W Hongkongu wybuchł najpoważniejszy pożar wieżowców od 50 lat. Wstępnie wskazano przyczynę
Kompleks Wang Fuk Court w Tai Po stał się miejscem największej katastrofy pożarowej w Hongkongu od dekad. Co najmniej 55 osób nie żyje, a 279 nadal uznaje się za zaginione. Śledczy podejrzewają zaniedbania.
Najtragiczniejszy pożar w historii Hongkongu od ponad pół wieku wybuchł w kompleksie mieszkalnym Wang Fuk Court w dzielnicy Tai Po, we wschodniej cześci regionu Nowe Terytoria. Ogień objął siedem z ośmiu 31-piętrowych wieżowców, w których łącznie mieszkało około 4800 osób. Spośród mieszkańców aż 36% miało 65 lat lub więcej. Bilans ofiar jest dramatyczny i wciąż się zmienia: potwierdzono śmierć 55 osób, z czego 51 zginęło na miejscu, a cztery zmarły w szpitalu. Hospitalizowano 76 osób, w tym 15 w stanie krytycznym i 28 w ciężkim. Nadal poszukuje się 279 osób, uznanych za zaginione. Wiele rodzin przeszukuje zdjęcia ofiar wywieszone w Kwong Fuk Community Hall, próbując zidentyfikować bliskich. Bambusowe rusztowania pod lupą ekspertów W Wang Fuk Court odbywał się remont, a do prac budowlanych użyto tradycyjnych bambusowych rusztowań i osłon z siatki. Eksperci, w tym dr Xinyan Huang z Hong Kong Polytechnic University podkreślają, że bambus umożliwił błyskawiczne rozprzestrzenienie się ognia – objął aż 32 piętra w ciągu zaledwie 5 minut. Z powodu powszechnych w budynkach łatwopalnych materiałów, takich jak polistyrenowe płyty i plastikowe osłony, mieszkańcy nie mieli szans na bezpieczną ewakuację. Pożar wybuchł na jednym z rusztowań, a wiatr przenosił go sąsiednie budynki. Władze zapowiedziały rewizję zasad użycia bambusa na budowach. Według danych rządowych od 2018 roku w wypadkach z udziałem bambusowych rusztowań zginęły 23 osoby. Aresztowania i śledztwo Policja aresztowała trzech mężczyzn związanych z firmą remontową. Postawiono im zarzuty nieumyślnego spowodowania śmierci i rażącego zaniedbania. Oprócz śledztwa kryminalnego, sprawą zajęła się Komisja ds. Walki z Korupcją (ICAC), która bada możliwe nieprawidłowości przy zakupie materiałów budowlanych i zgodność z przepisami przeciwpożarowymi. W trakcie dochodzenia ustalono, że niektóre okna mieszkań były zakryte polistyrenem, co mogło dodatkowo przyspieszyć rozprzestrzenianie się ognia i utrudniać ewakuację. Relacje mieszkańców i ofiar Mieszkańcy, którzy przeżyli pożar, opowiadają o dramatycznych chwilach. 68-letnia pani Dang, która mieszkała w bloku nr 4 od ponad 20 lat, powiedziała, że zastała swój dom w płomieniach po powrocie z zajęć tanecznych. „Wszystko, co miałam, spłonęło na moich oczach” – mówiła reporterom. Znalazła się w tymczasowym schronisku urządzonym w szkole Fung Leung Kit Memorial Secondary School. Wielu mieszkańców nie zdążyło uciec. Strażacy odnaleźli żywego starszego mężczyznę na 31. piętrze jednego z budynków wiele godzin po wybuchu pożaru. Ho Wai Ho, 37-letni strażak, był pierwszą zidentyfikowaną ofiarą – zginął, próbując ratować mieszkańców. Wśród ofiar są też m.in. też dwie indonezyjskie pracownice. Reakcje władz i międzynarodowej opinii publicznej Szef rządu Hongkongu, John Lee, odwiedził miejsce tragedii ponad dobę po wybuchu pożaru. Zapowiedział inspekcję wszystkich remontowanych osiedli i możliwe przesunięcie zaplanowanych na 7 grudnia wyborów. Społeczność międzynarodowa zareagowała szybko: Chiny przeznaczyły 2 miliony juanów na pomoc, a darowizny napłynęły także od firm, m.in. Alibaba, Tencent czy Xiaomi. Kondolencje napłynęły z USA, Wielkiej Brytanii, Japonii i Tajwanu. Tymczasem setki mieszkańców Wang Fuk Court zostało bez dachu nad głową i musiało przenieść się do tymczasowych schronisk. Tragedia ta stawia pytania o przyszłość stosowania tradycyjnych technik budowlanych w jednym z najgęściej zaludnionych miast świata. Źródło: CNN, Independent, Guardian Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Nikt nie przypuszczał, że ten rejs zakończy się tragedią. Tak wyglądało pierwsze porwanie samolotu
Choć nikt z porywaczy nie planował tragedii, ich nieprzygotowanie i przemoc doprowadziły do śmierci 26 osób. Od tego momentu lotnictwo pasażerskie nigdy już nie było takie samo.
Spis treści: Podniebny komfort lat 40. i popularna trasa nad deltą Rzeki Perłowej Krótki lot, który zakończył się tragedią Śledztwo i konsekwencje pierwszego w historii porwania samolotu Choć dzisiaj doniesienia o porwaniach samolotów pojawiają się coraz rzadziej, kiedyś były dużo poważniejszym zagrożeniem – porywacze wymuszali okup, domagali się azylu lub planowali zamachy polityczne. Pomimo tego, że większość takich incydentów miała miejsce dopiero w latach 60. i 70., pierwsze znane porwanie komercyjnego samolotu miało miejsce już 16 lipca 1948 roku. Maszyna – wodnosamolot Catalina noszący nazwę „Miss Macao” – obsługiwała zaledwie 20‑minutową trasę między Makau (wówczas kolonia portugalska) a Hongkongiem (brytyjska kolonia). Podniebny komfort lat 40. i popularna trasa nad deltą Rzeki Perłowej W drugiej połowie lat 40. podróże samolotem między Makau a Hongkongiem były symbolem luksusu, ale też codziennością dla zamożnych mieszkańców regionu. Podniebna przeprawa trwała około 20 minut – była więc szybszą alternatywą dla żeglugi, a na dodatek możliwą bez rezerwacji. Bilety często kupowano bowiem tuż przed wejściem na pokład. Samoloty wodne startowały bezpośrednio z powierzchni morza, ponieważ Makau nie dysponowało wówczas lotniskiem. Loty realizowała Macau Air Transport Company, spółka zależna hongkońskich linii Cathay Pacific. Na potrzeby połączeń wykorzystywano samoloty Consolidated PBY Catalina, znane z wojskowej przeszłości, a także z przystosowania do lądowania na wodzie. Jedna z tych maszyn nosiła nazwę „Miss Macao”. Z tego połączenia korzystali głównie biznesmeni oraz handlarze złotem – Makau było wtedy jedynym legalnym rynkiem tego kruszcu w Azji Wschodniej. Podróż miała charakter niemal towarzyski – na pokładzie wolno było palić, a bagaż sprawdzano jedynie powierzchownie. W takich warunkach 16 lipca 1948 roku rozpoczął się lot, który na zawsze zmienił historię lotnictwa. Krótki lot, który zakończył się tragedią Tego dnia na pokład „Miss Macao” weszło 27 osób – dwóch pilotów, jedna stewardesa i 24 pasażerów. Wśród nich znajdowała się grupa czterech mężczyzn, którzy nie zamierzali dotrzeć do Hongkongu. Ich celem było porwanie samolotu, przejęcie kontroli nad maszyną i wymuszenie okupu za życie pasażerów. Planowali także kradzież wartościowych przedmiotów – zegarków, biżuterii, gotówki. Chwilę po starcie jeden z napastników wtargnął do kokpitu i zażądał oddania sterów. Kapitan Dale Cramer, amerykański weteran lotniczy, odmówił. Doszło do szamotaniny. Według relacji jedynego świadka, główny porywacz, Chiu Tok, zrobił podstawowe przeszkolenie lotnicze, lecz nie był w stanie samodzielnie poprowadzić maszyny. W chaosie padły strzały – kapitan i pierwszy oficer Ken McDuff zostali zastrzeleni. Ciało jednego z nich wpadło na drążek sterowniczy, co spowodowało nagłą utratę kontroli nad samolotem. „Miss Macao” runęła do Morza Południowochińskiego. Spośród wszystkich osób na pokładzie tylko jedna przeżyła – 24-letni Wong Yu, rolnik z południowych Chin. Twierdził, że był przypadkowym pasażerem i zdołał chwycić za kamizelkę ratunkową, zanim maszyna rozbiła się o taflę wody. Został wyłowiony przez rybaka i przewieziony do szpitala w Makau. Śledztwo i konsekwencje pierwszego w historii porwania samolotu Z początku wersja Wonga wydawała się wiarygodna – utrzymywał, że doszło do eksplozji w powietrzu, a on sam został wyrzucony z wraku. Jednak kiedy śledczy odnaleźli fragmenty kadłuba z licznymi śladami po kulach, jego zeznania zaczęły budzić poważne wątpliwości. Dodatkowo Wong próbował uciec ze szpitala i zachowywał się dosyć podejrzanie. Władze nie zdecydowały się jednak na brutalne metody przesłuchań, mając na uwadze jego nie najlepszy stan psychiczny. Zamiast tego umieściły w szpitalu kilkunastu mówiących po chińsku tajnych agentów. Udawali oni pacjentów i mieli za zadanie zaprzyjaźnić się z ocalałym rolnikiem. Po kilku tygodniach jeden z nich zdobył zaufanie Wonga, a ten przyznał się do udziału w próbie porwania. Opisał szczegóły planu: porywacze zamierzali zmusić pilotów do lądowania w południowych Chinach, okraść pasażerów i uciec. Nikt nie miał zginąć. Choć prawda wyszła na jaw, wkrótce pojawił się problem natury prawnej. Samolot należał do spółki zarejestrowanej w Hongkongu, katastrofa miała miejsce nad wodami międzynarodowymi, a sam Wong był obywatelem Chin. Portugalskie władze w Makau odmówiły przeprowadzenia procesu, uznając, że to nie ich jurysdykcja. Również Brytyjczycy nie chcieli brać na siebie odpowiedzialności. Finalnie w 1951 roku Wong Yu został deportowany z Makau do Chin kontynentalnych. Zmarł kilka lat później w wieku 27 lat, nie ponosząc żadnej odpowiedzialności karnej za udział w porwaniu. Źródło: CNN Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
W maleńkim i gęsto zabudowanym Hongkongu żyje niezwykła populacja dzikich wołów. Mieszkańcom to nie przeszkadza
Na największej wyspie Hongkongu zdziczałe woły domowe stworzyły wolne stado, które żyje tuż obok ludzkich siedzib. Zarówno mieszkańcy, jak i turyści polubili łagodne zwierzaki, które wylegują się na plażach, a nawet dają się głaskać. Nie brakuje jednak głosów przeciwników ich obecności, a los stada pozostaje niepewny.
Spis treści Gdzie żyją dzikie woły w Hongkongu? Mieszkańcy i ich nietypowi sąsiedzi Co mówią badania naukowców? Choć Hongkong kojarzy się głównie z wieżowcami i niezwykle gęstą zabudową, na jednej z wysp żyje niewielka populacja zdziczałych wołów domowych. Ich obecność wywołuje wśród mieszkańców mieszankę zaciekawienia, troski i poczucia więzi z naturą. Gdzie żyją dzikie woły w Hongkongu? Zdziczałe woły domowe (Bubalus bubalis) żyją na największej wyspie Hongkongu – Lantau. Stado złożone z około 180 zwierzaków to potomkowie osobników pochodzących z opuszczanych stopniowo gospodarstw w regionie, szczególnie tych bazujących na uprawie ryżu, gdzie często wykorzystywano lubiące wilgoć woły jako zwierzęta pociągowe. Są łagodne i żyją samodzielnie, jednak w najbliższym sąsiedztwie ludzi. Ich upodobanie do podmokłych terenów sprawia, że co jakiś czas zdarza im się wyrządzić szkody na terenach rolniczych. Mimo to szczególnie starsi mieszkańcy je lubią, a bywa że opiekują się starymi lub rannymi osobnikami. Wół domowy to gatunek bydła pochodzący od azjatyckich dzikich bawołów wodnych, udomowionych ok. 5 tys. lat temu. Jego bardzo bliski krewny to arni azjatycki. Mieszkańcy i ich nietypowi sąsiedzi Władze planowały przeniesienie populacji na inną, niezamieszkaną wyspę, ale koniec końców woły wciąż pozostają na Lantau. Chodzą bez przeszkód po plażach, polach, łąkach, w pobliżu budynków. Kładą się i odpoczywają, gdzie chcą. To niezwykłe stado zdziczałych i wolnych zwierząt, żyjące tak blisko człowieka. Nowe badanie opublikowane w czasopiśmie „People and Nature”, przeprowadzone przez City University of Hong Kong (CityUHK), analizuje postawy mieszkańców wobec tych nietypowych sąsiadów. Jak podkreśla główny autor badania, Alan McElligott, opinie lokalnej społeczności na temat wołów są zróżnicowane. Dla jednych to żywe wspomnienie wiejskiej przeszłości regionu, dla innych – źródło obaw o bezpieczeństwo, wpływ na środowisko lub utrudnienia w ruchu drogowym. Jednak, jak zaznacza współautorka Kate Flay, zwierzęta te stanowią unikalną okazję do pogłębienia relacji człowieka z naturą w tak wysoko zurbanizowanym rejonie świata. Co mówią badania naukowców? Badanie objęło 657 odpowiedzi na ankietę online i część w formie bezpośrednich wywiadów. Respondenci odpowiadali na pytania dotyczące m.in. tolerancji wobec wołów, ich wartości edukacyjnej, wpływu na codzienne życie oraz ogólnego postrzegania ich obecności. Wyniki pokazują, że najczęściej udzielaną odpowiedzią była postawa neutralna – zarówno w kontekście akceptacji obecności bawołów (61% neutralnych odpowiedzi), jak i ich wpływu (66% neutralnych). Postawy wobec wołów były powiązane z wiekiem, płcią, pochodzeniem etnicznym, miejscem i tym, czy dana osoba mieszkała na wyspie Lantau. Wielu rozmówców podczas wywiadów wyrażało emocjonalne podejście do zwierząt, często z wyraźną sympatią lub spokojną akceptacją. Tylko nieliczni wskazywali na konkretne obawy, głównie związane z bezpieczeństwem. Osoby mające większy kontakt z dziką przyrodą – szczególnie w obszarach wiejskich – były skłonne postrzegać woły w bardziej pozytywnym świetle. Wyniki badania z pewnością wiele mówią o relacji tego niezwykłego stada zwierząt z ludźmi. Mogą się także przyczynić do decyzji władz o ich ewentualnej przyszłości. Źródło: People and Nature Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Kowloon Walled City funkcjonowało jako miasto w mieście. Chińskie osiedle stało się azylem dla przestępców
Kowloon Walled City w Hongkongu zapisało się w historii jako osiedle o największej gęstości zaludnienia. Miało powierzchnię kilku boisk piłkarskich, a mieszkało tam tyle osób, co w średniej wielkości polskim mieście. Pozbawione jakiegokolwiek nadzoru, stało się enklawą przestępców, którzy byli tam nietykalni. Trudno uwierzyć, że ten dziwny twór istniał przez niemal 100 lat. Przyjrzyjmy się historii Kowloon Walled City.
Spis treści: Kowloon Walled City, czyli miasto w mieście Historia Kowloon Walled City Codzienne życie w Kowloon Walled City Zburzenie Kowloon Walled City W 2023 roku w Sieradzu mieszkało prawie 39 tysięcy osób. Dawne miasto wojewódzkie zajmuje powierzchnię ponad 51 kilometrów kwadratowych, więc gęstość zaludnienia nie jest tam zbyt duża i sięga w przybliżeniu 760 osób na kilometr kwadratowy. Dodajmy teraz do liczby mieszkańców kolejne 10 tys. osób, ale zmniejszmy powierzchnię miasta do rozmiarów kilku boisk piłkarskich. Wtedy będziemy mogli sobie wyobrazić, jak mogło wyglądać życie w Kowloon Walled City, na osiedlu, które w „Wielkiej księdze rekordów Guinnessa” dzierżyło rekord największej gęstości zaludnienia. Kowloon Walled City, czyli miasto w mieście Kowloon Walled City, osiedle w samym sercu Hongkongu, powstało poniekąd samoistnie pod koniec XIX wieku i istniało aż do 1993 roku, kiedy zostało wyburzone. W szczytowym okresie, na powierzchni 0,026 km kw. mieszkało ponad 50 tysięcy osób! Wśród zwykłych mieszkańców, którzy do brytyjskiej posiadłości uciekli z kontynentalnych Chin, schronienie znaleźli złodzieje i inni przestępcy, bo w Kowloon nie obowiązywało żadne prawo. Policja nie miała tam wstępu, a mieszkańcy ustalali własne reguły. W rezultacie przeludnione osiedle stało się enklawą dla wyjętych spod prawa. Jak doszło do powstania tego dziwnego tworu? Historia Kowloon Walled City Zaczęło się w 1898 roku. W tamtym czasie Kowloon było fortem, który stanowił część systemu ostrzegania przed piratami. W czerwcu Wielka Brytania „wydzierżawiła” na 99 lat znaczną część Hongkongu. Wówczas położony na półwyspie fort oficjalnie znalazł się pod rządami Korony, jednak nie na długo. Cztery miesiące później Brytyjczycy zwrócili ten obszar Chinom. Wówczas powstała tam placówka wojskowa, której zadaniem było zabezpieczenie warunków umowy zawartej pomiędzy oboma państwami. W grudniu Brytyjczycy zaczęli ponownie rościć sobie prawa do Kowloon. Wkrótce przypuścili atak, jednak gdy żołnierze dotarli do fortu, okazało się, że Chińczycy zdążyli go opuścić. W rezultacie zarówno oba państwa przestały się interesować tym terenem. Kowloon stało się ziemią niczyją. Imigracja i początki istnienia osiedla Do Kowloon zaczęli napływać uchodźcy z różnych części kontynentalnych Chin. Z czasem dawny fort samoistnie przekształcił się w osiedle. Gdy w 1937 roku rozpętała się druga wojna chińsko-japońska, tysiące Chińczyków zaczęło szukać schronienia w Hongkongu, który był chroniony statusem kolonii brytyjskiej. Wielu z nich trafiło do Kowloon. Wówczas populacja osiedla gwałtownie wzrosła. Brytyjczycy nie potrafili rozwiązać problemu Kowloon Mimo statusu miasta, w 1941 roku Japonia i tak wkroczyła go Hongkongu. Miasto przez cztery lata znajdowało się pod okupacją. Dopiero na początku 1946 roku Brytyjczycy odzyskali nad nim kontrolę. Rozpoczęli wówczas „wielkie porządki”, które objęły także Kowloon. Podjęli próbę pozbycia się przyjezdnych, ale bez rezultatu. Gdy zorientowano się, że wszelkie możliwe do podjęcia działania i tak skończą się niepowodzeniem, przestali interesować się tym terenem. Przyjęto zasadę nieingerowania w sprawy wewnętrzne osiedla. Osiedle poza prawem W rezultacie Kowloon zostało pozbawione jakiegokolwiek nadzoru. Policja z Hongkongu miała zakaz przekraczania murów osiedla. Między zwykłych ludzi, którzy w Hongkongu szukali schronienia, wmieszali się złodzieje, handlarze narkotyków, prostytutki i osoby uzależnione. W Kowloon Walled City w najlepsze kwitł handel nielegalnymi substancjami i psim mięsem, a wskaźniki zażywania narkotyków, prostytucji i hazardu wymykały się poza jakąkolwiek skalę. W latach 50. XX wieku osiedle znalazło się pod całkowitą kontrolą triady i taki stan utrzymywał się przez ponad dwadzieścia lat. Dopiero w 1974 roku udało się częściowo rozwiązać problem, gdy po serii policyjnych nalotów odebrano władzę gangom. Codzienne życie w Kowloon Walled City Mimo że osiedle miało reputację enklawy dla przestępców, większość mieszkańców wiodła całkowicie normalne życie. Normalne, jak na panujące tam warunki. Trzeba bowiem podkreślić, że nie obowiązywały tam przepisy prawa budowlanego. Każdy budował, gdzie chciał. W rezultacie na osiedlu panował nieład. Tamtejsze uliczki były wąskie, panował ogólny ścisk i ciasnota. Brakowało bieżącej wody i prądu. Zaradni mieszkańcy starali się temu zaradzić, kopiąc studnie. W sumie powstało ich ponad 70. Wodę czerpano elektrycznymi pompami. Żeby je zasilić, prąd doprowadzano nielegalnie. W Kowloon powstała istna plątanina przewodów. Problemy były kwestią czasu. Kiedy na osiedlu rozpętał się poważny pożar, władze postanowiły zareagować. Wydano wówczas zarządzenie, na mocy którego mieszkańcy byli zobowiązani do przyłączania prądu zgodnie z obowiązującymi przepisami. Przy okazji wprowadzono zakaz wznoszenia budynków wyższych niż 14-piętrowe. Miało to związek z bezpieczeństwem samolotów obsługiwanych przez działające w pobliżu lotnisko Kai Tak. Po jakimś czasie Kowloon Walled City zaczęło się „cywilizować”. Z inicjatywy mieszkańców powstawała tam szkoła, placówka medyczna i inne instytucje. Ludzie otwierali sklepy, a władza zaczęła dostarczać tam wodę i pocztę. Chaotyczna enklawa nie miała jednak przerodzić się w normalnie funkcjonujące osiedle. Zburzenie Kowloon Walled City W 1984 roku zadecydowano o wyhamowaniu rozwoju enklawy. Już wtedy rządy Hongkongu i Wielkiej Brytanii były zdecydowane na wyburzenie osiedla. Po części wynikało to z braku możliwości przywrócenia ładu, choć z całą pewnością zła reputacja tego miejsca też nie była bez znaczenia. Nie spieszono się jednak z podjęciem działań w tym kierunku. Prace rozbiórkowe rozpoczęły się dopiero dziewięć lat później. W 1993 roku najgęściej zaludnione osiedle świata oficjalnie przeszło do historii. Nasz autor Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Hongkong kusi turystów z całego świata. Miasto rozda pół miliona darmowych biletów lotniczych
Jak przyciągnąć turystów w swoje strony? Sposób znalazł Hongkong, który planuje w najbliższym czasie rozdać 500 tysięcy darmowych biletów lotniczych. „To prawdopodobnie największe powitanie na świecie” – przyznaje szef administracji John Lee.
W tym artykule: Hongkong rozda za darmo pół miliona biletów lotniczych Za darmo do Hongkongu – kto skorzysta z oferty? Pandemia COVID-19 odcisnęła mocne piętno na branży turystycznej. Upadło wiele biur podróży, baz noclegowych, a także linii lotniczych. Jedną z pierwszych „ofiar” koronawirusa był brytyjski przewoźnik Flybe, niegdyś regionalny lider w Europie. Firma po raz pierwszy ogłosiła upadłość na początku marca 2020 roku. Po dwóch latach wznowiła działalność, ale na krótko. Kilka dni temu linie lotnicze ponownie zbankrutowały. 28 stycznia 2023 r. na oficjalnej stronie przewoźnika pojawił się komunikat: „Flybe zaprzestało działalności, a wszystkie loty z i do Wielkiej Brytanii obsługiwane przez Flybe zostały odwołane i nie będą przełożone na inny termin. Jeśli mieliście lecieć z Flybe dzisiaj (w sobotę) lub w przyszłości, proszę nie podróżujcie na lotnisko, chyba że zorganizowaliście sobie alternatywny lot z inną linią lotniczą”. Przypomnijmy, że poszkodowanych zostało ok. 75 tysięcy pasażerów, z czego 2,5 tys. miało bilety na sobotnie loty. W nowym roku czeka na ciebie nawet miesiąc wolnego. Sprawdź, jak zaplanować urlop 2023 Jak zaplanować urlop 2023? Jeśli dobrze zagospodarujemy naszym kalendarzem i dniami wolnymi, w nadchodzącym roku będziemy mogli odpoczywać przez ponad 30, a nie 11 dni. Szczegóły do sprawdze... Choć cały świat nadal odczuwa skutki koronawirusa, wiele sektorów gospodarki powoli wraca na właściwe tory, a kolejne kraje znoszą covidowe restrykcje. Tak jak na przykład Stany Zjednoczone, gdzie od 11 maja 2023 stan zagrożenia epidemicznego przestanie obowiązywać. Oznacza to, że od zagranicznych turystów nie będą wymagane certyfikaty szczepionkowe. Inne państwa z kolei poszły o krok dalej i już rozpoczęły walkę o urlopowiczów w dobie postpandemicznej. Do tego grona dołączył właśnie Hongkong, który w ramach akcji promocyjnej przygotował dla podróżnych z całego globu pół miliona darmowych biletów lotniczych. W ten sposób władze regionu chcą podnieść lokalną turystykę z zapaści spowodowanej pandemią. Kto będzie mógł skorzystać z oferty? Hongkong rozda za darmo pół miliona biletów lotniczych Już w październiku ubiegłego roku informowaliśmy, że Hongkong szykuje dla zagranicznych turystów nie lada niespodziankę, a mianowicie 500 tysięcy darmowych biletów do rozdania. W końcu poznaliśmy szczegóły akcji promocyjnej, o których poinformował szef administracji John Lee. Polityk nie ukrywa, że kampania „Hello Hong Kong” może przyciągnąć do miasta masę odwiedzających, jak i inwestorów z każdego zakątka globu. – Kampania „Hello Hong Kong” skoncentruje się na czterech głównych obszarach, które ponownie zwrócą uwagę całego świata na Hongkong. Przede wszystkim przygotowaliśmy 500 tysięcy bezpłatnych biletów lotniczych, aby powitać turystów ze wszystkich zakątków świata. To prawdopodobnie największe powitanie na świecie – oznajmił Lee. I dodał: – To idealny moment dla turystów, osób podróżujących w interesach i inwestorów z bliska i daleka, aby przyjechać i powiedzieć „Hello Hong Kong”. Przypomnijmy, że branża turystyczna Hongkongu bardzo odczuła skutki koronawirusa. W 2022 r. specjalny region administracyjny należący do Chińskiej Republiki Ludowej odwiedziło zaledwie 600 tys. turystów. Dla porównania – trzy lata wcześniej do miasta zawitało rekordowe 56 mln podróżujących. Francja i Niemcy szykują 60 tys. darmowych biletów na pociągi Niemcy to kolejny kraj w Europie, który wychodzi naprzeciw miłośnikom kolei. W najnowszym programie Niemcy nawiązali współpracę z Francuzami. Za darmo do Hongkongu – kto skorzysta z oferty? Łączna wartości biletów wyniesie 2 mld dolarów hongkońskich, czyli ok. 255 mln dolarów amerykańskich. Do dystrybucji trafią 1 marca i będą rozdawana etapami (w okresie 6 miesięcy) przez tamtejsze linie lotnicze Cathay Pacific, Hong Kong Express i Hong Kong Airlines. Większość z nich zostanie rozdana w wyniku losowania lub oferty promocyjnej – kup jeden, drugi dostaniesz gratis. W pierwszej turze o bilety powalczą mieszkańcy Tajlandii, Filipin, Indonezji, Singapuru i Malezji. Potem kolejne kraje Azji Południowo-Wschodniej, Chiny i na końcu reszta świata, która przystąpi do programu 1 maja. Dodajmy, że do Hongkongu, niestety, nie dostaniemy się bezpośrednio z Polski. Dostępne są jedynie loty przesiadkowe, a koszt takiej podróży wynosi od 3 do nawet 6 tys. zł w obie strony. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Włoski region będzie dopłacał turystom za przyjazd. Gdzie jest haczyk?
Pewien włoski region postanowił „przekupić” turystów, aby częściej ich odwiedzali. Jest jednak pewien warunek, który trzeba spełnić, aby móc z tego skorzystać. Jaki?
W tym artykule: Hongkong chce rozdać pół miliona biletów lotniczych za darmo Włoski region próbuje przyciągnąć turystów atrakcyjnymi zniżkami Co zobaczyć w Trieście, stolicy regionu Friuli-Wenecji Julijskiej? Udine to kwintesencja włoskiej sztuki i architektury Podczas pandemii koronawirusa branża turystyczna mocno ucierpiała z powodu braku zagranicznych turystów. Nic dziwnego zatem, że gdy kraje zaczęły poluzowywać obostrzenia, miasta, wioski, a nawet całe regiony urządziły „konkurs” na to, kto zaoferuje więcej odwiedzającym. Furorę w 2021 roku zrobiły Włochy, gdy media obiegła informacja, że kolejne włoskie miasteczko oferuje domy za symboliczne 1 euro. Hongkong chce rozdać pół miliona biletów lotniczych za darmo Z kolei na początku października władze Hongkongu zapowiedziały, że chcą za darmo rozdać pół miliona biletów lotniczych. Ich łączna wartość wynosi aż ponad 250 milionów dolarów. To strategia odbudowy krajowej branży turystycznej, która wciąż nie może zregenerować się po drakońskich restrykcjach. W tym roku do kraju przyleciały zaledwie 184 tysiące osób. W 2019 roku Hongkong odwiedziło nawet 56 milionów turystów. Cena darmowych biletów wobec strat, jakie poniósł ten sektor gospodarki, władze prawdopodobnie również uznały za symboliczne euro. Włoski region próbuje przyciągnąć turystów atrakcyjnymi zniżkami W ten wyścig o turystów ponownie włączają się Włochy, a właściwie jeden, północny region kraju. Chodzi o Friuli-Wenecję Julijską. W porównaniu z sąsiadującą od zachodu Wenecją Euganejską, obszar nie jest tak chętnie odwiedzany przez zagranicznych podróżników. Zaglądają tam co najwyżej przejazdem. Właśnie dlatego region postanowił powalczyć o przyjezdnych i pokazać, że wbrew pozorom ma dużo do zaoferowania. Wszystkie drogi prowadzą do... Włoch. Przewodnik po najważniejszych atrakcjach Włochy to niezwykłe państwo, do którego niejeden podróżnik wracał wiele razy. Śródziemnomorski kraj słynie nie tylko z doskonałego jedzenia, muzyki i bogatego życia kulturalnego, ale ta... Władze autonomicznego regionu zapowiedziały, że każdemu, kto przyjeżdża pociągiem do Friuli-Wenecji Julijskiej z innej części Włoch, zwróci koszty biletu. Dodatkowo każdy, kto odwiedzi tę część Włoch, otrzyma specjalną kartę, która umożliwia bezpłatny wstęp do muzeów i korzystanie z transportu publicznego oraz atrakcyjne zniżki w wybranych miejscach. Warunek? Trzeba spędzić tam co najmniej dwie noce. Co zobaczyć w Trieście, stolicy regionu Friuli-Wenecji Julijskiej? Co w takim razie zobaczyć we Friuli-Wenecji Julijskiej? Na pewno warto zacząć od wizyty w mieście Triest. To portowe miasto położone tuż nad Morzem Adriatyckim i stolica regionu. Jest to niewątpliwie bardzo niedoceniana miejscowość. Znajdziemy w niej mieszaninę wielu stylów architektonicznych, gdzie widać zarówno rzymskie, jak i austriackie wpływy. Znajdziemy tam przepiękny Piazza Unita d’Italia, jeden z ładniejszych placów we Włoszech, a w jego obrębie m.in. secesyjny gmach rządowy oraz ratusz. W Trieście na pewno trzeba zobaczyć port, który powstał z inicjatywy austriackiego cesarza Karola VI w 1719 roku. Wówczas uważano, że był to jedyny port Cesarstwa Austriackiego, a dziś na pewno jest jednym z największych na Morzu Adriatyckim. Nie bez powodu niektórzy mawiają, że Triest jest we Włoszech stolicą kawy. Miasto słynie z wielu urokliwych i przepięknych kawiarni, w których ludzie przesiadują całymi dniami. Nic dziwnego, że miasto przez lata przyciągało słynnych pisarzy, takich jak James Joyce. Co ciekawe, od listopada w Trieście będzie można oglądać wystawę prac znanego, anonimowego artysty ulicznego, Banksy’ego. Udine to kwintesencja włoskiej sztuki i architektury Kolejnym wartym odwiedzenia miastem regionu jest Udine. Nie tylko za niezwykle ciekawe zabytki i atrakcje, ale również okoliczny krajobraz, który zapiera dech w piersiach. Turyści pierwsze kroki kierują zazwyczaj na Piazza Libertà, który jest głównym i najstarszym zarazem placem miejskim. Tuż obok znajduje się gotycki ratusz Loggia del Lionello, który – chociaż relatywnie skromny – jest podziwianym i docenianym architektonicznym dziełem sztuki. Entuzjaści charakterystycznej włoskiej architektury właśnie w Udine odnajdą swój raj. Ulice i budynki zachwycają swoim pięknem. Znajduje się tu również bardzo dużo urokliwych restauracji i majestatycznych kościołów. Co ważne – w mieście nie brakuje niezwykłych muzeów i galerii. Chociaż Udine nie jest na czele liści najpopularniejszych Włoskich miast, to w rankingu miejsc idealnych do życia znajduje się w czołówce. Władze regionu zapewniają, że osoby, które przyjadą do tych miast, otrzymają kartę FVG, która umożliwi tańsze zwiedzanie tych przepięknych miejscowości. Natomiast dla turystów, którzy zamierzają spędzić tam ponad 3 doby, przygotowano specjalną tygodniową ofertę zniżkową. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Kolejny szkielet tyranozaura trafi wkrótce na aukcję. Szczątki warte są nawet 25 milionów dolarów
Aukcja odbędzie się pod koniec listopada w Hongkongu. To pierwszy raz, gdy w Azji odbędzie się licytacja szkieletu tyranozaura.
W tym artykule: 2 lata temu Stan został najdroższą sprzedaną skamieniałością w historii Kto kupi szkielet Shena? Ile warty jest tyranozaur? Odkrycia paleontologiczna dostarczają nam niezwykle wartościowej wiedzy dotyczącej naszej planety, ewolucji oraz gatunków, które niegdyś zamieszkiwały Ziemię. To właśnie m.in. dzięki paleontologom wiemy, jak powstawały i rozwijały się wszelkie organizmy, w tym ludzie. Znaleziska, czyli głównie skamieniałości, trafiają zazwyczaj do muzeów, gdzie są przechowywane. Tam też często odbywają się dalsze badania naukowe nad szczątkami. 2 lata temu Stan został najdroższą sprzedaną skamieniałością w historii Zdarza się również i tak, że w ramach organizowanych aukcji szkielety bywają sprzedawane i trafiają do prywatnych, a niekiedy anonimowych nabywców. Tak było m.in. w 2020 roku, gdy słynny tyranozaur Stan został sprzedany nieznanemu kupcowi za 31,8 miliona dolarów. Tym samym szkielet ustanowił rekord najdroższej sprzedanej skamieniałości w historii. 2 lata później kolejny szkielet dinozaura trafi na aukcję. I to nie byle jaki. Tyranozaur ma ponad 12 metrów długości, 4,6 m wysokości i waży ok. 1400 kg. Paleontolodzy odnaleźli go w Hell Creek, formacji skalnej datowanej na przełom kredy i paleocenu, która znajduje się na pograniczu stanów Montana Wyoming, Dakota Północna i Dakota Południowa. Naukowcy początkowo nazwali tyranozaura Shen, ale nowemu nabywcy przysługuje prawo nadania własnego imienia. Kto kupi szkielet Shena? Dom aukcyjny Christie’s w Hongkongu poinformował, że aukcja jest zaplanowana na 30 listopada. Tym samym będzie to pierwszy raz, gdy szkielet tyranozaura zostanie wylicytowany na kontynencie azjatyckim. – Po tym, jak w 2020 roku udało nam się sprzedać Stana, jest to dla nas bardzo duży zaszczyt, że możemy bez obaw znowu wystawić na aukcję kolejnego tyranozaura – mówi w oświadczeniu James Hyslop, dyrektor ds. nauki i historii naturalnej w Christie’s. Dlaczego słynny tyranozaur miał tak krótkie przednie łapy? Naukowcy znają odpowiedź i jest ona zaskakująca Chociaż szczęki i postura tyranozaura mogły wzbudzać postrach wśród jego wrogów, to nie możemy tego samego powiedzieć o jego ramionach. Te były krótkie i raczej groteskowe. Okazuje się... Przypomnijmy, że w 2020 roku Stan został sprzedany anonimowemu nabywcy. Na wiele miesięcy ślad po szkielecie zaginął i nikt nie wiedział, co się z nim stało, ani co niezidentyfikowany kupiec planuje z nim zrobić. Ile warty jest tyranozaur? Na początku tego roku National Geographic ustaliło, że 5,6-tonowa przesyłka, w której znajdował się tyranozaur, została w 2021 r. wysłana z Nowego Jorku do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Wydział Kultury i Turystyki w Abu Zabi potwierdził wówczas, że Stan będzie częścią ekspozycji w budowanym Muzeum Historii Naturalnej Abu Zabi. Eksperci twierdzą, że chociaż licytacja z udziałem Shena raczej nie przyniesie kolejnego rekordu, to i tak skamieniałość może być warta niemałą fortunę. Szacuje się, że jej wartość może wynieść między 15 a 25 milionów dolarów. Środowisko paleontologów jest jednak zaniepokojone aukcją. Naukowcy odkryli, że tyranozaury wyewoluowały bardzo małe oczy w konkretnym celu. Jakim? Ostatnie badania wykazały, że tyranozaury i inne mięsożerne, duże teropody wykształciły maleńkie i wąskie oczy, aby zmaksymalizować siłę ugryzienia. – Każdy szkielet i każda skamieniałość to podstawa do badań nad biologią i ewolucją rzadkich okazów. Nie wiadomo, czy Shen zostanie sprzedany do muzeum, czy w prywatne ręce. Może być tak, że tyranozaur już na zawsze pozostanie niedostępny dla paleontologów, a z tego, co wiem, nie został jeszcze w 100% przebadany – twierdzi w rozmowie z Live Science Thomas Carr, paleontolog i profesor biologii na Uniwersytecie Carhage w Wisconsin. Uczony dodaje, że coraz więcej bogatych kolekcjonerów włącza się w wyścig o niezwykle rzadkie i wartościowe z punktu widzenia nauki przedmioty. A muzeów nie stać na przelicytowywanie astronomicznych cen. Źródło: Live Science, Bloomberg. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Najdłuższe mosty na świecie - TOP 10 fascynujących konstrukcji
Najdłuższe mosty na świecie to prawdziwe cuda inżynierii. Gdzie znajdziemy najdłuższe mosty świata? Jaką długością legitymują się te giganty? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
W tym artykule: King Fahd Causeway Most Jintang Atchafalaya Basin Bridge Most Donghai Most Runyang Hangzhou Bay Bridge Manchac Swamp Bridge Lake Pontchartrain Causeway Qingdao Haiwan Bridge Hongkong-Zhuhai-Makau Bridge Gigantyczne konstrukcje są w stanie wytrzymać trudy eksploatacyjne i skutecznie oprzeć się niszczycielskim siłom natury. Obecnie człowiek jest w stanie wybudować kilkudziesięciokilometrowy most i jesteśmy przekonani, że w tej kwestii wciąż jeszcze nie powiedzieliśmy ostatniego słowa. Człowiek stworzył pierwszy most, przerzucając kłodę między rozdzielonymi punktami A i B. Później zaczął budować coraz bardziej zaawansowane konstrukcje. Już w czasach średniowiecznych niektóre największe zamki na świecie były wyposażone w mosty zwodzone. W końcu zapragnęliśmy wznosić coraz wyższe i dłuższe mosty. Na jakim poziomie znajduje się obecnie inżynieria mostowa? Najdłuższy most w Polsce jest zlokalizowany pod Grudziądzem, w ciągu autostrady A1. Wraz z estakadą, mierzy 1950 m. Z kolei najdłuższym polskim mostem bez estakady jest 1200-metrowy Most Solidarności w Płocku. Robi wrażenie? Nie da się zaprzeczyć, jednak znacznie mniejsza Dania potrafi budować o wiele większe konstrukcje. Stary most w Szanghaju zmieni się w kolorowy park? To wizja przyszłości miast Mieszkańcy Szanghaju złożyli petycję, w której apelują do władz miasta o wyremontowanie starej kładki Puji Road przebiegającej nad Suzhou Creek. Choć plany remontu nie zostały jeszcze za... Najdłuższy duński most - Great Belt - legitymuje się długością 18 km i jest jednocześnie najdłuższym mostem w Europie. Wypada jednak podkreślić, że na tle reszty świata, te dane nie wyglądają zbyt imponująco. Zapraszamy do zapoznania się z rankingiem obejmującym słynne mosty, które mogą poszczycić się statusem najdłuższych na świecie. King Fahd Causeway Nasze zestawienie otwiera King Fahd Causeway, czyli trasa łącząca Bahrajn z Arabią Saudyjską. Jego betonowa, wieloprzęsłowa konstrukcja została oparta na filarach. Najbardziej charakterystycznym elementem tej konstrukcji jest podwyższenie, które ma za zadanie umożliwić ruch jednostkom pływającym. Połączenie wybudowane w latach 1982-1986 stało się najważniejszą drogą między Bahrajnem a Arabią Saudyjską. Prace pochłonęły kwotę 1,2 mld dolarów. Jaką długością legitymuje się ten wspaniały most? Całkowita długość to 25 kilometrów, a szerokość - 23 metry. Most Jintang Chiny stały się prawdziwą potęgą gospodarczą. W tym kontekście nikogo nie powinno dziwić, że to właśnie w Państwie Środka powstają najciekawsze budowle świata - największe, najpiękniejsze i najdziwniejsze budynki oraz ogromne mosty. Ukończony w grudniu 2009 roku Jintang jest betonową konstrukcją wieloprzęsłową, wspartą na filarach. Ten niezwykły obiekt łączy portowe miasto Ningbo z wyspą Jintang. Jaką długością legitymuje się ten kolos? Odpowiadamy - 26,54 km! Robi wrażenie, prawda? To jeszcze nic! W dalszej części zestawienia pojawi się wiele znacznie okazalszych konstrukcji chińskich. Atchafalaya Basin Bridge Z Chin przenosimy się do Stanów Zjednoczonych. W kwestii liczby ogromnych mostów, USA nie dzierży już tytułu lidera. Nie zmienia to jednak faktu, że można tam zobaczyć masę inżynieryjnych cudów. Jednym z nich jest Atchafalaya Basin Bridge. Dwie bliźniacze konstrukcje zostały wzniesione w stanie Luizjana, między Baton Rouge a Lafayette. Most, a właściwie - dwa poprowadzone obok siebie mosty wybudowano nad terenami bagiennymi. Obiekt został oddany do użytku w 1973 roku. Jego całkowita długość to 29,29 km. Tu zobaczysz najpiękniejsze zachody Słońca! Najstarszy most tekowy na świecie Ten wyjątkowy obiekt znajduje się w Mjanmie (Birmie). Most Donghai Wracamy do Chin. Most Donghai, czyli Wielki Most Morza Wschodniego, połączył port Yangshan na wyspie Donghai z Szanghajem. Innowacyjna konstrukcja składa się z niemal 700 segmentów. Trasę poprowadzono tuż nad lustrem wody, jednak jedno z przęseł zostało podwyższone i wydłużone do 420 metrów, dzięki czemu pod mostem mogą swobodnie przepływać wielkie jednostki transportowe. Obiekt został oddany do użytku w 2005 roku. Jego całkowita długość to 32,5 km. Most Runyang Pozostajemy w Chinach. Kolejnym wielkim obiektem na naszej liście jest Runyang. To wielki kompleks mostowy, który przebiega nad rzeką Jangcy, w prowincji Jiangsu (poniżej Nankinu - stolicy prowincji). Most (będący częścią autostrady Pekin-Szanghaj) został oddany do użytku w 2005 roku, a jego budowa pochłonęła 700 mln dolarów. Jego całkowita długość to 35,66 km. Ta imponująca wartość czyni ten obiekt najdłuższym mostem wiszącym na świecie. Hangzhou Bay Bridge W 2007 roku, między miastami Jiaxing i Ningbo Hangzhou (prowincja Zhejiang), powstał kolejny chiński olbrzym. Początkowo most miał być wyprowadzony z położonej na przedmieściach Szanghaju miejscowości Jinshan. Protest lokalnych władz wymusił jednak zmianę planów. Na budowę tego giganta wydano 11,8 mld yuanów. Obiekt mierzący 35,6 km długości oddano do użytku w 2008 roku. Most na rzece Kwai- jedyny taki most Most na rzece Kwai to jeden z najsłynniejszych mostów w historii kina. Każdego roku odwiedzają go tysiące turystów. Warto się tam wybrać, podczas wakacji w Azji Południowo-Wschodniej. Manchac Swamp Bridge Powróćmy na chwilę do Luizjany, gdzie wznosi się czwarty najdłuższy most świata. Manchac Swamp Bridge został oddany do użytku w 1970 roku. Zastosowane rozwiązania inżynieryjne nawet dziś robią ogromne wrażenie. Możemy sobie tylko wyobrazić, jak bardzo innowacyjna była ta konstrukcja w latach 70. XX wieku. Tereny bagienne są nieodłącznym elementem stanu Luizjana, a most przebiega właśnie nad nimi. Aby zapewnić konstrukcji należytą stabilność, słupy wspierające umieszczono na głębokości przekraczającej 70 metrów. Łączna długość mostu to 36,71 km. Lake Pontchartrain Causeway Kolejne miejsce na naszej liście zajmuje najdłuższy most w USA. Lake Pontchartrain Causeway przebiega nad jeziorem Pontchartrain w Nowym Orleanie (niedaleko mostu Manchac Swamp). Łączy Metairie z Mandeville. Obiekt oddany do użytku w 1969 roku często jest wymieniany jako najdłuższy, bo ponad 70-kilometrowy most. Nieco rozmija się to z prawdą, bo kompleks składa się z dwóch niezależnych mostów, wybudowanych równolegle. Jego faktyczna długość to 38,44 km. Qingdao Haiwan Bridge Czas na drugą pozycję w naszym zestawieniu. Chiński Qingdao Haiwan Bridge przebiega nad zatoką Jiaozhou, między centrum Qingdao i jego dzielnicą Huangdao. Jego innowacyjna konstrukcja ma stawić opór tajfunom, trzęsieniom ziemi i uderzeniu statku, którego wyporność nie przekracza 300000 ton. Budowa zaawansowanego mostu kosztowała 10 mld yuanów, czyli mniej więcej 1,55 mld dolarów. Obiekt został oddany do użytku w 2011 roku. Jego całkowita długość to 42,5 km. Niewidzialny most w Holandii konkurencją dla azjatyckich budowli Kładka w holenderskim mieście Halsteren nieprzypadkowo kojarzy się z Mojżeszem i rozstąpieniem Morza Czerwonego. Hongkong-Zhuhai-Makau Bridge Qingdao Haiwan Bridge dzierżył tytuł najdłuższego mostu świata aż do 2018 roku, kiedy z najwyższego miejsca na podium strącił go obiekt zamykający naszą listę - Hong Kong-Zhuhai-Makau Bridge. Zachwycający obiekt połączył Chiny kontynentalne z miastami wyspiarskimi: Hongkongiem i Makau. Prace budowlane (w kontynentalnej części kraju) ruszyły w 2009 roku. W 2011 roku uruchomiono roboty po stronie Hongkongu. O tym, jak duży jest to most, że stal użyta w jego konstrukcji pozwoliłaby na wybudowanie... 60 Wież Eiffla! Całkowita długość obiektu to 55 km, z czego 23 km zajmuje most główny, a 6,7 km - tunel podwodny. Reszta to drogi dojazdowe: 13,4 km po stronie Zhuhai i 12 km po stronie Hongkongu. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
Hong Kong – miasto, które nigdy nie śpi. Co warto wiedzieć przed podróżą?
Hongkong to jedno z najnowocześniejszych miast świata, w którym największym luksusem jest przestrzeń. Czym jeszcze potrafi zaskoczyć turystów?
W tym artykule: Czym zachwyca Hongkong? Hongkong – chiński czy brytyjski? Hongkong – ciekawostki Zaparło mi dech. Tak, od widoku też. Trudno było nie zerkać co chwila przez ramię: za mną piętrzyły się szklane giganty World Trade Centre i giełdy, między nimi połyskiwały elewacje pomniejszych drapaczy chmur, a w tle, na wodach Portu Wiktorii, kursujące promy rozkładały za sobą wodne pióropusze. Ale to nie dlatego sapałam jak miech. To wspinaczka do hotelu położonego na tzw. Średnich Poziomach (Mid-Levels), w połowie niemal pionowej góry, wyciskała ze mnie siódme poty. Hong Kong: Ludzkie fermy. Jak wygląda życie w klatce [FOTOREPORTAŻ] Ogromnie wysokie czynsze mieszkaniowe zmusiły wielu ludzi w Hong Kongu do mieszkania w najtańszych i najmniejszych lokalach upchniętych w gigantycznych budynkach slumsów. Fotoreporter odwiedzi.. Mieszkańcy Hongkongu muszą mieć niezłą krzepę, żeby pokonywać to zbocze kilka razy dziennie. – Wiesz, że na sąsiedniej ulicy są schody? – zaczepiła mnie po angielsku nastolatka z różową parasolką chroniącą przed palącym słońcem. Musiałam rzeczywiście słabo wyglądać. – Co to za różnica wspinać się po schodach czy po chodniku – wydyszałam z niemrawym uśmiechem. – Wcale nie musisz się wspinać. To ruchome schody, zaprowadzę cię tam. Resztę drogi pokonałam jak mandaryn, niesiona niemal na próg hotelu cudem inżynierii zwanym Central–Mid Levels Escalator. Byli kolonialni włodarze Hongkongu uznali, że różnica wysokości na wyspie jest jednak nieznośna i 24 lata temu zbudowali najdłuższe na świecie ruchome, zadaszone schody łączące centrum finansowe na nadbrzeżu z dzielnicami mieszkalnymi położonymi 134 m wyżej. Od wdzięczności, którą czułam, jadąc nimi do góry, większa była tylko ta, gdy przyszło nimi znów zjechać. Widok na morze, las wieżowców i rzucone na wodę zielone kamyczki dalszych wysp powoli ustępował gwarnym tunelom miasta, gdzie każdy skrawek wolnego miejsca wykorzystany jest do maksimum. Jechałam, zaglądając w kubki z mleczną herbatą siedzącym w kawiarni ludziom, licząc pieczone kaczki dyndające na hakach straganów, wąchając kadzidlany dym z domowego ołtarzyka. Na samym dole towarzysząca mi ludzka masa została wypluta do klimatyzowanych korytarzy centrum handlowego, które rozdystrybuowały nas dalej. Zadziwiające, że w tym labiryncie mostów, ruchomych chodników i naziemnych przejść się nie zgubiłam. OPody. Czy mikrokawalerki rozwiążą problemy mieszkaniowe Hongkongu? [GALERIA] Mieszkańcy Hongkongu borykają się z problemami mieszkaniowymi. Nawet mała kawalerka to luksus, na który nie stać wielu z nich. Czy OPody są odpowiedzią na potrzeby mieszkańców tego miasta? Czym zachwyca Hongkong? W porcie wskakuję na zielony prom Star Ferry i po dziesięciu minutach wdychania bryzy i oparów diesla daję się wynieść tłumowi na nadbrzeże półwyspu Koulun. To czubek kontynentalnej części Hongkongu. Za nim, aż do granicy z ChRL, rozciągają się Nowe Terytoria. O ile Hongkong to po kantońsku „pachnący port”, nazwa półwyspu znaczy „dziewięć smoków”. Nadał ją temu skrawkowi ziemi przebywający tu w XIII w. ostatni cesarz dynastii Song. Wtedy, i przez kolejne setki lat, tereny te były cichą prowincją cesarstwa: rządziło tu pięć bogatych klanów, które cichcem pozbawiły ziemi lokalną ludność. Lud Tonka do dziś mieszka wyłącznie na pokładach swoich łodzi. Na skalistych wysepkach i w zacisznych portach mieli swoje bazy piraci. W tej chwili na nadbrzeżu Koulunu eleganckie hotele konkurują o dostęp do najlepszego widoku, a w porcie, obok tabliczek z napisami „proszę się nie przepychać”, kłębi się tłum. Hongkong jest jak spełniony sen futurystów. Fascynuje i oszałamia nowoczesnością. W 7-milionowym mieście największym luksusem jest przestrzeń. Lawirowania w tłumie uczysz się tu od dziecka, pojęcie dystansu intymnego jest względne. Polska hitem dla turystów z Azji Nie ma na świecie bardziej obleganego miasta niż Hongkong. To zdecydowanie numer jeden wśród turystów - tak wynika z rankingu Top City Destination. Jednak Warszawa też ma się całkiem nieźle Tak jest też na nocnym targu przy Nathan Road. Zakochani przechadzają się promenadą, okupują ławki pod Muzeum Sztuki i podziwiają to co ja. Tyle że z zacisza baru na najwyższym piętrze hotelu Sheraton. Codziennie o 8 wieczorem wyspa Hongkong rozbłyskuje istną symfonią świateł. Przy dźwiękach muzyki fronty drapaczy chmur zmieniają kolory. Od ostryg w Sheratonie wolę kolację, o której marzyłam od kilkunastu lat: curry w słynnym Chungking Mansions. Kto widział film Wonga Kar-Waia Chungking Express, wie, że w połączonych blokach przy Nathan Road znajdzie jedne z najzacniejszych hinduskich knajpek. Bohaterowie filmu szukali tam miłości w miejskiej dżungli – ja wolę napełnić żołądek i zobaczyć na własne oczy międzynarodowy tygiel. Na parterze królują pakistańskie i nepalskie jadłodajnie, afrykańskie bistra. Dalsze piętra zajmują arkady handlowe, firmy, sklepy, mieszkania i tanie hostele. W pięciu 17-piętrowych blokach mieszka około 4 tys. ludzi! Może popełniam błąd, że nie śpię tu ani jednej nocy? Szybka wizyta w wybranym na chybił trafił Tokyo Hostel sprowadza mnie na ziemię: jedyny wolny akurat pokój nie ma okna. 7 podróży do Azji, które warto odbyć. (Uwaga, inspiruje do kupienia biletu) Dlaczego warto polecieć do Azji? Który kraj wybrać na początek? Oto kilka azjatyckich inspiracji od redakcji Travelera. Hongkong – chiński czy brytyjski? Biura turystyczne powiedzą ci, że w Hongkongu „Wschód spotyka się z Zachodem”, ja powiem, że w tym labiryncie blokowisk spotyka się cały świat. Może w czasach panujących tu przez sto lat Brytyjczyków Wschód zaledwie stykał się z Zachodem. Kolonialiści siedzieli w swoich willach pod Victoria Peak, sączyli dżin z tonikiem w Klubie Zagranicznych Korespondentów i na wyścigach, a lokalna ludność albo ubijała z nimi interesy, albo schodziła im z drogi. Europejczycy przybyli tu, aby kupować od Chińczyków herbatę, jedwab i porcelanę, ale nie w smak były im cesarskie restrykcje handlowe. Sami mieli niewiele do zaoferowania oprócz brutalnej siły i opium. Najpierw zalali więc narkotykami całe Chiny, a potem wzięli w posiadanie wyspę Hongkong, 262 inne wyspy i położone na kontynencie obszary zwane Nowymi Terytoriami. W ciągu stu lat rządami twardej ręki uczynili z tego skrawka ziemi potęgę. Hongkong: drakońskie nowe prawo i pierwsze zatrzymania. Wielka Brytania oferuje azyl W trakcie środowych demonstracji w Hongkongu zatrzymano 300 osób, po zarzutem naruszenia nowego prawa o bezpieczeństwie państwowym, które weszło w życie zaledwie we wtorek. Nowe regulacje ne... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/na-mocy-nowego-prawa-karalne-moze-byc-wzywanie-do-autonomii-hongkongu-photo-by-katherine-cheng-sopa-images-lightrocket-via-getty-images-974e1b9.jpeg" width="938" height="625" alt="Na mocy nowego prawa karalne może być wzywanie do autonomii Hongkongu (Photo by Katherine Cheng/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" title="Na mocy nowego prawa karalne może być wzywanie do autonomii Hongkongu (Photo by Katherine Cheng/SOPA Images/LightRocket via Getty Images)" /> W 1997 r. Hongkong wrócił pod panowanie Chin. Specjalny status i zachowanie części swobód poprzedniego systemu nie znaczy jednak, że panuje tu demokracja. Nigdy jej tu nie było. Im dalej w betonowe otchłanie Koulunu, w stronę nocnego targu na Temple Street, tym wyraźniej widać, że Wschód pożarł już Zachód. Znikają angielskie napisy, znajome marki sklepów. Jestem w zupełnie obcym kraju. Jeszcze wyraźniej widzę to następnego dnia, podczas wycieczki na teren Nowych Terytoriów. Przez większość dnia jestem jedyną Europejką w okolicy. Nikt się nie wysila, żeby rozmawiać ze mną po angielsku. Pani serwująca zupę nie kryje zdziwienia, że w ogóle się tu snuję – przecież dzielnica Castle Peak to głównie zakłady przemysłowe, elektrownie i baza wojskowa. Ale też w pobliskim parku krajobrazowym stoi jedna z najstarszych świątyń buddyjskich regionu, Tsing Shan. To przecież tu nakręcono kilka scen do filmu Wejście smoka. Spodziewałam się pielgrzymek kinomanów, a na dziedzińcu świątyni jestem sama. Podróż pociągiem przez Azję. 6 niezwykłych tras kolejowych Od początku pandemii koronawirusa trendy w podróżowaniu zmieniły się. Zmieniło się również podejście do bezpieczeństwa w trakcie wycieczek. Nowe restrykcje i obostrzenia doprowadziły do... Kolejne dni nabierają znajomego rytmu. Uciekam od miasta, potrzebuję oddechu. Hongkong zachwyca i fascynuje, ale wszechobecny tłum i niemilknący gwar zagłuszają myśli. Co rano z ulgą wskakuję na kolejny prom płynący na coraz dalsze wyspy. Np. Lantau – z gigantycznym Buddą siedzącym po turecku na szczycie góry. Do jego stóp wspinam się po stromych schodach. Zaglądam do zbudowanej na palach wioski Tai O. Śpiącą wyspę Lamma przemierzam na piechotę, od portu z rybackimi knajpkami, przez dżunglę, gdzie przy ścieżkach ustawiono specjalne toalety... dla psów, aż po puste plaże. Snuję się po ulicach miasteczka Stanley na wyspie Hongkong, gdzie unosi się jeszcze ponury duch japońskiego więzienia z czasów okupacji. Na cmentarzu Wo Hop Shek, gdzie nagrobki kosztują czasem miliony, nie ma żywego ducha. Duchom przodków nie należy przeszkadzać, rodziny przychodzą w odwiedziny dwa razy w roku. W sklepie przycmentarnym kupuję plik ofiarnych pieniędzy, które pali się na grobach. Zmarłym w zaświatach nie powinno niczego braknąć, więc zaopatrzyć się tu można w papierowe samochody, atrapy książek i komputerów, żeby potem puścić je z dymem. W sąsiednim sklepie z artykułami feng shui pozwalam sobie wcisnąć specjalny kalendarz. W Hongkongu nic nie odbywa się bez konsultacji feng shui i astrologa. Okazuje się, że data mojego wylotu jest najgorsza z możliwych – nie wolno wtedy podróżować! I co teraz? Mam rzucić parą kości wyglądających jak dwie połówki ostryg i zadać pytanie. – Odpowiedź brzmi: tak! – ogłasza mnich i wyciąga rękę po zapłatę. – O co zapytałaś? – dopytuje. – Czy mimo wszystko szczęśliwie wyjadę i czy jeszcze tu wrócę? Wietnam znosi prawie wszystkie restrykcje i ponownie otwiera granice dla turystów Wietnam jest krajem, który od początku pandemii wprowadził restrykcje, które mocno uderzyły w rynek turystyczny. Teraz ponownie otwiera swoje granice. Hongkong – ciekawostki Dojazd: Latają tu wszystkie większe linie lotnicze: od Lufthansy, przez KLM, po Emirates czy Aerofłot. Cena biletu: ok. 2300 zł. Nocleg: Causeway Bay Inn – tani hotel na wyspie Hongkong, blisko metra. Rezerwuj z wyprzedzeniem, bo są tu tylko 3 pokoje. Od 250 zł. Bishop Lei International House – jedna z najlepszych tanich opcji w centrum; małe pokoje, ale za to z widokami na Port Wiktorii i z odkrytym basenem. Od 300 zł. Dorsett Mongkok Hotel – na półwyspie Koulun, od 340 zł. Jedzenie: Lokalna specjalność to przede wszystkim pierożki dim sum – małe porcje serwowane są w bambusowych koszyczkach. Spróbujcie też kurzych łapek na parze czy kilku innych odmian pierogów: har gao – z krewetkami, lo mai gai zawiniętych w liść lotosu czy xiaolongbao – z mięsem i bulionem. Tekst ukazał się na łamach magazynu „National Geographic Traveler Extra – Azja 22 pomysły na podróż życia” (nr 02/2018).
Chomiki przeniosły wariant Delta koronawirusa do Hongkongu. Setki zwierząt do uśpienia
To chomiki są odpowiedzialne za przeniesienie wariantu koronawirusa Delta na mieszkańców Hongkongu i wywołanie kolejnej fali COVID-19 wśród ludzi – uznali tamtejsi naukowcy. Aby zapobiec dalszemu rozprzestrzenianiu się wirusa, zdecydowano o uśpieniu i utylizacji ponad 2 000 domowych gryzoni.
W tym artykule: Koronawirus Delta przenoszony przez chomiki Nowa droga rozprzestrzeniania się koronawirusa Delta Koronawirus Delta jest jednym z dominujących obecnie wariantów SARS-CoV-2 na świecie. Hongkong, znany z utrzymywania ścisłego reżimu pandemicznego, przez długi czas pozostawał wolny od tego wariantu, a z pojedynczymi zakażeniami potrafił się szybko uporać. Tym większe było zaskoczenie tamtejszych organów ochrony zdrowia, gdy 15 stycznia poinformowano o 23-latku, który uzyskał pozytywny wynik testu na obecność Delty. Ostatni, wcześniejszy przypadek Delty, zarejestrowano tam w październiku 2021 roku. Ponieważ mężczyzna był pracownikiem lokalnego sklepu zoologicznego, zdecydowano o przeprowadzeniu testów na COVID-19 wśród zwierząt. W ciągu kilku dni pobrano wymazy od ponad 100 zwierząt znajdujących się w sklepie i kolejnych 500 hodowanych w magazynie zaopatrującym sklep. Wyniki testów wykazały, że zakażone koronawirusem zostały tylko chomiki syryjskie, a dokładnie 15 z 28 przebadanych gryzoni. Po potwierdzeniu zakażenia, naukowcy pobrali dodatkowe próbki od chorych chomików i zakażonego mężczyzny, aby zsekwencjonować genom wirusa odpowiedzialnego za chorobę. Wszystkie próbki zawierały wariant koronawirusa Delta, który nie został wcześniej wykryty w Hongkongu i prawdopodobnie pochodził z tego samego źródła. Goryle z San Diego zakażone koronawirusem. Mają katar i kaszel Goryle nizinne zamieszkujące San Diego Zoo Safari Park w stanie Kalifornia poddano testom w kierunku koronawirusa. Kilka z nich uzyskało wynik pozytywny, świadczący o zakażeniu SARS-CoV-2. To ... Koronawirus Delta przenoszony przez chomiki Od 15 stycznia w Hongkongu zgłoszono już 50 przypadków zakażenia koronawirusem Delta u ludzi. Badania kolejnych zarażonych potwierdziły, że pierwszym ogniskiem nowej fali epidemii był sklep zoologiczny. To sprawiło, że organy ds. zdrowia publicznego podjęły decyzję o uśpieniu i utylizacji ponad 2 tys. chomików – głównie przebywających w sklepach zoologicznych, lecz także tych, które już trafiły do domów mieszkańców. Naukowcy z Uniwersytetu w Hongkongu pogłębili wstępne analizy i doszli do wniosku, że pierwsze chomiki zostały zarażone Deltą już w listopadzie 2021 roku, a więc jeszcze przed sprowadzeniem ich do Hongkongu. To sugeruje, że wirus mógł niepostrzeżenie rozwijać się wśród zwierząt i mutować, zanim ponownie przeskoczył na ludzi. Tym samym chomiki zostały uznane dopiero za drugie – po norkach – zwierzęta, które mogą zarażać ludzi wirusem SARS-CoV-2. Badania, których wyniki mają w najbliższym czasie ukazać się w czasopiśmie „The Lancet”, to także pierwszy dowód na to, że chomiki mogą zarazić się koronawirusem poza celowymi zakażeniami w laboratorium. Dania: zostanie zabitych nawet 15 mln norek z obawy przed nową odmianą koronawirusa Największy producent futer z norek zabije wszystkie zwierzęta hodowane na setkach farm. W północnej Danii już 12 osób zaraziło się nową, zmutowaną w ciałach norek odmianą koronawirusa. ... Nowa droga rozprzestrzeniania się koronawirusa Delta Współautor badania, prof. Leo Poon, wirusolog z Uniwersytetu w Hongkongu, przyznaje, że „handel zwierzętami domowymi należy uznać za nową drogę rozprzestrzeniania się wirusa". Podkreśla jednak, że nadal w największym stopniu ludzie zarażają się od siebie nawzajem, a nie od zwierząt domowych. Niemniej, przypadek Hongkongu pokazuje, jak ważne jest ścisłe monitorowanie międzynarodowego handlu zwierzętami. – SARS-CoV-2 może krążyć wśród zwierząt, ewoluując w nieoczekiwany sposób, a następnie rozprzestrzeniać się z powrotem na ludzi. Przy tym wirusie nie potrzebujemy więcej niespodzianek – mówi Marion Koopmans, wirusolożka z Uniwersytetu Medycznego w Rotterdamie. Psy i koty też powinny zostać zaszczepione na COVID-19. I nie chodzi o ich zdrowie Niemal od początku pandemii opiekunowie psów i kotów zastanawiają się, czy i jak powinni chronić swoich pupili przed koronawirusem. I choć badania pokazują, że zwierzęta domowe chorują r... Jak podają władze Hongkongu, zakażone chomiki były importowane z Holandii. Co więcej, analiza genomów zgromadzonych w globalnej bazie SARS-CoV-2 wykazała, że wariant wirusa wykryty u chomików był najbliższy temu, jaki wykryto u ludzi w Europie Wschodniej. Ten związek sugeruje, że zwierzęta mogły zostać zakażone przez kontakt z innymi ludźmi w czasie transportu do Hongkongu. Niektórzy eksperci sceptycznie podchodzą do wyników badań i podkreślają, że nawet jeśli chomiki są w stanie zarażać ludzi koronawirusem, to ryzyko, że dojdzie do takiego incydentu, jest bardzo niskie. Źródło: Social Science Research Network.
Hong Kong: Ludzkie fermy. Jak wygląda życie w klatce [FOTOREPORTAŻ]
Ogromnie wysokie czynsze mieszkaniowe zmusiły wielu ludzi w Hong Kongu do mieszkania w najtańszych i najmniejszych lokalach upchniętych w gigantycznych budynkach slumsów. Fotoreporter odwiedził i sfotografował żyjących w klatkach.
- Gdy przyjechałem do domu, ropłakałem się - mówi Benny Lam o doświadczeniu fotografowania strasznych warunków życia w Hong Kongu. Przez cztery lata odwiedził około 100 mieszkań podzielonych na malusieńkie klitki w starej części miasta. Lam oswoił się z widokiem ludzi mieszkających na 15 metrach kwadratowych, w przestrzeniach zwanych "trumiennymi kostkami" (ang. coffin cubicles). Fotografując jedną odrobinę większą niż poprzednie Lam powiedział najemcy: - Ma pan duży trumno-dom! - Poczułem się okropnie - wspomina - mieszkanie w ten sposób nie powinno być normą, a mnie dopadła znieczulica. Hong Kong lśni światłem neonów i skrzy się witrynami luksusowych sklepów pełnych biżuterii, samochodów, gadżetów technologicznych. Horyzont znaczą piękne drapacze chmur gdzie siedziby mają największe firmy świata. Jednocześnie gigantyczne czynsze wypchnęły do slumsów tysiące ludzi i stłoczyły ich w ludzkich fermach, podzielonych mieszkaniach, kostkach czy schronieniach budowanych ze śmieci. - Od gotowania po spanie, wszystko ma miejsce w jednym maleńkim pomieszczeniu - mówi Lam. By stworzyć przestrzeń na wynajem kostek (lub klatek, bo często są to w istocie klatki) dzieli się nielegalnie mieszkanie o powierzchni około 37 metrów kwadratowych tak by zmieścić 20 piętrowych łóżek. Każde kosztuje 25 dolarów za miesiąc, a miejsca jest tak mało, że nie da się stanąć wyprostowanym. W fotoreportażu zatytułowanym "W pułapce" Lam stara się pokazać miejsca, których prosperity Hong Kongu nie sięga. Liczy, że dzięki temu świat zwróci uwagę na niesprawiedliwość społeczną i los najbiedniejszych. - Możesz się zastanawiać dlaczego mamy się przejmować losem ludzi, z którymi nie mamy nic wspólnego - pisze na swojej stronie w portalu Facebook - ale to ludzie, którzy są w twoim życiu obecni codziennie. To kelnerzy z restauracji, w których jesz, strażnicy centrów handlowych, które odwiedzasz, sprzątacze ulic, po których chodzisz i roznosiciele przesyłek, których codziennie mijasz. Różnica to miejsce zamieszkania, a chodzi tu o ludzką godność. Jedno zdjęcie szczególnie poruszyło Lama. Widać na nim mężczyznę, który ma tak mało miejsca, że nie może wyprostować nóg, a jego kolana opierają się o ściany bez okien. Zupełnie jak w trumnie. Jest on w trakcie posiłku, je fasolę z puszki i ogląda telewizję na malutkim ekranie. Nad nim, z niskiego sufitu, zwisa schnące pranie. Dla Lama to kwintesencja, którą chce pokazać tym lepiej sytuowanym oraz rządzącym by przekonać ich do działania i pomocy w walce z kryzysem mieszkaniowym miasta.
Oto 10 najfajniejszych dzielnic na świecie. Ranking Time Out 2020
Jak co roku serwis turystyczny Time Out przepytał tysiące użytkowników i ekspertów, żeby sprawdzić, które miasto na świecie i jaka jego dzielnica jest najbardziej atrakcyjne pod względem oferowanej rozrywki, wydarzeń kulturalnych, społecznych czy kulinariów. Zobaczcie, jakie miasto zajęło pozycję lidera.
„Każdego roku badamy tysiące ludzi na całym świecie, aby odkrywać najfajniejsze dzielnice świata: miejsca, które reprezentują ducha największych miast na ziemi. Są to miejsca, gdzie można zjeść i zabawić się, poznać sztukę i kulturę, atmosferę i osobowość” – piszą organizatorzy plebiscytu. 2020 rok był wyjątkowy w historii rankingu, bo w tym roku jak nigdy wcześniej spędziliśmy wiele czasu w swojej najbliższej okolicy, poznając lokalne atrakcje, kuchnie, czy angażując się w akcje społeczne. Time Out przepytał ponad 38 000 mieszkańców największych miast oraz poprosił o opinię swoich redaktorów i ekspertów z całego świata. W ten sposób wyłoniono 40 najfajniejszych dzielnic na świecie, a my przedstawiamy pierwszą dziesiątkę. 10. Marrickville, Sydney Marrickville to prawdziwy kulturowy i społecznościowy tygiel, i właśnie ta różnorodność sprawia, że jego popularność jako modnego przedmieścia Sydney, wciąż rośnie. Maxim Boon z Time Out Sydney mówi, że Marrickville to miejsce zaskakujących dwoistości, gdzie rzemieślniczy piekarze z Two Chaps i stylowi sommelierzy z Where's Nick dzielą ten sam kawałek chodnica, co prosty wietnamski sklep z kanapkami. Obecność portugalskich, wietnamskich, włoskich i greckich imigrantów sprawiła, że powstała tu najbardziej eklektyczna scena kulinarna w mieście. Kluczową rolę w przekształceniu tego niegdyś przemysłowego zakątka miasta w popularny cel wieczornych wypraw odegrali też artyści i queerowi twórcy. Pomimo bliskości drogiego śródmieścia, Marrickville zdołało pozostać przystępne cenowo, w dużej mierze dzięki brakowi wieżowców i hoteli. 9. Haut-Marais, Paryż Mniej turystyczne niż właściwe Marais, Haut-Marais na północy Paryża w ciągu ostatnich kilku lat stało się bardzo stylową lokalizacją. Dzielnica położona pomiędzy stacjami metra Rambuteau, Temple i Saint-Sébastien Froissart, przyciąga smakoszy ekskluzywnymi restauracjami położonymi w historycznych murach Marché des Enfants Rouges. Odwiedzający mają też szansę wstąpić do wiodących galerii sztuki współczesnej, a miłośnicy słodyczy do kawiarni Jacquesa Genina, której właściciel przekazał 500 kg doskonałej czekolady pracownikom służby zdrowia na początku tego roku. Haut-Marais ożywa szczególnie nocą i znane jest jako swoista „ojczyzna” koktajl-barów. Little Red Door, Bisou, Candelaria – wystarczy zagłębić się w kręte uliczki, żeby znaleźć oszałamiające lokale serwujące najlepsze drinki. 8. Dennistoun, Glasgow Graniczy z Nekropolią, M8 i liniami kolejowymi, Dennistoun przypomina odosobnioną wyspę na East End w Glasgow. W ciągu ostatniej dekady napływ młodych ludzi – głównie studentów z pobliskiego Uniwersytetu Strathclyde – zmienił demografię tej niegdyś robotniczej dzielnicy. Za zmianą mieszkańców jeszcze nie nadeszła fala architektoniczna, wciąż królują tu więc kamienice z żółtego i czerwonego piaskowca. Przed pandemią Dennistoun było też znane z bogatego i kolorowego życia kulturalnego – w lokalach nie brakowało muzyki na żywo i kabaretów. Zaangażowana młoda społeczność chętnie wspiera inicjatywy takie jak Zero Waste Market oraz Food Forest w Alexandra Park, gdzie mieszkańcy z różnych środowisk spotykają się, aby sadzić warzywa i rośliny, a przy okazji budować wspólnotę. 7. Shaanxi Bei Lu / Kangding Lu, Szanghaj Sto lat temu ta senna dzielnica była częścią Międzynarodowej Osady Szanghajskiej – zachodniej enklawy do 1941 r. Teraz szybko przekształca się w tętniące życiem miejsce, gdzie rozkwitają nowe kawiarnie, bary i restauracje. Wśród niskich domów i oldschoolowych sklepów można tu znaleźć maleńką naturalną winiarnię SOiF i japońsko-amerykański Lucky Diner. Jednym z najbardziej ekscytujących nowości w Shaanxi Bei Lu jest najnowsza wersja całodziennego baru wrotkarskiego Riink. To dzieło Ting Ting Liang, właściciela pobliskiego lokalu LBTQ+ – baru Roxie. Chociaż Międzynarodowa Osada dawno przestała istnieć, dzielnica nadal wydaje się być kulturową krzyżówką. 6. Wedding, Berlin Dzielnice Berlina, takie jak Neukölln, Kreuzberg i Mitte, były znane z modnych restauracji i sklepów, które już dziś nie istnieją, ale w Wedding wciąż można znaleźć tamten klimat. Na północny zachód od centrum miasta, jego wielokulturowa, wielopokoleniowa społeczność pozostaje lojalna wobec lokalnych firm, od niezależnych sklepów spożywczych po nowatorskie punkty gastronomiczne. Oprócz znanych od dawna faworytów, takich jak Asia Deli na Seestraße, nowicjusze, tacy jak przyjazne weganom włoskie Sotto, domowa kuchnia tajwańska Cozymazu i Ernst (z gwiazdką Michelin) szybko zyskały popularność jako lokalne miejsca spotkań. Chociaż miasto jest znane jako miejsce 24-godzinnej imprezy, boczne uliczki Wedding są na tyle ciche, że gwarantują spokojny sen, gdy zdecydujesz się odpocząć po zbyt wielu atrakcjach. Za dnia możesz cieszyć się wspaniałymi widokami nad jeziorem Plötzensee i w Volkspark Rehberge. 5. Yarraville, Melbourne Melbourne zawsze było kulturalną stolicą Australii, ale w 2020 roku lockdown sprawił, że wiele ważnych atrakcji i wydarzeń zostało zawieszonych – muzyka na żywo, imprezy kulturalne, kawiarnie, galerie, muzea. Z drugiej strony duch wspólnoty w Melbourne nigdy nie był silniejszy, a dzielnica, która najlepiej to uosabia to Yarraville – zachodnie przedmieścia. Podsumowują to dwie historie z Yarraville, które przytacza tamtejsza korespondentka Time Out. Lee Smith-Moir, mieszkanka dzielnicy, w czasie lockdownu razem z córkami zaczęła rozwieszać w okolicy plakaty zachęcające do dzielenia się uśmiechem. Z kolei łyżwiarka Belle Hadiwidjaja jeździła ulicami dzielnicy na rolkach ubrana w bajkowe kostiumy, aby zapewnić sąsiadom – a szczególnie dzieciom – odrobinę rozrywki w czasie zamknięcia. 4. Bedford-Stuyvesant, Nowy Jork Ta brooklyńska dzielnica wiktoriańskich kamienistych kamienic stała się w tym roku „największym inkubatorem przyszłości Nowego Jorku”. Bed-Stuy to otoczona historią dzielnica z zielonymi ulicami, które tętnią poczuciem wspólnoty i tradycji – pisze Time Out. Przez długi czas Bed-Stuy było kulturalnym centrum czarnoskórej społeczności miasta i stało się też głównym centrum protestów Black Lives Matter. W obliczu pandemii Covid-19 i trwających protestów dzielnica stała się siedzibą społecznych akcji pomocowych – jak Bed-Stuy Strong – które pomagają najbardziej potrzebującym. Do nowych warunków szybko dostosowały się lokalne firmy, które otworzyły swoje podwoje na ulice, łącząc przestrzeń prywatną i publiczną. Peaches HotHouse serwuje pieczonego kurczaka w jadalni na świeżym powietrzu, Harold i Maude Vintage sprzedają kolorowe ubrania dla wszystkich płci, a Billie Holiday Theatre wystawia wspaniałe, zdystansowane społecznie spektakle teatralne. 3. Sham Shui Po, Hongkong Jedna z najstarszych dzielnic Hongkongu, znana z przemysłu tekstylnego, Sham Shui Po została niedawno ożywiona przez młodych twórców. Tradycyjni sprzedawcy uliczni, historyczne budynki i sklepy z tkaninami – odwiedzane przez międzynarodowych projektantów, takich jak Versace i Calvin Klein – znajdują się tu obok polecanych przez Michelin restauracji, takich jak Kung Wo Tofu Factory i rodzinny sklep z makaronem Lau Sum Kee Noodle. Stare instalacje współgrają ze współczesnymi kawiarniami i kreatywnymi centrami, takimi jak Phvlo Hatch: trzypiętrowy dawny sklep tekstylny, w którym obecnie znajduje się kawiarnia Color Brown, platforma projektowania mody promująca zrównoważony rozwój poprzez upcykling, oraz Hatch – lokalna organizacja pozarządowa poświęcona wsparciu osób niepełnosprawnych umysłowo. W centrum dzielnicy znajduje się Wontonmeen – hostel, w którym na co dzień mieszkają turyści i artyści wystawiający się w okolicy. Od wybuchu pandemii hostel został przekształcony w studio umożliwiające muzykom nagrywanie filmów i występy online. Część hostelu służy też jako schronienie dla bezdomnych dotkniętych epidemią, a znajdująca się na parterze kawiarnia serwuje dla nich posiłki. Sham Shui Po było też głównym polem bitwy w protestach w 2019-2020. 2. Downtown, Los Angeles 2020 to najbardziej bolesny rok w najnowszej historii Los Angeles, a ze względu na brak jednego centralnego miejsca spotkań w mieście, Downtown stało się obecnie jego „duszą”. To tu w ostatnich miesiącach miały miejsce najważniejsze i często niełatwe spotkania – tu zbierali się pogrążeni w żałobie fani Kobe Bryanta, tu po zabójstwie George'a Floyda wybrzmiał głos mniejszości. „Nie obyło się bez walki, ale w dniu, w którym tysiące ludzi przepływały ulicami Downtown, nastąpił wyraźny zwrot w kierunku jedności” – pisze Time Out. 1. Esquerra de l'Eixample, Barcelona Rozległa dzielnica Eixample w Barcelonie jest podzielona na dwie odrębne części. I chociaż Dreta de l’Eixample zwykle przyciąga całą uwagę, dzięki olśniewającym luksusowym sklepom i spektakularnym modernistycznym budynkom, w 2020 roku wszystkie oczy skierowane są na Esquerra de l’Eixample. Ta lewa strona Eixample ma charakterystyczną architekturę, w której każdy blok posiada własny wewnętrzny dziedziniec. Podczas ścisłego zamknięcia Barcelony przestrzenie te stały się źródłem miejskiego życia, gdy mieszkańcy organizowali imprezy taneczne na swoich balkonach. W międzyczasie powstała lokalna Sieć Wzajemnego Wsparcia, aby pomóc najsłabszym, a Ada Parellada ze znanej restauracji Semproniana zaczęła gotować dla pracowników służby zdrowia. „W tym roku to Esquerra de l’Eixample wskazuje drogę do przyszłej Barcelony, w której to miejscowi, a nie turyści, rządzą grzędą” – pisze Borja Duñó z Time Out Barcelona.
Wenecja i Malediwy zostaną zalane do końca tego wieku? Ponure prognozy dla popularnych miejsc turystycznych
Przez pandemię koronawirusa w mediach znacznie rzadziej mówi się ostatnio o innych problemach współczesnego świata, a do tych należy między innymi globalne ocieplenie. Zmiany klimatyczne nie zwalniają, i chociaż tej zimy w Polsce jest wyjątkowo biało (co na dobrą sprawę nie powinno nas tak dziwić), to najnowsze badania przedstawiają bardzo niepokojące prognozy.
W tym artykule: Wenecja, Włochy Malediwy Nowy Jork, USA Hongkong Z najnowszego raportu Międzynarodowego zespołu ONZ ds. Zmian Klimatu (IPCC) wynika, że do 2100 roku poziom mórz wzrośnie nawet o 25 procent. Jeśli ta tendencja się utrzyma, część popularnych wśród turystów miejsc może zostać zalana. Innym następstwem powodzi będzie przymusowa relokacja ponad 600 milionów ludzi. Najbardziej zagrożone takim scenariuszem są państwa wyspiarskie: Fidżi, Palau, Seszele czy Malediwy. Ich mieszkańcy liczą się z tym, że w niedalekiej przyszłości będą musieli wyemigrować do wyżej położonych miejsc. Według naukowców regularne powodzie już niebawem mogą stać się przykrą codziennością dla mieszkańców między innymi Nowego Jorku, Amsterdamu, Tokio czy Kapsztadu. W skali roku wzrost poziomu wody w morzach i oceanach nie jest odczuwalny. Z czasem może jednak poważnie odbić się na naszej codzienności. Aby nagłośnić ten problem, naukowcy przygotowali listę atrakcji turystycznych, które są zagrożone zalaniem do końca tego wieku. Wenecja, Włochy W 2019 roku powodzie, z którymi borykała się Wenecja, spowodowały szkody o wartości 1 miliarda euro. Wiosną ubiegłego roku miasto ponownie zostało zalane. Klimatolodzy przewidują, że do 2050 roku Wenecja będzie borykała się z powodziami średnio co pięć lat. W drugiej połowie tego wieku do zalań będzie dochodzić nawet dwa razy w roku. Malediwy Część Malediwów już teraz znajduje się już poniżej metra nad poziomem morza, co potwierdza, że te wyspy są wyjątkowo podatne na przypływy. Naukowcy przewidują, że przy obecnym tempie wzrostu poziomu mórz do 2100 roku większość kraju znajdzie się pod wodą. Taka sytuacja poważnie zagrozi branży turystycznej, która odpowiada za 2/3 PKB na Malediwach. Nowy Jork, USA Nowy Jork jest uważany za stolicę świata, przez co setki tysięcy osób marzą o tym, żeby w nim zamieszkać i zrobić karierę. To może zmienić się w niedalekiej przyszłości, bo słynne miasto ma szansę stać się jednym z najniebezpieczniejszych miejsc do życia na całej planecie. To wątpliwa zasługa wzrostu poziomu mórz. Przy obecnych prognozach mieszkańców dzielnic Brooklyn i Queens będzie czekała eksmisja. Hongkong Każdego roku tętniący życiem Hongkong odwiedza około 56 milionów turystów. Przewiduje się jednak, że do 2100 roku poziom morza w nadmorskim mieście wzrośnie nawet o 1,3 m. Zwiększone prawdopodobieństwo ekstremalnych powodzi miałoby niszczycielski wpływ na 8,4 miliona mieszkańców, którzy żyją na nisko położonych obszarach. Szkody poniesione przez branżę turystyczną i znaną na całym świecie dzielnicę finansową mogą być katastrofalne.
Dane Międzynarodowej Rady Centrów Handlowych podają, że Hong Kong ma największe “stężenie” centrów handlowych na świecie – na kilometr kwadratowy przypada tu 5606 metrów kwadratowych powierzchni centrów zakupowych. Dla porównania – Stany Zjednoczone są na siódmym miejscu. Jaki jest powód takiego zagęszczenia placówek handlowych w Hong Kongu?
Według Stefana Ala, nowojorskiego architekta i autora książki "Mall City: Hong Kong's Dreamworlds of Consumption", sprowadza się to do dwóch rzeczy: dużego zagęszczenia miejskiego i bardzo sprawnego transportu publicznego. "Kluczowym aspektem było tu tak naprawdę stworzenie MTR (Mass Transit Railway) – urzędu tranzytowego, który, oprócz obsługi metra, kolei i autobusów, jest głównym graczem w rozwoju nieruchomości” – powiedział w jednym z wywiadów – "To właśnie sprawiło, że Hong Kong stał się miastem centrów handlowych." Kolejnym ważnym aspektem jest to, że zakupy online w Hong Kongu nie są tak rozwinięte, jak w Europie i USA – owszem, istnieje taka możliwość, ale paczki i tak zazwyczaj dostarczane są do centrów handlowych, więc koniec końców, i tak trzeba udać się do galerii. Co ciekawe, mimo spadającej na rzecz zakupów online popularności centrów handlowych w Stanach Zjednoczonych i Europie, rozwój tej gałęzi w Azji cały czas galopuje, a centra w Hong Kongu są najbardziej rozwiniętymi na kontynencie. Można tu nie tylko zrobić zakupy, ale i zjeść obiad, pójść do kina, odpocząć w ogrodach, czy skorzystać z kolejek górskich, basenów lub lodowisk. Tego rodzaju placówki są w Hong Kongu tak wszechobecne, że niekiedy trudno się zorientować, gdzie kończą się centra handlowe, a zaczyna przestrzeń publiczna. Typowy dojazd do pracy może prowadzić przez dwa, trzy lub nawet cztery centra handlowe, a wszystkie połączone są ze stacjami metra. Ba, nawet niektóre budynki mieszkalne łączy się tu z galeriami sklepowymi! W związku z tym, że 90% mieszkańców miasta korzysta z publicznych środków transportu, a stacje znajdują się wewnątrz centrów handlowych, władze miasta wymagają od właścicieli placówek, by były otwarte przez całą dobę. Dlaczego Hong Kong pozwala na takie zagęszczenie galerii handlowych? Wszystko dlatego, że grunty w tym mieście zawsze były bardzo drogie ze względu na małą ilość dostępnej powierzchni i niską gospodarkę podatkową, która sprawia, że rząd zarabia najwięcej na wynajmie po wysokich cenach, dlatego też duże zagęszczenie stało się koniecznością. Im więcej sklepów, mieszkań i biur można ścisnąć na jednej działce, tym bardziej jest to opłacalne. Jednym z przykładów jest otwarta w 2000 roku stacja metra Kowloon, która jest typowym miastem w mieście – zawiera centrum handlowe, wieżowce mieszkalne z 30 000 lokatorami, kilka hoteli i biura. Można tu więc pracować, robić zakupy, spać, grać w hokeja na lodzie lub iść do kina bez potrzeby opuszczania budynku. Najnowsze centrum handlowe K11 Musea oferuje wręcz metafizyczne przeżycia, a zadbała o to grupa ponad 100 architektów i artystów, którzy zadbali o różnorodność form, kształtów i ornamentów, a także o umieszczenie w galerii handlowej dzieł sztuki. Galopujący rozwój galerii handlowych w Hong Kongu przez ponad 50 ostatnich lat (pierwsze centrum handlowe otworzono tam w 1966 roku) i system ich ścisłej integracji z węzłami transportu miejskiego spowodował, że mieszkańcy miasta przestali patrzeć na nie jako miejsca zakupów, a zaczęli traktować je jak sposób życia. Nie mnie oceniać, czy jest to zdrowy lifestyle – ważne, że i lokalna ludność, i władze Hong Kongu są z tego faktu zadowoleni.
Found – tu dostaniesz herbatę z olejem z konopii. Pierwszy taki lokal w Hongkongu
W dzielnicy Sheung Wan w Hongkongu otwarto pierwszy lokal, w którym sprzedawane są produkty z CBD – czyli kanabidiolem występującym w konopiach. Kawiarnia o nazwie Found oferuje szeroką gamę artykułów i zapewnia, że wszystko jest w pełni legalne.
W Found klienci znajdą fiolki z olejkami CBD zalecane do użytku osobistego, których już kropla pomaga złagodzić bezsenność. Oleje i proszki zawierające CBD można też dodawać do żywności – kawy, herbaty, masła przy śniadaniu. Istnieją również produkty CBD dla zwierząt domowych – przynoszą ulgę w zapaleniu stawów i innych schorzeniach. Found niczym się nie różni od wielu lokalnych kawiarni i herbaciarni. Nowoczesny wystrój, wewnątrz stoliki i miejsca dla gości chcących odpocząć przy kawie lub piwie, oczywiście odpowiednio zaprawionym. Dwa lata przygotowań Oprócz CBD istnieje szereg innych związków będących pochodnymi konopi. Niektóre z nich są całkowicie nielegalne, inne – legalne tylko w niektórych rejonach. W Hongkongu ekstrakt CBD jest legalny, ale jego siostrzany związek THC (tetrahydrokannabinol) jest całkowicie nielegalny. W Stanach Zjednoczonych i Europie produkty CBD mogą zawierać do 0,3 proc. (tzw. śladową ilość) THC, w Hongkongu – nie. Dlatego otwarcie Found może okazać się przełomowe, ponieważ czyste CBD jest trudniejsze do uzyskania i mniej wartościowe. Większość producentów wytwarza ekstrakt ze śladową ilością THC i innych związków z konopi przemysłowych, bo taka mieszanka jest znana z większej skuteczności. CBD jest silniejsze w towarzystwie innych kannabinoidów. Dwa lata zajęły właścicielom Found kontakty z producentami CBD z USA i Europy, które miały na celu upewnienie się, że przeznaczone na hongkoński rynek ekstrakty są wolne od THC i pasują do lokalnych ograniczeń. W ten sposób powstała linia czystych olejów i proszków CBD pod marką Felix & Co. Mimo słabszych efektów, popyt na produkty z CBD jest duży, a produkty często się wyprzedają. „Większość klientów szuka pomocy w zasypianiu, mamy też rodziców z dziećmi z padaczką lub porażeniem mózgowym, którzy używają naszych produktów” – mówią właściciele sklepu. Wielu klientów zażywa też CBD jako dodatek do porannej kawy. Pomaga to w uważności i sprawia, że są bardziej odporni na stres – uważają właściciele Found. Zmienić myślenie W Hongkongu kannabinoidy są kojarzone głównie z rekreacyjnym stosowaniem w celu odurzenia się, a to jest „wysoce nielegalne”. W powszechnej opinii wciąż nie zakorzeniło się przekonanie o wielu terapeutycznych i leczniczych korzyści tych naturalnie występujących związków, które z powodzeniem są stosowane w innych częściach świata. Mimo to sprzedaż nieleczniczych produktów CBD w Azji – w tym w Hongkongu – staje się coraz powszechniejsza. Zmienić myślenie o CBD starają się przede wszystkim firmy z branży kosmetycznej i wellness. CBD to wyciąg z roślin konopi indyjskich i ma działanie psychoaktywne, ale nie odurzające. Może więc przynieść poczucie spokoju i relaksu, bez uzależniającego haju. Produkty zawierające CBD są obecnie szeroko dostępne w Stanach Zjednoczonych i Europie – m.in. w kremach do twarzy czy zdrowych koktajlach. CBD zaczyna być postrzegane jako „lekarstwo na wszystko” – zmniejszające ból, stres, niepokój czy zmęczenie.
Hongkong: drakońskie nowe prawo i pierwsze zatrzymania. Wielka Brytania oferuje azyl
W trakcie środowych demonstracji w Hongkongu zatrzymano 300 osób, po zarzutem naruszenia nowego prawa o bezpieczeństwie państwowym, które weszło w życie zaledwie we wtorek. Nowe regulacje negują autonomię Hongkongu i za karalne uznają m.in. nawoływanie do wyzwolenia oraz proklamacje autonomii regionu. Tym, którzy je złamią, może grozić nawet dożywocie. Wielka Brytania w odpowiedzi na te rygorystyczne przepisy zapowiedziała, że jest gotowa przyjąć 3 mln mieszkańców Hongkongu.
1 lipca obchodzona jest rocznica przyłączenia Hongkongu – byłej kolonii brytyjskiej – do Chińskiej Republiki Ludowej, wydarzenie to miało miejsce w 1997 roku. Co roku tego dnia odbywają się demonstracje prodemokratyczne, w trakcie których mieszkańcy Hongkongu wzywają do uznania go za autonomiczny. W tym roku – mimo nowego prawa zakazującego tego typu zgromadzeń – na ulice miasta wyszło kilka tysięcy demonstrantów. Niektórzy z nich wznosili hasła „wyzwolić Hongkong” oraz „niepodległość dla Hongkongu”. Chińska policja początkowo próbowała rozgonić protestujących przy użyciu armatek wodnych, gazu pieprzowego i gumowych kul. Gazem potraktowano także dziennikarzy, którzy zjawili się na miejscu, aby rejestrować zajścia. Po protestach policja oficjalnie poinformowała, że zatrzymano ponad 370 osób – większość pod zarzutem udziału w nieautoryzowanym i nielegalnym zgromadzeniu. 10 z zatrzymanych osób może usłyszeć zarzuty złamania nowego prawa, ponieważ mieli ze sobą transparenty bądź wykrzykiwali hasła nawołujące do wyjęcia Hongkongu spod chińskiej władzy. Wśród nich znalazła się także 15-letnia dziewczynka. Dożywocie dla protestujących W specjalnym oświadczeniu rzecznik rządu Hongkongu powiedział, że niektórzy z zatrzymanych machali flagami i plakatami zawierającymi słowa „niepodległość Hongkongu”. – Ci ludzie są podejrzewani o podżeganie lub zachęcanie innych do popełniania secesji (oddzielenia Hongkongu od Chin) – powiedział rzecznik. Taki zarzut może wiązać się z karą dożywotniego więzienia lub minimalną karą 10 lat pozbawienia wolności dla głównych oskarżonych, bądź 3 latami pozbawienia wolności dla „aktywnie uczestniczących” w przestępstwie. Nowe kontrowersyjne prawo, które weszło w życie we wtorek penalizuje m.in. nawoływanie do secesji Hongkongu, wywrotową działalność, terroryzm i współdziałanie z „obcymi siłami”. Tam Yiu-chung, członek Stałego Komitetu Narodowego Kongresu Ludowego Chin w Hongkongu, który opracował ustawę o bezpieczeństwie, powiedział, że „policja będzie śledzić te sprawy, aby ocenić, czy należy postawić zarzuty”. Dodał, że niektórzy ludzie mogli „celowo zakwestionować prawo”. – Być może dlatego, że nie rozumieli treści prawa. Bardzo nam przykro, że niektórzy młodzi i nastolatkowie naruszyli prawo. Naprawdę nie chcemy takich przypadków – powiedział Tam. W praktyce prawo pozwala karać wszystkich działaczy prodemokratycznych oraz wzywających do autonomii Hongkongu. Wielka Brytania wpuści 3 mln ludzi Na nowe ostre regulacje wprowadzone w Hongkongu odpowiedziały władze Wielkiej Brytanii, oferując możliwość uzyskania brytyjskiego obywatelstwa nawet 3 milionom mieszkańców 7-milionowego Hongkongu. W ten sposób UK daje im możliwość bezpiecznej ucieczki przed chińskim reżimem. Premier Boris Johnson powiedział, że prawo bezpieczeństwa narodowego nałożone na miasto jest „wyraźnym i poważnym naruszeniem” wspólnej chińsko-brytyjskiej deklaracji z 1985 r., która gwarantowała ochronę autonomii i swobód miasta przez 50 lat po przekazanie w 1997 r. Johnson powiedział, że ustawa, opracowana przez Pekin i natychmiast zastosowana w masowych represjach wobec protestujących w środę, „narusza wysoki stopień autonomii Hongkongu i zagraża wolnościom i prawom chronionym przez wspólną deklarację”. – Jeśli Chiny podążą tą ścieżką, wprowadzimy nową trasę dla osób posiadających status British National (Overseas), aby mogli wjechać do Wielkiej Brytanii, dając im ograniczony czas na pozostanie z możliwością życia i pracy w Wielkiej Brytanii, a następnie ubiegania się o obywatelstwo. I właśnie to robimy teraz – powiedział Johnson. W odpowiedzi na nowe prawo Wielka Brytania wypełni swoje zobowiązanie do rozszerzenia praw obywatelskich na dużą grupę mieszkańców Hongkongu, którzy posiadają specjalny rodzaj brytyjskiego paszportu – zapowiedział premier. British National (Overseas) lub BNO to dokument, który umożliwia jego posiadaczowi zamieszkanie i podjęcie pracy w Wielkiej Brytanii przez okres nawet 5 lat, z możliwością późniejszego ubiegania się o obywatelstwo brytyjskie. BNO był oferowany mieszkańcom Hongkongu w momencie przekazania miasta pod władze ChRL. Obecnie około 350 000 mieszkańców posiada paszporty tego typu, ale szacuje się, że kwalifikują się do nich 3 miliony osób, ponieważ są obywatelami Hongkongu urodzonymi przed przekazaniem w 1997 r. Katarzyna Grzelak
Na lotnisku kazali jej zrobić test ciążowy. Powód: przepisy migracyjne
25-letnia Midori Nishida podczas odprawy na lotnisku w Hongkongu została poproszono do „oceny lekarskiej”. Kobiecie nakazano wykonanie testu ciążowego, aby potwierdzić lub wykluczyć ciążę, chociaż pasażerka twierdziła, że nie spodziewa się dziecka.
Do kontrowersyjnej sytuacji doszło w listopadzie na lotnisku w Hongkongu, ale dopiero teraz historia dostała się do mediów, a jako pierwszy opisał ją „The Wall Street Journal”. 25-letnia Japonka miała wylecieć na amerykańską wyspę Seipan, aby odwiedzić rodzinę. W trakcie odprawy personel lotniska poinformował ją, że została „losowo” skierowana do badania lekarskiego, a następnie poproszono ją o wykonanie – w lotniskowej toalecie – testu ciążowego. Nishida powiedziała, że razem z nią do toalety udała się kobieta „przebrana za lekarkę”. Gdy zobaczyła test z wynikiem negatywnym wskazującym, że pasażerka nie jest w ciąży, nigdzie nie odnotowała tego faktu, a test kazała po prostu wyrzucić do kosza. – To było bardzo upokarzające – powiedziała pasażerka, którą ostatecznie wpuszczono na pokład samolotu. Linie lotnicze Hongkong Express Airways Limited tłumaczyły, że ich postępowanie było podyktowane obawą o „naruszenie przepisów migracyjnych”. Zdaniem personelu linii sylwetka kobiety „przypominała ciężarną”, a wyjazdy na Seipan są popularnym kierunkiem wśród przyszłych mam. Wszystko dlatego, że dziecko urodzone na wyspie otrzymuje obywatelstwo amerykańskie. Z danych za 2018 rok wynika, że na Saipan na świat przyszło więcej „turystów” niż miejscowych mieszkańców. Za baby boom odpowiadają głównie Chińczycy, dla których Mariany Północne, gdzie leży Saipan, są jedynym terytorium USA, gdzie mogą podróżować bez wiz. Władze imigracyjne wyspy mogą odmówić przyjęcia podróżnym, co do których istnieje obawa, że zataili prawdziwy cel podróży bądź jako taki podali planowany zabieg medyczny – np. poród – jednak nie mają dowodów, że są w stanie pokryć jego koszty. Wówczas linie lotnicze są zobowiązane do przyjęcia „odesłanego” pasażera i przetransportowania go z powrotem do Hongkongu. „W odpowiedzi na obawy zgłoszone przez władze w Saipan od lutego 2019 r. podjęliśmy działania dotyczące lotów do Saipan, aby pomóc w uniknięciu naruszenia amerykańskich przepisów imigracyjnych” – tłumaczyły qładze linii HK Express. Ostatecznie wystosowano jednak przeprosiny. „Chcielibyśmy przeprosić każdego, kto poczuł się dotknięty. Natychmiast zawiesiliśmy praktykę na czas jej kontroli” - zapewniono w oświadczeniu. Do tej pory personel lotniska dysponował specjalnym zezwoleniem na skierowanie kobiety na test ciążowy, jeśli jej „rozmiar ciała lub kształt” mógł wskazywać na ciążę. Katarzyna Grzelak
OPody. Czy mikrokawalerki rozwiążą problemy mieszkaniowe Hongkongu? [GALERIA]
Mieszkańcy Hongkongu borykają się z problemami mieszkaniowymi. Nawet mała kawalerka to luksus, na który nie stać wielu z nich. Czy OPody są odpowiedzią na potrzeby mieszkańców tego miasta?
Rekordowa liczba wieżowców, jedno z głównych ośrodków finansowych świata, olbrzymi port i najwyższy wskaźnik wolności gospodarczej. Słowem – Hongkong. Jednak to niezwykłe miasto boryka się z wieloma problemami. Jednym z głównych jest gęstość zaludnienia. Średnio na kilometr kwadratowy przypada tu 7 tys osób. Miejscami ta liczba sięga nawet 43 tys os/km2. Następstwem tego są problemy mieszkaniowe. Ceny za kawalerkę o powierzchni 17m2 wahają się w przedziale od 200 tys do 211 tys dol. Większości mieszkańców tego miasta zwyczajnie nie stać nawet na małe mieszkanie, dlatego wielu z nich jest zmuszona żyć w tzw. cage homes, czyli małych mieszkaniach prowizorycznie podzielonych deskami lub siatką drucianą. GALERIA>>> Specjaliści z hongkońskiej firmy architektonicznej James Law Cybertecture proponują mieszkańcom alternatywę - zaprojektowali mieszkania zbudowane z rur wodnych. - Pewnego razu, gdy byłem na budowie wszedłem do jednej z betonowych rur wodnych i zauważyłem jak dużo jest w niej miejsca. Wtedy zrodziła się idea OPodów – tłumaczy James Law, założyciel i prezes James Law Cybertecture. Law spodziewa się, że młodzi ludzie dla których kupno własnego mieszkania jest olbrzymim problemem mogą być zainteresowani jego rozwiązaniem. Zwłaszcza, że Hongkong jest miastem, w którym przestrzeń to towar luksusowy, na który mogą pozwolić sobie tylko najbogatsi. Jego pomysł dowodzi, że można żyć dosyć komfortowo na małej przestrzeni. Z pewnością jest to dużo lepsza alternatywa niż cage homes. Opody można umieścić między lub nawet na dachach budynków. Jak twierdzą pomysłodawcy, są bardzo tanie, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę koszty wykończenia takiego osobliwego mieszkania. Można je nawet dobrowolnie przenosić, choć jest to trudne– ważą około 20t.
O tych podróżach marzą nasi czytelnicy. 10 wypraw marzeń
Zapytaliśmy naszych czytelników o ich wymarzone kierunki podróży. Tak powstała lista wypraw marzeń. Pokrywa się z waszymi planami?
Zobacz 10 podróży marzeń naszych czytelników >>>
Hongkong: Poznajemy miasto między światami
Hongkong jarzy się światłami nad brzegiem Morza Południowochińskiego. Jest górzysty, więc gruntów budowlanych tu brakuje, a wieżowców jest więcej niż gdzie indziej – wiele ma ponad sto pięter.
Wydają się unosić nad zboczami wzgórz niczym balony napełnione helem. Cały Hongkong wisi gdzieś pomiędzy światami, płynąc na wahaniach kursów walut, emisjach akcji, spekulacjach nieruchomościami i juanach gości z Chin Ludowych, ściągających tu, by wydawać swoje pieniądze. W mieszkańcach siedmiomilionowej metropolii narasta poczucie niepewności i niepokoju mocno kontrastujące z dumą i optymizmem niedawnych czasów, gdy Hongkong był jedną z głównych biznesowych stolic Azji. Za tę zmianę odpowiedzialna jest oczywiście rosnąca potęga Chin, które stały się dyżurnym tematem tutejszych rozmów. Na Chiny patrzy się z góry – a zarazem z lękliwym podziwem. Milton Friedman, ekonomista, powiedział ponoć: „Kto chce zobaczyć kapitalizm w działaniu, niech jedzie do Hongkongu”. Idealizowanie tego miasta jako wolnorynkowego raju, kwitnącego w 15. roku po przekazaniu go Chinom przez Brytyjczyków, byłoby dzisiaj nadmiernym uproszczeniem albo nawet świadczyłoby o opacznym rozumieniu ukrytych sił, które tu działają. Oznaczałoby zamknięcie oczu na podskórne zmagania, maskowane przez blichtr pokazowych fasad centrum finansowego. Ukryty świat to miasto uciekinierów politycznych i prostytutek; gangsterów lubiących się afiszować ekstrawagancją; indonezyjskich gospoś spędzających tłumnie niedzielne wychodne w Victoria Park; ludzi z trudem wiążących koniec z końcem, gnieżdżących się w klitkach wielkości lodówki. PKB na głowę stawia Hongkong na 10. miejscu w świecie, ale do najwyższych należy także tzw. współczynnik Giniego mierzący wielkość rozziewu między bogatymi a biednymi. Mieszkańcy powiadają, że Hongkong wciąż się przeobraża, czego widomym znakiem jest jego zmieniająca się nieustannie panorama. – Odczuwamy te wielkie przemiany, ale nie umiemy ich nazwać. Tempo metamorfozy jest zbyt szybkie, by pamięć za nim nadążyła – twierdzi Patrick Mok, koordynator przedsięwzięcia Hong Kong Memory Project, które za 6,4 mln dolarów tworzy interaktywną witrynę internetową zawierającą stare zdjęcia miasta. Jej celem jest złagodzenie problemów z poczuciem tożsamości tutejszych mieszkańców. Niedaleko modnych butików przy Canton Road i luksusowego hotelu Peninsula w dzielnicy Tsim Sha Tsui na Kowloonie wznosi się ogromny, 17-piętrowy gmach zwany Chungking Mansions. Mieszka w nim 4 tys. ludzi, międzynarodowa brygada kupujących i sprzedających. Można ich zobaczyć w świetle neonów o każdej porze, jak uwijają się w tym świecie tanich hoteli, knajp serwujących dania afrykańskie czy indyjskie, sklepów, gdzie można kupić wszystko, od whisky na kieliszki po jedwabne sari. Amerykański socjolog i antropolog społeczny Gordon Mathews od sześciu lat prowadzi badania tutejszych mieszkańców. Wynika z nich, że do budynku wprowadzają się rocznie przedstawiciele 130 narodowości, licząc na zrobienie interesu życia. Najpierw Chungking Mansions opanowali imigranci chińscy. Wzbogaciwszy się, wynieśli się do lepszych dzielnic. Dzisiaj stanowi on – jak to ujmuje Mathews – „klub mężczyzn z Trzeciego Świata”. Według jego oceny 20 proc. wszystkich telefonów komórkowych używanych w czarnej Afryce przechodzi przez ręce handlarzy zamieszkujących Chungking Mansions. – To prawdopodobnie najważniejszy budynek dla światowej globalizacji z dolnej półki – twierdzi. Narodziny miasta wiążą się z opium. Być może tym da się wytłumaczy fakt, że i dziś granice między legalnymi a ciemnymi interesami pozostają w nim nieostre. Gdy w początkach XIX w. na pokładach żaglowców przybyli tu brytyjscy kupcy chcący zamienić ładunek indyjskiego opium na inne towary, ich uwagę zwróciła granitowa wyspa leżąca na szlaku do Kantonu w delcie Rzeki Perłowej. Ten skrawek lądu w przyszłości miał stać się Hongkongiem. W 1839 r. wybuchła I wojna opiumowa. Panująca w Chinach dynastia mandżurska (Qing) postanowiła zakończyć prowadzony przez „barbarzyńców” handel „cudzoziemskim błotem”. Władze skonfiskowały 20 tys. skrzyń z opium i zniszczyły ich zawartość. Anglicy uznali to za pretekst do wojny. Brytyjskie oddziały desantowe doszły na odległość 160 km od Pekinu. Nadzorca handlu brytyjskiego, niejaki Charles Elliot, wytargował przekazanie Anglii bezwartościowego na pozór Hongkongu. Uważał, że głębokowodny port może się przydać, choć władze w Londynie dziwiły się, bo ich zdaniem można było znaleźć lepiej położone miejsce. Pod rządami Brytyjczyków chaty ustąpiły miejsca kamienicom, powstała infrastruktura, a wokół portu, tranzytowego dla handlu z Chinami, wyrosło miasto. Jednak dopiero w reakcji na rewolucję komunistyczną w Chinach w 1949 r. Hongkong przekształcił się w ośrodek przemysłowego kapitalizmu. Uciekając przed nacjonalizacją prowadzoną przez reżim Mao Tse-tunga, przemysłowcy chińscy przeflancowali swoje firmy do Hongkongu. Do enklawy napłynęła fala chętnych do pracy uchodźców. Żywiołowo rozwijała się gospodarka wolnorynkowa, miasto stało się potężnym eksporterem towarów i rajem prawno-podatkowym ściągającym kapitały ze wszystkich zakątków świata. Z czasem Hongkong zabudował się nie tylko wspaniałymi drapaczami chmur (projekto- wanymi przez takie sławy jak Ieoh Ming Pei czy Norman Foster), lecz także blokowiskami. Za fasadą nowoczesności nabrzmiewały społeczne problemy – prostytucja, handel narkotykami, przemyt, hazard. Chungking Mansions jest dowodem na to, jak wiele się zmieniło. – Nie ma tu raczej działań sprzecznych z prawem, jeśli nie liczyć faktu, że wielu imigrantów w oczekiwaniu na azyl pracuje na czarno – mówi Mathews. Uważa on, że Chungking Mansions jest miejscem, gdzie Hongkong spełnia, przynajmniej częściowo, to, co obiecuje, i staje się znów dawną wersją siebie z XIX i XX w.: tyglem, portem otwartym dla wszystkich, wolnym globalnym targowiskiem. – To ucieleśnienie tego, czym Hongkong był i czym być powinien. W sklepie z przyprawami indyjskimi w Chungking Mansions poznaję mężczyznę, który przedstawia się jako Pakistańczyk i prosi, by go nazywać Jackiem Dawsonem (to nazwisko bohatera filmu Titanic granego przez Leonarda DiCaprio). Mówi, że w ojczyźnie groziło mu niebezpieczeństwo i w Hongkongu znalazł się bez koniecznych dokumentów. Zdołał zgromadzić skromny kapitalik i zaczął handlować telefonami. Teraz, sprzedając komórki używane i na kartę, wyciąga 60 tys. dolarów rocznie. Wskazując gestem rojących się w korytarzu ludzi, Jack Dawson mówi: – To moja kraina marzeń. Na Lockhart Road w dzielnicy Wan Chai w holu podniszczonego budynku kłębi się tłum. Panuje wyraźne napięcie. Młodzi chłopcy grają w gry na telefonach, a faceci w garniturach przestępują nerwowo z nogi na nogę i unikają patrzenia sobie w oczy. Wszyscy czekają na windę. Gdy drzwi się otwierają, wysypuje się z niej jedna męska grupa, a druga spieszy do kabiny – i hajda na górę. Na każdym piętrze tej 20-piętrowej budowli znajduje się kilka kawalerek zajętych przez jednoosobowe burdele. Ściany są tu tak cienkie, że dokładnie słychać, co dzieje się za każdą z nich. W latach 80. XX w. handlem żywym towarem zajmowały się „triady” – chińskie gangi o różnym pochodzeniu regionalnym, specjalizacji i powiązaniach politycznych. Początki tych przestępczych organizacji sięgają dawnych lat, ale ich rozkwit nastąpił w latach 60. i początku 70., gdy Hongkong opanowała korupcja. Filmy akcji Johna Woo pokazywały gangsterów jako bohaterów i ujawniały skrajne kontrasty, które do dziś nękają miasto: w szklanych wieżach bogactwo zdobywa się manipulacjami w białych rękawiczkach, a w ciemnych, zatłoczonych zaułkach – mokrą robotą. Dzisiaj obraz nie jest już tak czarno-biały, a prawda nie tak brutalna. Część gangsterskich ciemnych interesów, np. handel narkotykami, przeniosła się na kontynent. Współcześni gangsterzy nie są już tak przywiązani do lokalnych patriotyzmów, które odpowiadały za niejeden akt przemocy – tak twierdzi Alex Tsui, były funkcjonariusz służby antykorupcyjnej. Dziś jego zdaniem liczy się tylko biznes. Jeśli jest interes do zrobienia, triady chętniej niż kiedyś współpracują ze sobą, a konflikty rozstrzyga się przy stołach, nie na ulicach. Gangi zakładają linie autobusowe i firmy remontowe, choć nadal nie rezygnują z wymuszeń i rozbojów. Ale granice się zacierają. Dzieci gangsterów studiują na dobrych uniwersytetach i wolą zajmować się iPadami niż bandytyzmem. Gangsterskie grube ryby wybierają inwestowanie w nieruchomości zamiast ryzykowania życia w krwawych porachunkach. Zmiany w przepisach prawnych zminimalizowały szarą strefę gospodarki, którą rządziły triady. Dzisiaj prostytucja jest w Hongkongu legalna, a ograniczenia prawne mają za zadanie usunąć prostytutki z widoku publicznego i ochronić je przed wyzyskiem ze strony sutenerów. Miejsce na działalność pracownic sektora usług seksualnych zapewniają bloki z kawalerkami na każdym piętrze. Na zewnątrz nie ma żadnych szyldów ani reklam – dziewczyny ogłaszają się w sieci, a klienci opiniują je również w internecie. W budynku, który odwiedzam, za 40-minutowy seans płaci się 60 dolarów. Na jednym z pięter znajduję kobietę, która godzi się ze mną rozmawiać. – Po opłaceniu czynszu zostaje mi jakieś 100 tys. dolarów rocznie – wyznaje uwodzicielskim tonem. Przyjmuje mnie ubrana w różową koszulkę z dużym dekoltem w pokoiku z lustrami od sufitu do podłogi. Mokra posadzka w łazience świadczy, że przed moją wizytą właśnie brała prysznic po wyjściu klienta. – Odkąd się tym zajęłam, kupiłam już trzy mieszkania dla członków mojej rodziny – oświadcza z dumą. Upiór Chin wisi nad Hongkongiem zwłaszcza w czerwcu. Czwarty czerwca, rocznica masakry na placu Tiananmen (1989 r.), jest dla Hongkongu tym, czym dla Stanów Zjednoczonych 11 września. Do tragedii doszło tuż przed przekazaniem enklawy Chinom. Śmierć setek demonstrantów przeszyła wówczas Hongkong dreszczem grozy. Pekin obnażył oblicze uzbrojonego po zęby policyjnego państwa, które nie cofnie się przed niczym, aby stłumić wolnościowe dążenia. W Causeway Bay, modnej handlowej dzielnicy miasta, na betonowych płytach placu Times Square, pod billboardem z George’em Clooneyem reklamującym w otoczeniu uwodzicielskich supermodelek zegarek marki Omega, stoi 22-letni Sam Wong. Ma na sobie T-shirt, który głosi po angielsku Wolność już!, a na głowie bandanę z napisem po chińsku Strajk głodowy. Chudy jak patyk Wong ogłosił 64-godzinną głodówkę dla upamiętnienia rocznicy tragicznych tiananmeńskich wydarzeń. Minęła już pierwsza doba jego demonstracji. Towarzyszy mu 18 innych młodych ludzi. Sklecili tu miasteczko namiotowe, rozdają ulotki i śpiewają, wzywając Chiny do demokratyzacji i uwolnienia więźniów politycznych. Przechodnie spieszą, nie zwracając na nich najmniejszej uwagi. Ale poprzedniego wieczoru zatrzymała się tu duża grupa turystów z Chin Ludowych i oglądała z zainteresowaniem dokumentalny film o masakrze. Potem zostali porozmawiać. Niektórzy przyznawali, że po raz pierwszy dowiedzieli się o tym, co się naprawdę stało, inni zaś utrzymywali, ale bez zacietrzewienia, że to, co widzieli, to tylko antyrządowa wersja wydarzeń. – Nie boimy się ludzi różniących się od nas poglądami – mówi Wong. – Martwią nas za to nadużycia władzy, aresztowania i tłumienie naszego prawa do wolności słowa. O tym się w Hongkongu mówi ostatnio nieustannie: o nieobliczalności władz. Panuje przekonanie, że lokalni notable to marionetki realizujące cele i wykonujące polecenia swoich panów z Pekinu. Mimo obiecanej przez Chiny zasady „jeden kraj, dwa systemy”, gwarantującej Hongkongowi prawo do autonomii politycznej i gospodarczej do roku 2047, mieszkańcom cierpnie skóra na myśl o kontroli chińskiej, o ograniczeniach wolności i swobód, przemodelowaniu na obraz i podobieństwo Chin Ludowych. Leung Kwok Hung, działacz na rzecz demokracji i członek rady legislacyjnej miasta, z racji hipisowskiej fryzury zwany Długowłosym, protestuje przeciwko postępującemu ograniczaniu wolności słowa. – Tutejsza policja wysługuje się Pekinowi, bo każdy się boi, że sprzeciwiając się woli partii komunistycznej, zrujnuje sobie perspektywy zawodowe – twierdzi. – To dotyczy również urzędników administracji, mediów, w sumie każdego, kto chce z Chinami robić interesy. Stajemy się coraz bardziej bierni. Połowa mediów nie zamieściła nawet wzmianki o naszych protestach. Demonstracje w Hongkongu w ubiegłoroczną rocznicę wydarzeń na Tiananmen – jedyne, na które w Chinach zezwolono – miały szczególną wagę ze względu na wzburzenie, jakie wywołało aresztowanie chińskiego artysty Ai Weiweia, którego prowokacyjne dzieła i działalność społeczna zostały uznane za antyrządowe. (Aresztowano go pod zarzutem oszustw podatkowych, gdy wsiadał do samolotu do Hongkongu). W Victoria Park na czuwanie przy świecach zebrały się dziesiątki tysięcy ludzi. Przejawem nastrojów była obfitość T-shirtów, transparentów, nalepek, znaczków na szpilkach z napisem Kto się boi Ai Weiweia? Śpiewano pieśni (My to nowa młodzież, nie będzie już lęku), wygłaszano mowy, wyświetlano na ekranach wypowiedzi matek ofiar poległych na placu Tiananmen wzywające do pamięci i siły. Wszystko to było rozdzierające serce, melodramatyczne, przekonujące i dziwnie dodające otuchy. Najsilniej jednak wzruszało, że wśród demonstrantów panowało głębokie przekonanie, iż to, co się stało na Tiananmen, może któregoś dnia powtórzyć się i w Victoria Park, a oni będą następnymi ofiarami reżimu. Potem grupa młodych wysprzątała park, starannie oskrobała chodniki z parafiny ze świec. Nie było rozruchów, wezwań do marszu, okupacji, rzucania koktajlami Mołotowa. To były demonstracje zgodne z tutejszym zwyczajem: spokojne i uprzejme, żarliwe, ale tylko do chwili zaplanowanego zakończenia, wolne od prowokacji. To, czy Hongkong delikatnie eksportuje swoje koncepcje polityczne do Chin Ludowych, to rzecz do dyskusji. Nie ulega natomiast wątpliwości, że kondycję jego gospodarki podtrzymują swoją siłą nabywczą Chińczycy z kontynentu, zwłaszcza w czasie takich kryzysów jak epidemia ptasiej grypy w 1997 r. czy SARS w 2003 r. – Sklep z roleksami na Times Square sprzedaje 200 zegarków dziennie, głównie przybyszom z kontynentu – tłumaczy Francis Cheng, organizator imprez w Hongkongu dla firm z górnej półki i osobisty asystent Pansy Ho, miliarderki, która zarządza imperium hazardowym MGM China. Kiedyś to Hongkong wspomagał Chiny paczkami z żywnością i inwestycjami w nieruchomości, dzisiaj role się odwróciły: Chiny pomagają Hongkongowi przetrwać kryzys. Przybysze z kontynentu kupują tu towary i nieruchomości, płacąc często gotówką. – Mamy zwyczaj patrzeć na Chińczyków z góry – mówi Cheng. W Hongkongu dowcipkuje się o tym, jak nuworysz w luksusowej restauracji dopomina się, by mu do kieliszka nalewać wina po brzegi. Albo przychodzi do butiku z reklamówką pieniędzy, kładzie na kontuarze i pyta: Co tu jest najdroższe? Takie opowieści wspierają stary stereotyp „buraka z kontynentu”, ale – jak podkreśla Cheng – to dzięki nim przed każdym z dziewięciu sklepów Gucciego w mieście stoją kolejki, a popyt wydaje się nie do nasycenia. – Zawsze znajdzie się kolejna grupa chłopów, którzy się dorobili – mówi. Ta zmiana gospodarczego układu sił tylko zaostrza kryzys tożsamości Hongkongu. Dochodzi do tego, że dzisiaj to przybysze nazywają miejscowych „burakami”. Badania opinii publicznej wykazały, że większość mieszkańców enklawy uważa się przede wszystkim za obywateli Hongkongu, nie za Chińczyków. Coraz mocniejsza jest niechęć do ludzi napływających z Chin Ludowych, a jedna z gazet określiła ich jako „szarańczę”, która zalewa miasto. Niemal połowa noworodków przychodzących na świat w szpitalach położniczych Hongkongu to dzieci przyjezdnych z kontynentu. Wywołuje to protesty mieszkańców, którzy obawiają się, że w obecnym, pomyślnym dla narodzin Roku Smoka, gdy wskaźnik urodzeń skoczy do góry, przeciążony system szpitalny nie da rady obsłużyć „swoich”. Napięcia w tym zdającym się unosić nad ziemią mieście narastają. – Goście widzą Hongkong jako szmaragdowe miasto na wzgórzu – mówi Alex Tsui. – Ale to jest miasto chore. Ma kłopoty z głową. Ma kłopoty z kończynami. Nie stoi mocno na nogach. Zapada noc, budynki rozświetlają się niczym ogromne świece. Zatokę przecinają z warkotem promy. Po niebie szybują samoloty jak srebrne pterodaktyle, ulicami płyną rzeki przechodniów. Hongkong, miasto będące setką miast, jest rojne i gwarne jak zwykle i ulega kolejnej metamorfozie. – Ludzie są zdumieni, gdy pokazuję im zdjęcia pól ryżowych, które tu się rozciągały jeszcze w latach 70. – mówi Patrick Mok. W tamtych czasach mieszkaliśmy na ulicach, a handlowaliśmy na targowiskach pod gołym niebem. Potem wszystko przeniosło się pod dachy, do centrów handlowych, za zamknięte drzwi, do klimatyzowanych pomieszczeń. Nie wiemy, co się będzie działo, ale mamy wrażenie, że znikamy. Michael Paterniti, 2012
Miała 38 lat, ludzie zdecydowali się przerwać jej cierpienie. Najstarsza panda świata została uśpiona
Jia Jia mieszkała w parku rozrywki w Hongkongu. Słynęła z wieku i została wpisana do Księgi Rekordów Guinessa. Jej opiekunowie w oficjalnym oświadczeniu piszą, że przyczyną był zły stan zdrowia zwierzęcia.
Na wolności, według szacunków redakcji Księgi Guinessa, pandy wielkie żyją od 18 do 22 lat, natomiast w niewoli do 30 lat. Jia Jia w wieku dwóch lat trafiła do syczuańskiego ośrodka w 1980 roku. Po 19 latach została, wraz z innym niedźwiedziem imieniem An An przewieziona do Hongkongu jako dar od Pekinu z okazji drugiej rocznicy przekazania miasta Chinom przez Wielką Brytanię. Od dłuższego czasu panda walczyła z problemami zdrowotnymi. Miała kłopoty z ciśnieniem oraz artretyzm, który wymagał ciągłego przyjmowania leków. Ostatnio przestała jeść, a jej stan się pogarszał. Decyzja opiekunów była, według ich oświadczenia, podyktowana chęcią skrócenia cierpień pandzie. - To dzień, który musiał w końcu nastąpić, jednak i tak jest to bardzo smutny dzień dla parku, a w szczególności dla opiekunów, którzy zajmowali się nią przez wiele lat – powiedział Leo Kung, przewodniczący zarządu Ocean Park. Na terenie parku dalej żyją 3 pady: 30-letnia An An oraz 11-letnie Ying Ying oraz Le Le. Źródło: The Guardian
Hongkończycy uwielbiają wyścigi konne. Środa i niedziela to dla nich dni, w których mogą zostać milionerami.
Tuż po zmroku na tor wyścigów konnych Happy Valley w dzielnicy Wan Chai nadciąga morze ludzi. Każdy chce wygrać. Starsi panowie w kaszkietach uważnie studiują wyścigową gazetkę. Są też Chińczycy, grupy rozbawionych Europejczyków, Amerykanów i Australijczyków. Jedni w szortach i T-shirtach, drudzy w garniturach i pod krawatem. Wpadli prosto z biura urządzonego według zasad feng shui. Fot. Michał Cessanis Z górnych trybun patrzą na nich członkowie ekskluzywnego Hong Kong Jokey Club. Zrzeszeni w nim miłośnicy wyścigów muszą zapłacić ponad 40 tys. euro wpisowego, a potem co miesiąc wpłacać ok. 800 euro. Przynależność do klubu daje nie tylko możliwość picia najlepszego szampana podczas wyścigów, ale przede wszystkim prestiż. Fot. Michał Cessanis – Co tydzień jest do wygrania od 2 do 10 mln euro, więc stawka jest warta ryzyka – mówi Francis Cheng, 39-letni publicysta z Hongkongu. – A wyjście na wyścigi traktuję raczej jak doświadczenie socjologiczne. Lubię obserwować grających ludzi. Obstawiam gonitwy. Niestety za każdym razem mój koń przybiega na metę jako drugi. Ech, trzeba było stawiać na Lucky Hammera, Superkinga Dragona albo Full of Funa. No cóż, nie każdy może być milionerem. Fot. Michał Cessanis
Brak planów na rodzinne ferie zimowe czy walentynkowy wyjazd dla dwojga? Chiny to idealny kierunek także na podróż w zimowej aurze.
Zimowy wypoczynek w Chinach to najnowsza propozycja linii Air France i KLM. Taniej, bo już od 2099 PLN, polecimy do Hongkongu, Szanghaju, Xiamenu, Hangzhou i Kantonu. W najnowszej promocji w podróż należy wyruszyć między 10 stycznia a 20 lutego 2015 roku. Tańsze przeloty można kupić do 23 grudnia br. Chińskie miasta już od 2099 PLN Odkrywanie wielowiekowej chińskiej historii najlepiej rozpocząć od Szanghaju lub Honkongu. Obydwa miasta są pełne kontrastów, łączą w sobie nowoczesne wieżowce i ruchliwe ulice z majestatycznymi świątyniami i zabytkami. Honkong położony jest 60 km na wschód od Makao na przeciwległym brzegu ujścia Rzeki Perłowej. Dookoła metropolii położonych jest mnóstwo parków i rezerwatów przyrody. W Szanghaju z pewnością warto odwiedzić Promenadę Bund i wybrać się na kolację do restauracji z pięknym widokiem na rzekę Huangpu. Będąc w Chinach trzeba koniecznie skosztować tamtejszych przysmaków! Promocyjne ceny przelotów to świetna okazja by odwiedzić mniej znane miasta, jak na przykład Xiamen, Hangzhou czy Kanton. Xiamen uznawany jest za jedno z najbardziej romantycznych miejsc w całych Chinach. Nadmorski i pagórkowaty krajobraz, a do tego piękne plaże, parki i ogrody botaniczne. W pobliżu Gulangyu Island, gdzie obowiązuje zakaz poruszania się samochodami, urzekają wspaniałe widoki wybrzeża i pomysłowe kamienne ogrody. Na miejscu czeka nanas także wiele atrakcji, jak na przykład wycieczka do Kah Kee Parku (pełnego fascynujących chińskich świątyni) lub wizyta w Hulishan Fort, gdzie można dowiedzieć się wiele o historii wojskowej Chin. Równie pięknym miastem jest Hangzhou. Typowe dla tej metropolii są liczne świątynie buddyjskie, np. Lingyin Temple, jedna z największych w całych Chinach! Guangzhou (inaczej Kanton) swoją nazwę zawdzięcza pierwszym europejskim kupcom z Portugalii, którzy handlowali w tym regionie już w XVI wieku. Na miejscu warta obejrzenia jest m.in. Świątynia Sześciu Figowców i Pagoda Kwiatów (Świątynia Liurong). Fot. Mateiały prasowe Na trasach azjatyckich pasażerowie Air France, jak i KLM mają zazwyczaj możliwość skosztowania orientalnego posiłku w ramach bezpłatnego serwisu pokładowego. W zależności od destynacji może to być danie np. chińskie, hinduskie czy koreańskie. Grupa Air France KLM oferuje aż 24 kierunki w regionie Azji i Pacyfiku (w sumie ponad 200 lotów tygodniowo). Najwięcej dostępnych miast, bo aż 8 jest w Chinach (Pekin, Szanghaj, Hongkong, Kanton, Chengdu, Hangzhou, Wuhan i Xiamen), Indiach (Nowe Delhi, Bangalore, Bombaj) i Japonii (Fukuoka, Osaka, Tokio). Air France KLM lata również do Indonezji (Denpasar, Dżakarta), Wietnamu (Hanoi, Ho Chi Minh – Sajgon), Korei Południowej (Seul), Malezji (Kuala Lumpur), Singapuru, Tajlandii (Bangkok), Nowej Kaledonii (Noumea) oraz na Filipiny (Manila) i Tajwan (Tajpej). Bilety w promocyjnych cenach do Chin rezerwować można na stronach: www.airfrance.pl, www.klm.pl oraz pod numerami telefonów: +48 (22) 55 66 400; +48 (22) 55 66 444.
Gigantyczny Airbus A380 lata do Hongkongu
Gigantyczny Airbus A380, który jednorazowo może zabrać na pokład ponad pół tysiąca osób, obsługuje od teraz także loty do Hongkongu!
W sezonie letnim 2014 Air France zwiększy przepustowość na trasie Paryż-Hongkong wprowadzając największy obecnie samolot pasażerski – Airbus A380. Nowoczesne maszyny nazywane „superjumbo” mogą jednorazowo zabrać na pokład nawet 516 pasażerów. Hongkong jest drugim miastem w Chinach po Szanghaju, w ofercie francuskiego przewoźnika, do którego latają te potężne maszyny. W tym roku największe samoloty pasażerskie będą latały do Hongkongu w okresie pomiędzy 16 a 22 czerwca. W tym czasie, loty na tej trasie będą realizowane 4 razy w tygodniu maszyną Airbus A380 (wtorki, czwartki, soboty i niedziele). Natomiast od 23 czerwca do 25 października połączenia Paryż-Hongkong będą realizowane codziennie wyłącznie Airbusem A380. W ofercie Air France na tej trasie dostępne są codziennie następujące połączenia: wylot z Paryża o godzinie 23:25 i przylot do Hongkongu o godzinie 17:20 następnego dnia oraz wylot z Hongkongu o godzinie 00:50 i przylot do Paryża o godzinie 8:00 tego samego dnia. Imponujące rozmiary samolotu Airbus A380 zapewniają podróżnym bardzo wysoki komfort w czasie całego lotu. Gustowne, przestronne kabiny zostały zaprojekowane ze smakiem. Dzięki temu goście maja do dyspozycji bardzo przytulne wnętrze. Wysoka wydajność i aerodynamiczny kształt sprawiają, że hałas został zredukowany o połowę w stosunku do standardowych samolotów. „Superjumbo” jest obecne najcichszą maszyną w swojej klasie. Dzięki temu w samolocie panuje kojący nastrój, który sprzyja wypoczynkowi pasażerów podczas podróży. Zmniejszenie masy maszyny było możliwe dzięki zastosowaniu odpowiednich materiałów (włókna węglowego, szkła i aluminium) oraz najwyższej aerodynamiki. Mimo swoich imponujących rozmiarów Airbus A380 zużywa aż 20 proc. mniej paliwa niż A330! W Klasie Ekonomicznej fotele z poszerzonymi podłokietnikami (o 30 proc. w porównaniu z innymi maszynami) ulokowane są na górnym oraz dolnym poziomie. Łatwy do regulacji, nowoczesny system oświetlenia łagodzi dyskomfort związany ze zmianą stref czasowych i poprawia samopoczucie w trakcie podróży. Kabiny są również oświetlane różnokolorowym światłem. Wszystkie kabiny mają oddzielne barki, w których podróżni mogą zaopatrywać się napoje w czasie lotu. Ponadto Airbus A380 został wyposażony w rozwiązania i sprzęt ułatwiające podróżowanie osobom niepełnosprawnym (m.in. wózki inwalidzkie i oznaczenia Braillem). Klasa Biznes mieści się na górnym piętrze. Aby pasażerowie mogli wygodnie poruszać się po pokładzie w rzędzie zainstalowano tylko dwa fotele – jeden od okna i drugi od korytarza (w przypadku środkowego rzędu, obydwa fotele mają swobodny dostęp do przejścia). Do tego dla odprężenia oddano najnowocześniejszy system rozrywki pokładowej, 15-calowe monitory, nowe słuchawki redukujące szum, a także możliwość oglądania na specjalnych ekranach dzieł wystawionych w muzeum Luwr. Na głównym (dolnym) poziomie, większość pokładu zajmują kabiny Klasy Ekonomicznej, natomiast w przedniej części kadłuba mieści się 9 foteli najbardziej luksusowej Klasy Pierwszej. Jej goście są traktowani absolutnie wyjątkowo i mają do dyspozycji indywidualny pakiet produktów i usług, przygotowanych dla najbardziej wymagających podróżnych. 23 listopada 2009 roku Air France zrealizował swój pierwszy lot samolotem Airbus A380 na trasie Paryż-Nowy Jork. Francuski przewoźnik był pierwszą europejską linią, która oferowała loty międzykontynentalne 4-silnikowym supersamolotem. Właściwie wszystkie parametry Airbusa A380 są imponujące i czynią go niedoścignionym w swojej klasie. Skrzydła tej potężnej maszyny rozpościerają się na prawie 80-metrów, ma ona aż 73 metry długości oraz ponad 24 metry wysokości (przeciętnie tyle co 8-piętrowy budynek!). Niespotykany zasięg do 13000 kilometrów nieprzerwanego lotu możliwy jest dzięki potężnym zbiornikom paliwa o pojemności aż 325 tysięcy litrów. Przyjęcie samolotu Airbus A380 wymaga od lotniska odpowiedniego przygotowania, m.in. adaptacji infrastruktury (np. odpowiednie korytarze do wsiadania na dolny i górny pokład) i wyposażenia na ziemi, aby 516 pasażerów mogło wygodnie wsiąść lub opuścić dwupoziomowy pokład. Ponadto naziemna załoga Air France przeszła specjalne szkolenie, aby zaadaptować się do potrzeb tego wyjątkowego samolotu. Air France obsługuje loty na trasie między Paryżem a Hongkongiem już od 75 lat. W 1938 roku podróż z Paryża do Hongkongu samolotem Dewoitine 338 trwała aż 8 dni! Dziś lot nowoczesną maszyną do chińskiej metropolii zajmuje jedynie 11 godzin i 30 minut. Linie Air France KLM są europejskimi liderami pod kątem liczby pasażerów przewożonych między Europą i Chinami. Obydwie linie obsługują łącznie 88 lotów tygodniowo między swoimi lotniskami bazowymi w Paryżu i Amsterdamie na 9 trasach do Chin, są to: Pekin, Szanghaj, Hongkong, Guangzhou, Chengdu, Hangzhou, Xiamen, Wuhan i Tajpej. Obecnie samoloty typu Airbus A380 latają w barwach Air France na trasach do: Nowego Jorku, Johannesburga, Waszyngtonu, Los Angeles, San Francisco, Szanghaju a od kilku dni również do Hongkongu.
Nie ma na świecie bardziej obleganego miasta niż Hongkong. To zdecydowanie numer jeden wśród turystów - tak wynika z rankingu Top City Destination. Jednak Warszawa też ma się całkiem nieźle
W tej chwili stolica Polski jest na 37. miejscu wśród stu najpopularniejszych miast. Wybrała je firma badawcza Euromonitor International sprawdzając, ilu podróżnych wpada do nich każdego roku. W pierwszej dziesiątce, za Hongkongiem, który odwiedza ponad 37 mln turystów, jest Singapur, Bangkok, Londyn, Makau, Kuala Lumpur, Shenzhen, Nowy Jork, Antalya oraz Paryż. Warszawa ze swoją 37 pozycją nie wypada najgorzej. Wyprzedziły ją co prawda Rzym, Praga, Barcelona, Moskwa, Budapeszt, Wiedeń czy Madryt, ale gorzej od nas wypadły Mediolan, Monachium, Bruksela czy Lizbona. A kto podróżuje najczęściej? Euromonitor obliczył, że Niemcy, Amerykanie, Anglicy, Chińczycy i Rosjanie. Jednak mieszkańcy Państwa Środka już za 3 lata mają być największą grupą turystów ruszających w świat. Polska już się na to szykuje rozpoczynając w Azji kampanię promocyjną. W chińskich telewizjach lecą już spoty „Polska. Come and find your story”, reklamy naszego kraju pojawią się też w Indiach i Japonii. A polscy touroperatorzy uczą się "obsługi" azjatyckich podróżnych. - Polska ma szansę w ciągu najbliższych 3-4 lat stać się kierunkiem trzeciego lub czwartego wyboru wśród podróżnych z Azji. 70 mln podróżujących po świecie Chińczyków to ogromny potencjał, którego nie można nie wykorzystać - podkreśla Elżbieta Wąsowicz-Zaborek, wiceprezes Polskiej Organizacji Turystycznej.