Hipopotamica Pelagia nie żyje. Warszawskie zoo żegna 40-letnią legendę
Nie żyje hipopotam Pelagia – ukochana mieszkanka warszawskiego zoo. Zwierzę miało 40 lat i było najstarszym hipopotamem w Polsce. Jej śmierć poruszyła opiekunów i odwiedzających.
Hipopotamica Pelagia była jedną z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych mieszkanek warszawskiego zoo. Przez lata zdobyła serca odwiedzających oraz opiekunów, stając się symbolem nie tylko swojego gatunku, ale także długowieczności. Obecność Pelagii w zoo przyciągała tysiące zwiedzających, którzy z zaciekawieniem przyglądali się jej codziennym zwyczajom. Ile lat miała Pelagia i dlaczego była wyjątkowa? Pelagia zmarła w wieku 40 lat, co czyniło ją najstarszym hipopotamem w Polsce. Ta wyjątkowa długość życia jak na przedstawiciela swojego gatunku była powodem do dumy dla personelu ogrodu zoologicznego. Hipopotamy zazwyczaj dożywają 30–40 lat w niewoli, dlatego jej wiek stanowił potwierdzenie doskonałej opieki i warunków, jakie zapewniało zoo. Gdzie mieszkała Pelagia i jak ją zapamiętają? Pelagia dużą część życia mieszkała w warszawskim zoo, które stało się jej domem. Codziennie odwiedzana przez dzieci, młodzież i dorosłych, była chętnie fotografowana. Pracownicy zoo wspominają ją jako bardzo inteligentne zwierzę. Jej odejście pozostawiło ogromną pustkę, którą trudno będzie zapełnić. Jak zoo w Warszawie pożegnało swoją legendę? Warszawskie ZOO poinformowało o śmierci Pelagii w oficjalnym komunikacie, podkreślając jej wyjątkową rolę w historii ogrodu. W mediach społecznościowych pojawiły się setki wpisów odwiedzających, którzy dzielili się wspomnieniami o Pelagii. Dla wielu była nie tylko zwierzęciem, ale także symbolem dzieciństwa i rodzinnych wizyt w zoo. Śmierć hipopotama Pelagii to nie tylko koniec pewnej epoki dla warszawskiego zoo, ale również przypomnienie o kruchości życia zwierząt nawet tych, które wydają się być z nami od zawsze. Jej historia pozostanie w pamięci tysięcy osób na długo. Źródło: TVP World, Miejski Ogród Zoologiczny im. Antoniny i Jana Żabińskich w Warszawie
Hipopotamy w Europie? Żyły w niej dłużej, niż do tej pory sądzono
Hipopotamy wcale nie wyginęły w Europie wraz z rozpoczęciem się ostatniego zlodowacenia 115 tysięcy lat temu. Przetrwały aż do czasów, w których pojawił się człowiek współczesny. Czy to on przyczynił się do ich zagłady?
Naukowcy twierdzili, że hipopotamy pospolite (Hippopotamus amphibius) są zwierzętami, które nie są w stanie wytrzymać niskich temperatur. Dlatego też były one uznawane za kluczowy wskaźnik klimatu umiarkowanego. Przez dziesięciolecia badacze zakładali, że gatunek ten całkowicie wymarł w Europie Środkowej, gdy tylko zaczęło się ostatnie zlodowacenie (tzw. zlodowacenie Wisły), około 115 tysięcy lat temu. Jednak dokładny moment ich wyginięcia oraz to, jak blisko były spokrewnione ze swoimi współczesnymi kuzynami w Afryce, pozostawało zagadką. W zupełnie nowym świetle to zagadnienie zaprezentowali badacze w artykule na łamach czasopisma „Current Biology”. Okazuje się, że te masywne ssaki znacznie dłużej walczyły o przetrwanie na kontynencie, niż ktokolwiek sądził. Kości w laboratorium sporo zdradzają W ramach badania zastosowano zintegrowane podejście. Łączyło nowoczesną paleogenomikę (analizę kopalnego DNA) ze szczegółowym datowaniem. W laboratorium przebadano kilkanaście próbek zębów i kości hipopotamów pozyskanych z różnych stanowisk archeologicznych w Nadrenii-Palatynacie i z Hesji w Niemczech. Wiek określono z pomocą datowania radiowęglowego. Okazało się, że zwierzęta te przechadzały się po tej części Europy aż do około 31 tysięcy lat temu, co oznacza, że przetrwały dużą część ostatniego zlodowacenia. Równie ciekawe informacje pozyskano w czasie analizy DNA. Sekwencjonowanie paleogenomu europejskich hipopotamów wykazało, że były one ściśle powiązane genetycznie ze współczesnymi hipopotamami afrykańskimi, których następcy żyją dziś w strefie subsaharyjskiej. Niewiele było hipopotamów w Europie dziesiątki tysięcy lat temu. Świadczy o tym ich niska różnorodność genetyczna. Była to więc grupa mała i izolowana. Co ciekawe, w tym samych warstwach, w których odkryto kości hipopotamów były też szczątki typowych zwierząt zimnolubnych, takich jak mamuty włochate i nosorożce włochate. Sugeruje to, że gatunki te albo współwystępowały, albo na przemian zasiedlały region w krótkich cyklach klimatycznych. Ostatni bastion hipopotamów Wygląda na to, że basen górnego Renu był dla hipopotamów refugium, czyli bezpiecznym miejscem na mapie Europy. Tym wielkim zwierzętom udało się przetrwać zapewne dzięki cieplejszym wahnięciom (interstadiałom) klimatycznym w czasie ostatniego zlodowacenia. Wówczas zbiorniki wodne na tym obszarze nie zamarzały całkowicie w zimie. Ostateczne hipopotamy w Europie wyginęły, gdy te łagodne interstadiały przestały występować i nastąpił szczyt zlodowacenia. Wygląda na to, że zimno było w pewnym momencie nie do wytrzymania. To ustalenie jest bardzo ważne, ponieważ podważa tradycyjną chronologię. Być może warto przyjrzeć się innym szczątkom zwierząt znajdującym się w magazynach. Źródło: Current Biology Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Mama 58 dzieci, równiny Serengeti i noc wśród hipopotamów – tej wyprawy nie da się zapomnieć
Safari w Tanzanii to nie tylko przygoda – to emocjonalna podróż do źródeł natury, duchowości i historii człowieka. Poznaj opowieść, która zaczyna się w Ngorongoro, a kończy wśród hipopotamów rzeki Grumeti.
Spis treści: Powrót do korzeni – duchowa więź z Afryką W głąb kaldery – spotkanie z sercem Ngorongoro Lerai – pradawny las pełen duchów Serengeti – scena wielkiego spektaklu przyrody Walka o ochłapy – kolejni gracze na scenie Jezioro Magadi – taniec flamingów Życie w rytmie tradycji – w wiosce Masajów Rodzina Eryka i dzieciństwo w Afryce Rzeka pełna olbrzymów – hipopotamy z Grumeti Lot ponad sawanną – Serengeti z perspektywy balonu Krater Ngorongoro czy bezkresne równiny Serengeti pozwalają doświadczyć pierwotnego piękna natury, a jej serce bije tu wyjątkowo mocno. Tutejsze powietrze iskrzące niczym klejnot maluje krajobraz rodzajem blasku przypominającego aureole nad głowami świętych. Z krawędzi krateru roztacza się widok jak z innego świata – geologiczna misa zamknięta w potężnym murze z gór. Tanzania to jeden z nielicznych krajów, który ochroną objął niemal 50% powierzchni. Znajdują się tu trzy z siedmiu cudów Afryki: Kilimandżaro, wielkie migracje i Ngorongoro. Góra Kilimandżaro – duma kontynentu – widziana z okna samolotu wygląda jak sen. Niedaleko Aruszy znajduje się obszar chroniony Ngorongoro wpisany na listę UNESCO, a dalej – słynne Serengeti. To właśnie tam zmierzam po spotkaniu z kalderą. Powrót do korzeni – duchowa więź z Afryką Od pierwszego kroku w Tanzanii poczułam, jakby to był powrót do domu. Przodkowie, duchy, tęsknota – to wszystko jakby było zapisane w naszych genach. Eryk, nasz przewodnik, mówi: „Ngorongoro to największa zachowana kaldera świata – powstała po wybuchu superwulkanu”. Położony na jej krawędzi ośrodek Ngorongoro Crater Lodge był moim marzeniem. Gdy zobaczyłam go w książce o afrykańskim designie – wiedziałam, że chcę tam kiedyś stanąć. Z tarasu można podziwiać kalderę i dzikie zwierzęta, które podchodzą pod same domki. Po zmroku nie wolno poruszać się samodzielnie – natura rządzi się tu swoimi prawami. W głąb kaldery – spotkanie z sercem Ngorongoro Zjeżdżamy 600 metrów w dół – dno krateru ma średnicę 20 km i leży na wysokości 1800 m n.p.m. Mimo bliskości równika jest tu łagodnie, zielono, pełno życia. To jeden z najgęściej zaludnionych przez dzikie zwierzęta obszarów na Ziemi. Szacuje się, że mieszka tu 30 tys. dużych ssaków, w tym zagrożone wyginięciem nosorożce czarne. Pora deszczowa sprawia, że krajobraz wybucha zielenią. Las, przez który przejeżdżamy, wygląda jak relikt z innej epoki – paprocie, jałowce, cedry, pnącza. Wszystko tętni życiem i opowiada swoją pradawną historię. Lerai – pradawny las pełen duchów To las Lerai – nazwany tak przez Masajów od akacji o żółtej korze. Gęsty baldachim kryje setki gatunków ptaków. Mgła, śpiew, szelest liści – to przestrzeń duchów i mitów. Nagle zza drzew wyłania się słoń – ogromna samica wachlująca uszami. Je z gracją, a stado liczy około 20 osobników. Wśród nich są maleństwa, które chowają się między nogami matek – płochliwe, ale ciekawe świata. Eryk tłumaczy: w stadach są tylko samice i młode samce. Starsze samce muszą odejść. Matriarchat i więzi emocjonalne są tu niezwykle silne. To nie tylko zwierzęta – to istoty bliskie człowiekowi. Serengeti – scena wielkiego spektaklu przyrody Na dnie krateru łąka tętni życiem. Zebry, gnu, bawoły i guźce tworzą codzienną symfonię. Między nimi biegają antylopy, elandy i guźce. – To nie sielanka – mówi Eryk. – To pole bitwy. Sawanna żyje rytmem przetrwania. Lwy śpią po nocnych łowach, ale są blisko. Zwierzęta czujnie wypatrują zagrożenia – ich wzrok to najlepszy system ostrzegania. Znaleźliśmy lwy odpoczywające przy szkielecie zebry. Czas się zatrzymuje – obserwujemy scenę bez retuszu. I wtedy pojawia się szakal... Walka o ochłapy – kolejni gracze na scenie Obok truchła zebry pojawia się szakal – ostrożny, gotowy się wycofać, jeśli zajdzie potrzeba. Ale zaraz do akcji wkracza klan hien. Ich potężne szczęki mogą zmiażdżyć kości – węch pozwala im wyczuć ofiarę z odległości wielu kilometrów. Zwierzęta nas ignorują – dla nich jesteśmy tylko obserwatorami. – Lwy mają tu pod dostatkiem zwierzyny – mówi Eryk. – Człowiek ich nie interesuje. Na sawannie nic się nie marnuje. Po kilku godzinach z ofiary nie zostaje nic prócz wspomnień i białych czaszek. – Przyroda sama się reguluje – dodaje Eryk. – Trzy zasady: bezpieczeństwo, jedzenie, reprodukcja. Jezioro Magadi – taniec flamingów Przy jeziorze Magadi zatrzymujemy się, by podziwiać flamingi. W oddali wyglądają jak różowe wyspy dryfujące po błękicie. Niektóre tańczą blisko nas – na cienkich nogach jak na szczudłach. Jezioro to środowisko zasadowe – pełne glonów i alg, które barwią pióra flamingów na różowo. Pokarm zmienia ich wygląd i nadaje im blasku. Eryk przyznaje, że kocha swoją pracę za nieprzewidywalność. Każdy dzień na sawannie przynosi nowe zaskoczenia. Tu przyroda pisze własny scenariusz. Życie w rytmie tradycji – w wiosce Masajów – Nie pytaj Masaja, ile ma krów – żartuje Eryk – to jak zapytać ciebie o konto bankowe. Wioska liczy 29 domów i 120 osób. Mężczyźni witają nas w czerwonych szatach shuka – smukli, z długimi włosami i biżuterią. Masajowie mogą wypasać bydło w Ngorongoro, ale nie wolno im uprawiać ziemi. Żyją zgodnie z tradycją i świętym przekonaniem, że wszystkie krowy na Ziemi należą do nich – są darem od boga Engai. Kobiety budują domy, wychowują dzieci, gotują, zbierają wodę. Są sercem społeczności. Mężczyźni nie dźwigają – to tabu. Ich rolą jest pasterstwo i wojna. W domach, które wchodzimy, panuje mrok. Gliniane ściany, ognisko pośrodku, strefa dzieci, strefa zwierząt. Rodzina Eryka i dzieciństwo w Afryce Ojciec Eryka miał dziewięć żon i 58 dzieci. Eryk – 47 braci i 10 sióstr – sam ma sześcioro. To normalne – tu rodzina jest dumą, nie ciężarem. Afryka jest młoda, pełna dzieci, energii, radości. Dzieci idą do szkoły, machają nam z uśmiechem. Choć nie mają światła, kanalizacji, bieżącej wody – mają czas. Tutejszy świat jest otwarty, bez ścian, bez pośpiechu. Wieczorem ognisko. Masajowie boją się duchów i nie wychodzą po zmroku. Ale dla nas zatańczyli – skacząc wysoko, śpiewając rytmicznie. Ich świat powoli odchodzi – odebrano im włócznie, ziemię, zakazano tradycji. Kiedyś wierzyli, że jutro samo o siebie zadba – dziś muszą zadbać o nie sami. Zostajemy przy ogniu długo. Słuchamy opowieści o przodkach, którzy 2 mln lat temu ruszyli stąd w świat. To tu, w wąwozie Olduvai, zaczęła się nasza historia. Rzeka pełna olbrzymów – hipopotamy z Grumeti W Grumeti Serengeti River Lodge mam taras wychodzący wprost na rzekę. Przede mną – ponad 100 hipopotamów: sapiących, ziewających, walczących o harem. Ich skóra jest wrażliwa, więc cały dzień spędzają w wodzie. Samce bronią swoich grup. Jeden próbuje – ale po walce ucieka. Musi jeszcze zmężnieć. Przegrani żyją samotnie – do końca dni. Prawo dżungli. Krokodyle czają się w tle. Safari się opóźnia – ulewy unieruchomiły drogi. Ale widok rekompensuje wszystko. Serengeti to ich królestwo. My – tylko goście. Z bliska oglądam lwice karmiące młode, gepardzice z córką, jeszcze z krwią na pysku. Tutaj życie toczy się własnym rytmem. Lot ponad sawanną – Serengeti z perspektywy balonu Nick, Brytyjczyk z humorem, prowadzi nas w przestworza. Balon łagodnie unosi się w niebo. Słońce wschodzi nad sawanną, trawa błyszczy jak rozsypane diamenty. Nick od 40 lat lata balonem. Żartuje, że widział tysiące oświadczyn – może coś w tym jest, bo w powietrzu unosi się romantyzm. Patrzę na stada zebr, gnu, żyraf. Na pawiany z młodymi, na zwierzęta w nieustannym ruchu. Wiosną i jesienią milionowe stada wędrują między Serengeti a Masai Marą. Czeka na nie rzeka Mara i krokodyle – ale muszą przejść. Bo taka jest natura. Lądujemy. Czeka szampan – tradycja z XVIII w. – i śniadanie. Moje safari dobiega końca. Siedzę jeszcze chwilę – chłonąc poranek, zapach trawy, dźwięk ptaków. Wiem, że wrócę. Bo Afryka zostaje w człowieku na zawsze. źródło: National Geographic Traveler Polska
Naukowcy odkryli powód, dlaczego duże zwierzęta są wolniejsze od mniejszych. Nie chodzi o ich masę
Naukowcy twierdzą, że duże zwierzęta poruszają się dużo wolniej niż małe, aby unikać przegrzewania organizmu. Takie wnioski płyną z analizy ponad 500 gatunków stworzeń z całego świata.
W tym artykule: Duże zwierzęta oszczędzają energię Globalne ocieplenie jest globalnym wyzwaniem Przyszłość dużych i małych zwierząt To, że duże zwierzęta poruszają się wolniej, niż ich mniejsi koledzy, nie jest niczym odkrywczym. Chociaż olbrzymie słonie potrafią biegać (swoją drogą całkiem szybko), to jednak większość czasu spędzają na leniwych spacerach. Wydawać się może, że nigdzie im się nie spieszy. Tak samo jest z resztą w przypadku nosorożców, hipopotamów, czy też żyraf. Gatunki te demonami prędkości nie są. Duże zwierzęta oszczędzają energię Dotychczas uważano jednak, że prędkość poruszania się dużych zwierząt jest w dużej mierze uzależniona od ich masy. Teraz okazuje się, że niezupełnie. Naukowcy z Niemieckiego Centrum Badań nad Bioróżnorodnością i Uniwersytetu Fridricha Schillera w Jenie odkryli, że duże osobniki muszą kontrolować prędkość poruszania się, aby nie doprowadzić do przegrzania organizmu. Badacze dokonali analizy w sumie 532 gatunków zwierząt. Badacze twierdzą, że prawidłowość ta dotyczy głównie zwierząt, które ważą ponad tonę. Podczas wędrówek długodystansowych mają one trudności z utrzymaniem odpowiedniej temperatury ciała. To dlatego duże stworzenia decydują się na ograniczanie prędkości, niezależnie od tego, czy zwierzę chodzi, biega, pływa lub lata. Zwierzęta te potrzebują znacznie więcej czasu na pozbycie się ciepła, które generuje praca mięśni. Ma to związek z geometrią ciała. W miarę zwiększania się rozmiarów zwierzęcia, jego objętość rośnie znacznie szybciej niż powierzchnia ciała. Oznacza to, że organizm zawiera więcej tkanek generujących ciepło, którego musi się pozbyć przez stosunkowo niewielką powierzchnię skóry itd. Dlatego małe zwierzęta szybciej marzną (mają relatywnie dużą powierzchnię ciała, przez którą „ucieka” ciepło), natomiast dużym grozi przegrzanie. Globalne ocieplenie jest globalnym wyzwaniem Niemieccy naukowcy zwracają uwagę na najważniejszy aspekt tego odkrycia – globalne ocieplenie. Uczeni twierdzą, że zmiany klimatu mogą okazać się jeszcze bardziej dotkliwe dla największych gatunków. – Bardzo możliwe, że w przyszłości większe zwierzęta będą musiały zmniejszyć swoją aktywność lub będą musiały przestawić się na bardziej nocny tryb życia – uważa Alexander Dyer, główny autor badania. 10 najwolniejszych zwierząt na świecie. Które z nich jest mistrzem slow life? Królestwo zwierząt ma swoich sprinterów, ale nie brakuje w nim także gatunków, którym nigdzie się nie spieszy. Jakie są najwolniejsze zwierzęta na świecie? Poniżej odpowiadamy na to pyta... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/10-najwolniejszych-zwierzat-na-swiecie-fot-federico-meneghetti-reda-co-universal-images-group-via-getty-images-000793b.jpeg" width="938" height="626" alt="10 najwolniejszych zwierząt na świecie (fot. Federico Meneghetti/REDA&CO/Universal Images Group via Getty Images)" title="10 najwolniejszych zwierząt na świecie (fot. Federico Meneghetti/REDA&CO/Universal Images Group via Getty Images)" /> Badacze opublikowali wyniki swojej pracy na łamach najnowszego wydania czasopisma naukowego „PLOS Biology”. Autorzy podkreślają, że przemieszczanie się jest kluczowe nie tylko dla przetrwania zwierząt, ale również dla zachowania różnorodności biologicznej na całym świecie. – Chociaż większe gatunki powinny być w stanie pokonywać większe odległości, analiza wykazała ograniczone możliwości poruszania się największych zwierząt – czytamy w artykule. – Stworzyliśmy model, który sugeruje, że niezdolność do rozpraszania ciepła metabolicznego prowadzi do spadku prędkości. Im większa jest masa ciała zwierzęcia, tym większy jest ten spadek – twierdzą niemieccy badacze. I zauważają, że właśnie dlatego większe zwierzęta muszą redukować swoją szybkość poruszania się, aby uniknąć hipertermii podczas długodystansowych wędrówek. Przyszłość dużych i małych zwierząt Zespół prof. Dyera zebrał dane na temat gatunków, które obejmowały zarówno owady, jak i zwierzęta morskie, lądowe oraz latające. W badaniu wzięły udział tylko zwierzęta, które żyją na wolności. Analiza była oparta na nagraniach wideo, radarach oraz specjalnych urządzeniach śledzących. Naukowcy twierdzą, że podczas długich dystansów, zwierzęta do 1000 kg (w przypadku stworzeń lądowych i morskich) osiągały wyższą średnią prędkość. Powyżej tej masy, szybkość poruszania się zaczęła spadać. Uczeni zwracają uwagę również na to, że ich wnioski mogą skłonić ludzi do jeszcze większego zaangażowania w ochronę przyrody. – W wyniku działalności człowieka zwierzęta często tracą swoje naturalne siedliska. To dodatkowo zwiększa dystans, jaki muszą pokonać, aby dostać się do nowego źródła pożywienia. Duże gatunki, które często i tak są już bardzo zagrożone, mogą być w szczególnym niebezpieczeństwie – twierdzą autorzy badania. Badacze przyznają, że zmiany klimatyczne i globalne ocieplenie mogą mieć również wpływ na ewolucję poszczególnych gatunków. Co więcej, kryzys klimatyczny jest wyzwaniem również dla mniejszych zwierząt. Dwa lata temu ornitolodzy zbadali 77 tropikalnych gatunków ptaków (łącznie ok. 15 000 osobników), które żyją w lasach deszczowych Amazonii. Okazało się, że w ciągu ostatnich 40 lat, wraz ze wzrostem średniej temperatury masa większości gatunków zmniejszała się regularnie co dekadę o ok. 2%. Badania zostały wówczas opublikowane w prestiżowym „Science”. Źródło: PLOS Biology Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Hipopotamy mają swój sposób na nieznajomych. Rozpylają kupę i robią hałas
Hipopotamy potrafią rozpoznać po odgłosach swoich znajomych. Obcy mogą zostać potraktowani bardzo nieprzyjaźnie.
W tym artykule: O czym rozmawiają hipopotamy? Sposób na agresywnego hipopotama Mimo że hipopotamy uchodzą za gatunek dobrze zbadany, to sposób, w jaki komunikują się ze sobą, jeszcze do niedawna był owiany tajemnicą. Autorzy badań opublikowanych na łamach czasopisma naukowego „Current Biology” dowodzą, że zwierzęta wyróżniają się nie tylko swoimi rozmiarami. Są też „dość rozmowne”. Nicolas Mathevon z Uniwersytetu Saint-Etienne przeprowadził badanie, w którym „ryki, piski i chrząkanie” hipopotamów zostały pierwszy raz tak szczegółowo przeanalizowane. Hipopotam nilowy: sympatyczny tylko na pozór. Czego nie wiesz o tym olbrzymie? Wydawać by się mogło, że hipopotamy są łagodne, sympatyczne i powolne. Niestety nie jest to prawda. Ich gabaryty, siła i prędkość sprawiają, że są to jedne z najniebezpieczniejszych zw... O czym rozmawiają hipopotamy? – Mają repertuar różnych wezwań – tłumaczy naukowiec. Wraz ze swoim zespołem zbadał dzikie hipopotamy żyjące w jeziorach na terenie Rezerwatu Specjalnego Maputo w Mozambiku. Najpierw uczeni nagrali ich „rozmowy”, a następnie przy pomocy głośników rozmieszczonych w odległości około 760 m od ich siedlisk odtwarzali trzy rodzaje nagrań: nawoływania ich własnej grupy, grupy sąsiedniej oraz grupy odległej. Eksperyment wykazał, że reakcje zwierząt różniły się w zależności od odtwarzanych nagrań. Mathevon tłumaczy, że to dlatego, iż hipopotamy są w stanie rozpoznać się nawzajem po odgłosach. Najżywiej reagowały, kiedy słyszały nieznajomych. Wówczas były szczególnie głośne i atakowały ich swoimi odchodami. A dokładniej: robiły kupę i rozpylały ją, kręcąc ogonami. To sposób hipopotamów na oznaczanie swego terytorium. Co ciekawe, świszczące trąbienie hipopotamów słychać z odległości prawie kilometra. Dzięki temu zwierzęta znały odgłosy swoich sąsiadów żyjących w tym samym jeziorze lub położonym stosunkowo blisko. – Ta wiedza może im pomóc w funkcjonowaniu społeczności – mówi Mathevon. Zwierzęta Afryki. Jaki gatunki można spotkać na tym kontynencie? Afryka to miejsce niezwykłe pod wieloma względami. Na Czarnym Lądzie nie brakuje dzikich, pierwotnych obszarów, które pozostają we władaniu natury, nie człowieka. Tamtejsza przyroda, jakże... Sposób na agresywnego hipopotama Hipopotamy są dość temperamentnymi zwierzakami, co przy ich gabarytach i wadze – dorosły osobnik waży około 1500 kg – może być niebezpieczne. Na ogół żyją z dala od ludzi, jednak słynne hipopotamy z rancza Pabla Escobara coraz częściej zbliżają się do wiosek. Niektóre spotkania Kolumbijczyków ze zwierzętami kończyły się tragicznie. W obliczu narastających zagrożeń – w tym degradacji środowiska naturalnego i szkodliwych interakcji z ludźmi – hipopotamy często są przenoszone w inne, bezpieczniejsze miejsca. Bywa jednak, że nowo przybyłe osobniki wzbudzają agresję u tych już zadomowionych. Badanie przeprowadzone w Mozambiku daje jednak nadzieję na to, że kolejne przeniesienia będą mniej burzliwe. Jednym ze środków ostrożności może być na przykład nagranie i odtworzenie nawoływań grupy hipopotamów w nowym miejscu. Dzięki temu do czasu ich przybycia reszta pozna ich odgłosy i nie powinna traktować ich jak nieprzyjaciół. Źródło: Current Biology
Kolumbia walczy z „kokainowymi hipopotamami”. Zwierzęta są sterylizowane
Populacja „kokainowych hipopotamów” stale rośnie. Na przestrzeni lat zwierzęta oddaliły się o ponad 100 km od Hacienda Napoles – słynnego rancza Escobara.
W tym artykule: Niebezpieczna atrakcja turystyczna Trwa sterylizacja „kokainowych hipopotamów” O „kokainowych hipopotamach” Pablo Escobara słyszał już chyba cały świat. Ważące średnio pół tony zwierzaki żyły wraz z innymi egzotycznymi okazami na ranczu Hacienda Napoles w Kolumbii. Po śmierci barona narkotykowego nietypowi pupile zostali na wolności. Od 1993 r. nie tylko się rozmnożyły, ale też zostały uznane za gatunek inwazyjny. Naukowcy odkryli niesporczaka sprzed 16 milionów lat! Skamieniałe szczątki niesporczaka zostały znalezione dominikańskim bursztynie. Niebezpieczna atrakcja turystyczna Populacja „kokainowych hipopotamów” stale rośnie. Na przestrzeni lat zwierzęta oddaliły się o ponad 100 km od Hacienda Napoles. Od kilku miesięcy jest ich coraz więcej w dorzeczu rzeki Magdaleny. Przyrodnicy biją na alarm i ostrzegają, że wszechobecne hipopotamy niekorzystnie wpływają na ekosystemy. Ich odchody zmieniają poziom tlenu w zbiornikach wodnych, co może negatywnie wpływać nie tylko na ryby, ale również na ludzi. Jak wynika z relacji mieszkańców, zwierzęta bywają agresywne i niszczą plony. Mimo to hipopotamy zaskarbiły sobie sympatię części Kolumbijczyków. Turyści równie chętnie podglądają mieszkańców Afryki na obczyźnie. Część specjalistów uważa, że hipopotamy Escobara należy odstrzelić. Mniej drastycznym rozwiązaniem ma być kastracja ogromnych zwierzaków. Najmniejsza z Wysp Owczych ma „własną” chmurę Lítla Dímun jest miejscem dobrze znanym przez podróżników, a zwłaszcza marynarzy. To zasługa znajdującej się nad nią niemal przez cały czas chmury soczewkowatej. Trwa sterylizacja „kokainowych hipopotamów” Po tym, jak przeprowadzone na początku tego roku badania wykazały, że populacja hipopotamów może być zagrożeniem dla środowiska, rząd Kolumbii podjął decyzję o sterylizacji części osobników. Enrique Zerda Ordóñez – biolog z Narodowego Uniwersytetu Kolumbii – w rozmowie z CNN potwierdził, że to to najlepszy sposób na rozwiązanie problemu, jednak dodał że sterylizacja tak masywnych i niebezpiecznych zwierząt nie jest łatwa. Do połowy października udało się wysterylizować 24 hipopotamy. Wydelegowane zespoły korzystają ze specjalnej substancji chemicznej, która doprowadza do bezpłodności zwierząt. Obecnie jest jeszcze zbyt wcześnie, żeby stwierdzić czy strategia kolumbijskiego rządu jest skuteczna. Efekty lub ich brak będzie można ocenić dopiero za kilka miesięcy. Źródło: Guardian
"Kokainowe hipopotamy" Pabla Escobara zagrażają środowisku. Naukowcy sugerują ubój zwierząt
Ku niezadowoleniu większości Kolumbijczyków Pablo Escobar od kilku lat cieszy się wzmożonym zainteresowaniem w kulturze popularnej. To najprawdopodobniej zasługa emisji serialu "Narcos", który wywołał przy okazji falę książek opisujących życie jednego z najsłynniejszych baronów narkotykowych na świecie. Escobar zginął w 1993 roku, a jak się okazuje, do podtrzymania pamięci o nim wcale nie potrzeba filmów czy seriali. Niecodziennym dziedzictwem przestępcy są również hipopotamy.
W tym artykule: Pupile barona narkotykowego sieją spustoszenie Zabić czy kastrować? Egzotyczne ranczo Pabla Escobara Zwierzęta zostały przywiezione do prywatnego zoo Pabla Escobara na ranczu Hacienda Napoles. Ich populacja stale rośnie, a to według kolumbijskich i meksykańskich naukowców może nieść za sobą niepożądane skutki dla środowiska. Pupile barona narkotykowego sieją spustoszenie "Kokainowe hipopotamy" rozprzestrzeniły się już o 100 kilometrów od pierwotnego miejsca zamieszkania . Obecnie jest ich coraz więcej w dorzeczu rzeki Magdaleny. Autorzy badania opublikowanego w styczniowym wydaniu czasopisma "Biological Conservation", zalecają ubój tych wyjątkowo płodnych zwierząt. Naukowcy proponują też inne, mniej drastyczne rozwiązanie — kastrację części samców w celu kontrolowania wzrostu populacji hipopotamów. Lokalne władze już wcześniej rozważały odstrzał hipopotamów Escobara. Planom tym kategorycznie sprzeciwiła się jednak opinia publiczna. Po latach temat znów wraca na tapet, a to dlatego, że ważące średnio półtorej tony zwierzaki mogą znacząco zaburzyć miejscowy ekosystem. Według badań odchody hipopotamów zmieniają poziom tlenu w zbiornikach wodnych, co może negatywnie wpływać nie tylko na ryby, ale również na ludzi. Zwierzęta niszczą plony i bywają agresywne. W maju ubiegłego roku 45-letni mężczyzna został poważnie ranny po ataku hipopotama. Mieszkańcy Medellin i okolic przyzwyczaili się już jednak do sąsiedztwa hipopotamów. Zwierzaki są uważane za miejscową atrakcję turystyczną. Zabić czy kastrować? Mimo zaleceń uboju, Enrique Zerda Ordónez, biolog z Narodowego Uniwersytetu w Kolumbii, uważa, że słuszniejszym rozwiązaniem byłaby kastracja hipopotamów. Przez wzgląd na ich wagę i rozmiary, nie jest to łatwe zadanie. Część zwierząt powinna zostać poddana zabiegowi jak najszybciej. - W tej chwili władze nie uważają tego gatunku za problem, ale w przyszłości, kiedy hipopotamów będzie 400-500, ich populacja może stanowić zagrożenie dla przetrwania innych zwierząt, które żerują w tych samych miejscach - tłumaczy naukowiec. Egzotyczne ranczo Pabla Escobara Pablo Escobar sprowadził hipopotamy do swojego zoo w latach 80. ubiegłego wieku. Początkowo stado stanowiły trzy samice i jeden samiec. Po śmierci przestępcy egzotyczne zwierzęta z rancza zostały przeniesione w inne miejsca. Hipopotamy zostały, ponieważ trudno było zorganizować dla nich transport. Od tamtej pory żyją własnym życiem. Według naukowców w regionie żyje obecnie około 80 "kokainowych hipopotamów”. Od 2012 roku ich populacja wzrosła ponad dwukrotnie. ​
Hipopotamy Escobara zatruwają Kolumbię tonami nawozu
Po śmierci barona narkotykowego Pablo Escobara w 1993 roku mieszkańcy jego prywatnego safari parku zostali wyłapani i rozwiezieni do różnych ogrodów zoologicznych. Cztery hipopotamy jednak uciekły i zaczęły się rozmnażać. Dziś jest ich 80, w ciągu 20 lat ponoć nawet tysiące. I to olbrzymi problem dla ekosystemu Kolumbii, bo jak pokazały zakończone niedawno badania, odchody tych ważących do 4 ton zwierząt zatruwają wodę pitną na sporym obszarze kraju.​
View oEmbed on the source website Wałęsające się swobodnie olbrzymy są - dosłownie - dużym kłopotem dla ludzi. Zagrażają też egzystencji miejscowych gatunków, które nie mają jak bronić się przed inwazją hipopotamów na ich terytoria. Ekolodzy są np. niepewni losu manatów i wielkich rzecznych żółwi. Najwięcej kłopotów przysparzają góry nawozu który zostawiają po sobie w czasie nocnych kąpieli w jeziorach i rzekach. W badaniu opublikowanym w czasopiśmie ”Ecology” narko-hipcie jawią się jako prawdziwi zabójcy ekosystemu. Dwa lata zajęło zbieranie i analizowanie próbek wody ze zbiorników wodnych odwiedzanych przez hipopotamy Escobara, oraz tych, z których jeszcze nie narobiły prywatnych toalet. Przez 27 lat do jezior trafiło tak dużo kupy, że zmienił się skład chemiczny wody i poziom jej natlenienia. Pod wpływem ton odchodów zawierających dużo substancji odżywczych w zbiornikach wodnych następuje gwałtowny rozkwit alg i bakterii. Szkodzi to zarówno ludziom jak i zwierzętom. Tlen wyciągany z wody przez nadmiar roślin z wody tlen prowadzi do umierania ryb, a woda używana do celów gospodarczych i picia wymaga dokładniejszego filtrowania. View oEmbed on the source website Niemal trzy dekady nawożenia może nie wpłynęłyby na faunę i florę afrykańskiego jeziora Wiktorii, gdzie hipopotamy są bywalcami od tysięcy lat, ale w Kolumbii – z przyrodą nieprzyzwyczajoną do ich obecności – te pływające rozsiewacze nawozu są szkodnikami. Będzie tylko gorzej, przewidują biolodzy. Według Jonathana Shurina, koordynującego badanie profesora Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego, ”w ciągu dwóch dekad zwierząt mogą być tysiące”. Nikt nie zabija ani nie odławia hipopotamów, a podejmowane w przeszłości próby sterylizacji nie powiodły się. Nie jest to coś, nad czym większość z nas się zastanawiała, ale ponoć wykastrować hipopotama jest niezwykle ciężko. View oEmbed on the source website Jak się już jego ”dyskretnego penisa” dostrzeże (i określi płeć obserwowanej bestii), potem trzeba go dogonić (biega z prędkością do 30 km/h) i nie dać mu się stratować, gdy strzałem w ucho będzie się chciało się go uśpić. W nic innego strzałka z broni pneumatycznej się nie wbije. Problemem jest też anestezja. Zwierzęta ciężko ją znoszą i trudne jest dobranie właściwej proporcji. Po zrobieniu badania ultrasonografem i odnalezieniu ukrytych w ciele jąder można próbować operacji. W ostatniej dekadzie weterynarzom zabieg ten udało się przeprowadzić na garstce hipopotamów.
Hipopotam nilowy: sympatyczny tylko na pozór. Czego nie wiesz o tym olbrzymie?
Wydawać by się mogło, że hipopotamy są łagodne, sympatyczne i powolne. Niestety nie jest to prawda. Ich gabaryty, siła i prędkość sprawiają, że są to jedne z najniebezpieczniejszych zwierząt Afryki. A ich najbliższymi krewnymi są... wieloryby.
Hipopotam nilowy: charakterystyka Hipopotamy nilowe (z łac. hippopotamus amphibius) to, poza słoniami, które jako jedyne pokonują je wielkością, największe zwierzęta Afryki. Dorosły osobnik może dorosnąć nawet do 5,5 metra długości, a jego waga osiąga nawet 3,5 tony. Samice są nieco mniejsze. Dorosła hipopotamica waży maksymalnie 1,4 tony. Ciało tych kolosów wygląda jak walec z krótkimi nogami i olbrzymią paszczą. Ma grubą, brunatną skórę, która w starciu z drapieżnikami działa jak pancerz. Oczy i uszy są natomiast umieszczone niemal na czubku głowy, dzięki czemu, jak marynarze łodzi podwodnych, mogą obserwować otoczenie będąc niemalże całkowicie zanurzonym. Pomimo ogromnej masy ciała, hipopotamy dość szybko się przemieszczają. Mogą osiągnąć prędkość 30 kilometrów na godzinę. Są natomiast kiepskimi pływakami, co może dziwić, jeśli weźmiemy pod uwagę, że większość czasu hipopotamy spędzają w wodzie. Jednak nie pływają tam, a chodzą i podskakują. Hipopotamy żyją na wolności około 40 lat, natomiast w niewoli dożywają 50. Gdzie żyje i czym się żywi hipopotam nilowy? W tej chwili hipopotamy nilowe, przede wszystkim z winy człowieka, żyją jedynie w centralnej i południowej części Afryki. Najczęściej można je spotkać w oazach, rzekach i jeziorach Sudanu, Somalii, Kenii i Ugandy, a także Ghany i Gambii. Idąc dalej na południe kontynentu, kolosy zamieszkują Botswanę, RPA, Zambię i Zimbabwe. Jednak tysiące lat temu, w czasie ostatniego zlodowacenia, hippopotamus amphibius spotykany był również w Afryce Północnej, a nawet Europie. Wynika to z faktu, że hipopotamy są przystosowane do życia w zimnym klimacie, i jeśli tylko mają do dyspozycji wodę niezamarzającą na zimę, przetrwają. Niestety, na ich drodze pojawił się człowiek i skutecznie przepędził z północy, albo wytępił. W powszechnym mniemaniu są to zwierzęta roślinożerne. Stąd też opinia, że są zwierzętami łagodniejszymi od innych dużych afrykańskich ssaków. Okazuje się jednak, wbrew panującej opinii, że hipopotamy nie pogardzą świeżym mięsem, a nawet padliną. I nie chodzi tylko o jednostkowe przypadki. Zdaniem autorów pisma „Mammal Review”, mięsożerność jest dla hipopotamów naturalna. Według nich mięsna dieta jest typowa dla całych grup tych zwierząt. Bo w końcu, jak pisaliśmy wyżej, hipopotamy to najbliżsi krewni waleni, a – jak podkreślają naukowcy – wszystkie walenie są mięsożerne. Ciąża hipopotamów Hipopotamice osiągają pełną dojrzałość płciową już nawet w wieku 3 lub 4 lat. Nie jest to jednak normą. Najczęściej w pierwszą ciążę samice mogą zajść dopiero w wieku 7 lat. Zdecydowanie najczęściej na potomstwo hipopotamy decydują się pod koniec sezonu deszczowego w lecie – to właśnie wtedy badacze z Ugandy odnotowali największą liczbę zapłodnień. Jako, że ciąża trwa u nich 8 miesięcy, najwięcej urodzeń przypada na początek kolejnego sezonu deszczowego przypadającego pod koniec zimy. Hipopotamy, jak na najbliższych krewnych morskich waleni przystało, wszystko, co związane z nadejściem potomka, robią w wodzie. I tak w wodzie następuje kopulacja pary. Samica jedynie co jakiś czas wynurza głowę na powierzchnię, by odetchnąć. Także poród hipopotama odbywa się pod wodą. Najczęściej hipopotamica wydaje na świat tylko jedno młode, które w chwili narodzin ma ok. 25-40 kg i mierzy ponad metr. Małe hipopotamy muszą być samodzielne od samego początku. By zaczerpnąć pierwszy oddech, młode same wypływają na powierzchnię. Także, by dostać się do pokarmu, często muszą nurkować pod wodę, bo samice rzadko karmią na lądzie. Młode mogą ssać pod wodą dzięki temu, że hipopotamy potrafią zamknąć nozdrza i uszy i zapobiec w ten sposób przedostawaniu się wody. Karmienie młodych hipopotamów piersią kończy się po roku. Według naukowców hipopotamy reprezentują tzw. strategię selekcji typu K. Co to oznacza? Jeżeli młode sobie nie radzi, zdarza się, że rodzice są w stanie je zabić. Hipopotam nilowy: czy jest niebezpieczny? Już pierwsze informacje na temat spotkań człowieka i hipopotama przedstawiały zwierzę jako straszliwą bestie. Pierwszymi źródłami są jaskiniowe ryty wizerunków tych zwierząt z gór środkowej Sahary. Na jednym z takich malowideł można zobaczyć moment polowania na hipopotama. Także w Egipcie zwierzęta te były uznawane za groźne dla człowieka. Z czasem jednak opinia Egipcjan uległa zmianie, gdy dostrzegli jak opiekuńcze są samice wobec młodych. Od tamtej pory bogini Toeris, opiekunka ciąży i połogu, była przedstawiana jako kobieta z głową hipopotama. Znane są co prawda przypadki ataków hipopotamów na ludzi, ale według „Smithsonian Magazine” brakuje wiarygodnych statystyk w tym temacie. Często informacje o atakach roznoszą się po lokalnych afrykańskich wioskach jak głuchy telefon i nierzadko trudno jest dowieść, czy to właśnie te zwierzęta były sprawcami. Faktem jest jednak, że hipopotamy zawzięcie strzegą swojego terytorium. Zwłaszcza, że jednymi z głównych ich wrogów są krokodyle, z którymi, wychowując młode, często żyją w tych samych zbiornikach wodnych. By zaznaczyć teren wypracowały dość osobliwy sposób – podczas oddawania kału hipopotamy intensywnie kręcą ogonem, by rozrzucić swoje ekskrementy możliwie jak najdalej. Ma to odstraszyć potencjalne drapieżniki. Zdarza się, choć rzadko, że hipopotamy zabijają się nawzajem. Hipopotam nilowy: zagrożony gatunek? Niestety, tych majestatycznych zwierząt jest coraz mniej. W 2006 roku hipopotamy zostały zakwalifikowane jako gatunek narażony na wyginięcie w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych stworzonej przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody (IUCN), z populacją szacowaną na ok. 125 tys. osobników. W porównaniu z 1996 rokiem oznacza to jej spadek o nawet 20 procent. Podstawowym zagrożeniem dla hipopotamów jest odcięcie stad od zbiorników słodkiej wody. Tym zwierzętom grozi przede wszystkim śmierć z pragnienia. Kolejnym zagrożeniem są oczywiście ludzie. Najbardziej dramatycznie pokazała to historia tych zwierząt w Demokratycznej Republice Konga, gdzie w Parku Narodowym Wirunga ich liczba spadła z ok. 29 tys. osobników w latach 70., do ok. 800 obecnie. Hipopotamy są zabijane dla mięsa, tłuszczu, skóry oraz górnych kłów. Kłusownicy mordują zwierzęta oczywiście dla zysku, ale również z przekonania, że hipopotamy nie są inteligentne, a jedynie szkodzą ludziom. Obecnie handel mięsem hipopotama jest nielegalny, ale działalność kłusowników i czarnego rynku jest wciąż trudna w inwigilacji. Ciekawostki o hipopotamie nilowym Hipopotamy znane były już w czasach antycznych. Ok. 440 r. p.n.e. Herodot opisał je w „Dziejach”, natomiast ok. 77 r. p.n.e. Pliniusz Starszy w encyklopedii „Historia Naturalna”. Przez starożytnych Greków Hipopotamy były nazywane końmi rzecznymi, stąd ich nazwa: hippos po grecku oznacza konia. Hipopotamy są raczej aspołeczne. W grupach spotykają się jedynie w wodzie i przede wszystkim w celach kopulacji czy wychowania potomstwa. Na lądzie niemal się ze sobą nie kontaktują. Hipopotamy nilowe żyją w swoistej symbiozie z niektórymi ptakami. Dręczone przez kąsające je owady, hipopotamy pozwalają siedzieć na swoich grzbietach czaplom złotawym, które wyjadają pasożyty. Hipopotamy są bardzo hałaśliwe. Dźwięki, jakie wydają, przywodzą na myśl świński kwik. Potrafią jednak również solidnie zaryczeć. Co ciekawe, w nocy w zasadzie w ogóle się nie odzywają. Obserwując hipopotamy możemy odnieść wrażenie, że pocą się krwią. Kolor skóry tych zwierząt rzeczywiście przybiera czasem różowy odcień. Dzieje się tak dlatego, że ich skóra wydziela substancję, w której znajdują się pigmenty barwiące ją na czerwono. Wydzielina chroni skórę hipopotamów przed wyschnięciem, a dodatkowo posiada właściwości bakteriostatyczne. Jeden z najstarszych hipopotamów na świecie, 55-letni Hipolit, zmarł w 2016 roku w chorzowskim ZOO. 45 lat przeżył z jedną partnerką, Hambą, która zmarła w 2011 roku. Doczekali się 14 potomstwa.
Jakich kremów do opalania używają zwierzęta?
Ryby, hipopotamy i inne zwierzęta produkują chemikalia, które chronią je przed działaniem promieni słonecznych.
Ostatnie badanie opublikowane w periodyku "eLife" wykazało, że niektóre ryby, ptaki, płazy i gady wytwarzają gadusol, związek chemiczny, który może działać jak krem do opalania. "Gadusol pochłania promieniowanie UV, konkretnie UVB, i rozprasza je w postaci ciepła" – wyjaśnia w emailu prof. Taifo Mahmud z Uniwersytetu Stanowego Oregonu. Gadusol produkowany przez gatunek danio pręgowany (Danio rerio), szczegółowo zbadaną w laboratoriach rybę akwariową, może w przyszłości pomóc ulepszyć kosmetyki dla ludzi. Wszczepiając geny danio pręgowanego do drożdży w warunkach laboratoryjnych, naukowcy byli w stanie przetestować działanie gadusolu. Dowiedli też, że można by go produkować na skalę komercyjną. Czy jeśli następnym razem zapomnimy zabrać na plażę kremu, wystarczy, że potrzemy sobie twarz tą rybką? "To trochę niepraktyczne rozwiązanie" – pisze Mahmud. "Ale dorsz czy jaja jeżowca również mogą zawierać ten związek chemiczny. Być może pochłaniasz gadusol, wcale o tym nie wiedząc" – wyjaśnia, dodając, że to wcale jednak nie znaczy, że w tym przypadku ochroni on nas przed poparzeniami słonecznymi. Również inne zwierzęta dbają o swoją opaleniznę. Hipopotamy produkują "pot", w skład którego wchodzą czerwony i pomarańczowy pigment. Badanie opublikowane w "Nature" w 2004 roku wykazało, że czerwony pigment zawiera antybiotyk, podczas gdy pomarańczowy pochłania promieniowanie UV. Oba razem chronią afrykańskie ssaki przed infekcjami bakteryjnymi i intensywnym słońcem. Ustonogie – morskie skorupiaki – zawierają w oczach aminokwasowy pigment MMA, zwany "naturalną barierą słoneczną" – dowodzą z kolei badania w periodyku "Current biology" z 2014 roku. Pełni ib jednak inną funkcję – umożliwia niezwykle wyraźne widzenie (ustonogie mogą rozpoznawać 12 podstawowych kolorów – oko ludzkie tylko trzy – oraz polaryzację światła). Ryby dwudyszne nie zabezpieczają się co prawda przed słońcem, wiedzą za to, jak pozostać chłodnym – w porze suchej zawijają się w kokon ze śluzu, po czym zakopują w mule. Opatulone, zapadają w letni sen zwany estywacją, a będący formą odrętwienia na czas gorących miesięcy. Liz Langley / National Geographic News
Co one tu robią? Dzikie zwierzęta na europejskich ulicach. Zobacz te surrealistyczne zdjęcia [GALERIA]
Zebra na pasach, pingwiny w metrze… Projekt litewskiego artysty podbija serca internautów na całym świecie. Nic dziwnego!
Chociaż Ceslovas Cesnakevicius odwiedził wiele miast, te dwie wizyty zrobiły na nim największe wrażenie. Litewski artysta zeszłej wiosny wybrał się na kilkunastodniową wycieczkę do Amsterdamu, niedługo później - do Londynu. Jak mówi, napatrzył się wtedy na ludzi najróżniejszych kultur i narodowości. Ich oryginalne, nieraz wyzywające stroje nie robiły na nikim specjalnego wrażenia. Obowiązywało niepisane prawo „Nieważne, jak wyglądasz ani skąd pochodzisz, dopóki nie szkodzisz innym -bądź sobą”. Artysta urodził się i wychowywał na Liwie. Jak mówi, w jego kraju - byłej republice Związku Radzieckiego – pomstowało przekonanie, że najważniejsza jest masa, a kto nie jest jej częścią, jest dla niej zagrożeniem. Sam zresztą doświadczył tego wykluczenia. - Zastanawiałem się, jak to możliwe, że w ciągu tych dni, które spędziłem w Amsterdamie i Londynie, nie zauważyłem między tymi ludźmi żadnych wrogich spojrzeń ani komentarzy – opowiada. - Pomyślałem wtedy, że nawet gdyby ulicą przeszła owłosiona bestia (tak właśnie wtedy pomyślałem) nikomu by to nie przeszkadzało… Tak narodził się pomysł na projekt „The Zoo”. Cesnakevicius wykorzystał do tego zdjęcia europejskich metropolii, które fotografował od 2008 roku. Są tu ulice Londynu, Paryża, Barcelony, Berlina i Amsterdamu. Zdjęcia zwierząt zostały wykonane oddzielnie. Surrealistyczne obrazy powstały po nałożeniu warstw. Przyznacie, że działają na wyobraźnię. Więcej: facebook.com/cesnakevicius.art/ View oEmbed on the source website
Hipopotam "przerzuty" przez rosyjskiego grabarza
Jednym z pierwszych zleceń preparatora Williama L. Browna było zakonserwowanie okazów zwierząt przywiezionych przez prezydenta USA Theodore’a Roosevelta z wyprawy do Afryki w 1909 r. zorganizowanej na zlecenie Smithsonian Institution.
W swojej 51-letniej pracy w Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie Brown zakonserwował niemal każdy gatunek, jaki można sobie wyobrazić. Część wypchanych przez niego stworzeń można oglądać w tej placówce do dziś. Jego ulubionym okazem jest hipopotam, którego skóra została zmiękczona w drodze... przeżucia przez rosyjskiego garbarza. – Miałem wtedy 40 lat i to był mój najlepszy czas w zawodzie. To mnie pierwszemu – i prawdopodobnie jedynemu – udało się wypchać hipopotama – wspomina Brown. Paul Rhymer, obecny preparator zwierząt na etacie w muzeum, powiedział, że wspomniany hipcio to najlepiej zakonserwowane zwierzę, jakie kiedykolwiek miał okazję oglądać.
My, Polacy, mamy panią misiową z Przemyśla, która uparcie powraca do miejskich terenów i dlatego poszukuje obecnie sponsora i schronienia, a mieszkańcy czarnogórskiej wsi Plavnica mają panią hipopotamicę, która dzięki „sprzyjającym” warunkom opuściła samowolnie, w połowie stycznia, teren prywatnego zoo.
11-letnia hipopotamica wykazała się niezwykłym sprytem, wykorzystując do swej ucieczki lokalną powódź. Wielu mieszkańców wsi otwiera szeroko oczy ze zdumienia, widząc na terenie swoich gospodarstw egzotyczne zwierzę. Kiedy skończy się jej przygoda z „wolnością”? Na to pytanie odpowiedzieć może tylko właściciel prywatnego zoo, Dragan Pejović, który solennie obiecuje, że postara się schwytać swoją niesforną uciekinierkę, jak tylko opadnie poziom wody. Mieszkańców wsi uspokaja i tłumaczy im, że jego samica, przebywająca w zoo od dziewięciu lat, jest łagodna i oswojona. Tekst: Agnieszka Budo