Nieoczywiste wyspy greckie. Poznaj ich skarby
Jak dobrze znasz wyspy greckie? Możesz się zaskoczyć! Są ich tysiące, a te najbardziej znane wcale nie muszą być najciekawsze.
W tym artykule: Które wyspy greckie warto zobaczyć? Lesbos – trzecia co do wielkości wyspa w Grecji Wyspy greckie a alkohol. Nie tylko ouzo Chios - górzysta wyspa grecka Skarb greckiej wyspy na Morzu Egejskim Plantacje mastyksowe na wyspie Chios Ikaria - Grecka Wyspa Starców Wyspy greckie to jeden z ulubionych wakacyjnych kierunków Polaków. Największą popularnością cieszą się między innymi Kreta, Korfu, Rodos czy Mykonos. Warto jednak rozważyć obranie kursu na mniej oblegane miejsca. Zastaniemy tam mniej turystów i będziemy mieli szansę poznać codzienność lokalsów. Które wyspy greckie warto zobaczyć? – Oddać cumy – krzyczy skiper, budząc na mojej twarzy pełen politowania uśmiech. Czy naprawdę musimy trzymać się tego żeglarskiego żargonu? Gdy jednak kilka minut później jacht wychodzi na pełne morze, wiem już, że trudno o przyjemniejszy sposób na zwiedzanie Grecji, i jestem gotów zgodzić się na wszystkie komendy kapitana. Stoję boso na twardym pokładzie, czując, jak krople wody moczą mi stopy, wiatr smaga twarz, a żagiel furkocze, nadając nam coraz większą prędkość. Jest świt, Morze Egejskie nie może się zdecydować, czy woli turkus, granat, czy zieleń. Wodę przecinają pojedyncze kutry rybackie, znacząc ją białymi lub niebieskimi plamami. Gdy na przystani Kalamaki, kilka kilometrów od greckiego Pireusu, przedstawiliśmy Vangelisowi z firmy czarterującej wysokość naszego budżetu, ten podrapał się po głowie i stwierdził, że ma dla nas blisko 15-letni jacht o 10-metrowej długości i 55-metrowej powierzchni żagli. Raczej nie za duży, ale miał wszystko, czego potrzebowaliśmy. Dzień później byliśmy już na morzu. Trochę leniwie, z dala od najbardziej okupowanych przez turystów i żeglarzy miejsc – nasz plan na najbliższy tydzień określiliśmy jeszcze przed wyjściem z portu. I od razu zrezygnowaliśmy z Cyklad. Co prawda mówi się, że to najpiękniejsze wyspy greckie, ale od późnej wiosny do jesieni są niewiarygodnie zatłoczone. Jak nazywają się największe greckie wyspy? Największe greckie wyspy to Kreta, Eubea, Lesbos, Rodos i Chios. To wcale nie oznacza jednak, że wszystkie są tak samo popularne i odwiedzane przez tłumy turystów. Lesbos – trzecia co do wielkości wyspa w Grecji Dodekanez i Kreta leżą za to zbyt daleko od Pireusu, więc płynięcie do nich zniweczyłoby założenia rejsu. Wybór padł na przytulone do Turcji Wyspy Egejskie. Po wyjściu z zatoki, w której kryje się Pireus, odbiliśmy na północny wschód, za cel obierając trzecią co do wielkości grecką wyspę – Lesbos. Sprzyjający wiatr pcha nas do przodu, a żagle napinają się z łoskotem. Łódź jest pod kontrolą mojego kuzyna, który przejął rolę skippera. Reszta sześcioosobowej załogi spędza czas na okupowaniu najbardziej nasłonecznionych miejsc pokładu. Lesbos przypomina nadgryziony pączek z dziurką w środku. Tą dziurką jest zatoka Kalloni, która wcina się głęboko w ląd. Zmusza mieszkańców do jej czasochłonnego objeżdżania, gdy chcą dotrzeć na drugi kraniec wyspy (nie przerzucono bowiem mostu). Zatoka, otoczona gajami oliwnymi i sosnowymi lasami, zasilana przez płytkie i dość niemrawo płynące strumienie, przyciąga co roku miłośników ptaków. Z zapałem wypatrują oni brodzących na płyciznach rdzawych ibisów, białych jak śnieg flamingów i naszych poczciwych boćków, spacerujących po lagunach. Ptaki trzymają się blisko brzegu, najwygodniej więc obserwować je z lądu, choć czasem wymaga to przedzierania się przez podmokły teren i sięgające ponad głowę trzciny. Za naszą przystań obieramy Mitylenę po północnej stronie greckiej wyspy, z widokiem na nieodległą Turcję. Przez lata jachty cumowały w porcie rybackim, od niedawna jednak niecałe 10 km od stolicy wyspy działa nowa marina. Mamy co prawda dalej do miasta, w zamian jednak do naszej dyspozycji oddano infrastrukturę, której brakowało w porcie. Jest więc gdzie się umyć, zatankować i napełnić zbiorniki wody. – Spróbujcie tego – zachęca Nikos, nalewając z niewielkiej szklanej karafki przezroczysty płyn. Ouzo to anyżowa wódka, z której słynie Grecja. Ta wytwarzana na Lesbos skutecznie walczy o prym jednej z najlepszych w całym kraju. Nikos stawia ją obok szklanki z wodą. Po jej dolaniu do wódki ta robi się mlecznobiała. – Możecie pić z wodą lub bez, jak kto lubi – wyjaśnia. Wyspy greckie a alkohol. Nie tylko ouzo Alkohol jest mocny, ale nie pali w gardle. Pachnie delikatnie i przyjemnie. Wódkę destyluje się z zacieru winogronowego pochodzącego z produkcji wina i doprawia anyżem oraz koprem. Popijamy ją powoli, pogryzając oliwkami i kawałkami sera. Nikos jest właścicielem jednej z niewielkich knajpek w bardziej oddalonej od centrum miasta i nieco tańszej dzielnicy Epano Skala. – Niegdyś, zanim pojawili się tu turyści, żyliśmy z tego, co sami złowiliśmy lub wyprodukowaliśmy – mówi. – Oliwa, wino, ryby, owcze mleko. I właśnie ouzo. Przez wieki doszliśmy do perfekcji w jego produkcji. Jedynie wódka z Samos jest prawie tak dobra jak nasza. Ale wciąż jej jeszcze trochę brakuje – śmieje się. Każdy sklepik w Mitylenie – przyjemnym mieście z kamienicami w pastelowych kolorach – zastawiony jest baterią butelek pełnych anyżowego alkoholu. Najlepiej jednak zdecydować się na wyrób produkowany mniej oficjalnie, czasem rozlewany z trochę podejrzanie wyglądających plastikowych opakowań. Można na niego trafić w ouzeriach bądź liczyć na to, że w którejś z wiosek zostaniemy zaproszeni przez mieszkańców na jedną czy dwie szklaneczki. Takie spotkanie przy ouzo może przeciągnąć się do później nocy. Przeskoczenie z Lesbos na Chios miało nam zająć nie więcej niż kilka godzin. Przed wyjściem z mariny okazało się jednak, że szwankuje bloczek naciągający żagiel, i udało się go odblokować dopiero po męczącej godzinnej walce. Zaraz potem siadł wiatr. Dystans dzielący obie wyspy pokonujemy więc na silniku, zużywając piekielnie drogie paliwo i rozstając się na jakiś czas z wizją romantycznego rejsu pod żaglami. Miasta w Grecji - malownicze miejsca, które warto odwiedzić [PRZEWODNIK] Grecja wieńczy Bałkany od południa. To gorące, wybitnie atrakcyjne turystycznie państwo co roku przyciąga miliony turystów. Większość z nich decyduje się na wypoczynek na plaży, korzyst... Ile jest greckich wysp? W zależności od sposobów pomiarów, greckich wysp są tysiące. Najczęściej szacuje się ich liczebność na od około 1200 do ponad 6000. Większość z nich nie jest zamieszkana. Ludzie pojawili się na stałe tylko na około 200. Wyspy greckie tworzą większe i mniejsze archipelagi. Te najbardziej znane to Wyspy Egejskie i Wyspy Jońskie. Chios - górzysta wyspa grecka Chios wita nas groźnie wyglądającymi, szarymi i niemal nagimi stokami gór. Od północnej strony wyspa robi monumentalne wrażenie. Wydaje się, że jest niezamieszkana, bo niewielkich wiosek rozrzuconych w górach niemal nie widać. Przepływamy wzdłuż wschodniego wybrzeża, kierując się ku stolicy noszącej tę samą nazwę, co wyspa. Jacht sunie gładko, ale dieslowski silnik pyrkocze jak na starej łajbie. Wkrótce oblicze Chios nieco łagodnieje, stoki stają się niższe i bardziej przyjazne. Późną wiosną upstrzone są barwnymi kwiatami. Stolica wyspy wymaga nieco czasu i uporu, by ją polubić. Tłoczna, gwarna, z zakorkowanymi ulicami i klockowatymi domami, z godnym podziwu zapałem stara się zasłużyć na miano metropolii. Miasto rozciągnięte jest wzdłuż brzegu, dzięki czemu puszczona równolegle do niego promenada ma szansę stawać w szranki o najdłuższy deptak w Grecji. Skarb greckiej wyspy na Morzu Egejskim Wysypane na dłoń grudki o nierównym kształcie mienią się żółcią z lekkim odcieniem zieleni. Giannis cierpliwie wysuwa rękę, pozwalając nam przyjrzeć się greckiemu skarbowi. – Kupując mastyks, zawsze wybierajcie ten w grudkach – mówi. – Sproszkowany jest mniej aromatyczny i szybko wietrzeje, częściej też bywa oszukany. Grudki, które oglądamy, to zastygnięta żywica z drzewa mastyksowego należącego do rodzaju pistacji. Przez wieki Chios pęczniało z dumy i dyktowało jej ceny. Tylko tu bowiem drzewa pistacjowe wydzielają taką ilość doskonałej jakościowo żywicy. Na jej zaletach poznali się już starożytni. Do dziś uchodzi ona za skuteczne lekarstwo (działa antybakteryjnie, pomaga w trawieniu, sprzyja gojeniu się ran, niesie ulgę przy wrzodach żołądka) oraz ceniony składnik kulinarny. Z dodatkiem żywicy powstają także doskonałe lakiery, farby, werniksy oraz kosmetyki. Niestety, po latach sukcesów, zarówno za czasów monopolu genueńczyków w XIV i XV w., jak i późniejszego tureckiego panowania, rynek mastyksowy się załamał. Głównym winowajcą okazało się wynalezienie środków syntetycznych, które z powodzeniem zastąpiły żywicę. Plantacje mastyksowe na wyspie Chios Na tej greckiej wyspie wciąż jednak działa kilka tysięcy plantatorów drzew mastyksowych. Giannis jest jednym z nich. Lasy zajmują południową część Chios i rozsiane są wokół tzw. wiosek mastyksowych. Jest ich przynajmniej kilkanaście, my wybraliśmy jednak Pirgi. Niewielka miejscowość to labirynt wąskich uliczek biegnących pomiędzy wysokimi domami, których kamienne ściany zdobione są wszelkimi możliwymi motywami geometrycznymi. Te czarno-białe wzory, pokrywające niemal każdy budynek, sprawiają, że wioska wygląda, jakby wzniesiono ją z piernika. Plantacje mastyksowe przyciągają wzrok wiecznie zielonymi liśćmi niewysokich drzew i plamami białej glinki otaczającej pnie. – To tradycyjny sposób na zbieranie żywicy – wyjaśnia Giannis. – Gdyby kapała bezpośrednio na ziemię, spędziłbym większość życia na próbach jej odczyszczenia. Z naciętych pni sączą się lepkie, na razie jeszcze przeźroczyste krople. Gdy opadną i nieco podeschną w słońcu, pracownicy zbiorą je i posortują. Zajmują się tym głównie starsze kobiety. Skupione wokół stołów gawędzą na wszelkie możliwe tematy. Plotki i zasłyszane historie nabierają konkretniejszych kształtów, a zręczne palce sortują twarde żywiczne kryształki. Gdy dotrą one do sklepów, osiągną cenę blisko 200 zł za kilogram. Po powrocie do Pirgi kupujemy w cukierni ciasto z mastyksem. Żywica nadaje mu lekko gorzkawego smaku, łagodzącego typową dla greckich deserów obłędną słodycz. Ikaria - Grecka Wyspa Starców Z Chios mieliśmy popłynąć dalej na południe, na Samos i Ikarię. Z braku czasu padło na Ikarię. W przeciwieństwie do Samos, mało kto bowiem na nią dociera. Decydujące okazało się jednak to, że żyją na niej ludzie, którzy przechytrzyli śmierć. Ikaria, wąski pasek lądu pokryty łupkowymi skałami, trafiła na czołówki gazet kilka lat temu, gdy naukowcy odkryli, że jej mieszkańcy to jedni z najdłużej żyjących ludzi na świecie. Ponad 75 proc. populacji wyspy stanowią osoby powyżej sześćdziesiątki, a spotkanie w tutejszych wioskach stulatków czy jeszcze starszych osób nie jest niczym niezwykłym. Gdy cumujemy w Ajos Kirikos – urokliwym porcie obleganym przez malutkie jak łupinki kutry rybackie – z zaciekawieniem wylegamy na ulice w poszukiwaniu żwawych staruszków. I rzeczywiście, krzesła w kafenionach zajmują raczej seniorzy, a młodsze osoby zdają się być w mniejszości. – My zapominamy, że trzeba umrzeć – wyjaśnia zagadnięty o tutejszą długowieczność staruszek. Jego słowa brzmią trochę jak dobrze wyuczony i często powtarzany slogan przygotowany specjalnie dla turystów. Za sekret długiego i zdrowego życia uważa się specyficzną dietę oraz tryb życia. Tradycyjne posiłki są proste, oparte na lokalnej oliwie, warzywach oraz czerwonym winie. Nikt się tu nie spieszy, wstaje się późno (znalezienie przed jedenastą otwartego sklepu to spore wyzwanie), a po południu większość osób ucina sobie drzemkę. Mimo zaawansowanego wieku mieszkańcy pozostają aktywni, pracując w gajach oliwnych, rodzinnych winnicach lub przydomowych ogródkach.
Idealny prezent dla żeglarza. Co kupić entuzjastom jachtów i żeglugi pod choinkę (i nie tylko)?
Żeglarstwo to popularne, ale również bardzo wymagające hobby. Żeglarze dobrze wiedzą, że nawet do kilkudniowego rejsu trudno się przygotować. Właśnie dlatego, chcąc sprawić miłą niespodziankę każdemu entuzjaście żeglugi, warto wiedzieć, jaki prezent dla żeglarza można kupić, jeżeli zależy nam, aby był udany.
W tym artykule: Krótka historia żeglarstwa, czyli kiedy ludzie zaczęli żeglować Wikingowie dopłynęli do Ameryki Północnej dużo wcześniej niż Kolumb Jak wybrać prezent dla żeglarza? Jaki jest idealny prezent dla żeglarza? Scyzoryk to nieodłączne narzędzie każdego żeglarza Wodoszczelna kamera GoPro Power bank: bez niego w długi rejs ani rusz Wodoodporne etui na… wszystko Czytnik e-booków, czyli dziesiątki książek w jednym urządzeniu Bielizna termoaktywna, która ratuje życie Kilka tysięcy lat temu, kiedy człowiek popatrzył z lądu na bezkresne morze, zadawał sobie pytanie, co znajduje się na końcu horyzontu. Czy ten koniec w ogóle istnieje? Co można tam znaleźć i jak w ogóle się tam dostać? Ludzi zawsze fascynowały morza i oceany. Wiele tysięcy lat temu nasi przodkowie zaczęli budować prymitywne tratwy, aby wraz z prądem rzeki dostać się z punktu A do punktu B. Krótka historia żeglarstwa, czyli kiedy ludzie zaczęli żeglować Nie wiadomo dokładnie, kiedy zbudowano pierwszy „prawdziwy” statek. Pewne źródła archeologiczne wskazują, że to prawdopodobnie Egipcjanie mogli być za to odpowiedzialni. Rysunki, freski lub płaskorzeźby odnajdywane w niektórych grobowcach przedstawiają obiekty na wzór łodzi z żaglami. Najstarsze z nich pochodzą sprzed ponad 5000 lat. Jednak mianem największych żeglarzy starożytności bardzo często określa się Fenicjan. Ludzie, którzy ok. 4000–5000 lat temu zamieszkiwali krainę na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego, nie bali się przemierzać długich dystansów łodziami. Niektóre źródła mówią nawet o ich wyprawach przez Atlantyk. Historycy uważają, że to Fenicjanie wynaleźli niektóre szkutnicze wynalazki, takie jak stępka, taran na dziobie okrętu czy prostokątny żagiel. Wikingowie dopłynęli do Ameryki Północnej dużo wcześniej niż Kolumb W średniowieczu uznanymi żeglarzami byli wikingowie. Zwani przez mieszkańców krajów zachodniej Europy Normanami, wyruszali swoimi legendarnymi statkami w morze, aby handlować, rabować i odkrywać nowe krainy pod uprawę ziemi. Badania potwierdziły, że to właśnie wikingowie, a nie Krzysztof Kolumb, jako pierwsi dotarli ze Starego Świata do Ameryki Północnej. Wikingowie. To miasto było siedzibą wikińskiej elity. Odkryto je na terenie dzisiejszej Rosji Wikińskie floty, niosące Europie śmierć, przewoziły też kupców. Zapuszczały się na wschód aż po Turcję, środkową Rosję, być może Iran lub nawet dalej. W średniowiecznych tekstach ... W 1021 r. grupa wikingów dotarła do wybrzeży Nowej Fundlandii w dzisiejszej Kanadzie. Niektórzy historycy podejrzewają, że przewodzić im miał słynny Leif Eriksson. Jak wybrać prezent dla żeglarza? Dziś żegluga wygląda zupełnie inaczej niż jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Tym, co jednak łączy przeszłość z teraźniejszością, jest zew przygody. Współcześnie żeglować może tak naprawdę każdy. Dlatego nic dziwnego, że w Polsce funkcjonuje bardzo dużo szkół żeglarskich oraz miejsc, w których wynająć można wszelkiej maści jachty. Prawdopodobnie każdy zna kogoś, kto regularnie żegluje. To specyficzne grono ludzi, którzy dobrze wiedzą, czego potrzebują w trakcie zarówno długich, jak i krótkich rejsów. Czy wybór prezentu dla takiej osoby jest łatwy? To zależy. Żeby uniknąć faux-pas, warto sprawdzić, czego rzeczywiście żeglarz może potrzebować i jaki rodzaj żeglugi uprawia. Jaki jest idealny prezent dla żeglarza? Na początku warto się dowiedzieć, gdzie najczęściej żegluje osoba, której chcemy sprawić prezent. Żeglarz, który pływa jedynie latem po Morzu Śródziemnym lub Karaibach, raczej nie ucieszy się z kurtki. Tak samo w drugą stronę, żeglarz lubiący arktyczne wyzwania raczej nie założy w taki rejs mokasynów żeglarskich. Stopnie żeglarskie w Polsce: jakie są i jak je osiągnąć? Zastanawiałeś się kiedyś, jaka hierarchia panuje na polskich wodach? Poniżej prezentujemy stopnie żeglarskie oraz kryteria, jakie trzeba spełnić, by zdobyć patent żeglarza jachtowego, jac... Właśnie dlatego wcześniej warto zrobić rozeznanie. Jeżeli jednak osoba regularnie żeglującą jest z gatunku tych bardziej nieprzewidywalnych, wtedy warto poszukać czegoś uniwersalnego. W końcu pogoda może się zepsuć wszędzie, a niefortunne wypadki zdarzają się w każdym miejscu na świecie. Co w takim razie kupić fanom żeglugi? Oto propozycje redakcji National Geographic. Scyzoryk to nieodłączne narzędzie każdego żeglarza Święty Graal żeglarstwa i nie tylko. Scyzoryk to tak naprawdę przedmiot, który powinien mieć każdy. W tak małym urządzeniu często znaleźć możemy wiele niezbędnych narzędzi, które mogą uratować życie zarówno na jachcie, w trakcie survivalu, pod namiotem, jak i w pokładowej kuchni. View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website View Burdaffi on the source website To, co dla żeglarza będzie najważniejsze w scyzoryku, to marszpikiel, czyli kolec do splatania lub luzowania węzłów. Innym przydatnym narzędziem będzie śrubokręt. Nigdy nie wiadomo, co może wydarzyć się na statku. Ważne jest również, żeby scyzoryk miał zapięcie, którym można go przypiąć np. do paska. W ten sposób można uniknąć sytuacji, gdy ten cenny przedmiot wypadnie z kieszeni prosto do wody. Wodoszczelna kamera GoPro To jeden z lepszych prezentów dla osób, które chcą zapisywać swoje rejsy również na kartach pamięci. Nagrywanie filmów i robienie zdjęć telefonem jest ryzykowne. Po pierwsze, pogoda na jeziorze, morzu lub oceanie może być nieprzewidywalna. W jednej chwili świeci słońce, potem nagle zaczyna padać rzęsisty deszcz. Po drugie, nie każdy telefon jest wodoszczelny. Właśnie dlatego dobrym pomysłem na prezent dla żeglarza jest kamera GoPro. To małe urządzenie zmieści się w kieszeni spodni, bluzie lub saszetce. A co najważniejsze – jest relatywnie niedrogie i nagrywa filmy w bardzo dobrej jakości. Power bank: bez niego w długi rejs ani rusz Co tu dużo mówić, żyjemy w świecie scyfryzowanym i dziś pokładamy wszelką nadzieję w technologii. Jesteśmy uzależnieni od map Google, mediów społecznościowych i internetu. Z drugiej strony, smartfony znacznie ułatwiają życie. Jeżeli spędzamy wiele godzin na jachcie, warto zadbać o to, aby telefony były zawsze naładowane. Nigdy nie wiadomo, kiedy mogą naprawdę się przydać. Właśnie dlatego bardzo dobrym pomysłem na prezent będzie power bank. Najlepiej wybrać te, które mają pojemność przynajmniej 10 000 mAh. Taka moc pozwoli naładować smartfona lub inne urządzenia elektroniczne przynajmniej kilka razy. Wodoodporne etui na… wszystko Będąc na łódce, z każdej strony jesteśmy narażeni na zalanie. Woda na pokład może dostać się z każdej strony, nie tylko w trakcie wywrotki. Właśnie dlatego dobrym pomysłem na prezent może być etui na… No właśnie na co? Tutaj sprawa pozostaje otwarta, ponieważ każdy może go potrzebować na inne urządzenie. Jednym przyda się na telefon, innym na kamerę GoPro, a jeszcze inni ucieszą się z wodoodpornego pokrowca na głośnik Bluetooth. Czytnik e-booków, czyli dziesiątki książek w jednym urządzeniu Co jest lepszego od jednej pasji? Dwie pasje. A najlepiej, jeśli jedną można połączyć z drugą. Dobrym prezentem dla żeglarzy, którzy są również molami książkowymi, będzie czytnik e-booków. Dla niektórych to bardzo obrazoburcze urządzenie. W końcu książka musi pachnieć papierem i trzeba czuć jej dotyk. Być może tak jest, ale osoby, które pakują się na wielotygodniowy rejs, dobrze wiedzą, co znaczy spakować się kompaktowo. Dużo łatwiej jest wziąć małego Kindle’a lub inny czytnik niż całą stertę książek. Bielizna termoaktywna, która ratuje życie Jeśli jednak trafi się ktoś, kto posiada już wszystkie gadżety żeglarskie i urządzenia elektroniczne, wtedy pojawia się problem. Jednak nie ma co się załamywać. Ze względu na nieprzewidywalność pogody podczas rejsów (szczególnie w Polsce), żeglarze wiedzą, że niezwykle ważne są ciepłe ubrania. A tych nigdy nie jest za dużo. Bielizna termoaktywna to dobry pomysł tak naprawdę dla każdego. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Tajlandia wychodzi naprzeciw obostrzeniom. Od teraz kwarantanna na jachtach
W niektórych miejscach na świecie sezon wakacyjny trwa przez cały rok, a turystyka stanowi potężne źródło utrzymania tych krajów. Jako że nie zanosi się na szybkie pozbycie się koronawirusa i obostrzeń z naszego życia, władze Tajlandii postanowiły dostosować swoją turystykę to nowej sytuacji, oferując odwiedzającym jachty na obowiązkową 2-tygodniową kwarantannę po przylocie.
W tym artykule: Ratowanie gospodarki Kwarantanna na jachcie Ratowanie gospodarki Rząd Tajlandii dokonał odpowiednich wyliczeń i ogłosił, że ma nadzieję, iż nowa inicjatywa dotycząca kwarantanny dla przyjezdnych przyniesie krajowi około 1,8 mld bahtów (w przeliczeniu: 58 mln dolarów) przychodów z turystyki jachtowej. To oryginalne posunięcie ma na celu ożywienie choć w małym stopniu branży turystycznej w kraju, która została bardzo mocno dotknięta pandemią i zmaga się z poważnymi problemami. To nie jest pierwszy nietypowy pomysł władz Tajlandii, który ma za zadanie ratować mocno zachwianą gospodarkę. Nieco wcześniej, bo na początku tego roku, kraj ogłosił program pozwalający turystom na spędzenie kwarantanny na... polu golfowym. Ogłoszony w miniony poniedziałek program kwarantanny na jachtach pozwoli turystom z negatywnym wynikiem testu na koronawirusa spędzić czas na pokładzie jachtu lub małego statku wycieczkowego w okolicach prowincji Phuket, a nie jak w wielu podobnych przypadkach na całym świecie – w nudnym pokoju hotelowym. Kwarantanna na jachcie Program zakładający odbywanie kwarantanny na jachtach już wystartował, jednak na razie na próbę. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, przedstawiciele tamtejszych władz zapowiadają, że docelowo weźmie w nim udział około 100 jachtów. Jakie są jego główne założenia? Przede wszystkim kontrola. Wszyscy podróżujący, którzy poddają się kwarantannie są zobowiązani do nieustannego noszenia inteligentnej opaski, która monitoruje najważniejsze parametry życiowe (w tym temperaturę ciała i ciśnienie tętnicze), a także przez 24 godziny na dobę śledzi lokalizację użytkownika za pomocą GPS. Rząd Tajlandii zapowiedział, że stosowane przez niego urządzenia mogą przekazywać informacje w promieniu 10 kilometrów – nawet, jeśli właściciel opaski znajduje się daleko na morzu. Wygląda na to, że to nie jedyne pomysły tajskich władz na kryzysową sytuację w turystyce. W ubiegłym tygodniu minister turystyki Tajlandii zapowiedział, że niebawem zostanie przedstawiony plan kwarantanny dla obcokrajowców w popularnych obszarach turystycznych, w tym największych plażowych kurortach. Ma się on rozpocząć w kwietniu lub maju i początkowo obejmować takie prowincje, jak Phuket, Krabi i Chiang Mai. Pandemia spowodowała, że liczba turystów w prowincji Phuket spadła z 40 000-50 000 do zaledwie kilkuset osób dziennie, więc sytuacja jest dramatyczna, jako że Tajlandia jest krajem, który w dużej mierze polega na turystach. W zeszłym roku, kiedy padały tu rekordy zakażeń, władze zdecydowały się w marcu zamknąć kraj dla turystów i zaczęły stopniowo otwierać granice dopiero w październiku.
4.30, pobudka. Nasz przewodnik Yanez czeka już przed hotelem w miejscowości Fai della Paganella, jest chłodno, ciemno i pada, ale wiem, że szybko się rozgrzeję. Przed nami kilkaset metrów do pokonania w pionie, żeby zdążyć na wschód słońca na górze Monte Fausior (1554 m). Idziemy lasem, przedzierając się przez krzewy, oświetlamy sobie drogę czołówkami. Poszycie jest śliskie, wilgotne, jest rześko. Nagle do naszych nozdrzy dociera dziwny zapaszek. Jakby rozkładającej się padliny. Yanez zaczyna się rozglądać dookoła. – Przed chwilą przechodził tędy niedźwiedź – oznajmia. – Nie wiedziałam, że one tak pachną – wyrywa mi się bezwiednie. Nagle groźna sytuacja przeradza się w wybuch śmiechu. Choć spotkanie z niedźwiedziem w górach na pewno do zabawnych nie należy, ja nigdy nie zapomnę już tego zapachu. Podobnie jak wschodu słońca z widokiem na całą dolinę Adygi, z miastem Trydent błyskającym milionami światełek, otoczonym koroną majestatycznych szczytów, po których uwielbiam wędrować. O Trydencie, wyjątkowej urody włoskim regionie, przeczytacie na str. 50. To miejsce, do którego lubię wracać, ale w tym wydaniu Travelera, poświęconym pomysłom na jesienne weekendy, jest więcej takich powrotów. Na nowo odkryłam też Łódź – miasto, które dosłownie zmienia się w oczach i robi to w wyjątkowym stylu – o czym pisze Michał Cessanis. Albo Wilno, którym z kolei zachwycił się Maciek Wesołowski. Jesień zwykle była dla nas czasem podróżowania do Azji lub Ameryki Południowej, jednak ten sezon jest raczej dla miłośników tych kierunków stracony. Dlatego wyjeżdżamy bliżej, do miejsc, które nawet jeżeli są już Wam znane, to z całą pewnością warte odwiedzenia po raz kolejny, odkrycia i być może zachwycenia się nimi na nowo. Redaktor naczelna Agnieszka Franus
Katamarany - luksus i wygoda. Czym różnią się od innych jachtów?
Katamarany to obietnica luksusowej podróży i niesamowitych wrażeń podczas rejsu. Wyróżniają się spośród innych jachtów swoimi rozmiarami oraz bogatym wyposażeniem pokładowym i nawigacyjnym. Kto raz spróbował żeglugi na katamaranie, z pewnością nie zamieni jej na nic innego!
Artykuł sponsorowany Luksus, wygoda i prestiż rejsów na katamaranie W porównaniu ze zwykłymi jachtami powierzchnia katamaranu jest naprawdę imponująca. Pozwala na wygodne przemieszczanie się zarówno na pokładzie, jak i pod pokładem, co zdecydowanie ułatwia wypoczynek. Katamarany mają na tyle duże rozmiary, że są w stanie pomieścić kilkanaście osób, jednocześnie gwarantując komfort całej załodze. Na katamaranie znajduje się zazwyczaj kilka dużych kabin osobowych, kilka łazienek, przestronny salon z kuchnią, czy elegancki kokpit spełniający funkcję swoistego tarasu. To sprawia, że każda z osób, jeśli tylko chce, może cieszyć się chwilami prywatności, ciszy i spokoju. Niektóre katamarany wyróżniają się również bogatym wyposażeniem pokładowym, gustownym designem oraz eleganckimi meblami. Aby sprawdzić i dowiedzieć się więcej na temat ekskluzywnych katamaranów oraz ich wyposażenia, warto poznać oferty wyszukiwarek czarteru jachtów, np. Yachtic.com. Znajdziemy tutaj dokładne opisy i zdjęcia wszystkich modeli dostępnych do czarterowania. Popłyń komfortowo na katamaranie! Kolejnym aspektem wyróżniającym katamarany jest komfort pływania jaki gwarantują podczas rejsu i nie odnosi się to jedynie do warunków “hotelowych” panujących na jachcie. Katamarany są bardzo stabilne, poruszają się w płynny sposób po wodzie, a przechyły nie są, aż tak bardzo odczuwalne dla członków załogi. Podczas silnych podmuchów wiatru katamarany nie przechylają się na boki, a jedynie unoszą się w górę i w dół na wzburzonym morzu. Z tego powodu, osoby cierpiące na chorobę morską mogą cieszyć się na nich lepszym samopoczuciem i przyjemniejszym rejsem. Odkryj piękne zakątki pływając katamaranem Znaczącym plusem podróży na luksusowym katamaranie w porównaniu np. z innymi dużymi jachtami jest ich niewielkie zanurzenie (nie mają one głębokiego kila, które pozwala na podpływanie znacznie bliżej płytkich brzegów i w głąb urokliwych zatoczek). Dzięki temu jesteśmy w stanie urozmaicić swoje wakacje i spędzić czas nie tylko w popularnych portach, ale również w uroczych dzikich zakątkach. Zrezygnujmy z odwiedzania znanych kurortów, wynajmijmy katamaran poprzez wyszukiwarkę czarteru jachtów online i cieszmy się wakacjami, jakich jeszcze nigdy nie przeżyliśmy. Wiatr w żagle — rejs i sterowanie katamaranem W odróżnieniu od standardowych jachtów katamarany często są szybsze — posiadają dwa mniejsze kadłuby, które stawiają mniejszy opór, od jednego większego kadłuba standardowego jachtu. Nawet przy słabym wietrze rozwijają większe prędkości, niż jachty jednokadłubowe, co wpływa na sprawne przemieszczanie się między portami. Katamarany konstruowane są obecnie głównie z myślą o wygodzie załogi i miłym spędzeniu wolnego czasu, co jednak nie znaczy, że nie są one pełnoprawnymi jednostkami pływającymi na których posmakować można żeglarskich emocji. Zasady nawigowania, obsługa osprzętu i zastosowane rozwiązania w zakresie wyposażenia nie odbiegają znacząco od tego czego można doświadczyć na jachcie jednokadłubowym. Pomimo swoich sporych rozmiarów ich konstrukcja oraz dwa, niezależne silniki, pozwalają z łatwością manewrować katamaranem w ciasnych miejscach. Rejs katamaranem to wspaniały pomysł na spędzenie wakacji. Pozwala wyruszyć na bajecznie kolorowe wody, cieszyć się relaksem ze znajomymi w niezwykle komfortowych warunkach oraz daje możliwość obcowania z typowo żeglarskimi zagadnieniami z zakresu nawigacji i obsługi jachtu. Tutaj każdy znajdzie coś dla siebie — obojętnie, czy szuka ciszy i spokoju pośród fal, ekscytujących wycieczek i morskiej przygody, czy szalonych spotkań towarzyskich w gronie najbliższych.
Kiedy jacht staje się domem. "Opłynięcie świata nie jest dla nas celem samym w sobie"
Przygotowania do podróży trwały ponad dwa lata. Michał i Ola na swoim jachcie Crystal ruszyli z Lizbony w etapowy 6-letni rejs dookoła świata. Dla każdego z nich jest to druga podróż wokołoziemska. Dlatego tym razem, postanowili się nie spieszyć. Będą delektować się morską przygodą. Planują odwiedzić 57 państw i przepłynąć ponad 65 tys. mil morskich. To tak, jakby trzykrotnie okrążyli Ziemię po równiku.
Piętnastometrowy jacht Crystal to teraz nasz dom. Niby niewielka przestrzeń, a daje nam bardzo dużo: schronienie, poczucie bezpieczeństwa i możliwość zwiedzania świat bez konieczności pakowania się. 7 kwietnia br. wystartowaliśmy w 6-letni rejs dookoła świata na naszym jachcie Crystal. Wyprawę, nad którą patronat medialny objął NG Traveler, a patronem honorowym jest Polski Związek Żeglarski. Zapytacie dlaczego aż 6 lat, skoro można to zrobić nawet w rok? To proste - opłynięcie świata nie jest dla nas celem samym w sobie. Chcemy płynąć przez świat, doświadczać go, zaglądając w odległe i rzadko odwiedzane zakamarki. Chcemy po drodze poznawać ciekawych ludzi i ich historie, które tworzą niezapomniany klimat każdego miejsca. Tak planowaliśmy trasę, żeby zajrzeć w każde miejsce, które rozbudza naszą wyobraźnię. Nie było kompromisów w tym względzie i wyszło nam, że szybciej niż w 6 lat naszego planu zrealizować się nie da. Oczywiście takiego rejsu nie da się przygotować z dnia na dzień. Jest to wynik ciężkiej pracy, naszych doświadczeń i wyborów ostatnich kilkunastu lat. Już w pierwszym roku naszej wyprawy przyjdzie nam się zmierzyć z wielkim wyzwaniem. Płyniemy na północ, aby latem przepłynąć słynne Przejście Północno-Zachodnie. Jest to szlak pozwalający na przedostanie się nad Kanadą i Alaską z Oceanu Atlantyckiego na Pacyfik. Przez większą część roku Przejście jest skute lodem i otwiera się tylko na kilka tygodni. Albo się nie otwiera. Wszystko zależy od ilości lodu w danym roku i tempa jego topnienia. W dobie, kiedy wszystko jest policzone i podane na tacy, taka niepewność osiągnięcia celu jest niezmiernie kusząca. A ewentualny sukces będzie smakował dużo lepiej. Do tej pory tę trasę pokonało tylko 6 polskich załóg, co jest potwierdzeniem skali trudności szlaku. Zanim jednak dopłyniemy do Przejścia musimy zmierzyć się ze sztormami wiosennego, północnego Atlantyku. Za sobą mamy już dwa. W drodze z Hiszpanii do Irlandii zmierzyliśmy się z falami wielkości trzypiętrowego bloku oraz powiewami wiatru o sile 10 w skali Beauforta. To jednak dopiero początek. Będziemy lawirować między górami lodowymi zachodniej Grenlandii. Z kolei po szczęśliwym przepłynięciu mitycznego szlaku Arktyki, będziemy podziwiać dziewicze rejony północnej Alaski. Dotrzemy tam jesienią, co oznacza że znowu wystawimy się na żeglarskie cięgi. Kiedy dopłyniemy do San Francisco, w końcu będziemy mogli odetchnąć na dłuższy czas. Sztormową i zimną północ zostawimy za sobą. W 2019 roku rozpoczniemy niespieszną eksplorację tropikalnego Pacyfiku i jego wysp. W sumie zamierzamy spędzić tam około trzy lata, odwiedzając ponad 45 państw. Perełką na trasie będzie maleńkie Pitcairn. Dociera tam tylko ok. 15 jachtów rocznie. Mieszka zaś ok. 50 potomków buntowników z historycznego statku HMS Bounty. W 2014 roku, kiedy dotarliśmy tam po raz pierwszy, spotkaliśmy się z niesamowicie ciepłym przyjęciem. Już teraz uśmiechamy się na myśl o ponownym postawieniu stopy na tym odludziu. W kolejnych etapach naszej podróży, zamierzamy porządnie rozejrzeć się po południowo-wschodniej Azji. Na naszym kursie oprócz Filipin i Indonezji znajdzie się m. in. Japonia, Hong Kong, Tajwan i Wietnam. Poznawanie tych miejsc z perspektywy jachtu będzie podwójnie ciekawym doświadczeniem. Zachodnia i południowa Australia oraz wietrzna Tasmania to kolejne podróżnicze smaczki na naszej trasie i kolejne ogromne wyzwanie żeglarskie. Stąd, bowiem, chcemy wyskoczyć na trzy wyspy zagubione wśród sztormowych wód „wyjących pięćdziesiątek”: australijską Macquarie Island i nowozelandzkie perełki Oceanu Południowego, czyli niezamieszkałe wyspy Auckland i Campbell. Swoje siedliska mają tam dziesiątki tysięcy fok, słoni morskich oraz pingwinów. W 2024 roku zaczniemy drogę powrotną do Europy. Najpierw na Oceanie Indyjskim zamierzamy odwiedzić Andamany, Sri Lankę i Malediwy. Jeśli sytuacja polityczna będzie wystarczająco stabilna, planujemy przepłynąć przez Morze Czerwone. Ostatni sezon spędzimy eksplorując najdalsze zakątki Morza Śródziemnego i Czarnego. Serdecznie zapraszamy, aby do nas dołączyć na pokładzie. A jeśli to nie jest możliwe, to do śledzenia naszych przygód z pozycji wygodnego fotela. Naszymi wrażeniami będziemy dzielić się zarówno za pomocą tekstu, jak i obrazu na naszej stronie www.skiff.pl oraz Facebook – Rejs Dookoła Świata-Skiff.pl. Pozdrawiamy z pokładu Crystal Kpt. Michał Palczyński i Ola Rapp Michał Palczyński - rocznik 81. Absolwent Politechniki Warszawskiej. Już na studiach wiedział, że praca za biurkiem to nie jego bajka. Nigdy nie pracował w zawodzie tylko od razu zajął się tym co lubi najbardziej, czyli żeglowaniem. Od 10 lat żegluje i mieszka na swoim 15-metrowym jachcie Crystal. W latach 2013-2016 opłynął już świat i obecny rejs jest w dużej mierze rozwinięciem poprzedniego. Zwiedził już 72 kraje i przepłynął ponad 130 tys. mil morskich. Ola Rapp - rocznik 83. Ukończyła stosunki międzynarodowe na UMCS. Od kilku lat konsekwentnie realizuje swoje marzenia: przepłynięcie Atlantyku na żaglowcu, dotarcie przed trzydziestką do Nowej Zelandii, buddyjskie odosobnienie w trakcie kilkumiesięcznej podróży dookoła świata. Wszystkie dotychczasowe decyzje doprowadziły ją do momentu, kiedy trzeba było wybrać albo praca marzenie na lądzie albo życie marzenie w morskiej podróży. Do tej pory odwiedziła 42 kraje i mieszkała w 4.
Wyjątkowe wakacje na jachcie z Click & Boat
Co powiesz na odkrywanie zupełnie nowych miejsc? Lazurowa woda, ukryte zatoczki, rajskie plaże, do których turyści normalnie nie mają dostępu to coś, na co możesz sobie pozwolić już w tym roku. Czarter jachtów może sprawić, że Twoje wakacje nabiorą kolorów. Jeśli wydaje Ci się, że rejs jachtem lub katamaranem to jest zbyt droga opcja, to my znamy sposób, jak zrobić to nawet do 40% taniej. To doskonałe rozwiązanie na oryginalne i urozmaicone wakacje, które będą spełnieniem Twoich marzeń.
Dlatego pora zacząć planowanie podróży. Szukanie czegoś na ostatnią chwilę może być ryzykowne, dlatego radzimy rezerwację jachtu lub katamaranu wcześniej. Click & Boat, Airbnb dla łodzi, łączy ze sobą bezpośrednich właścicieli łodzi i chętnych, żeby taki jacht wynająć. Jest to nie tylko tańszy sposób na wynajęcie łodzi, ale również taki, który pozwala poznać lokalnych mieszkańców i z nimi porozmawiać, co jest tak ważne w podróżach. Często dzielą się oni również wskazówkami, gdzie najlepiej jest się wybrać. Jest to bardzo interesujący sposób na poznanie lokalnej kultury, która inspiruje do niecodziennych ujęć. Spośród 23 tysięcy ogłoszeń bezpośrednich właścicieli łodzi, klienci mogą wybierać pomiędzy jachtami żaglowymi, łodziami motorowymi, katamaranami, pontonami RIB, a nawet skuterami wodnymi. Bez znaczenia, czy masz patent czy nie, bo można dowolnie wybrać opcję wynajmu z lub bez skippera, według Twoich potrzeb. Najbardziej popularne kierunki z zupełnie z innej perspektywy Może Ci się wydawać, że o Bałkanach wiesz już wszystko i ciężko o pokazanie czegoś nowego. Jednak taki rejs czarterowanym jachtem z Chorwacji, nawet z najbardziej popularnych kierunków takich jak Dubrownik, Split, czy Makarska mogą nabrać zupełnie nowego znaczenia. Wolność na morzu to właśnie swoboda wyboru miejsca do zacumowania i trasy rejsu. Jeśli nie będziesz mógł się rozstać z cudowną plażą, możesz tam zacumować na trochę dłużej. A gdy zauważysz interesującą zatoczkę, możesz skierować się ku niej, aby dokładnie ją obejrzeć i zatrzymać się na morską kąpiel. Jeśli bardziej interesuje Cię czarter jachtów w Grecji, to będziesz mógł do woli zachwycać się licznymi rajskimi plażami i wieloma Błękitnymi Grotami. Najważniejsza z greckich plaż, Navagio, jest jedną z najpiękniejszych w całej Europie i dzięki temu stała się symbolem Grecji. Położona na wyspie Zakynthos, jest niedostępna dla turystów z lądu. Można ją podziwiać albo ze szczytu wzgórza, albo właśnie z pokładu łodzi. W tym miejscu możesz również spotkać olbrzymie żółwie Caretta caretta, które tam właśnie składają jaja. Jeśli będziesz miał szczęście, to uda Ci się uwiecznić jednego z nich na zdjęciu. Ta forma aktywnego wypoczynku pozwoli Ci spędzić wyjątkowe chwile, których nie mógłbyś doświadczyć na zwyczajnej plaży. Oryginalność zdjęć przede wszystkim Szukasz świetnej okazji na niepowtarzalne zdjęcia? Ta forma wakacji jest wyjątkowym doświadczeniem, które pozwoli Ci zrobić zdjęcia z zupełnie innego punktu widzenia. Dla miłośników fotografii to niezapomniane doświadczenie, które może dostarczyć wielu inspiracji. Jeśli do tej pory robiłeś zdjęcia jedynie z lądu, to widoki widziane z wody zaprą Ci dech w piersiach. Wiele niecodziennych miejsc jest bardzo trudno dostępnych od strony lądu, dlatego zdjęcia z pokładu jachtu mogą pozwolić Ci zachować oryginalność i pokazać innym coś nowego. Nie jest to łatwe, dlatego nie każdy decyduje się na fotografowanie ciekawych elementów linii brzegowej, ukrytych zatoczek lub podwodnych skarbów. W dodatku ujęcia dynamicznej wody mogą być bardzo trudne do uchwycenia i wymagają dodatkowej wiedzy technicznej. Takie zdjęcia mogą być prawdziwym wyzwaniem, ze względu na ograniczoną możliwość ruchu i ustawienia statywu. Ale za to efekt będzie oszałamiający. Ten pomysł na wakacje jest też również świetną okazją do spędzenia czasu z bliskimi. Na takich jachtach zazwyczaj jest miejsce dla dużej rodziny, lub grupy przyjaciół, dzięki czemu możesz połączyć przyjemne z pożytecznym. Kiedy załoga, która będzie z Tobą podróżować będzie w spokoju korzystać z uroków słonecznej wakacyjnej pogody, Ty będziesz mógł zająć się szukaniem najlepszego kadru. Zobacz więcej na: www.clickandboat.com/pl/ i spraw, że Twoje wakacje na pokładzie jachtu będą wyjątkowe.
„Świat dał się opłynąć”. Polak zakończył 3-letni rejs dookoła świata
Po 1051 dniach Michał Palczyński dobił do portu. Rejs jachtem Crystal rozpoczął się we wrześniu 2013 roku.
„Udało się! Dzisiaj ostatecznie świat dał się opłynąć!” – napisał na swoim profilu Michał Palczyński. Mężczyzna 30 sierpnia 2016 koło południa zacumował w Lizbonie, stąd 3 lata temu (dokładnie 16 września 2013 roku) wyruszył zmierzyć się z przygodą życia. Rejs jachtem Crystal zakładał trzykrotne przepłynięcie Atlantyku oraz jednokrotne - Oceanu Indyjskiego i Pacyfiku. W styczniu udało się zamknąć pętlę wokół kuli ziemskiej, by wraz z końcem sierpnia ostatecznie zakończyć wyprawę. „Sprzyjały mi wiatry” Od momentu wypłynięcia minęło dokładnie 1051 dni. Palczynski planował pokonać 49250 mil morskich, ostatecznie przepłynął 10% więcej, dokładnie… 55555 Mm. Cały rejs podzielony był na 42 etapy. Trasa większości wiodła w okolicach tropików. Odstępstwem od egzotyki były okolice Przylądka Horn, Tasmanii, Nowej Zelandii oraz Przylądka Dobrej Nadziei. Pogoda bywała gwałtowna i kapryśna, ale udało się nie wpaść w tarapaty. - Jak teraz o tym myślę, to brzmi to jak science fiction. Udało mi się odwiedzić wszystkie zaplanowane miejsca, na dodatek z kilkoma spontanicznymi bonusami. Do tego wyrobiłem się w terminach na wszystkich etapach, co było chyba największym wyzwaniem całej wyprawy. Przez te 3 lata przez jacht przewinęło się 210 osób w wieku od 11 do 75 lat. Udało się odwiedzić 40 państw na 5 kontynentach. To jeszcze nie koniec Michał planuje już następną wyprawę dookoła świata, w którą wyruszy wiosną 2018 roku. W kolejnej podróży więcej czasu zamierza poświęcić atolom Tuamotu i wyspom Australs na Polinezji Francuskiej. Planuje także odwiedzić Hawaje oraz kilka miesięcy poszwendać się po Mikronezji. Zanim to jednak nastąpi, w sezonie 2017 popłynie z Lizbony przez Irlandię, Szkocję i Norwegię na Spitsbergen, by następnie wrócić przez Grenlandię oraz Islandię. Wszystkie rejsy można śledzić na skiff.pl/2017. - Jak zwykle, nieustannie i z uśmiechem na ustach zapraszam na pokład! – dodaje Michał. Gratulujemy!
Sukces polskiego podróżnika! Michał Palczyński właśnie okrążył świat
Na stronie internetowej poświęconej swojemu rejsowi żeglarz poinformował o sukcesie. Udało mu się zamknąć pętlę wokół kuli ziemskiej. Rejs jachtem Crystal rozpoczął się we wrześniu 2013 roku.
W planach żeglarz miał 10 etapów, każdy z nich obliczony na około 56 dni. Pierwszym przystankiem była Lizbona. Kolejne to Brazylia, legendarny wśród żeglarzy przylądek Horn, egzotyczne wyspy Cooka, Tonga, Nowa Zelandia, a nawet Wyspy Wielkanocne i Seszele. Imponującą trasę zamyka powrót na Atlantyk przez Madagaskar. Zebrane przez żeglarza liczby są imponujące. Ponad 46 tysięcy przebytych mil morskich, 781 i pół dnia w podróży, czyli dwa lata, jeden miesiąc, 21 dni i 12 godzin. Trudno się dziwić tak dokładnym wyliczeniom jeśli podsumowuje się wyprawę życia! Obecnie Crystal jest w drodze do Europy. W czasie pisania tego tekstu jacht zmierza w kierunku Wysp Zielonego Przylądka. Jego aktualną pozycję oraz zdjęcia z wyprawy możecie zobaczyć tutaj. Źródło: Skiff
Varadero ciągnie się wzdłuż całej długości półwyspu Hicacos wciśniętego pomiędzy Zatokę Cardenas, a Cieśninę Florydzką, ok. 140 km na wschód od Hawany. Plaża jest niekiedy nazywana Playa Azul (niebieska plaża) a jej szerokość sięga 100 m.
Nazwa: Varadero Państwo: Kuba Długość: 24 km Lokalizacja: Varadero Region: Matanzas Akwen: Zatoka Meksykańska Podłoże: biały, drobny piasek Sezon: od grudnia do kwietnia Opalanie topless: tak Rafy koralowe: tak Sporty: nurkowanie, jachty, golf, skydiving, żaglówki, rowery i narty wodne, skoki ze spadochronem, snorkeling, kanoe, kajaki Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Najbliższe międzynarodowe lotnisko, Juan Gualberto Gómez International Airport (VRA), znajduje się w odległości ok. 40 km na zachód od Varadero. Do kurortu można dotrzeć taksówką. Varadero ciągnie się wzdłuż całej długości półwyspu Hicacos wciśniętego pomiędzy Zatokę Cardenas, a Cieśninę Florydzką, ok. 140 km na wschód od Hawany. Plaża jest niekiedy nazywana Playa Azul (niebieska plaża) a jej szerokość sięga 100 m. Obmywają ją ciepłe wody Prądu Zatokowego (Golfsztromu). Na obrzeżu rosną palmy i inna tropikalna roślinność. Na wielu odcinkach plaży znajdują się wypożyczalnie parasoli i leżaków, a tuż przy niej hotele, bary i restauracje. Kurort zaczął się rozwijać kiedy magnat przemysłowy Irénée du Pont zbudował tu swoją rezydencję (Xanadú Mansion) w 1926 roku. W latach czterdziestych w ślad za nim poszły różne osobistości świata show biznesu, a także gangsterzy w tym sławny Al Capone. Obecnie, Varadero posiada ponad 50 hoteli z ok. 15 tysiącami pokoi i wciąż się rozwija tworząc jeden z największych kurortów na Karaibach. Do Varadero w okresie od grudnia do lutego najczęściej przyjeżdżają Kanadyjczycy i Europejczycy, a od czerwca do sierpnia przeważa tu społeczność lokalna. Od maja do października występują opady deszczu, a między sierpniem a listopadem pojawiają się huragany. Przez cały rok panuje tu wysoka wilgotność od 75% do 95%. Varadero nie dysponuje typową publiczną komunikacją miejską. Miasteczko oferuje jedynie specjalne panoramiczne autobusy, które kursują między wszystkim głównym hotelami. Nie brakuje tu także taksówek, a w większości hoteli można wynająć rower albo skuter, które są tu popularnym środkiem komunikacji. Oprócz mnóstwa barów, restauracji i dyskotek, w miasteczku znajduje się wiele atrakcji dla rodzin z dziećmi. Najmłodsi mogą na przykład popływać w z delfinami w Delfinario lub odwiedzić podwodny park. Całą rodziną można się wybrać na wycieczkę statkiem ze szklanym dnem umożliwiającym zobaczenie m.in. zatopionej fregaty czy wraku samolotu pasażerskiego. Na półwyspie zasmakujemy także doskonałej kuchni włoskiej, hiszpańskiej, azjatyckiej oraz oczywiście kubańskiej. W Varadero można także wypożyczyć jacht lub łódź motorową na cały dzień, pograć w golfa lub kręgle, wybrać się na jazdę konną, albo spróbować podniebnego nurkowania (skydiiving). Nie brakuje tu także galerii sztuki, ekskluzywnych sklepów a także kina i teatru na świeżym powietrzu. Można też zwiedzić słynną rezydencję Xanadu. Godne uwagi są także pobliskie miasta Matanzas (32 km) i Cardenas (12km). Choć Varadero kojarzy się głównie z ekskluzywnymi hotelami, znajdują się tu także kempingi. Miłośnicy wędkarstwa mają do wyboru trzy mariny gdzie można łowić ryby (m.in. makrelosz). Z półwyspu organizowana jest cała gama wypraw nurkowych (także w jaskiniach), wycieczki katamaranem ze szklanym dnem oraz zwiedzanie jaskiń. Warta uwagi jest między innymi jaskinia Bellamar, która stanowi jedną z najpiękniejszych grot na wybrzeżu karaibskim. 2 km tych podziemnych tuneli wypełniają wyjątkowe stalagmity, stalaktyty oraz kryształy kalcytu. Równie ciekawa jest 8 kilometrowa Santa Catalina, gdzie odkryto ślady cywilizacji prekolumbijskiej oraz Ambrosio z prehistorycznymi malowidłami. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Grecja - Tsambika Tajlandia - Patong Cypr - Zatoka Figowa Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Nie co dzień dostaje się propozycję popłynięcia jachtem na największą wyspę Norwegii. Zdecydowałam się, choć jestem tylko słabo wykwalifikowanym majtkiem
Po 12 latach pracy na wysokich obrotach chciałam trochę odpocząć – podróżować, poprzebywać więcej z bliskimi. Z siedmioosobowej załogi jachtu tylko ja nie musiałam walczyć o urlop. Rejs wpisywał się w planowany przeze mnie sabbatical, jak w korporacjach nazywa się przerwę zapobiegającą wypaleniu zawodowemu. Wypływamy z portu w Tromso leżącym za kołem podbiegunowym. Kiedy po dwóch dobach jazdy busem wypakowujemy ekwipunek potrzebny nam na najbliższe trzy tygodnie – prowiant, butle z gazem, sprzęt do nurkowania – poprzednia załoga „Syrenki” jeszcze smacznie chrapie. Mimo wdzięcznej nazwy jacht okazuje się starą stalową konstrukcją długości 16 m, z wyraźnie widocznymi spawami pochodzącymi z lat 70. Jest niezwykle ciasny pod pokładem, bo dużo miejsca zajmuje komora silnika. Koje przypominają szuflady i trudno mi uwierzyć, że spali w nich panowie dużo roślejsi niż ja. W przejętej „Syrence” odkrywamy trochę uszkodzeń – ich naprawa pochłonie nam resztę dnia. Rankiem zwiedzamy kolorowe miasto trolli i wypożyczamy strzelbę (model pochodzi z 1938 r.) – konieczną na Spitsbergenie do obrony przed białymi niedźwiedziami. Kupujemy też naboje. Ponieważ zwrotów nie przyjmują, pod koniec rejsu będziemy mieć przednią zabawę w strzelanie do beczki ciągniętej na linie za jachtem. Wreszcie ruszamy. Pogoda piękna (zgodnie z prognozami), lekki wiatr, ale my – stoimy w miejscu! To silnik nie radzi sobie z prądem wstecznym. Wracamy do portu i sprawdzamy pływy – spróbujemy ponownie (tym razem z sukcesem) za 3–4 godziny. Kolejne dni to sympatyczna żegluga z korzystnymi wiatrami, delfinami i kaszalotem śpiącym niemal na naszym kursie. Oglądamy ostatni zachód słońca, bo przecież płyniemy na północ, a tam trwa właśnie polarny dzień. Na wschodzie wisi wielki czerwony księżyc. Ocean arktyczny jak Adriatyk Trzeciego dnia żeglugi wyłania się Wyspa Niedźwiedzia. Kotwiczymy w pięknej zatoczce otoczonej skałami o niesamowitych kształtach i kolorach. To raj dla geologów i... ptaków, które zakładają tu gniazda. W „nocy” płyniemy na północ wyspy, w pobliże norweskiej stacji meteorologicznej. Chcemy poszukać wraku polskiego jachtu „Otago”, który zatonął tu 30 lat wcześniej. Kierownik stacji wskazuje na mapie miejsce katastrofy i mówi, że pewnie już dawno zabrał go stamtąd silniejszy sztorm. Żałujemy, że nie wzięliśmy... rowerów. Moglibyśmy lepiej poznać Wyspę Niedźwiedzią – chociaż zamieszkuje ją jedynie dziewięcioosobowa załoga stacji, wytyczono tu ścieżkę rowerową! Kiedy odbijamy od brzegu, morze jest gładkie, wieje lekka bryza z północy i jedynie martwa fala przypomina, że jesteśmy na Oceanie Arktycznym. Idziemy na silniku. Niedługo jednak sytuacja się zmienia – podczas kolejnej wachty osiągamy prędkość siedmiu węzłów, a „Syrenka” bryka na falach. Ich granatowy odcień przywodzi na myśl Adriatyk, tyle że tu są o jakieś 20°C chłodniejsze. Z wizytą u rodaków Dwa dni później w fiordzie Hornsund rzucamy kotwicę. Odwiedzamy gościnnych rodaków w Polarnej Stacji Badawczej PAN i idziemy na spacer. Jesteśmy świadkami walki ptaków – skuła próbuje wyrwać zdobycz rybitwie. Stąpamy po miękkim, gęstym mchu jak po dywanie. Nie mogę się powstrzymać, żeby go nie pogłaskać. Chęć biegania po nim boso udaje mi się opanować. Po południu zabieramy z bazy Polkę, która prowadzi mikrobiologiczne badania lodu. Płyniemy w stronę fiordu Samaria, ostrożnie lawirując w ławicy growlersów (fragmentów lodowca). Na końcu fiordu widać dwa bajeczne lodowce. Pierwszy jakby wyrzeźbiony. Co jakiś czas słychać głośny trzask pękającego lodu. Zbliżamy się do niego i nagle przeżywamy chwilę grozy – od przeszkody dzieli nas zaledwie kilka metrów, gdy nie chce „wejść” wsteczny bieg. Na szczęście nie płyniemy z zawrotną prędkością. Tafla wody wygląda jak polana olejem. Nic dziwnego – woda morska jest pokryta warstewką słodkiej z roztapiającego się lodu. Przed następnym lodowcem na growlersie wyleguje się foka. Pobieramy próbki do badań, czyli wyławiamy kawałki lodu. Mają ze 300 lat, są więc dużo starsze od whisky, do której część z nich wrzucamy. Płyniemy dalej na północ. Isfjord jest zasnuty mgłą i chociaż włączyliśmy światła, nie mamy pewności, czy na naszym kursie nie pojawi się nagle jakiś wielki statek. Przez moment podziwiamy tęczę i górki oświetlone wstającym słońcem, zanim docieramy do Longyearbyen, stolicy archipelagu Svalbard. Do gubernatora w skarpetkach Wiadomość o pojawieniu się polskiego jachtu rozchodzi się po miasteczku lotem błyskawicy. Przyjmujemy licznych gości i wisimy na naszych komórkach, bo to jedyne miejsce na Svalbardzie, gdzie jest zasięg. Rezygnujemy z wycieczki do Pyramiden – opuszczonej w pośpiechu w 1998 r. radzieckiej osady górniczej. To dość daleko, musielibyśmy popłynąć 50 km w głąb fiordu, a wtedy zabrakłoby czasu na nurkowanie. Część załogi schodzi pod lód, reszta spaceruje, odpoczywa, robi pranie i zakupy. Odwiedzamy biuro gubernatora, gdzie załatwiamy talony na alkohol – towar reglamentowany w Norwegii. Zgodnie z tutejszym zwyczajem w szatni urzędu... zdejmujemy buty. Dalej pomaszerujemy w samych skarpetkach. Przystanek pod biegunem W chłodzie i deszczu moja podwójna poranna wachta zdaje się nie mieć końca. Jedyne, co mnie ratuje przed zamarznięciem podczas tych sześciu godzin, to zasilane bateriami wkładki do butów. Moi zmiennicy mają więcej szczęścia – aż trudno uwierzyć, że rankiem aura była tak ponura. Towarzyszą nam mewy i maskonury, trzymające w dziobach po kilka rybek. Wieczorem zdajemy sprawdzian z nawigacji precyzyjnej – przechodzimy przez płytką (głębokości do 4 m) cieśninę między Svalbardem a Ziemią Księcia Karola. A propos nawigacji – teraz przypomina to grę na konsoli, brakuje jedynie elektronicznych dźwięków. Przed sezonem „Syrenka” na szczęście została wyposażona w elektronikę – podczas rejsu sterowaliśmy, korzystając z informacji z GPS-u, do nawigacji używaliśmy toughbooka i map wektorowych, na które były nanoszone prognozy pogody. Sprawdzały się doskonale. Nie wiem, jak byśmy sterowali jachtem za pomocą kompasu, który – prawdopodobnie z powodu namagnesowania stalowego kadłuba – cały czas pokazywał ten sam kierunek. Kolejny postój wypada w Ny-Alesund, najbardziej na północ wysuniętej osadzie złożonej z kilkunastu domów. Stąd w 1926 r. Roald Amundsen rozpoczął lot sterowcem nad biegunem północnym. Kiedyś była to osada górnicza, obecnie – baza Norweskiego Instytutu Polarnego. Z kilkoma osobami idę na wycieczkę w stronę lodowca. Napotykamy lisy polarne i renifery. Niedźwiedzi nie widać, choć o niebezpieczeństwie informują tablice ustawione w pobliżu zabudowań. Przed wypłynięciem z portu spotyka nas niespodzianka. Do jachtu przytuliła się lodowa górka. Musimy ją odepchnąć za pomocą bosaka i pagaja, co wcale nie jest takie proste. Morski rollercoaster Prawie przez cały rejs mamy wymarzoną wprost pogodę. Spodziewaliśmy się sztormów, a tymczasem siła wiatru nie przekraczała mocnej szóstki. Nie znaczy to, że było zawsze pięknie i ciepło. Wręcz przeciwnie, zdarzały się dni z okropną polską listopadową pogodą: wilgotno, szaro, mgliście, gdy przejmujący wiatr sprawia, że jest znacznie zimniej niż pokazuje termometr. Wtedy w otwartej mesie czuje się przeszywający chłód. Musimy też zmagać się z innymi niedogodnościami. Na jachcie nie ma ciepłej wody ani ogrzewania, więc wykorzystujemy wszelkie napotkane po drodze możliwości kąpieli. W czasie kilkudniowych „przelotów” ratują nas chusteczki do mycia… pupek niemowląt. Niestety, pogoda pogarsza się, gdy ruszamy w drogę powrotną. Przenikliwy chłód jest potęgowany przez podmuchy. Fale, znacznie większe niż wcześniej, przelewają się od czasu do czasu przez pokład. „Syrenka” mocno buja się na wzburzonym oceanie. W takich warunkach skorzystanie z toalety przypomina przejażdżkę rollercoasterem, tyle że bez pasów bezpieczeństwa. Z każdym, niemożliwym do przewidzenia wahnięciem na falach mamy efekt ostrej jazdy bez trzymanki, jakiej nie doświadczy się w parku rozrywki. Po powrocie szybko jednak zapomnieliśmy o wszystkich niewygodach. Zostały piękne zdjęcia, film i mnóstwo ciepłych wspomnień. No to w drogę: Spitsbergen Dojazd: na wyspę można popłynąć statkiem z Tromso, nie ma jednak regularnych połączeń. Na trasie Oslo/Tromso–Longyearbyen parę razy w tygodniu lata SAS (ok. 1,5 godz.). Z lotniska do odległego o 5 km miasta kursuje autobus. Bilet w obie strony z Warszawy do Longyearbyen (z przesiadkami) kosztuje 3,5 tys. zł. Waluta: korona norweska (NOK); 1 korona = ok. 50 gr. Tromso: keja – 200 NOK/jacht/doba (płaci się kartą kredytową w automacie; toaleta w hotelu Rica, nie ma łazienki). Prysznic/sauna w hotelu Clarion – 50 NOK/os. Mapy – 200 NOK/szt., locja – 470 NOK. Wypożyczenie broni: 2300 NOK/3 tyg., kaucja 2500 NOK, amunicja 480 NOK. Longyearbyen: keja – 125 NOK/jacht/doba (płatne gotówką; w cenie jest dostęp do prysznica i toalety). Pralka: 4 x 10 NOK (wyłącznie monety). Ny-Alesund: keja – 100 NOK/doba, ale nie od jachtu, lecz od osoby. Z opłat są zwolnione jednostki badawcze, rybackie oraz te, które posiadają specjalne pozwolenie od gubernatora na bezpłatny postój. http://hornsund.igf.edu.pl, www.spitsbergentravel.no
Zainteresowanie pływaniem motorowodnym systematycznie rośnie. Rejsy po najpiękniejszych zakątkach świata dobrze wyposażonymi, szybkimi jednostkami to już nie tylko przejaw luksusu i prestiżu, ale również dla wielu pasja, a nawet styl życia.
Pływanie motorowodne zyskuje ostatnio na popularności. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest zapewne fakt, że zajęcie to staje się coraz bardziej dostępne dla większości zainteresowanych. Łodzie motorowe powoli przestają być więc domeną jedynie najbogatszych ludzi świata. W wielu miastach położonych nad rzekami lub jeziorami powstają nowoczesne mariny. Zatem mniejsze jednostki i luksusowe jachty motorowe nie muszą być cumowane już tylko w drogich, nadmorskich kurortach ciepłych krajów, ale mogą dziś również wzbogacać urbanistyczny krajobraz wielkich metropolii i mniejszych miast. Po prostu pasja Entuzjaści jachtingu motorowodnego są zgodni w odpowiedzi na pytanie, co tak pociągającego kryje w sobie ten rodzaj pływania? - Pływanie jednostkami motorowymi wiąże się z wrażeniami i przyjemnością, jakich nie dostarcza inny sport, nawet jazda szybkim, sportowym samochodem czy szusowanie na nartach – tłumaczy Krzysztof Dąbrowski, pasjonat pływania motorowodnego i założyciel prestiżowego Yacht & Business European Club. – Wolność, prędkość, wspaniałe krajobrazy, kontakt z przyrodą - w takich warunkach można naprawdę odpoczywać, zapomnieć o codzienności, ale również poczuć pozytywną adrenalinę. Pływaniem motorowodnym zainteresowałem się stosunkowo niedawno, ale już dziś jest dla mnie prawdziwą pasją, którą dzielę się również z rodziną i przyjaciółmi. Każdy powinien tego spróbować! – dodaje. Pływać każdy może? Uprawnienia do pływania na jednostkach motorowodnych może uzyskać właściwie każdy, kto odbył odpowiedni kurs na sternika motorowodnego. Prawo do uprawiania tego sportu to jednak nie wszystko, trzeba mieć jeszcze na czym pływać. Sposobów na korzystanie z łodzi motorowych jest kilka. Najprostszym, ale za to najbardziej kosztownym, jest zakup własnej jednostki. Niedoświadczony miłośnik jachtingu motorowodnego zwykle nie ma świadomości, jak wielkie koszty wiążą się z posiadaniem własnej łodzi, na której i tak nie spędza się łącznie więcej czasu niż kilka tygodni w roku. Nie wystarczy więc po prostu kupić łódź. Wydatki mnożą się, gdy trzeba motorówkę lub jacht gdzieś przechowywać, utrzymywać w odpowiednim stanie, naprawiać. Wielu trudności nastręcza również sam transport jednostki, z czym wiąże się m.in. utrata czasu, konieczność posiadania odpowiedniego prawa jazdy, samochodu oraz lawety i wielu innych specjalistycznych, drogich sprzętów. Dlatego, posiadając prywatną łódź, jesteśmy zazwyczaj uzależnieni od pływania po określonym akwenie. Aby uniknąć tego ograniczenia, zamiast zakupu własnej jednostki, pasjonaci pływania motorowodnego decydują się na czarter łodzi w miejscu, w którym chcą pływać. Ten sposób nie jest jednak również wolny od mankamentów. Przede wszystkim dlatego, że opłaty za wynajem jednostek w sezonie także są bardzo wysokie. Jeśli więc decydujemy się na czarter np. nad ciepłym morzem, musimy również wziąć pod uwagę koszty dojazdu, noclegów, wyżywienia… Czy istnieje więc inna alternatywa? Wolność wyboru Wśród różnych możliwości realizowania zainteresowania pływaniem motorowodnym, bardziej racjonalnym i korzystnym rozwiązaniem, z punktu widzenia kosztów i wygody, może być uczestnictwo w odpowiednim klubie. – Udział w naszym klubie zapewnia swoim członkom szeroki dostęp do wielu pływających jednostek motorowych, zlokalizowanych na najbardziej atrakcyjnych akwenach Polski i Europy, a czas i organizacja pływania dopasowywana jest do indywidualnych potrzeb i preferencji klubowicza – tłumaczy Krzysztof Dąbrowski. – Yacht & Business European Club powstał z myślą o tych, którzy pasjonują się jachtingiem motorowym. Stworzyliśmy więc dla nich miejsce, gdzie mogą się spotykać i dzielić doświadczeniami – dodaje. Dla zainteresowanych udziałem w biznesowym klubie jachtowym przygotowane zostały trzy rodzaje członkostwa w postaci odpowiedniej karty klubowej. Każda z nich gwarantuje określoną liczbę godzin do wypływania luksusowo wyposażonymi jednostkami, uczestnictwo w spotkaniach biznesowych, kursy i szkolenia umożliwiające zdobycie i pogłębianie umiejętności w pływaniu motorowodnym. – YBEC jest więc najlepszą alternatywą dla tych, którzy chcieliby pływać, ale nie chcą kupować własnej jednostki, ani tym bardziej ograniczać się do jednego miejsca pływania – wyjaśnia Krzysztof Dąbrowski. – Ponadto to również dobre rozwiązanie dla każdego, kto jeszcze nie wie, czy pływanie motorowodne to zajęcie dla niego. Przystępując do klubu, każdy zainteresowany może spróbować swoich sił i samemu ocenić, czy jachting motorowodny stanie się jego pasją – dodaje.
Te wyspy przemierzyłem wzdłuż i wszerz, zarówno prywatnie, podczas wakacji, jak i zawodowo.
Jestem skipperem, czyli prowadzę jachty jako kapitan, zabierając na pokład osoby, które nigdy nie żeglowały, ale również zaprawionych w bojach z morską falą, pragnących poznać nowe akweny. Oto jedna z moich ulubionych tras, którą odbyłem z 6-osobową załogą. Nie obyło się bez przygód... Lądujemy na międzynarodowym lotnisku im. Elefteriosa Venizelosa w miejscowości Spata, 30 km od Aten, otwartego przed olimpiadą w 2004 r. Jego budowniczowie, aby stawić czoło temu największemu w dziejach współczesnej Grecji przedsięwzięciu, musieli przesunąć XV-wieczny kościół Piotra i Pawła oraz zamknąć prawie 20 prywatnych radiostacji, aby nie zakłócały działania urządzeń nawigacyjnych. Przedzieramy się przez tłumy pasażerów – jak dobrze, że jesteśmy już w UE, bo zamiast stania w kolejkach tylko machamy celnikom przed oczami paszportami i wkrótce stąpamy po greckiej ziemi. Pakujemy się do dwóch taksówek – jest nas, wraz ze mną, siedem osób – i ruszamy do Mariny Kalamaki, która położona jest w dzielnicy Alimos, gdzie ateńczycy spędzają weekend na plaży albo uprawiają sporty wodne. W Marinie czarteruje się jachty różnej wielkości i standardu w zależności od zasobów finansowych. Większość to jednostki między 34 a 52 stopy (1 stopa=0,3 m). Wybieram Oceanic 37,3 stopy firmy Beneteau. Wnętrze jest eleganckie, wyłożone jasnym drewnem. Ma trzy kabiny 2-osobowe, kuchenkę z pełnym wyposażeniem, mesę, łazienkę z prysznicem i osobną toaletą. Są też: GPS, UKF, mierniki prędkości i głębokości, wskaźnik siły i prędkości wiatru, autopilot oraz CD-player i radio. Ściskam dłoń szefowi firmy czarterowej, Alexisowi i w ten symboliczny sposób pieczętujemy odbiór jednostki. Jeszcze tylko zakup prowiantu i możemy ruszać. Zgodnie z wypracowaną przeze mnie wieloletnią praktyką śniadania robić będziemy na jachcie, przy czym codziennie kto inny odegra rolę kucharza, a na obiado-kolacje zamierzamy schodzić na ląd, aby rozkoszować się tutejszymi frykasami w przeuroczych portowych tawernach. Nocą bowiem na ogół się nie żegluje. Po wyjściu z Kalamaki odwiedzamy pobliską Eginę, wyspę, która w starożytności była groźnym rywalem Aten. Dziś jest to weekendowa mekka mieszkańców stolicy, a w przytulnym porciku z zabudową w stylu weneckim można zaopatrzyć się zarówno owoce morza, jak i zwykłe owoce i warzywa. Skuszeni świeżymi frutti di mare kupujemy sporą ich porcję, bo Marek zwany Marco z racji miłości do słonecznej Italii obiecuje nam przyrządzić pastę. Następnego dnia ruszamy na południe, aby po intensywnej żegludze dotrzeć do Milos, ongiś miejsca kultu bogini Wenus (Afrodyty). Jej słynny posąg znaleziony na wyspie podziwiałem kilka lat wcześniej w paryskim Luwrze. Cumujemy w Adamas, głównym porcie i po zjedzonym na pokładzie spaghetti z owocami morza wykonaniu Marco, schodzimy na ląd na łyk ouzo, wódki anyżowej. I tu zaskoczenie, bo dostajemy... po dwie szklaneczki na głowę. Okazuje się, że w drugiej jest woda do rozcieńczenia tego tak mocnego, bo aż 48-procentowego alkoholu. Dzień później po śniadaniu wynajmujemy skuterki w jednej z licznych wypożyczalni na Milos, aby odbyć wycieczkę po wyspie. Warta odwiedzenia jest szczególnie północna jej strona. Docieramy do Papafrangas, zatoczki, która zdaje się tkwić na końcu świata. Pluszcze w niej woda w kolorze nieba, a wokół sterczą powulkaniczne skały o kształtach tak fantastycznych, że trudno oderwać wzrok. Dalej na naszej trasie jest Klima, port, który widzieliśmy już, wpływając do Adamas. Piętrowe domy mieściny mają wykute w skale garaże dla łodzi, a otaczające je ogrody mienią się feerią barw. Z Milos ruszamy w dalszą drogę, opływając Folegandros, niezwykłą wyspę z olbrzymim klifem, przy którym wiatry tworzą miniaturowe trąby i tumany wodne pędzące po powierzchni morza, aby za moment zniknąć. Sama wyspa to ostoja spokoju i ciszy. Liczne zatoki pozwalają na postój na kotwicy – my wybieramy zatokę Wathi. Pogoda jest idealna. Upał łagodzi delikatna bryza, jacht spokojnie kołysze się na wodzie. Aż nie chce nam się wierzyć, że na tej uroczej, skalistej, dziś bardzo modnej wśród turystów wysepce przebywali ongiś długie lata wygnańcy i więźniowie polityczni. Naraz słyszymy uderzenie z lewej burty, potem drugie i po chwili przy rufie wyskakuje delfin, a za nim trzy następne. Chłopcy zaczynają je zaczepiać, na co zwierzęta reagują bardzo przyjaźnie i wspólna zabawa trwa ponad pół godziny. Nagle, tak jak się pojawiły, delfiny znikają, a nas otacza gęstniejący mrok. Ranek budzi nas znów błękitem nieba. Czas ruszać dalej. Mijając Foleogandros, już z daleka dostrzegamy jedną z najbardziej fascynujących wysp, będącą naszym celem – Thirę znaną jako Santoryn. To stara kaldera pozostała po wybuchu wulkanu, który pogrzebał wyspę przeszło 1500 lat p.n.e. Erupcja stała się kanwą mitu o Atlantydzie. Na krawędziach kaldery, uważanej za jedną z największych na świecie – liczy 10 km średnicy – usadowiły się miasteczka Oia i Fira. Wewnątrz tej struktury nie ma niestety wygodnego portu dla jachtów. Dlatego stajemy na boi w Oia i pontonem przeprawiamy się na ląd, gdzie przy nabrzeżu przycupnęła jedna, malutka restauracyjka. Trzy stoliczki na krzyż, daszek dający odrobinę cienia, za to właściciel, uroczy stary Grek – może nawet sam Zorba – oferuje nam chyba najlepszą kawę na świecie... Aby dostać się na szczyt kaldery, musimy przemierzyć ponad 265 schodów albo skorzystać z usługi transportowej, czyli muła. Decydujemy się iść na piechotę, no bo kto by miał serce w taki upał jeszcze męczyć biedne stworzenia! Zlani potem docieramy na górę. Nie na darmo się wspinaliśmy – Oia, malutkie miasteczko to dziesiątki białych domków z niebieskimi kopułkami dachów, okiennicami i drzwiami okalającymi wąskie uliczki. Jest sennie, a kafejki zawieszone nad urwiskiem wyglądają wręcz nierealnie. Wewnątrz zatoki utworzonej przez kalderę dymi wulkan, który wyłonił się z morza zaledwie kilkaset lat temu na skutek kolejnej erupcji. Jest nadal czynny, zaś mieszkańcy Santoryn rokrocznie są świadkami trzęsień ziemi. Co prawda ostatnie z nich nie były groźne, ale starsi ludzie, zagadnięci, czy się nie boją, wspominają katastrofę z 9 lipca 1956 r., kiedy zginęło aż 56 osób, a 200 zostało rannych. Zbliżamy się do miejsca antycznej tragedii – to odkryte przez greckiego archeologa Spyridona Marinatosa pozostałości minojskiego miasta Akrotiri, które 3 500 lat temu zasypały popioły. Chodzimy po jego odkopanych z warstwy pumeksu uliczkach, zaglądamy do zrujnowanych domów, szukając na ścianach resztek fresków i czujemy się trochę jak we włoskich Pompejach choć oczywiście skala jest nieporównanie mniejsza. Jednak oba miasta łączy to samo – ich bujny rozwój przerwał nagły, niespodziewany kataklizm, który tak skutecznie zatarł po nich ślady, że trzeba było przypadku, aby znów ujrzały światło dzienne. Na koniec wycieczki próbujemy tutejszego wina, Vinsanto i nie gorszy nas bynajmniej, że nazywa się święte. Jego smak jest bowiem bez dwóch zdań „boski”, zwłaszcza gdy popijamy je do grillowanego dorsza z szafranem. Z Santorynu kierujemy się na północ. Mijamy trzecią i drugą co do wielkości wyspy Cyklad – Paros i Naksos. Od jednego z „obeznanych z antykiem” chłopaków dowiaduję się, że biały marmur z Paros posłużył do wyrzeźbienia Wenus z Milo. Dzisiaj ta wyspa kusi piaszczystymi plażami i dobrą falą dla amatorów windsurfingu oraz pięknymi krajobrazami ze wzgórzami porośniętymi gajami oliwnymi i winoroślą. Z kolei na Naksos szczenięce lata spędzić miał sam Zeus (góra nazwana jego imieniem to najwyższy szczyt wyspy – 1 001 m n.p.m.), a niewierny Tezeusz porzucił tu Ariadnę. Poślubił ją Dionizos, który się na Naksos urodził. Płyniemy pełnym kursem do serca Cyklad, na wyspę Mykonos. Marco przyrządza nam popołudniowe espresso, gdy dostajemy w żagle mocniejszy podmuch wiatru. Kolejne są coraz silniejsze. Niebo na horyzoncie ciemnieje. Fale robią się coraz większe. – To meltemi – informuję moją załogę – wiatr, który właśnie tutaj, w centrum Cyklad potrafi wiać najsilniej, osiągając do 8 stopni w skali Beauforta. A to oznacza sztorm. Mimo niebezpieczeństwa nie chcę zawijać do portu, bo taki manewr przy silnym podmuchu mógłby się nawet skończyć wypadkiem. Obieram kurs pod wiatr, halsem, a chłopakom zlecam wybranie żagli. Widzę ich rosnący niepokój w oczach i nie dziwię się, bo moja załoga to w zasadzie żółtodzioby. Tylko jeden ma patent żeglarza. Może właśnie dlatego karnie wypełniają moje polecenia, uwijając się po smaganym przez deszcz i fale, śliskim pokładzie, choć większości doskwiera choroba morska. Na szczęście nasza łódź jest duża i łatwiej jej się oprzeć sztormowi, a urządzenia nawigacyjne działają perfekcyjnie. Walka z żywiołem zabiera nam całe popołudnie – dobrze, że tak krótko, bo meltemi potrafi wiać 3–4 dni pod rząd. Wycieńczeni i przemoczeni do suchej nitki wpływamy do nowego portu na Mykonos. Od 10 lat marina jest w budowie i ma w zasadzie tylko wybrzeże do cumowania. Brak tu prądu oraz miejsca, gdzie moglibyśmy nabrać wodę. Na Mykonos jest też stary port z infrastrukturą, ale w nim mogą stać tylko łódki miejscowych – lokalne władze tłumaczą to zarządzenie troską o ochronę środowiska. Postój w nowym porcie ma jednak swoje plusy, bo dzięki temu unikamy „stonki” okupującej centrum. Mykonos, ongiś spokojna wysepka z charakterystycznymi, białymi wiatrakami, dziś zalana jest morzem zagranicznych turystów. Upodobali ją sobie również kreatorzy światowej mody: Jean-Paul Gaultier, Giorgio Armani, Gianfranco Ferre, Thierry Mugler. Ich butiki, z cenami przyprawiającymi o zawrót głowy sąsiadują z licznymi sklepikami z pamiątkami wątpliwej jakości i urody. Po uliczkach przechadzają się czule objęte pary, nie zawsze płci mieszanej. Jedna z nich – dwóch urodziwych młodzieńców – proponuje mi randkę we trójkę. Czyżbym był w ich guście? Kolejnym punktem na mapie naszej wyprawy jest Delos. To właśnie tej wyspie rejon Morza Egejskiego zawdzięcza swoją nazwę. Według mitologii na Delos urodzili się bóg słońca, Apollo i jego siostra, dziewicza bogini księżyca i łowów, Artemida, w związku z czym powstało centrum religijne równie ważne co kontynentalne Delfy. Legenda głosi, że ze względu na święty charakter wyspy obowiązywał na niej zakaz rodzenia dzieci i umierania. Decyzja ta, jak inne w tamtej epoce, została podjęta po wysłuchaniu wyroczni. Stąd Delos, choć jedna z najmniejszych wysp archipelagu – jej powierzchnia liczy mniej niż 7 km2 stała się główną, a pozostałe były kyklados, czyli wokół niej. Przy Delos stajemy na kotwicy, a na brzeg dotrzemy łódkami wyspiarzy, które licznie wypływają po jachtowych turystów. Zwiedzamy wykopaliska: dom Dionizosa, Kleopatry, starożytny teatr, i po tej krótkiej przerwie kontynuujemy rejs. Mijamy Serifos z porcikiem Livadi położonym w zatoczce jak z obrazka i nabrzeżem pełnym rybackich łódeczek. Powoli zbliża się kres naszej podróży. Ostatni dzień spędzamy na wyspie Tinos. Miasto Tinos zwane jest przez Polaków „Częstochową” Kościoła prawosławnego. Góruje nad nim cerkiew Panagia Evangelistria. Według legendy powstała ona w miejscu, gdzie znaleziono ikonę Zwiastowania, dzięki wskazówkom siostry Pelagii, której ukazała się Matka Boska i wyjawiła miejsce złożenia obrazu. 15 sierpnia, podobnie jak do Jasnogórskiej Matki Boskiej, pielgrzymują tu setki wiernych. Ostatni odcinek drogi pątnicy przebywają na kolanach po specjalnie w tym celu przygotowanym dywanie, który ciągnie się nieomal spod nabrzeża na wzgórze, do wrót kościoła. Żegnamy urokliwe Tinos tonące w winoroślach z mnogością ogródków odbijających się intensywną zielenią od pobielanych ścian domów. Na koniec fundujemy sobie wystawną ucztę w jednej z tutejszych tawern, delektując się lokalnymi przysmakami: musaką, pomidorami i papryką faszerowaną ryżem, biftekami, tutejszymi hamburgerami, nieporównywalnie lepszymi niż w wydaniu amerykańskim, bo doprawionymi ziołami. Zamiast deseru słuchamy pieśni granych na sześciostrunowym buzuki, instrumencie przypominających wyglądem mandolinę. Jego dźwięk kojarzy mi się nieco z brzmieniem harfy, jakby pojedyncze krople spadały niespiesznie na powierzchnię wody. Czas wracać do Aten. Po porannym plażowaniu popołudnie przeznaczamy na generalne porządki na pokładzie, bo następnego dnia czeka nas zdanie jachtu u Aleksisa. W drodze powrotnej, w promieniach zachodzącego słońca podziwiamy strzeliste, doryckie kolumny mijanej Świątyni Posejdona, która wznosi się na wysokim, skalistym cyplu przylądka Sunion. Jest niczym latarnia morska wskazująca żeglarzom bezpieczny szlak do domu. No to w drogę – Cyklady Cyklady – archipelag 50. wysp i wysepek na Morzu Egejskim (tylko 20 jest zamieszkanych). Powierzchnia 2 572 km2, 112 tys. mieszkańców. Najlepszy czas – od połowy kwietnia do końca czerwca oraz jesienią do połowy października. Samolotem: Sky Europe z Krakowa, cena 178 zł. Wizzair z Katowic, cena 238 zł. Norwegian 400 zł. LOT, Alitalia, Malev z Warszawy i Krakowa. Cena 699 zł. Przeloty w obie strony do Aten, ceny bez opłat lotniskowych (www.wizzair.pl, www.alitalia.it, www.skyeurope.com; www.malev.hu; www.lot.com.pl). Pociągiem: z Warszawy via Saloniki do Aten. Cena od 800 zł (www.intercity.pl). Autokarem: do Salonik lub Aten. Cena 500–600 zł (www.eurolinespolska.pl). Samochodem: Dojazd do Aten przez Słowację, Węgry, Jugosławię i Macedonię. Odległość z Warszawy 2 250 km. Z lotniska El Venizelos w Atenach autobusem E 95 do centrum miasta, stamtąd E 96 do Pireusu albo do Rafiny, a dalej promem. Ceny: Pireus–Milos 65 zł, Pireus–Santoryn 90 zł. Katamaranem: Pireus–Santoryn 140 zł. Gdy prom wypływa o godz. 4.00 rano, można wejść na pokład już o godz. 23. 00 poprzedniego dnia (www.hellenicseaways.gr). 7–dniowy pobyt w hotelu Anemones *** na Santoryn. Cena imprezy 2 249 zł/os (www.bertur.pl). 7–dniowy pobyt w hotelu Messonghi Beach *** na Mykonos. Cena 2 291 zł/os (www.grecja.com.pl). Wynajem jachtów: port Kalamaki, cena 5 500 zł/tydz./6-os. albo 10 500 zł/2 tyg./6-os. Port Pireus 8 200 zł/1 tydz./3-os. lub 15 600 zł/2 tyg./3 os. Z załogą koszt imprezy się podwaja (www.morecruise.ru) 2-os. pokój z łazienką od 30 zł poza sezonem do 195 zł (w sezonie). Kempingi od 30 zł., 2–3 os. studia 115–160 zł (www.iles-cyclades.com, www.holidays-cyclades.com). Podstawą greckiej kuchni jest oliwa z oliwek. Poza tym dominują rozmaite warzywa, sery owcze, baranina, wieprzowina, wołowina oraz owoce morza i ryby. Wyczuwalne są wpływy Orientu. Cena obiadu od 60 zł. Do posiłków pije się wino. Bardzo popularne jest ouzo, 48 proc. alkohol doprawiany anyżkiem. Jeśli w danej miejscowości nie ma biura turystycznego, trzeba udać się na posterunek policji turystycznej (zazwyczaj w budynku policji, tel. 171 czynny całą dobę). Tu otrzymamy informacje nie tylko na temat hoteli, ale i restauracji czy środków komunikacji. W ciągu dnia Grecy mają sjestę, czyli porę poobiedniego odpoczynku (zazwyczaj w godz. 14.00–17.00). W tym czasie większość sklepów, zwłaszcza na prowincji, jest zamknięta. Cumowanie jachtu w większości portów jest bezpłatne lub cena jest symboliczna. Aby uzupełnić wodę w zbiornikach, trzeba odnaleźć osobę, która udostępni nam hydrant. Usługa jest Lpłatna. Na wyspach jest tylko 20 kempingów, z których część należy do narodowej sieci oferującej 10–20 proc. zniżki tym, którzy pokażą prospekt jednego z należących do niej obiektów. Druga, regionalna sieć daje 7 proc. rabatu (www.camping-in-greece.gr). 15 sierpnia – Koimisis tis Theotokou, Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (np. Tinos) (www.greeka.com/greece-festivals.htm). www.gnto.gr www.gogreece.com www.travelling.gr
Trudność największa to groza, bezustanna groza statków. Bałtyk dzisiaj to okrętowa autostrada, nie miejsce dla jachtów, a tym bardziej tratw – mówi Andrzej Urbańczyk, który latem powtórzy¸ swój wyczyn sprzed 50 lat, płynąc tratwą do Szwecji.
Mam dar pragnienia samotności MAGDALENA STOPA: Ma Pan za sobą 120 tys. mil pod żaglami na wszystkich oceanach, w tym 75 tys. przepłyniętych samotnie. Dwukrotnie został Pan wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa. Co było największym wyzwaniem? ANDRZEJ URBAŃCZYK: Na pewno najtrudniejsza była pierwsza samotna żegluga, w 1979 roku. W dodatku oceaniczna, w dodatku na nowym jachcie i na trudnej, dotąd dziewiczej dla samotnego jachtingu trasie Los Angeles – San Francisco. Pod wiatr, pod prąd i wszystkie możliwe przeszkody. Przeżyłem cudem. Potem już wszystko, łącznie z samotnym rejsem dookoła świata, było znacznie prostsze. – I właśnie rejs Los Angeles – San Francisco uważa Pan za swój największy sukces? Tak. Owe 400 mil pod prąd i własne niedoświadczenie. Maleje przy nim wokółziemskie solo czy nawet guinnessowa eskapada sekwojową tratwą przez północny Pacyfik. Chociaż ta ostatnia to było prawie 6 tysięcy mil i 136 dni na oceanie, pierwsze przejście północnego Pacyfiku tratwą. – Nie tylko pływa Pan samotnie, jest Pan też autorem pracy doktorskiej poświęconej samotnemu jachtingowi oceanicznemu. Jakie cechy trzeba mieć, by zostać samotnym żeglarzem? - Trzeba mieć siłę znoszenia samotności. Lub to, co mam ja – dar pragnienia samotności. Do tego, oczywiście, umiejętność żeglowania. Trzeba też umieć kucharzyć, sprzątać, naprawiać żagle i inne rzeczy. Trzeba mieć końskie zdrowie, absolutnąodwagę i możliwość powstrzymania się od snu przez kilka dni. – Kto jest dla Pana największym autorytetem w żeglarstwie światowym, kto w żeglarstwie polskim? - W żeglarstwie światowym Joshua Slocum, który pierwszy samotnie opłynął świat, Roald Amundsen, znany bardziej jako zdobywca bieguna południowego, Jack London, Thor Heyerdahl i... Andrzej Urbańczyk. Wyprawa Heyerdahla na Kon Tiki była inspiracją mojego pierwszego rejsu tratwą przez Bałtyk. W żeglarstwie polskim: Mariusz Zaruski, twórca naszego żeglarstwa. Poza tym Władysław Wagner, który w latach 30. jako pierwszy Polak, w dodatku 20-letni harcerz, opłynął świat, oraz... Andrzej Urbańczyk. Czy to znaczy, że jest Pan autorytetem sam dla siebie? Jak to możliwe? Sytuacja jest tylko pozornie na bakier z logiką. De facto uważam, że w kwestiach dotyczących moich rejsów (oceaniczna żegluga samotna, w szalupach ratunkowych i na tratwach) wiem najwięcej. Więc jestem dla siebie wyrocznią. Potwierdzeniem jest bezawaryjność i precyzja wszystkich rejsów. – Pierwszym Pana wielkim osiągnięciem był rejs w 1957 roku przez Bałtyk tratwą NORD, wraz z trzyosobową załogą. Powtórzył go Pan w tym roku, z załogą dwuosobową, rekonstruując tratwę sprzed blisko 50 lat. Co różniło te rejsy, co zmieniło się przez te lata? – To nie było wielkie osiągnięcie, ale z pewnością osiągnięcie. Zwłaszcza jako wybicie pierwszej cegły z muru, którym komunizm zamknął nam świat. Różnice? Kolosalne! Nie zmieniła się tylko tratwa, a właściwie jej zasadnicza konstrukcja, poza tym wszystko. Przede wszystkim zamiast 21-latka będącego pierwszy raz na morzu był 70-letni weteran oceanów. Zamiast lamp naftowych mieliśmy baterie słoneczne, zamiast sekstansu – GPS, a zamiast zawodnej radiostacji – telefon satelitarny. W 1957 roku otrzymaliśmy mnóstwo darów: pnie na budowę tratwy od Lasów Państwowych, żagle od Marynarki Wojennej. Do tego jeszcze fury pieniędzy z zaliczek na reportaże i książkę. Dzisiaj natomiast mamy stosy rachunków... Wyprawa płaciła sama prawie za wszystko. W 1957 roku trwożnie czekałem przez trzy miesiące na paszport PRL, teraz miałem paszport Stanów Zjednoczonych. Bardzo zmienił się też Bałtyk. W 1957 roku spotkaliśmy tylko trzy statki podczas całego rejsu, obecnie mijało nas po dziesięć równocześnie, nocą i dniem. Sumując, pierwszy rejs był wielką romantyką. Powtórzenie – już tylko jej wspomnieniem... – Tratwą przepłynął Pan Pacyfik, po takim rejsie Bałtyk wydaje się znacznie łatwiejszy. – Bałtyk nie był łatwiejszy od Pacyfiku, był inny. Tam bezkres wody, tu ląd otaczający ze wszystkich stron. Tam stały pasat i stały prąd, tu zmienne wiatry. Tam spokój, wieloryby, delfiny i ptactwo – tu goła woda i nacierające statki. Największa trudność to groza, bezustanna groza statków... Bałtyk dzisiaj to okrętowa autostrada, nie miejsce dla jachtów, a tym bardziej tratw. – Jak tratwa sprawdziła się w trakcie rejsu? – Żeglowanie na tratwie nie jest szaleństwem, jak niektórzy sądzą. Wbrew pozorom jest bezpieczne, tratwa jest dzielna podczas sztormu, właściwie niezatapialna. Mieliśmy problemy z impregnacją pni, która została źle wykonana i właściwie do końca rejsu nie wyschła. Żeglując, wciąż mazaliśmy się na czarno, żagle z pomarańczowych stały się pomarańczowo-czarne. Poza tym tratwa spisała się na piątkę. Uszkodzone zostały jedynie miecze, wykonane ze świerku. Gdyby były dębowe, nie byłoby tego problemu. – Kompletując załogę na tegoroczny rejs, dał Pan ogłoszenie w gazecie: „Tylko dla orłów – poszukujemy pełnomorskich i niezatapialnych matrosów”. Odpowiedziało wiele osób. Jakimi kryteriami kierował się Pan przy wyborze załogi? – Szukałem ludzi z ogniem w piersiach. Formalne umiejętności żeglarskie nie są dla mnie aż tak istotne. Wymagam zdrowia, pracowitości, koleżeństwa. To, co mnie zaskoczyło, to wiek kandydatów. Nikt nie miał mniej niż 23 lata. Zew przygody jeszcze istnieje, ale raczej wśród ludzi dojrzałych. – Duża była rotacja załogi. Pierwsze dwie osoby odpadły na kilkanaście dni przed wodowaniem tratwy. Kolejna na dwa dni przed rozpoczęciem rejsu. Wojciech Wolcendorf i Piotr Szczepanik, którzy przepłynęli z Panem Bałtyk, wrócili ze Szwecji samolotem, Pan wracał na tratwie z nową załogą. Co było przyczyną zmian? – Rotacja załogi była w normie. Zrezygnowałem z dwóch osób, które zawiodły w trakcie przygotowań. Jedna osoba zrezygnowała sama. To normalne w żeglarskich czy wspinaczkowych eskapadach. Wojciech i Piotr przepłynęli pierwszą część rejsu. Nie wrócili na tratwie, ich motywacja, zgodnie z zapisami w dzienniku, brzmiała „zmęczenie trudami rejsu”. W drugą stronę płynąłem z moją żoną Krystyną i Michałem Kochańczykiem. – Planuje Pan stworzenie Muzeum Wielkiej Przygody. Jak będzie wyglądało? Czy stanie się ostatnią przystanią dla tratwy? – Chciałbym z żoną wybudować w Polsce trzypiętrowy budynek, który pomieściłby tratwę i pamiątki rejsowe: sekstanty, chronometry, lunety, koła sterowe, rumple, dzienniki pokładowe, filmy itp. Do tego 20 obrazów gdańskiego marynisty Otto Herdemertensa, które Krystyna wniosła „w posagu”. Budynek z wyposażeniem zostałby podarowany miastu, gdy my oboje pożegluje- my w zaświaty. Mimo że rzecz idzie fatalnie, jestem pełen optymizmu. Umówiliśmy się, że jeśli dostaniemy 10. odmowę, zaczynamy kopanie fundamentów w… San Francisco. Dodam, że sekwojowa NORD-6 została podarowana Muzeum Etnograficznemu na wyspie Guam, gdzie zakończyła swój rejs. KOLOS „Ta tratwa nigdzie nie dopłynie! Wyprawa skończy się już po paru dniach rozpaczliwym wzywaniem pomocy!” - komentowano plany Andrzeja Urbańczyka w 1957 r. Wbrew przepowiedniom 21-letni żeglarz przepłynął Bałtyk na tratwie NORD. Skonstruował ją w ciągu trzech miesięcy wspólnie z trzyosobową załogą: Jerzym Fiszbachem (26 lat), Stanisławem Kostką (26 lat) i Czesławem Breitem (31 lat). Rejs z ¸eby na szwedzką wyspę Lilla Karlsö trwał 12 dni. Dla Andrzeja Urbańczyka, który od 30 lat mieszka w USA, był to początek wielkiej przygody z żeglarstwem. 70-letni dziś kapitan ma na koncie liczne osiągnięcia: • pierwsze polskie jachtowe przejście północnego Pacyfiku, na dodatek samotne, które odbyło się w 1977 r. na trasie San Francisco – Hawaje – Jokohama; • rok później wpis do Księgi Guinnessa za samotne jachtowe przejście trasy Jokohama – San Francisco w ciągu 49 dni; • w 1984 r. samotny rejs dookoła świata; • w 2003 r. ponowny rejs tratwą (z pni sekwoi) przez północny Pacyfik z San Francisco do wyspy Guam w archipelagu Marianów. Był to rekord długości rejsu na tratwie – 5880 mil – wpisany do Księgi Guinnessa i nagrodzony Kolosem 2003. Latem tego roku kapitan Urbańczyk ponownie przepłynął Bałtyk, tym razem w dwie strony, z Jarosławca w Polsce do Visby na szwedzkiej wyspie Gotlandia w 12 dni, i z powrotem w 10 dni, na tratwie NORD-bis będącej kopią poprzedniczki. Zbudowana z siedmiu świerkowych pni miała 10 m długości, 4,5 m szerokości i wagę 7 ton. Pnie związano tradycyjnymi roślinnymi linami, które po zamoczeniu kurczą się, ściskając całą konstrukcję. Na nich ustawiono niewielką drewnianą kajutę i maszt. W październiku tego roku Andrzej Urbańczyk zamierza jeszcze raz wykorzystać tratwę NORD-bis i przepłynąć na niej północny Atlantyk. Kapitan jest autorem prawie 50 książek marynistycznych, pierwszą z nich, Tratwą przez Bałtyk, przetłumaczono na sześć języków.
To jedno z tych miejsc, gdzie przyroda i historia niezmiennie działają na korzyść mieszkańców
Na przestrzeni dziejów obce wojska przemierzały Polskę we wszystkich kierunkach, ale raczej burzyły niż budowały, nie licząc koszar i fortów. Na półwyspie Istria pod panowaniem rzymskim, weneckim, a nawet tureckim, nie mówiąc już o imperium Habsburgów, w skład którego wchodziła Chorwacja od 1797 roku do I wojny światowej, a po drodze jeszcze pod napoleońską i włoską okupacją, nawarstwiało się jej architektoniczne i kulturowe bogactwo. Rzymskie budowle i drogi, powiązania handlowe i sieć portów z czasów panowania Najjaśniejszej Republiki Weneckiej, pałace, „galicyjskie” w stylu miasta i wytworne kurorty powstające za czasów austrowęgierskich, jedyna w swoim rodzaju kuchnia, będąca skrzyżowaniem bałkańskiej chłopskiej tradycji i włoskiego polotu. Wszystko to złożyło się na niezwykłą turystyczną atrakcyjność największego półwyspu niewielkiej Chorwacji. Na 200 tys. mieszkańców 72 proc. to Chorwaci, ok. 7 proc. Włosi, już tylko 3 proc. Serbowie, a co dziesiąty, zapewne pod wpływem historycznych doświadczeń ze stale zmieniającą się władzą, na pytanie o narodowość woli udzielać wymijającej odpowiedzi: „tutejszy” bądź „Istryjczyk”. Wielu z równą łatwością odpowiada po chorwacku jak po włosku lub niemiecku. Najgorzej w historycznej pamięci mieszkańców Istrii zapisali się urzędnicy weneccy, którzy od XIII wieku łupili ludność wysokimi podatkami i próbowali nawet rozmontować i wywieźć z Puli do Wenecji rzymski amfiteatr Wespazjana. Na szczęście stoi nadal, ma dwie kondygnacje wysokie na 30 m i przypomina Koloseum. Źle też zapisały się w historii półwyspu włoskie władze faszystowskie, których wielu przedstawicieli zginęło po wyzwoleniu w wyniku samosądów. Na wyobraźnię turystów wyruszających na Istrię musi działać chętnie powtarzana przez przewodników informacja: do początków XX w. tereny nadmorskie oraz pełne zwierzyny góry i lasy półwyspu, ze względu na wyjątkowość przyrody i klimatu, były zarezerwowane jako miejsce wypoczynku i polowań wyłącznie dla europejskich rodzin królewskich. Dziś Istria to cel setek tysięcy turystów z całej Europy, zwykłych amatorów żeglarstwa i także bogatych właścicieli luksusowych jachtów, które można podziwiać, nie bez ukłucia zazdrości, w ponad 40 portach i przystaniach na wybrzeżach Istrii, ale także Dalmacji, oraz przy kejach pozostałych chorwackich wysp, których w sumie jest 1185. Po wyruszeniu z włoskiego Triestu przy ostatnich, niegroźnych już majowych podmuchach postrachu rybaków – bory, odwiedzając po drodze pełne zabytków Umag i Novigrad, zawinęliśmy po dwudniowej żegludze skromną łódką, wynajętą we włoskim klubie jachtowym, do portu w Rovinj na Istrii. To miasteczko o bardzo starej architekturze, do którego przybijają dziesiątki jachtów, otacza od strony morza archipelag wysepek. Od lądu – wzgórza porośnięte szmaragdowo-zielonymi lasami. Tu znajduje się największa na Istrii barokowa katedra i kilka innych przepięknych kościołów. Specjalna atrakcja turystyczna Rovinja: zbudowane ponad 100 lat temu akwarium miejskie. Podróż wokół półwyspu to nie tylko czysta rozkosz dla żeglarzy, którzy mogą uczestniczyć w dziesiątkach względnie tanio skalkulowanych wypraw organizowanych przez miejscowe kluby i organizacje turystyczne, to także fascynująca podróż w czasie. W okresie świetności panującej od XIV stulecia nad basenem Adriatyku Najjaśniejszej Republiki Weneckiej Rovinj, po włosku Rovigno, spełniał rolę ufortyfikowanej bazy handlowej dla weneckiej floty. Ojciec powieści fantastyczno-naukowej Juliusz Verne ze względu na niezwykłość miejsca – działające na wyobraźnię starożytne mury i dziką przyrodę – umieścił tu akcję jednej ze swych 50 książek. Półwysep Istria, otoczony galaktyką zielonych, górzystych wysp i wysepek z mnóstwem spokojnych, naturalnych zatok, już za czasów prezydenta Josipa Broz-Tito stał się perłą turystyczną Federacyjnej Ludowej Republiki Jugosławii i całych Bałkanów... Szczególnym urokiem odznaczają się Wyspy Briońskie, złożone z 14 wysepek położonych u południowych wybrzeży Istrii. Już starożytni Rzymianie poznali się na ich urodzie, wznosząc tu swoje pałace. Również Tito miał trzy ulubione rezydencje letnie na jednej z wysp archipelagu – Veli Brijun. W ciągu niewielu lat, jakie upłynęły od uzyskania przez Chorwację niepodległości, większość z tego, co zbudowano dawniej, bardzo unowocześniono. Miejscowości turystyczne nabrały europejskiego sznytu. Powstały też dziesiątki znakomitych hoteli i hotelików różnych kategorii. Druga w historii, tym razem turystyczna „italianizacja” Istrii przez tłumy średnio lub niezbyt zamożnych turystów z pobliskich Włoch, przyciągniętych cenami co najmniej trzykrotnie niższymi niż w ich ojczyźnie, nie pod każdym względem wychodzi półwyspowi na dobre. Zbyt hałaśliwa masowa turystyka z Italii daje się jednak we znaki tylko w lipcu i sierpniu. Chorwaci chwalą się, że w całej Europie nie ma tak dużej koncentracji hoteli, kempingów, przystani jachtowych, jak na niewielkiej Istrii. Nie popełnili oni przy tym jednego z grzechów głównych w turystyce, których najbardziej szkaradnymi wykwitami są hiszpański Benidorm nad Morzem Śródziemnym i bułgarskie Złote Piaski pod Warną. Prawie nigdzie, może tylko poza Poreczem, nie zniszczyli naturalnego piękna miejscowego krajobrazu, bo powstrzymali się od budowania „turystycznych Manhattanów”, czyli złowrogo spiętrzonych przy plażach blichtrowatych, wysokich budynków hotelowych. Kończymy podróż, zawijając do wygodnego portu w Puli na południowym cyplu Istrii. Amfiteatr, którego budowę Rzymianie zakończyli 2000 lat temu, i późniejsza o 300 lat świątynia ku czci cesarza Augusta to wystarczające powody, aby tam zajrzeć. Transport rozmontowanego potężnego amfiteatru okazał się zbyt kosztowny. I choć Wenecjanie grabili mniejsze pamiątki po Rzymianach, pozostawiali po sobie wspaniały zabytek – Fortecę Wenecką i przekazali miejscowym wyjątkową smykałkę do handlu. No, ale jak się ma szczęście... No to w drogę - Istria U brzegów Adriatyku Błękitne morze, poszarpana linia brzegowa z górzystymi wyspami i cichymi zatoczkami, miasteczka z zabytkami sięgającymi czasów rzymskich – to sceneria udanych wakacji. Samolotem – bilet na trasie Warszawa-Zagrzeb-Pula kosztuje ok. 1300 zł. Pociągiem przez Budapeszt, Zagrzeb do Puli (ok. 25 godzin, od 520 zł w jedną stronę), krócej, ale drożej – połączeniami EuroCity przez Wiedeń (ok. 780 zł z miejscówkami, 18 godzin). Autokarem – z Warszawy do Puli (od 340/540 zł w jedną/ dwie strony). Samochodem – najbardziej korzystne warianty trasy przez Czechy/Austrię lub Słowację/Węgry, od granic Polski ok. 830 km. www.lot.com, www.pkp.com.pl, www.jordan.pl, www.polbus.pl Porty lotnicze: w Puli, na wyspach Krk i Brac, z Puli promem można popłynąć do Mali Losinj, Zadaru i do Wenecji, świetnie rozwinięta komunikacja autobusowa. www.airport-pula.com, www.hznet.hr,www.akz.hr Wbrew pozorom nie jest to tani kraj: chleb – 6 kn, mandarynki, brzoskwinie – 15 kn/kg, piwo 12-15 kn, butelka wina – 30 kn, obiad w restauracji – 50 kn, dwójka w hotelu klasy turystycznej – 80-120 kn, Youth Hostel – od 35 kn/osoba, kemping – 30-50/osoba; przy zakupie powyżej 500 kn można postarać się o zwrot podatku przy wyjeździe, szczegóły: www.carina.hr www.portal-croatia.com, www.chorwacja-apartamenty.pl Peterokutna Kula – wyśmienita kuchnia, wspaniale widoki z tarasu, Porecz, ul. Decumenus 1. Związek Turystyczny Regionu Istrii, Tourismusverband Istrien, HR-52440 Porecz, tel. 00385/52/452797, e-mail: info@istra.hr, www.istra.hr