National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-10-15T08:02:53.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Hipopotamy w Europie? Żyły w niej dłużej, niż do tej pory sądzono
items: Mama 58 dzieci, równiny Serengeti i noc wśród hipopotamów – tej wyprawy nie da się zapomnieć
items: Naukowcy odkryli powód, dlaczego duże zwierzęta są wolniejsze od mniejszych. Nie chodzi o ich masę
items: Hipopotamy mają swój sposób na nieznajomych. Rozpylają kupę i robią hałas
items: Kolumbia walczy z „kokainowymi hipopotamami”. Zwierzęta są sterylizowane
items: "Kokainowe hipopotamy" Pabla Escobara zagrażają środowisku. Naukowcy sugerują ubój zwierząt
items: Hipopotamy Escobara zatruwają Kolumbię tonami nawozu
items: Hipopotam nilowy: sympatyczny tylko na pozór. Czego nie wiesz o tym olbrzymie?
items: Jakich kremów do opalania używają zwierzęta?
items: Co one tu robią? Dzikie zwierzęta na europejskich ulicach. Zobacz te surrealistyczne zdjęcia [GALERIA]
items: Hipopotam "przerzuty" przez rosyjskiego grabarza
items: Czarnogórski hipopotam

Hipopotamy w Europie? Żyły w niej dłużej, niż do tej pory sądzono
type: item
date: 2025-10-15T10:57:02.000Z
creator: Szymon Zdziebłowski
subject: Przyroda
subject: epoka lodowcowa
subject: europa
subject: hipopotam
subject: pradzieje
description: Hipopotamy wcale nie wyginęły w Europie wraz z rozpoczęciem się ostatniego zlodowacenia 115 tysięcy lat temu. Przetrwały aż do czasów, w których pojawił się człowiek współczesny. Czy to on przyczynił się do ich zagłady?
encoded: Naukowcy twierdzili, że hipopotamy pospolite (Hippopotamus amphibius) są zwierzętami, które nie są w stanie wytrzymać niskich temperatur. Dlatego też były one uznawane za kluczowy wskaźnik klimatu umiarkowanego. Przez dziesięciolecia badacze zakładali, że gatunek ten całkowicie wymarł w Europie Środkowej, gdy tylko zaczęło się ostatnie zlodowacenie (tzw. zlodowacenie Wisły), około 115 tysięcy lat temu. Jednak dokładny moment ich wyginięcia oraz to, jak blisko były spokrewnione ze swoimi współczesnymi kuzynami w Afryce, pozostawało zagadką. W zupełnie nowym świetle to zagadnienie zaprezentowali badacze w artykule na łamach czasopisma „Current Biology”. Okazuje się, że te masywne ssaki znacznie dłużej walczyły o przetrwanie na kontynencie, niż ktokolwiek sądził. Kości w laboratorium sporo zdradzają W ramach badania zastosowano zintegrowane podejście. Łączyło nowoczesną paleogenomikę (analizę kopalnego DNA) ze szczegółowym datowaniem. W laboratorium przebadano kilkanaście próbek zębów i kości hipopotamów pozyskanych z różnych stanowisk archeologicznych w Nadrenii-Palatynacie i z Hesji w Niemczech. Wiek określono z pomocą datowania radiowęglowego. Okazało się, że zwierzęta te przechadzały się po tej części Europy aż do około 31 tysięcy lat temu, co oznacza, że przetrwały dużą część ostatniego zlodowacenia. Równie ciekawe informacje pozyskano w czasie analizy DNA. Sekwencjonowanie paleogenomu europejskich hipopotamów wykazało, że były one ściśle powiązane genetycznie ze współczesnymi hipopotamami afrykańskimi, których następcy żyją dziś w strefie subsaharyjskiej. Niewiele było hipopotamów w Europie dziesiątki tysięcy lat temu. Świadczy o tym ich niska różnorodność genetyczna. Była to więc grupa mała i izolowana. Co ciekawe, w tym samych warstwach, w których odkryto kości hipopotamów były też szczątki typowych zwierząt zimnolubnych, takich jak mamuty włochate i nosorożce włochate. Sugeruje to, że gatunki te albo współwystępowały, albo na przemian zasiedlały region w krótk…

shutterstock2621994489-41a5f8c.jpg
width: 6685
height: 4457

Mama 58 dzieci, równiny Serengeti i noc wśród hipopotamów – tej wyprawy nie da się zapomnieć
type: item
date: 2025-06-28T06:29:29.000Z
creator: Agnieszka Franus
subject: Kierunki
subject: Przyroda
subject: Traveler
subject: afryka
subject: hipopotam
subject: lwy
subject: sawanna
subject: tanzania
description: Safari w Tanzanii to nie tylko przygoda – to emocjonalna podróż do źródeł natury, duchowości i historii człowieka. Poznaj opowieść, która zaczyna się w Ngorongoro, a kończy wśród hipopotamów rzeki Grumeti.
encoded: Spis treści: Powrót do korzeni – duchowa więź z Afryką W głąb kaldery – spotkanie z sercem Ngorongoro Lerai – pradawny las pełen duchów Serengeti – scena wielkiego spektaklu przyrody Walka o ochłapy – kolejni gracze na scenie Jezioro Magadi – taniec flamingów Życie w rytmie tradycji – w wiosce Masajów Rodzina Eryka i dzieciństwo w Afryce Rzeka pełna olbrzymów – hipopotamy z Grumeti Lot ponad sawanną – Serengeti z perspektywy balonu Krater Ngorongoro czy bezkresne równiny Serengeti pozwalają doświadczyć pierwotnego piękna natury, a jej serce bije tu wyjątkowo mocno. Tutejsze powietrze iskrzące niczym klejnot maluje krajobraz rodzajem blasku przypominającego aureole nad głowami świętych. Z krawędzi krateru roztacza się widok jak z innego świata – geologiczna misa zamknięta w potężnym murze z gór. Tanzania to jeden z nielicznych krajów, który ochroną objął niemal 50% powierzchni. Znajdują się tu trzy z siedmiu cudów Afryki: Kilimandżaro, wielkie migracje i Ngorongoro. Góra Kilimandżaro – duma kontynentu – widziana z okna samolotu wygląda jak sen. Niedaleko Aruszy znajduje się obszar chroniony Ngorongoro wpisany na listę UNESCO, a dalej – słynne Serengeti. To właśnie tam zmierzam po spotkaniu z kalderą. Powrót do korzeni – duchowa więź z Afryką Od pierwszego kroku w Tanzanii poczułam, jakby to był powrót do domu. Przodkowie, duchy, tęsknota – to wszystko jakby było zapisane w naszych genach. Eryk, nasz przewodnik, mówi: „Ngorongoro to największa zachowana kaldera świata – powstała po wybuchu superwulkanu”. Położony na jej krawędzi ośrodek Ngorongoro Crater Lodge był moim marzeniem. Gdy zobaczyłam go w książce o afrykańskim designie – wiedziałam, że chcę tam kiedyś stanąć. Z tarasu można podziwiać kalderę i dzikie zwierzęta, które podchodzą pod same domki. Po zmroku nie wolno poruszać się samodzielnie – natura rządzi się tu swoimi prawami. W głąb kaldery – spotkanie z sercem Ngorongoro Zjeżdżamy 600 metrów w dół – dno krateru ma średnicę 20 km i leży na wysokości 1800 m …

Ngorongoro-25b1bdd.jpg
width: 5194
height: 3463

Naukowcy odkryli powód, dlaczego duże zwierzęta są wolniejsze od mniejszych. Nie chodzi o ich masę
type: item
date: 2023-04-19T13:03:46.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: gatunki
subject: globalne ocieplenie
subject: hipopotam
subject: kryzys
subject: słonie
subject: zagrożone gatunki
subject: zmiany klimatyczne
subject: zwierzęta
subject: żyrafy
description: Naukowcy twierdzą, że duże zwierzęta poruszają się dużo wolniej niż małe, aby unikać przegrzewania organizmu. Takie wnioski płyną z analizy ponad 500 gatunków stworzeń z całego świata.
encoded: W tym artykule: Duże zwierzęta oszczędzają energię Globalne ocieplenie jest globalnym wyzwaniem Przyszłość dużych i małych zwierząt To, że duże zwierzęta poruszają się wolniej, niż ich mniejsi koledzy, nie jest niczym odkrywczym. Chociaż olbrzymie słonie potrafią biegać (swoją drogą całkiem szybko), to jednak większość czasu spędzają na leniwych spacerach. Wydawać się może, że nigdzie im się nie spieszy. Tak samo jest z resztą w przypadku nosorożców, hipopotamów, czy też żyraf. Gatunki te demonami prędkości nie są. Duże zwierzęta oszczędzają energię Dotychczas uważano jednak, że prędkość poruszania się dużych zwierząt jest w dużej mierze uzależniona od ich masy. Teraz okazuje się, że niezupełnie. Naukowcy z Niemieckiego Centrum Badań nad Bioróżnorodnością i Uniwersytetu Fridricha Schillera w Jenie odkryli, że duże osobniki muszą kontrolować prędkość poruszania się, aby nie doprowadzić do przegrzania organizmu. Badacze dokonali analizy w sumie 532 gatunków zwierząt. Badacze twierdzą, że prawidłowość ta dotyczy głównie zwierząt, które ważą ponad tonę. Podczas wędrówek długodystansowych mają one trudności z utrzymaniem odpowiedniej temperatury ciała. To dlatego duże stworzenia decydują się na ograniczanie prędkości, niezależnie od tego, czy zwierzę chodzi, biega, pływa lub lata. Zwierzęta te potrzebują znacznie więcej czasu na pozbycie się ciepła, które generuje praca mięśni. Ma to związek z geometrią ciała. W miarę zwiększania się rozmiarów zwierzęcia, jego objętość rośnie znacznie szybciej niż powierzchnia ciała. Oznacza to, że organizm zawiera więcej tkanek generujących ciepło, którego musi się pozbyć przez stosunkowo niewielką powierzchnię skóry itd. Dlatego małe zwierzęta szybciej marzną (mają relatywnie dużą powierzchnię ciała, przez którą „ucieka” ciepło), natomiast dużym grozi przegrzanie. Globalne ocieplenie jest globalnym wyzwaniem Niemieccy naukowcy zwracają uwagę na najważniejszy aspekt tego odkrycia – globalne ocieplenie. Uczeni twierdzą, że zmiany klimatu…

stado-sloni-8fe802d.jpg
width: 3025
height: 1769

Hipopotamy mają swój sposób na nieznajomych. Rozpylają kupę i robią hałas
type: item
date: 2022-01-31T14:43:06.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: afryka
subject: hipopotam
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Hipopotamy potrafią rozpoznać po odgłosach swoich znajomych. Obcy mogą zostać potraktowani bardzo nieprzyjaźnie.
encoded: W tym artykule: O czym rozmawiają hipopotamy? Sposób na agresywnego hipopotama Mimo że hipopotamy uchodzą za gatunek dobrze zbadany, to sposób, w jaki komunikują się ze sobą, jeszcze do niedawna był owiany tajemnicą. Autorzy badań opublikowanych na łamach czasopisma naukowego „Current Biology” dowodzą, że zwierzęta wyróżniają się nie tylko swoimi rozmiarami. Są też „dość rozmowne”. Nicolas Mathevon z Uniwersytetu Saint-Etienne przeprowadził badanie, w którym „ryki, piski i chrząkanie” hipopotamów zostały pierwszy raz tak szczegółowo przeanalizowane. Hipopotam nilowy: sympatyczny tylko na pozór. Czego nie wiesz o tym olbrzymie? Wydawać by się mogło, że hipopotamy są łagodne, sympatyczne i powolne. Niestety nie jest to prawda. Ich gabaryty, siła i prędkość sprawiają, że są to jedne z najniebezpieczniejszych zw... O czym rozmawiają hipopotamy? – Mają repertuar różnych wezwań – tłumaczy naukowiec. Wraz ze swoim zespołem zbadał dzikie hipopotamy żyjące w jeziorach na terenie Rezerwatu Specjalnego Maputo w Mozambiku. Najpierw uczeni nagrali ich „rozmowy”, a następnie przy pomocy głośników rozmieszczonych w odległości około 760 m od ich siedlisk odtwarzali trzy rodzaje nagrań: nawoływania ich własnej grupy, grupy sąsiedniej oraz grupy odległej. Eksperyment wykazał, że reakcje zwierząt różniły się w zależności od odtwarzanych nagrań. Mathevon tłumaczy, że to dlatego, iż hipopotamy są w stanie rozpoznać się nawzajem po odgłosach. Najżywiej reagowały, kiedy słyszały nieznajomych. Wówczas były szczególnie głośne i atakowały ich swoimi odchodami. A dokładniej: robiły kupę i rozpylały ją, kręcąc ogonami. To sposób hipopotamów na oznaczanie swego terytorium. Co ciekawe, świszczące trąbienie hipopotamów słychać z odległości prawie kilometra. Dzięki temu zwierzęta znały odgłosy swoich sąsiadów żyjących w tym samym jeziorze lub położonym stosunkowo blisko. – Ta wiedza może im pomóc w funkcjonowaniu społeczności – mówi Mathevon. Zwierzęta Afryki. Jaki gatunki można spotkać na tym kon…

hipopotamy-maja-swoj-sposob-na-nieznajomych-kupa-i-robienie-halasu-7287d0c.jpeg
width: 2121
height: 1414

Kolumbia walczy z „kokainowymi hipopotamami”. Zwierzęta są sterylizowane
type: item
date: 2021-10-18T12:45:10.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: hipopotam
subject: kokaina
subject: kolumbia
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Populacja „kokainowych hipopotamów” stale rośnie. Na przestrzeni lat zwierzęta oddaliły się o ponad 100 km od Hacienda Napoles – słynnego rancza Escobara.
encoded: W tym artykule: Niebezpieczna atrakcja turystyczna Trwa sterylizacja „kokainowych hipopotamów” O „kokainowych hipopotamach” Pablo Escobara słyszał już chyba cały świat. Ważące średnio pół tony zwierzaki żyły wraz z innymi egzotycznymi okazami na ranczu Hacienda Napoles w Kolumbii. Po śmierci barona narkotykowego nietypowi pupile zostali na wolności. Od 1993 r. nie tylko się rozmnożyły, ale też zostały uznane za gatunek inwazyjny. Naukowcy odkryli niesporczaka sprzed 16 milionów lat! Skamieniałe szczątki niesporczaka zostały znalezione dominikańskim bursztynie. Niebezpieczna atrakcja turystyczna Populacja „kokainowych hipopotamów” stale rośnie. Na przestrzeni lat zwierzęta oddaliły się o ponad 100 km od Hacienda Napoles. Od kilku miesięcy jest ich coraz więcej w dorzeczu rzeki Magdaleny. Przyrodnicy biją na alarm i ostrzegają, że wszechobecne hipopotamy niekorzystnie wpływają na ekosystemy. Ich odchody zmieniają poziom tlenu w zbiornikach wodnych, co może negatywnie wpływać nie tylko na ryby, ale również na ludzi. Jak wynika z relacji mieszkańców, zwierzęta bywają agresywne i niszczą plony. Mimo to hipopotamy zaskarbiły sobie sympatię części Kolumbijczyków. Turyści równie chętnie podglądają mieszkańców Afryki na obczyźnie. Część specjalistów uważa, że hipopotamy Escobara należy odstrzelić. Mniej drastycznym rozwiązaniem ma być kastracja ogromnych zwierzaków. Najmniejsza z Wysp Owczych ma „własną” chmurę Lítla Dímun jest miejscem dobrze znanym przez podróżników, a zwłaszcza marynarzy. To zasługa znajdującej się nad nią niemal przez cały czas chmury soczewkowatej. Trwa sterylizacja „kokainowych hipopotamów” Po tym, jak przeprowadzone na początku tego roku badania wykazały, że populacja hipopotamów może być zagrożeniem dla środowiska, rząd Kolumbii podjął decyzję o sterylizacji części osobników. Enrique Zerda Ordóñez – biolog z Narodowego Uniwersytetu Kolumbii – w rozmowie z CNN potwierdził, że to to najlepszy sposób na rozwiązanie problemu, jednak dodał że sterylizacja…

hipopotamy-w-kolumbii-2184854.jpeg
width: 4000
height: 3000

"Kokainowe hipopotamy" Pabla Escobara zagrażają środowisku. Naukowcy sugerują ubój zwierząt
type: item
date: 2021-05-01T10:22:24.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: hipopotam
description: Ku niezadowoleniu większości Kolumbijczyków Pablo Escobar od kilku lat cieszy się wzmożonym zainteresowaniem w kulturze popularnej. To najprawdopodobniej zasługa emisji serialu "Narcos", który wywołał przy okazji falę książek opisujących życie jednego z najsłynniejszych baronów narkotykowych na świecie. Escobar zginął w 1993 roku, a jak się okazuje, do podtrzymania pamięci o nim wcale nie potrzeba filmów czy seriali. Niecodziennym dziedzictwem przestępcy są również hipopotamy.
encoded: W tym artykule: Pupile barona narkotykowego sieją spustoszenie Zabić czy kastrować? Egzotyczne ranczo Pabla Escobara Zwierzęta zostały przywiezione do prywatnego zoo Pabla Escobara na ranczu Hacienda Napoles. Ich populacja stale rośnie, a to według kolumbijskich i meksykańskich naukowców może nieść za sobą niepożądane skutki dla środowiska. Pupile barona narkotykowego sieją spustoszenie "Kokainowe hipopotamy" rozprzestrzeniły się już o 100 kilometrów od pierwotnego miejsca zamieszkania . Obecnie jest ich coraz więcej w dorzeczu rzeki Magdaleny. Autorzy badania opublikowanego w styczniowym wydaniu czasopisma "Biological Conservation", zalecają ubój tych wyjątkowo płodnych zwierząt. Naukowcy proponują też inne, mniej drastyczne rozwiązanie — kastrację części samców w celu kontrolowania wzrostu populacji hipopotamów. Lokalne władze już wcześniej rozważały odstrzał hipopotamów Escobara. Planom tym kategorycznie sprzeciwiła się jednak opinia publiczna. Po latach temat znów wraca na tapet, a to dlatego, że ważące średnio półtorej tony zwierzaki mogą znacząco zaburzyć miejscowy ekosystem. Według badań odchody hipopotamów zmieniają poziom tlenu w zbiornikach wodnych, co może negatywnie wpływać nie tylko na ryby, ale również na ludzi. Zwierzęta niszczą plony i bywają agresywne. W maju ubiegłego roku 45-letni mężczyzna został poważnie ranny po ataku hipopotama. Mieszkańcy Medellin i okolic przyzwyczaili się już jednak do sąsiedztwa hipopotamów. Zwierzaki są uważane za miejscową atrakcję turystyczną. Zabić czy kastrować? Mimo zaleceń uboju, Enrique Zerda Ordónez, biolog z Narodowego Uniwersytetu w Kolumbii, uważa, że słuszniejszym rozwiązaniem byłaby kastracja hipopotamów. Przez wzgląd na ich wagę i rozmiary, nie jest to łatwe zadanie. Część zwierząt powinna zostać poddana zabiegowi jak najszybciej. - W tej chwili władze nie uważają tego gatunku za problem, ale w przyszłości, kiedy hipopotamów będzie 400-500, ich populacja może stanowić zagrożenie dla przetrwania innych zwierz…

hipopotam-pablo-escobara-248599c.jpeg
width: 1000
height: 660

Hipopotamy Escobara zatruwają Kolumbię tonami nawozu
type: item
date: 2020-12-09T17:23:59.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: hipopotam
subject: kolumbia
description: Po śmierci barona narkotykowego Pablo Escobara w 1993 roku mieszkańcy jego prywatnego safari parku zostali wyłapani i rozwiezieni do różnych ogrodów zoologicznych. Cztery hipopotamy jednak uciekły i zaczęły się rozmnażać. Dziś jest ich 80, w ciągu 20 lat ponoć nawet tysiące. I to olbrzymi problem dla ekosystemu Kolumbii, bo jak pokazały zakończone niedawno badania, odchody tych ważących do 4 ton zwierząt zatruwają wodę pitną na sporym obszarze kraju.​
encoded: View oEmbed on the source website Wałęsające się swobodnie olbrzymy są - dosłownie - dużym kłopotem dla ludzi. Zagrażają też egzystencji miejscowych gatunków, które nie mają jak bronić się przed inwazją hipopotamów na ich terytoria. Ekolodzy są np. niepewni losu manatów i wielkich rzecznych żółwi. Najwięcej kłopotów przysparzają góry nawozu który zostawiają po sobie w czasie nocnych kąpieli w jeziorach i rzekach. W badaniu opublikowanym w czasopiśmie ”Ecology” narko-hipcie jawią się jako prawdziwi zabójcy ekosystemu. Dwa lata zajęło zbieranie i analizowanie próbek wody ze zbiorników wodnych odwiedzanych przez hipopotamy Escobara, oraz tych, z których jeszcze nie narobiły prywatnych toalet. Przez 27 lat do jezior trafiło tak dużo kupy, że zmienił się skład chemiczny wody i poziom jej natlenienia. Pod wpływem ton odchodów zawierających dużo substancji odżywczych w zbiornikach wodnych następuje gwałtowny rozkwit alg i bakterii. Szkodzi to zarówno ludziom jak i zwierzętom. Tlen wyciągany z wody przez nadmiar roślin z wody tlen prowadzi do umierania ryb, a woda używana do celów gospodarczych i picia wymaga dokładniejszego filtrowania. View oEmbed on the source website Niemal trzy dekady nawożenia może nie wpłynęłyby na faunę i florę afrykańskiego jeziora Wiktorii, gdzie hipopotamy są bywalcami od tysięcy lat, ale w Kolumbii – z przyrodą nieprzyzwyczajoną do ich obecności – te pływające rozsiewacze nawozu są szkodnikami. Będzie tylko gorzej, przewidują biolodzy. Według Jonathana Shurina, koordynującego badanie profesora Uniwersytetu Kalifornijskiego w San Diego, ”w ciągu dwóch dekad zwierząt mogą być tysiące”. Nikt nie zabija ani nie odławia hipopotamów, a podejmowane w przeszłości próby sterylizacji nie powiodły się. Nie jest to coś, nad czym większość z nas się zastanawiała, ale ponoć wykastrować hipopotama jest niezwykle ciężko. View oEmbed on the source website Jak się już jego ”dyskretnego penisa” dostrzeże (i określi płeć obserwowanej bestii), potem trzeba go dogoni…

hippopotam-5708475.jpeg
width: 2121
height: 1413

Hipopotam nilowy: sympatyczny tylko na pozór. Czego nie wiesz o tym olbrzymie?
type: item
date: 2020-10-26T07:40:53.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: hipopotam
subject: ssaki
subject: Travel
subject: zagrożone gatunki
description: Wydawać by się mogło, że hipopotamy są łagodne, sympatyczne i powolne. Niestety nie jest to prawda. Ich gabaryty, siła i prędkość sprawiają, że są to jedne z najniebezpieczniejszych zwierząt Afryki. A ich najbliższymi krewnymi są... wieloryby.
encoded: Hipopotam nilowy: charakterystyka Hipopotamy nilowe (z łac. hippopotamus amphibius) to, poza słoniami, które jako jedyne pokonują je wielkością, największe zwierzęta Afryki. Dorosły osobnik może dorosnąć nawet do 5,5 metra długości, a jego waga osiąga nawet 3,5 tony. Samice są nieco mniejsze. Dorosła hipopotamica waży maksymalnie 1,4 tony. Ciało tych kolosów wygląda jak walec z krótkimi nogami i olbrzymią paszczą. Ma grubą, brunatną skórę, która w starciu z drapieżnikami działa jak pancerz. Oczy i uszy są natomiast umieszczone niemal na czubku głowy, dzięki czemu, jak marynarze łodzi podwodnych, mogą obserwować otoczenie będąc niemalże całkowicie zanurzonym. Pomimo ogromnej masy ciała, hipopotamy dość szybko się przemieszczają. Mogą osiągnąć prędkość 30 kilometrów na godzinę. Są natomiast kiepskimi pływakami, co może dziwić, jeśli weźmiemy pod uwagę, że większość czasu hipopotamy spędzają w wodzie. Jednak nie pływają tam, a chodzą i podskakują. Hipopotamy żyją na wolności około 40 lat, natomiast w niewoli dożywają 50. Gdzie żyje i czym się żywi hipopotam nilowy? W tej chwili hipopotamy nilowe, przede wszystkim z winy człowieka, żyją jedynie w centralnej i południowej części Afryki. Najczęściej można je spotkać w oazach, rzekach i jeziorach Sudanu, Somalii, Kenii i Ugandy, a także Ghany i Gambii. Idąc dalej na południe kontynentu, kolosy zamieszkują Botswanę, RPA, Zambię i Zimbabwe. Jednak tysiące lat temu, w czasie ostatniego zlodowacenia, hippopotamus amphibius spotykany był również w Afryce Północnej, a nawet Europie. Wynika to z faktu, że hipopotamy są przystosowane do życia w zimnym klimacie, i jeśli tylko mają do dyspozycji wodę niezamarzającą na zimę, przetrwają. Niestety, na ich drodze pojawił się człowiek i skutecznie przepędził z północy, albo wytępił. W powszechnym mniemaniu są to zwierzęta roślinożerne. Stąd też opinia, że są zwierzętami łagodniejszymi od innych dużych afrykańskich ssaków. Okazuje się jednak, wbrew panującej opinii, że hipopotamy nie poga…

hipopotam-nilowy-czy-jest-niebezpieczny-jakie-sa-najwieksze-zagrozenia-dla-tego-gatunku-fot-getty-images-6622311.jpeg
width: 1400
height: 788

Jakich kremów do opalania używają zwierzęta?
type: item
date: 2019-07-24T08:23:20.000Z
creator: Liz Langley
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: hipopotam
subject: Kosmetyki
subject: moda
subject: opalanie
subject: ryby
subject: słońce
subject: Travel
subject: Uroda
description: Ryby, hipopotamy i inne zwierzęta produkują chemikalia, które chronią je przed działaniem promieni słonecznych.
encoded: Ostatnie badanie opublikowane w periodyku "eLife" wykazało, że niektóre ryby, ptaki, płazy i gady wytwarzają gadusol, związek chemiczny, który może działać jak krem do opalania. "Gadusol pochłania promieniowanie UV, konkretnie UVB, i rozprasza je w postaci ciepła" – wyjaśnia w emailu prof. Taifo Mahmud z Uniwersytetu Stanowego Oregonu. Gadusol produkowany przez gatunek danio pręgowany (Danio rerio), szczegółowo zbadaną w laboratoriach rybę akwariową, może w przyszłości pomóc ulepszyć kosmetyki dla ludzi. Wszczepiając geny danio pręgowanego do drożdży w warunkach laboratoryjnych, naukowcy byli w stanie przetestować działanie gadusolu. Dowiedli też, że można by go produkować na skalę komercyjną. Czy jeśli następnym razem zapomnimy zabrać na plażę kremu, wystarczy, że potrzemy sobie twarz tą rybką? "To trochę niepraktyczne rozwiązanie" – pisze Mahmud. "Ale dorsz czy jaja jeżowca również mogą zawierać ten związek chemiczny. Być może pochłaniasz gadusol, wcale o tym nie wiedząc" – wyjaśnia, dodając, że to wcale jednak nie znaczy, że w tym przypadku ochroni on nas przed poparzeniami słonecznymi. Również inne zwierzęta dbają o swoją opaleniznę. Hipopotamy produkują "pot", w skład którego wchodzą czerwony i pomarańczowy pigment. Badanie opublikowane w "Nature" w 2004 roku wykazało, że czerwony pigment zawiera antybiotyk, podczas gdy pomarańczowy pochłania promieniowanie UV. Oba razem chronią afrykańskie ssaki przed infekcjami bakteryjnymi i intensywnym słońcem. Ustonogie – morskie skorupiaki – zawierają w oczach aminokwasowy pigment MMA, zwany "naturalną barierą słoneczną" – dowodzą z kolei badania w periodyku "Current biology" z 2014 roku. Pełni ib jednak inną funkcję – umożliwia niezwykle wyraźne widzenie (ustonogie mogą rozpoznawać 12 podstawowych kolorów – oko ludzkie tylko trzy – oraz polaryzację światła). Ryby dwudyszne nie zabezpieczają się co prawda przed słońcem, wiedzą za to, jak pozostać chłodnym – w porze suchej zawijają się w kokon ze śluzu, po czym zakopują w …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1f4564f9a3b040ed732a3c1a865a3f98b499a7ba-6749ca5.jpeg
width: 1280
height: 960

Co one tu robią? Dzikie zwierzęta na europejskich ulicach. Zobacz te surrealistyczne zdjęcia [GALERIA]
type: item
date: 2018-11-23T07:59:37.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: amsterdam
subject: anglia
subject: artyści
subject: hipopotam
subject: holandia
subject: Lifestyle
subject: litwa
subject: londyn
subject: wielka brytania
subject: zdjęcia
subject: zebra
subject: zwierzęta
description: Zebra na pasach, pingwiny w metrze… Projekt litewskiego artysty podbija serca internautów na całym świecie. Nic dziwnego!
encoded: Chociaż Ceslovas Cesnakevicius odwiedził wiele miast, te dwie wizyty zrobiły na nim największe wrażenie. Litewski artysta zeszłej wiosny wybrał się na kilkunastodniową wycieczkę do Amsterdamu, niedługo później - do Londynu. Jak mówi, napatrzył się wtedy na ludzi najróżniejszych kultur i narodowości. Ich oryginalne, nieraz wyzywające stroje nie robiły na nikim specjalnego wrażenia. Obowiązywało niepisane prawo „Nieważne, jak wyglądasz ani skąd pochodzisz, dopóki nie szkodzisz innym -bądź sobą”. Artysta urodził się i wychowywał na Liwie. Jak mówi, w jego kraju - byłej republice Związku Radzieckiego – pomstowało przekonanie, że najważniejsza jest masa, a kto nie jest jej częścią, jest dla niej zagrożeniem. Sam zresztą doświadczył tego wykluczenia. - Zastanawiałem się, jak to możliwe, że w ciągu tych dni, które spędziłem w Amsterdamie i Londynie, nie zauważyłem między tymi ludźmi żadnych wrogich spojrzeń ani komentarzy – opowiada. - Pomyślałem wtedy, że nawet gdyby ulicą przeszła owłosiona bestia (tak właśnie wtedy pomyślałem) nikomu by to nie przeszkadzało… Tak narodził się pomysł na projekt „The Zoo”. Cesnakevicius wykorzystał do tego zdjęcia europejskich metropolii, które fotografował od 2008 roku. Są tu ulice Londynu, Paryża, Barcelony, Berlina i Amsterdamu. Zdjęcia zwierząt zostały wykonane oddzielnie. Surrealistyczne obrazy powstały po nałożeniu warstw. Przyznacie, że działają na wyobraźnię. Więcej: facebook.com/cesnakevicius.art/ View oEmbed on the source website

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d87d95f92609e50d8d762f6ba20707fe2aed90af-a8099b2.jpeg
width: 1500
height: 1000

Hipopotam "przerzuty" przez rosyjskiego grabarza
type: item
date: 2013-06-07T10:00:00.000Z
creator: Johnna Rizzo
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: hipopotam
subject: stany zjednoczone
description: Jednym z pierwszych zleceń preparatora Williama L. Browna było zakonserwowanie okazów zwierząt przywiezionych przez prezydenta USA Theodore’a Roosevelta z wyprawy do Afryki w 1909 r. zorganizowanej na zlecenie Smithsonian Institution.
encoded: W swojej 51-letniej pracy w Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie Brown zakonserwował niemal każdy gatunek, jaki można sobie wyobrazić. Część wypchanych przez niego stworzeń można oglądać w tej placówce do dziś. Jego ulubionym okazem jest hipopotam, którego skóra została zmiękczona w drodze... przeżucia przez rosyjskiego garbarza. – Miałem wtedy 40 lat i to był mój najlepszy czas w zawodzie. To mnie pierwszemu – i prawdopodobnie jedynemu – udało się wypchać hipopotama – wspomina Brown. Paul Rhymer, obecny preparator zwierząt na etacie w muzeum, powiedział, że wspomniany hipcio to najlepiej zakonserwowane zwierzę, jakie kiedykolwiek miał okazję oglądać.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/beab07a7e15f449920b0d63509208ac0b05a7f48-007472b.jpeg
width: 3671
height: 2925

Czarnogórski hipopotam
type: item
date: 2010-02-06T12:39:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: czarnogóra
subject: hipopotam
subject: zwierzęta
description: My, Polacy, mamy panią misiową z Przemyśla, która uparcie powraca do miejskich terenów i dlatego poszukuje obecnie sponsora i schronienia, a mieszkańcy czarnogórskiej wsi Plavnica mają panią hipopotamicę, która dzięki „sprzyjającym” warunkom opuściła samowolnie, w połowie stycznia, teren prywatnego zoo.
encoded: 11-letnia hipopotamica wykazała się niezwykłym sprytem, wykorzystując do swej ucieczki lokalną powódź. Wielu mieszkańców wsi otwiera szeroko oczy ze zdumienia, widząc na terenie swoich gospodarstw egzotyczne zwierzę. Kiedy skończy się jej przygoda z „wolnością”? Na to pytanie odpowiedzieć może tylko właściciel prywatnego zoo, Dragan Pejović, który solennie obiecuje, że postara się schwytać swoją niesforną uciekinierkę, jak tylko opadnie poziom wody. Mieszkańców wsi uspokaja i tłumaczy im, że jego samica, przebywająca w zoo od dziewięciu lat, jest łagodna i oswojona. Tekst: Agnieszka Budo

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3efae521c3fdccb4a64331ffd5fac4928674dddc-3591a1d.jpeg
width: 500
height: 465