Portugalia i Hiszpania na farmie: Słońce południa
Mój plan podróży był oczywisty: Portugalia i Hiszpania. Chciałam te kraje nie tylko odwiedzić, ale też w nich pożyć.
W Portugalii pracowałam na farmie ekologicznej WWOOF. W Hiszpanii chciałam odkryć Andaluzję, którą znałam tylko z filmów Tony’ego Gatlifa, i przy okazji poprawić swój hiszpański. Z Krakowa przyleciałam do Porto. Spacerowałam ulicami starej Ribeiry oraz wzdłuż brzegów rzeki Duero. Popijałam piwo w kultowym Tendinha Bar. Byłam w Parku Narodowym Peneda-Gerês na północy kraju. Potem wyruszyłam autostopem do Lizbony. Moim kierowcą okazał się jeden z dyrektorów artystycznych Teatru Rossio. Dzięki temu w Liz­bonie zostałam zaproszona na spektakl, a po nim na kolację z innymi pracownikami lizbońskiego teatru. Tam po raz pierwszy spróbowałam bacalhau – pysznego tradycyjnego, suszonego dorsza. Razem z Maximem, studentem z Francji, ruszyliśmy po słońce na południe kraju. W Armação de Pêra nad Oceanem Atlantyckim nasze drogi się rozeszły. Kilka dni spędziłam w miejscowości Albufeira. Wreszcie znalazłam się na farmie. Położona była niedaleko miasteczka Odeceixe, w dolinie rzeki, wśród porośniętych eukaliptusami wzgórz. Uczyłam się sadzenia, siania i dla wszystkich gotowałam. W wolnym czasie odkrywałam okolicę na rowerze, a w pogodne dni wygrzewałam się na plaży Praia de Odeceixe. Miejsce było wyjątkowo urocze – na granicy regionu Algarve oraz słynącego z win Alentejo. Po miesiącu na farmie znalazłam tani lot z Sewilli na Gomerę i przez pięć tygodni cieszyłam się słońcem, zdrowym jedzeniem i pięknymi krajobrazami. Należąca do Wysp Kanaryjskich Gomera przyciąga ludzi ceniących spokój i przyrodę. Na plażach zakładają obozowiska, śpią w jaskiniach. Podczas górskiej wędrówki żywiłam się szczawiem, morską sałatą oraz licznymi kwiatami. Niekiedy byłam zapraszana na świeżo złowioną rybę czy kraba. Przeżycie na tej wyspie jest możliwe także bez pieniędzy! Przez kryzys nie mogłam tam znaleźć pracy. A okazało się, że na koncie mam tylko 2 euro na wydatki. W Valle Gran Rey zatrzymałam się w Casa la Familia, gdzie odbywały się różne wydarzenia kulturalne. Pomagałam w ich organizowaniu, gotowałam dla wszystkich, a w zamian otrzymywałam jedzenie. Poza tym w turystycznych miejscowościach żywność często jest wyrzucana, więc można korzystać z nadmiernego konsumpcjonizmu innych. Były to najbardziej niezwykłe dni mojej podróży. Nigdy nie byłam głodna. Warto wiedzieć: Agnieszka Świątek - teolog, filozof i pedagog specjalny z Tarnowa Agnieszka Świątek. (Fot. Archiwum prywatne) Wybrałam to miejsce, bo: Kocham południe Europy. Moja podróż jest wyjątkowa, bo: Znalazłam w niej to, czego szukałam, i spędziłam trzy miesiące w podróży, wydając niewielkie pieniądze. Mój patent: Jestem ekologiczna, dlatego praca na farmie była świetnym rozwiązaniem na tanią podróż. Zwiedzałam, pracowałam i nigdy nie byłam głodna. Podróżowałam głównie autostopem.
Teneryfa: Gomera to wyspa gwizdania. Słyszeliście o niej?
Choć Wyspy Kanaryjskie cieszą się dużą popularnością wśród polskich turystów, niewielu dotarło właśnie na Gomerę. To niewielka, rzadziej odwiedzana wyspa archipelagu, która słynie z… gwizdania.
Wyspa (nie)wygwizdana Gdy na Gomerze usłyszymy za plecami dość charakterystyczne, przeciągłe gwizdanie, nie powinniśmy się oburzać. To gwizdany dialekt języka hiszpańskiego. Zanim nastały czasy telefonów komórkowych, miał on swoje wytłumaczenie praktyczne. Gomera, oprócz wulkanicznych plaż, cieszy się także malowniczymi barrancos, czyli trudno dostępnymi wąwozami górskimi. Ze względu na ukształtowanie terenu, mieszkańcy potrzebowali języka, którym mogliby porozumiewać się na dużych odległościach. Tak powstał język polegający na gwizdaniu. Do dziś posługują się nim pasterze, a odgwizdana informacja, np. o zaginionej owcy, obiega wyspę w kilka minut. Język gwizdów pojawił się na Gomerze dzięki rdzennym mieszkańcom Wysp Kanaryjskich – Guanczom, którzy rządzili tu aż do 1494 r., zanim wyspy zostały ostatecznie podbite przez Hiszpanię. Pozostało po nich parę toponimów, ryty naskalne, oraz el silbo – czyli wspomniany język gwizdów. Hiszpańscy naukowcy badając te gwizdy odkryli, że są one odbierane przez tę samą półkulę mózgu, co normalna rozmowa. Aby chronić ten unikatowy język, od lat 90 XX wieku, jest on nauczany w szkołach podstawowych. Nie tylko gwizdanie Na tej przedziwnej wyspie, oprócz języka zachowało się dużo więcej osobliwości. Jeżeli chcemy zobaczyć, jak wyglądały puszcze porastające Europę tuż przed epoką lodowcową, warto odwiedzić Park Narodowy Garajonay. Obejmuje on ochroną liczący setki tysięcy lat wawrzynowy las. Poskręcane konary jego drzew, mgły, mchy i ogromne paprocie to idealna sceneria do życia dla jaszczurek gomeryjskich. Te ogromne stworzenia, choć nieco przerażające, nie stanowią zagrożenia. Za to z cała pewnością stanowią dodatkową atrakcję. Jak tu dotrzeć? Październik to dobry czas na odwiedzenie Gomery. Wycieczki są dosyć drogie, ponieważ nie ma tam mocno rozbudowanej bazy hotelowej. Można jednak wybrać się tutaj na wycieczkę z sąsiedniej Teneryfy, która z kolei na popularność nie może narzekać. Według porównywarki Travelplanet.pl cena tygodniowego pobytu na Teneryfie, to koszt zaczynający się od 1 700 zł. Stamtąd, z południowego portu los Cristianos, za ok. 240 zł w dwie strony, dopłyniemy promem na Gomerę.