasu do sprawdzenia. Każdy napełnia swój termos gorącą herbatą, nakłada odblaskową kamizelkę i około 17-tej ruszamy w drogę. Słychać już odgłosy rykowiska. Zadanie wydaje się proste – uratować jelenia. Ale sprawa jest bardziej skomplikowana. Według prawa łowieckiego na jelenie nie można polować w nocy dlatego w czasie od godziny po zachodzie słońca do godziny przed wschodem jelenie, przynajmniej teoretycznie, są bezpieczne. W ciągu dwóch, trzech godzin każdy patrol, poruszając się na rowerach, sprawdza kilka polan na odcinku 20-30 kilometrów w taki sposób, aby do pierwszych ambon nie dotrzeć za wcześnie, a do ostatnich za późno. Przydaje się znajomość terenu oraz kondycja. Na większości dróg leśnych obowiązuje zakaz poruszania się samochodem, który – co nie jest zaskoczeniem – nie dotyczy myśliwych, dlatego rower to jedyna alternatywa. Bywa, że ekolodzy docierają na miejsce, gdy jeleń już nie żyje i jest patroszony. Zajmuje to trochę czasu. Patrole sprawdzają wtedy czy polowanie odbyło się zgodnie z prawem czy zwierze nie zostało zastrzelone w rezerwacie albo w czasie kiedy obowiązywał zakaz. Około godziny 21-tej wracają pierwsze patrole. Kuchnia, jedyne ciepłe o tej porze miejsce, znów wypełnia się po brzegi. Ktoś spotkał dziki, ktoś inny widział jelenia, a ktoś stado żubrów – rozmowy trwają do późna, każdy ma ciekawą historię z trasy. Od czasu do czasu ktoś podchodzi do mapy i dodaje nową kolorową kropkę. Akcja – reakcja – Czy Pan tu coś zgubił? Ja jestem na polowaniu, podnęciłem tu! Mam nadzieję, że się usuniecie. Jesteście ci opłacani pseudo-ekolodzy! – zirytowany myśliwy wrzasnął z ambony. Już na dole, jego kompan dorzucił: – Człowieku chcesz, żeby Ci się krzywda stała? W okolicach Nowego Masiewa natknęliśmy się z Kamilą na myśliwych. – Nie chcę, ale czy ma Pan na myśli to, że chodzenie po lasach, kiedy polujecie jest niebezpieczne? – zapytała Kamila, a w mojej łowie po raz kolejny pojawiła się niepokojąca myśl o ryzyku, jakie wiąże się z chodzeniem po lesie w zupełnej ciemności. Kamizelka odblaskowa, którą miałem na sobie wcale nie sprawiała, że czułem się lepiej. Niby istnieje przepis, według którego myśliwi strzelają tylko do rozpoznanego celu, ale doniesienia prasowe o wypadkach i przypadkowych postrzałach podczas polowania wcale nie uspokajały. Rozgorzała dyskusja, której nie rozwiązała Straż Leśna, a dopiero wezwana pod pretekstem udaremnienia przemytu Straż Graniczna. Na szczęście próba wplątania nas w międzynarodową aferę przemytniczą spaliła na panewce i po ponad godzinnej rozmowie zostaliśmy puszczeni wolno. Zapadł już zmrok. Czas polowania na jelenie dobiegł końca. W drodze powrotnej Kamila opowiedziała mi o kilku niemiłych spotkaniach z myśliwymi, jakie przydarzyły się jej w poprzednich latach, jak choćby to, kiedy dwa lata temu trzech nieznanych sprawców z pochodnią wtargnęło na teren obozu ekologów. Pozostawili po sobie wieniec pogrzebowy z wymownym napisem „Ostatnie pożegnanie”. Niechęć myśliwych do ekologów często przybiera formę agresji. Do prób zastraszania, napaści i przemocy dochodzi tu co roku. Konflikt interesów między ekologami i myśliwymi, który trwa tu, w Puszczy Białowieskiej odbija się głośnym echem w mediach. Myśliwi przegrywają, bo każda wzmianka roznieca dyskusję o zasadności i moralnej kwestii polowań. Natomiast o skuteczności działań organizacji ekologicznych świadczy liczba ludzi, którzy ich popierają. Myśliwi stanowią ćwierć procenta polskiego społeczeństwa! Wrażliwość pozostałej części budzi się dzięki takim akcjom. Działania ekologów doprowadziły w 2011 roku do wprowadzenia zakazu polowań w otulinie Białowieskiego Parku Narodowego. Jelenie ryczą myśliwi strzelają Puszcza Białowieska to najstarszy las w Europie wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Około 30% jej obszaru po polskiej stronie chronione jest w formie Parku Narodowego oraz rezerwatów. Reszta podlega działaniom zwykłej lub częściowo ograniczonej gospodarki leśnej. Oznacza to, że dozwolone są tam polowania w ramach planu łowieckiego. Większość odstrzałów przypada myśliwym z okolicznych kół łowieckich, ale w puli znajdują się te przeznaczone dla polowań dewizowych. To lukratywny biznes, ponieważ zagraniczni myśliwi płacą pokaźne sumy, aby zdobyć medalowe trofeum, czyli poroże, o które w ich krajach często bardzo trudno. Ekolodzy zabiegają, aby cały obszar Puszczy chroniony był w formie parku narodowego. Pracownia na rzecz wszystkich Istot od kilku lat organizuje akcję „Rykowisko dla jeleni, nie dla myśliwych”, w ramach której monitorowane są polowania w czasie rykowiska na obszarach wokół Puszczy Białowieskiej. Rykowisko to okres godowy jeleni. Samce, mniej czujne niż zwykle, stają się łatwym celem dla myśliwych. Kontrowersje, jakie narastają wokół odstrzału zwierząt w tym okresie sprawiły, że większość gatunków została objęta okresem ochronnym. Nie dotyczy to jeleni, a to właśnie we wrześniu i październiku, czyli podczas rykowiska ginie ich najwięcej. Paweł Chojnowski
Sarna nie jest samicą jelenia? Przykro nam, sprawa jest skomplikowana. Ten film ją wyjaśnia
Z przyzwyczajenia większość z nas je łączy: pan jeleń i pani sarna. Nic bardziej mylnego! Autor popularnych filmów o przyrodzie wyjaśnia na czym polega różnica.
Sprawa wcale nie jest taka prosta. Nasz język jest tutaj dość zwodniczy i gatunkom od razu narzuca końcówkę męską i żeńską. Do tego gatunek sarny i jelenia mieszkają razem w polskich lasach i laik z łatwością może się pomylić. Oba gatunki mają brązowawe umaszczenie, rogi... zaraz, jakie rogi?! No właśnie żadne rogi, tylko poroże. U saren nazywane jest parostkami, u jeleni to wieniec. Po co rozróżnienie między porożem i rogami? Poroże jest przez swoich właścicieli raz do roku zrzucane, a potem wyrasta nowe. Różnic jest więcej, zobaczcie sami. View oEmbed on the source website Obejrzyjcie kolejny odcinek naszego serialu "Warto spróbować"! Tym razem odkrywamy skarby w zatopionym kamieniołomie. View oEmbed on the source website