National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-07-17T08:12:33.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Gigantyczny żółw ozdobny odłowiony w Poznaniu. Skąd się wziął na wolności?
items: Grecja walczy z niebezpieczną inwazją. Te ryby potrafią przegryźć metal i są śmiertelnie trujące
items: Nawłoć kanadyjska – piękna bylina czy groźny gatunek inwazyjny?
items: Nie taki Nosferatu straszny, jak go malują. Dlaczego pająk Zoropsis spinimana w ogóle nie powinien nas martwić?
items: Armia supermrówek dosłownie pożera nasz internet. Śródziemnomorski szkodnik opanowuje Europę Środkową
items: Eksmisja bociana. Agresywny przybysz z Afryki zajmuje gniazda polskich symboli
items: Anglia chce strzelać do jeleni. Rząd szykuje radykalne zmiany w przepisach
items: Inwazyjne żebropławy opanowują Wenecję. Przed tym gatunkiem ostrzega też polskie ministerstwo
items: Olbrzymia modliszka azjatycka kolonizuje Europę. To prawdziwa inwazja
items: Tarczówka marmurkowata – inwazyjny owad, który podbija Europę
items: Żaby kolonizują Holandię. Niezwykła inwazja z dalekich krain
items: Gatunek inwazyjny może zagrozić całemu ekosystemowi. Przykładów negatywnego oddziaływania jest cała masa
items: Naukowcy biją na alarm: inwazyjne gatunki obce panoszą się w Polsce. Na wolność wydostał się „biegnący bambus”, a w Sanie zaobserwowano nawet piranię
items: Sumik karłowaty jest niewielki. Dlaczego zatem stwarza ogromne problemy?
items: Żółw jaszczurowaty przypomina prehistoryczną bestię. W Polsce jest gatunkiem inwazyjnym
items: Inwazyjny gatunek rozprzestrzenia się w Polsce. Stanowi poważne zagrożenie
items: Czebaczek amurski to mała, pozornie niegroźna rybka. W pełni zasługuje na miano „inwazyjny gatunek obcy”
items: Wizon amerykański wygląda uroczo, ale jest bezwzględnym drapieżnikiem. Do tego zagraża rodzimym gatunkom
items: Jest zaborczy i wypiera inne rośliny. Rdestowiec japoński rozprzestrzenił się w całej Polsce
items: Jenot to gatunek inwazyjny. Opanował prawie całą Europę i stanowi dużą konkurencję dla naszych drapieżników
items: Tutaj alianci trenowali przed inwazją w Normandii. Wśród znalezisk… butelka pełna piwa
items: Biedronka azjatycka to niepozorny owad, który atakuje ludzi. Czy jej ukąszenie może być groźne?
items: Mrówki ogniste są już w Europie. Czy jeden z najbardziej inwazyjnych owadów na świecie dotrze do Polski?
items: Jeśli boisz się pająków to nie czytaj tego tekstu. Całe miasto w Australii zniknęło pod pajęczyną
items: Nowa Zelandia rusza na wojnę ze szczurami, gronostajami i oposami. Do 2050 mają zniknąć

Gigantyczny żółw ozdobny odłowiony w Poznaniu. Skąd się wziął na wolności?
type: item
date: 2026-07-17T09:29:03.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Przyroda
subject: gady
subject: inwazja
subject: ochrona przyrody
subject: ochrona środowiska
subject: poznań
subject: żółwie
description: Milion złotych kary – tyle może zapłacić osoba, która wypuściła rekordowego żółwia ozdobnego na poznańskich Naramowicach. Samica, zidentyfikowana przez naukowców, spędzi resztę życia w azylu. Naukowcy apelują o pomoc w monitorowaniu tych groźnych dla ekosystemu przybyszów.
encoded: Problem z żółwiami ozdobnymi (Trachemys scripta) zaczyna się zazwyczaj niewinnie w sklepie zoologicznym, gdzie kupowane są jako małe, urocze stworzenia. Niestety, nabywcy rzadko zdają sobie sprawę, że te gady mogą dorastać nawet do 40 cm długości i żyć przez wiele dekad. Dorosły żółw ozdobny wymaga zapewnienia odpowiednich warunków, w tym 400-litrowego akwaterrarium – jest to zbiornik wielkości sześcioosobowego stołu. Z dodatkowym wyposażeniem cały zestaw do hodowli jednego żółwia waży ponad pół tony, a to przekracza nośność przeciętnego stropu. Czas na wolność Gdy obowiązki związane z opieką nad dorosłym żółwiem zaczynają przerastać właścicieli, wielu z nich wypuszcza zwierzę „na wolność” do lokalnego zbiornika wodnego. To działanie, choć często motywowane źle pojętym dobrem zwierzęcia, jest w rzeczywistości wyrokiem zarówno dla ekosystemu i lokalnie żyjących zwierząt, jak i często dla samego żółwia, który nie jest w pełni przystosowany do polskiego klimatu, bo te żółwie pochodzą z Ameryki Północnej. Do takiego procederu doszło niedawno w Wielkopolsce. Poznańska rekordzistka pod lupą naukowców 8 lipca na terenie poznańskich Naramowic Ekopatrol Straży Miejskiej schwytał wyjątkowego osobnika. Zwierzę trafiło do identyfikacji w Pracowni Rybactwa Śródlądowego i Akwakultury Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu (UPP). Klaudia Łyczykowska z UPP potwierdziła, że to samica żółwia ozdobnego o imponujących parametrach: wadze prawie 3 kg i długości karapaksu (pancerza) wynoszącej blisko 30 cm. Jest to największy osobnik tego gatunku, jakiego kiedykolwiek odłowiono w Poznaniu. – Niestety, kupując młodego, niewielkiego żółwia w sklepie zoologicznym mało kto myśli o długiej perspektywie utrzymywania go, a odłowiona samica ma co najmniej 20 lat, może przeżyć w dobrym zdrowiu niemalże drugie tyle, przez co dojrzałe żółwie często są wypuszczane do środowiska – mówi Łyczykowska. Dlaczego żółw w stawie to problem? Obecność obcych gatunków żółwi w polskich wodach to ogromne zagrożeni…

IMG9047-4a83579.jpg
width: 1806
height: 2408

Grecja walczy z niebezpieczną inwazją. Te ryby potrafią przegryźć metal i są śmiertelnie trujące
type: item
date: 2026-07-09T12:46:47.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: grecja
subject: inwazja
subject: morze śródziemne
subject: ryby
description: Grecja walczy z inwazją toksycznej rozdymki. Wyposażony w silne szczęki drapieżnik może zadać głębokie rany, niszczy sieci, a jego mięso zawiera zabójczą tetrodotoksynę. Władze instalują kilometry morskich barier i płacą rybakom za każdą złowioną sztukę.
encoded: Grecja stoi w obliczu narastającego wyzwania, spowodowanego inwazją toksycznych ryb Lagocephalus sceleratus, z rodzaju rozdymkowatych. Gatunek ten, naturalnie występujący w regionie Indo-Pacyfiku, przedostał się do Morza Śródziemnego przez Kanał Sueski, przyciągnięty rosnącymi temperaturami. Ryby te rozprzestrzeniły się od Cypru aż po wybrzeża Włoch i Hiszpanii, stając się trwałą, choć niebezpieczną częścią ekosystemu śródziemnomorskiego. Groźna rozdymka kolonizuje Morze Śródziemne Lagocephalus sceleratus posiada twarde i silne, przypominające dziób szczęki, zdolne do przegryzania kości, a nawet metalu. W czerwcu grecki Czerwony Krzyż wydał oficjalne ostrzeżenie publiczne, zalecając natychmiastową pomoc medyczną w przypadku ugryzienia, ponieważ może ono powodować głębokie rany, a co za tym idzie silne krwawienie. Sytuację pogarsza fakt, że mięso ryby zawiera bardzo groźną tetrodotoksynę. Spożycie tej ryby może być śmiertelne nie tylko dla naturalnych drapieżników, ale także dla ludzi – takie przypadki już zdarzały się m.in. w Egipcie, Izraelu i Turcji. Słynna ryba fugu także należy do rozdymkowatych. Grecja instaluje pływające bariery Lokalne greckie władze w regionie Eubei podjęły bezprecedensowy krok, instalując pływające bariery morskie. Pierwszy taki system zamontowano w Chalkidzie. Wiceburmistrz Antonis Spanos podkreślił, że „lepiej dmuchać na zimne”, a bezpieczeństwo plażujących i kąpiących się ludzi jest najważniejsze. System składa się z wytrzymałych, gęstych siatek zakotwiczonych w dnie, które mają chronić kąpieliska nie tylko przed najeżkami – także przed parzącymi meduzami i odpadami. Docelowo w regionie ma pojawić się około 7 km takich barier, a koszt zabezpieczenia pierwszych sześciu plaż wyniósł około 367 000 euro. Grecja będzie płacić za schwytanie rozdymki Równolegle grecki rząd, korzystając z funduszy unijnych, uruchomił program strategicznych dopłat, mający na celu kontrolę populacji tego gatunku. Minister Margaritis Schinas ogłosił system nagród, …

rozdymka-b192f69.jpg
width: 1350
height: 900

Nawłoć kanadyjska – piękna bylina czy groźny gatunek inwazyjny?
type: item
date: 2026-06-14T11:06:46.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Przyroda
subject: inwazja
subject: ochrona przyrody
subject: polska
subject: rośliny
description: Nawłoć kanadyjska jest dla wielu osób symbolem późnego lata. Rozległe żółte łany przyciągają uwagę podczas podróży przez wiejskie krajobrazy. Z perspektywy ekologii obraz ten wygląda jednak inaczej. To gatunek inwazyjny, który silnie zmienia charakter otwartych siedlisk w Polsce. Jej sukces wynika z połączenia szybkiego wzrostu, skutecznego rozmnażania oraz zdolności do tworzenia niemal jednogatunkowych zbiorowisk. Nawłoć kanadyjska pokazuje, że nawet pozornie niewinna roślina ozdobna może w ciągu kilkuset lat stać się poważnym wyzwaniem dla ochrony rodzimej przyrody.
encoded: Spis treści: Jak wygląda nawłoć kanadyjska? Nawłoć kanadyjska a pospolita – jak odróżnić te gatunki? Właściwości nawłoci kanadyjskiej Czy nawłoć kanadyjska jest ekspansywna? Czy nawłoć kanadyjska jest zakazana w Polsce? Nawłoć kanadyjska (Solidago canadensis) pochodzi z Ameryki Północnej. Do Europy trafiła już w XVII wieku jako roślina dekoracyjna i szybko zyskała popularność w ogrodach oraz parkach. W kolejnych stuleciach zaczęła wymykać się spod kontroli. W XIX wieku była już obecna w większości krajów Europy Zachodniej. Do Polski dotarła prawdopodobnie wraz z importowanymi materiałami rolnymi. Pierwsze stanowiska poza uprawą odnotowano w 1872 roku w okolicach Krakowa i Lublina. Obecnie gatunek występuje niemal w całym kraju. Należy do najpowszechniejszych roślin obcego pochodzenia spotykanych na terenach otwartych. Jak wygląda nawłoć kanadyjska? Nawłoć kanadyjska jest wieloletnią byliną osiągającą zwykle od 60 do nawet 150 cm wysokości. Tworzy sztywne, pionowe łodygi zakończone dużymi, piramidalnymi kwiatostanami złożonymi z wielu drobnych żółtych koszyczków. Charakterystyczne cechy gatunku to: lancetowate, ostro ząbkowane liście ułożone skrętolegle, owłosienie występujące zwłaszcza w górnej części łodygi, gęste wiechowate kwiatostany długości nawet 30 cm, lekkie nasiona wyposażone w puch umożliwiający rozsiewanie przez wiatr. Roślina kwitnie od lipca do października, przy czym szczyt kwitnienia przypada zwykle między połową sierpnia a końcem września. Nawłoć kanadyjska a pospolita – jak odróżnić te gatunki? Gatunkiem rodzimym dla polskiej flory jest nawłoć pospolita (nazywana potocznie polską mimozą), która zwykle osiąga mniejsze rozmiary niż nawłoć kanadyjska. Polska mimoza występuje pojedynczo lub w niewielkich skupieniach i nie tworzy rozległych jednogatunkowych łanów. Jej kwiatostany są mniej rozbudowane, a liczba koszyczków wyraźnie mniejsza. Nawłoć kanadyjska natomiast wyróżnia się silnym wzrostem, znacznie większą liczbą pędów oraz zdolnością do szybkiego…

nawloc-kanadyjska-944d747.jpg
width: 1882
height: 1250

Nie taki Nosferatu straszny, jak go malują. Dlaczego pająk Zoropsis spinimana w ogóle nie powinien nas martwić?
type: item
date: 2026-06-10T11:45:33.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: gatunki
subject: inwazja
subject: niemcy
subject: pająki
subject: polska
description: Media alarmują o ekspansji pająka Nosferatu w Niemczech, w 2023 roku stwierdzono go także w Polsce. Choć jego wampiryczna nazwa i rozmiary budzą niepokój, ten przybysz z południa jest zupełnie niegroźny. W naszym kraju dużo częściej występują znacznie groźniejsze pająki.
encoded: W przestrzeni publicznej pojawiły się alarmujące informacje o rozprzestrzenianiu się groźnego pająka Nosferatu w Niemczech. Jego zasięg występowania faktycznie rozszerza się w Europie, ale nie ma w tym nic niezwykłego. Zmiany klimatyczne powodują wiele zawirowań w dotychczasowych zasięgach wielu gatunków. Co więcej – pająk Nosferatu był już stwierdzony także w Polsce. Alarmujące informacje o tym, że jest groźny i jadowity nie mają wiele wspólnego z prawdą. Owszem, jest jadowity – jak prawie wszystkie pająki – ale jego ewentualne ugryzienie jest zupełnie niegroźne, chyba że ktoś jest silnie uczulony. W Polsce znacznie częściej występują inne, bardziej jadowite i niebezpieczne gatunki pająków. Pająk Nosferatu rozprzestrzenia się w Niemczech O triumfalnym pochodzie pająka Nosferatu przez Niemcy poinformowała niedawno niemiecka organizacja ochrony przyrody NABU. Ogólnokrajowa akcja zgłoszeniowa, w której wzięły udział dziesiątki tysięcy osób, potwierdziła już obecność tego pająka we wszystkich krajach związkowych. Wiele zgłoszeń napłynęło znad Bałtyku, z wysp Rugia i Uznam. Tej wiosny do NABU napłynęło ponad 2,5 tysiąca zgłoszeń obserwacji pająka Nosferatu – to prawdziwy wysyp. Świadczy o licznej, zadomowionej populacji, rozprzestrzeniającej się w środowisku. Taka ilość zgłoszeń wyklucza przypadkowe pojawy, np. związane z transportem roślin z innych krajów. Pająk Nosferatu: opis gatunku Tak zwany pająk Nosferatu (Zoropsis spinimana) nie ma polskiej nazwy. Wampiryczny przydomek zupełnie nie ma związku z jego zwyczajami ani jakimkolwiek zagrożeniem – czarny wzór na jego odwłoku skojarzył się komuś z sylwetką najsłynniejszego filmowego wampira. Zoropsis spinimana został po raz pierwszy opisany w 1820 roku. Jego zasięg obejmuje prawie całą Europę, z wyjątkiem jej północnej części. Jest gatunkiem synantropijnym, czyli nierozerwalnie związanym z obecnością człowieka. To pająk drapieżny, aktywnie polujący na owady i inne pająki, nie tworzący pajęczyn. Jak na polskie warunki je…

pajak-nosferatu-b7c55e2.jpg
width: 4645
height: 3484

Armia supermrówek dosłownie pożera nasz internet. Śródziemnomorski szkodnik opanowuje Europę Środkową
type: item
date: 2026-05-26T10:11:08.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: gatunki
subject: inwazja
subject: mrówki
subject: owady
subject: zwierzęta
description: Raporty upublicznione pod koniec maja 2026 roku pokazują bezprecedensową ekspansję agresywnej mrówki Tapinoma magnum. Ten niewielki owad z rejonu Morza Śródziemnego buduje gigantyczne superkolonie, które niszczą miejską infrastrukturę, paraliżują sieć internetową i bez problemu wytrzymują siarczyste mrozy Europy Środkowej.
encoded: Przez lata uważaliśmy, że chłodniejszy klimat naszej części świata stanowi naturalną, skuteczną barierę przed egzotycznymi szkodnikami. Globalny handel roślinami oraz zmiany klimatyczne udowodniły nam jednak, że nasze poczucie bezpieczeństwa było złudne – pojawienie się nowego, niezwykle odpornego agresora w niemieckich miastach pokazuje nam, jak krusi jesteśmy w starciu z bezwzględną siłą natury. Służby miejskie i naukowcy jednoczą siły w specjalnych projektach badawczych. Przyznają jednak, że stoimy w obliczu przeciwnika, którego całkowita eliminacja tradycyjnymi metodami jest niemal niemożliwa. Wielka inwazja północy. Mrówki zjadają Internet Tapinoma magnum (duża mrówka gruczołowa) trafiła do Niemiec w 2009 roku. Początkowo zasiedlała cieplejsze regiony na południu (Badenię-Wirtembergię, Nadrenię-Palatynat, Hesję), jednak szybko dotarła do Kolonii i Hanoweru. Dane z maja 2026 roku potwierdzają jej obecność na dalekiej północy kraju – w Szlezwiku-Holsztynie wykryto ogniska w Wedel (2024 r.) oraz Wulfsdorf (2025 r.). Owad skolonizował też Belgię i Holandię. Szkody przestały być problemem wyłącznie ogrodowym. W graniczącym z Francją mieście Kehl mrówki wniknęły do podziemnych szaf instalacyjnych, niszcząc kable i wywołując przerwy w dostawie prądu oraz internetu. Wiceminister ochrony środowiska Badenii-Wirtembergii, Andre Baumann, wprost nazywa owada groźnym szkodnikiem, choć gatunek nie trafił jeszcze na unijną listę gatunków inwazyjnych. Owady te nie przenoszą chorób, ale są niezwykle agresywne i kąśliwe, a ich masowe ataki mogą wywoływać u ludzi silne alergie. Anatomia superkolonii o zapachu zjełczałego masła Mrówka osiąga sukces przez swoją wyjątkową strukturę społeczną. Owady te tworzą monstrualne superkolonie zajmujące setki metrów, w których żyją setki królowych i ponad 20 milionów robotnic. – Nie będziemy w stanie ich wyeliminować – ostrzega Manfred Verhaagh z Muzeum Historii Naturalnej w Karlsruhe. Chociaż Tapinoma magnum przypomina rodzime, czarne mrówki, …

GettyImages-1338260042-08d4991.jpg
width: 5184
height: 3456

Eksmisja bociana. Agresywny przybysz z Afryki zajmuje gniazda polskich symboli
type: item
date: 2026-05-18T12:00:44.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: bociany
subject: gatunki
subject: inwazja
subject: ptaki
description: Gniazda bocianów – symbol polskiej wsi – mają nowych lokatorów. Polscy przyrodnicy zamiast charakterystycznych, czerwonych dziobów znaleźli w nich krępą sylwetkę egzotycznego ptaka. To gęsiówka egipska – inwazyjny najeźdźca, który bez skrupułów odbiera przestrzeń życiową rodzimych gatunków. I jest w tym bardzo skuteczny.
encoded: Proces inwazji udokumentowali naukowcy z Katedry Zoologii Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. Niedawno, podczas rutynowych badań terenowych nad populacją bociana białego, zauważyli oni przypadek, w którym gęsiówka egipska zasiedliła strukturę przygotowaną dla polskiego celebryty. Choć podobne incydenty notowano już wcześniej w Niemczech oraz w innych rejonach Polski, każdy kolejny przypadek potwierdza najgorsze obawy ekologów – ekspansja tego gatunku drastycznie przyspiesza. Z Doliny Nilu na polskie stawy Gęsiówka egipska (Alopochen aegyptiaca) naturalnie zamieszkuje Afrykę subsaharyjską oraz Dolinę Nilu, gdzie przez starożytnych Egipcjan była uważana za ptaka świętego. Do Europy trafiła jako ozdoba parkowych stawów i prywatnych ptaszarni. Jak to często bywa, pojedyncze osobniki uciekły z niewoli, doskonale odnajdując się w klimacie Starego Kontynentu. To nie pierwszy ptak, który opuścił kraj faraonów i przeniósł się do nas – coraz śmielej poczyna sobie także dawny symbol boga Tota: ibis czczony. Pierwszy udany lęg gęsiówki w stanie dzikim na terenie Polski odnotowano stosunkowo niedawno, bo w 2007 roku. Od tego momentu ptaki te zaczęły kolonizować kolejne rzeki i jeziora, ze szczególnym uwzględnieniem zachodniej oraz południowej części kraju. Swój sukces zawdzięczają niezwykłej plastyczności ekologicznej. Potrafią gniazdować niemal wszędzie: w dziuplach drzew, na ziemi, a także bezczelnie zajmując platformy zbudowane przez inne duże ptaki, na przykład myszołowy czy właśnie bociany. Co ciekawe, te symbole naszego kraju miały pojawić się w Polsce dopiero w XIII wieku. Czy też więc są przybyszami? Gęsiówka egipska na pograniczu Dolnego Śląska – Lęg gęsiówki egipskiej wykryliśmy przypadkowo, podczas naszych rutynowych badań terenowych związanych obserwacją lęgowej populacji bociana białego na pograniczu Wielkopolski, Ziemi Lubuskiej i Dolnego Śląska. Co ciekawe, gęsiówka nie zajęła miejsca wcześniej zajmowanego przez parę bocianów, a platformę specjalnie przygotowa…

FABRIC-KOLAZ-32-2026-05-18T110736.555-5313741.jpg
width: 2700
height: 1800

Anglia chce strzelać do jeleni. Rząd szykuje radykalne zmiany w przepisach
type: item
date: 2026-02-24T07:49:10.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: ekologia
subject: inwazja
subject: jelenie
subject: lasy
subject: ochrona przyrody
subject: prawo
subject: wielka brytania
description: Rząd Anglii chce zmian w kontroli populacji jeleniowatych. Planuje znaczące ułatwienie ich odstrzału. Celem nowego prawa, zapowiedzianego przez sekretarz d.s. środowiska Emmę Reynolds, jest ochrona lasów, upraw oraz mienia przed rosnącymi szkodami wyrządzanymi przez jelenie.
encoded: Głównym problemem ekologicznym Anglii jest brak naturalnych mechanizmów kontroli populacji. W tym kraju nie ma już drapieżników szczytowych, takich jak wilki, niedźwiedzie czy rysie. Jelenie rozmnażają się więc bez ograniczeń. Sytuację pogarsza też kryzys klimatyczny – łagodniejsze zimy pozwalają zwierzętom przetrwać dobrej kondycji, co jeszcze bardziej napędza wzrost liczebności. W Anglii występują tylko dwa rodzime gatunki jeleniowatych: jeleń szlachetny i sarna. Więcej jest, niestety, gatunków introdukowanych przez człowieka, bo aż cztery. Są to: mundżak, jelonek czubaty, daniel i sika (jeleń wschodni). Doskonale zaadaptowały się do lokalnych warunków. Jeleniowate niszczą lasy Zbyt duża ilość jeleniowatych ma katastrofalny wpływ na stan angielskich lasów, których także pozostało niewiele. Zwierzęta zjadają liście, pąki i pędy młodych drzew, a ze starszych drzew obdzierają korę. Niektóre gatunki (głównie sika) zawzięcie wycierają poroże o drzewa, co powoduje kolejne uszkodzenia. Dane rządowe wskazują, że aż 33% angielskich lasów jest w złym stanie z powodu aktywności jeleni. Co się zmieni w przepisach? Rząd odchodzi od dotychczasowej polityki opartej głównie na grodzeniu upraw i stosowaniu osłon na drzewa. Nowe prawo przyzna właścicielom i dzierżawcom ziemi uprawnienia do odstrzału w celu ochrony upraw. W ciągu 10 lat wszystkie grunty należące do skarbu państwa lub przez państwo zarządzane zostaną objęte planami kontroli populacji jeleni. W regionach o największym zagęszczeniu zwierząt prowadzone będą odstrzały. Nowy mechanizm finansowy pozwoli płacić właścicielom ziemskim za odstrzał jeleni również wtedy, gdy zwierzęta przebywają poza lasami. Ma to umożliwić szybszą interwencję tam, gdzie szkody są największe. Walka z gatunkami inwazyjnymi i korzyści gospodarcze Szczególny nacisk zostanie położony na redukcję populacji mundżaka, który jest już uznany za gatunek inwazyjny. DEFRA (Departament Środowiska, Żywności i Spraw Wiejskich) analizuje obecnie możliwość dopis…

jelenie-odstrzal-anglia-83293b7.jpg
width: 5184
height: 3456

Inwazyjne żebropławy opanowują Wenecję. Przed tym gatunkiem ostrzega też polskie ministerstwo
type: item
date: 2026-02-23T08:43:41.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: gatunki
subject: inwazja
subject: morze adriatyckie
subject: wenecja
description: Żebropław Mnemiopsis leidyi jest uznawany za jeden ze stu najbardziej szkodliwych gatunków inwazyjnych na świecie. Od prawie 10 lat żyje w Morzu Adriatyckim, stanowiąc poważne wyzwanie dla ekosystemów i rybołówstwa. Nowe badanie odsłania jego coraz większy wpływ na wody Wenecji.
encoded: Zespół badawczy z Uniwersytetu Padewskiego oraz Narodowego Instytutu Oceanografii i Geofizyki Stosowanej opublikował nowe badanie nad Mnemiopsis leidyi. Publikacja ta rzuca światło na potencjalne zagrożenie ekologiczne, jakie gatunek ten sprowadza na weneckie wody. Wynika ono z niezwykłych zdolności adaptacyjnych żebropława i sprzyjających warunków do jego masowego rozmnażania, napędzanych przez postępujące zmiany klimatu. Jak żebropław opanował weneckie wody? Dwuletnie, interdyscyplinarne badania pozwoliły na szczegółowe monitorowanie rozmieszczenia żebropława Mnemiopsis leidyi. Gatunek ten charakteryzuje się wyjątkową adaptacyjnością oraz wysoką płodnością – jest obojnakiem i może produkować do 14 000 jaj dziennie. W wodach Wenecji jego liczebność ma wyraźny wzorzec sezonowy: gwałtowne wzrosty populacji występują późną wiosną oraz późnym latem i wczesną jesienią, co jest bezpośrednio powiązane z cieplejszą wodą i optymalnym zasoleniem. W 2023 roku zaobserwowano znacznie większą ilość osobników o małych rozmiarach (2–4 cm) w porównaniu do roku 2022, co sugeruje masowe rozmnażanie. Badania laboratoryjne wykazały, że M. leidyi toleruje szeroki zakres temperatur (10–32 °C) i zasolenia. Jednak ekstremalne warunki znacząco obniżają jego przeżywalność. Najbardziej optymalna dla niego temperatura to 18 °C. Co istotne, żebropławy potrafią przetrwać w skrajnie niskim zasoleniu przez co najmniej 12 godzin. To pozwala im przetrwać cykl przypływów i odpływów w obszarach takich jak wenecka laguna. Poprzez drapieżnictwo i konkurencję o zooplankton, gatunek ten może doprowadzić do załamania się populacji ryb, co wcześniej zaobserwowano w Morzu Czarnym. W samej Lagunie Weneckiej odnotowano już spadek połowów. Czy żebropławy to meduzy? Żebropławy to galaretowate organizmy morskie, które mimo zewnętrznego podobieństwa do meduz stanowią całkowicie odrębną grupę zwierząt. Ich najbardziej charakterystyczną cechą jest osiem rzędów rzęsek przypominających grzebienie, które rytmicznie fal…

FABRIC-KOLAZ-321-e2b6954.jpg
width: 1463
height: 975

Olbrzymia modliszka azjatycka kolonizuje Europę. To prawdziwa inwazja
type: item
date: 2026-02-20T14:15:13.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: azja
subject: gatunki
subject: inwazja
subject: owady
description: Niewiele gatunków świata entomologii budzi tyle emocji, co modliszka. Ma swoją silną reprezentację w kulturze – szczególnie z powodu morderczych skłonności samic. Na przestrzeni dziejów te niezwykłe owady były głęboko wplecione w lokalne mity i legendy, a niekiedy nawet czczone. Niedługo może być ich coraz więcej – wielkie modliszki azjatyckie szturmem podbijają Europę, budząc wielkie zainteresowanie. I lęk.
encoded: Duża modliszka azjatycka (a raczej jej dwa gatunki: Hierodula tenuidentata oraz Hierodula patellifera) wyjątkowo szybko rozprzestrzenia się w Europie, zwłaszcza w regionie śródziemnomorskim i kontynentalnym. Naukowcy alarmują, że inwazyjny gatunek zagraża rodzimym owadom i drobnym kręgowcom – to prawdziwy owadzi morderca. Namnaża się nawet w miastach, ale skąd ta modliszka się wzięła? Azjatyckie modliszki z inwazją na Europę Modliszki z rodzaju Hierodula coraz śmielej panoszą się w Europie. Według badań zespołu Roberta Battistona z Muzeum Archeologicznego i Przyrodniczego we włoskiej Vicenzie te gatunki pojawiają się na naszym kontynencie od około dekady, jednak ich liczebność znacząco wzrosła w ostatnich latach. Skąd pochodzą i jak wyglądają agresorki? Modliszki azjatyckie pochodzą głównie z Azji Południowo-Wschodniej. Hierodula patellifera osiąga 8 centymetrów długości i świetnie radzi sobie na drzewach, a Hierodula tenuidentata to jej większa kuzynka – mierzy nawet 12 centymetrów. Obie charakteryzują się wydłużonym ciałem, dużą głową i masywnymi przednimi odnóżami chwytającymi. Są drapieżnikami – polują zarówno na owady latające, jak i drobne kręgowce, np. jaszczurki, żaby czy młode ptaki. Zabijają także pożyteczne zapylacze, np. pszczoły miodne. Szybkość ekspansji zawdzięcza zmianom klimatycznym i miastom Jednym z najważniejszych czynników umożliwiających ekspansję tych modliszek są zmiany klimatyczne, które łagodzą zimy w Europie i pozwalają azjatyckim gatunkom na przetrwanie sezonów chłodnych. Modliszki te doskonale wykorzystują również środowiska miejskie i podmiejskie – korzystają z tzw. efektu miejskiej wyspy ciepła oraz licznych kryjówek, takich jak ogrody, parki czy tzw. hotele dla owadów. Europejskie modliszki nie mogą sobie poradzić Ekspansja Hierodula patellifera i Hierodula tenuidentata wywołuje poważne zaburzenia w lokalnych ekosystemach. Szczególnie na obszarach, gdzie wcześniej nie występowały tak silne, drapieżne owady – np. w Polsce. Modliszki zw…

FABRIC-KOLAZ-32-74-5a8283c.jpg
width: 2700
height: 1800

Tarczówka marmurkowata – inwazyjny owad, który podbija Europę
type: item
date: 2025-11-11T07:31:32.000Z
creator: Marzena Wardyn-Kobus
subject: Przyroda
subject: azja
subject: inwazja
subject: owady
subject: polska
subject: zwierzęta
description: Tarczówka marmurkowata to owad, który w ciągu ostatnich lat zyskał miano jednego z najbardziej uciążliwych gatunków inwazyjnych. Choć jeszcze niedawno był znany wyłącznie w Azji Wschodniej, dziś można go spotkać w wielu częściach świata, w tym także w Polsce. Często wzbudza zainteresowanie osób, które nagle odkrywają go w swoim ogrodzie czy nawet w domu. Co warto o nim wiedzieć, jakie zagrożenie stanowi i jak go rozpoznać?
encoded: Spis treści: Jak wygląda tarczówka marmurkowata? Gdzie występuje? Co je tarczówka marmurkowata? Rozmnażanie i stadia rozwojowe Tarczówka marmurkowata w domu – dlaczego się pojawia? Dorosła tarczówka marmurkowata (Halyomorpha halys) to pluskwiak osiągający 12–17 mm długości i 7–10 mm szerokości. Jej ciało ma typowy dla tej rodziny pluskwiaków kształt tarczki – szerokie, nieco spłaszczone, z wyraźnym, trójkątnym przedpleczem. Ubarwienie jest zmienne, ale najczęściej brązowo-zielone z marmurkowymi plamami. Charakterystycznym elementem są pięcioczłonowe czułki oraz odnóża ozdobione jasnymi i ciemnymi obrączkami. Jak wygląda tarczówka marmurkowata? Na brzegach odwłoka widoczne są naprzemiennie ułożone jasne i ciemne pasy, które dodatkowo ułatwiają rozpoznanie owada. Kolor spodu tułowia i odwłoka zależy m.in. od rodzaju pobieranego pokarmu i może mieć barwę jasnobrązową z połyskiem rudym lub różowym. Warto podkreślić, że tarczówka marmurkowata lata. Wbrew obiegowej opinii, nie jest owadem ograniczonym wyłącznie do pełzania po roślinach. Jej loty nie należą jednak do szczególnie dynamicznych. Gdzie występuje? Rodzimym obszarem występowania tarczówki marmurkowatej jest wschodnia część Azji – Japonia, Korea Północna, Korea Południowa, Tajwan, północny Wietnam oraz częściowo także Chiny. Jednak od lat 90. XX wieku owad ten rozpoczął swoją ekspansję na inne kontynenty. Pod koniec XX wieku pojawił się w Ameryce Północnej, a kilka lat później zaczął się dynamicznie rozprzestrzeniać. W Europie po raz pierwszy odnotowano go w 2004 roku w Liechtensteinie i w 2007 roku w Szwajcarii. Od tego czasu populacje pojawiły się w wielu krajach, m.in. we Włoszech, Niemczech, Francji, na Węgrzech i w Grecji. Tarczówkę marmurkowatą w Polsce po raz pierwszy stwierdzono w 2018 roku w Dobczycach (woj. małopolskie). Kolejne obserwacje miały miejsce w Cieszynie i Warszawie. Od tego czasu liczba zgłoszeń stopniowo rośnie, co wskazuje, że owad zadomawia się także u nas. Najczęściej zauważa się go w mi…

tarczowka-fdb4301.jpg
width: 2000
height: 1333

Żaby kolonizują Holandię. Niezwykła inwazja z dalekich krain
type: item
date: 2025-10-24T07:03:55.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: holandia
subject: inwazja
subject: nowy gatunek
subject: żaby
description: Pełnoskalowa inwazja w Niderlandach. Wojownicze żaby śmieszki z terenów Imperium Osmańskiego kolonizują południowo-wschodnią Holandię, zagrażając rodzimym płazom. Przybysze ze wschodu nie mają litości.
encoded: Kolonizacja Holandii przez egzotyczne żaby z odległych rejonów Turcji stała się jednym z najpoważniejszych zagrożeń dla lokalnej przyrody. Żaby śmieszki konkurują w walce pożywienie i rozprzestrzeniają choroby wśród rodzimych żab zielonych. Skala problemu została potwierdzona przez badaczy z Uniwersytetu w Lejdzie, a i Polacy mają w tym swój udział. Ekspansja żab śmieszek w Holandii. Skąd pochodzą natarczywe płazy? Holenderscy badacze potwierdzili inwazję obcych płazów na terenie Niderlandów, którą szczególnie łatwo zaobserwować w rejonie Limburgii. Waleczne żaby śmieszki (Pelophylax ridibundus), pochodzące nie tylko z Turcji, ale także z Polski wypierają rodzime żaby zielone. Badania na temat imigranckich płazów opublikowano w czasopiśmie „Amphibia-Reptilia” i brali w nich udział biolodzy uniwersyteccy i specjaliści z organizacji RAVON pod kierownictwem dr Bena Wielstry. Według badaczy żaby te zostały zawleczone do Holandii w wyniku działalności człowieka, m.in. na potrzeby przemysłu gastronomicznego – to jedno z tych miejsc w Europie, w którym specjałem są żabie udka. Śmieszki, z racji swoich rozmiarów i wyglądu, stanowiły także zwierzęta ozdobne do oczek wodnych. Analizy genetyczne potwierdziły, że populacje inwazyjnych żab pochodzą z różnych regionów: między innymi z Bałkanów, północnej i południowej Turcji oraz… Polski. Tak, to także polscy imigranci. Jak sprawdzić żabie obywatelstwo? Skuteczne rozpoznanie holenderskich płazów wymagało współpracy naukowców z wolontariuszami. Uniwersytecka wiedza, nowoczesne metody badawcze wdrożone przez Reptiles Amphibians Fish Research Netherlands (REVON) oraz wsparcie lokalnych społeczności pozwoliło precyzyjne określenie nie tylko gatunków, ale także pochodzenia poszczególnych osobników. Wolontariusze, czyli chętni mieszkańcy regionu, pobierali wymazy śliny żabom napotkanym w terenie. To przełomowy sposób na mapowanie inwazji i szybkie reagowanie na pojawienie się obcych gatunków. Inwazyjne żaby są zagrożeniem Więcej żab w …

GettyImages-2216016968-0672a3d.jpg
width: 8256
height: 5504

Gatunek inwazyjny może zagrozić całemu ekosystemowi. Przykładów negatywnego oddziaływania jest cała masa
type: item
date: 2025-05-01T06:32:26.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: australia
subject: Czas na naturę
subject: dzikie zwierzęta
subject: ekologia
subject: ekosystem
subject: inwazja
subject: polska
description: Gatunek inwazyjny to taki, który introdukowany na danym obszarze, stanowi poważną konkurencję dla gatunków autochtonicznych. Nawet niewielki bezkręgowiec może poważnie zagrozić całemu ekosystemowi, w którym się znalazł. Wydaje się to niedorzeczne? A jednak. Nie brakuje przykładów na to, że rodzime gatunki mogą przegrać konkurencję z inwazyjnymi.
encoded: Spis treści: Gatunek inwazyjny, czyli właściwie jaki? Gatunki inwazyjne niemal zniszczyły australijską przyrodę Nie każdy gatunek obcy stanowi zagrożenie Gatunki inwazyjne w Polsce, czyli kłopotliwi goście kontra rodzima przyroda Gościnność nie sprawdza się w świecie przyrody. O ile bioróżnorodność jest wysoce pożądana w każdym ekosystemie, to zwiększanie jej poprzez wprowadzanie gatunków obcych czasami ma poważne konsekwencje. Status niektórych z nich może bowiem zmienić się na „inwazyjny”, a to zawsze wiąże się z wystąpieniem mniej lub bardziej poważnych problemów. Gatunek inwazyjny, czyli właściwie jaki? Mówiąc o gatunkach inwazyjnych, na myśli trzeba mieć rośliny, zwierzęta, patogeny i wszystkie inne organizmy, które nie są rodzime dla ekosystemów, a ich obecność może powodować poważne szkody w środowisku lub gospodarce. Do takich zaliczane są także te, których oddziaływanie ma negatywne konsekwencje dla zdrowia ludzi. Najbardziej negatywne oddziaływanie gatunków inwazyjnych dotyczy ograniczenia bioróżnorodności poprzez zmniejszenie populacji lub całkowite eliminowanie gatunków autochtonicznych. Dochodzi do tego w następstwie konkurencji pokarmowej i środowiskowej, drapieżnictwa lub przekazywania patogenów. Brzmi poważnie, ale czy ta definicja nie wyolbrzymia nieco skali problemu? Otóż nie. Gatunki inwazyjne niemal zniszczyły australijską przyrodę Najlepszym dowodem na to, jak destrukcyjne dla rodzimej przyrody mogą być gatunki inwazyjne, jest ich wpływ na Australia. Prawdopodobnie na całym świecie nie ma drugiego obszaru, który w tak dużym stopniu jest narażony na dewastację ekosystemów pod wpływem introdukcji (zamierzonej lub przypadkowej) obcych roślin i zwierząt. Przykładem niech będą króliki, które do Australii przybyły w 1859 roku. Sprowadzone przez Thomasa Austina w celach łowieckich, zaczęły mnożyć się na potęgę i niemal doszczętnie zdemolowały tamtejsze środowisko. Prawdopodobnie najstarszy gatunek inwazyjny w Australii Gatunki inwazyjne pojawiły się w …

gatunek-inwazyjny-bb48660.png
width: 900
height: 600

Naukowcy biją na alarm: inwazyjne gatunki obce panoszą się w Polsce. Na wolność wydostał się „biegnący bambus”, a w Sanie zaobserwowano nawet piranię
type: item
date: 2025-04-28T10:51:18.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: gatunki
subject: inwazja
subject: rośliny
subject: środowisko naturalne
subject: województwo podkarpackie
description: Biolodzy z Polski na łamach „Scientific Reports” ostrzegają przed „ucieczką” roślin ozdobnych do środowiska naturalnego. W pobliżu rzek na południu Polski, Magierki i Lubatówki, stwierdzono dwie groźne rośliny nie występujące naturalnie ani w Polsce, ani w Europie.
encoded: Spis treści Gatunki inwazyjne – jak się rozprzestrzeniają? „Biegnący” bambus i miskant olbrzymi: nowe groźne rośliny Świadomość na temat inwazyjnych gatunków obcych w Polsce rośnie. Jednak rośnie głównie dlatego, że co chwila odkrywamy ogromną skalę, na jaką występują w naszym kraju. Zarówno rośliny, jak i zwierzęta obce dla naszych ekosystemów potrafią mocno w nie ingerować i wypierać rodzime gatunki. Najnowsze doniesienia polskich naukowców opisane w czasopiśmie „Scientific Reports” mówią o dwóch kolejnych niebezpiecznych roślinach. Gatunki inwazyjne – jak się rozprzestrzeniają? Inwazyjne gatunki obce w Polsce i na świecie rozprzestrzeniają się przede wszystkim dzięki działalności człowieka, który świadomie lub przypadkowo przenosi je na nowe tereny. Na przykład jako rośliny ozdobne, zwierzęta hodowlane lub podczas transportu towarów. Mogą też migrować naturalnie, wykorzystując korytarze ekologiczne, takie jak rzeki czy drogi. Częste są „ucieczki” roślin ozdobnych z ogrodów do środowiska naturalnego. Tak było m.in. w przypadku niezwykle żywotnego rdestowca japońskiego. To samo dotyczy dwóch nowo stwierdzonych gatunków: bambusa Bisseta i miskanta olbrzymiego. Roślin tych jeszcze nie wpisano na listę gatunków inwazyjnych, ale naukowcy z Polski uważają że najwyższy czas to zrobić. „Biegnący” bambus i miskant olbrzymi: nowe groźne rośliny Polscy naukowcy zaobserwowali na południu Polski ogniska występowania dwóch ekspansywnych roślin. W pobliżu dwóch rzek: Magierki i Lubatówki, stwierdzono dwie rośliny nie występujące naturalnie ani w Polsce ani w Europie: bambus Bisseta i miskant olbrzymi – bardzo żywotne rośliny trzymane w ogrodach dla ozdoby. Bambus Bisseta to krewniak bambusów znanych np. z Japonii. Dobrze zimuje w Polsce i znosi mrozy, więc jest coraz popularniejszą rośliną ogrodową. Należy do rodzaju Phyllostachys, określanego jako „running bamboos” – biegnące bambusy. Rozprzestrzeniają się tak szybko, że dorobiły się takiego właśnie przydomka. Miskant olbrzymi …

AdobeStock710416944-e75447d.jpeg
width: 4898
height: 3265

Sumik karłowaty jest niewielki. Dlaczego zatem stwarza ogromne problemy?
type: item
date: 2025-04-19T12:28:30.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: inwazja
subject: ochrona środowiska
subject: ryby
description: Sumik karłowaty jest dziś gatunkiem powszechnie występującym w Polsce, ale niedługo może się to zmienić. Gość z Ameryki okazał się szkodnikiem, który bezlitośnie eliminuje przedstawicieli rodzimej ichtiofauny. Na niektórych obszarach trwa zaciekła walka z tą niewielką rybą – celem jest zmniejszenie jej liczebności. Jak wygląda sumik karłowaty? Dlaczego jest tak dużym zagrożeniem? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Sumik karłowaty przypomina jeden z rodzimych gatunków Przybysz z Ameryki Nie taki wyjątkowy, jak się o nim mówi Introdukcja gatunków obcych nierzadko okazuje się chybionym pomysłem. Wystarczy wskazać choćby na królika, który w drugiej dekadzie XX wieku dosłownie zdewastował środowisko naturalne w Australii. Wielką pomyłką okazało się też sprowadzenie do Europy sumika karłowatego. Pochodząca z Ameryki Północnej ryba tak dobrze zadomowiła się na Starym Kontynencie, że dziś dominuje w wielu miejscach, w których się pojawia i przez to zaburza naturalną równowagę w ekosystemie. Sumik karłowaty przypomina jeden z rodzimych gatunków Sumik karłowaty, zwany też amerykańskim (Ameiurus nebulosus), osiąga do 50 cm długości i masę około 3 kg. Należy jednak podkreślić, że wartości te dotyczą osobników występujących w Ameryce Północnej. Przedstawiciele europejskich populacji są wyraźnie mniejsi. Ryby żyjące w wodach Starego Kontynentu rzadko osiągają długość przekraczającą 30 cm i masę 250 g. Walcowate ciało sumika karłowatego (lekko spłaszczone bocznie w części tylnej) jest bezłuskie. Ryba ma dużą, spłaszczoną głowę, którą wieńczy okazała paszcza. Otwór gębowy jest otoczony ośmioma czarniawymi lub szarymi wąsikami. W części grzbietowej, Ameiurus nebulosus jest ciemnoszary lub brązowozielony. Boki są nieco jaśniejsze i odznaczają się złotawym połyskiem (u niektórych osobników występuje nakrapiany wzór). Część brzuszna jest szarobiała. Na płetwie grzbietowej i płetwach piersiowych wyraźnie odznaczają się pierwsze promienie, które są twarde i piłkowane. Sumika karłowatego łatwo pomylić z młodym sumem europejskim. Jak odróżnić oba gatunki? Ameiurus nebulosus ma płetwę tłuszczową, która nie występuje u jego europejskiego krewniaka. Kolejną łatwą do zauważenia różnicą są wąsiki. Sum europejski ma ich sześć. Przybysz z Ameryki Pierwotnym obszarem występowania przedstawicieli tego gatunku jest Ameryka Północna. Tam sumik karłowaty swoim zasięgiem obejmuje przede wszystkim Wi…

Ameiurusnebulosussumik-karlowaty-1-ef64757.jpg
width: 2048
height: 1152

Żółw jaszczurowaty przypomina prehistoryczną bestię. W Polsce jest gatunkiem inwazyjnym
type: item
date: 2025-04-13T09:27:35.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: gady
subject: inwazja
subject: żółwie
description: Żółw jaszczurowaty wyraźnie różni się od swoich kuzynów. W wyglądzie tego gada jest coś pierwotnego, prehistorycznego. Wrażenie obcowania z pradziejową bestią dodatkowo potęguje zachowanie zwierzęcia, które w momencie zagrożenia nie stroni od konfrontacji. Paradoksalnie, to tylko zachęca hodowców do przetrzymywania go w terrariach. Niestety, żółw jaszczurowaty nierzadko trafia w nieodpowiedzialne ręce i kończy wypuszczony do środowiska przyrodniczego. Takie przypadki zdarzają się również w Polsce.
encoded: Spis treści: Jak wygląda żółw jaszczurowaty? Gdzie występuje żółw jaszczurowaty? Żółw jaszczurowaty w Polsce Czym żywi się żółw jaszczurowaty? Tryb życia żółwia jaszczurowatego Podaż żółwia jaszczurowatego jest niemała. Pozwala to przypuszczać, że nie brakuje osób, które chciałyby hodować tego niezwykłego gada. Należy jednak podkreślić, że nie jest to takie proste, jak mogłoby się wydawać. Na mocy unijnych aktów prawnych, żółwie jaszczurowate zostały wpisane na listę gatunków inwazyjnych, a to oznacza, że ich hodowla jest możliwa wyłącznie po uzyskaniu stosownego zezwolenia. Nie powstrzymuje to jednak nieodpowiedzialnych „opiekunów”, o czym świadczą okazy wypuszczone do środowiska. Co sprawia, że ludzie chcą uczynić niebezpiecznego gada egzotycznym pupilem? Jak wygląda żółw jaszczurowaty? Zapewne jego osobliwy wygląd. Każdy żółw ma w sobie coś z prehistorycznej bestii. W końcu te niezwykłe gady żyją na Ziemi od 250 milionów lat. Żółw jaszczurowaty (Chelydra serpentina), zwany też skorpuchą, wydaje się być jednak bliższy swoim praprzodkom niż większość przedstawicieli tego rzędu. Głowa żółwia jaszczurowatego jest duża i masywna. Kontrastują z nią niewielkie oczy i nozdrza. Masywna szczęka górna, zakończona dużym, ostrym dziobem, od razu zdradza, że do dużego gada trzeba podchodzić z należytym respektem. Masywne i silnie zbudowane są także kończyny. Przednie zaopatrzone są w cztery palce, a tylne – w pięć. Wieńczą je długie, grube pazury, które nie służą do rozgrzebywania dna zbiornika wodnego czy dzielenia większych części roślin. Zwierzę rozrywa nimi swoją ofiarę, jeżeli ta jest za duża, by mogło połknąć ją w całości. Ubarwienie żółwia jaszczurowatego Część grzbietowa jest oliwkowa lub brązowo-oliwkowa. Ubarwienie części brzusznej jest wyraźnie jaśniejsze – brudnobiałe lub biało-żółtawe. Wielkość i masa Przedstawiciele tego gatunku osiągają do 100 cm długości, przy czym należy podkreślić, że sam karapaks mierzy od 35 do 50 cm. Najcięższe osobniki ważą około 30 kg. O…

zolw-jaszczurowaty-bf0fb49.jpg
width: 1000
height: 546

Inwazyjny gatunek rozprzestrzenia się w Polsce. Stanowi poważne zagrożenie
type: item
date: 2025-02-25T08:31:21.000Z
creator: Igor Szulim
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: inwazja
subject: polska
subject: rak
subject: warszawa
description: Niepozorny, ale niezwykle groźny. Rak marmurkowy, bo o nim mowa, rozmnaża się w zastraszającym tempie i destabilizuje lokalne ekosystemy. Jego ekspansję coraz mocniej odczuwa Warszawa, gdzie staje się trudnym do opanowania problemem.
encoded: W tym artykule: Rak marmurkowy opanowuje Warszawę Odłowy raka marmurkowego Jak rozpoznać raka marmurkowego? Inwazyjne gatunki często rozprzestrzeniają się niepostrzeżenie, aż w pewnym momencie stają się realnym zagrożeniem. Właśnie z takim problemem mierzy się teraz Warszawa, gdzie w parku Morskie Oko pojawił się rak marmurkowy. Obecność tego skorupiaka w stołecznym zbiorniku budzi coraz większy niepokój, a eksperci ostrzegają, że niekontrolowany rozrost populacji może doprowadzić do poważnych konsekwencji. Rak marmurkowy opanowuje Warszawę W parku Morskie Oko na warszawskim Mokotowie może żyć nawet 100 tys. raków marmurkowych. Nie byłoby w tym nic niezwykłego, gdyby nie fakt, że ten gatunek naturalnie tu nie występuje. Hodowane wcześniej w akwariach, trafiły do zbiornika za sprawą człowieka, który nieświadomie przyczynił się do ich niepowstrzymanej ekspansji. Pierwsze osobniki zaobserwowano tam w 2019 roku. Dzięki zdolności do partenogenezy raki marmurkowe mnożą się błyskawicznie. W ciągu trzech lat ich populacja może wzrosnąć o ponad milion osobników. I choć nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla człowieka, skutecznie niszczą delikatną równowagę ekosystemu. – Rak marmurkowy jest w stanie zagrozić takim zbiornikom wodnym, prowadząc nie tylko do wyginięcia płazów, które lubią jeść, ale też finalnie do występowania przyduch, które usuwają ze środowiska te gatunki drapieżne rodzime – zaznacza dr inż. Rafał Maciaszek, inicjator projektu „Łowca Obcych” w rozmowie z Polsat News. Ponadto ich obecność wyklucza możliwość reintrodukcji raka szlachetnego, czyli jedynego rodzimego gatunku tego skorupiaka na Mazowszu. Inwazja niesie za sobą także ryzyko częstszych zakwitów wód i śnięć ryb, czego wyraźnym przykładem jest właśnie stołeczny staw Morskie Oko. Odłowy raka marmurkowego Odłowy raka marmurkowego stały się koniecznością w walce z jego niekontrolowaną ekspansją. Regularne działania mają nie tylko ograniczyć jego liczebność, ale przede wszystkim chronić ekosystem prze…

shutterstock1572228688-3f7df5d.jpg
width: 4260
height: 2840

Czebaczek amurski to mała, pozornie niegroźna rybka. W pełni zasługuje na miano „inwazyjny gatunek obcy”
type: item
date: 2024-12-26T09:04:54.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: ekologia
subject: inwazja
subject: ochrona przyrody
subject: ryby
description: Po raz pierwszy stwierdzono go w Polsce w 1990 roku. Od tej pory czebaczek amurski rozprzestrzenił się po niemal całym kraju i zagraża populacjom polskich ryb i innych zwierząt wodnych.
encoded: Spis treści: Występowanie w naturze i biologia czebaczka amurskiego Inwazja czebaczka amurskiego Czebaczek amurski w Polsce Dlaczego czebaczek amurski jest groźny dla naszej ichtiofauny? Czebaczek amurski (Pseudorasbora parva, po polsku zwany także kiełbiem amurskim) ma tylko około 8 cm długości, jednak jest rybką o dużym znaczeniu. Niestety, dla rodzimej fauny – niekorzystnym. Jest to bowiem pochodzący z Azji inwazyjny gatunek obcy. Jak znalazł się i zadomowił w Europie i Polsce? Występowanie w naturze i biologia czebaczka amurskiego Jego naturalny obszar występowania to Azja wschodnia. Żyje w wodach m.in. Japonii, Chin (w dorzeczu rzeki Amur – stąd jego nazwa), Tajwanu i Półwyspu Koreańskiego. Zarówno w tych obszarach, jak i sztucznie skolonizowanych preferuje wody stojące lub wolno płynące. Można go spotkać najczęściej w płytkich, zarośniętych jeziorach i stawach oraz nizinnych odcinkach rzek. Jest małą (7–10 cm) słodkowodną rybą z rodziny karpiowatych. Ma srebrzyste ciało, z dużymi łuskami, oraz (u młodych osobników) poziomą ciemną pręgą. U samców w okresie tarła pojawia się na głowie tzw. wysypka tarłowa w postaci brodawek. Czebaczek amurski odżywia się planktonem zwierzęcym, owadami i ich larwami, małymi rybami, ikrą. Jest mało wybredny, odporny i ekspansywny. Potrafi tak skutecznie oczyścić zbiornik wodny z zooplanktonu, że w niekontrolowany sposób wzrasta populacja planktonu roślinnego (tzw. efekt kaskadowy top-down). To doprowadza m.in. do zakwitów wód i postępującej eutrofizacji. Czebaczek amurski rozmnaża się często i łatwo. Dojrzałość płciową osiąga w 1. roku życia (żyje 3–4 lata). W okresie tarła samiec zajmuje terytorium, broni go przed intruzami, oczyszcza podłoże, na którym złożona będzie ikra. Samiec opiekuje się nią do momentu wylęgu. Ikra składana jest w strefie przybrzeżnej wód, w ukryciu, na różnych substratach: roślinach, muszlach, kamieniach, piasku. Rozród odbywa od kwietnia do sierpnia. Samice składają ikrę do 3 razy w trakcie sezonu rozrodc…

Czebaczek-amurski-d1c6a21.jpg
width: 1000
height: 741

Wizon amerykański wygląda uroczo, ale jest bezwzględnym drapieżnikiem. Do tego zagraża rodzimym gatunkom
type: item
date: 2024-12-14T09:04:16.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: dzikie zwierzęta
subject: inwazja
subject: polska
subject: ssaki
description: Wizon amerykański, jak wskazuje na to sama nazwa, jest gatunkiem powszechnym w Ameryce Północnej. Należy jednak wspomnieć, że od kilkudziesięciu lat stale poszerza swój zasięg występowania. Dzikie populacje tych drapieżników występują w niemal całej Europie, ale nie są tu mile widzianymi gośćmi. Należy bowiem podkreślić, że te niepozorne ssaki wywierają ogromny wpływ na przyrodę Starego Kontynentu. Jak wygląda wizon amerykański? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Jak wygląda wizon amerykański? Tryb życia wizona amerykańskiego Gdzie występuje wizon amerykański? Jest szybki, świetnie pływa, potrafi głęboko nurkować, a jakby tego było mało, bez cienia lęku atakuje zwierzęta większe i silniejsze od siebie. Mimo że wygląda niepozornie, a nawet uroczo, wizon amerykański jest niezwykle sprawnym drapieżnikiem. Na tyle sprawnym, że wszędzie tam, gdzie się pojawia, stanowi poważną konkurencję dla rodzimych gatunków i poważnie wpływa na lokalną przyrodę. Jak wygląda wizon amerykański? Wizon amerykański (Neogale vison) to drapieżny ssak z rodziny łasicowatych. Osiąga długość od 30 do 43 cm. Niezbyt długi ogon zwierzęcia mierzy od 13 do 23 cm. Masa ciała dorosłego osobnika zamyka się w przedziale od 0,7 do 1,3 kg. W obrębie gatunku wyraźnie zaznaczony jest dymorfizm płciowy. Samce są wyraźnie większe od samic. Dolny zakres wymiarów i masy dotyczy osobników żeńskich, natomiast górny – męskich. Warto wspomnieć, że zwierzęta hodowlane są wyraźnie większe od swoich dzikich odpowiedników. Różnica w rozmiarach i masie sięga nawet 30 proc. Ciało zwierzęcia jest smukłe i wydłużone, a głowa – niewielka i płaska. Łapy są dość krótkie. Gęsta, miękka okrywa zazwyczaj jest umaszczona na brązowo. U większości osobników wyróżnia się tylko biały podbródek. Geneza nazwy Wizon amerykański przez długi czas był znany jako norka amerykańska. Do dziś w wielu publikacjach można spotkać się z tą nazwą, która wciąż jeszcze funkcjonuje jako potoczna. W tym miejscu należy jednak stanowczo podkreślić, że mimo pewnych podobieństw, gatunek ten nie jest blisko spokrewniony z norką europejską, a oba zwierzęta nie mogą się krzyżować. Z uwagi na konieczność podkreślenia odrębności obu taksonów, w wydanej w 2015 roku przez Muzeum i Instytut Zoologii Polskiej Akademii Nauk, zatytułowanej „Polskie nazewnictwo ssaków świata”, zaproponowana została nazwa „wizon amerykański”. Tryb życia wizona amerykańskiego Wizony amerykańskie prowadzą przede wszystkim lądowy try…

wizon-ac99dad.jpg
width: 1000
height: 667

Jest zaborczy i wypiera inne rośliny. Rdestowiec japoński rozprzestrzenił się w całej Polsce
type: item
date: 2024-12-01T10:25:19.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: ekologia
subject: inwazja
subject: polska
subject: rośliny
description: To roślina która w pełni zasługuje na miano „inwazyjny gatunek obcy”. Ale ma też właściwości lecznicze. Rdestowiec japoński to ciekawy przykład ekspansji gatunku po niemal całym świecie.
encoded: Spis treści: Rdestowiec – biologia i wygląd Jak rdestowiec japoński trafił do Polski i innych krajów? Właściwości zdrowotne rdestowca japońskiego Jak usunąć rdestowce? Jest ładny, ma duże zielone liście, wyjątkowo szybko rośnie. Dostarcza pszczołom nektaru i zawiera cenne substancje lecznicze – wydawałoby się, że to same zalety. Ale nie w przypadku inwazyjnego gatunku obcego, a takim jest w Polsce rdestowiec japoński (inaczej ostrokończysty, Reynoutria japonica). Jego witalność jest tak duża, że potrafi w szybkim tempie nie tylko się rozprzestrzenić, ale i wyprzeć inne rośliny ze swojego siedliska. Dlatego jest uważany za roślinę wyjątkowo niebezpieczną i tępiony na różne sposoby, co wymaga wiele wysiłku i czasami trwa wiele lat. Rdestowiec – biologia i wygląd Rdestowiec japoński przypomina krzew, ale tak naprawdę jest wieloletnią byliną, czyli rośliną posiadającą niezdrewniałe części nadziemne. Ale byliną wyjątkowo dużą i silną. Łodygi rdestowca japońskiego są dość grube i puste wewnątrz. Przypominają raczej bambus niż inne byliny. Charakterystyczne dla tej rośliny są duże, sercowate liście w kolorze żywej jasnej zieleni. Dzięki nim rdestowiec wygląda wyjątkowo atrakcyjnie. Liści wytwarza dużo i skutecznie wychwytują one dostępne światło słoneczne, praktycznie całkowicie zacieniając podłoże. To jedna z przyczyn dla których wokół rdestowca giną inne rośliny. Jego kwiaty to dość delikatne białe wiechowate kwiatostany. Nasiona rdestowca są drobniutkie i tak naprawdę, w polskich warunkach, pełnią niewielką lub żadną rolę w rozmnażaniu rośliny. O sukcesie i ekspansywności rdestowca japońskiego decydują jego podziemne kłącza. Roślina wytwarza ich dużo, rozprzestrzeniając się w ziemi we wszystkich kierunkach. To jej główny i najbardziej niebezpieczny sposób rozmnażania. Potrafi odbić nawet z niewielkiego, odciętego kawałka. Według Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska nowa roślina może rozwinąć się z fragmentu kłącza o długości 1 cm, o wadze nie przekraczającej 0,7 g. A …

rdestowiec-japonski-db03c33.jpg
width: 1000
height: 668

Jenot to gatunek inwazyjny. Opanował prawie całą Europę i stanowi dużą konkurencję dla naszych drapieżników
type: item
date: 2024-10-17T09:56:11.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: dzikie zwierzęta
subject: ekologia
subject: inwazja
subject: ssaki
description: Jenot stał się stałym elementem naszej rodzimej fauny. W Polsce zaczął rozprzestrzeniać się w latach 50. XX wieku i szybko opanował niemal cały kraj. Należy jednak podkreślić, że w kontekście bioróżnorodności jego obecność jest wysoce niepożądana. „Egzotyczny” ssak stanowi poważną konkurencję dla rodzimych drapieżników, a jakby tego było mało, bezlitośnie przetrzebia populację polskich płazów, które są jego przysmakiem. Jak wygląda jenot? Jak trafił do Polski? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Jak wygląda jenot? Gdzie występuje jenot? Tryb życia jenota Czym żywi się jenot? Wpływ jenotów na ekosystem Pod względem wyglądu przypomina szopa pracza, ale bliżej mu do wilka i lisa. Jego pierwotny zasięg występowania obejmował Daleki Wschód, jednak dzięki pomocy człowieka zdołał opanować znaczny obszar Starego Kontynentu, w tym także Polskę. Początkowo był obecny na północnym wschodzie, ale dziś jest widywany w niemal każdej części kraju. Oto jenot azjatycki – inwazyjny drapieżnik, który doskonale odnalazł się w naszym klimacie. Jak wygląda jenot? Jenot azjatycki jest wszystkożernym (także drapieżnym) ssakiem z rodziny psowatych. Dojrzały osobnik mierzy od 49 do 70 cm długości bez ogona i osiąga wysokość w kłębie od 30 do 37 cm. Długość ogona wynosi 15–23 cm. Masa ciała dorosłego jenota zamyka się w przedziale od 4 do ponad 7 kg, jednak późną jesienią, gdy zwierzę zaczyna gromadzić zapasy tłuszczu, jego masa wzrasta do około 9 kg. W obrębie tego gatunku nie występuje dymorfizm płciowy. Tułów jenota jest dość długi, a kończyny – krótkie. Ze względu na długie, puszyste futro, zwierzę wygląda na większe niż jest w rzeczywistości. Ma niewielką głowę, szpiczasty pysk i krótkie, zaokrąglone uszy. Po bokach głowy wyraźnie wyróżniają się długie, odstające włosy. Ubarwienie sierści jest zmienne, od płowo-burego, po brunatno-szare z czarnymi nalotami. Na pysku wyróżnia się czarna plama, obejmująca oczy, policzki i odstającą po bokach sierść. Jak odróżnić jenota od szopa pracza? Na pierwszy rzut oka jenota łatwo pomylić z szopem praczem. Mimo że zwierzęta te reprezentują inne rodziny, są zbliżone pod względem pokroju, wielkości i masy ciała. Łączy je także charakterystyczna „maska” na pysku. Wystarczy jednak przyjrzeć się nieco dokładniej, by dostrzec wyraźne różnice między oboma gatunkami. Po pierwsze, „maska” szopa jest bardziej wyrazista. Po drugie, szop pracz ma dłuższe niż jenot uszy, które są szpiczaste, nie zaokrąglone. Po trzecie, ogon szopa jest pręgow…

jenot-Nyctereutesprocyonoides-5a6d879.jpg
width: 5148
height: 3737

Tutaj alianci trenowali przed inwazją w Normandii. Wśród znalezisk… butelka pełna piwa
type: item
date: 2024-06-14T13:45:13.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: anglia
subject: II wojna światowa
subject: inwazja
subject: normandia
subject: wielka brytania
subject: wojna
subject: Wolny czas
description: We wschodniej Anglii archeolodzy natknęli się na zapomniane miejsce, w którym alianci szkolili się przed inwazją w Normandii. Wśród znalezisk jest nie tylko broń i sprzęt wojskowy, ale też ciągle zamknięta butelka pełna – zapewne – piwa.
encoded: W tym artykule: Archeolodzy przystępują do działania Nieznane umocnienia z czasów II wojny światowej Czas na szkolenie przed D-Day Śmietnisko pełne skarbów Wschodnie wybrzeże hrabstwa Suffolk w Anglii to miejsce, w którym ciągle coś się dzieje. Obecnie niedaleko lasu Goose Hill znajduje się elektrownia jądrowa, która zaopatruje w prąd mieszkańców Wielkiej Brytanii. Z kolei w czasie II wojny światowej, w obawie przed inwazją Niemców, wzniesiono tu umocnienia. A pod koniec konfliktu – jak wykazały badania - szkolono tu aliantów przed D-Day i operacją Overlord. Archeolodzy przystępują do działania Z uwagi na to, że elektrownia jądrowa będzie rozbudowana, archeolodzy z Cotswold Archaeology przystąpili do badań poprzedzających inwestycję. Teren ten obfituje w różne znaleziska. We wczesnych latach wojny wschodnie wybrzeże Anglii było silnie ufortyfikowane. Obawiano się, że płaskie plaże tego regionu będą podatne na inwazję sił niemieckich okupujących porty w Belgii i Holandii. Wzdłuż plaż Suffolk ułożono drut kolczasty, miny oraz zapory przeciwczołgowe. Pojawiły się też bunkry. Nieznane umocnienia z czasów II wojny światowej Eksperci z Cotswold Archaeology natknęli się w czasie najnowszych badań na nieznane ruiny bunkrów z czasów II wojny światowej. – Dwa z nich były dobrze zachowane i miały tylko częściowo zawalone dachy. Pozostałe wykazywały wyraźne oznaki późniejszego wykorzystania do ćwiczeń celowniczych – informują badacze stanowiska archeologicznego, Ed Tolley i dr Hannah Bullmore. Obok nich przebiegały rowy przeciwczołgowe i stanowiska strzeleckie moździerzy. Te znaczne modyfikacje terenu dokonane wzdłuż linii brzegowej w początkowych fazach wojny związane były ze strachem przed inwazją hitlerowców. Czas na szkolenie przed D-Day Jednak większość znalezisk archeologicznych znalezionych w Goose Hill związanych jest z późniejszym okresem II wojny światowej. W latach 1943–44 obszar między Sizewell i Dunwich stał się ważnym poligonem dla wojsk brytyjskich. Szczególnie w…

tutaj-alianci-trenowali-przed-inwazja-w-normandii-wsrod-znalezisk-butelka-pelna-piwa-d7f5a66.png
width: 1200
height: 630

Biedronka azjatycka to niepozorny owad, który atakuje ludzi. Czy jej ukąszenie może być groźne?
type: item
date: 2023-12-04T09:20:01.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: inwazja
subject: owady
subject: polska
subject: przyroda
subject: zwierzęta
description: Biedronki należą do tych owadów, które przez długi czas wzbudzały jednoznacznie pozytywne skojarzenia. Nic dziwnego. Rodzime „boże krówki” nie są agresywne, za to okazują się niezwykle pożyteczne. Od kilkunastu lat te charakterystyczne chrząszcze nie cieszą się jednak dobrą prasą, a to za sprawą biedronek azjatyckich, które jesienią „przypuszczają szturm” na domy i bloki. Skąd w Europie wzięła się biedronka azjatycka? Jak odróżnić ją od rodzimych gatunków? Czy ugryzienie tego owada może być groźne? W tym artykule odpowiadamy na każde z tych pytań.
encoded: W tym artykule: Jak biedronki azjatyckie trafiły do Europy? Jak wygląda biedronka azjatycka? Biedronka azjatycka a polska Plaga biedronek azjatyckich Ugryzienie biedronki azjatyckiej Biedronka azjatycka – pożyteczny owad czy szkodnik? W Polsce występuje ponad 70 gatunków owadów z rodziny biedronkowatych. Harmonia axyridis (czyli biedronka azjatycka), mimo że żyje w naszym kraju, nie zalicza się do rodzimej fauny. To gatunek ekspansywny, naturalnie występujący w Azji, m.in. w Japonii, Chinach, Korei i Mongolii. Jej naturalnym środowiskiem są też północne obszary Kazachstanu i część Rosji. Introdukowana do krajów Europy Wschodniej i Zachodniej, szybko rozprzestrzeniła się na innych obszarach. Obecnie występuje w Ameryce Północnej i Południowej, w wielu europejskich krajach i na południu Afryki. Jak biedronki azjatyckie trafiły do Europy? Biedronka azjatycka to żarłoczny owad, polujący przede wszystkim na mszyce (i ich larwy) oraz na inne szkodniki upraw. To właśnie ta cecha zadecydowała, że niektóre kraje podjęły decyzję o introdukcji tego gatunku. Po raz pierwszy taką próbę podjęły Stany Zjednoczone, w 1916 roku. Osobniki z gatunku H. axyridis w pierwszej kolejności trafiły do Kalifornii. Do Europy gatunek ten przywędrował w 1964 roku, za sprawą Ukrainy. Cztery lata później biedronkę azjatycką zaczęła sprowadzać Białoruś. Pierwszym krajem Europy Zachodniej, który introdukował H. axyridis, była Francja (1982 rok). Dziewięć lat później w kraju nad Sekwaną zaobserwowano występowanie tego chrząszcza w warunkach naturalnych. W 1998 roku biedronki azjatyckie były obecne w Grecji, w 1999 – w Belgii i Niemczech, w 2002 – w Holandii, a w 2004 – w Wielkiej Brytanii. W Polsce po raz pierwszy zaobserwowano ten gatunek we wrześniu 2006 roku (w tym samym roku pojawił się we Włoszech, w Austrii, Czechach i Danii), pod Poznaniem. Rok później biedronki azjatyckie występowały także na Dolnym Śląsku, Pomorzu i Mazowszu. W 2020 roku swoim zasięgiem objęły cały kraj. Jak wygląda biedronk…

biedronka-azjatycka-niepozorny-owad-ktory-atakuje-ludzi-fot-cole-shoemaker-wikimedia-commons-cc-by-4-0-90844e5.jpg
width: 2048
height: 1536

Mrówki ogniste są już w Europie. Czy jeden z najbardziej inwazyjnych owadów na świecie dotrze do Polski?
type: item
date: 2023-09-11T14:58:49.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: Dom
subject: europa
subject: inwazja
subject: mrówki
subject: owady
subject: przyroda
description: Na Sycylii znaleziono gniazda mrówki ognistej, jednego z najszybciej rozprzestrzeniających się owadów. Zdaniem badaczy, aż połowa europejskich miast zagrożonych jest inwazją tego gatunku.
encoded: W tym artykule: Marsz mrówek ognistych z Ameryki Południowej Inwazyjne mrówki ogniste na świecie Przez Sycylię mrówki trafią do Europy Najlepszy sposób na mrówki Ich ugryzienie jest bardzo przykre. Na swojej skali bólu entomolog Justin Schmidt przyznał mrówkom ognistym (Solenopsis invicta) punktację 1,2. Skala jest czterostopniowa, a sławę zawdzięcza specyficznej poetyckości opisów cierpień, jakich doznaje się po ugryzieniu lub użądleniu przez różne owady. Według Schmidta spotkanie z mrówką ognistą skutkuje bólem „ostrym, nagłym i ciągłym, niczym po dotknięciu naelektryzowanego przedmiotu”. Ugryzienie, nie dość że bolesne, może wywoływać reakcje alergiczne, a nawet wstrząs anafilaktyczny. Dotychczas my, Europejczycy, nie byliśmy narażeni na tego rodzaju niebezpieczeństwo. Jednak to się właśnie zmieniło. W artykule opublikowanym dzisiaj w czasopiśmie naukowym „Current Biology” grupa ekspertów ogłosiła znalezienie pierwszych gniazd Solenopsis invicta na naszym kontynencie. Mrówki ogniste osiedliły się na Sycylii, na przedmieściach Syrakuz. Marsz mrówek ognistych z Ameryki Południowej Owady te pochodzą z lasów tropikalnych Ameryki Południowej. Występują w środkowej części kontynentu, od południa Brazylii do centrum Argentyny. Gatunek po raz pierwszy został opisany w 1916 roku – a już dwie dekady później pierwsze mrówki ogniste zauważono w Stanach Zjednoczonych. Przypuszcza się, że ich „bramą” do USA był port Mobile w Alabamie. Początkowo widywano je rzadko. Jednak od lat 50. rozpoczęła się prawdziwa inwazja Solenopsis invicta na USA. W 2004 r. były już w trzynastu południowych stanach na 128 mln hektarów terenu. Amerykański Departament Rolnictwa szacuje, że przesuwają się na zachód w tempie prawie 200 km rocznie. Jak to robią? Są odporne i umieją przetrwać zarówno susze, jak i powodzie. Jeśli zatapia je woda, robotnice potrafią sczepić się i utworzyć tratwę z królową w środku, która dryfuje w poszukiwaniu bezpiecznego schronienia. Gniazda tych mrówek znajdowano i w las…

mrowki-ogniste-sa-juz-w-europie-czy-jeden-z-najbardziej-inwazyjnych-owadow-na-swiecie-dotrze-do-polski-fot-jesse-rorabaugh-public-domain-062ddb2.jpg
width: 2048
height: 1351

Jeśli boisz się pająków to nie czytaj tego tekstu. Całe miasto w Australii zniknęło pod pajęczyną
type: item
date: 2019-10-08T09:49:42.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: australia
subject: inwazja
subject: pająki
subject: Travel
description: Znaczne powodzie w Tasmanii zmusiły pająki do ewakuacji - używają jedwabistych nici przędnych jak balonów z gorącym powietrzem. I trafiają do ludzkich miast.
encoded: Rekordowe opady deszczu wywołały duże powodzie wokół Launceston - drugiego pod względem wielkości miasta w australijskim stanie Tasmania. Jednak meteorolodzy prawdopodobnie nie przewidzieli, że z nieba oprócz deszczu spadną też pająki. Rzeczywiście, jak podają lokalne media, drzewa na zalanych terenach pod Launceston roją się od małych czarnych pajączków, które pokryły liście drzew ogromnymi płatami z pajęczyny. Lokalny mieszkaniec Ken Puccetti, który robił zdjęcia pajęczynom, powiedział gazecie Guardian Australia, że “plaga” pokryła obszar wielkości około 800 metrów. Zdaniem Puccettiego powstała sieć nici przędnych jest tak gęsta, że próby sfotografowania jej skończyły się na tym, że buty, nogi i ręce miał pokryte jedwabiem - i gdzieniegdzie pająkami. Wysyp wysoko latających pająków, w Polsce znany pod nazwą babiego lata, pojawia się, kiedy pająki przedostają się do najwyższych punktów w swoim otoczeniu - na przykład do słupa ogrodzenia albo wysokiej rośliny - i stamtąd spuszczają jedwabiste nici, które pozwalają im unosić się na wietrze. Todd Blackledge, arachnolog z University of Akron, powiedział w jednym z wywiadów, że włókna działają “trochę jak balon napędzany gorącym powietrzem” (po ang. babie lato to ballooning). Oznacza to, że pająki idą tam, gdzie wiatr je zaniesie, pozwalając na rozprzestrzenianie się populacji, bądź, - jak w przypadku pająków w Launceston - opuszczają obszary, które nagle robią się dla nich mniej przyjazne. Zjawisko babiego lata pojawia się w całej Australii i innych miejscach na świecie. W maju 2015 roku pająki dały podobny popis w południowej części australijskiego regionu Tablelands. Z kolei w listopadzie 2015 roku pająki stworzyły długi na 800 metrów płat z nici pajęczych w pobliżu Memphis w amerykańskim stanie Tennessee. Podobne wydarzenia mają miejsce również w innych miejscach półkuli północnej, w tym w Wielkiej Brytanii i Pakistanie. To nie pierwszy raz kiedy powódź w Australii zachęca pająki do poszybowania na wyższe wysokości.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/43706907f30bb197a6c644c230ac762455095d0c-ab24009.jpeg
width: 545
height: 361

Nowa Zelandia rusza na wojnę ze szczurami, gronostajami i oposami. Do 2050 mają zniknąć
type: item
date: 2019-06-18T03:38:25.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: gatunki
subject: inwazja
subject: natura
subject: Travel
description: Skąd taki radykalny plan? Chodzi o ratowanie nowozelandzkiej dzikiej przyrody.
encoded: - Występujące w Nowej Zelandii endemiczne gatunki zwierząt i roślin są kluczowe dla naszej tożsamości narodowej – powiedziała nowozelandzka minister ochrony środowiska Maggie Barry. – Ewoluowały przez miliony lat w pozbawionym ssaków świecie i w rezultacie są bezbronne przed atakami przybyłych tutaj drapieżników, które rocznie zabijają około 25 milionów rodzimych ptaków. Do 2025 roku rząd Nowej Zelandii ma nadzieję usunąć inwazyjne drapieżniki z dodatkowego miliona hektarów ziemi – i całkowicie wyeliminować je w krajowych parkach narodowych. Rząd planuje zakończyć działania do 2050 roku – głównie poprzez szerokie zastosowanie pułapek i zatrutych przynęt, choć Nowa Zelandia jest też gotowa na innowacje: to światowy lider w rozwijaniu nowych sposobów na wytępienie przybyłych na teren kraju inwazyjnych ssaków. - Nadszedł czas na wspólny, długotrwały wysiłek całego narodu, by pozbyć się wprowadzonych niegdyś tu ssaków, które tak bardzo zagrażają naszemu dziedzictwu naturalnemu – podkreśliła Barry. - To naprawdę odważna polityka na dużą skalę – podkreśla Holly Jones, biolog ochrony gatunków z Northern Illinois University. – Jeśli Nowa Zelandia poczyni chociażby postępy w tym kierunku, gatunki będą w znacznie lepszym stanie. Małe ssaki, duże wyzwanie Plan ma być wybawieniem dla symbolicznych ptaków kraju, w tym kiwi, którego dzika populacja liczy dziś mniej niż 70 tysięcy, a kakapo, szczególnie zagrożony gatunek papugi nielota, w 2014 roku liczył 126 osobników. Przez wieki inwazyjne ssaki bezkarnie pożerały nowozelandzkie ptaki i znane z poruszania się po leśnym podłożu wąsonosy mniejsze. Jeden szczególnie znany przypadek z lat 90. XIX wieku dotyczy ciężarnej kotki latarnika, która praktycznie w pojedynkę doprowadziła do wyginięcia łazika południowego w parę lat po jego odkryciu. - Te stworzenia, które człowiek umieścił tam, gdzie nie jest ich miejsce, mogą wyrządzić olbrzymie szkody w rodzimej faunie i florze – twierdzi Michael Brooke, kustosz zajmujący się ptactwem w Un…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e5090c66233914f322add9e769f98d011650049a-6c715bd.jpeg
width: 945
height: 628