Dla każdego to pojęcie jest zupełnie czymś innym. Podróżniczka, fizyk, fotograf - co jest dla nich luksusowe?
Zobacz, czym jest dla Janiny Ochojskiej, Elżbiety Dzikowskiej, czy dla profesora Aleksandra Wolszczana
Tomasz Gudzowaty:"Luksus jest przeciwieństwem pospolitości. Luksusem jest samo życie, jeśli nie rozmieniamy go na drobne." Aleksander Wolszczan: "Luksus to sytuacja, w której mam wrażenie, ze czuje się świetnie pod każdym możliwym względem, jaki mogę sobie wyobrazić" Krzysztof Wielicki: "Luksusem będzie mając 80 lat, czuć się jak 30-latek", "Luksus to też poczucie, że zrobiło się w życiu coś ważnego" Janina Ochojska: Nie wiem, czy można to nazwać luksusem, ale przed każdą podróżą sprawdzam przystosowanie do niepełnosprawności, które są możliwe nawet w skromnych warunkach. Ostatnio byłam na Filipinach i na Bantayan (gdzie jest misja PAH) mieszkałam w skromnym hoteliku (betonowa podłoga, drewniane łóżka), ale zrobiono proste podjazdy z poręczą, a pod prysznic wstawiono krzesło. Więcej nie trzeba. Moim „luksusem” są spotkania z ludźmi – ostatnio podróżuję tylko w związku z moją pracą w PAH (na wakacjach nie byłam od kilku lat) – możność poznania ich życia, nękających ich problemów, wreszcie zobaczenia efektów naszej pracy, to największa radość. Elżbieta Dzikowska: W takim potocznym sensie nigdy nie miałam z nim w podróży do czynienia, ale nie ukrywam, że jeżeli mam do wyboru gorsze lub lepsze warunki - to wybieram lepsze. Na ogół są jakie są, potrafię dostosować się do każdych. Najważniejsze jest dla mnie - i to prawdziwy luksus! - zrealizowanie celu podróży, bo nigdy nie wyjeżdżam w ciemno, zdarzy się, co się zdarzy, aczkolwiek uwielbiam atrakcyjne zaskoczenia, odkrywanie czegoś, czego nie dowiedziałam się jeszcze z książek, z internetu. Luksus - to także spotkanie ciekawych, inspirujących , życzliwych bywa że pomocnych ludzi. Właściwie, wszystko co udało mi się zobaczyć i przeżyć na świecie to dla mnie, osoby wywodzącej się z prowincjonalnego , podlaskiego miasta, z raczej ubogiej rodziny, jest luksusem. Dziękuję za to losowi.
Ogłaszamy nominacje do 9. edycji konkursu TRAVELERY - najbardziej prestiżowej nagrody podróżniczej. Rusza głosowanie na "Podróż roku".
Kolegium redakcyjne wytypowało po pięciu kandydatów w sześciu kategoriach. Kapituła TRAVELERÓW przyzna też nagrodę specjalną Grand Prix. Natomiast zwycięzcę w kategorii "Podróż roku" wybiorą Czytelnicy, głosując przez aplikację dostępną na stronie internetowej www.travelery.national-geographic.pl Mogą oni również przygotować specjalną grafikę konkursową i walczyć o nagrody. Wyniki zostaną ogłoszone w czerwcowym numerze Travelera, który ukaże się 22 maja br. - TRAVELERY to najbardziej prestiżowe nagrody podróżnicze w Polsce, przyznawane od blisko dekady. Konkurs cieszy się niesłabnącą popularnością wśród naszych Czytelników oraz miłośników podróży i eksploracji. Już po raz dziewiąty wyróżnimy osoby, które w minionym roku dokonały czegoś wyjątkowego. Bardzo dużo emocji wzbudza zawsze kategoria Podróż roku, dlatego postanowiliśmy, że to Czytelnicy zdecydują, komu przyznamy nagrodę. W poprzedniej edycji konkursu oddano w tej kategorii ponad 100 tys. głosów – mówi Martyna Wojciechowska, redaktor naczelna magazynu National Geographic Traveler. Redakcja National Geographic Traveler ogłosiła nominacje w następujących kategoriach: ➜ Podróż roku – za realizację niestandardowej wyprawy, która była czymś więcej niż tylko przemierzaniem przestrzeni geograficznej; ➜ Wyczyn roku – za pionierskie podjęcie wyjątkowego wyzwania w dziedzinie podróży, eksploracji lub sportów ekstremalnych; ➜ Społeczna inicjatywa roku – dla osób lub instytucji, które przyczyniają się do poprawy świadomości ekologicznej, ocalenia dzikiej przyrody lub dziedzictwa; ➜ Naukowe osiągnięcie roku – za dokonania naukowe, które pozwoliły lepiej zrozumieć świat, ludzi i kultury; ➜ Podróżnicza książka roku – za wydaną w ubiegłym roku książkę, która w najlepszy sposób przybliża Czytelnikom horyzonty geograficzne i kulturowe; ➜ Blog roku – dla podróżnika, który za pomocą bloga najefektowniej potrafi przenieść swą podróż przez świat realny do świata wirtualnego. Jak co roku Kapituła przyzna nagrodę Grand Prix – za całokształt dokonań podróżniczych, naukowych lub eksploracyjnych oraz wierność życiowej pasji. Zwycięzcę w kategorii "Podróż roku" wybiorą Czytelnicy w głosowaniu online poprzez aplikację, która znajduje się na stronie www.travelery.national-geographic.pl Głosujący mogą wziąć udział w konkursie: wystarczy stworzyć w aplikacji grafikę konkursową ze zdjęciem oraz hasłem motywującym do wyzwań i podróży. Autorzy grafik z największą liczbą punktów, czyli polubień na Facebooku, zdobędą nagrody: 3 x Fiat crossover, 500X do dyspozycji na weekend oraz 25 x półroczną prenumeratę Travelera. Każdy głosujący otrzyma 15% zniżki na krótkoterminowe i roczne ubezpieczenia podróży ERV. Głosowanie online trwa od 20 lutego do 19 kwietnia 2015 r. TRAVELERY w pozostałych pięciu kategoriach przyzna Kapituła w składzie: Martyna Wojciechowska (redaktor naczelna Travelera), Agnieszka Franus (zastępczyni redaktor naczelnej Travelera), laureaci nagrody Grand Prix w ubiegłych latach: Elżbieta Dzikowska, Krzysztof Wielicki, Marek Kamiński, Janina Ochojska, Aleksander Wolszczan i Tomasz Tomaszewski, a także Łukasz Głombicki (Gazeta.pl) oraz Rafał Szmytke (Polska Organizacja Turystyczna). Wyniki konkursu zostaną opublikowane w czerwcowym numerze miesięcznika National Geographic Traveler (w sprzedaży od 22 maja br.). Szczegóły i regulamin konkursu można znaleźć na stronie: www.travelery.national-geographic.pl KATEGORIA: PODRÓŻ ROKU 1. ARKADY PAWEŁ FIEDLER – MALUCHEM PRZEZ AFRYKĘ Prawie 17 tys. km i 3,5 miesiąca w podróży Fiatem 126p przez wschodnią Afrykę. Wnuk znanego podróżnika i pisarza Arkadego Fiedlera przejechał ten kontynent od Egiptu aż po Przylądek Dobrej Nadziei w RPA. Chociaż temperatury sięgały nawet 50°C, a stan dróg był nieraz koszmarny, Fiedler nie uważa swojej wyprawy za wyczyn. Bardzo lubię jeździć samochodem, sprawia mi to prawdziwą frajdę – powiedział w rozmowie z Travelerem. A maluch doskonale się spisał na afrykańskich drogach. www.podrodze.com 2. ANNA JAKLEWICZ – WYPRAWA DO INDONEZJI W POSZUKIWANIU UNIKALNYCH RYTUAŁÓW Archeolog z wykształcenia, ale z zamiłowania antropolog. Do Indonezji wyruszyła z Travelerowym „Biletem na przyszłość”, żeby lepiej poznać grupę etniczną Bugis, gdzie silna jest wiara w istnienie pięciu płci. Ale na Bugis nie poprzestała! Dotarła też m.in. do Bajao, zwanych morskimi cyganami, do wiosek ludu Wana (jako pierwsza Polka i pierwsza biała kobieta w ogóle!) oraz do Torajów, dla których pogrzeb jest najważniejszym wydarzeniem w życiu. www.annajaklewicz.pl 3. MIROSŁAW LEWIŃSKI – REJS DOOKOŁA ŚWIATA NA S/Y ULYSSES ŚLADAMI WŁADYSŁAWA WAGNERA Dla żeglarstwa porzucił medycynę. Najpierw sam zbudował jacht, co zajęło mu trzy lata, po czym 29 maja 2010 r. wypłynął w rejs śladami pierwszego Polaka, który w latach 30. XX w. pod żaglami okrążył świat. Kapitan Mirosław Lewiński wrócił po ponad czterech latach, 25 listopada 2014 r. Spełnił swoje marzenie. Na pokładzie Ulyssesa pokonał ponad 44 tys. mil morskich, z czego 10 tys. samotnie. W czasie wyprawy dowodził w sumie 150 żeglarzami. www.rejswagnera.pl 4. EMIL WITT – WYPRAWA DO AMAZONII „SPIRIT OF THE SELVA” Mało kto brał go na poważnie, dopóki nie spakował plecaka i nie ruszył do Ameryki Pd. Nastolatek z Poznania po raz pierwszy dotarł do Amazonii w Brazylii w 2013 r., kiedy miał 18 lat. Znalazł tam to, czego szukał: dziewiczą przyrodę i plemiona żyjące w zgodzie z naturą. W zeszłym roku pojechał ponownie, tym razem do peruwiańskiej części puszczy. Spędził tam trzy miesiące. W tym czasie m.in. mieszkał z Indianami Machiguenga i poznawał ich życie, robiąc to, co oni – łowiąc ryby, polując, uprawiając rośliny. www.emil-witt.com 5. ŁUKASZ SUPERGAN – SAMOTNE PRZEJŚCIE GÓR ZAGROS W IRANIE Wyruszył z Tabrizu, na północnym krańcu łańcucha Zagros, by dwa miesiące później stanąć na wybrzeżu Oceanu Indyjskiego w Bandar Abbas. W ciągu 76 dni przeszedł około 2500 km. Szukał samotności, ale pogoda i warunki zmusiły go do częstszego niż zamierzał przebywania z ludźmi. To uczy, że podróż jest taka jak życie. A w życiu zdarza się, że dostajemy coś zupełnie innego, niż oczekiwaliśmy – pisał tuż po zakończeniu swojej wyprawy w grudniu 2014 r. www.lukaszsupergan.com KATEGORIA: WYCZYN ROKU 1. MATEUSZ WALIGÓRA – SAMOTNY ROWEROWY PRZEJAZD CANNING STOCK ROUTE W AUSTRALII Słynny szlak długości ponad 1800 km jest wyzwaniem nawet dla samochodów 4x4. Prowadzi przez cztery pustynie. Z 51 studni wybudowanych kiedyś na szlaku woda jest zaledwie w kilku. Do tego dochodzą wysokie temperatury i „tarka” na drodze. Do tej pory Canning Stock Route przemierzyło samotnie zaledwie kilku rowerzystów, chociaż próbowało wielu. Mateusz Waligóra zmierzył się ze szlakiem najpierw w 2013 r., ale musiał zawrócić z powodu... intensywnych deszczów. Za drugim razem natknął się m.in. na pożar buszu, ale szczęśliwie dotarł do końca drogi. www.nakrancach.pl 2. OLEK OSTROWSKI – JAKO PIERWSZY POLAK ZJECHAŁ NA NARTACH Z CHO OJU 27-latek z Wetliny na nartach jeździ od trzeciego roku życia. Przez wiele lat startował w zawodach rangi FIS w Polsce, Słowacji i Czechach. Poza trasami jeździ od zawsze, od dawna jego marzeniem były Himalaje. Spełniło się w zeszłym roku, kiedy samotnie, bez pomocy (bo nie pozwalał na to budżet) wyruszył na „Cho Oyu 8201 – Ski Expedition 2014”. Na szczycie ośmiotysięcznika stanął we wrześniu, po czym zjechał na nartach. Ale na koncie ma też inne trudne zjazdy – z Kazbeku (z trójką innych Polaków) i samotnie z Piku Lenina. Narty i góry to całe moje życie – mówi Olek Ostrowski. www.facebook.com/ChoOyuSkiExpedition2014 3. ANDRZEJ GONDEK, DANIEL LEWCZUK, MAREK WIKIERA – PRZEBIEGNIĘCIE CZTERECH PUSTYNNYCH ULTRAMARATONÓW W JEDNYM ROKU Wielkiego Szlema (4Deserts Grand Slam) zdobyło do tej pory 47 osób na całym świecie. Nic dziwnego, że grono to jest tak szczupłe. Biegnie się przez gorącą Saharę, wietrzną Gobi, Suchą Atakamę i zimną Antarktydę – w sumie 1000 km z własnym wyposażeniem, ponieważ formuła ultramaratonów zakłada samowystarczalność. Każdy z nich – Andrzej Gondek, Daniel Lewczuk i Marek Wikiera – biegł z innego powodu, ale nie rywalizowali ze sobą. Najważniejsze było to, żeby wszyscy spotkali się na mecie. Jako pierwsi Polacy zdobyli tytuł Wielkiego Szlema. www.4deserts.com 4. PAWEŁ RAMATOWSKI, PIOTR SIENKIEWICZ I ANDRZEJ WITAS – PIERWSZE POLSKIE PRZEJŚCIE JASKINIOWEGO TRAWERSU MALA BOKA – BC 4 NA SŁOWENII Obie jaskinie znajdują się w wapiennym masywie Kanin w Alpach Julijskich. Grotołazi z Sekcji Taternictwa Jaskiniowego KW Kraków eksplorowali to miejsce przez kilka lat – dzięki ich działalności udało się znaleźć połączenie między Malą Boką a BC 4. Tak powstał drugi pod względem głębokości trawers jaskiniowy świata (deniwelacja wynosi 1297 m, długość ponad 4,9 km). W grudniu 2014 r. trzech grotołazów dokonało jego pierwszego polskiego przejścia – i to trudniejszym wariantem, czyli od dolnego do górnego otworu. Zrobili to w czasie 13 godz. 22 min. www.kw.krakow.pl/stj 5. ADAM PUSTELNIK I ANDREAS KLARSTRÖM – NOWA KLASYCZNA DROGA WYCIĄGOWA NA VAGAKALLEN W NORWEGII Polsko-szwedzki zespół jako cel obrał Vagakallen, który razem z innymi szczytami składa się na krajobraz Lofotów. Góra jest znanym celem wspinaczkowym. Pustelnik i Klarström na jej północnej ścianie wytyczyli drogę „Corner Kick” długości 900 m, która jest wariantem dla istniejącej już wcześniej drogi „Freya”. Wspinacze napotkali trudności wyceniane na 8a, przy czym największym wyzwaniem była niepewna asekuracja. To jedna z najtrudniejszych, jeśli nie najtrudniejsza nowa klasyczna wielowyciągowa droga pokonana na własnej asekuracji przez Polaka. www.adampustelnik.wspinanie.pl KATEGORIA: SPOŁECZNA INICJATYWA ROKU 1. SZPIK NA SZCZYT To była pierwsza taka wyprawa na świecie. Na szczyt Kilimandżaro weszli ci, którzy wygrali z białaczką, a także dawcy szpiku, lekarze oraz wolontariusze. Ekspedycję „Szpik na szczyt” zorganizowała Fundacja przeciwko Leukemii. Pomysłodawczynią wyprawy była himalaistka Anna Czerwińska. Gdy udało mi się wreszcie zostać dawcą prawdziwym, zrealizowanym, natychmiast pomyślałam, że świetnie byłoby poznać biorczynię i zabrać ją w góry. Dlaczego Kilimandżaro? To najwyższa góra Afryki, postrzegana przez wielu jako szczyt marzeń – mówi Anna Czerwińska. Organizując pierwszą taką wyprawę na świecie, chcieliśmy powiedzieć chorym: WALCZCIE! www.leukemia.pl 2. NA RATUNEK GNIEWOSZOWI Ośmiu miłośników płazów i gadów z Towarzystwa Herpetologicznego „Natrix” z Wrocławia, Krakowa i Poznania weszło do kopalni wapienia Górażdże, by zinwentaryzować żyjące tam żaby, ropuchy, traszki, jaszczurki i węże, w tym występującego niezwykle rzadko gniewosza plamistego. W ramach ochrony gniewosza zaproponowali budowę dróg leśnych z obrzeżami pozbawionymi drzew i tworzenie polan leśnych. A wszystko po to, by przy rekultywacji terenów kopalni nie zaszkodzić żyjącym tam zwierzętom. www.natrix.org.pl 3. MOTOCYKLEM DO MONGOLII Marcin Ołtarzewski i Marcin Pawlikowski z Fundacji Motocykliści Dzieciom w ramach wyprawy „Podaruj kilometr – Mongolia 2014” wyruszyli na swoich wyprawowych motocyklach z Polski do Mongolii. I chociaż geograficznego celu podróży nie zdobyli – potężna powódź między Rosją a Mongolią uniemożliwiła im zaznanie mongolskich stepów – to osiągnęli cel najważniejszy: zebrali środki na kursy prawa jazdy dla osieroconych i opuszczonych dzieci, które pozostają pod opieką Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce. Tak by ze swoimi rówieśnikami mieli równy start w dorosłość. www.motocyklisci-dzieciom.pl 4. REJSY DLA (NIE)GRZECZNYCH DZIECI Fundacja Rejs Odkrywców pomaga młodym ludziom obrać właściwy kurs – organizuje pełnomorskie rejsy na żaglowcach, w które zabiera dzieci i młodzież z ośrodków opiekuńczo-wychowawczych. Od maja 2012 r. do września 2014 r. w sześciu rejsach wzięło udział 79 młodych ludzi z czterech ośrodków oraz ich opiekunowie. Żeglarstwo uczy odpowiedzialności, znakomicie kształtuje charakter – mówią Michał Ciundziewicki i Marcin Maszewski, założyciele fundacji. Rejsy nie są prezentem – aby wziąć w nich udział, trzeba poprawić stopnie w szkole i zrobić coś dla innych (np. zostać wolontariuszem). www.rejsodkrywcow.pl 5. SKLEP DOBRO CZYNNE 24 Jest to projekt Fundacji Dobra Fabryka Szymona Hołowni. Jego celem jest pomoc dwóm placówkom, którymi opiekuje się Fundacja, tj. hospicjum w Kabudze w Rwandzie i szpitalowi w Ntamugendze w Dem. Rep. Konga, prowadzonych przez polskie Siostry od Aniołów. Projekt ruszył w grudniu 2014 r. i okazał się wielkim sukcesem. Dobra to podzielone na 7 kategorii (żywność, procedury medyczne, sprzęt medyczny, środki pielęgnacyjne, infrastruktura, przyjemności, leki) produkty i procedury niezbędne personelowi do ratowania ludzkiego życia oraz pacjentom do codziennego życia. Do końca grudnia 2014 r. zrobiono w nim zakupy na blisko 130 tys. zł. Sklep ma już ponad 20 tys. użytkowników. www.dobroczynne24.pl KATEGORIA: NAUKOWE OSIĄGNIĘCIE ROKU 1. DR BŁAŻEJ BŁAŻEJOWSKI I POŚMIERTNIE DR ADRIAN KIN – ODKRYCIE SKAMIENIAŁOŚCI NAJSTARSZEGO PRZODKA SKRZYPŁOCZY SPRZED 148 MLN LAT Natrafili na nie w kamieniołomie Owadów-Brzezinki w woj. łódzkim. Skrzypłocze to stawonogi żyjące do dziś. Odkrycie jest wyjątkowe, bo wskazuje na brak różnic morfologicznych pomiędzy współczesnymi amerykańskimi przedstawicielami tego rodzaju a nieznanym wcześniej gatunkiem sprzed milionów lat. Nazwany Limulus darwini jest najstarszym znanym skrzypłoczem i dowodzi zjawiska, które obaj naukowcy nazwali stabilomorfizmem, a więc morfologiczną stabilizacją organizmu w czasie i przestrzeni. 2. PROF. WŁODZIMIERZ JARMUNDOWICZ I DR PAWEŁ TABAKOW Z KLINIKI NEUROCHIRURGII UNIWERSYTECKIEGO SZPITALA KLINICZNEGO WE WROCŁAWIU – REKONSTRUKCJA RDZENIA KRĘGOWEGO ZA POMOCĄ GLEJOWYCH KOMÓREK WĘCHOWYCH O operacji wrocławskich neurochirurgów mówił w 2014 r. cały świat. Ich pacjent z przerwanym rdzeniem kręgowym dzięki pionierskiemu przeszczepowi stanął na nogach i odzyskał w nich czucie. Dziś, po roku od operacji, jest w stanie wykonać kilka kroków. Zakończona sukcesem operacja dała nadzieję innym ofiarom paraliżu, jednak lekarze zastrzegają, że tylko nieliczne przypadki kwalifikują się do takiej terapii. 3. TOMASZ BEDNARZ W IMIENIU PRACOWNIKÓW DZIAŁU BADAŃ PODWODNYCH NARODOWEGO MUZEUM MORSKIEGO – ZA OPRACOWANIE I WDROŻENIE NOWATORSKIEJ METODY PODWODNEGO DOKUMENTOWANIA WRAKÓW W 3D Archeolodzy podwodni i nurkowie kierowani przez Tomasza Bednarza od ponad roku wykonują trójwymiarowe modele wraków leżących na dnie Zatoki Gdańskiej. Do każdego obiektu wykonują kilka tysięcy fotogramów, które potem komputer składa w szczegółowy model 3D. Metoda była wcześniej stosowana na lądzie, ale archeolodzy z Trójmiasta są obok Amerykanów z uniwersytetu w Teksasie światowymi pionierami w dziedzinie przeniesienia jej pod wodę. 4. OLGA MALINKIEWICZ – OPRACOWANIE TANIEGO SPOSOBU PRODUKCJI PEROWSKITÓW Choć perowskity – grupa nieorganicznych związków chemicznych – znane są od XIX w., dopiero niedawno odkryto, że są idealnym materiałem do produkcji ogniw słonecznych. Mogłyby zastąpić w tym procesie krzem. Zawierające go ogniwa są drogie w produkcji i nie nadają się do umieszczania ich na tekstyliach. Co innego perowskity. Występują w naturze, np. w skałach, ale – jak to udowodniła polska doktorantka Uniwersytetu w Walencji – można je tanio wyprodukować w laboratoriach, a potem rozprowadzać na ubraniach, papierze czy ścianach. Wydajność takich ogniw słonecznych jest większa niż krzemowych. 5. NAUKOWCY Z WYDZIAŁU INŻYNIERII MATERIAŁOWEJ POLITECHNIKI WARSZAWSKIEJ ORAZ Z CENTRUM BADAŃ KOSMICZNYCH PAN – WSPÓŁUDZIAŁ W SUKCESIE MISJI SONDY ROSETTA Kiedy na komecie 67P/Czuriumow-Gierasimienko osiadł lądownik Philae europejskiej misji Rosetta, ludzkość mogła po raz pierwszy w historii zbadać budowę geologiczną tego typu ciała niebieskiego. Umożliwił to robot MUPUS skonstruowany dzięki metodom opracowanym na Politechnice Warszawskiej, a zbudowany w Centrum Badań Kosmicznych PAN. MUPUS zaprojektowano do prac w mikrograwitacji, a jego twórcy korzystali z technologii i surowców znanych dekadę temu, kiedy Rosetta wyruszała w drogę ku komecie. KATEGORIA: KSIĄŻKA ROKU 1. ALEKSANDRA GUMOWSKA, „SEKS, BETEL I CZARY” – WYD. ZNAK Śladem wybitnego antropologa Bronisława Malinowskiego i jego „Życia seksualnego dzikich”, a przy okazji realizując – w pewnym sensie – testament Ryszarda Kapuścińskiego. Aleksandra Gumowska jedzie na Wyspy Trobrianda i bada, co zmieniło się prawie sto lat po wizycie Malinowskiego. Żyje wśród rdzennych mieszkańców, mieszka z nimi w chacie z liści, uczestniczy w najważniejszych dla tej społeczności ceremoniach, rozmawia z Trobriandczykami o ich życiu seksualnym i magicznym. Efektem jest książka reporterska o niepowtarzalnym uroku. 2. LUDWIKA WŁODEK, „WYSTARCZY PRZEJŚĆ PRZEZ RZEKĘ” – WYD. LITERACKIE Specjalistka od Azji Środkowej i autorka Travelera pisze o krajach, o których istnieniu rzadko się pamięta. Tadżykistan, Kazachstan, Uzbekistan, Kirgistan, Turkmenistan. Jest więc o odradzaniu się etnicznych nacjonalizmów, o islamskim fundamentalizmie, o regionalnych kacykach, którzy próbują odnaleźć się w postsowieckiej rzeczywistości. Wszystko przefiltrowane przez indywidualne losy i szczegóły z codziennego życia. Mocna i ważna lektura. 3. MAREK KAMIŃSKI, „ODKRYJ, ŻE BIEGUN NOSISZ W SOBIE” – WYD. BURDA KSIĄŻKI Polarnik, podróżnik i filozof w tej książce przekonuje, że zdobywanie geograficznych biegunów, pokonywanie oceanów czy pustyń to jedynie droga do celu, a nie cel sam w sobie. „Odkryj, że biegun nosisz w sobie” łączy przeróżne pasje i doświadczenia Kamińskiego w jedną metodę psychologiczną (z ćwiczeniami psycholożki Joanny Heidtman). Polarnikowi dała ona szansę na najbardziej fascynującą z podróży – w głąb samego siebie. To samo mogą zyskać Czytelnicy. 4. PIOTR TOMZA, „AFRYKA NOWAKA” – WYD. WAB Sztafeta śladami przedwojennego polskiego podróżnika Kazimierza Nowaka ruszyła w listopadzie 2009 r. Wzięło w niej udział 149 rowerzystów, którzy w sumie przejechali 33 tys. km, a w trasie byli przez 813 dni. To niezwykłe, imponujące rozmachem przedsięwzięcie Tomza opisuje na chłodno, bez egzaltacji. – Wielu uczestnikom sztafety ta książka się nie spodoba i pewnie kilka osób przestanie mnie lubić – napisał o swoim dziele autor. Prawdopodobnie tak się stało. Co chyba tylko przydaje „Afryce Nowaka” wiarygodności. 5. MAŁGORZATA SZUMSKA, „ZIELONA SUKIENKA” – WYD. ZNAK Trasę wyprawy zaplanował dla mnie Stalin, w 1951 r. Wtedy właśnie mój dziadek Staszek został zesłany do gułagu w Kazachstanie, a babcię Jankę przesiedlono z rodziną w głąb Syberii – pisze Małgorzata Szumska. Jej książka to czasem wzruszająca, czasem zabawna opowieść o szukaniu własnych korzeni na krańcu świata. O miłości i nienawiści, pamięci i zapomnieniu. O historii przez duże H i historiach, które z pewnością nie przetrwają. O mrocznym ZSRR i obciążonej jego ciężkawym bagażem współczesnej Rosji Czyta się to znakomicie. KATEGORIA: BLOG ROKU 1. DZIENNIKPARYSKI.COM Zamachu dokonali Francuzi urodzeni we Francji, którzy ukończyli państwowe, republikańskie, laickie szkoły, a mimo to nie zawahali się użyć przemocy w stosunku do swoich. Ale czy naprawdę do swoich? Czy integracja nie okazała się porażką? A może są dwie Francje, które niewiele mają ze sobą wspólnego? – pisze o tragedii w redakcji Charlie Hebdo Holly, mieszkająca w Paryżu Polka. Jej blog to mądre, rzeczowe spojrzenie na to, czym żyje Francja, z perspektywy osoby urodzonej w Warszawie. 2. MAJUBAJU.PL O tej podróży powstała też książka „Majubaju. Żyrafy wychodzą z szafy”. Ale pierwszy był blog. Maja Sontag, podróżniczka mogąca się pochwalić 194 cm wzrostu, jedzie dookoła świata. Odwiedza m.in. Madagaskar, Zimbabwe, Gambię, Izrael, Peru, Ekwador, Nową Zelandię i Malezję. O tym, co widzi i słyszy na swojej drodze, pisze dowcipnie, z wielką wrażliwością. Majubaju to filozofia życia realizowana w podróżach. Przejawia się zachwytem w nowo odwiedzonych miejscach – deklaruje autorka. Zachwycić można się też jej pisaniem. 3. COZTEGOZEDALEKO.PL Celina mówi o sobie: położna z zawodu i zamiłowania. Jej pasja to propagowanie wiedzy na temat naturalnego podejścia do ciąży i porodu. To pasja zaprowadziła ją do Kambodży, a konkretnie kliniki w Phnom Penh, gdzie jest menedżerką położnych. Wcześniej, wspólnie z chłopakiem, Radkiem, przemierzyli kawał Azji: Indonezję, Filipiny, Tajlandię. O tym wszystkim, a także m.in. o medytacji, jodze, zdrowym życiu, masażu polinezyjskim i ajurwedzie jest ten blog. 4. POJECHANA.PL Aleksandra Świstow, kryjąca się za pseudonimem Pojechana, pisze o sobie: Kobieta wysoce ekspresyjna ruchowo i werbalnie, niepokorny duch, wieczna optymistka i wulkan energii. Nie umie żyć bez ludzi i słońca, nie lubi jeść nożem i widelcem ani zimy w mieście. Taki też, wysoce energetyczny, jest jej blog. Pojechana od kilku lat mieszka w Chinach i siłą rzeczy ten kraj opisuje. Ale nie tylko. Jest tu o innych krajach Azji, o Australii i Europie. Sporo porad praktycznych, kuchni świata i refleksji nad podróżowaniem. Znakomity serwis. 5. OSIEMSTOP.BLOGSPOT.COM W tej chwili już nie tylko blog, ale cały portal poświęcony podróżowaniu z dziećmi i prowadzeniu przyjaznej podróżującym rodzinom kawiarni. Nazwa „Osiem stóp” wzięła się zresztą od posiadaczy ośmiu nóg: Oli i Pawła, a także ich dwójki dzieci: Maćka i Kaliny. Zaczynali wspólnie wyjeżdżać, gdy dzieciaki miały ledwie kilka miesięcy. Ruszyli kamperem przez Stany Zjednoczone, potem przejechali Azję. Ślady tych wypraw – do dziś na blogu. Poza tym mnóstwo informacji praktycznych, sprawdzonych patentów i podróżniczych inspiracji.
Temat trudny do wyobrażenia, krępujący? - pyta Janina Ochojska. Brak toalet to problem, z którym zmaga się codziennie jedna trzecia ludzkości
2,5 miliarda osób, nie ma dostępu do odpowiedniej infrastruktury sanitarnej, w tym toalet i latryn, co niesie dramatyczne konsekwencje dla ludzkiego zdrowia, godności i bezpieczeństwa. Ponad miliard ludzi na całym świecie jest zmuszonych do wypróżniania się w otwartej przestrzeni. W takich warunkach nie ma mowy o utrzymaniu właściwej higieny, a ryzyko rozprzestrzeniania się chorób takich jak biegunka, cholera, jaglica, polio, czy pasożytnica jelitowa, wzrasta drastycznie. Społeczne skutki braku dostępu do toalet również są ogromne – dziewczynki przestają chodzić do szkoły, gdy wchodzą w okres dojrzewania, bo brakuje tam prywatnego miejsca, gdzie mogłyby dbać o higienę. Kobiety zmuszone do wypróżniania się w miejscach publicznych są narażone na ryzyko ataków na tle seksualnym. Mimo, że dostęp do odpowiednich warunków sanitarnych jest jednym z praw człowieka, świat wciąż podejmuje za mało działań, aby to prawo zagwarantować. Każdy z nas może pomóc, a zacząć należy od przerwania milczenia i szerzenia świadomości o tych problemach wśród swojego otoczenia.
Chcemy dzielić się swoimi doświadczeniami.
Salam alejkum – witam leżącą nieruchomo postać na łóżku. Kobieta jest w stanie krytycznym, po tym jak dostała odłamkami amunicji w brzuch. Odpowiada mi ruchem warg, a jej oczy w pełni oddają cierpienie i beznadzieję sytuacji. Wymieniamy spojrzenia. Jedyne co jej mogę w tej chwili podarować, to najszczerszy uśmiech. Sztandarową zasadą pracownika humanitarnego jest przecież to, żeby ci, którym pomagasz, nie widzieli, że się załamujesz. Tę historię opowiedziała mi Dominika po powrocie z Syrii. Wiele podobnych trafia do mnie ze wszystkich krajów, gdzie pracownicy PAH niosą pomoc miejscowej ludności. Niestety nie jestem w stanie ich wszystkich opowiedzieć. Mogą to zrobić osobiście ludzie zaangażowani w pracę misji. Obecnie kilkudziesięciu pracowników PAH działa w Sudanie Południowym, Somalii oraz Autonomii Palestyńskiej. Pomyśleliśmy, że czas najwyższy, aby relacje z terenu trafiały do wszystkich. W tym celu stworzyliśmy bloga, na którym co tydzień koordynatorzy misji będą dzielić się swoimi doświadczeniami. Na blog.pah.org.pl gorąco zapraszam od 19 sierpnia – dnia szczególnego, gdyż wtedy wszyscy zaangażowani w pomoc humanitarną mają swoje święto. Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej ustanowiony został przez Zgromadzenie Ogólne ONZ na pamiątkę ofiar zamachu bombowego na siedzibę ONZ w Bagdadzie (19 sierpnia 2003 r.). Co roku 19 sierpnia kierujemy naszą uwagę na poświęcenie osób, które niosą pomoc, nierzadko ryzykując przy tym własne zdrowie i życie. Każdego dnia pracownicy humanitarni pomagają milionom ludzi na świecie. Dzieło to jest przede wszystkim efektem współpracy z lokalnymi organizacjami oraz miejscowymi społecznościami, które najlepiej znają potrzeby dotkniętych klęską. Celem akcji humanitarnej jest nie tylko dostarczenie niezbędnych środków do życia, ale również zaktywizowanie środowiska do pomagania sobie nawzajem. Warto również wspomnieć o wszystkich tych, którzy zapewniają zaplecze pracy misji, organizując ją finansowo oraz logistycznie. Wiem, że nie każdy z nas może osobiście nieść pomoc w miejscach dotkniętych klęską żywiołową czy konfliktem zbrojnym. Ale udział w misjach nie jest jedyną formą włączenia się w pomoc humanitarną. Każdy z nas może zrobić coś, co trwale zmieni życie cierpiących z powodu głodu czy wojny. Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej to też dzień ludzi na co dzień angażujących się w działalność PAH i innych organizacji pomocowych. Swoim wysiłkiem czy darowiznami umożliwiają dotarcie do potrzebujących z pomocą. Szczególne podziękowania należą się członkom Klubu PAH SOS, którzy regularnie wspierają działania humanitarne, www.pah.org.pl/opah/30/klub_sos.
Czym zajmują się pracownicy pomocy humanitarnej i dlaczego nie każdy się do tego nadaje?
Praca w sektorze pomocy humanitarnej i rozwojowej kojarzona jest często jedynie z krótkoterminową przygodą, z wolontariatem. Tymczasem jest to przede wszystkim odpowiedzialne, pełne wyzwań zadanie, które zazwyczaj przybiera formę pełnoetatowej, odpłatnej pracy. Wiele osób błędnie sądzi, że pomaganie to działalność dobroczynna, do której nie trzeba mieć specjalnych kwalifikacji. Nic bardziej mylnego. Profesjonalizm przy tego typu projektach jest tak samo ważny jak w innych branżach. Bez znajomości języków obcych, wiedzy na temat pozyskiwania funduszy, pisania wniosków o granty, rozliczenia finansowego, zarządzania ryzykiem czy raportowania taka organizacja jak PAH po prostu nie mogłaby istnieć. Co więcej, przy tego typu pracy potrzebne są umiejętności, których nie można po prostu nauczyć się w szkole czy na studiach. Ogromne znaczenie ma bowiem stosunek do odmiennych kultur czy otwartość i umiejętność przystosowania się do ciężkich warunków pracy. W tym zawodzie potrzebne są też niezwykła siła charakteru i dystans do otaczającej rzeczywistości, która jest inna od tej, do której przywykliśmy. Z drugiej strony w dzisiejszych czasach trudno jest znaleźć zawód, który łączyłby pracę, misję i pasję. Dlatego mimo tak wysoko postawionych wymagań szacunkowa liczba osób zatrudnionych w obszarze pomocy humanitarnej i rozwojowej na świecie wynosi około 600 tys. Zachęcam was do powiększania tej grupy! Na początek, by zdobyć podstawowe doświadczenie, polecam wzięcie udziału w programie GLEN. To doskonała okazja dla wszystkich, którzy chcą dowiedzieć się więcej na temat edukacji globalnej, wyjechać na trzymiesięczny staż, np. do Afryki, zaangażować się w działania edukacyjne po powrocie i sprawdzić swoje predyspozycje do pracy w tym trudnym, ale jakże potrzebnym sektorze. WWW www.pah.org.pl, www.glen-europe.org
Wojny nie znikną, na kataklizmy wpływu nie mamy. Zawsze będzie potrzebna pomoc - mówi Janina Ochojska, odbierając trójkolorową flagę Towarzystwa National Geographic.
PAH nadal pomaga w Syrii i apeluje o pomoc!
Polska Akcja Humanitarna (PAH) przygotowuje się do kolejnego wyjazdu do Syrii.
Planuje dotrzeć do Syryjczyków przebywających w prowincjach Idlib i Hama, dostarczając im podstawowe środki takie jak żywność, leki na szerzącą się chorobę pasożytniczą - leiszmaniozę oraz tabletki do uzdatniania wody. Sytuacja wewnątrz kraju jest dramatyczna, a dotarcie do potrzebujących utrudniają zamieszki przy granicy, które opóźniają wjazd pomocy na teren Syrii. Na miejscu PAH wesprze lokalną społeczność w założeniu piekarni i uruchomieniu systemu dystrybucji wypiekanego w niej chleba. Fundacja zakupi mąkę, dzięki której 400 rodzin przez okres 2 miesięcy będzie otrzymywało codziennie świeże pieczywo. W ten sposób wsparci zostaną także lokalni przedsiębiorcy. „Pomoc dla jednej rodziny to koszt około 3 zł dziennie, dlatego każda złotówka wpłacona na ten cel ma ogromne znaczenie!” – mówi Koordynatorka ds. Pomocy Humanitarnej Dominika Arseniuk. W związku z trwającym ponad dwa lata konfliktem, a w konsekwencji załamaniem się systemu opieki zdrowotnej w Syrii, szerzy się m.in. leiszmanioza. Ocenia się, że w północnych prowincjach opanowanych przez opozycję cierpi na tą groźną chorobę kilkadziesiąt tysięcy osób, szczególnie dzieci. Nieleczona może prowadzić do śmierci. Zakupione przez PAH leki zostaną przekazane szpitalom polowym i punktom medycznym w Hamie i Idlib. Na razie wystarczą na wyleczenie około tysiąca pacjentów – zbiórka pieniędzy na ten cel nadal trwa (www.siepomaga.pl/Syria). Dodatkowo w związku ze zniszczeniami infrastruktury wodnej i przesiedleniem milionów ludzi, wielu z nich utraciło dostęp do wody pitnej. Wśród dzieci panuje biegunka i dyzenteria, a w miejscach dużej koncentracji uchodźców istnieje groźba wybuchu epidemii cholery. W związku z ciągłymi bombardowaniami celów cywilnych na razie o naprawie infrastruktury nie ma mowy. Dlatego PAH dostarczy tabletki do uzdatniania wody, które umożliwią kilkuset rodzinom picie czystej wody, na razie przez okres jednego miesiąca. ONZ szacuje, że prawie 7 milionów ludzi potrzebuje pomocy humanitarnej na terenie Syrii – połowa z nich to dzieci. Muszą otrzymywać regularne wsparcie, żeby przeżyć i nie musieć opuszczać swojego kraju, tak jak zrobiło to już półtora miliona ich rodaków. Istnieje wiele form pomocy: • wpłać dowolną kwotę na konto w banku BPH S.A. 32 1060 0076 0000 3310 0018 2891 z dopiskiem Syria oraz odpowiedz na apel o leki na leiszmaniozę na stronie www.siepomaga.pl/Syria; • zostań członkiem Klubu PAH SOS, by regularnie wspierać działania PAH w krajach dotkniętych przez kryzysy humanitarne (www.pah.org.pl); do Klubu dołączyły już m.in. Anna Maria Jopek i Martyna Wojciechowska • jeśli mieszkasz w Warszawie, już w najbliższy wtorek przyjdź na wykład otwarty Janiny Ochojskiej na UW, gdzie PAH przeprowadzi zbiórkę na rzecz Syryjczyków.
W tworzeniu dostępu do wody pitnej najważniejsza jest nie siła mięśni, ale logistyka. Cykl: Listy od Janki.
Osobom obserwującym nasze starania w tworzeniu miejsc z dostępem do wody pitnej często trudno jest wyobrazić sobie, jak to właściwie robimy. Zazwyczaj słyszę, że sami kopiemy studnie. Uśmiecham się wtedy, bo choć źródła wody są głęboko pod ziemią, to nie można się do nich po prostu dokopać. Gdyby to było takie proste, nasza pomoc w Sudanie Południowym czy w Somalii nie byłaby potrzebna! Rzeczywistość jest taka, iż mimo że pod powierzchnią kontynentu afrykańskiego znajdują się ogromne zapasy wody, wciąż brakuje logistyki i infrastruktury służącej do jej wydobycia. Sam proces wiercenia trwa ok. 10 dni, ale poprzedza go długotrwały wybór odpowiedniego miejsca oraz rozmowy z miejscowymi władzami. W Sudanie Południowym to ministerstwo infrastruktury wskazuje regiony, które najbardziej potrzebują studni, a później lokalni administratorzy podpowiadają, jakie dokładnie lokalizacje będą najdogodniejsze dla ich mieszkańców. Następnie wraz z ekspertami oceniamy właściwości geograficzne i geologiczne danej okolicy. Istotnym elementem wiercenia studni jest zaangażowanie społeczności lokalnej, tak aby prawidłowe ich funkcjonowanie było także jej udziałem. Wśród mieszkańców wyłania się członków Komitetu Wodnego, który jest odpowiedzialny za nowo powstałą studnię – między innymi jej stan techniczny, sposób korzystania i czystość. Samym wierceniem zajmują się lokalni inżynierowie. Tworzenie dostępu do wody pitnej to kosztowne przedsięwzięcie. Dlatego PAH wspiera mieszkańców Sudanu Pd. i Somalii, których nie byłoby stać na profesjonalną ocenę gruntów czy wynajęcie wiertnicy. Natomiast już na społeczności lokalnej ciążą wydatki związane z utrzymaniem studni w dobrym stanie oraz z bieżącymi naprawami. Według standardów międzynarodowych z jednej studni powinno korzystać nie więcej niż 500 osób, tymczasem wciąż tu istnieją regiony, w których nie ma ani jednej studni. Dlatego zachęcam do zapisania się do Klubu PAH SOS na www.pah.org.pl/opah/30/klub_sos.
Pod Flagą National Geographic - Janina Ochojska
Wojny nie znikną, na kataklizmy wpływu nie mamy. Zawsze będzie potrzebna pomoc. Obawiam się, że jestem skazana na poznawanie świata przez pryzmat nieszczęść, które na niego spadają – mówi Janina Ochojska, odbierając trójkolorową flagę Towarzystwa National Geographic. Z działaczką organizacji humanitarnych rozmawia Martyna Wojciechowska. Eksplorujesz świat, ale w bardzo specyficzny sposób – pomagasz ludziom. Czym jest dla Ciebie takie podróżowanie? Z Polską Akcją Humanitarną docieram do miejsc dotkniętych katastrofami, wojnami. Tam gdzie ludzie, najczęściej kobiety, dzieci, starsi – stają się ofiarami wydarzeń, na które nie mieli wpływu. Wojna stawia ich całkowicie poza nawiasem normalnego życia. Tym ludziom potrzebna jest pomoc z zewnątrz. Solidarna ręka, która da im nadzieję. My sobie nie zdajemy sprawy z tego, że że nawet najdrobniejsze działania mogą zmieniać świat. Jestem od kilku miesięcy uwięziona w łóżku po trzech operacjach, które przeszłam, co jednak nie przeszkodziło mi w rozpoczęciu akcji pomocy dla Syrii: napisaniu apelu, namówieniu ludzi w Polsce, by go podpisali, nagłośnieniu tego listu, wreszcie zorganizowaniu samolotu z pomocą humanitarną. Da się. Właśnie dostałam wiadomość, że ciężarówki, które miały przewieźć pomoc z lotniska, przejechały przez granicę syryjską i dotarły do miejscowości, do której wcześniej nikt nie dotarł. Tam bardzo potrzebna była właśnie pomoc medyczna. To wszystko zorganizowałam stąd, z łóżka. Byłam częścią biura, które jest w Warszawie. Okazało się, że mogę bardzo wiele zrobić. To dla mnie ważne doświadczenie. Czasem boję się o przyszłość. Owszem, za kilka miesięcy wstanę, będę chodziła, polecę do Korei Północnej, bo chcę tam założyć misję, ale przyjdzie taki czas, kiedy będę musiała odpuścić. Jeśli okaże się, że musi ze mną lecieć 10 osób, żebym mogła zrobić 10 kroków, to już nie będzie to samo. Wierzę jednak, że to odległa przyszłość. Razem z PAH dajesz wędkę, a nie rybę. Jak dzisiaj może wyglądać taka nowoczesna pomoc? W tej kwestii nic się nie zmieniło, cały czas chodzi o to samo – żeby społeczeństwa, którym pomagamy otrzymały coś, co pozwoli im wyjść z kręgu problemu. Ludzie nie mają wody, ich życie to coroczne susze. I wydaje się, że ten cykl jest niezmienny. Umierają dzieci, umierają zwierzęta, umierają najsłabsi... Tragedia jest pokazywana w mediach, a potem robi się o niej cicho, bo napadało trochę deszczu, znowu ludzie coś mają. I tak do następnego razu. Te susze oczywiście są różnej intensywności. Co jakiś czas mamy do czynienia z wielką katastrofą. W takim przypadku rozwiązanie jest bardzo proste. Wystarczy dać ludziom wodę, która umożliwi nawadnianie poletek, hodowlę. Ona nie spłynie z nieba, jest za to w Ziemi, choć w małych ilościach, trudna do wydobycia. Biedne społeczności nie są w stanie wydobywać ją same. Do tego dochodzi korupcja obecna w Afryce, trudna do ogarnięcia logistyka. I wtedy pojawia się Polska Akcja Humanitarna. Liczyłaś kiedyś, ile tych konwojów wysłałaś? Konwojów było ok. 180 do różnych krajów. Ale konwój konwojowi nierówny. Był nim wyjazd z podręcznikami i przyborami szkolnymi do szkół solecznickich na Litwie, ale też i pomoc dla Afganistanu czy Czeczenii. Każdy z nich był inny, każdy niósł jakąś nadzieję. I dla ludzi, którzy na nie czekali, i dla nas. My nie jechaliśmy na wycieczkę, chcieliśmy dotrzeć do ludzi, poznać ich i dać im coś, co pomoże im lepiej żyć. Czy jesteś w stanie oderwać się od tych problemów dzisiejszego świata, żeby popatrzeć na te nowe rzeczy, które staramy się odkrywać dla czytelników "National Geographic"? Wojny nie znikną, na kataklizmy wpływu nie mamy. Zawsze będzie potrzebna pomoc. Obawiam się, że jestem skazana na poznawanie świata przez pryzmat nieszczęść, które na niego spadają. Nawet kiedy pojechałam do Japonii, gdzie za polskie pieniądze odbudowaliśmy po tsunami dwa przedszkola, nie zobaczyłam tego kraju od prawdziwej strony. Owszem, zjadłam sushi, byłam w jakiejś świątyni, ale większość czasu spędziłam w obozach dla mieszkańców zniszczonych miast. Niesamowite, że mimo tymczasowości mieli tam bardzo godne warunki, w których mogli odbudować relacje międzyludzkie. W przyszłości, w odbudowanych obiektach, najtrudniejszy etap będą już mieli za sobą. W Japonii poznałam historię uratowania tysięcy polskich dzieci z gułagu, które przepłynęły z kontynentu i trafiły do japońskich sierocińców. Dzięki temu przetrwały wojnę. W Tokio stoi budynek, w którym mieszkały. Dziś jest w nim zresztą dom opieki społecznej. Spora część tych dzieci wyemigrowała później do różnych krajów. Przez Syberię, bo na południu, przez Iran się nie dało. Można więc powiedzieć, że pomagali im wrogowie. To piękna historia, w Japonii wciąż żywa. Podobnie po trzęsieniu ziemi w Dżamnagarze w Indiach, gdzie sfinansowaliśmy odbudowę wieży ciśnień. Trafiło tam ponad 5 tysięcy dzieci, również z wojsk Andersa. Po zakończeniu wojny miały wrócić do Polski. Ale nie chciały. Rodzice byli po tamtej stronie, dzieci po drugiej, ale wiedziały, co je czeka w ojczyźnie. Wtedy jeden z maharadżów Dżamnagaru adoptował pół tysiąca dzieci. Za jego przykładem poszli inni i w ten sposób 5 tys. dzieci "indyjskich", jak je potem nazywano, zostało uratowanych. Dziś mieszkają w różnych częściach świata. Warto o tych historiach pamiętać przy okazji współczesnych katastrof. Nam też ktoś kiedyś pomógł. Ludzie często pytają, czemu pomagać komuś na drugim krańcu świata. Mamy przecież swoje problemy, tragedie. Tak często myślą ludzie, którzy żyją tylko wokół własnych spraw i którzy uważają, że tylko ich własne sprawy są ważne. W pewnym momencie ich życie zostanie rozbite przez jakąś tragedię. Okaże się, że mają puste ręce, wokół nich też pustka, nie ma się na czym oprzeć. Pojawia się za to ogromna pretensja do świata, że zostali pozostawieni samym sobie. Jestem przekonana, że człowiek powstał po to, by sobie wzajemnie pomagać. Można poznawać świat, to co nas otacza, ale cała ta wiedza bez relacji z drugim człowiekiem jest nic nie warta. A co jest taką podstawą relacji, która nas łączy? Czemu my ze sobą chcemy przebywać, rozmawiać, robić coś? Bo wzajemnie się potrzebujemy. To może być uśmiech, rozmowa, ale może też przybierać formy o wiele bardziej skomplikowane i tym samym rozwiązywać naprawdę duże problemy. Ale to będzie zawsze ta sama pomoc. Jeśli sobie nie uświadomimy, co ona oznacza, to będziemy mówili: "U nas też są głodne dzieci. A w Afryce niech tylu nie rodzą". Problem naszych niedożywionych dzieci można łatwo rozwiązać. Gdybym dostała władzę, zrobiłabym to w kilka miesięcy. Do rozwiązania problemu głodu na świecie potrzeba nas o wiele więcej. My, Polacy, wyrzucamy rocznie dziewięć ton żywności. Ludzie rozkładają ręce, mówią "jak zgnije pomidor, to go muszę wyrzucić, przecież on nie pomoże głodującemu dziecku". A wszystko zaczyna się od naszej lodówki. Co więc powinno się robić? Wy tworzycie "National Geographic" po to, by ludzie poznawali świat, zapragnęli czegoś więcej. My też chcemy ich namówić, by wyszli z domów, rozejrzeli się wokół siebie i zobaczyli, że są ludzie, którzy ich potrzebują. Pomagać można na wiele sposobów. Choćby nie kupować za dużo jedzenia. W naszych lodówkach zawsze jest go za dużo, potem trzeba je wyrzucać. Zróbmy sobie rachunek sumienia - ile w maju każdy z was wyrzuci żywności? Policzmy i zastanówmy się, co można zrobić, żeby tej żywności wyrzucać mniej. To niesie za sobą bardzo wiele innych działań, których warto być świadomym. Kupując mniej jedzenia dbamy o nasze zdrowie, bo jemy mniej, pewnie też zdrowiej, poza tym oszczędzamy pieniądze. Część z nich można przeznaczyć na pomoc dla głodujących. Idąc jeszcze dalej – parówki w supermarkecie kupujemy w paczkach po 60 sztuk. Zastanówmy się, po co mi ich tyle? Przejdźmy się na rynek, do pani, która sprzedaje mięso, i kupmy u niej cztery parówki czy tyle, ile potrzebujemy. Taka droga odciąga nas od żywności produkowanej przez wielkie korporacje i wspomaga producentów lokalnych. Celem jest tak naprawdę pokazanie koncernom, że konsumpcja nie jest drogą rozwoju. I jeżeli my się nie poddamy i będziemy podejmowali własne decyzje, to koncerny będą musiały zmienić swoją politykę taniej produkcji w najbiedniejszych krajach, kosztem tych najbiedniejszych krajów. Czyli nasze codzienne wybory wpływają na sytuację na świecie. To zależność między nami a krajami Trzeciego Świata. Idę z koszykiem do supermarketu i decyduję, co kupuję. Jeśli każdy z nas zacznie od siebie, to z czasem będzie nas więcej i przekonamy się, że możemy zmienić świat. Wierzę, że te dziewięć milionów żywności może trafić do ludzi umierających z głodu. Janka, mówimy o tym, jak źle dzieje się na świecie, o tym, co można zrobić, o wojnach i tragediach. NG oprócz tego, że opisuje świat takim, jaki on jest – a czasem jest okrutny – mówi też o eksploaracji, o tym, jakie zadania stoją dziś przed człowiekiem. No właśnie, jakie? Spójrzmy, co się teraz dzieje w Czeczenii. Zastanawiam się, czy nasze zainteresowanie tym regionem nie jest zbyt małe. Eksperci są przekonani, że dojdzie do trzeciej wojny czeczeńskiej. Trzeba jej zapobiec. W 1993 roku podczas wojny na Bałkanach mieliśmy taki pomysł, żeby pojechać do Sarajewa ogromnym tłumem, usiąść na ulicach i powiedzieć, żeby do nas strzelano. To się niestety nie udało. Chociaż ruszyło z Polski i innych krajów 20 ciężarówek, sto kilkadziesiąt samochodów, nie udało się dojechać do samego Sarajewa. Ale na granicy był nas tłum. Samą obecnością można zrobić dużo, trzeba tylko odwagi. Z wykształcenia jesteś astronomem. Często patrzysz w gwiazdy? Coraz rzadziej. Zawsze robię to jednak w Sudanie Południowym. Tam niebo jest ciemne. O 18 zapada zmierzch, więc zanim się zaśnie – a śpi się często na zewnątrz – można patrzeć na niebo. Kiedy tak patrzę na te gwiazdy zastanawiam się, czy jest tam życie. Może gdzieś nie popełniają naszych błędów? A z czym kojarzy Ci się Towarzystwo National Geographic? Przede wszystkim z krajami, które bardzo bym chciała zobaczyć, choć to się już nie uda. Przynajmniej dzięki Wam mogę obejrzeć miejsca, których nie dotknę. Z różnych powodów. Ostatnio miałam w ręku jakiś stary numer NG poświęcony Syrii i zastanawiałam się, co pozostało w tym kraju po obecnej wojnie. Mam tę niezniszczoną Syrię u siebie w domu. Może właśnie teraz jest moment, by pojechać do Czeczenii i zarejestrować, jak wygląda? I do innych zamkniętych reżimów: Korei Północnej, Erytrei? Zwykle rozmówców pytam o to, jakie miejsce było dla nich najpiękniejsze, jaką podróż wspominają najlepiej. Tobie zadam pytanie trochę inaczej: które miejsce, która podróż były dla ciebie najważniejsze? Wolałabym jednak to pierwsze pytanie. Najważniejszą podróż trudno wybrać. Ważniejszy był Afganistan czy Czeczenia, Irak czy Sri Lanka? A może powódź w Polsce? Chciałabym w miejsca, w których pomagaliśmy, pojechać teraz, żeby zobaczyć, jak żyje się tam ludziom. A teraz mam marzenie – pewnie dlatego, że jestem zmęczona – żeby pojechać do Toskanii, zamieszkać w małym domku, jeść chleb z oliwą, popijać go winem i patrzeć na niebo. Nie tak dawno wręczałam Ci Grand Prix Travelerów. Dzisiaj z kolei chciałabym Ci dać flagę National Geographic. 125 lat eksploracji, które już za nami, to długi czas. Zawsze staraliśmy się pokazywać, jaki ten świat jest. Dziś naszą najważniejszą misją jest inspirowanie ludzi do troski o planetę. Mam nadzieję, że nasza flaga będzie ci towarzyszyć też w kolejnych podróżach. Dokąd pojedzie? Dziś mnóstwo jest miejsc, gdzie o trosce o planetę zapominamy. Takich flag przydałoby się więc wiele. Na pewno pojadę z nią do Sudanu Południowego. Nawet tam zaczyna budzić się w ludziach szacunek dla otoczenia. Jak widzę, że burmistrz jednego z miast rozprawia się z torebkami foliowymi, a ludzie kleją zamiast nich papierowe, to myślę sobie, że ten kraj może i nas wyprzedzić. W tym roku wybieram się jeszcze do Korei Północnej, ale tam raczej flagi nie wwiozę. Będę ją miała w sercu. Ale jak uda się założyć misję, to na pewno ją wezmę. A co dla Ciebie ta flaga oznacza? Eksplorację. A bez niej nie ma pomagania innym ludziom. Człowiek musi poznawać zarówno siebie, jak i bliźnich, ale też całe otoczenia dookoła, czyli i ziemię, i niebo, bo ważne są choćby opady deszczu. To wszystko składa się w jedną całość. Eksplorując, natykamy się na rzeczy piękne, powalające. Podobno Góry Kryształowe w Korei Północnej to jedno z najpiękniejszych pasm na świecie. Widziałam je tylko na zdjęciach. Myślę, że odkrywanie takich miejsc jest niebywałe. Eksplorujmy. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
W przypadku katastrofy trzeba natychmiast działać!
Pierwsze dni po katastrofie są często kluczowe, by działać. Pytanie tylko jak?
W mediach często słyszymy o mobilizacji organizacji pozarządowych, które zaczynają działać w miejscu katastrofy. Brzmi dobrze, ale co to naprawdę znaczy? Należy zdać sobie bowiem sprawę, że aby pomoc była skuteczna, musi być spełnionych kilka zasad. Pierwsza z nich to natychmiastowa reakcja. Ofiary nie mogą czekać na dostarczenie potrzebnych do przeżycia produktów. W rzeczywistości jednak, zanim organizacje wyjadą w teren, muszą najpierw przeprowadzić zbiórkę publiczną i czekać na zebranie środków niezbędnych do udzielenia pomocy. Tymczasem to właśnie pierwsze dni po katastrofie są kluczowe dla powodzenia akcji pomocowej. Dlatego też Polska Akcja Humanitarna stworzyła Klub PAH SOS. Dzięki comiesięcznym wpłatom darczyńców tworzone są rezerwy, które mogą być wykorzystane niezwłocznie, gdy wydarzy się katastrofa. Szybkość reakcji to jednak tylko połowa sukcesu. Kolejnym ważnym aspektem jest trafna odpowiedź na rzeczywiste potrzeby dotkniętej kataklizmem ludności. Często na miejscu katastrofy pojawiają się stosy przeterminowanych leków czy niepotrzebnego sprzętu. Przekopanie się przez nie do cennych artykułów pierwszej pomocy graniczy wtedy z cudem. Dewizą Polskiej Akcji Humanitarnej jest więc zbadanie potrzeb przed rozpoczęciem działania. Tak było w przypadku pomocy dla ofiar trzęsienia ziemi na Haiti, gdzie trafiły zestawy higieniczne (m.in. wiadra, mydła, oraz tabletki do oczyszczania wody). W określeniu, czego potrzebują poszkodowani, istotna jest też współpraca z działającymi już w terenie organizacjami. To one najlepiej znają sytuację i mają stały kontakt z lokalną ludnością. To właśnie dlatego w przypadku Haiti pierwszą akcję przeprowadziliśmy z organizacją Oxfam. Skuteczna pomoc humanitarna dla ofiar kataklizmów naturalnych i konfliktów zbrojnych to jedno z największych wyzwań, przed jakimi stają organizacje takie jak PAH. Było tak ponad 140 lat temu, gdy została stworzona pierwsza konwencja genewska, jest tak i dziś. Z biegiem lat mogą zmieniać się okoliczności i charakter katastrof, cel pozostaje jednak ten sam – odpowiedź na rzeczywiste potrzeby poszkodowanej ludności. Jeżeli chcesz nam w tym pomóc, dołącz do klubu PAH SOS: www.pah.org.pl/opah/30/klub_sos. Traveler wspiera akcję „Woda dla Afryki”
PAH rozpoczyna dystrybucję artykułów pierwszej potrzeby dla ofiar konfliktu w Syrii
Polska Akcja Humanitarna (PAH) na podstawie przeprowadzonego w ostatnich tygodniach rekonesansu podjęła decyzję o dostarczaniu pomocy do uchodźców wewnętrznych przebywających w północno-zachodniej Syrii
W poniedziałek 11 marca o godz. 9.00 z lotniska wojskowego w Warszawie wyruszy transport lotniczy z artykułami pierwszej potrzeby zebranymi dzięki współpracy z firmami. Ponadto w Turcji z funduszy zebranych w ramach zbiórki publicznej oraz Klubu PAH SOS zostaną zakupione dodatkowe produkty. Wkrótce (15 marca) miną dwa lata od początku konfliktu w Syrii. PAH w pierwszych miesiącach od wybuchu wojny udzielała pomocy uchodźcom znajdującym się w Libanie. Teraz przygotowuje transport artykułów pierwszej potrzeby przeznaczonych dla Syryjczyków pozostających w północno-zachodnich prowincjach kraju. Pierwszym etapem działań będzie wylot samolotu zaplanowany na 11 marca, na godz. 09.00 , w którym znajdzie się ok. 8 ton produktów ofiarowanych fundacji przez firmy. Będą to m.in.: środki higieniczne, medyczne, a także kanistry na wodę, koce, tabletki do odkażania wody oraz zestawy do podgrzewania posiłków. Lot do Turcji odbywa się dzięki współpracy z Ministerstwem Obrony Narodowej. Na lotnisku wojskowym przy ul. Żwirki i Wigury 1c planowana jest obecność przedstawicieli polskiego rządu – m.in. Ministra Obrony Narodowej Tomasza Siemoniaka, Minister ds. społecznych Ireny Wóycickiej oraz Szefa Kancelarii Prezydenta RP Ministra Jacka Michałowskiego. Ponadto ze środków zebranych od darczyńców indywidualnych zostaną zakupione w Turcji artykuły higieniczne oraz medyczne. Do tej pory PAH z wpłat na konto oraz w ramach Klubu PAH SOS zgromadziła ponad 100 tys. zł. Następnie wszystkie dary zostaną przewiezione do Syrii. PAH we współpracy z syryjską organizacją medyczną rozdystrybuuje je wśród potrzebujących. W zależności od zebranych środków, PAH będzie planowała kolejne tury zakupów najpotrzebniejszych rzeczy, które pozwolą uchodźcom wewnętrznym przeżyć w zrujnowanych miastach. Przelot darów jest wydarzeniem jednorazowym, związanym z zaangażowaniem firm. PAH, zgodnie z przyjętymi zasadami pracy, prowadzi przede wszystkim zbiórkę, z której dochód zostanie wykorzystany na zakup artykułów medycznych na miejscu. Apelujemy o dalsze wsparcie, które umożliwi fundacji kontynuację pomocy dla Syryjczyków. Wystarczy wpłacić dowolną kwotę na konto w banku BPH S.A. 32 1060 0076 0000 3310 0018 2891 z dopiskiem Syria lub zostać członkiem Klubu PAH SOS, by regularnie wspierać działania PAH w krajach dotkniętych przez kryzysy humanitarne (www.pah.org.pl).
Premiera płyty na 20-lecie PAH – „Uwaga, uwaga”
Już 27 listopada odbędzie się premiera płyty „Uwaga, uwaga” przygotowanej przez Polską Akcję Humanitarną z okazji 20-lecia istnienia Fundacji.
Muzykę do tytułowego utworu napisał Grzegorz Turnau, słowa - Andrzej Sikorowski. W nagraniu piosenki udział wzięli: Wokaliści: Kuba Badach, Urszula Dudziak, Anna Maria Jopek, Sebastian Karpiel-Bułecka, Anita Lipnicka, Dorota Miśkiewicz, Krzysztof Napiórkowski, Andrzej Sikorowski, Stanisław Soyka, Grzegorz Turnau, Aga Zaryan, gitara – Jacek Królik, fortepian: Leszek Możdżer, Grzegorz Turnau, obój: Mariusz Pędziałek, instrumenty perkusyjne: Sławomir Berny, gitara basowa: Robert Kubiszyn, perkusja: Cezary Konrad i Polska Orkiestra Radiowa. Płyta pt. „Uwaga, uwaga” została przygotowana przez Polską Akcję Humanitarną razem z Universal Music Polska. Dochód z jej sprzedaży będzie przeznaczony na działania PAH. Pozostałe utwory na płycie to piosenki podarowane PAH przez wyżej wymienionych artystów oraz Tomasza Stańkę, który również wsparł przedsięwzięcie. Do piosenki tytułowej został nagrany YouTube (reż. Filip Kabulski). 8 grudnia w Teatrze Dramatycznym w Warszawie odbędzie się benefis podsumowujący 20 lat działalności Polskiej Akcji Humanitarnej, podczas którego wystąpią artyści zaangażowani w nagranie piosenki.
Zapraszamy na spotkanie Klubu NG z Janiną Ochojską
Dzień: 3.04.2012 (wtorek) Godzina: 18:00 Miejsce: empik Junior, ul. Marszałkowska 116/122 (1. piętro), Warszawa
Miesięcznik „National Geographic Polska” i empik Junior zapraszają na kolejne spotkanie z cyklu Klub NG. Gościem będzie Janina Ochojska - założycielka i prezes Polskiej Akcji Humanitarnej, pionierka działań humanitarnych w naszym kraju, która zainspirowała i nauczyła tysiące Polaków, jak dbać o najbardziej potrzebujących. Jej działalność została doceniona w Polsce i na świecie. Jest laureatką wielu prestiżowych nagród, otrzymała m.in. tytuł "Kobiety Europy 94'" przyznawany przez Wspólnotę Europejską w Brukseli (1994), Order Legii Honorowej przyznawany przez Prezydenta Republiki Francji (2003) oraz Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (2011). Spotkanie poprowadzi Marcin Dzierżanowski, sekretarz redakcji National Geographic Traveler. Udział w spotkaniu jest bezpłatny Serdecznie zapraszamy!
Kryzys w Rogu Afryki dopiero się zaczyna. PAH apeluje o dalszą pomoc
Polska Akcja Humanitarna dziękuje wszystkim darczyńcom, dzięki którym zgromadziliśmy już 1.697.000 zł na działania pomocowe w Rogu Afryki. Niestety klęska głodu rozprzestrzenia się na kolejne obszary i wszystko wskazuje na to, że jesteśmy dopiero w początkowej fazie największej od dekad katastrofy humanitarnej. PAH dostrzega potrzebę nie tylko pomocy doraźnej, ale także długofalowej i z tego powodu apeluje o dalsze wsparcie dla mieszkańców regionu. Już 19 sierpnia, z okazji Światowego Dnia Pomocy Humanitarnej po raz kolejny będzie można okazać solidarność z mieszkańcami Afryki podczas zbiórki pieniędzy prowadzonej przez 60 najpiękniejszych kobiet z całego świata – finalistek Miss Supranational.
Susza, ogólnoświatowy, jak i lokalny wzrost cen żywności i paliw, konflikt w Somalii oraz niska stopa rozwoju w regionie doprowadziły w Afryce Wschodniej do kryzysu humanitarnego, który objął swym zasięgiem już ponad 12,5 miliona osób. Polska Akcja Humanitarna w ciągu najbliższych miesięcy będzie realizowała projekty pomocy doraźnej skupionej na dostępie do żywności oraz wody. Kolejnym etapem będą projekty długofalowe, mające na celu stworzenie warunków do samodzielnej produkcji żywności. Grupą docelową działań PAH będą w szczególności somalijskie dzieci, kobiety oraz matki karmiące, gdyż to właśnie te grupy są najbardziej poszkodowane z powodu nieodpowiednich warunków wodno-sanitarnych i żywieniowych. Kryzys żywnościowy będzie trwał jeszcze wiele miesięcy, a miejscowa ludność będzie zmagała się z jego konsekwencjami przez wiele lat. Właściwie nikt nie ma już wątpliwości, że kryzys dopiero się rozpoczyna. Pesymiści twierdzą, że niedługo wręcz eksploduje, pociągając za sobą miliony ofiar. Świat musi działać, aby tych ofiar było jak najmniej, jednak tutaj nie wystarczy już kolejny pojedynczy zryw serca. W Rogu Afryki potrzeba jak najszybszych, skoordynowanych i długoterminowych działań całej społeczności międzynarodowej, bo tutaj od lat ludzie umierają z głodu nie tylko kiedy ogłaszana jest klęska, oni umierają z głodu na co dzień – mówi Rafał Hechmann – Koordynator Pomocy Humanitarnej PAH, który obecnie przebywa w regionie dokonując analizy potrzeb. Dzięki hojności Polaków PAH zgromadziła 1.697.000 zł. Ta kwota pozwala rozpocząć działania pomocowe w Somalii, ale do długofalowych działań potrzeba znacznie więcej środków. Afryka wielokrotnie otrzymywała pomoc, która z perspektywy czasu okazała się nieefektywna i krzywdząca dla ludzi. A tymczasem mieszkańcy Afryki Wschodniej potrzebują prostych rzeczy – wody, nasion i narzędzi rolniczych, które pozwolą im na uniezależnienie się od pomocy humanitarnej. Należy więc budować studnie, wspierać rozwój rolnictwa, a co za tym idzie kształcić ludzi. Wymaga to jednak czasu i długoterminowego zaangażowania. Z naszej strony wsparcie dla Somalijczyków na pewno nie będzie pomocą jednorazową – mówi Janina Ochojska – prezes fundacji. PAH apeluje o dalsze wsparcie. Aby prowadzić długofalową, kompleksową pomoc, która obejmie dostęp do wody, dostęp do żywności oraz specjalistyczne dożywianie dzieci w regionie potrzeba 5 mln zł. Każdego roku dochodzi do kryzysów humanitarnych. Obecnie jesteśmy świadkami największej od 60 lat klęski głodu w Afryce Wschodniej. Z tego powodu Polska Akcja Humanitarna zdecydowała poświęcić nadchodzący Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej mieszkańcom Rogu Afryki dotkniętym głodem. W ramach tegorocznych obchodów PAH wraz z Festiwalem Piękna i telewizją POLSAT podjęła wspólną inicjatywę na rzecz pomocy ofiarom katastrofy w Afryce Wschodniej. Już 19 sierpnia finalistki Miss Supranational będą zbierać pieniądze do puszek kwestarskich PAH. Zbiórka odbędzie się na ul. Chmielnej i na Nowym Świecie w Warszawie w godzinach 18.00-20.00. Akcja jest elementem Festiwalu Piękna, w ramach którego zostaną wybrane Miss Supranational, Miss Polski oraz Miss Polski Nastolatek. Każdego roku finalistki konkursów angażują się społecznie. PAH apeluje o pomoc dla ofiar kryzysu: • Wpłać dowolną kwotę na konto statutowe BPH 91 1060 0076 0000 3310 0015 4960 z dopiskiem „Głód” • Wpłać dowolną kwotę na konto zbiórkowe BPH 30 1060 0076 0000 3310 0016 1199 • Dołącz do Klubu SOS PAH • Zakup wodę i żywność na www.podarnik.gazeta.pl Więcej informacji na www.pah.org.pl oraz profilu PAH na Facebooku.
Ponad 10 milionów ludzi z Somalii, Kenii, Etiopii i Dżibuti walczy o przetrwanie w związku z największą w historii stulecia klęską żywnościową. W regionie brakuje dwóch podstawowych dla przeżycia dóbr: żywności i wody.
Nie mamy czasu do stracenia. Nie możemy pozwolić na to, aby we współczesnym świecie ludzie umierali z głodu. Najważniejsze jest teraz, abyśmy się zmobilizowali i okazali solidarność z mieszkańcami Afryki Wschodniej. – powiedziała Janina Ochojska Problemy z dostępem do żywności spowodowały ostre niedożywienie u dzieci, głównie w północnej Kenii, południowej Etiopii, południowej Somalii oraz wśród uchodźców przybyłych z Somalii do Kenii i Etiopii. Według szacunków UNICEF-u natychmiastowej interwencji potrzebuje 480 000 dzieci cierpiących na ciężką postać ostrego niedożywienia, które nieleczone prowadzi do śmierci oraz 1 649 000 kobiet i dzieci z łagodniejszą formę ostrego niedożywienia. Trwający w Somalii konflikt utrudnia dotarcie z pomocą humanitarną w głąb kraju. W związku z tym Somalijczycy szukają pomocy zagranicą. Tylko w czerwcu do obozów dla uchodźców w Kenii i Etiopii przybyło z Somalii 50 tys. osób, a w kolejnych dwóch tygodniach lipca około 20 tys. Każdego dnia liczba uchodźców w Kenii wzrasta o około 1,2 tys. osób a w Etiopii o prawie 2 tys. osób. Bezpośrednią konsekwencja suszy w regionie jest wzrost cen żywności, z racji których staje się ona często niedostępna dla najuboższych mieszkańców tych państw. W Somalii zanotowano 200 procentowy wzrost cen w stosunku do analogicznego okresu w roku poprzednim. W całym regionie pomoc żywnościową w postaci dystrybuowanych racji żywności otrzymuje już około 6,7 miliona osób. PAH rozpoczyna pomoc humanitarną w związku z kryzysem. Wstępnie planujemy dotrzeć z pomocą do Etiopii i Somalii. W najbliższych dniach do Afryki Wschodniej wyjedzie nasz koordynator pomocy humanitarnej z PAH. PAH apeluje o pomoc dla ofiar kryzysu: • Wpłać dowolną kwotę na konto BPH 91 1060 0076 0000 3310 0015 4960 z dopiskiem „Głód” • Dołącz do Klubu PAH SOS – informacje na stronie www.pah.org.pl oraz na profilu Facebook
Już trzeci raz polscy projektanci mody jednoczą się na rzecz przeciwdziałania niedożywieniu i głodowi wśród dzieci w ramach kampanii PAH „Świat bez głodu”.
W ramach programu walki z głodem i niedożywieniem wśród dzieci, którego symbolem jest Pajacyk, już trzeci raz najwięksi polscy projektanci mody ubiorą drewniane kukiełki Pajacyka w zaprojektowane przez siebie stroje. Wszystkie projekty będą zlicytowane podczas aukcji charytatywnej, która w tym roku odbędzie się 22 maja o godzinie 15.00 w Centrum Cybernetyki w Warszawie. Całkowity dochód z licytacji zostanie przeznaczony na program walki z głodem i niedożywieniem wśród dzieci. Aukcję poprowadzą Ambasadorowie Pajacyka – Agnieszka Dygant i Tomasz Kot. Po zakończonej licytacji dla gości wystąpi Mika Urbaniak. Pajacyk jest jednym z najlepiej znanych programów PAH. W ciągu 15 lat ufundowaliśmy już ponad 10 milionów posiłków dla niedożywionych dzieci w Polsce. W tym roku projektanci z wielkim zaangażowaniem włączyli się w działania PAH w ramach walki z głodem także na świecie, zdając sobie sprawę z siły oddziaływania światowej mody i mocy, jaką może ona mieć w działalności humanitarnej i rozwojowej. Na tegoroczną aukcję kreacje dla Pajacyka przygotowali: Gosia Baczyńska, Dorota Wróblewska, Eva Minge, Peggy Pawlowski, Teresa Rosati, Natalia Jaroszewska, Jerzy Antkowiak, Marcin Paprocki i Mariusz Brzozowski, Antonina Turnau, Krystyna Zachwatowicz oraz Janina Ochojska. Wyjątkowym wydarzeniem podczas majowej aukcji będzie możliwość zlicytowania Pajacyków przyozdobionych przez Małżonkę Prezydenta RP Annę Komorowską oraz Małżonkę byłego Prezydenta RP Jolantę Kwaśniewską, które objęły honorowymi patronatami tegoroczną aukcję. Dodatkową atrakcją będzie również to, że w pokazie licytowanych Pajacyków wezmą udział znane polskie modelki, m.in.: Małgorzata Niemen, Bogna Sworowska, Ewa Wachowicz, Lidia Popiel i Agnieszka Maciąg. Akcję wspiera również Anja Rubik. „Bardzo się cieszę, że najwięksi polscy projektanci włączyli się do działań, które prowadzi Polska Akcja Humanitarna w ramach kampanii Świat bez Głodu. Problem niedożywienia i głodu dotyka zarówno dzieci w Polsce jak i w licznych krajach, szczególnie w Afryce. Często o tym słyszę podróżując zawodowo po świecie i zawsze trudno jest mi uwierzyć w ogromną skalę tego zjawiska. Mam nadzieję, że w przyszłości do akcji włączą się światowi projektanci i że dzięki naszemu wspólnemu zaangażowaniu stopniowo będziemy ograniczać ten problem.” – powiedziała Anja, uzasadniając swój udział w tegorocznej edycji programu. Liczymy na to, że trzecia edycja Kolekcji dla Pajacyka wzbudzi zachwyt u przyszłych posiadaczy poszczególnych projektów, a tym samym pozwoli nam zebrać fundusze, dzięki którym będziemy mogli realizować program walki z niedożywieniem i głodem wśród dzieci. Deklarację gotowości wzięcia udziału w aukcji można przesyłać na adres mailowy: aukcja.pajacyk@pah.org.pl. Zgłoszenia przyjmujemy w dniach 27 kwietnia – 18 maja. Stały dostęp do żywności to jedna z podstawowych potrzeb ludzkich. Tymczasem, co szósty człowiek na ziemi cierpi z powodu głodu, a co pięć sekund umiera głodne dziecko. Dlatego w 2010 roku PAH rozpoczęła kampanię „Świat bez głodu”, poszerzając obszar działania Pajacyka. Naszym celem jest zmniejszenie liczby niedożywionych i głodnych dzieci w Polsce i na świecie.
Pomoc dla Libii nadal potrzebna – PAH apeluje o wsparcie dla ofiar konfliktu
W obawie przed toczącym się od pięciu tygodni konfliktem zbrojnym Libię opuściło już ponad 350 tysięcy osób, z czego około 178 tysięcy osób uciekło do Tunezji a 147 tysiące do Egiptu. Przebywający od ponad dwóch tygodni na granicy egipsko-libijskiej wysłannik PAH zorganizował do tej pory 4 transporty. Pierwsze dwa zawierały artykuły dla kobiet i dzieci przebywających na granicy, natomiast kolejne dwa zawierały leki i zostały skierowane do samej Libii. Pomoc jest nadal potrzebna.
Sytuacja ogólna Łącznie na granicach z Tunezją i Egiptem pozostaje około 8,840 osób w tym 7,340 na granicy tunezyjskiej i 1,500 na granicy egipskiej. Codziennie granicę przekracza około 2,000 osób z czego około 50 procent stanowią Libijczycy. W szczególnie ciężkiej sytuacji są przebywający na granicy obywatele Czadu. Z uwagi na to, że są kojarzeni jako najemnicy libijskiego przywódcy, są izolowani od reszty uchodźców. Zresztą to właśnie strach przed odwetem ze strony rebeliantów jest również jednym z powodów ucieczki tych ludzi z Libii. Na granicy odbywają się spotkania koordynacyjne organizacji monitorujących sytuację lub przeprowadzających rekonesans. Ostatnie spotkanie także z udziałem PAH odbyło się 22 marca. Brały w nim również udział min: IOM, UNHCR, WHO, ECHO, UNICEF, ACF, Solidarities International, CRS. Ze względu na utrudnioną komunikację z Libią (odcięty Internet, brak możliwości nawiązania kontaktu telefonicznego z zewnątrz) niewiele wiadomo o sytuacji wewnątrz kraju. Informacje takie pochodzą głownie z relacji ludzi przybywających z Libii na granicę. Po wprowadzeniu strefy zakazu lotów sytuacja bezpieczeństwa pomiędzy granicą i Benghazi zdecydowanie poprawiła się. Wiele organizacji, w tym MSF, ACTED i IMC (Interational Medical Corps) wznowiły niektóre działania na tym terenie. Sytuacja humanitarna Sytuacja humanitarna na granicy w Salum wydaje się stabilna, widocznych jest coraz więcej organizacji. Na bieżąco dystrybuowana jest żywność (suchy prowiant) i woda. Po żywność ustawiają się długie kolejki. PAH jest wciąż jedyną organizacją dostarczającą specyficzne artykuły dla dzieci i kobiet. Na granicy znajduje się 12 mobilnych klinik Ministerstwa Zdrowia tworzących coś na kształt mobilnego szpitala/przychodni oraz 24 toalety z umywalkami. Toalety nie są zatłoczone i są utrzymywane w czystości, większość uchodźców z nich jednak nie korzysta, załatwiając swoje potrzeby na zewnątrz. Rodziny ulokowane są w hali terminala granicznego, mają osobne toalety, UNICEF zapewnia animacyjne zajęcia dla najmłodszych. Niepokojące są doniesienia z Libii. Przedstawiciel libijskiego oddziału WHO uczestniczący w spotkaniu koordynacyjnym oraz przedstawiciele Libijskiego Czerwonego Półksiężyca informowali o zapotrzebowaniu na leki i środki opatrunkowe (patrz: Działania PAH). Brakuje także personelu medycznego, głownie pielęgniarek. Wiele pielęgniarek pochodziło spoza Libii i opuściły kraj w momencie wybuchu konfliktu. Pomoc dla Libii organizują również sami Egipcjanie. W Matra Matruh i innych częściach Egiptu miejscowa ludność organizuje się w grupy wsparcia i transportuje do Libii żywność i inne artykuły. Działania PAH Przebywający od ponad dwóch tygodni na granicy egipsko-libijskiej wysłannik PAH dostarczył dwa transporty pomocy humanitarnej o wartości ok. 2500 USD z brakującymi artykułami dla kobiet i dzieci. Ponadto zakupiliśmy i zorganizowaliśmy transport najpotrzebniejszych leków, które następnie pracownicy Libijskiego Czerwonego Półksiężyca przewieźli do miasta Derna na północny-wschód od Benghazi. Leki zostały zakupione w Marsa Matruh, a cała operacja została przeprowadzona zgodnie z wytycznymi Międzynarodowej Organizacji Zdrowia w sprawie darowizn leków (Guidelines On Drug Donations, WHO). Na prośbę pracowników LCP oprócz leków w skład przekazanej pomocy weszły również odżywki dla dzieci oraz artykuły medyczne (bandaże, pielucho majtki dla dorosłych). Ogólna wartość przekazanych darów to około 12 tys. złotych. Dalsze działania polegały na zorganizowaniu kolejnego transportu z lekami, który został dostarczony przez wysłannika PAH do miasta Derna. PAH apeluje o pomoc dla ofiar konfliktu w Libii: • Wpłaty na konto zbiórki publicznej na nr BPH 57 1060 0076 0000 3310 0018 7388 (Polska Akcja Humanitarna, ul. Szpitalna 5/3, 00-031 Warszawa) • Zakup zestawów pomocy dla ofiar kryzysu na www.podarnik.pl: XL – 50 zł i XXL – 100 zł • Dołączenie do Klubu PAH SOS – informacje na stronie www.pah.org.pl
„Świat bez głodu” – rusza nowa kampania Polskiej Akcji Humanitarnej
Dobrze odżywione dzieci są nadzieją dla przyszłych pokoleń – są zdrowsze i lepiej się uczą, dzięki temu w przyszłości mają szansę zapewnić sobie i innym godne warunki życia. Tymczasem na świecie co 6 sekund z głodu umiera jedno dziecko (Raport FAO, wrzesień 2010). Razem możemy to zmienić!
Prawo do żywności to jedno z podstawowych praw człowieka. Dążąc do jego realizacji, Polska Akcja Humanitarna, która od 1998 roku odżywia dzieci w polskich szkołach, rozszerza swoje działania i rozpoczyna program walki z głodem w krajach Afryki Wschodniej. Wierzę, że pod patronatem Pajacyka, który od 12 lat dożywia tysiące uczniów w Polsce, PAH może dodatkowo ratować dzieci, których życiu zagraża głód - mówi Janina Ochojska, prezes fundacji. Kampanię PAH wspierają także ambasadorowie Pajacyka – Agnieszka Dygant i Tomasz Kot. Głód jest jednym ze skutków skrajnego ubóstwa, hamującym rozwój jednostek i całych społeczeństw oraz niszczącym ich potencjał. Codziennie prawie 15 tys. dzieci umiera z głodu lub z powodu chorób będących jego wynikiem. Rozwój dziecka uzależniony jest od jakości i ilości pokarmów, które przyjmuje. Tylko odpowiednio odżywione matki są w stanie wydać na świat i wykarmić dzieci, które będą mogły cieszyć się zdrowiem fizycznym i prawidłowym rozwojem umysłowym. Już 30 zł wystarczy, by zapewnić miesięczne wyżywienie jednemu dziecku w Afryce Wschodniej. W związku z nadchodzącym Światowym Dniem Walki z Głodem (16 października) Polska Akcja Humanitarna zachęca do włączenia się w kampanię „Świat bez głodu.” Jestem mamą i problemy dzieci są mi szczególnie bliskie. Nie wyobrażam sobie, że moje dziecko mogłoby kiedykolwiek cierpieć z powodu głodu. Powinniśmy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby zlikwidować ten problem wśród dzieci - mówi Ambasadorka Pajacyka, Agnieszka Dygant. Celem kampanii jest przeciwdziałanie niedożywieniu dzieci w krajach Afryki Wschodniej: Sudanie, Kenii, Somalii i Erytrei. Zebrane środki zostaną przeznaczone na dożywianie dzieci, kobiet w ciąży i matek karmiących. Kampanię „Świat bez głodu” możesz wspierać poprzez: • Wpłatę dowolnej kwoty na konto: BPH 33 1060 0076 0000 3310 0017 8605 • Zakup jednego z zestawów na stronie: www.podarnik.gazeta.pl Głód na świecie - fakty • Prawie miliard ludzi (925 milionów) na kuli ziemskiej cierpi z powodu głodu. • Oznacza to, że co 7 mieszkaniec ziemi nie ma dostępu do wystarczającej ilości pożywienia, aby zaspokoić fizyczny głód oraz prowadzić aktywne życie społeczne i zawodowe. • Choć przedstawiciele Organizacji Narodów Zjednoczonych ds Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) podkreślają, że spadek osób głodujących to sukces - od zeszłorocznych badań liczba ludzi cierpiących z braku pożywienia spadła o 100 mln - to jednak "sytuacja pozostaje nie do przyjęcia". • 98% ludzi cierpiących z powodu głodu, żyje w krajach rozwijających się. • Chiny, Indie, Indonezja, Etiopia, Kongo, Pakistan, Bangladesz. To w tych siedmiu krajach mieszka prawie dwie trzecie ze światowej populacji niedożywionych. W niechlubnym rankingu głodnych przodują kraje azjatyckie - mieszka w nich 578 mln ludzi, których dzienna dawka kalorii jest mniejsza niż niezbędne minimum - 1800. 239 mln głoduje w Afryce Subsaharyjskiej (dane z pierwszych pięciu punktów pochodzą z raportu FAO 2010: The State of Food Insecurity in the Word). • Głównymi przyczynami głodu na świecie są wojny, katastrofy naturalne, zmiany klimatyczne wywołujące susze i powodzie , słabo rozwinięte rolnictwo i chroniczne ubóstwo, a także dyskryminujące najbiedniejsze społeczeństwa reguły rynkowe. • Globalne kryzysy finansowe i kryzys żywnościowy w 2008 roku miały fatalny wpływ na sytuację ekonomiczną krajów Południa i zaowocowały m.in drastycznym wzrostem cen importowanej żywności, od której wiele krajów Południa jest uzależnionych. • Analiza polityk rolnych, handlowych i rozwojowych pokazuje, że interesy UE wygrywają często z realizacją prawa do żywności i Milenijnych Celów Rozwoju. • Osoby cierpiące z powodu głodu to nie tylko mieszkańcy biednych wsi, ofiary konfliktów i katastrof. To również mieszkańcy slumsów, które stają się jedną z wyróżniających cech miast Południa. Według UN-Habitat dziś w slumsach na całym świecie żyje ponad miliard ludzi. To 32% zurbanizowanej populacji na świecie. • Kobiety, to niewiele ponad połowa populacji całego świata, jednak wśród osób głodujących stanowią ponad 60% (ECOSOC 2007). • Co 6 sekund z powodu głodu umiera jedno dziecko (The State of Food Insecurity in the Word, FAO 2010). • 10,9 miliona dzieci poniżej 5 roku życia umiera każdego w krajach rozwijających się. Głód i choroby wywołane niedożywieniem stanowią 60% tych przypadków (UNICEF 2007). • Chorobami związanymi z niedożywieniem są marazm i kwashiorkor. • Problem głodu polega nie tyle na ilości dostępnej żywności, lecz na sprawiedliwej jej dystrybucji oraz cenie, którą muszą zapłacić za nią najubożsi. • Problemem w skali światowej pozostaje zjawisko tzw. "chronicznego głodu", czyli syndrom permanentnego niedożywienia. Dotknięci nim ludzie mają zbyt mało jedzenia, by wieść normalne życie. Chroniczny głód w znacznym stopniu utrudnia, a często po prostu uniemożliwia jakąkolwiek aktywność fizyczną, naukę czy pracę i jest szczególnie groźny dla kobiet i dzieci. Niedożywione kobiety często rodzą słabe dzieci o zbyt małej wadze i ryzykują przy tym własną śmierć. Niedożywione dzieci rosną wolniej niż te, które spożywają dziennie właściwą ilość kalorii, wolniej też rozwijają się psychicznie. Ich system immunologiczny jest osłabiony przez ciągły brak wystarczającej ilości pożywienia. Są też bardziej niż dobrze odżywione dzieci podatne na choroby. • Dyrektor generalny FAO Jacques Diouf alarmuje, że jeden z tzw. celów milenijnych ONZ - redukcja głodu na świecie - może nie zostać osiągnięty. Jak pomaga Polska Akcja Humanitarna • Każdego roku PAH obejmuje pomocą kilka tysięcy rodzin z krajów rozwijających się. • Celem PAH jest tworzenie warunków do rozwoju samodzielnej produkcji żywności w krajach najbiedniejszych oraz zmniejszenie liczby niedożywionych i głodnych dzieci w Polsce i na świecie. • PAH dostarcza żywność ofiarom konfliktów zbrojnych i klęsk żywiołowych a mieszkańcom krajów rozwijających się zapewnia możliwość samodzielnego produkowania żywności, oferując różne formy wsparcia: od dystrybucji nasion i narzędzi, przekazywania zwierząt gospodarskich, po prowadzenie szkoleń z zakresu produkcji żywności i hodowli. • PAH w Sudanie Według WFP i FAO w stanie Jonglei w Południowym Sudanie aż 30% populacji jest chronicznie niedożywiona i wymaga natychmiastowej pomocy żywieniowej. Przyczyną tak fatalnej sytuacji sa walki plemienne oraz niedostatecznie rozwinięte rolnictwo. Wspólnie z FAO PAH dystrybuuje nasiona, narzędzia rolnicze oraz sieci do połowów ryb wśród społeczności zamieszkujących okolice Nilu a także prowadzi szkolenia rolnicze dla beneficjentów dystrybucji. Do tej pory pomogliśmy w ten sposób ponad 3000 gospodarstw domowych. Istotnym elementem projektów są również szkolenia zawodowe i rolnicze skierowane głównie do kobiet. Program ten ma na celu zwiększenie i zdywersyfikowanie źródeł dochodu gospodarstw domowych poprzez prowadzenie piekarni, uprawę warzyw, krawiectwo, itp. Dużym problemem w Sudanie jest również monotonność lokalnej diety opartej na sorgo, cassavie, kukurydzy i wołowinie. Dlatego propagujemy również hodowlę drobiu (jajka) oraz uprawy drzewek owocowych takich jak mango czy guavy będących źródłem witamin i mikroelementów. Dostęp do wody jest niezbędny dla przetrwania i rozwoju społeczeństw. Do tej pory, dzięki PAH w Sudanie Południowym i Zachodnim Darfurze powstało 120 studni głębinowych, które codziennie pozwalają zaspokoić zapotrzebowanie na wodę ponad 130 tysięcy osób. • Polska Akcja Humanitarna od 1998 roku ufundowała już ponad 10 milionów posiłków dla niedożywionych dzieci w Polsce. Teraz rozszerza swoje działania i pod patronatem Pajacyka rozpoczyna program walki z głodem w krajach Afryki Wschodniej
Janina Ochojska laureatką Nagrody Lecha Wałęsy
Janina Ochojska została laureatką Nagrody Lecha Wałęsy. Kapituła postanowiła uhonorować wieloletnią pracę Polskiej Akcji Humanitarnej oraz jej wysiłki, by promować ideę międzyludzkiej solidarności poprzez działania charytatywne.
Uroczystość wręczenia nagrody odbędzie się dzisiaj, 29 września, w historycznych wnętrzach Dworu Artusa w Gdańsku. Janina Ochojska odbierze statuetkę, dyplom oraz czek opiewający na sumę 100 000 dolarów amerykańskich z przeznaczeniem na wsparcie działalności. Nagroda Lecha Wałęsy wręczana jest osobom bądź organizacjom działającym na rzecz porozumienia i solidarnej współpracy narodów, wolności i poszanowania podstawowych praw człowieka. Stanowić ma wsparcie dla tych, którzy mają odwagę walczyć o pokojowy rozwój świata, przeciwstawiać się terrorowi, a poprzez swoją aktywność dają nadzieję oraz stwarzają szansę na zmiany polityczne i społeczne. Idea solidarności była mi zawsze bardzo bliska, gdy działałam w opozycji i potem Solidarności. Motywem moich poczynań jako działaczki humanitarnej jest solidarność z biednymi, pokrzywdzonymi, z tymi, których problemy bez naszej pomocy bardzo trudno rozwiązać. Ta nagroda jest dla mnie ogromnym wyróżnieniem. Poprzez uhonorowanie mnie, kapituła i nominujący wyrażają swoje poparcie dla ponadnarodowej idei solidarności, jaką wraz z Polską Akcją Humanitarną staramy się wcielać w życie. W centrum tej prawdziwej solidarności, gdzie nie ma podziałów politycznych, religijnych ani żadnych innych, znajduje się godność człowieka. Właśnie tym kierujemy się, zmieniając świat na lepsze. W imieniu swoim, moich pracowników i wolontariuszy PAH bardzo dziękuję za przyznanie nam tej nagrody. Przekazane środki pomogą nam w realizacji działań i misji - mówi Janina Ochojska, prezes Polskiej Akcji Humanitarnej. Nagroda zostanie przyznana po raz trzeci. W latach ubiegłych laureatami były walczące o prawa człowieka Iranki Shadi Sadr oraz Ladan i Roya Boroumand oraz król Arabii Saudyjskiej Abdullah Bin Abdulaziz Al Saud. W skład Kapituły wchodzą Vaclav Havel, Władysław Bartoszewski, Stanisław Szuszkiewicz, Jan Krzysztof Bielecki, Bernard Kouchner i Zbigniew Jagiełło, prezes Zarządu PKO Banku Polskiego, wyłącznego partnera nagrody.
8 września 2010 r. - Międzynarodowy Dzień Alfabetyzacji
Na całym świecie stopień alfabetyzacji wynosi 82%. Wśród dorosłych obywateli świata 759 milionów – a więc co piąty – to osoby niepiśmienne. Blisko dwie trzecie osób niepiśmiennych to kobiety.
W Międzynarodowy Dzień Alfabetyzacji przypominamy, że dostęp do edukacji to prawo gwarantowane każdemu mieszkańcowi ziemi w Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka (art. 26). Mimo to umiejętność czytania i pisania jest wciąż przywilejem dla wielu ludzi: • W krajach rozwiniętych 96% dzieci w odpowiednim wieku uczęszcza do szkoły podstawowej – w krajach Południa, np. RPA wskaźnik ten wynosi 47%. Oznacza to, że ponad połowa tamtejszych dzieci w wieku szkolnym nie uczy się. • Na całym świecie 72 miliony dzieci nie ma dostępu do podstawowego szkolnictwa. Wiele dzieci nie może uczęszczać do szkoły, ponieważ ich najważniejszym obowiązkiem jest finansowe wspieranie rodziny, czy też opieka nad rodzenstwem lub starszymi osobami. Na trenach objętych konfliktami zbrojnymi dzieci razem ze swoimi rodzinami są zmuszone do ucieczki, niekiedy biorą udział w działaniach wojennych. • Dziewczynki stanowią większość (54%) dzieci nieuczęszczających do szkoły. Szacuje się, że ponad połowa z nich nigdy nie chodziła do szkoły. Wyraźnie gorsza jest sytuacja dziewczynek w krajach arabskich i Afryki Subsaharyjskiej, a także w Indiach i Pakistanie. Przykładowo w Nigerii ponad dwie trzecie dziewczynek nieuczęszczających do szkoły podstawowej nie rozpocznie nawet nauki; w przypadku chłopców odsetek ten wynosi 31%. Społeczność międzynarodowa podejmuje starania w zwiększeniu alfabetyzacji w krajach najbiedniejszych. W 2000 roku, na światowej konferencji w Dakarze (Senegal), 164 kraje podjęły decyzję, że do roku 2015 edukacja na poziomie podstawowym będzie dostępna dla wszystkich dzieci we wszystkich krajach świata. Akcja Edukacja to kampania Polskiej Akcji Humanitarnej, której celem jest zwrócenie uwagi na problem braku dostępu do edukacji podstawowej i analfabetyzmu wśród dorosłych w najbiedniejszych, zniszczonych wojną lub klęskami żywiołowymi krajach świata oraz zebranie środków umożliwiających przeciwdziałanie tym problemom. W trzeciej edycji Akcji Edukacja zbieramy środki na realizację projektów w Afganistanie i Afryce Subsaharyjskiej. - Nasze działania wynikają z przeświadczenia, że właśnie edukacja jest jednym ze sposobów ograniczania skrajnego ubóstwa. Chcemy przekonać Polaków, że warto włączyć się w wyrównywanie globalnych szans edukacyjnych i ogólniej – w pomoc zagraniczną – mówi Janina Ochojska, prezes Polskiej Akcji Humanitarnej.