National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T15:06:34.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Gwara góralska niejedno ma imię. Najlepiej zachowała się na Podhalu
items: Zakopiańscy twórcy ludowi w obiektywie Adama Brzozy. Zobacz niezwykłe portrety
items: „Mamy to! Rayyan zdobył Rysy”. Górale wnieśli niepełnosprawnego 7-latka na szczyt
items: “Na Giewont się patrzy” to wzruszająca opowieść fotograficzna. Pokazuje, jak dawniej żyło się w Tatrach
items: Portret górali z Podhala. Słynny fotoreportaż Tomasza Tomaszewskiego
items: Młodzi z Podhala kultywują dawne tradycje. Zaglądamy na tradycyjne góralskie wesele
items: Jak wygląda codzienność wietnamskich górali? Oto historia pewnej wizyty
items: Zakopane: wycieczka w stylu retro
items: Kultura żyje dzięki pasjonatom

Gwara góralska niejedno ma imię. Najlepiej zachowała się na Podhalu
type: item
date: 2024-05-12T06:29:48.000Z
creator: Artur Białek
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: górale
subject: gwara
subject: język
subject: podhale
subject: polska
subject: Społeczeństwo
description: Gwara góralska zaczęła kształtować się w XII stuleciu. Czas nie stoi w miejscu, a mimo to ten specyficzny, dla mieszkańców równin i nizin często niezrozumiały dialekt wciąż jeszcze jest żywy. I bardzo dobrze, bo to właśnie gwara jest najbardziej charakterystycznym wyróżnikiem mieszkańców obszarów górskich, chyba nawet bardziej rozpoznawalnym niż barwne stroje. Czym jest gwara góralska? Co charakteryzuje mowę górali? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Wyobrażenia na temat gwary góralskiej bywają błędne Co to jest gwara góralska? Gwara podhalańska Jak skonstruowana jest gwara góralska? Tradycja chrześcijańska w gwarze góralskiej Gwara góralska w literaturze Najczęstsze błędy i nadużycia w gwarze góralskiej Folklor podhalański wciąż ma się dobrze. Bogata kultura tej niezwykle barwnej grupy etnograficznej wciąż jest kultywowana i pielęgnowana. W tym kontekście nie jest specjalnie zaskakujące, że większość Polaków przynajmniej raz miała okazję usłyszeć prawdziwą gwarę góralską. Wyobrażenia na temat gwary góralskiej bywają błędne Niestety, niektórzy wciąż kształtują swoje wyobrażenia o tym specyficznym dialekcie na podstawie reklam telewizyjnych, produkcji filmowych czy audycji radiowych, w których prawdziwa gwara nierzadko jest zniekształcana. Do tego stopnia, że nawet językoznawcy mają problem z ustaleniem, co właściwie wybrzmiewa z głośników. To gwara podlaska? A może jednak język łemkowski? Zniekształcenia są dziś prawdziwą zmorą, więc by poznać prawdziwą gwarę górali, najlepiej udać się na Podhale i posłuchać, jak mówią miejscowi. Co to jest gwara góralska? Mówiąc o gwarze góralskiej, większość osób ma na myśli gwarę podhalańską. Należy jednak podkreślić, że termin ten jest dość nieprecyzyjny, bo w praktyce może odnosić się do różnych gwar używanych przez górali. Młodzi z Podhala kultywują dawne tradycje. Zaglądamy na tradycyjne góralskie wesele Mateusz Kiszela, fotograf ślubny z Zakopanego, niejednokrotnie gościł na góralskim weselu. Postanowił opowiedzieć nam o tym, jak ta tradycyjna uroczystość wygląda z jego perspektywy. W samym dialekcie małopolskim należy wyróżnić kilka odmian gwary z terenów górskich (z pasa podhalańsko-beskidzkiego) i kilka z pasa karpacko-podgórskiego. Do tego należy doliczyć także dwie odmiany dialektu śląskiego. Gwary w dialekcie małopolskim W pasie podhalańsko-beskidzkim wyróżniają się cztery gwary: gwara podhalańska, gwara orawska, gwara spiska, gwara południowożywiec…

gwara-goralska-niejedno-ma-imie-ale-najlepiej-zachowala-sie-na-podhalu-fot-omar-marques-anadolu-via-getty-images-48aae7e.jpg
width: 1024
height: 681

Zakopiańscy twórcy ludowi w obiektywie Adama Brzozy. Zobacz niezwykłe portrety
type: item
date: 2020-12-28T10:19:22.000Z
creator: hannagadomska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: adam brzoza
subject: Explorerzy
subject: fotografia
subject: górale
subject: Kultura
subject: Travel
subject: zakopane
description: Zakopane od stuleci skupia artystów, jest miejscem, w którym tradycja jest żywa i ważna. Zakopiańskich twórców, którzy wciąż czerpią z dawnych praktyk, sfotografował Adam Brzoza.
encoded: Malują na szkle, haftują, rzeźbią, tworzą poezję i prozę, zajmują się tkactwem, kowalstwem, wykonują elementy góralskich ubrań... To oni - artyści ludowi tworzący u stóp Giewontu - sprawiają, że Zakopane jest tak wyjątkowe. Są depozytariuszami niematerialnego dziedzictwa kulturowego - wiedzy o tradycjach oraz zwyczajach wypracowanych przez ich przodków. Wiele z nich wymusiły niełatwe warunki życia w rejonach górskich. Dawni zakopiańczycy wiele ze swoich potrzeb zaspokajali samodzielnie, odkrywali więc własne techniki wytwarzania i ozdabiania tkanin czy obróbki surowców dostępnych w ich najbliższym otoczeniu. Na tych, którzy kultywują rodzime zwyczaje, spoczywa dziś obowiązek przekazania wiedzy kolejnym pokoleniom - bo tylko wtedy, gdy są praktykowane przez coraz młodsze osoby, są żywe. To właśnie z myślą o nich powstał album „Wtopieni w krajobraz. Zakopiańscy twórcy Ludowi” - pełen zdjęć Adama Brzozy, fotografa National Geographic i tekstów Joanny Staszak. Książka stanowi zbiór opowieści o talencie, realizacji pomysłów i przekazywaniu wiedzy kolejnym pokoleniom. O jej oprawę graficzną zadbał zakopiański artysta grafik Stanisław Berbeka. - Moim celem było sportretowanie twórców z Zakopanego. Postanowiłem zrobić to, pokazując nie tylko twarze, ale także dłonie, ponieważ to one są łącznikiem ze światem zewnętrznym. Co ktoś sobie wymyśli, to albo musi za ich pomocą stworzyć, albo napisać, dlatego uznałem, że portret będzie kompletny dopiero z dłońmi - tłumaczy fotograf Adam Brzoza. Wszystko sfotografował jednym obiektywem: 85 mm, manualnym, starym, nieperfekcyjnym, ale jak mówi - dającym ciekawy klimat. Nie używał lamp, żadnego dodatkowego oświetlenia - wyłącznie naturalne. - Na całość przeznaczyłem ok. 2 miesiące. Odwiedzałem ludzi w ich domach, rozmawiałem z nimi i fotografowałem. Rozmowa zazwyczaj była dłuższa niż sam proces fotografowania, bo to ona pozwala nawiązać nić porozumienia, które daje zdecydowanie więcej niż 30 minut różnych "prób" fotograficznych - wyjaśn…

jozefa-zubek-a43a4f1.png
width: 915
height: 610

„Mamy to! Rayyan zdobył Rysy”. Górale wnieśli niepełnosprawnego 7-latka na szczyt
type: item
date: 2020-10-08T13:30:52.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: górale
subject: Społeczeństwo
subject: tatry
subject: Travel
subject: Zdrowie
description: Jeszcze niedawno mogło się wydawać, że pragnienie niepełnosprawnego chłopca, aby zdobyć najwyższy polski szczyt, na zawsze pozostanie w sferze marzeń. Na szczęście dzięki zaangażowaniu wielu ludzi dobrej woli Rayyan Szczepaniak dotarł na Rysy we wtorek 6 października.
encoded: Rayyan urodził się bez kości piszczelowej i stawu kolanowego, grozi mu amputacja nogi, a jedyną szansą na jej uratowanie i uzyskanie większej sprawności jest kosztowna operacja w Stanach Zjednoczonych. Jednak problemy ze zdrowiem nie odebrały 7-latkowi marzeń, od dawna pragnął zdobyć Rysy. Chłopiec wraz z mamą był już w tatrzańskich dolinach, a ostatnio wyjechał kolejką na Kasprowy Wierch. Ale największego wyczynu dokonał w miniony wtorek, kiedy dzięki zaangażowaniu sportowców, blogerów, lokalnej społeczności i sponsorów, mógł dotrzeć na upragniony szczyt. ZOBACZ GALERIĘ Z WYPRAWY >>> – Do pomocy zgłosiło się prawie 100 osób, niestety musieliśmy zrezygnować praktycznie z 90 proc. chętnych, bo tak duża liczba uczestników powodowałaby problemy organizacyjne i wpływałaby na bezpieczeństwo w górach – mówi w rozmowie z national-geographic.pl Dariusz Pachut, jeden z uczestników i głównych organizatorów wyprawy, sportowiec, doświadczony wspinacz i ratownik medyczny. Głównymi pomysłodawcami akcji Górale dla Rayyana byli Krzysztof Drabik, znany z programu Mam Talent, a prywatnie przyjaciel rodziny chłopca oraz Łukasz Rajba, czyli bloger Góral w podróży. Wyszli oni z pomysłem wniesienia chłopca na szczyt, a do ekipy szybko dołączyły kolejne osoby – w tym uznani i utytułowani sportowcy jak Robert Cyrwus, Łukasz Jarosz, Tomasz Grodzicki, czy Wojciech Machnik, a także Maciej Spectra z programu MasterChef, który został kucharzem wyprawy. Łącznie w ekipie znalazło się kilkanaście osób. Największym wyzwaniem dla organizatorów wyprawy okazała się logistyka całego przedsięwzięcia, które wymagało skoordynowania działań wielu osób – zorganizowania transportu dla chłopca oraz członków ekipy, zakupu i dostosowania niezbędnego nosidełka, zapewniania bezpieczeństwa czy kontaktu z mediami. Ciężar organizacji w dużej mierze wziął na siebie Dariusz Pachut, ale jak sam przyznaje, największym zmartwieniem dla wspinaczy była pogoda. – Najważniejsza była pogoda, musiała być praktycznie idealna. P…

rayyan-na-plecach-dariusza-pachuty-w-drodze-na-rysy-fot-dzieki-uprzejmosci-dariusza-pachuty-ffce7cf.jpeg
width: 1600
height: 900

“Na Giewont się patrzy” to wzruszająca opowieść fotograficzna. Pokazuje, jak dawniej żyło się w Tatrach
type: item
date: 2019-10-08T05:40:37.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: album
subject: górale
subject: książki
subject: tatry
subject: Travel
description: „Życie było dyktowane przyrodą, wieczory mijały przy świetle lampy naftowej lub pełni księżyca”. Aleksandra Karkowska i Barbara Caillot Dubus podjęły pracę “poszukiwaczy” - czy może raczej “zatrzymywaczy” - tego, co przemija.
encoded: Dwa lata po napisaniu i wydaniu międzypokoleniowej książki "Banany z cukru pudru” o dzieciństwie warszawskich sąsiadów, Aleksandra Karkowska i Barbara Caillot Dubus. zdecydowały spotkać się z najstarszymi góralami. Cel? Zrobić podobny projekt na Skalnym Podhalu, gdzie widoki są piękne a tradycje niezwykle silne. - Do ziemi tatrzańskiej i jej mieszkańców mam wielki sentyment. Od dziecka, przyjeżdżałam do moich dziadków do Kościeliska. Znam tutejszych ludzi i tradycję – opowiada Barbara Caillot Dubus. W Tatrach spędziły długie miesiące, chodząc po górach i pracując nad swoim projektem. Spotkały trzydziestu górali z dziada pradziada. Do pierwszych starszych osób doszły z polecenia księdza czy sołtysa. - Potem sąsiad zaprowadzał nas do sąsiada. Pukałyśmy też same do drzwi. Jak mówią górale, u nas drzwi nie są zamknięte ino zawarte! – tłumaczy Dubus. Rozmawiały głównie z osobami urodzonymi w latach 20. i 30. XX wieku Pytały, jak wyglądało ich życie codzienne w dziecięcych latach, jaki był ich dom, szkoła, jakie mieli obowiązki. - Odkryłyśmy zupełnie inny świat. Życie dyktowane przyrodą, odrabianie lekcji przy świetle lampy naftowej czy pełni księżyca. Pasienie gęsi, pranie w potoku czy jeżdżenie pociągiem po chleb do Krakowa w czasie wojny. Dowiedziałyśmy się też że w Dolinie Chochołowskiej była próba puszczenia Gwiazdy Polski - największego balonu na świecie - do stratosfery. W trakcie długich rozmów nagle budziły się dawno zapomniane opowieści. Wzruszenia. - Górale otworzyli przed nami swoje domy i serca. Siedziałyśmy godzinami przy piecu czy na ławce przed domem. Słuchałyśmy, pytałyśmy, nagrywałyśmy. Często się razem śmialiśmy, czasem słuchałyśmy tragicznych historii. Oglądałyśmy stare zdjęcia. Aleksandra spisywała, robiła notatki, ja fotografowałam. Ze wszystkich wyjątkowych spotkań zebrały zdjęcia i ułożyły opowieść. Przeplotły piękne stare fotografie z rodzinnych albumów z tekstem, który zebrały i współczesnymi portretami naszych rozmówców. Aż trudno uwierzyć, że t…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f9730ec4e66c0cfa5106788d0f6b4d473913faf8-dbf756c.jpeg
width: 936
height: 666

Portret górali z Podhala. Słynny fotoreportaż Tomasza Tomaszewskiego
type: item
date: 2019-09-24T08:11:00.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: bukowina
subject: Edukacja
subject: górale
subject: Kultura
subject: podhale
subject: Travel
description: Góralska kultura ze swoimi na pozór anachronicznymi wartościami wydaje się płynąć pod prąd współczesności. Pewnie dlatego, że ufa temu, co niezmienne.
encoded: Tekst Grzegorz Kapla Zdjęcia Tomasz Tomaszewski Kiedy kleryk Władysław Budz miał być wyświęcany na księdza, przełożony seminarium pomyślał, że „ksiądz Budz” nie będzie dobrze brzmiało. I zasugerował młodemu duchownemu, by może zmienił nazwisko. Ten się zgodził. – No to jak chce się ksiądz nazywać? – Jak to jak? – zdziwił się góral. – Podhalański. Ksiądz Władysław jest wyjątkowym artystą. Bo choć cechą ludzi sztuki nie jest pokora, lecz pycha, on własne obrazy przez całe życie sprzedawał po to, by kupować dzieła tych, których cenił wyżej niż siebie. Zgromadził niezrównaną kolekcję podhalańskiej sztuki oraz zabytkowych oleodruków i w rodzinnym domu na Groniu urządził galerię. Jest tam sala, w której można zobaczyć kilkaset portretów Jana Pawła II na szkle. Zanim został papieżem, biskup Wojtyła wyświęcił Władysława Podhalańskiego na księdza. – Trzy sprawy mają dla nas, górali, znaczenie fundamentalne: rodzina, tradycja i kreatywność – mówi Andrzej Siekierka, nie odrywając oczu od igły. – W sercu masz przywiązanie do ziemi przodków, w pamięci imiona dawnych pokoleń, a w ręku talent i odwagę, by iść za tym, co kochasz. Modowe magazyny o tym krawcu, który okazał się błyskotliwym projektantem, piszą per „góralski Versace”. Jest dumny z tego, że pracuje rękoma. Mógłby, jak inni, tylko rysować wzory i zatrudniać ludzi do haftowania, ale to nie byłoby po góralsku. Po góralsku znaczy wszystko zrobić własnymi rękoma. Inni mówią to samo. Tyle że zamiast „kreatywność” wolą powiedzieć „wiara”. W czasach, gdy turyści nie wiedzieli o Tatrach prawie nic, a górale nie zajmowali się prowadzeniem pensjonatów, ale wypasem owiec, baca, zebrawszy kierdel, wycinał znak krzyża ciupagą na drodze. Dopiero wtedy ruszali. Zanim powstały w górach kościoły, to baca – starszy pasterz – był szafarzem obu porządków: boskiego i ludzkiego. W końcu Chrystus też był pasterzem owiec. A dzwonki na szyjach baranków nie wisiały ku ozdobie, ale po to, żeby odpędzić zło. bukowina jest najwyżej położoną wsią na…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d4311222d3dcc4c9bca2e5e75f1246cd1cb80f27-7f8a53e.png
width: 1231
height: 816

Młodzi z Podhala kultywują dawne tradycje. Zaglądamy na tradycyjne góralskie wesele
type: item
date: 2019-09-10T06:14:35.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: fotografia
subject: górale
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: moda
subject: podhale
subject: Travel
subject: Uroda
subject: wesele
subject: zdjęcia
description: Mateusz Kiszela, fotograf ślubny z Zakopanego, niejednokrotnie gościł na góralskim weselu. Postanowił opowiedzieć nam o tym, jak ta tradycyjna uroczystość wygląda z jego perspektywy.
encoded: ZOBACZ GALERIĘ >>> W Murzasichle, Białce Tatrzańskiej, Bukowinie, Witowie czy Chochołowie, ale też w samym Zakopanem czy Kościelisku nie brakuje młodych, którzy sakrament małżeństwa przyjmują w zgodzie z wielowiekową, góralską tradycją. Postanowiłem przybliżyć ten góralski obrzęd i związane z nim tradycje. Fotograficznie nie jest to temat łatwy ze względu na dużą ilość ludzi, ciemne sale i kościoły, ale za to jakże piękny i zupełnie wyjątkowy. Kierpce, hafty i kapelusze Nie zobaczymy tu sukni ślubnej z salonu, ale prawdziwy strój ludowy, który przetrwał w niezmienionej formie od lat. Jedynym szaleństwem, na które może pozwolić sobie przyszła Panna Młoda jest wybór zdobień gorsetu, bluzki czy spódnicy. Wzory zdobiące gorset to zazwyczaj motywy kwiatowe zaczerpnięte prosto z górskich rejonów. Każdy strój wykonywany jest na indywidualne zamówienie - bogato nabijany cekinami albo ręcznie haftowany. Wszystko ma tu swoje znaczenie, np. haftowane na gorsecie lilie symbolizują czystość. Kolejną kwestią jest fryzura Panny Młodej. Tradycja nakazuje spiąć włosy w kok, tzw. „cubę”. Natomiast do włosów koniecznie musi być przyczepiona wstążka z mirtem, która później wykorzystywana jest przy obrzędzie cepcowin. Wszystkie dodatki typu kolczyki, naszyjnik czy bransoleta zrobione są z prawdziwych korali, najczęściej z dodatkiem złota. Na nogach oczywiście nie może zabraknąć skórzanych kierpców w kolorze czarnym lub brązowym. Ubiór Młodego Pana nie różni się od góralskiego stroju, noszonego przy innych okazjach. Na strój Młodego składają się: koszula, portki, kapelusz, kierpce, spinka do koszuli, opasek oraz przewiązana białą wstążk cucha, którą zarzuca się na ramiona. Wprawne oko jednak rozróżni kawalera od żonatego mężczyzny. Po ślubie nie nosi się opaska ani piórka przy kapeluszu, są to bowiem atrybuty stanu kawalerskiego. Przygotowania Główna część przygotowań odbywa się w domu Pani Młodej. To tutaj zbiera się najbliższa rodzina i to właśnie tutaj przyjeżdżają pytace oraz kapela …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c7c13b6f74bcff2dbea339a309f444a853443124-9628534.jpeg
width: 1125
height: 750

Jak wygląda codzienność wietnamskich górali? Oto historia pewnej wizyty
type: item
date: 2018-09-25T07:01:21.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chiny
subject: górale
subject: góry
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: Travel
subject: wietnam
subject: Wolny czas
description: To była podróż w czasie.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/712cd8604079e23e20a54b976109aac9c546cb26-92c9979.jpeg
width: 960
height: 720

Zakopane: wycieczka w stylu retro
type: item
date: 2014-09-09T07:40:00.000Z
creator: hannagadomska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: górale
subject: spotkania z filmem górskim
subject: wycieczki
subject: zakopane
description: Zamień polar na wełniane portki, a złóbcoki się odezwą! Uczestnicy Spotkań z Filmem Górskim ruszyli na wycieczkę w stylu retro, oczywiście bez programu.
encoded: Stałym punktem programu zakopiańskich Spotkań z Filmem Górskim stały się wycieczki... „bez programu”. Same wycieczki mają jednak dłuższą tradycję, bo sięgającą drugiej połowy XIX wieku. Ich inicjatorem i organizatorem był Tytus Chałubiński. Pomysł był taki: bigos, kobiety i śpiew, idziemy przed siebie i nie wiemy, co się zdarzy. Kuszące? Zwłaszcza bigos! Chociaż dziś na wycieczkach „a’la Chałubiński” bigosu nie ma, jak kiedyś czuć atmosferę zupełnej spontaniczności. Ostatniego dnia Spotkań z Filmem Górskim uczestnicy ruszają na spotkanie z zakopiańską historią. Ubrani w stroje z minionej epoki wędrują „w Zokopane”, by przywrócić na chwilę ducha dawnych czasów. Witkacego recytują aktorzy zakopiańskiego teatru, przygrywa góralska kapel, rozbrzmiewają złóbcoki, dudy i piszczałki. Tegoroczną wycieczkę, która odbyła się w niedzielę 7. września, poprowadził podhalański gawędziarz - Józef Pitoń. Wycieczka zamieniła się w wędrowny kabaret góralski. Muzykę i śmiech słychać było aż na Giewoncie! A na pewno na szlakach dochodzących do Polany Strążyskiej, gdzie zakończyła się tegoroczna retro-zabawa. Kto nie był, niech żałuje i szykuje cuchę na przyszły rok!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c3b152296fe6389c6da6839e203343e35439cf83-55af3e5.jpeg
width: 958
height: 636

Kultura żyje dzięki pasjonatom
type: item
date: 2010-01-14T07:23:41.000Z
creator: Marek Tomalik
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: górale
subject: muzyka
subject: tatry
description: Krzysztof Trebunia-Tutka, zawodowy muzyk bez wykształcenia muzycznego, z zawodu architekt. Założyciel i lider kapeli Trebunie- -Tutki, która grała na największych festiwalach Muzyki Świata w Europie, Azji i Ameryce.
encoded: Zasłużony Działacz Kultury (wyróżnienie Ministra Kultury) i Honorowy Ambasador Polszczyzny (z zespołem Trebunie-Tutki) za teksty utworów pisane i śpiewane podhalańską gwarą. Obecnie coraz częściej zasiada wśród festiwalowych jurorów. Jest jednym z nielicznych, którzy komponują nową muzykę góralską w surowym kanonie tradycji. Jako architekt nawiązuje do stylu zakopiańskiego stworzonego z końcem XIX w. przez Stanisława Witkiewicza. Projektuje wille, karczmy i pensjonaty z elementami typowymi dla tradycyjnego budownictwa górali podhalańskich. Nuty góralskie poniosły Trebuniów-Tutków daleko w świat… To prawda. Na przykład kiedyś dostaliśmy zaproszenie do Biszkeku w Kirgistanie, żeby pomuzykować z tamtejszymi artystami. Dopomógł nam w tym spotkaniu polski konsul z Ałma-Aty, który znał już nasze nagrania z Twinkle Brothers. Ludzie są tam niesamowicie serdeczni, przyjaźni. Pokazali nam swoje góry, a te urzekły nas ogromem i pierwotnością. Zobaczyliśmy jurty, Kirgizów na konikach przypominających nasze huculskie. W przyszłości ten kontakt może zaowocować wspólną płytą. Chcemy ich też ściągnąć do Polski, żeby wystąpili przed naszą publicznością. Zobaczyliśmy też ogromną Amerykę. Ale szczególnie bliski jest mi obszar Morza Śródziemnego. Z racji swojego zawodu od dawna interesowałem się architekturą Grecji, Egiptu, Mezopotamii, Rzymu. I kiedy pojechaliśmy na koncerty do Włoch i mogłem zobaczyć Sycylię, południowe Włochy, Wenecję i Rzym, to rzeczywiście było dla mnie wielkie przeżycie. Nie ciągnie pana w góry wyższe od Tatr? Na pewno chciałbym zobaczyć Amerykę Południową, poznać przedstawicieli tamtejszych rdzennych kultur, zwłaszcza że wiele z nich wywodzi się z gór. Ciągnie mnie w Andy także dlatego, że poznałem ludzi z tamtych stron. Najbardziej fascynujące jest to, co przetrwało z dawnych czasów. Z jednego z folklorystycznych festiwali zapamiętałem zespół znad jeziora Titicaca – na scenie byli tak samo ubrani jak poza sceną, a kiedy nie grali, byli zajęci rękodziełem. Ich p…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/273c089adc39c8705c9c83c3d796b62125c8f8dd-a00352f.jpeg
width: 1797
height: 1198