National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-23T19:07:20.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: San Francisco: miasto miłości, sacrum i profanum
items: Weź udział we mszy gospel na Harlemie

San Francisco: miasto miłości, sacrum i profanum
type: item
date: 2018-02-21T10:00:00.000Z
creator: Ula Chylaszek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gospel
subject: ludzie
subject: podróże
subject: san francisco
subject: stany zjednoczone
description: Co potrafi wydarzyć się w drodze na naleśniki? Okazuje się, że można zostać świętą i natknąć się na lodowego penisa. Jeden dzień z pobytu w San Francisco

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5fce0080f3f8a815a151893d9427deeadc094566-0c74f72.jpeg
width: 1000
height: 666

Weź udział we mszy gospel na Harlemie
type: item
date: 2013-03-29T08:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gospel
subject: nowy jork
subject: stany zjednoczone
description: Kościelne chóry gospel z Nowego Jorku sprawiają, że nawet zblazowani biali turyści zaczynają śpiewać Panu. Czas na 3. z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć
encoded: To nie jest przedstawienie ani koncert gospel. Kościół jest domem modlitwy, która przybliża ludzi do Jezusa Chrystusa! – ogłoszenie takiej treści wita mnie przed Abyssinian Baptist Church, najsłynniejszym kościołem nowojorskiego Harlemu. Kościołem legendą założonym w 1808 r. przez grupę czarnych baptystów w proteście przeciwko segregacji rasowej w swojej wcześniejszej świątyni. Przy wejściu ciemnoskóry czterdziestolatek ubrany w jaskrawozielony garnitur uprzejmie, ale stanowczo informuje mnie, że na niedzielną mszę o dziewiątej rano nie wejdę. Nie, nie chodzi o biały, niepasujący do otoczenia kolor skóry. Po prostu od jakiegoś czasu tutejsze nabożeństwa stały się atrakcją turystyczną i to dla wiernych zrobiło się nie do zniesienia. Przybysze z Europy, Azji i południowego Manhattanu, słowem: obcy – nie przychodzą tu dla Jezusa, chcą jedynie popatrzeć na ich gorliwą modlitwę. Ich modlitewny zapał, w trakcie którego potrafią krzyczeć i śmiać się jak dzieci. Ich ekstazy, w rozmowie z Bogiem przecież zupełnie normalne, dla przybyszów dziwaczne, wręcz śmieszne. No i przede wszystkim posłuchać najlepszego chóru gospel na świecie. A oni przecież nie są aktorami, jedynie modlą się do Boga tak gorąco, jak potrafią. Niezmiennie od dwustu lat. Dla turystów wyznaczyli mszę o jedenastej – jak chcę, mogę spróbować przyjść. Na nią też nikogo specjalnie nie zapraszają, tyle że nie ma zakazu wstępu. Próbuję. Już kilka godzin wcześniej przed świątynią ustawia się długa kolejka. Dla pechowców ochrona ma wiadomość: można próbować w jednym z sąsiednich kościołów. Odkąd biali odkryli, że msze gospel na Harlemie to atrakcja turystyczna, tutejsze parafie nauczyły się na tym zarabiać. Wszędzie jest ten sam zapał, wszędzie ten sam gospel i wszędzie ten sam Bóg. Tylko sława chóru trochę mniejsza. Turyści zajmują miejsca w galerii, nad nawą. Tłum czarnych kobiet w ogromnych kolorowych kapeluszach ozdobionych jeszcze większymi sztucznymi kwiatami, ich mężów w równie barwnych garniturach i dzieci…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/299d273e6f754cca726757cb6303341cf8fd7a23-fcb6f43.jpeg
width: 600
height: 413