National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T10:58:30.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Kangur – zadziwiające zwierzę z antypodów. Gdzie żyją kangury, jak wyglądają i co jedzą?
items: 1/2020
items: Aborygeni: Święte kolory i tajemniczy Strażnicy
items: Georgia Południowa: historia wyspy zmartwychwstania
items: Co pcha człowieka w objęcia kolejnych wyzwań?
items: Podroż dookoła świata z Fabryką Sztuk w Tczewie
items: Rajska kosa piasku

Kangur – zadziwiające zwierzę z antypodów. Gdzie żyją kangury, jak wyglądają i co jedzą?
type: item
date: 2022-07-22T06:35:19.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: australia
subject: dzikie zwierzęta
subject: james cook
subject: kangury
subject: przyroda
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: To zwierzę stało się symbolem Australii. Kangur jest nawet w jej herbie. Gdzie żyją kangury? Jak wyglądają kangury? Co jedzą kangury? Poniżej odpowiadamy na te pytania.
encoded: W tym artykule: Gdzie żyją kangury Co jedzą kangury Czy kangury jedzą mięso? Jak wyglądają kangury Jak poruszają się kangury? Kangur – rozmnażanie Wypadki z udziałem kangurów Kangur jako szkodnik? Kangur – ciekawostki Słynny odkrywca, kapitan James Cook, gdy dotarł do wybrzeży Australii w 1770 r., miał ponoć zapytać napotkanego aborygena: Jak nazywa się to dziwne, skaczące zwierzę? „Kangaroo” – usłyszał w odpowiedzi. W języku pierwotnych mieszkańców Australii słowo to nie oznaczało jednak nazwy niezwykłego stworzenia, lecz po prostu „Nie rozumiem cię”. Gdzie żyją kangury Mianem kangurów potocznie określa się duże gatunki torbaczy z rodzaju Macropus: kangura rudego, szarego, olbrzymiego i antylopiego. Rodzina kangurowatych jest jednak dużo liczniejsza, obejmuje ponad 60 gatunków. Należą do niej również zwierzaki o tak dziwacznych nazwach jak: walabie, drzewiaki, pazurogony, filandry, pademelony czy kuoki. Żyją w Australii i Papui-Nowej Gwinei. Na kontynencie australijskim żyje ok. 60 mln kangurów, a więc trzykrotnie więcej niż ludzi. W naturalnym środowisku są jednak płochliwe i niełatwo je wytropić, nawet aborygenom, którzy ogon tego zwierzęcia uważają za przysmak. Chociaż przejechałem samochodem terenowym kilkanaście tysięcy kilometrów australijskiego buszu, kangury „na dziko” widziałem nie więcej niż paręnaście razy. Papua-Nowa Gwinea była domem olbrzymiego kangura. Wskazują na to skamieniałości sprzed 50 tys. lat Papua-Nowa Gwinea i Australia były kiedyś połączone tzw. pasem lądowym. To dało początek wyjątkowej megafaunie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/papua-nowa-gwinea-byla-domem-olbrzymiego-kangura-na-to-wskazuja-skamienialosci-sprzed-50-tys-lat-997e79d.png" width="700" height="467" alt="Papua-Nowa Gwinea była domem olbrzymiego kangura. Na to wskazują skamieniałości sprzed 50 tys. lat" title="Papua-Nowa Gwinea była domem olbrzymiego kangura. Na to wskazują skamieniałości sprzed 50 tys. lat" /> Znajomy franciszkani…

kangur-zadziwiajace-zwierze-z-antypodow-gdzie-zyja-kangury-jak-wygladaja-i-co-jedza-fot-jouan-rius-gamma-rapho-via-getty-images-8ff0a84.jpeg
width: 1024
height: 680

1/2020
type: item
date: 2019-12-13T09:10:00.000Z
creator: Katarzyna Zając
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: australia
subject: dzikie zwierzęta
subject: james cook
subject: kangury
subject: przyroda
subject: Travel
subject: zwierzęta
description: Międzynarodowy ranking redakcji Travelera na najlepsze kierunki podróży w 2020 roku!
encoded: To już nasza tradycja, że w styczniowym wydaniu Travelera ogłaszamy kierunki, miejsca, imprezy, na które naszym zdaniem trzeba zwrócić uwagę, planując swoje podróże w 2020 r. Dlatego z wielką radością prezentujemy 25 tegorocznych zwycięzców. Ten ranking jest wyjątkowy, ponieważ po raz pierwszy powstał w wyniku zaangażowania wszystkich 17 międzynarodowych edycji National Geographic Traveler, które zgłosiły w sumie aż 100 nominacji w czterech kategoriach; natura, miasto, kultura i przygoda. Cieszymy się, że wśród finalistów znalazła się Puszcza Białowieska, nasze narodowe dobro, o którym pisze Barbara Żukowska. Tak się składa, że właśnie Basia porzuciła Warszawę na rzecz Białowieży, po której oprowadza obecnie gości. Ten ranking ma zasięg globalny, więc zapewne nie tylko Białowieża, ale i nasze piękne, egzotyczne Podlasie stanie się celem turystów z całego świata, ale też i naszym (polecam Basie za przewodniczkę ;-). Poza miejscami bardziej znanymi, jak Filadelfia, świątynia faraona Ramzesa II w Abu Symbol, Parma czy Tikał, miasto Majów w Gwatemali, na liście znalazły się też te, które zasługują na odkrycie, jak cenne przyrodniczo sanktuarium fok na kanadyjskich Wyspach Magdaleny, gdzie przychodzą one na świat, magiczny szlak Tohoku w Japonii, o którym pisze Katarzyna Boni, czy wreszcie Zakouma, park narodowy w Czadzie, który odradza się po zapaści spowodowanej wojennymi konfliktami. I takie moje podróżnicze życzenie na nowy rok: zwiedzajmy nasz piękny świat świadomie i etycznie. Redaktor Naczelna, Agnieszka Franus PLANETA TRAVELERA Wieści ze świata Kierunek kultura HITY 2020 NATURA PUSZCZA BIAŁOWIESKA POLSKA I BIAŁORUŚ To naprawdę kawał lasu WYSPY KANARYJSKIE HISZPANIA La Palma i La Gomera – mniej znane oblicze Kanarów WYSPY MAGDALENY KANADA Zobacz niezwykłe foki grenlandzkie w ich naturalnym środowisku WIELKI KANION KOLORADO USA Jak go poznać bez tłumów turystów NARODOWY SZLAK NIEBIESKI WĘGRY Wędrówka najstarszą trasą Europy AKADEMIA FOTOGRAFII Najlepsze zdjęcia czy…

traveler-01-2020-f6a5457.jpeg
width: 393
height: 590

Aborygeni: Święte kolory i tajemniczy Strażnicy
type: item
date: 2019-10-02T23:40:00.000Z
creator: Danuta Śmierzchalska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: aborygeni
subject: Edukacja
subject: james cook
subject: Kultura
subject: malowidła naskalne
subject: parki narodowe
subject: Sport
subject: Travel
description: Najdłużej nietkniętą i niezbadaną wielką kulturę stworzyli australijscy Aborygeni. Gdy w końcu XVIII w. rdzenni mieszkańcy kontynentu zetknęli się z Europejczykami, ich sztuka i technologia wciąż pozostawały na etapie neolitu.
encoded: Hadza to dziś około tysiąca osób, z których koczowniczy tryb życia prowadzi zaledwie około 400. Nie mają szans zachować ciągłości kulturowej w ucywilizowanym otoczeniu. W lepszej sytuacji są australijscy Aborygeni – najstarsza na świecie grupa etniczna. W 1770 r., gdy do Australii dotarł James Cook, zbieracko-łowieckich aborygeńskich plemion było ponad 500. Kontakt z Europejczykami dla wielu z nich skończył się fatalnie. Niektóre grupy całkowicie wyginęły z powodu przywleczonych chorób lub ludobójstwa. Inne zatraciły odrębność, gdy zostały przymusowo osiedlone i wymieszane z innymi plemionami. Ale w kilku rejonach Australii – na obszarach, które z powodu braku surowców lub warunków do hodowli nie budziły zainteresowania białych – udało się zachować kulturową ciągłość do dziś. W Australii mamy do czynienia z najstarszymi zachowanymi zjawiskami kultury i sztuki pierwotnej. Malowidła naskalne w Parku Narodowym Uluru-Kata Tjuta mogą liczyć blisko 30 tys. lat! Przedstawiają one mity opisujące wydarzenia z Czasu Snu. W mitologii Aborygenów jest to epoka, w której boskie istoty stworzyły ziemię, człowieka, rośliny, zwierzęta i ustanowiły naturalny i prawny porządek świata. Wszelkie wydarzenia z Czasu Snu trwają niejako w równoległym świecie – w przeszłości, teraźniejszości i spełnią się ponownie w nieokreślonej przyszłości. Właśnie śniąc, można się do niego przedostać i porozumieć z przebywającymi tam mitycznymi przodkami – Tęczowym Wężem, Człowiekiem Gromem, Wandjiną, Siostrą Wagilak i innymi. Aborygeńscy strażnicy – bo nie było u nich pojęcia artysty – mieli obowiązek dbać o ich wizerunek – wierzono, że oni sami odcisnęli go na skałach w określonych kolorach i kształcie. A potem odeszli, przykazując ludziom, by tę ciągłość świata odtwarzali. Strażnicy nie mogli zmieniać tych wizerunków. Co kilka sezonów przywracali jedynie świeżość barw. Malowali pędzelkiem, ściętym patykiem, pękiem włosów albo palcami. Używali tylko czterech kolorów: czerni, bieli, żółtego i brunatnego.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ce51bc35ae7127f1664980c04146690e0744eba0-c5bf7b4.jpeg
width: 1000
height: 662

Georgia Południowa: historia wyspy zmartwychwstania
type: item
date: 2019-03-11T08:43:00.000Z
creator: Kenneth Brower
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: james cook
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: natura
subject: Travel
description: Na mroźnej Georgii Południowej – niegdyś scenie mordów – znów kipi życie.
encoded: Szerokość geograficzna, z której startuje podróżnik wybierający się na wyspę, ma znaczenie. Przybywającym z północy ten skrawek lądu wydaje się złowrogi, odległy i zimny. Ciągnący z południa, z Półwyspu Antarktycznego, widzą Georgię Południową niemal jak ogród (na Antarktydzie są dwa gatunki roślin naczyniowych, tymczasem tutaj – 26). Przed prawie stu laty Ernest Shackleton – którego statek „Endurance” został zmiażdżony przez pak lodowy – przez 16 miesięcy trwał z załogą uwięziony w krze. Wydostawszy się z pułapki, wraz z pięcioma ludźmi pokonał na łodzi ratunkowej 1300 km wściekle wzburzonego morza, żeby w końcu dotrzeć do wielorybniczych stacji na Georgii Południowej. Jemu ta śnieżna wyspa wydawała się rajem. W lutym 2009 r. razem z fotografem Paulem Nicklenem powtórzyliśmy trasę Shackletona – na statku wycieczkowym. Wyspa powitała nas wichrem o prędkości 180 km/godz. Ale to żadna anomalia – oblewający Antarktydę Ocean Południowy charakteryzują najsilniejsze na Ziemi wiatry. Na tych szerokościach geograficznych w zasadzie brak lądu, obszary niskiego ciśnienia przemieszczają się więc bez przeszkód. Czasem niebo nad Georgią Południową zmienia się jak na przyspieszonym filmie o pogodzie. Wpływasz do zatoki w jasnym słonecznym świetle, powietrze jest niewiarygodnie przejrzyste. Strome cyple mają intensywną zieloną barwę. Pole widzenia nieograniczone – od brunatnic u brzegu po biel śniegów w dali. Usadowiony wysoko w swoim kotle lodowiec spuszcza po skalnej ścianie strumienie – błyszczą tak intensywnie, że aż bolą oczy. A za parę chwil przywiewa kolejny front. Słońce jest blado świecącą plamą chmur, a wirujące płatki śniegu tworzą na nich ciemne wzory. Krajobraz w tle każdej z zatok jest dziewiczy. Grzbiet wyspy to nietknięte ludzką stopą szczyty i lodowce, ale na pierwszym planie widać szczątki stacji wielorybniczych rdzewiejące tuż za kamienistą plażą odzyskaną przez pingwiny i foki. Georgia Południowa kiedyś utraciła czystość, ale obecnie wraca do pierwotnego stanu.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fd6db222d46801325e1cf141fd1b4aa53939711d-ba140b2.jpeg
width: 550
height: 367

Co pcha człowieka w objęcia kolejnych wyzwań?
type: item
date: 2018-04-10T07:00:00.000Z
creator: David Dobbs
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: james cook
subject: odkrycia
description: Nieodparta chęć zobaczenia tego, co leży za odległym górskim grzbietem albo za tym oceanem – albo poza tą planetą – jest istotną cechą tożsamości i sukcesu człowieka
encoded: Zimą 1769 r. kapitan James Cook, brytyjski odkrywca, rozpoczynając swą podróż przez Ocean Spokojny, otrzymał od polinezyjskiego kapłana imieniem Tupaia zadziwiający prezent – „wirtualną” mapę ukazującą wszystkie większe wyspy południowego Pacyfiku. Dzięki niej Cook zyskał pełniejszy obraz tego akwenu niż którykolwiek z mieszkańców ówczesnej Europy. Ukazywała wszystkie ważniejsze grupy wysp na obszarze o szerokości 5 tys. km, od Markizów na wschodzie do Fidżi na zachodzie. Pasowała do tego, co Cook już widział, i pokazywała wiele z tego, czego jeszcze nie zobaczył. Na Tahiti kapitan ofiarował Tupai koję na swoim statku Endeavour. Wkrótce Polinezyjczyk zadziwił załogę, dopływając do wyspy nieznanej Cookowi bez korzystania z kompasu, mapy, zegara lub sekstansu. W następnych tygodniach, pomagając prowadzić Endeavour od jednego archipelagu do drugiego, Tupaia zdumiewał żeglarzy tym, że na każde żądanie, w dzień czy w nocy, przy zachmurzeniu bądź bezchmurnym niebie, potrafił wskazać kierunek, w którym leżało Tahiti. Cook pojął, co oznaczają wyczyny Tupai. Rozrzuceni po południowym Pacyfiku wyspiarze byli jednym ludem, który dawno temu zbadał i zasiedlił ocean oraz opracował jego mapę, nie dysponując żadnym z nawigacyjnych przyrządów, które Cook uważał za niezbędne – i od tamtej pory nosił tę mapę w głowach swych członków. Dwa wieki później globalna sieć genetyków analizujących poprzez DNA rozproszone ślady migracji współczesnych ludzi mogłaby dowieść, że Cook miał rację – przodkowie Tupai skolonizowali Pacyfik 2300 lat wcześniej. Ich nieprawdopodobna migracja była kontynuacją długiego marszu na wschód, który rozpoczął się w Afryce od 70 tys. do 50 tys. lat temu. Tymczasem podróż Cooka była kontynuacją migracji na zachód zapoczątkowanej przez jego przodków mniej więcej w tym samym czasie, kiedy antenaci Tupai opuścili Afrykę. Potkawszy się ze sobą, Cook i Tupaia zamknęli krąg rozpoczęty przez ich protoplastów. Cook zginął w krwawej potyczce 10 lat później. Według niektóryc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ad53b18ca8a9c1a9741275a02ab8556d93974990-1467ec3.jpeg
width: 615
height: 416

Podroż dookoła świata z Fabryką Sztuk w Tczewie
type: item
date: 2013-01-22T07:40:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: historia
subject: james cook
subject: odkrycia
subject: wystawa
description: Fabryka Sztuk serdecznie zaprasza na wystawę „Z Forsterami i Cookiem na kraniec świata”
encoded: To fascynująca podróż dookoła świata, którą odbyli dwaj wielcy Polacy, światowej sławy podróżnicy i odkrywcy - Jan Reinhold i Jerzy Adam Forsterowie towarzyszący kapitanowi Jamesowi Cookowi w jego drugiej podróży odkrywczo-badawczej. Wystawa przybliża historię wybitnego rodu Forsterów, który przybył do Rzeczypospolitej w XVII w. i osiedlił się w Tczewie na przełomie XVII i XVIII w. Urodzony i wychowany w Tczewie Jan Reinhold Forster i jego syn Jerzy Adam swoimi odkryciami znacząco wpłynęli na rozwój świata nauki. Niestety, choć świat pamięta i docenia ich działalność, Polska zapomniała o swoich wielkich rodakach. Fabryka Sztuk zaprasza na tę wyjątkową wystawę. Sceny rodzajowe zarówno z życia Forsterów, jak i ludów przez nich odkrywanych pozwolą wczuć się w klimat epoki oraz fascynujących podróży odkrywczych. Odwzorowany został nawet fragment żaglowca HMS Resolution, na którym odbyła się podróż Forsterów i Cooka. Ekspozycję wzbogacają oryginalne eksponaty i nowoczesne techniki multimedialne. Interaktywna podłoga i globus oraz stanowiska komputerowe z grą edukacyjną dla dzieci i młodzieży stanowią dodatkową atrakcję. Patronat nad wystawą objęli: Bogdan Borusewicz – Marszałek Rzeczypospolitej Polskiej, Mieczysław Struk – Marszałek Województwa Pomorskiego, Mirosław Pobłocki – Prezydent Miasta Tczewa, Józef Puczyński – Starosta Tczewski. Patronatem medialnym wystawę objęli: National Geographic Polska, Radio Gdańsk, TV TeTka, Panorama Miasta, Radio Głos, Dziennik Bałtycki, Gazeta Tczewska, portale internetowe www.tcz.pl, www.tczew.pl, www.portalpomorza.pl, www.naszemiasto.pl. Wystawa czynna jest do końca 2014r. Fabryka Sztuk zaprasza Tczew, ul. 30 Stycznia 4 Tel. 58 530 44 81 fabryka@fabrykasztuk.tczew.pl www.fabrykasztuk.tczew.pl

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e71b53100b14742d7e9c9308f05058cf8619b71d-9f6d36c.jpeg
width: 721
height: 1024

Rajska kosa piasku
type: item
date: 2010-11-30T08:05:00.000Z
creator: Roff Smith
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: aborygeni
subject: james cook
description: Aborygeńscy bogowie chcieli mieć raj na Ziemi. Stworzyli więc Wielką Wyspę Piaszczystą.
encoded: Nie wystarczyło po prostu stworzyć świat. Aborygeński bóg Beeral chciał, żeby był on też piękny. Skierował więc dwoje zaufanych posłańców, Yindingiego i K’gari, żeby z ziemskiej materii zrobili raj. Pracę wykonali tak wspaniale, że K’gari zapragnęła zostać w tym cudownym miejscu na zawsze. Ułożyła się w ciepłej wodzie szczególnie pięknej zatoki i zasnęła. Gdy spała, Yindingie przekształcił jej ciało w długą, smukłą kosę krystalicznego piasku, największą taką wyspę na świecie. Ubrał ją w najbujniejsze z deszczowych lasów, tęczą kolorów pomalował miękką, piaskową skórę, a ze sznura jezior jak klejnoty zrobił jej oczy, by mogła widzieć niebo. Przestwór wypełnił kolorowymi ptakami, a następnie, żeby nigdy nie była samotna, osadził na wyspie aborygeńskie plemię Butchulla, które z pokolenia na pokolenie przekazywało tę opowieść o jej stworzeniu i w którego języku k’gari stało się słowem oznaczającym raj. Wielką Wyspę Piaszczystą trudno zaklasyfikować. Raz idzie się przez las deszczowy jak przez katedrę – wśród gigantycznych paproci i palm. Potem znów w aromacie eukaliptusowego gaju, gdzie ściana drzew otwiera się, ukazując morze złotych wydm. Poza nimi – przez delikatną letnią mgiełkę łagodnie falujące nadbrzeżne pagórki jasne od polnych kwiatów. Różne krajobrazy, które, jak podpowiadałaby logika, powinny być oddalone o setki kilometrów, tutaj pojawiają się jedne po drugich, zmieniając się jak za obrotem lunety kalejdoskopu. Największy w tym dziw, być może, iż niemal wszystko rośnie tu wyłącznie na piasku utrzymywanym w miejscu przez grzyby. Żaden baśniowy świat nie mógłby być utkany z cieńszej nitki. – Najchętniej myślę o tej wyspie jak o swego rodzaju żywym organizmie podobnym do Wielkiej Rafy Koralowej – mówi Peter Meyer, który od 15 lat żyje tu i pracuje jako przewodnik. – Tutaj jednak zamiast koralowych polipów podstawą wszystkiego są grzyby i ich symbiotyczne relacje z roślinami. Uwalniając z piasku składniki odżywcze, grzyby sprawiają, że te wszystkie zdumiewające …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8c0e6114f2d153f8bd7e292f0a007e891db7253f-c0d9238.jpeg
width: 550
height: 367