Zrujnowane kariery, złamane życia. Jak rząd USA polował na homoseksualistów
Lawendowa panika była brutalną kampanią wymierzoną w społeczność homoseksualistów, prowadzoną w USA pod przykrywką walki z komunizmem. Tysiące osób straciło pracę i dobre imię.
Spis treści: Lawendowa panika i czerwona gorączka – o czym Amerykanie bali się mówić głośno? Twórcy paranoi – kto naprawdę napędzał lawendową panikę? Milczenie w blasku fleszy – czego Hollywood nie chciało pokazać? Tajemnice aktorów, których Hollywood nie chciało znać Jennifer Grant milczy, a przeszłość Cary’ego Granta mówi za siebie Gdy u szczytu zimnej wojny senator Joseph McCarthy rozpoczął swe polowanie na amerykańskie czarownice, na jego celowniku znalazły się osoby posądzane o prokomunistyczną postawę (tzw. czerwona gorączka) i… homoseksualiści, którzy rzekomo mieli stanowić równe zagrożenie dla bezpieczeństwa kraju. Wielu ludziom zniszczono życie. Paranoja trwała aż do lat 70. XX wieku. Lawendowa panika i czerwona gorączka – o czym Amerykanie bali się mówić głośno? Powojenny czas rywalizacji Stanów Zjednoczonych ze Związkiem Radzieckim zdominował wiele dziedzin życia ówczesnych Amerykanów. Wyścig zbrojeń i kosmicznej dominacji, zapoczątkowanej przez ZSRR w chwili wystrzelenia na orbitę Sputnika 1, to jedne z technologicznych oraz ideologicznych aspektów zimnej wojny. Obok tego typu konkurencji w USA rozgorzała jednak prawdziwa paranoja przesiąknięta atmosferą podejrzeń i donosicielstwa. Wspomniana obsesja dotyczyła tropienia osób potencjalnie niebezpiecznych dla kraju. Zjawisko napędzały raporty o rozbudowanej siatce radzieckich agentów. Czerwona gorączka to termin dotyczący często niesprawiedliwych oskarżeń o prosowieckie sympatie czy współpracę z rosyjskim wywiadem, które zniszczyły kariery wielu niewinnym. Mniej znanym, choć długofalowym elementem „polowania na czarownice” była lawendowa panika, która nadała homofobii biurokratycznego wymiaru. Twórcy paranoi – kto naprawdę napędzał lawendową panikę? Na czele Komisji Działalności Antyamerykańskiej stał senator partii republikańskiej Joseph McCarthy, który w swoich oskarżeniach miał w zwyczaju łączyć komunistyczne wpływy z homoseksualizmem. Zdaniem McCarthy’ego i jego ludzi przedstawiciele społeczności homoseksualistów ukrywający własną orientację mieli być podatni na szantaż ze strony sowieckich szpiegów, co z kolei miało sprzyjać potencjalnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa narodowego. Senator zatrudnił do ich tropienia prawnika Roya Cohna, który wraz z szefem FBI J. Edgarem Hooverem doprowadził do zwolnienia około 5 tys. osób nieheteronormatywnych z rządu USA w latach 1950–1973. W trakcie procesów posługiwano się prowokacją i szantażem, łamiąc prawa obywatelskie. Dane „wywrotowców” upubliczniano, co wiązało się z dodatkową traumą dla ofiar lawendowej paniki. Jak na ironię, sam Roy Cohn był… gejem, który w 1986 roku zmarł w wyniku powikłań po AIDS. Stygmatyzacja dotykała przede wszystkim gejów, choć lesbijki również trafiały na ubliżające przesłuchania. W 1953 roku prezydent Dwight D. Eisenhower podpisał rozporządzenie wykonawcze 10450 w sprawie „wymagań bezpieczeństwa dla zatrudnienia w administracji rządowej”, które w kolejnych dekadach służyło do wykluczenia osób nieheteronormatywnych ze służby publicznej. Na jego podstawie zabraniano gejom wstąpienia do wojska. Wspomniane rozporządzenie uchylono dopiero w 1995 roku. Jeszcze innym organem była tzw. florydzka wersja makkartyzmu, czyli Komisja Johnsa (od nazwiska polityka Charleya Johnsa), która prześladowała działaczy ruchu praw obywatelskich, a także nauczycieli szkół publicznych, studentów i wykładowców uczelni wyższych na Florydzie podejrzewanych o homoseksualizm. Ten uznawali bowiem za deprawujący młodzież i burzący dotychczasowy ład społeczny. Milczenie w blasku fleszy – czego Hollywood nie chciało pokazać? Homofobia i społeczny ostracyzm, z którymi mierzyły się osoby homoseksualne w dawnych Stanach Zjednoczonych, wykraczały daleko poza środowisko polityczne. Zjawisko to dosięgło także największe gwiazdy ówczesnych lat. Mogłoby się zdawać, że uwielbiani aktorzy, wynoszeni niejednokrotnie do rangi idoli, mogli pozwolić sobie na więcej od przeciętnych „śmiertelników”. W kwestii orientacji seksualnej gwiazdy jednak nie mogły czuć swobody. Ci, którzy zdecydowali się przerwać milczenie i żyć w zgodzie ze sobą, płacili za to zbyt wysoką cenę. William Haines, znany z wczesnych westernów, został wykluczony ze środowiska i zmarł w zapomnieniu, po tym jak ogłosił prawdę o swoim życiowym partnerze. Hollywoodzka hipokryzja doprowadziła do tego, że niektórych amantów zmuszano do lawendowych małżeństw, zawieranych z przypadkowymi kobietami tylko po to, aby uciszyć ewentualne plotki na temat nieheteronormatywnych zapędów ekranowych twardzieli. Tajemnice aktorów, których Hollywood nie chciało znać Wielu gwiazdorów wpadało w sidła autodestrukcji, jak znany ze „Stąd do wieczności” Montgomery Clift. Aktor zmarł w wieku zaledwie 45 lat po latach depresji i uzależnień, wynikających w głównej mierze z ukrywania własnej tożsamości. Z kolei Farley Granger („Sznur”, „Nieznajomi z pociągu”), z powodu niemal półwiecznej relacji z Robertem Calhounem, musiał opuścić Hollywood. Amerykańskiego buntownika przyjęli pod swoje skrzydła Włosi, którzy obsadzali aktora w spaghetti westernach i filmach grozy giallo. Jedną z ofiar systemu był też Rock Hudson, ekranowy ideał męskości, który miał otrzymywać tygodniowo nawet 3 tysiące listów od oczarowanych fanek. Gwiazdor „Olbrzyma” nawiązywał wiele homoerotycznych romansów. Ówczesna presja społeczeństwa doprowadziła z czasem do medialnego szumu. W „Life” pisano o Rocku: „Lepiej niech się żeni albo wytłumaczy, czemu tego nie robi”. Dla dobra wizerunku aktora w 1955 roku zaaranżowano jego małżeństwo z sekretarką Phyllis Gates. Związek dla przykrywki przetrwał trzy lata. Jennifer Grant milczy, a przeszłość Cary’ego Granta mówi za siebie Echa dawnego ostracyzmu w hollywoodzkiej machinie wybrzmiewają do dziś. Jedyna córka Cary’ego Granta – Jennifer – usilnie stara się tuszować prawdę o swoim sławnym ojcu. Powtarza niczym mantrę, że „tata nigdy nie flirtował z mężczyznami”. Wszechstronny Cary, ikona kina szpiegowskiego za sprawą występu w dziele Hitchcocka „Północ, północny zachód”, był jednak biseksualistą. Łącznie żenił się pięciokrotnie, ale poza kobietami jego życia, w tym matką Jennifer – Dyan Cannon, w młodości nie stronił od związków z mężczyznami. Na początku kariery w latach 30. XX wieku Grant mieszkał pod jednym dachem z aktorem Randolphem Scottem, który był jego kochankiem. Przed konserwatywnym światem skrywali się pod pretekstem bliskiej przyjaźni. Prześladowania społeczności homoseksualistów z czasów lawendowej gorączki przyniosły wiele tragicznych skutków, które są odczuwane do dziś w krzywdzących stereotypach. Rewolucja seksualna z przełomu lat 60. i 70. postawiła w centrum indywidualizm oraz ułatwiła dokonywanie „coming outu”, jednak walka o prawa mniejszości seksualnych wciąż potrafi przybierać gorzkie oblicze. Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Paula Apanowicz Dziennikarka i absolwentka filozofii na Uniwersytecie Gdańskim. Publikowała na łamach tygodnika „Polityka”, serwisów Ofeminin.pl, Histmag.org, stare-kino.pl i OldCamera.pl. Debiutowała jako autorka książką zbiorową „Twarze i Maski. Ostatni wielcy kochankowie kina” (wyd. ebookowo, 2021)
Biolodzy po raz pierwszy zarejestrowali kopulację u humbaków. Okazało się, że to... stosunek dwóch samców
Pierwsza taka obserwacja humbaków rzuca nowe światło na ich życie seksualne. Czy zachowania homoerotyczne są powszechne dla całego gatunku? Biolodzy mają zagadkę do rozwiązania.
W tym artykule: Pierwsza udokumentowana kopulacja humbaków Podwodny homoseksualizm Co wiemy, a czego nie wiemy o humbakach Podczas gdy wiele krajów na świecie nadal zmaga się z akceptacją i zrozumieniem różnorodnych orientacji seksualnych, królestwo zwierząt pokazuje nam, że zachowania homoseksualne są w nim nie tylko powszechne, ale spełniają także różne funkcje. Do ponad tysiąca gatunków, u których udokumentowano homoseksualizm, dołączyły niedawno humbaki. Pierwsza udokumentowana kopulacja humbaków Fotografom dzikiej przyrody po raz pierwszy udało się zarejestrować kopulację dwóch humbaków. Jak się okazało, ich obserwacja była podwójnie wyjątkowa. Lyle Krannichfeld i Brandi Romano zarejestrowany przez siebie na Hawajach materiał pokazali ekspertce. Doktorantka Stephanie Stack z Fundacji Pacific Whale potwierdziła, że obie strony stosunku były samcami. Jak przyznała w komentarzu przesłanym do redakcji „IFL Science”, mimo że humbaki są badanie od dziesięcioleci, ich zachowania seksualne pozostawały w dużym stopniu owiane tajemnicą. – Chociaż od dawna zdajemy sobie sprawę ze skomplikowanych struktur społecznych tych niesamowitych stworzeń, obserwowanie kopulacji dwóch samców wielorybów po raz pierwszy jest wyjątkowym i niezwykłym wydarzeniem – dodała. Co ciekawe, badacze już od dawna dysponowali dowodami sugerującymi, że humbaki mogą być skłonne do zachowań homoseksualnych. Za jeden z takich dowodów uważa się obserwację sprzed 40 lat, kiedy to młodszy osobnik pocierał penisem o szczelinę genitalną dorosłego. Jeśli w tym przypadku także doszło do kopulacji, to poza zasięgiem ludzkiego wzroku. Podwodny homoseksualizm Wśród nielicznych zaobserwowanych humbaków używających penisa w sumie pięć raportów mówi o samcach wskazujących swoimi genitaliami na innych samców. Cztery z nich dotyczyły jednak rywalizacji o dostęp do płodnej samicy. Badacze byli więc prawdopodobnie świadkami rywalizacji o względy pani, a nie wzajemnej adoracji panów. No dobrze, ale skąd w ogóle zachowania homoseksualne u humbaków? Biolodzy szukają wyjaśnień ewolucyjnych. Jak tłumaczą na łamach „Marine Mammal Science”, cel zachowań niereprodukcyjnych może być różny. – Proponowane funkcje obejmują uczenie się lub ćwiczenie zachowań reprodukcyjnych, ustanawianie lub wzmacnianie relacji dominacji, tworzenie sojuszy społecznych lub zmniejszanie napięcia społecznego – czytamy. Badacze nadal zastanawiają się też, czy powodem, dla którego dopiero teraz udało się zarejestrować kopulację humbaków, jest to, że unikają one obecności ludzi. Jeśli tak, samce z Hawajów są wyjątkiem. Nie tylko podpłynęły bowiem do łodzi fotografów, ale też kilkakrotnie okrążyły ją w trakcie kopulacji. Niestety, może to wynikać z faktu, że interakcja prawdopodobnie nie była konsensualna. Jeden z wielorybów, określany jako A, był niezdrowo chudy i zarażony pasożytami. Jak kochali Grecy? Homoseksualizm w starożytnej Grecji Materiały źródłowe jednoznacznie dowodzą, że homoerotyzm i homoseksualizm w starożytnej Grecji były obecne we wszystkich zakątkach greckiego obszaru kulturowego. Choć nie zawsze w taki sa... Co wiemy, a czego nie wiemy o humbakach Czy to przypadek, że pierwsze nagranie stosunku humbaków przedstawia dwóch samców, czy może takie konfiguracje są wśród wielorybów powszechne? Badacze planują zintensyfikowanie obserwacji gatunku, aby odpowiedzieć na te i kolejne rodzące się pytania. Wiadomo jednak, gdzie podglądanie humbaków będzie najbardziej owocne. To nie przypadek, że samce zostały przyłapane właśnie na Hawajach. Latem humbaki żerują w wodach polarnych, a następnie migrują, aby spędzić zimę w tropikach, gdzie rozmnażają się i wychowują młode. Wielorybie amory najlepiej więc obserwować w ciepłych wodach, co nie tylko zwierzętom, ale i obserwatorom zapewnia większy komfort. Źródło: „Marine Mammal Science”. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Jak kochali Grecy? Homoseksualizm w starożytnej Grecji
Materiały źródłowe jednoznacznie dowodzą, że homoerotyzm i homoseksualizm w starożytnej Grecji były obecne we wszystkich zakątkach greckiego obszaru kulturowego. Choć nie zawsze w taki sam sposób.
W tym artykule: Gdzie szukać wiedzy na temat obyczajów w antycznej Grecji? Kim byli erastesi i eromenosi? Co wyróżniało homoseksualizm w starożytnej Grecji? Męska miłość w praktyce Homoseksualizm z antycznej Sparcie Jak kobiety kochały kobiety w starożytnej Grecji? W świecie antycznym inaczej niż współcześnie patrzono na relacje romantyczne i seksualne między osobami tej samej płci. Wiele źródeł wskazuje, że już w starożytnej Grecji związki jednopłciowe były powszechnie akceptowalne. Gdzie szukać wiedzy na temat obyczajów w antycznej Grecji? Wątki homoerotyczne pojawiają się w greckiej mitologii. Można je odnaleźć m.in. w micie o Hiacyncie – pięknym ukochanym boga Appolina, czy w micie o porwaniu Ganimedesa. Ganimedes był młodzieńcem, w którym zakochał się sam Zeus i którego porwał na Olimp. Zupełnie otwarcie o miłości między dwoma mężczyznami pisali m.in. Tukidydes i Arystoteles. Obaj wspominający prawdziwą historię Harmodiosa i Aristogejtona – ateńskich arystokratów walczących z tyranem Hipparchem. „Harmodios znajdował się wówczas w kwiecie lat i promieniał urodą. Aristogejton, obywatel ateński ze średnich sfer, zapałał ku niemu miłością, która została odwzajemniona" – pisał Tukidydes w „Wojnie peloponeskiej". Najważniejszymi źródłami potwierdzającymi życie codzienne w antycznej Grecji pozostają jednak teksty literackie, poezje, komedie, teksty m.in. Platona. Współcześnie za najważniejsze dzieło naukowe uznaje się książkę pt. „Homoseksualizm Grecki” Kennetha Dovera z 1978 roku. Brytyjski hellenista przeanalizował liczne źródła pisane i sięgnął do ikonografii w sztuce, by w miarę wiernie opisać, jak wyglądał homoseksualizm w starożytnej Grecji. Kim byli erastesi i eromenosi? Stosunek do relacji jednopłciowych był różny w różnych obszarach antycznej Grecji. Najwięcej wiadomo o sytuacji w Atenach. To tam wykształciła się pederastia – relacja dojrzałego mężczyzny z młodzieńcem do 20. roku życia. Dojrzalszego partnera nazywano erastesem, a jego młodszego partnera eromenosem. Nie była to jednak relacja symetryczna. Młody eromenos był przedmiotem pożądania erastesa. W ten sposób dostępował zaszczytu. Sam jednak nie mógł pożądać starszego mężczyzny. „Bywało, że erastes wręczał swojemu wybrańcowi piękne, użyteczne i kosztowne podarunki. Pederastia opierała się bowiem na zasadzie do ut des („ty czynisz coś dla mnie, ja uczynię coś dla ciebie"). Do typowych darów należały: tusze mięsne, dyski, naczynia z oliwą, kwiaty, jabłka, girlandy kwiatów sakiewki z pieniędzmi. Czasami wręczano żywe zwierzęta – zwłaszcza koguty oraz króliki. Walki kogutów były wśród greckiej młodzieży bardzo popularne. Zaś sam kogut symbolizował męskość i potencję. Z kolei królik miał znaczenie materialne (mięso było kosztowne), a jednocześnie uchodził za zwierzę, które łączyło w sobie pierwiastek męski oraz żeński" – pisze prof. Robert Aldrich w książce „Geje i lesbijki. Życie i kultura". Co wyróżniało homoseksualizm w starożytnej Grecji? Kanon męskiej urody w antycznej Grecji zakładał przede wszystkim, że mężczyźni powinni mieć wysportowaną sylwetkę. Zachwyt nad atletycznym męskim ciałem był powszechny i pożądany. Kontakty intymne również odbywały się zgodnie z panującymi wówczas regułami. Podczas praktyk seksualnych Grecy uznawali akt dominacji za coś pożądanego, a uległość za upokorzenie i słabość. W związkach erastesów z młodymi eromenosami, nie dochodziło do seksu analnego czy oralnego. Uprawianą praktyką była tzw. penetracja międzyudowa, podczas której eromenos nie mógł wykazywać żadnych form uległości. Wykazanie chęci lub odbycie stosunku seksualnego w pozycji biernej był w Atenach karany pozbawieniem praw. Kojarzono to z prostytucją i zwyczajami obcokrajowców. Osoby dominujące zarówno w relacjach heteroseksualnych jak i homoseksualnych nie spotykały się z odrzuceniem. O ile nie zarzucano im gwałtu. Męska miłość w praktyce Grecy znali z pewnością różnorodne metody zaspokajania swoich potrzeb seksualnych, dotyczy to również seksu analnego u obu płci. Kwestie odwzajemniania uczuć przywiązania nie były jednak tożsame z praktykami seksualnymi. Tradycyjne małżeństwa miały zazwyczaj charakter bardziej prokreacyjny niż romantyczny. W relacji erastesa z eromenosa istniała silna więź – wzoru do naśladowania i wzorowego oddania. Na polu walki to właśnie w tych duetach walczono bardziej zaciekle. Jeden partner musiał zaimponować drugiemu. Powtarzającym się motywem jest romantyczna samobójcza śmierć eromenosa po stracie starszego partnera. W latach młodzieńczych istniało też większe przyzwolenie na frywolność z rówieśnikami. Dopiero w momencie pojawienia się oznak dojrzałości – brody czy owłosienia – mężczyzna już nie mógł sobie pozwolić na bycie eromenosem. Uległość była postrzegana jak kobiecość. Homoseksualizm z antycznej Sparcie O ile Ateńczycy nie pozwalali sobie na komentarze o swoich pośladkach (przymiot kobiecej uległości), to Spartanie chętnie eksponowali tę część ciała. Cielesność w Sparcie była bardziej otwarta w sensie wizualnym. Żadna partia ciała ludzi nie gorszyła i nie uosabiała uległości. Militarystyczny ustrój Sparty sprawiał, że młodzi chłopcy już we wczesnym dzieciństwie byli kierowani do koszar, gdzie spędzali czas wyłącznie z innymi chłopcami. Wspólnie trafiali na wojny, niektórzy wraz ze swoimi kochankami eromenosami. Względnie późno pojawiała się możliwość kontaktu z kobietami. „Homoseksualne związki między mężczyznami uznawano w Sparcie za normalne, a nawet wskazane. Grecki czasownik lakonizein oznacza „uprawiać miłość po spartańsku". Najczęściej chodziło o penetrację niepełnoletniego chłopca przez dorosłego mężczyznę. Przyjaźń starszego wiekiem wojownika oraz młodego rekruta uchodziła w oczach Spartan za gwarancję właściwego przygotowania małolata do służby wojskowego, zaś przyjaciele z koszar bardzo często walczyli ramię w ramię" – pisze prof. Robert Aldrich. Byli wojowniczy, a ich ciała pokrywały tatuaże. Piktowie z powodzeniem walczyli z Rzymianami i Wikingami Piktowie to jeden z najbardziej tajemniczych ludów w historii. Naukowcy ustalili, skąd pochodzili wojownicy, którzy stawiali czoła Rzymianom i wikingom. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/byli-wojowniczy-a-ich-ciala-pokrywaly-tatuaze-piktowie-z-powodzeniem-walczyli-z-rzymianami-i-wikingami-ryc-wikimedia-commons-public-domain-2d1f045.jpg" width="921" height="700" alt="Byli wojowniczy, a ich ciała pokrywały tatuaże. Piktowie z powodzeniem walczyli z Rzymianami i Wikingami (ryc. Wikimedia Commons, public domain)" title="Byli wojowniczy, a ich ciała pokrywały tatuaże. Piktowie z powodzeniem walczyli z Rzymianami i Wikingami (ryc. Wikimedia Commons, public domain)" /> Jak kobiety kochały kobiety w starożytnej Grecji? Niska rola społeczna kobiet, brak praw i ich wiązanie z uległością niestety sprawiają, że nie mamy wielu materiałów na temat homoseksualizmu kobiet w antycznej Grecji. Kontakty seksualne między kobietami były tematem tabu. Znane są natomiast w sztuce przedstawienia kobiet dotykających sobie genitalia. Ważniejsze źródła pochodzą od Safony, uznawanej za pierwszą grecką poetkę. Kobieta opisywała urodę kochanki i zwracała się też do kobiet takim językiem, jak męski erastes do eromenosa. Safona stała się jednak bardziej obiektem późniejszych zainteresowań i żartów. W komedii attyckiej pojawiają się wizję rozpustnej wyspy Lesbos. Więcej jest źródeł późniejszych interpretujących zachowania Safony za homoerotyczne, co może też na to wskazywać. Motyw fascynacji erotycznej kobiety przez inną kobietę pojawia się również w poezji Alkmana, współczesnemu Safonie. Artystka uczyła ponadto młode kobiety poezji i sztuki, kreowała pewną formę wspólnotowości, gdzie może istniała większa swoboda w praktykach erotycznych. ŹRÓDŁA: ■ Kenneth J. Dover, 2004, „Homoseksualizm Grecki", Wydawnictwo Homini, Kraków, ■ „Geje i lesbijki. Życie i kultura" pod red. Roberta Aldricha, Universitas, Kraków Nasz ekspert Stanisław Szklarek Zamiłowanie do historii sztuki zaprowadziło go na studia archeologiczne. Zawsze chciał zgłębiać tajemnicze zjawiska kultury i dzielić się pasjonującą wiedzą. Uzależniony smakosz herbat i trochę przynudzający adorator architektury.
Najlepsze i najbezpieczniejsze miejsca w Europie dla podróżników LGBT+. Warto wybrać się tam w czerwcu
Nie wszędzie na świecie podróżnicy LGBT+ mogą czuć się bezpiecznie i komfortowo. Na szczęście cały czas przybywa miejsc otwartych na wszystkich turystów, nie zależnie od orientacji seksualnej czy innych „różnic”. Gdzie w Europie tęcza jest najjaśniejsza?
W tym artykule: Miejsca nieprzyjazne osobom LGBT+ Te kierunki są najbardziej tolerancyjne 1. Sitges – ulubione miejsce LGBT+ w Hiszpanii 2. Dublin zielony i tęczowy 3. Tolerancja na Mykonos 4. Wiedeń, jaki jest, nie każdy widzi 5. Berlin dla każdego Wybierając kolejny kierunek podróży, można brać pod uwagę różne aspekty. Od pogody na miejscu, przez ceny lotów, po znajomość języków obcych. Poszczególne grupy turystów mają konkretne potrzeby. I tak na przykład rodziny z dziećmi będą szukały miejsc z atrakcjami dla najmłodszych, z kolei młodzi małżonkowie najprawdopodobniej docenią ciszę i romantyczne scenerie. Miejsca nieprzyjazne osobom LGBT+ W internecie i przewodnikach turystycznych nie brakuje też miejsc polecanych szczególnie osobom LGBT+. I ma to jak najbardziej sens, zwłaszcza, że na świecie nadal są kraje, w których za kontakty homoseksualne grozi kara śmierci... Najwyższy wymiar kary przewiduje prawo między innymi w Afganistanie, Somalii, Sudanie, ale też w Zjednoczonych Emiratach Arabskich (z wyjątkiem Dubaju). Bardziej powszechne są kary więzienia. Te grożą nieheteronormatywnym osobom w ponad 20 afrykańskich krajach i kilkunastu azjatyckich. Najbardziej liberalna pod tym względem jest Europa i Ameryka Północna. Jak się zakochać? Wystarczy 36 prostych pytań Jak się zakochać? Andrzej Dąbrowski przekonuje, że do zakochania wystarczy „jeden, jedyny krok, nic więcej”, co sugerowałoby, że miłość czeka na nas tuż za rogiem. Naukowcy przyznaj.. Te kierunki są najbardziej tolerancyjne Na szczęście coraz rzadziej słyszy się o tym, żeby homoseksualiści byli poddawani ciężkim karom. Nietolerancyjne nastroje mogą jednak skutecznie zniechęcać turyści LGBT+ do odwiedzenia miejsc, w których nie będą czuli się bezpiecznie. Szczególnie gdy podróżują w parach. W większości europejskich krajów podróżnicy LGBT+ mogą czuć się mile widziani. Niektóre miejsca są nawet kojarzone z prężnie działającymi tęczowymi społecznościami. Warto odwiedzić je w czerwcu, czyli Miesiącu Dumy. Na chwilę przed szczytem sezonu turystycznego pogoda jest już zadowalająca, ceny powinny być niższe, a do tego można trafić na Marsze Równości lub inne wspierające inicjatywy. 1. Sitges – ulubione miejsce LGBT+ w Hiszpanii Hiszpańskie miasteczko Sitges już od ćwierćwiecza jest uważane za hiszpańskie centrum gejowskiej turystyki. Malownicze plaże, imponująca architektura i bogate życie nocne doceniają nie tylko przedstawiciele społeczności LGBT+. Do Sitges równie chętnie przyjeżdża młodzież i rodziny z całej Hiszpanii i Europy. Wypad do miasteczka można połączyć z city breakiem w Barcelonie. Stolica Katalonii jest oddalona o około 35 kilometrów. 2. Dublin zielony i tęczowy W 2015 roku Irlandia jako pierwszy kraj w historii zalegalizowała małżeństwa osób tej samej płci po powszechnym głosowaniu. Dwa lata później Leo Varadkar został czwartym na świecie otwarcie homoseksualnym szefem rządu. Dzięki tym wydarzeniom tolerancyjnego ducha można poczuć w Dublinie nie tylko podczas czerwcowego Marszu Równości. Przez cały rok liczne lokale LGBT+ organizują imprezy i warsztaty dla wszystkich zainteresowanych. Każdy może czuć się bezpiecznie, idąc po ulicy za rękę z partnerem lub partnerką, co nie wszędzie w Europie jest oczywiste. 3. Tolerancja na Mykonos Większość wysp Morza Śródziemnego z otwartymi ramionami wita podróżników LGBTQ+. To dotyczy zarówno imprezowej Ibizy, jak i spokojnej Malty. Wyjątkowa pod tym względem jest grecka wyspa Mykonos. Jej queerowa historia sięga lat 70. XX wieku, kiedy to Jackie Kennedy Onassis stała się regularną gościnią miejscowych kurortów. Małżonka 35. prezydenta Stanów Zjednoczonych była wówczas ulubienicą społeczności LGBT+. Na fali jej popularności na wyspę zaczęło przylatywać coraz więcej homoseksualistów, na co branża turystyczna odpowiedziała, otwierając tęczowe hotele, lokale, a nawet plaże. 4. Wiedeń, jaki jest, nie każdy widzi Niewiele europejskich miast ma tak bogatą gejowską historię jak stolica Austrii. Tworzą ją między innymi homoseksualni cesarze, generałowie i kompozytorzy. Obecnie Wiedeń to nieheteronormatywny hotspot również dzięki imponującej ofercie kulturalnej i sklepowej. Każdy, kto zapomni zabrać z domu lektury na wakacje, powinien odwiedzić księgarnię dla gejów i lesbijek Löwenherz. Można tam godzinami przeglądać tysiące książek. Oprócz literatury w ofercie są też komiksy, czasopisma i płyty DVD. 5. Berlin dla każdego Bez wątpienia Berlin jest jedną z najbardziej przyjaznych LGBTQ+ stolic w całej Europie. Historycznie homoseksualne centrum miasta mieściło się w okolicach Nollendorfplatz w Schöneberg, ale obecnie hotspoty można znaleźć również w Kreuzbergu i Neukölln. Coroczne święto dumy przyciąga pół miliona gości z Niemiec i zagranicy. Dwutygodniowa celebracja obejmuje nie tylko paradę ale też towarzyszące imprezy i wydarzenia w całym mieście. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Homoseksualne pingwiny z zoo w Nowym Jorku doczekały się pierwszego pisklęcia. „Świetnie się spisują”
Elmer i Lima, homoseksualne pingwiny mieszkające w Rosamond Gifford Zoo w Nowym Jorku, po raz pierwszy zostali rodzicami. Samce otrzymały jajo innej pingwiniej pary, która w poprzednim sezonie przypadkowo rozbiła niewyklute jajo.
W tym artykule: Homoseksualne pingwiny jako rodzice zastępczy Homoseksualne pingwiny świetnie się spisały Homoseksualne pingwiny to nie rzadkość Elmer i Lima należą do gatunku pingwinów Humboldta (Spheniscus humboldti), zwanych też pingwinami peruwiańskimi. Gatunek ten od lat uznawany jest za zagrożony wyginięciem, a dzika populacja stale zmniejsza się z powodu utraty siedlisk i zmian klimatu. Szansą na przetrwanie gatunku są programy ochronne, a ten prowadzony przez Rosamond Gifford Zoo w stanie Nowy Jork jest jednym z największych na świecie. Tamtejsza kolonia pingwinów Humboldta powstała w 2005 roku. Początkowo stado liczyło 18 dorosłych ptaków, dziś jest ich już 28. W ciągu minionych 15 lat na świat przyszło 55 piskląt, z których część trafiła do innych ogrodów zoologicznych. Także Elmer i Lima wykluli się już w niewoli. Elmer w 2016 roku, a Lima w 2019. 77 uderzeń kijem dla pary gejów. Publiczna chłosta w Indonezji Dwóch mężczyzn w indonezyjskiej prowincji Aceh zostało publicznie ukaranych 77 uderzeniami rattanowego kija w plecy po tym jak sąsiedzi donieśli władzom o ich intymnych stosunkach. W tym isl... Homoseksualne pingwiny jako rodzice zastępczy Ze względu na stopień zagrożenia pingwinów Humboldta, opiekunowie zwierząt nie mogą pozwolić sobie na utratę ani jednego jaja. To właśnie troska o powiększenie kolonii sprawiła, że postanowili podarować jajo jednej z par Elmerowi i jego partnerowi. Biologiczni rodzice pisklęcia – samica Poquita i samiec Vente – w przeszłości zniszczyli inne, zapłodnione jajo. Istniała więc obawa, że ponownie dojdzie do wypadku. – Nie wszystkie pary pingwinów są dobre w wysiadywaniu jaj. To wymaga praktyki – mówi dyrektor zoo Ted Fox. I o ile w przypadku biologicznych rodziców opiekunowie zdają się na ich instynkt, o tyle w poszukiwaniu rodziców zastępczych sprawdzają ich kompetencje na przykładzie sztucznego jaja. – Niektóre pary, które otrzymują atrapę jajka, siadają w gnieździe, ale jajo zostawiają z boku i nie wysiadują go prawidłowo. Inne walczą o to, kto i kiedy ma wysiadywać jajo. Dzięki temu możemy ocenić, która para będzie dobrą rodziną zastępczą, a Elmer i Lima zachowywali się wzorowo w każdym aspekcie – podkreśla Fox. #MiesiącDumy: 6 najbardziej przyjaznych LGBTQ+ miast w Europie Chociaż lista krajów, które przyznają równouprawnienie parom tej samej płci, regularnie się powiększa, Polska znajduje się w czołówce… najbardziej homofobicznych miejsc w Europie. Homoseksualne pingwiny świetnie się spisały 23 grudnia opiekunowie podmienili sztuczne jajo Elmera i Lima na prawdziwe. Para opiekowała się jajem na zmianę, aż do jego wyklucia. Pisklę wyszło na świat 1 stycznia, ale dopiero po czterech tygodniach, gdy personel upewnił się co do jego bezpieczeństwa i dobrego zdrowia, poinformowano o tym oficjalnie. „Mamy bardzo ekscytujące wieści! W Rosamond Gifford Zoo wykluło się pierwsze pisklę wychowywane przez parę pingwinów tej samej płci! Przybrani rodzice świetnie się spisują i wykonują wspaniałą pracę, ogrzewając i karmiąc pisklę” – napisano w poście na Facebooku. Znaczenie rodzin zastępczych, takich jak stworzona przez Elmera i Lima, można obserwować także w innych ogrodach zoologicznych np. w kolonii pingwinów białobrewych w Oceanogràfic Valencia w Hiszpanii, pingwinów królewskich w berlińskim zoo czy pingwinów magellańskich w zoo w San Francisco. Jedną z głośniejszych historii z życia pingwinów była ta z DierenPark Amersfoort w Holandii, gdzie dwa samce pingwina czarnonogiego tak bardzo chciały zostać rodzicami, że ukradły jajo innej parze. Przytulone pingwiny u wybrzeży Melbourne podbiły Internet, a historia tego zdjęcia - serca Fotograf uchwycił niezwykle czuły moment: pingwiny w objęciach podziwiają rozświetloną panoramę Melbourne. Randka? To nie tak jak myślisz. Homoseksualne pingwiny to nie rzadkość Elmer i Lima to jedna z zaledwie dwóch par homoseksualnych pingwinów, które mieszkają w Rosamond Gifford Zoo. Ale jednopłciowe związki wśród tych ptaków nie są niczym niezwykłym. W ostatnich dniach głośno było też o parze z zoo we Wrocławiu, która „adoptowała różowego flaminga”. W rzeczywistości Bluey i Forest po prostu przeniosły jedną z zabawek z wybiegu do swojego gniazda. Opiekunowie ptaków w zabawnym poście na Facebooku napisali, że „chłopaki uznali, że zdecydowanie lepiej nada się ona jako wystrój wnętrza”. „Zawiązywanie nieheteronormatywnych relacji dotyczy ponad 1500 gatunków zwierząt. U pingwinów przylądkowych homoseksualne pary odgrywają bardzo ważną rolę. Kiedy hetero rodzice umierają lub porzucają swoje potomstwo, te adoptują osierocone młode i wychowują. [Inne] pary hetero przeważnie nie robią tego, ponieważ zajęte są wychowywaniem własnego potomstwa. Odchowane w ten sposób pisklęta są w pełni przystosowane do pingwiniej egzystencji” – podkreślili pracownicy zoo. Źródło: Rosamond Gifford Zoo, ZOO Wrocław.
77 uderzeń kijem dla pary gejów. Publiczna chłosta w Indonezji
Dwóch mężczyzn w indonezyjskiej prowincji Aceh zostało publicznie ukaranych 77 uderzeniami rattanowego kija w plecy po tym jak sąsiedzi donieśli władzom o ich intymnych stosunkach. W tym islamskim kraju seks homoseksualny jest zakazany tylko w tej jednej prowincji.
Pracownicy organizacji praw człowieka potępili „średniowieczny i brutalny spektakl” oglądany w stolicy stanu, Banda Aceh, przez kilkudziesięciu gapiów, urzędników i policjantów. Matka jednego z mężczyzn zemdlała podczas wymierzania kary jej synowi. View oEmbed on the source website Był to trzeci raz, gdy w Aceh wymierzono karę cielesną za kontakty homoseksualne. Od ponad 5 lat w tej konserwatywnej prowincji obowiązują zasady szariatu. Uznanie prawa do samostanowienia w tym zakresie było elementem umowy pokojowej z rządem centralnym dotyczącej autonomii dla regionu od dekad targanego wojną domową. 27-latek i 29-latek zostali aresztowani w listopadzie po tym jak tłum włamał się do ich mieszkania przyłapując rzekomo w trakcie stosunku seksualnego. Sąd szariacki skazał ich w grudniu na 80 uderzeń rattanowym kijem, ale wyrok zredukowano za czas spędzony w areszcie. Tego samego dnia kat obił kijem 4 inne osoby. 17 uderzeń dostali cudzołożnicy a 40 uderzeń przyłapani na piciu alkoholu. Podobną karę otrzymują też kobiety zakładające zbyt przylegające do ciała stroje oraz oddający się hazardowi. View oEmbed on the source website - Wszyscy powinni potępiać władze Aceh za tę brutalną, średniowieczną karę za coś, co nigdy nie powinno być uznane za przestępstwo. To porażka prezydenta Joko Widodo, który nie powstrzymał tego aktu przemocy – stwierdził Phil Robertson, wicedyrektor azjatyckiego oddziału Human Right Watch. W pozostałych prowincjach Indonezji związki homoseksualne nie są nielegalne, niemniej w ostatnich latach osoby deklarujące się jako należące do wspólnoty LGBTQ+ coraz częściej padają ofiarami nietolerancji, przemocy werbalnej czy wręcz fizycznej. Policja regularnie prześladuje takie osoby nadużywając przepisów zwalczających pornografię.​
Samotność: jak ją pokonać w trakcie izolacji społecznej? Radzą seniorzy LGBTQ
Seniorzy LGBTQ mają ponad dwukrotnie większe ryzyko życia w samotności, ale wielu z nich stworzyło silne społeczności, które zastąpiły utracone przez nich wsparcie rodzinne.
Po okresie otwartego życia jako homoseksualista, Elliot Englebaum (73 lata), został zamknięty w swoim domu opieki w Hollywood na Florydzie. Z powodu śmiertelnej pandemii koronawirusa, Englebaum większość czasu spędza samotnie w swoim pokoju, gdzie wspomina cotygodniowe wyjścia do kina ze zmarłym mężem. Okazjonalnie odbywa zdystansowane społecznie spacery po okolicy, gdzie zachwyca się widokiem legwanów, które wygrzewają się na trawniku. Englebaum, były pracownik socjalny, który widział, jak wolność LGBTQ zwiększa się od czasu, gdy brał udział w zamieszkach w Stonewall latem 1969 roku, nigdy nie czuł się bardziej samotny. Mimo że wychodzi do swoich przyjaciół w ośrodku, jest tam jedyną osobą LGBTQ. "Nie ma tu nikogo dla mnie" – mówi Englebaum. Samotność, psychologicznie rzecz biorąc, różni się od zwykłego osamotnienia. Tego stanu psychicznego można doświadczyć zarówno w odosobnieniu od innych ludzi, jak i w tłumie i może on zaostrzyć problemy zdrowotne, w tym lęki, depresję, demencję, chorobę Alzheimera, nadciśnienie i choroby serca. Może to być szczególnie niepokojące w odniesieniu do starszych osób LGBTQ w Stanach Zjednoczonych, które są ponad dwa razy bardziej narażone na samotne życie i doświadczanie izolacji społecznej, niż osoby nie będące LGBTQ. Tak twierdzi SAGE, grupa działająca na rzecz osób starszych LGBTQ. Jak wynika z sondażu przeprowadzonego przez AARP, jeszcze przed pandemią około 50 procent seniorów LGBTQ odczuwało samotność lub izolację wraz z wiekiem. Oprócz typowych czynników, które przyczyniają się do samotności w starzejących się populacjach, w przypadku seniorów LGBTQ ryzyko jest większe, biorąc pod uwagę brak dzieci, wykluczenie z rodziny, ostracyzm rówieśników oraz utratę przyjaciół i partnerów w szczytowym okresie kryzysu AIDS w latach 80. i wczesnych latach 90. Samotność Englebauma wynika po części z działań izolacyjnych wprowadzonych przez jego placówkę oraz przez stan Floryda, w celu powstrzymania rozprzestrzeniania się koronawirusa. Według danych Departamentu Zdrowia Florydy, mniej więcej połowa z 2 993 zgonów w słonecznym stanie dotyczyła mieszkańców lub pracowników placówek opieki długoterminowej. "Samotność już teraz jest problemem numer jeden, z którym borykają się mieszkańcy domów opieki" – mówi Steve Blay, współzałożyciel Friends Across the Ages, organizacji, która łączy mieszkańców domów opieki z wolontariuszami, mając na uwadze długotrwałą przyjaźń i zaangażowanie społeczne. "Wraz z pandemią gwałtownie wzrosła izolacja i poczucie samotności". SAGE szacuje, że w Stanach Zjednoczonych mieszka około 1,5 miliona seniorów LGBTQ, ale zakłada się, że mniej niż 5 procent z nich mieszka w domach opieki. Dokładne liczby są jednak trudne do oszacowania, biorąc pod uwagę fakt, że większość seniorów LGBTQ obawia się, że jeśli będą otwarcie mówić o swojej seksualności, będą musieli zmierzyć się z dyskryminacją ze strony pracowników domów opieki lub rówieśników. Jest jednak pewna zaleta bycia seniorem LGBTQ. Przed zamieszkami w Stonewall i powstaniem ruchu społecznego Gay Liberation, wiele osób LGBTQ w USA zjednoczyło się, by opiekować się sobą nawzajem, tworząc wspólnotę, która zastąpiła utracone przez wielu wsparcie rodzinne. Zdrowotne skutki samotności Samotność to stan odgórny, zaczynający się w mózgu i wpływający na resztę ciała. Przewlekła samotność i odczuwalna izolacja mogą mieć ogromny wpływ na samopoczucie ludzi w każdym wieku. Tak wynika z pracy Johna i Stephanie Cacioppo, męża i żony tworzących zespół neurobiologów odpowiedzialnych za wiele przełomowych odkryć w badaniach nad samotnością poznawczą, w ciągu ostatnich dwóch dekad. Ewolucyjna Teoria Samotności Cacioppo opisuje samotność jako stan sprzeczny z zachowaniami społecznymi, które ukształtowali ludzie, aby pozostać na tyle bezpiecznymi, by przekazać swoje geny. W przypadku braku tej socjalizacji, nasz mózg zaczyna się rozpadać, wpływając zarówno na nasze zdrowie psychiczne, jak i na nasze zachowanie. Ten stres może dosłownie zmieniać strukturę mózgu. Jak wykazały wczesne badania przeprowadzone przez Johna Cacioppo, odczuwana izolacja społeczna przyczynia się do szybszego spadku zdolności poznawczych u osób starszych. Samotność obniża również funkcjonowanie wykonawcze, czyli zdolność myślenia, która pozwala nam na szybkie podejmowanie decyzji i wykonywanie codziennych czynności przy minimalnym stresie. Co więcej, samotność może zmienić nasz sposób myślenia i reagowania, sprawiając, że jesteśmy bardziej podatni na występowanie objawów depresji, bardziej wrażliwi na zagrożenia społeczne, bardziej narażeni na doświadczanie myśli samobójczych i innych negatywnych procesów myślowych, które mogą utrudnić powrót do interakcji społecznych osobom, które już są samotne. "Ludzki mózg traktuje izolację jako formę zagrożenia" - mówi Steven Cole, badający genomikę na UCLA, który analizuje wpływ społeczny na zdrowie. "Kiedy jesteśmy samotni lub oddzieleni od innych, wyzwala to reakcje na zagrożenie, która aktywuje systemy zapalne i tłumi reakcje antywirusowe. A to z pewnością nie jest najlepsze w warunkach pandemii koronawirusa". Według badań Cole'a, samotność może osłabić układ odpornościowy i wywołać stan zapalny, czyniąc chorego bardziej podatnym na wiele rodzajów chorób przewlekłych. Na przykład samotność zwiększa ryzyko zawału serca i udaru mózgu, w takim samym stopniu jak lekkie palenie papierosów czy otyłość. W wielu stanach niedofinansowane i cierpiące na niedobór personelu placówki opieki nad osobami starszymi walczą o zniwelowanie skutków samotności, aby chronić swoich bezbronnych podopiecznych przed COVID-19. W placówkach takich jak ta, w której mieszka Englebaum, rezydenci mogą wychodzić na zewnątrz na spacery lub zakupy, pod warunkiem, że odizolują się na okres do dwóch tygodni po kontakcie z osobami spoza placówki. W innych domach opieki personel poinformował o bardziej rygorystycznych zasadach izolacji, które od marca ograniczyły pobyt mieszkańców niechodzących do ich pokoi, z niewielką dozą odstępstw od tej reguły lub kontaktu społecznego. "Niektórzy ludzie nie wstają z łóżka" - mówi Ana Rodriguez, technik medyczny w wielu ośrodkach opieki długoterminowej w Jacksonville na Florydzie. "Widzą tylko jedną osobę dziennie. Kiedy ja idę, tą osobą jestem ja". Sposób na samotność Chociaż statystyki wskazują, że seniorzy LGBTQ są najbardziej narażeni na samotność lub izolację, wielu z nich starzeje się z entuzjazmem i niezłomną radością, które towarzyszyły im przez całe życie. Niektórzy z nich stworzyli duże organizacje, takie jak SAGE lub opracowali programy w ośrodkach LGBTQ, aby utrzymać więzi między członkami społeczności w miarę ich starzenia się. Ich wytrwałość może być lekcją dla innych. Lillian Wolf (86 lat) przeniosła się z Maryland do domu spokojnej starości w Orlando na Florydzie na początku marca, tuż przed pandemią, która zamknęła ośrodki w tym stanie. Żywiołowa i towarzyska Wolf natychmiast skontaktowała się z Centrum LGBTQ+ w Orlando, gdzie stała się częścią programu Older Wiser Learning Program, łączącego seniorów LGBTQ ze sobą i społecznością LGBTQ w mieście. Mimo, że nie mogą brać udziału w zwykłych wycieczkach do lokalnych atrakcji, grupa OWL utrzymuje kontakt poprzez cotygodniowe wideokonferencje na Zoomie. Mimo, że Wolf tęskni za swoją zmarłą w 2015 roku partnerką, z którą tworzyła związek przez 40 lat, z determinacją i mądrością podejmuje każde nowe wyzwanie w swoim życiu. Nadal uwielbia rozmawiać przez telefon z rodziną. Nadal co tydzień gra w pokera i nie wstydzi się opowiadać żartów. Podobnie jak Englebaum, Wolf jest jedyną osobą LGBTQ w swojej placówce, o której jej wiadomo. Ale jej życie, w którym wykorzystywała to, co miała najlepszego i znajdowała radość w tych małych rzeczach, przygotowało ją do bycia niezłomną i pozytywną w środku pandemii. "Musisz być świadomy, że są rzeczy, na które nie mamy wpływu" - mówi Wolf, która służyła w marynarce i wojsku. "Moje życie w młodości było bardzo ciężkie. Ale nawet, gdy jest ci trudno, przetrwasz to. Może dlatego się nie martwię". Dzięki zaangażowaniu w społeczność LGBTQ, Wolf stworzył siatkę ludzi, którzy wspierają ją emocjonalnie w miarę starzenia się. Wykazano, że takie wysokiej jakości relacje społeczne zapobiegają spadkowi wydajności poznawczej, który zwykle towarzyszy starzeniu się i samotności. Ulgę może przynieść nam również szczerość dotycząca naszych problemów, nawet jeśli odbywa się to za pośrednictwem internetu. Choć badaczka Seydi Ahmet Satici ostrzega, że uzależnienie od mediów społecznościowych może mieć odwrotny skutek psychologiczny, jeśli ludzie nie będą ostrożni. Inni seniorzy zapomnieli o swojej samotności dzięki "poważnym", ukierunkowanym na cel rozrywkom, takim jak poszukiwanie idealnego przepisu na zakwas. Podobnie jak Wolf i Edlebaum, starsi ludzie w Chinach znaleźli wytchnienie od swojej samotności w cotygodniowych, zaplanowanych rozmowach telefonicznych z wolontariuszami, członkami rodziny i starymi przyjaciółmi. I nawet jeśli nie możesz iść na paradę równości, tańcząc samemu również możesz poprawić sobie humor i swoje funkcje poznawcze. Bez względu na to, jak krótkie jest to spotkanie, rozmowa z drugim człowiekiem w czasie rzeczywistym, cechująca się otwartością i zrozumieniem może wydobyć człowieka z głębin samotności. "Kiedy musisz ukryć integralną część tego, kim jesteś, ma to istotny wpływ na twoje zdrowie fizyczne i psychiczne" - mówi Charles Pitre Hoy-Ellis, wspominając chwile ze swojego życia jako młody homoseksualista, które zainspirowały go do badań i działań na rzecz zdrowia osób starszych LGBTQ. Hoy-Ellis jest obecnie adiunktem na wydziale pracy socjalnej Uniwersytetu w Utah, który specjalizuje się w równości zdrowotnej osób LGBTQ. Ponieważ pozytywne wsparcie społeczne nie jest czymś oczywistym, SAGE stworzyła programy, które pomagają starzejącym się członkom społeczności pozostać jednością. Jednym z tych programów jest South Florida Institute on Aging's Friendly Visitor Program, który łączy wolontariuszy (Friendly Visitors) z samotnymi i odizolowanymi starszymi osobami LGBTQ. Pandemia utrudnia kontynuację wielu normalnych działań w ramach programów. Ale dorosłe osoby LGBTQ, które wciąż świetnie się rozwijają, zdołały utrzymać kontakt twarzą w twarz z innymi, albo przez Zoom, albo żyjąc w grupie, która odizolowała się razem, jak Wolf. Edlebaum stara się rozmawiać przez telefon, kiedy tylko może. Znajduje również sposoby na zachowanie poczucia celu, które jest głównym czynnikiem wpływającym na zdrowe starzenie się. Hoy-Ellis podaje przykład organizacji o nazwie ACT UP, AIDS Coalition to Unleash Power, która działała w San Francisco podczas pandemii AIDS. "Ich credo polegało na tym, że milczenie równało się śmierci. Więc jeśli się nie odezwiesz, w rzeczywistości przyczyniasz się do śmierci" - mówi Hoy-Ellis. "W kręgu starszych osób LGBTQ doświadczających izolacji społecznej i samotności, mówienie, samo mówienie o sytuacji, robi różnicę". Źródło: NationalGeographic.com: How to beat loneliness during a pandemic? LGBTQ elders lend their wisdom
Coming out na Igrzyskach Olimpijskich. Dlaczego sportowcy zdecydowali się otwarcie mówić o swojej orientacji?
Homoseksualni zawodnicy tworzyli historię igrzysk olimpijskich od czasów starożytnych Greków. Obecnie, otwarte przyznawanie się do swojej orientacji nie jest powszechne wśród sportowców. Jednak ostatnio zaczęło się to zmieniać.
Od kilku lat wśród olimpijczyków obserwujemy coraz więcej tzw. coming outów. Pierwszym gejem przyznającym się do swojej orientacji, który zdobył medal na Igrzyskach Olimpijskich jest łyżwiarz Adam Rippon. Eric Radford jest pierwszym gejem otwarcie mówiącym o swojej orientacji, który zdobył złoty medal na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich. Po zwycięstwie, na które zasłużył wraz ze swoją partnerką Meagan Duhamel powiedział, że może eksplodować z dumy. Homoseksualni sportowcy zaczęli otwarcie mówić o swojej orientacji po tym jak fala krytyki spadła na telewizję NBC. Materiały emitowane przez stację pokazywały sportowców bez względu na płeć czy pochodzenie etniczne. Jednak, jak twierdzą niektórzy komentatorzy nie uwzględniono w nich olimpijczyków, którzy otwarcie mówią o swojej orientacji. Część komentujących tę sprawę podkreśla, że samo mówienie o sportowcach należących do środowiska LBGT normalizuje reakcje społeczne na homoseksualistów i inspiruje tych, którzy nie mają na tyle odwagi, by przyznać się do bycia gejem czy lesbijką. Coś się zaczyna zmieniać Na tegorocznych Igrzyskach aż 14 sportowców otwarcie przyznało się do homoseksualizmu. To aż o 7 więcej niż na poprzednich, które odbyły się w 2014 r. w Soczi. Absolutnie rekordowe okazały się Letnie Igrzyska Olimpijskie w 2016 r., kiedy to aż 41 uczestników otwarcie mówiło o swoim homoseksualizmie. Warto dodać, że dane nie dotyczą wszystkich gejów i lesbijek walczących o olimpijskie medale, lecz tylko tych, którzy otwarcie o tym mówią. Kolejną optymistyczną informacją dla osób ze środowiska LGBT i ich zwolenników jest tworzenie specjalnych bezpiecznych przestrzeni dla osób LGBT we wioskach olimpijskich. Pierwsza taka przestrzeń powstała podczas Igrzysk Olimpijskich w Vancouver w 2010 r. Dlaczego tegoroczne Igrzyska są przełomowe? Adam Rippon powiedział, że wykorzysta swoje pięć minut by nadać łyżwiarstwu większy sens. - Nie przestanę mówić, kim naprawdę jestem - powiedział Rippon. - Otrzymuję mnóstwo wiadomości od dzieci z całego kraju. Podchodzę do tego bardzo emocjonalnie. Myślę, że dlatego moja misja jest tak ważna – dodaje. Liczba homoseksualnych sportowców, którzy nie boją się o tym mówić jest nadal stosunkowo niewielka, a ci, to robią, decydują się na ten krok dopiero po pierwszych dużych sukcesach. Brian Boitano, złoty medalista łyżwiarstwa figurowego z 1988 roku, ogłosił, że jest gejem w 2013 roku, po tym jak prezydent Obama mianował go członkiem oficjalnej delegacji USA na Igrzyskach Olimpijskich w 2014 roku w Soczi. Dwukrotny łyżwiarz figurowy olimpijski Johnny Weir, który startował w 2006 i 2010 roku, oficjalnie nie przyznawał się do homoseksualizmu aż do wydania autobiografii z 2011 roku. Sportowcy, którzy odważyli się na coming out wyjaśniają, dlaczego chcą nagłaśniać sprawę. -Powodem, dla którego chciałem publicznie ogłosić, że jestem gejem, była chęć niesienia pomocy ludziom, którzy zmagają się z tymi samymi problemami, z którymi ja mierzyłem się przez większość mojego życia – powiedział reprezentant USA w narciarstwie dowolnym Gus Kenworthy. - Ludzie ciągle podchodzą do mnie i przesyłają mi wiadomości. Mówią mi, jak bardzo moja historia pomogła im pogodzić się ze sobą - powiedział w publikacji. - I właśnie dlatego to była najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjąłem – dodaje. Opracowanie: Paweł Sadowski