National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T08:39:55.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Każdy człowiek bezpiecznie zwieziony z gór to jest radość. O to walczymy”. Rozmowa z Rajmundem Kondratowiczem, ratownikiem GOPR-u
items: W Górskim Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym stała jest tylko zmiana
items: Jaka jest rola grotołaza w ratownictwie górskim?
items: „Jesteśmy jak rodzina”. O tym, jak działa GOPR, opowiada Mateusz Kaszubski, ratownik
items: Na czym polega rola planisty w Górskim Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym?
items: Mundur budzący zaufanie. Jak wygląda praca w GOPR-ze?
items: „Psy ratownicze są wzywane do najtrudniejszych akcji”. Rozmowa z ratownikiem GOPR-u, Aleksandrem Karkoszką
items: Jak pracuje pies ratownik?
items: Morsowanie na sucho – czym jest i jak się przygotować do takiej aktywności?
items: Górski ratownik jak Iron Man. To nie pieśń przyszłości, a nieodległa wizja
items: W bieliźnie chcieli wejść na Babią Górę. „Górskie morsowanie” - śmiertelnie niebezpieczny trend zapoczątkowany przez Holendra
items: GOPR prosi o pomoc w poszukiwaniach Czorta. Pies-ratownik zaginął pięć dni temu
items: Fundacja GOPR. Wesprzyj ratowników spod znaku błękitnego krzyża
items: Nikt nie wie tyle o górach co oni! Spotkaj się z ratownikami GOPR w Krynicy Zdroju
items: "Dobrze wyszkolony pies daje 70% gwarancji odnalezienia człowieka". Poznaj psich ratowników GOPR
items: GOPR: aplikacja na ratunek!
items: Akcja ratownicza w górach
items: Skiturowy podbój Królowej Beskidów
items: Niezbędnik Travelera

„Każdy człowiek bezpiecznie zwieziony z gór to jest radość. O to walczymy”. Rozmowa z Rajmundem Kondratowiczem, ratownikiem GOPR-u
type: item
date: 2024-08-14T13:26:31.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Współpraca reklamowa
subject: gopr
subject: Travel
description: Przygoda w najczystszej formie – tak można opisać życie ratownika GOPR-u. Codziennie ruszasz na poszukiwania, pokonując własne ograniczenia i stawiając czoła niebezpieczeństwom. To jak ciągła ekspedycja, gdzie każdy dzień przynosi nowe, niezapomniane doświadczenia. Gdy wspinasz się po stromych zboczach, czujesz, że to jest twoje miejsce. Ratowanie życia w takich warunkach to nie tylko praca, ale prawdziwa misja pełna emocji i niezrównanej wolności.
encoded: Z Rajmundem Kondratowiczem o pracy w GOPR-ze rozmawia Małgorzata Szumska. Rajmund Kondratowicz: Z punktu widzenia codziennego ratownictwa rzadko się zdarzają wypadki w jaskiniach. Ale każdy, kto opanuje jaskiniowe techniki linowe, potem nie powinien mieć problemów z żadnymi innymi technikami linowymi. Ratowanie na stromych zboczach, w skałach, paraglajciarzy na drzewach – to jest potężny plus, gdy masz opanowane techniki jaskiniowe, bo one przydają się później w codziennej pracy. Małgorzata Szumska: Zdarzało ci się dostać psychicznie po głowie, tak żeby mieć przerwę od pracy albo zgłosić się o pomoc do psychologa? R.K.: Nie zdarzyło mi się coś takiego, podchodzę z dystansem do życia i do tego, co robię. Trudne emocje podczas akcji trzeba odrzucać, niwelować je. Potem sam sobie to trawię. Świat taki jest, trzeba się z tym pogodzić, wypadki się zdarzają i będą się zdarzały. Radzę sobie dobrze. Reszta ekipy też, jesteśmy dość specyficznymi ludźmi… M.S.: Ty jesteś chyba jeszcze bardziej specyficzny, bo poza szukaniem adrenaliny w górach szukasz jej też w jaskiniach. R.K.: W jaskiniach mogę spędzić wiele dni, biwakować w nich, penetrować je tygodniami. Na przykład dla mnie jaskinia ma ciekawy zapach, jestem z nim zaprzyjaźniony. Gdy wsadzam głowę do wąskiego wejścia, od razu czuję tę woń. A później jest odwrotnie. Z czasem przyzwyczajam się do niej i gdy w końcu zbliżam się do wyjścia, zaczynam czuć zapach powietrza na zewnątrz. Inny jest, gdy jaskinia ma wejście w środku lasu. Inny, gdy wysoko, w strefie bez bogatej roślinności. Na co dzień nie czujemy zapachu powietrza, a to jest niesamowite doznanie. Gdy zaczyna się przygodę jako grotołaz, jest adrenalina, są zupełnie inne emocje. A jak już się eksploruje podziemia od lat, to docenia się właśnie takie niuanse. M.S.: To jak zacząć taką przygodę? R.K.: Najlepiej najpierw odwiedzić komercyjną jaskinię, taką dla turystów. Zobaczyć, czy czujemy się bezpiecznie, czy nam się podoba. Choć wiadomo, że te udostępnione dla turys…

defender8-732fc38.jpg
width: 2048
height: 1365

W Górskim Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym stała jest tylko zmiana
type: item
date: 2024-08-14T12:56:32.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Współpraca reklamowa
subject: gopr
subject: Travel
description: W sercu każdego ratownika GOPR-u bije niepohamowana miłość do przygody. Każde wezwanie to zastrzyk adrenaliny, który budzi w nich nieustanną gotowość do działania. To jak niekończąca się ekspedycja, pełna niespodziewanych zwrotów akcji i niezapomnianych chwil. Gdy jedziesz na akcję, czujesz adrenalinę we krwi, czujesz, że to miejsce, do którego naprawdę przynależysz.
encoded: Z Rajmundem Kondratowiczem o pracy w GOPR-ze i zmianach, które zaszły przez ostatnie ćwierć wieku w tej organizacji, rozmawia Małgorzata Szumska. Rajmund Kondratowicz: Momentem decydującym o chęci wstąpienia do GOPR-u był wypadek mojego kolegi ze studiów. Byliśmy w Karkonoszach na nartach. Podczas zjazdu uległ wypadkowi i to ja wzywałem pomoc, asystowałem ratownikom GOPR-u. Wtedy poczułem, że to może być coś dla mnie. Małgorzata Szumska: Od razu po tym wypadku wstąpiłeś na ścieżkę ratownictwa górskiego? R.K.: No właśnie nie, bo wtedy dowiedziałem się, błędnie zresztą, że musiałbym mieszkać w tym regionie, a mieszkałem w Żarach, czyli 120 kilometrów od Jeleniej Góry. M.S.: To co się wydarzyło, że jednak trafiłeś do służby ochotniczej? R.K.: Przypadek… Trzy lata później, z uwagi na moją działalność w speleoklubie Bobry w Żaganiu, zostałem poproszony o lokalizację jaskiń w rejonie działania Grupy Karkonoskiej GOPR. Przy tej okazji znów spotkałem GOPR-owców, powiedziałem im, że już wcześniej chciałem do nich dołączyć, ale nie mieszkam w regionie… I okazało się, że wcale nie muszę pod warunkiem, że określony czas w roku spędzę w górach. Powiedzieli mi, że mam mieć czas i ochotę, żeby bywać na dyżurach. No, a ja przecież po to chciałem iść do GOPR-u, żeby bywać na dyżurach! Miałem szczęście, bo oni wprowadzili mnie i poręczyli za mnie. Dawniej było tak, że minimum dwóch GOPR-owców musiało za ciebie poręczyć, żebyś mógł przystąpić do egzaminu. Dziś tego nie ma, każdy może się zgłosić. M.S.: Która opcja przyjmowania do Waszego grona jest lepsza? Stara – z polecenia, czy nowa – prosto z ulicy? R.K.: No właśnie zarząd wciąż rozmawia o tym, że może warto przywrócić ten stary sposób, bo przynajmniej mieliśmy pewniejszych ludzi. Dziś zdarza się, że ktoś w zupełności niezwiązany z górami wpada na pomysł, żeby do nas dołączyć, zdaje egzamin i po kilku miesiącach stażu i naszego inwestowania w tego człowieka okazuje się, że to jednak nie jest jego świat. M.S.: W GOPR-ze spędziłeś w…

defender3-48870f4.jpg
width: 2048
height: 1365

Jaka jest rola grotołaza w ratownictwie górskim?
type: item
date: 2024-08-14T12:54:53.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Współpraca reklamowa
subject: gopr
subject: Travel
description: Ratownik GOPR-u, będący także grotołazem, łączy pasję do gór z miłością do eksploracji jaskiń. Dzięki swoim umiejętnościom potrafi działać zarówno na powierzchni, jak i w podziemnych korytarzach. Gdy dochodzi do wypadku w jaskini, jego doświadczenie pozwala mu szybko i skutecznie prowadzić akcje ratunkowe. Wspina się po stromych skałach i przeciska przez wąskie szczeliny, by dotrzeć do potrzebujących. Jego wszechstronność i opanowanie w trudnych sytuacjach sprawiają, że jest niezastąpionym członkiem zespołu ratowniczego.
encoded: Z Rajmundem Kondratowiczem o trudach jaskiniowych akcji ratowniczych rozmawia Małgorzata Szumska. Rajmund Kondratowicz: To była duża akcja jaskiniowa. Jedna z większych w Europie w ostatnich latach. Brałem w niej udział przez 51 godzin bez przerwy… Małgorzata Szumska: Byłeś w niej zarówno ratownikiem, jak i organizatorem wyprawy? R.K.: To było tak, że byłem kierownikiem wyprawy eksploracyjnej, z naszego speleoklubu, byliśmy w dwóch zespołach trzyosobowych. Nasza trójka została na biwaku, a druga ekipa, która zaczęła wcześniej, wychodziła już z jaskini. Jeden z trójki uległ wypadkowi, spadł kilka metrów, doznając poważnego urazu miednicy. To było 280 metrów pod ziemią i ponad kilometr od otworu. Daleka droga do ewakuacji. Kolega z tej trójki został przy poszkodowanym, drugi przyszedł do nas poinformować o zdarzeniu. To wszystko trwało, oni mieli godzinę drogi do nas na biwak. Gdy usłyszeliśmy o całym zajściu, od razu ruszyliśmy na pomoc. M.S.: Jak sobie poradziliście? R.K.: Jak doszedłem do poszkodowanego, to ugięły mi się nogi. Byłem ciągle w roli kierownika wyprawy. Musiałem złapać oddech, poukładać sobie w głowie, jak z tego wybrnąć, żeby nie pogłębić urazu. Jak go uratować? Było duże zagrożenie, że bez sprzętu tylko pogorszymy jego stan, ale nie mógł tam zostać. Lała się ciągle w tym miejscu woda, a temperatura w jaskini wynosiła 2°C. Dla nas były to ciężkie warunki, dla niego mogły być śmiertelne. Był w pierwszym stopniu hipotermii i mogło być gorzej. Jedyną słuszną decyzją był jego transport w dogodniejsze miejsce. M.S.: A co z pomocą ze strony służb austriackich? R.K.: Jeden kolega wyszedł z jaskini i kontaktował się ze służbami, a my działaliśmy na dole. Analizowałem, jaki mamy sprzęt, jak z tego zrobić nosze, jak go przenieść. Ale udało nam się, choć przeniesienie na odległość 60 metrów zajęło prawie pięć godzin. Po kolejnych sześciu godzinach dołączyły służby austriackie i niemieckie. Z Polski, z Grupy Karkonoskiej GOPR, dojechało też dwóch kolegów z doświa…

defender7-7ae27ad.jpg
width: 2048
height: 1365

„Jesteśmy jak rodzina”. O tym, jak działa GOPR, opowiada Mateusz Kaszubski, ratownik
type: item
date: 2024-08-14T12:54:49.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Współpraca reklamowa
subject: gopr
subject: Travel
description: Bycie ratownikiem GOPRu to nie tylko praca – to styl życia, który łączy w sobie pasję do przygody, miłość do gór i chęć niesienia pomocy. Każda akcja ratunkowa jest jak osobny epizod, pełny emocji i wyzwań. Czujesz, jak twoje serce bije szybciej, gdy wyruszasz na poszukiwania zaginionego turysty. W tych chwilach doświadczasz prawdziwej wolności, gdzie każdy krok prowadzi cię przez dzikie, nieokiełznane tereny.
encoded: Z Mateuszem Kaszubskim o GOPR-ze jako rodzinie rozmawia Małgorzata Szumska. Mateusz Kaszubski: Mówimy na nich „dzieci GOPR-u”, wychowują się na stacjach, znają teren, jeżdżą z nami na narty, wspinają się, a jak skończą 18 lat, to na egzaminie na członka GOPR-u – podejrzewam – miażdżą wszystkich. Małgorzata Szumska: Czy chciałbyś, żeby Twój syn też dołączył do GOPR-u? M.K.: Jeśli tylko będzie chciał, to jasne, że mu pomogę. Ma dopiero dziewięć lat, ale już jeździ ze mną dużo w teren, widzi też mnie, jak wychodzę w nocy na akcje czy opuszczam rodzinne święto, bo mam wezwanie. Myślę, że dla niego jest to już normą. Być może stanie się z czasem naturalnym wyborem. M.S.: Czyli macie pewnie ratowników z kilku pokoleń tej samej rodziny? M.K.: Tak, u nas w Wałbrzychu jest kilku ratowników z tradycjami. Dziadek był w GOPR-ze, ojciec, a teraz syn. GOPR ma 72 lata, więc już kilka pokoleń się przetoczyło. M.S.: A czy GOPR przestał być już tylko męską służbą? Macie w swoim regionie ratowniczki? M.K.: Oczywiście. Kobiety to świetne ratowniczki, są doskonale wyszkolone, zaangażowane. I podobnie jak my mają swoje życia, swoje prace, swoje dzieci i w tym wszystkim znajdują czas na ochotniczą służbę. Mamy też małżeństwa ratowników, którzy razem realizują tę pasję. Osobiście bardzo lubię pracować z kobietami, mają lepsze podejście do poszkodowanych, zwłaszcza gdy to są dzieci. Śmieję się, że faceci wypadają przy nich jak jaskiniowcy w takich rozmowach, a kobiety mają dużo empatii, potrafią rozmawiać, uspokoić. A to jest bardzo ważne. Lubię mieszane zespoły, męsko-damskie, bo świetnie się uzupełniamy. Mam nadzieję, że z czasem będzie więcej kobiet w naszych służbach. M.S.: Omówiliśmy dzieci i kobiety, czas na seniorów. Jaka jest ich rola w GOPR-ze? M.K.: Tak naprawdę bardzo duża. Niektórzy są cały czas w czynnej służbie i choć nie jadą już bezpośrednio do akcji, bo kondycja im nie pozwala, to są wielkim wsparciem. Pomagają przy stworzeniu dokumentacji, w przygotowaniu sprzętu, niektórz…

defender1-cdda20e.jpg
width: 2048
height: 1365

Na czym polega rola planisty w Górskim Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym?
type: item
date: 2024-08-14T12:54:05.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Współpraca reklamowa
subject: gopr
subject: Travel
description: Wstając przed świtem i ruszając w nieznane, ratownicy GOPR-u żyją w harmonii z naturą, jednocześnie stawiając czoła jej najbardziej surowym obliczom. Praca ta jest jak podróż przez dzikie tereny, pełna niespodzianek i niesamowitych widoków. Każde wezwanie to nowa przygoda, która dodaje skrzydeł i przypomina, dlaczego wybrali właśnie tę drogę. W górskich terenach odnajdują prawdziwą wolność i sens istnienia.
encoded: Z Mateuszem Kaszubskim o zaginięciach w górach i o tym, jak reagować na szlaku, rozmawia Małgorzata Szumska. Mateusz Kaszubski: To był luty tego roku, z pozoru nic groźnego… rodzina idzie na szczyt góry, w teren, w którym była już kiedyś. Dwunastolatek powiedział rodzicom, że pójdzie skrótem i zaraz się z nimi spotka, gdy ścieżki znów się połączą. To był ostatni raz, gdy go widzieli… Małgorzata Szumska: To była dość duża akcja, słyszałam o niej. M.K.: Tak, bardzo dużo ludzi brało w niej udział – policja, straż, GOPR, mieszkańcy okolicznych wiosek byli gotowi pomóc. Do poszukiwań jest zwykle potrzebnych więcej osób, by zbadać wszystkie możliwe ścieżki leśne i dukty... Warunki były trudne, było zimno, padało, a rodzice powiedzieli, że chłopak nie ma nic w plecaku, czym mógłby się zabezpieczyć przed zimnem bądź nadciągającym zmrokiem. M.S.: Jaką funkcję pełniłeś podczas tej akcji? M.K.: To była moja pierwsza akcja, w której byłem planistą. Już jadąc z Wałbrzycha, w samochodzie odbywałem rozmowy z policjantem koordynującym tę akcję oraz z rodzicami, żeby zaoszczędzić czas i zebrać wszystkie potrzebne informacje. Na miejscu samochód zamienia się w biuro sztabu, to z pojazdu nadzoruję akcję, wydaję GPS-y, udzielam instrukcji, analizuję mapę, teren, koordynuję grupy poszukiwawcze. To jest niesamowite, jak nagle samochód staje się twoim biurem, centrum zarządzania akcją. Wszystko dzieje się szybko, trzeba wydawać polecenia, zbierać informacje, nadzorować kilka grup poszukiwawczych. M.S.: Jak rozmowa z rodziną pomaga w takiej akcji, skoro to właśnie ona najbardziej nie ma pojęcia, gdzie jest osoba zaginiona? M.K.: Niby tak, ale wywiad jest kluczowy. Od początku musimy zakładać każdy scenariusz, może chłopak się zgubił lub np. pokłócili się i sam się oddalił, żeby wystraszyć rodziców? M.S.: A co daje Wam taka informacja jak powód oddalenia? M.K.: Może być tak, że jeśli sam się oddalił na złość rodzicom, to będzie próbował udać się z powrotem do domu, nie będzie mu zależało na…

defender2-6a85bb6.jpg
width: 2048
height: 1365

Mundur budzący zaufanie. Jak wygląda praca w GOPR-ze?
type: item
date: 2024-08-14T12:53:34.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Współpraca reklamowa
subject: gopr
subject: Travel
description: Wyobraź sobie, że stajesz na szczycie góry, patrzysz na rozległe krajobrazy i wiesz, że jesteś tam, by ratować życie. Adrenalina, determinacja i poczucie misji napędzają cię do działania. To wolność, której nie znajdziesz nigdzie indziej – wolność, która wymaga odwagi, siły i niezłomnego ducha. Tak wygląda praca w GOPR-ze.
encoded: Z Mateuszem Kaszubskim o wyścigu z czasem i trudach pracy ratownika górskiego rozmawia Małgorzata Szumska. Mateusz Kaszubski: Dwuletni staż kandydacki kończy się tzw. blachowaniem, dostajemy swoje odznaki GOPR-u, to najpiękniejszy moment w życiu ratownika. Małgorzata Szumska: Jesteś w GOPR-ze już osiem lat. Co było najtrudniejsze do tej pory w twojej ochotniczej służbie? M.K.: Dostać się! Serio, to było największe wyzwanie. A jeśli mówimy o akcjach, to bywa różnie. Są ratownicy, którzy mają szczęście i zawsze, gdy mają dyżur, to trafiają im się akurat jakieś drobne akcje, niektórzy latami nie stykają się z sytuacją zagrożenia życia czy inną wymagającą akcją. A są tacy, którzy trafiają na coś takiego cały czas. Jakiś pech po prostu. Dla mnie trudne są poszukiwania przy podejrzeniu próby samobójczej. Bo tu wiemy, że scenariusz może być najczarniejszy, a my wtedy ścigamy się z czasem. M.S.: Ale to są chyba bardzo rzadkie akcje? M.K.: Nie mam statystyk, ale jak zbliża się listopad, grudzień, okres świąt albo walentynek… Wtedy wiemy, że musimy być gotowi na takie wezwania. Na szczęście z mojego doświadczenia wynika, że jednak w większości wypadków kończą się dobrze. MS: Jak wyglądają procedury przy takich sytuacjach? M.K.: To są ciężkie akcje, wymagają szybkich i dobrze skoordynowanych działań. Mocna współpraca z policją plus pomoc profilera, który za zadanie ma rozmowę z rodziną i bliskimi. To szczegółowy wywiad, który pozwala nam łatwiej poprowadzić akcję. Każdy szczegół może być ważny, może pomóc podjąć decyzję, w którym kierunku najpierw mamy się udać, oraz ocenić, czy jest to próba zastraszenia rodziny i tak naprawdę jakieś wołanie o pomoc, czy uwagę, czy jest to rzeczywiście zdeterminowana decyzja… Oczywiście w jednym i drugim przypadku działamy szybko. Nie ma tu miejsca na nasze zastanawianie się czy błędy. Mobilizacja jest pełna, a my szukamy do skutku. M.S.: Profiler jest w waszych służbach? M.K.: Akurat tutaj, w Wałbrzychu, mamy świetnego profilera przy straży …

defender6-0ad9be6.jpg
width: 2048
height: 1365

„Psy ratownicze są wzywane do najtrudniejszych akcji”. Rozmowa z ratownikiem GOPR-u, Aleksandrem Karkoszką
type: item
date: 2024-08-14T12:50:55.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Współpraca reklamowa
subject: gopr
subject: Travel
description: Ratownik GOPR-u i jego pies ratowniczy to wyjątkowy duet, który codziennie staje przed wyzwaniami górskiego terenu. Pies, wyszkolony do wykrywania zapachów, może znaleźć zaginionych w miejscach, które są niedostępne dla ludzi. Wspólne akcje ratunkowe wymagają nie tylko profesjonalizmu, lecz także głębokiego zrozumienia i komunikacji bez słów. Ich relacja opiera się na wzajemnym szacunku i nieustannej współpracy, co czyni ich misje ratunkowe niezwykle skutecznymi. W chwilach kryzysu, gdy każda sekunda jest na wagę złota, niezawodny nos psa i doświadczenie ratownika tworzą niezwyciężoną kombinację.
encoded: Z Aleksandrem Karkoszką, ratownikiem GOPR-u, o jego najtrudniejszej dotychczasowej akcji rozmawia Małgorzata Szumska. Aleksander Karkoszka: Ludziom wydaje się, że praca z psami ratownikami jest urocza, psy są przecież takie słodkie. Tak naprawdę psy są wzywane do najtrudniejszych akcji. Małgorzata Szumska: Praca ratownika w GOPR-ze to stała adrenalina, skrajnie ciężkie sytuacje. Która akcja do tej pory była dla Ciebie najtrudniejsza? A.K.: Zdecydowanie akcja w kopalni. W jednej z czynnych i działających kopalń doszło do katastrofy górniczej, podczas której zginęło siedmiu górników. Ponad rok trwało przygotowanie chodnika do możliwości wydobycia ciał. Stężenie metanu było olbrzymie, wysoka temperatura… Gdy władze kopalni się z tym uporały, odnaleziono ciała pięciu górników, dwa ciała były ciągle zaginione… M.S.: I to jest miejsce i moment, w którym konieczne są psy? A.K.: Tak, dostałem telefon około 18.00 z pytaniem, czy wezmę udział w akcji. Dwie godziny później byłem na miejscu. Dostałem mocny instruktaż, aparat ucieczkowy, dokładne informacje, co mnie tam czeka. Dali mi też cały specjalistyczny strój górniczy, łącznie z bielizną. Zjechaliśmy windą w dół. Potem kolejką górniczą. Przejście do zawału trwało prawie półtorej godziny. Do takiej akcji mogą jechać tylko najlepiej wyszkolone psy, dla psa przejazd windą czy kolejką pod ziemią to prawdziwe wyzwanie. Musi to być zwierzę, które nie boi się nagłego huku, trzęsienia, pędu. Doszliśmy pod sam zawał, a tam kute żelastwo, zawalone kamienie, strasznie gorąco. Zanim to wszystko ogarnąłem, nagle dostałem informację, że mamy natychmiast wychodzić. To była komenda, zero tłumaczenia. Wracaliśmy trochę krócej, może godzinę. Ale to ponad dwie godziny stresujących warunków dla psa. Na powierzchni czekał dyrektor kopalni, powiedział, że cieszy się, że tu jesteśmy, ale w tym momencie na dole są ekstremalne warunki, temperatura jest skrajnie wysoka. Powiedział: „Proszę wypocząć. Postaramy się zmniejszyć temperaturę i za dwie-tr…

defender5-8f04a8b.jpg
width: 2048
height: 1365

Jak pracuje pies ratownik?
type: item
date: 2024-08-14T12:48:55.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Współpraca reklamowa
subject: gopr
subject: Wolny czas
description: Ratownik GOPR-u pracujący z psem ratowniczym tworzy niezwykły zespół, w którym zaufanie i współpraca są kluczowe. Pies ratowniczy to nie tylko towarzysz, lecz także niezastąpiony partner w poszukiwaniach zaginionych osób w trudnym terenie. Wspólnie przemierzają górskie szlaki, pokonując przeszkody i niebezpieczeństwa, by nieść pomoc tam, gdzie liczy się każda minuta. Ich więź jest wyjątkowa – pies dzięki swojemu niezwykłemu węchowi potrafi odnaleźć osoby nawet w najtrudniejszych warunkach, a ratownik zapewnia mu wsparcie i bezpieczeństwo. To duet, który w górach działa jak jedna, doskonale zgrana jednostka, ratując życie i przynosząc nadzieję tam, gdzie wydaje się, że jej już nie ma.
encoded: Z Aleksandrem Karkoszką o służbie w GOPR-ze i roli psa ratownika w poszukiwaniach rozmawia Małgorzata Szumska. Aleksander Karkoszka: Tato dużo chodził po górach, jeździł na nartach, moja rodzina była zawsze aktywna, dużo czasu spędzaliśmy w górach. Wydaje mi się, że wtedy zaczęła się moja droga, która doprowadziła mnie do miejsca, w którym jestem. Do ochotniczej służby w GOPR-ze… Małgorzata Szumska: W którym momencie poczułeś, że to czas, żeby wstąpić do służby? A.K.: Do 26. roku życia uprawiałem dużo sportów, grałem w koszykówkę, brałem udział w biegach na orientację, jeździłem na nartach, wspinałem się, dużo czasu spędzałem w górach. Naturalnym krokiem było wstąpienie do GOPR-u. Gdy przystępowałem do egzaminu, miałem swojego psa, który już wtedy miał dwa lata. Wtedy nawet nie przypuszczałem, że za jakiś czas będę go trenował do służby i że będzie brał udział w takich poważnych akcjach. Teraz to tak naprawdę jest mój drugi etat – szkolenia moich psów, spotkania edukacyjne, starty w zawodach ratowniczych oraz branie udziału w akcjach. M.S.: Jak zaczęła się ta przygoda? Pomyślałeś: „Hej, mam dwuletniego psa, retrivera z Nowej Szkocji, może niech pomoże w poszukiwaniach”? A.K.: Jak zwykle w życiu, wiele zależy od przypadku. Miałem suczkę, która była lekko lękliwa, więc od początku z nią dużo pracowałem, chodziłem na zajęcia z tropienia, szkoliłem ją, widziałem, że jest chętna do działania. Robiłem to głównie dla zabawy i żeby psa czymś zająć. Raz podczas dyżuru spotkałem kolegę, który ma psa ratownika, pogadaliśmy o tym zupełnie luźno, zaproponował, żebym przyprowadził swojego na szkolenie, zobaczymy, co z tego będzie. No i wyszło. Wiedziałem, że dużego sukcesu z tym psem nie będę miał, dość późno zacząłem szkolenia i psy tej rasy nie pracują najlepiej. Z czasem kupiłem drugiego, z dobrej hodowli, to border collie. I teraz działamy we trójkę, ja i moje dwa psy. . MS: Do jakich akcji jesteście najczęściej wzywani? A.K.: Zwykle to są poszukiwania w terenie leśnym. Niest…

defender-cf2b98a.jpg
width: 2048
height: 1365

Morsowanie na sucho – czym jest i jak się przygotować do takiej aktywności?
type: item
date: 2024-08-14T12:48:47.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Współpraca reklamowa
subject: gopr
subject: Travel
description: Każdy dzień ratownika GOPR-u to nowa opowieść pełna przygód i wyzwań, które sprawiają, że życie nabiera intensywności. Wyruszając na akcje ratunkowe, przemierzasz dzikie szlaki i stajesz twarzą w twarz z naturą w jej najbardziej surowej postaci. To jak życie na granicy, gdzie adrenalina i duch przygody napędzają cię do działania. Ratowanie ludzi w takich warunkach daje niesamowite poczucie wolności i spełnienia, tworząc historie, które zostaną z tobą na zawsze.
encoded: Z Aleksandrem Karkoszką, ochotnikiem GOPR-u pracującym z psami ratownikami o tym, czym może skończyć się lekceważenie gór i natury, rozmawia Małgorzata Szumska. Aleksander Karkoszka: GOPR według mnie to najlepsza organizacja, jednak jak wszędzie mamy czynnik ludzki, który bywa problematyczny. Najlepsza, bo ochotnicy, wolontaryjnie chcą pomagać ludziom. A przez ten czynnik ludzki – że właśnie jesteśmy ochotnikami, każdy ma swoje życie, tu jest tylko na chwilę – pojawiają się komplikacje. GOPR to grupa indywidualistów, trudne charaktery, ale jak jest akcja, to nie ma dyskusji. Wszyscy jesteśmy drużyną. Każdy daje z siebie wszystko. Małgorzata Szumska: Musicie ochotniczo oddać minimum 120 godzin swojego rocznego życia, żeby pomagać innym. Jakie są wasze motywacje? A.K.: Wiadomo, że ja odpowiadam za siebie, u mnie przede wszystkim to chęć pomagania innym. Mam swoją działalność, nie szukałem tutaj zarobku. Chciałem pomagać jako ochotnik. To od początku była potrzeba pomagania. GOPR był naturalnym wyborem przez moje dzieciństwo i młodość spędzone w górach i na uprawianiu różnych sportów. Kolejna motywacja to możliwości szkoleniowe. Szanse rozwijania się, zwłaszcza w kontekście psów. Nigdzie indziej nie byłbym w stanie tak wyszkolić czworonoga. Mamy sponsora i możemy trenować u najlepszego specjalisty w Polsce. Wartość takich treningów liczymy w dziesiątkach, a nawet setkach tysięcy złotych… To jedyne miejsce, gdzie tak można się rozwijać w tym kierunku. Kolejna motywacja to współpraca w grupie z niesamowitymi ludźmi. MS: A miłość do natury? Gór? A.K.: I tak, i nie. Tak, bo trzeba to lubić, ale nie, bo psy i GOPR tak mnie pochłaniają, że mam mniej czasu na bycie w górach sam dla przyjemności. Teraz jak jestem w górach, to dlatego, że jestem na szkoleniu, dyżurze lub w akcji. M.S.: Biorąc udział w akcjach, nabiera się więcej pokory do gór. Czy lekceważenie siły natury może być powodem wypadku? A.K.: W naszym regionie jest Babia Góra. To góra często lekceważona, bo niby łatw…

defender4-2320ba9.jpg
width: 2048
height: 1365

Górski ratownik jak Iron Man. To nie pieśń przyszłości, a nieodległa wizja
type: item
date: 2021-02-08T13:25:16.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Technologia
subject: gopr
subject: góry
subject: ratownictwo
subject: wynalazki
description: Niespełna osiem minut – tyle czasu potrzebował ratownik wyposażony w plecak odrzutowy, żeby dotrzeć na szczyt góry Helvellyn (950 m n.p.m.) w Lake District w Anglii i pomóc poszkodowanym. Akcja poszukiwawcza przy użyciu helikoptera trwałaby trzy razy dłużej, a gdyby ratownicy szli pieszo – godzinę. Niestety, na razie to tylko ćwiczenia.
encoded: Lot testowy odrzutowego plecaka odbył się w Lake District. Wynalazek Richarda Browninga został zaprezentowany jako potencjalne narzędzie pomocne w pracy ratowników górskich. Ratownicy mogliby używać specjalnych kombinezonów wyposażonych w napęd, aby docierać do trudno dostępnych miejsc i pomagać tym, którzy zgubili się na szlaku albo doznali kontuzji. W ramach lotu próbnego udało mu się dotrzeć na szczyt góry Helvellyn na wysokość 950 m n.p.m. w niecałe osiem minut. Great North Air Ambulance Service (GNAAS) – odpowiednik naszego pogotowia lotniczego – już od roku prowadzi rozmowy z wynalazcą Richardem Browningem na temat wykorzystania kombinezonu odrzutowego. GNAAS sugeruje, że już w przyszłym roku, o ile zaliczy kolejne udane testy, sprzęt może wejść do normalnego użycia. Inspirowane słynnym Iron Manem kombinezony odrzutowe kosztują 340 000 funtów (ok. 1,7 mln zł) za sztukę, ale Browning powiedział, że rozważa podpisanie ze służbami ratunkowymi umów leasingowych. View oEmbed on the source website Andy Mawson, dyrektor operacyjny GNAAS dostrzegł potencjał odrzutowych plecaków w niesieniu pomocy, kiedy po raz pierwszy zobaczył nagrania z lotów w sieci. Uważa, że szczególnie przydatne mogą być nad jeziorami, w górach i innych trudno dostępnych miejscach. GNAAS i Gravity – firma Browninga – toczą rozmowy od roku, a ich kulminacją był lot testowy, podczas którego odbyła się symulowana akcja ratunkowa. Ratownicy podkreślają, że choć to dopiero testy, to co jeszcze do niedawno pozostawało jedynie obrazkiem z serii science-fiction, wkrótce może się urzeczywistnić. GNAAS chce wprowadzić jeszcze kilka modyfikacji w projekcie, zanim dopuści go do użytku, co może nastąpić już przyszłorocznego lata. Mawson podkreśla, że największą zaletą plecaka odrzutowego, jest szybkość – kombinezony pozwolą ratownikom dotrzeć do poszkodowanej osoby lub zlokalizować zaginioną grupę szybciej, niż dotychczasowe metody. – Jeśli pomysł się powiedzie, latający ratownik medyczny zostanie uzbrojony …

gorski-ratownik-jak-iron-man-to-nie-piesn-przyszlosci-a-nieodlegla-wizja-fot-gravity-8da1d6d.jpeg
width: 962
height: 541

W bieliźnie chcieli wejść na Babią Górę. „Górskie morsowanie” - śmiertelnie niebezpieczny trend zapoczątkowany przez Holendra
type: item
date: 2021-01-18T11:33:47.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: akcja ratunkowa
subject: babia góra
subject: beskidy
subject: bieszczady
subject: Edukacja
subject: ekstremalne warunki
subject: gopr
subject: hipotermia
subject: morsowanie
subject: Sport
subject: Travel
subject: Zdrowie
subject: zima
description: Mimo mrozu i opadów śniegu pięcioro turystów postanowiło wybrać się na Babią Górę w samej bieliźnie. Jedna z uczestniczek wspinaczki omal nie przypłaciła tej wyprawy życiem. Z odmrożeniami wszystkich kończyn i w stanie głębokiej hipotermii została przetransportowana do szpitala.
encoded: O akcji ratowania „górskich morsów” poinformowała w sobotę wieczorem Grupa Podhalańska GOPR: „W dniu dzisiejszym około godziny 13 ratownik dyżurny naszej Grupy otrzymał zgłoszenie, że w rejonie Gówniaka w Masywie Babiej Góry znajduje się 5 osób, które - pomimo skrajnie trudnych warunków pogodowych - postanowiły zdobyć szczyt niemal bez ubioru. Jest to nowa moda polegająca na chodzeniu po górach zimą wyłącznie w butach i szortach, bez bielizny termicznej, długich spodni, swetra, czy kurtki”. Turyści byli ubrani jedynie w bieliznę. Nie mieli też przy sobie żadnej dodatkowej odzieży, najwidoczniej wierząc w powodzenie swojej wyprawy. Pomoc dla „górskich morsów” wezwali inni turyści idący tym samym szlakiem. W miarę możliwości podzielili się ubraniami z poszkodowanymi, w oczekiwaniu na przybycie pomocy. W związku z dużą liczbą osób mogących potrzebować pomocy, na szlak wysłano 20 ratowników z Grupy Podhalańskiej, Sekcji Babiogórskiej i GOPR Beskidy. „Kobieta w stanie głębokiej hipotermii, z widocznymi odmrożeniami, przytomna, ale bez logicznego kontaktu, ubrana przez turystów w ich prywatną odzież, została dodatkowo zabezpieczona termicznie wyposażeniem ratowników: rękawiczkami, goglami, czapkami, kurtką puchową oraz techniczną. Ratownicy w bardzo trudnych warunkach (wiatr 85 km/h, temperatura odczuwalna -20 stopni) rozpoczęli sprowadzanie poszkodowanej w głębokim śniegu zapadając się po pas, z pomocą turystów, którzy w pierwszej kolejności zajęli się poszkodowaną i zawiadomili ratowników GOPR” - podaje GOPR Beskidy w komunikacie. Kobieta została bezpiecznie sprowadzona, a później zniesiona na dół i przekazana Zespołowi Ratownictwa Medycznego, który przetransportował ją na OIOM Szpitala w Suchej Beskidzkiej. Temperatura głęboka jej ciała wynosiła 25,9 stopni Celsjusza. Turystka przeżyła, znajduje się w szpitalu w ciężkim stanie z odmrożeniami wszystkich kończyn. GOPR Bieszczady podaje też, że w czasie tej dramatycznej akcji ratownicy natknęli się na innych turystów, chc…

wim-hof-z-grupa-60-ochotnikow-w-drodze-na-sniezke-w-2017-roku-fot-instagram-wim-hof-767292c.jpeg
width: 887
height: 499

GOPR prosi o pomoc w poszukiwaniach Czorta. Pies-ratownik zaginął pięć dni temu
type: item
date: 2020-12-14T13:39:14.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Dom
subject: gopr
subject: karkonosze
subject: psy
subject: Travel
description: Czort to 2,5-letni owczarek holenderski, który pomagał w akcjach ratunkowych i poszukiwawczych prowadzonych przez karkonoski GOPR. Pies zaginął 9 grudnia. Trwające od tamtej pory poszukiwania na razie nie przyniosły rezultatu.
encoded: „Trwają poszukiwania zaginionego psa ratowniczego Czorta, mimo wielkiego odzewu i pomocy, którą od was otrzymujemy, do tej pory nie udało się nam go odnaleźć” - napisali na Facebooku zrozpaczeni GOPR-owcy z Karkonoszy. O zaginięciu Czorta po raz pierwszy poinformowali 10 grudnia, ale ostatnie dni nie przyniosły żadnych wieści. „W Mysłakowicach zaginął pies ratowniczy, 2,5-letni owczarek holenderski Czort. Piesek jest łagodny, jest zaszczepiony i zaczipowany, na obroży, którą miał na sobie jest jego imię i nr telefonu. Jeżeli ktokolwiek go widział bardzo prosimy o kontakt” - zaapelował GOPR do internautów. Na facebookowym profilu GOPR Karkonosze opublikowane także zdjęcia psiaka. Każdy, kto zauważy Czorta, proszony jest o kontakt pod numerem telefonu 606859598 lub 691116378. Za pomoc w odnalezieniu i wskazanie miejsca pobytu Czorta przewidziana jest także nagroda. Michał Barski, ratownik i właściciel psa, powiedział, że w momencie zaginięcia Czort pozostawał pod opieką innej osoby. Przyznał też, że wcześniej nie zdarzało się, aby psiak uciekał. Od piątku ratownicy wraz przyjaciółmi, członkami rodzin i ochotnikami przeszukali teren w promieniu ok. 30 km od Mysłakowic. W poszukiwaniach używano także drona, ale jak dotąd na nic nie natrafiono. Po opublikowaniu informacji o zaginięciu Czorta na Facebooku, post został udostępniony już blisko 10 tysięcy razy. Ratownicy mają nadzieję, że rozgłos pomoże im w odnalezieniu czworonożnego przyjaciela.

czort-to-2-5-letni-owczarek-holenderski-fot-facebook-gopr-karkonosze-b50a592.jpeg
width: 840
height: 472

Fundacja GOPR. Wesprzyj ratowników spod znaku błękitnego krzyża
type: item
date: 2019-01-29T08:58:01.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: gopr
subject: Travel
description: Góry to nierzadko miejsce wielu wypadków. To wynika z ich natury. Są piękne, ale również nieprzewidywalne, wymagające i niebezpieczne. O tym jak bardzo, przekonało się już wielu.
encoded: Jedynym ratunkiem jest wówczas wezwanie ratowników GOPR, którzy w skrajnie trudnych warunkach docierają do ludzi potrzebujących pomocy. Tegoroczna zima udowodniła że hasło „Góry tylko dla rozważnych” wciąż nie straciło na swojej aktualności, a niepozorne Beskidy dla nieprzygotowanych turystów okazują się wciąż śmiertelną pułapką. Statystyki nie kłamią. Rocznie „goprowcy” biorą udział w blisko 2000 wypraw, akcji oraz różnego rodzaju interwencji górskich. Chcąc zapobiegać wszelkim potencjalnie niebezpiecznym sytuacjom w górach i odpowiednio przygotować turystów na wyjście na szlaki, Fundacja GOPR nieprzerwanie prowadzi program profilaktyczny „Akademia GOPR”, w ramach którego organizowane są liczne szkolenia, warsztaty i prezentacje na terenie całego kraju. Fundację tworzą ratownicy GOPR-u, dla których codzienna, niezwykle odpowiedzialna praca jest również pasją. Aby zapewnić najwyższy poziom udzielania pomocy, Fundacja dba o bezpośrednie potrzeby GOPRu, związane z koniecznością rozwoju technicznego, napraw i modernizacji sprzętu ratowniczego oraz rozwoju infrastruktury Górskiego Pogotowia. Czym jeszcze zajmuje się Fundacja? Zapewnia możliwość stałego podnoszenia poziomu wyszkolenia górskich ratowników i psów ratowniczych. Działają oni często pod presją czasu, nierzadko w wymagającym, surowym terenie oraz skrajnie trudnych warunkach pogodowych. Fundacja dba także, o tych ratowników, którzy wymagają skomplikowanych operacji lub z racji wieku czy chorób wymagają wsparcia, leczenia i rehabilitacji. Wydatków, które nie mogą czekać ani chwili jest sporo. GOPR w około 50 proc. utrzymuje się z dotacji budżetowej MSWiA, natomiast o pozostałe środki muszą zadbać sami ratownicy. Fundacja GOPR, utworzona na rzecz wspierania i rozwoju ratownictwa górskiego otrzymała status Organizacji Pożytku Publicznego. W praktyce oznacza to możliwość przekazania 1% podatku od osób fizycznych dla GOPR. W ramach kampanii 1%, Ratownicy GOPR gorąco zachęcają wszystkich sympatyków nie tylko do wskaz…

fundacja-gopr1-33e6692.jpeg
width: 1000
height: 667

Nikt nie wie tyle o górach co oni! Spotkaj się z ratownikami GOPR w Krynicy Zdroju
type: item
date: 2018-08-03T11:09:31.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: gopr
subject: Moto
subject: Sport
subject: Technologia
subject: Travel
description: W weekend 4-5 sierpnia w tym znanym uzdrowisku ma miejsce „Dzień Ratownika Górskiego” - warto przyjść i porozmawiać z górskimi ekspertami!
encoded: Wakacje to idealny czas na podbój górskich szlaków, ale nie można zapomnieć o tym jak robić to bezpiecznie i rozsądnie. Statystyki GOPR bezwzględnie wskazują, że wypadkom ulegają najczęściej ci, którzy nie zaplanowali odpowiednio swojej górskiej wyprawy lub źle ocenili swoje siły i umiejętności. W samym środku sezonu letniego, w dniach 4-5 sierpnia będzie można spotkać ratowników na Deptaku w Krynicy – Zdrój. Stolica małopolskich uzdrowisk dzięki Fundacji GOPR zamieni się w wartościowe centrum doradcze, w ramach którego kilkudziesięciu Ratowników GOPR prowadzić będzie specjalistyczne warsztaty w tematyce górskiej. W programie między innymi aktywny quiz „Górska Przygoda z Ratownikiem GOPR”. Uczestnik otrzyma kartę zawierającą koleje numery stanowisk które należy odwiedzić i będzie po kolei je zaliczał wykonując zadania i ćwiczenia. Nie zabraknie nagród! Oprócz tego zaplanowano pokazy ratownictwa górskiego, w tym pokazy wysokościowe oraz z udziałem psów ratowniczych GOPR. Wreszcie zaplanowano również pieszą wycieczkę na Jaworzynę Krynicką z Ratownikami GOPR. Dla najmłodszych atrakcji także nie zabraknie. Do dyspozycji dzieci w ramach „Górskiego placu zabaw – Mały Ratownik – Wielka Energia”, przygotowane będą ścianki wspinaczkowe oraz wiele atrakcji, w tym zabawy z liną, konkurencje sprawnościowe oraz inne ciekawe aktywności nawiązujące do środowiska górskiego (jaskinie, rwące rzeki górskie itp.). Szczegółowe informacje o „Dniu Ratownika Górskiego” na profilu Facebook Fundacji GOPR. Zobacz program imprezy (kliknij by powiększyć):

ratownicy-1b2ead5.jpeg
width: 2000
height: 1333

"Dobrze wyszkolony pies daje 70% gwarancji odnalezienia człowieka". Poznaj psich ratowników GOPR
type: item
date: 2017-11-22T13:51:20.000Z
creator: hannagadomska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: gopr
subject: psy
description: W GOPR pracuje 25 psów ratowników. Każdego roku zwierzęta uczestniczą w ok. 50-60 akcjach poszukiwawczych. Od ich wyszkolenia zależy skuteczność akcji. Trwa właśnie 3. edycja akcji charytatywnej „Podaj łapę”, której celem jest wsparcie GOPR w przygotowaniu psów do służby. Każdy może pomóc – wystarczy… bransoletka.
encoded: Psy w służbie Ludzie szybko zorientowali się, że doskonały zmysł węchu psów oraz ich chęć do pracy można wykorzystać w pracy ratowniczej. Pierwszą rasą psów wykorzystywaną w ratownictwie górskim były bernardyny. Najbardziej znany - urodzony w 1800 roku Barry I - uratował ponad 40 osób. W polskich górach po raz pierwszy wykorzystano dwa psy w akcji ratowniczej w Białym Jarze w marcu 1968 roku. Zostały przywiezione przez ratowników z Horskiej Służby, a dzięki ich pracy odszukano ciała 9 z 19 osób, które poniosły śmierć w jednej z największych katastrof w polskich górach. Dziś w Górskim Ochotniczym Pogotowiu Ratunkowym jest 25 psów wyszkolonych do pracy na lawinach w terenie otwartym oraz gruzach. Są to owczarki niemieckie, labradory i border coli. Zadania, jakie wykonuje pies ratowniczy i przewodnik, są z założenia zadaniami specjalistycznymi. W taktyce przeszukania chodzi o to, by jak najbardziej ograniczyć obszar, w którym osoba poszukiwana mogłaby się znaleźć. Eliminacja (przeszukanie) takiego obszaru przez psy powoduje, że dla zespołów ludzkich zostaje coraz mniejszy obszar do przeszukania, a więc wzrasta prawdopodobieństwo odnalezienia poszukiwanego. Mówi się, że jeden pies wykonuje na lawinisku pracę nawet 5-6 ratowników górskich. Psy pracują ok. 2 razy szybciej, a ich odwaga, wytrzymałość, doskonały węch oraz zwinność są nieocenionym atutem podczas akcji ratowniczych w miejscach niebezpiecznych i trudnodostępnych, a także w wysokich i gruzach. - Dobrze wyszkolony pies ratowniczy zwiększa szansę odnalezienia zaginionego w górach nawet o 70%. Proces szkolenia jest jednak wieloletni, wymagający i tak naprawdę nigdy się nie kończy. W psach stale pogłębiany jest poziom posłuszeństwa, a ich sprawność psychofizyczna kształtowana jest przy pomocy treningów odbywających się na specjalistycznych torach przeszkód, w bardzo zróżnicowanych warunkach – mówi Marcin Kądziołka, Prezes Zarządu Fundac­ji GOPR. „Podaj Łapę” i pomóż psim ratownikom Od poziomu wyszkolenia psów ratow…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c4a40daee78795c2d52bb2e471d711d39df5c916-03ac654.jpeg
width: 640
height: 427

GOPR: aplikacja na ratunek!
type: item
date: 2016-03-29T06:00:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: aplikacje
subject: gopr
description: Aplikacja „Ratunek” pozwoli ratownikom szybciej i sprawniej trafić do poszkodowanych w górach.
encoded: Bezpłatna aplikacja „Ratunek” dzięki 3 kliknięciom pozwoli wezwać pomoc. W sytuacji zagrożenia wystarczy dotknąć ekran telefonu (trzykrotne kliknięcie ma zabezpieczać przed przypadkowym uruchomieniem). Aplikacja automatycznie wybierze numer kontaktowy i połączy z dyspozytorem GOPR. Jednocześnie do służb ratowniczych wysłany zostanie sms z informacją o miejscu wypadku z dokładnością do 3 metrów. Dostępna na telefony komórkowe aplikacja wykorzystuje sygnał GPS. Funkcja Książeczki Medycznej umożliwia wprowadzenie danych istotnych w razie wypadku: imię, nazwisko, kontakt do osoby, którą należy powiadomić, informacje o chorobach czy grupie krwi. W momencie zgłoszenia ratownicy będą mieć dostęp do wszystkich danych. Ratownicza rewolucja? Górskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe we współpracy z Paga Solutions i operatorem Plus udowadniają, że nowe technologie mogą przekładać się na bezpieczeństwo w górach. Z doświadczeń GOPR wynika, że poszkodowani mają problem ze wskazaniem miejsca, w którym się znajdują. - Często tracimy sporo czasu na ustalenie domniemanego miejsca wypadku - mówi Mariusz Zaród, naczelnik Grupy Podhalańskiej GOPR. Dzięki sygnałowi wysyłanemu przez aplikację ratownicy zaoszczędzą czas na poszukiwania. Dysponując udzielanymi przez aplikację informacjami, sprawniej przygotują się do akcji ratunkowej, a dostęp do danych o stanie baterii w telefonie ofiary pozwoli zaplanować kontakt. Czy łatwość połączenia z GOPR przełoży się na nadmierne, nieraz bezpodstawne korzystanie z pomocy ratowników? Przeciwnie. W sytuacjach, w których turysta zabłądzi, ratownik przyjmujący zgłoszenie, znając jego położenie, będzie mógł przekazać wskazówki dotyczące bezpiecznego powrotu, co pozwoli uniknąć akcji poszukiwawczej. Więcej informacji znajdziesz na stronie aplikacji. ________________________________________ Właśnie trwa 10. edycja konkursu TRAVELERY. To najbardziej prestiżowe nagrody podróżnicze. Zagłosuj na "Podróż roku" i poznaj nominowanych w kategroii "Podróżników Online"…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/be3999e7449392323e0fae8dca296bbb2c1d7205-a21ffc1.jpeg
width: 4502
height: 2848

Akcja ratownicza w górach
type: item
date: 2014-10-27T09:52:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: gopr
subject: góry
description: Na co mogą liczyć turyści posiadający ubezpieczenie podróżne?
encoded: Coraz częściej dochodzi do wypadków w rejonach górskich. Tylko w tym roku GOPR interweniowało w polskich górach 1161 razy, a Polacy równie chętnie spędzają czas także w zagranicznych kurortach górskich. Na jaką pomoc mogą liczyć w razie nieprzewidzianej sytuacji? Wybierając się w góry zawsze należy odpowiednio się przygotować, nie tylko kondycyjnie, ale również dbając o właściwy sprzęt, odzież, zapoznając się z warunkami i prognozami pogodowymi, a także wykupując odpowiednią polisę turystyczną. Podstawowa polisa ubezpieczenia podróżnego nie zawsze okazuje się wystarczająca, szczególnie gdy planowana jest wspinaczka w wyższe partie gór. Dlatego przed zakupem ubezpieczenia podróżnego należy dokładnie przeanalizować wszystkie zapisy i upewnić się, czy i jakie rozszerzenie będzie potrzebne. Niestety towarzystwa ubezpieczeń nie mają jednolitej wykładni dotyczącej sytuacji, w których takie rozszerzenie należy wykupić: w niektórych będzie to sam fakt przebywania powyżej określonej wysokości nad poziomem morza, w innych – uprawianie wspinaczki przy użyciu specjalistycznego sprzętu lub przebywanie poza wytyczonymi szlakami turystycznymi. Różnie są także nazwane potrzebne rozszerzenia (są też towarzystwa, które nie oferują możliwości rozszerzenia odpowiedzialności na takie sytuacje). Warto zatem porównać oferty kilku towarzystw ubezpieczeń i zapoznać się z definicjami w ogólnych warunkach ubezpieczenia. Dodatkowo, turyści mogą potrzebować pomocy nie tylko w razie wypadku, czy nagłego zachorowania, ale również w razie zaginięcia na trasach górskich. - Interwencje medyczne są przeważenie objęte ubezpieczeniem, czego nie można powiedzieć o akcjach poszukiwawczych. Należy zapoznać się dokładnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia, by móc później ubiegać się o refundacje kosztów akcji poszukiwawczej, które często są bardzo wysokie. Interwencje takie angażują wiele służb, a także zaawansowany sprzęt, np. helikoptery – dodaje Joanna Nadzikiewicz, Dyrektor Handlowy Europ Assistance Po…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b703ed232326720599b21c0930839739b3416bd0-8127179.jpeg
width: 3776
height: 2520

Skiturowy podbój Królowej Beskidów
type: item
date: 2013-01-24T04:00:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: beskidy
subject: gopr
subject: góry
description: W sobotę 26 stycznia 2013 r. odbędzie się II Skiturowy Memoriał im. Edwarda Hudziaka
encoded: Impreza inspirowana jest postacią Edward Hudziaka, zasłużonego człowieka gór, ratownika Grupy Beskidzkiej GOPR, przewodnika górskiego i wieloletniego kierownika Schroniska na Markowych Szczawinach. Nierozerwalnie związanego z Babią Górą, gdzie ratował życie i zarażał swoją pasją - górami. To właśnie im oddał serce i życie, ginąc tragicznie w Andach 28 stycznia 2011 r. Memoriał jest kontynuacją jego dzieła i marzeń oraz odzwierciedleniem tego, w co wierzył. Dlatego też zawody odbywają się w duchu pełnej sympatii, sportowej rywalizacji, integrującej turystów, ratowników, pracowników parków narodowych, zarówno zawodowców, jak i amatorów skiturów. Jest to również okazja do spotkania ludzi, którzy podobnie jak bohater memoriału ukochali Babią Górę i chcą skorzystać z wyjątkowej okazji, aby wybrać się trasą zawodów w najpiękniejsze miejsca Królowej Beskidów, tak urokliwej i pociągającej w swej zimowej aurze. Więcej informacji na temat memoriału można znaleźć tutaj.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a43b1cd1dc6d6d4d899a97c0c4b84d1d199cdc51-9e8e07c.jpeg
width: 1494
height: 2096

Niezbędnik Travelera
type: item
date: 2011-02-17T12:38:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: gopr
subject: lawiny
subject: topr
description: Zachowaj zimną krew Słońce, góry, biały puch – co się może złego zdarzyć? Otóż wszystko. Co robić, gdy trzeba wezwać pomoc?
encoded: Najwięcej wypadków w górach ma miejsce w pogodne dni. Ludzie czują się wtedy bezpiecznie i ponosi ich fantazja. Częstym powodem jest też brak doświadczenia. Wybierając się zimą na szlak, powinieneś wiedzieć, co oznaczają stopnie zagrożenia lawinowego, potrafić dobrać trudność trasy do swoich umiejętności, umieć udzielić pierwszej pomocy. Jeśli nie masz o tym pojęcia, lepiej zostań w schronisku. Przed wyjściem w góry: Sprawdź prognozę pogody i stopień zagrożenia lawinowego. Sprawdź numery alarmowe górskich służb ratunkowych i zapisz je w pamięci telefonu. Naładuj telefon. Upewnij się, że detektor lawinowy jest ustawiony w trybie nadawania sygnału. Zostaw w schronisku informację, jaką trasą pójdziesz i o której planujesz wrócić. W Polsce turysta nie zwraca ani złotówki za akcję ratowniczą GOPR-u czy TOPR-u. Nie musi być też ubezpieczony. Jesteśmy wyjątkiem, bo za granicą interwencje górskich służb ratunkowych są płatne, zaś ubezpieczenie górskie – obowiązkowe. Ubezpieczyć się można m.in. w Alpenverein – stowarzyszeniu zrzeszającym miłośników gór. www.alpenverein.com.pl Pamiętaj: Nie wychodź w góry samotnie! Gdy pogoda się psuje, zawróć ze szlaku. Bateria szybko się wyczerpuje, kiedy telefon szuka zasięgu. W grupie część osób powinna wyłączyć komórki. Na przybycie ratowników możesz czekać wiele godzin, zwłaszcza gdy warunki są ciężkie, np. pada śnieg i wieje silny wiatr. Najwięcej osób ginie przy II i III stopniu zagrożenia lawinowego. Nie wystarczy, że będziesz mieć przy sobie sprzęt lawinowy. Musisz wiedzieć, jak się nim posługiwać (tę wiedzę zdobędziesz podczas kursów lawinowych – patrz obok). Nie warto wykupywać tanich polis do drogich krajów. Żadna polisa nie będzie ważna, jeżeli spowodowałeś wypadek, będąc pod wpływem alkoholu albo innych używek! Przed wyjazdem w polskie góry w twoim interesie leży wykupienie ubezpieczenia NNW (od następstw nieszczęśliwych wypadków), a jeżeli zamierzasz korzystać z przygotowanych stoków – także OC (od odpowiedzialności cywilnej),…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/069be4f2a6d37733d5c57afae6a8653db0dc38fd-e482de3.jpeg
width: 500
height: 334