To miejsce na Islandii zaskakuje: wulkany, maskonury i nocleg pod klifem
Vestmannaeyjar to archipelag, który pokazuje pełnię sił natury: od dramatycznych erupcji, przez maskonury, aż po noclegi pod klifem. Oto Islandia w pigułce.
Spis treści: Rejs na wyspę Port Vestmannaeyjar Wulkan Eldfell i dramatyczna erupcja z 1973 roku Golf, maskonury i nocleg pod klifem Trudno o lepsze miejsce, by na własne oczy się przekonać, jak potężna i piękna potrafi być natura. Archipelag Vestmannaeyjar to Islandia w pigułce: wulkany, maskonury i… golf. Gdy rankiem docieram na terminal w Landeyjahofn, przy nabrzeżu czeka już zacumowany prom. Na dziobie ma wymalowaną nazwę: „Herjolfur”. Mimo wczesnej pory panuje tu duży ruch. Do brzucha stalowego olbrzyma wtaczają się ciężarówki i samochody osobowe, a w budynku poczekalni podróżni z biletami czekają na zaokrętowanie. Odczytuję niebieski napis na bocznej burcie: „Vestmannaeyjar”. Rejs na wyspę Chwilę później komunikat portowy zaprasza pasażerów na pokład. Po schodach wdrapuję się do wnętrza statku. Wkrótce powietrze przeszywa ryk syreny i odbijamy z przystani. Prom pruje ciemną taflę oceanu, delikatnie drżąc i kołysząc się miarowo. Silnik mruczy jednostajnie, a nad naszymi głowami wrzeszczą mewy. Morze jest dziś spokojne i gładkie. Wychodzę na pokład. Płyniemy w gęstej mlecznobiałej mgle, w której znikają kontury wyspy. Próbuję coś wypatrzeć – bez skutku. Otaczający nas obłok jest gęsty jak wata. Za to z każdą chwilą ląduje na mnie coraz więcej lodowatych kropel. Wkrótce jestem tak mokry, że trzęsę się z zimna. Chowam się w ciepłym wnętrzu statku, zamawiam kawę i poddaję się powolnemu rytmowi podroży. Po trzech kwadransach niespodziewanie z mgieł wynurzają się ciemne pionowe klify. Wyglądają jak gigantyczne wrota. Kapitan sprawnie manewruje między nimi i po chwili wpływamy do portu. Wita nas charakterystyczny morski zapach – ciężki i oleisty. Przynosi go powiew z pobliskich przetwórni ryb. Choć szybko zniknie za sprawą silnego wiatru, na długo pozostanie na ubraniach, a w mojej pamięci – na zawsze. Port Vestmannaeyjar W drodze od jednego z pasażerów, który okazał się lokalnym rybakiem, usłyszałem, że tutejszy port jest jednym z największych w Islandii. Teraz widzę, że nie była to tylko czcza przechwałka. Rzeczywiście panuje tu duży ruch, zarówno na lądzie, jak i na wodzie. Trawlery dostarczają połów do przetwórni w zachodniej części miasta, a w porcie rybacy w wysokich kaloszach szykują kutry przed wypłynięciem na połów. Po ulicach jedna za drugą krążą ciężarówki wyładowane rybackimi sieciami i pochodzącymi z morza produktami. Miejscowi armatorzy spotykają się na rozległym betonowym nabrzeżu i, paląc papierosy oraz popijając kawę ze sporych kubków, wymieniają się najświeższymi wieściami. – Archipelag Vestmannaeyjar składa się z 15 wysp i 30 wystających nad poziom oceanu skał – tłumaczy mi pracownica punktu informacji turystycznej, który mieści się nieopodal portu. – Wszystkie bez wyjątku powstały w wyniku erupcji wulkanów. Tutaj dosłownie wszędzie chodzi się po zastygniętej lawie. – Skąd wzięła się nazwa Vestmannaeyjar? – pytam. – To bardzo ciekawa, a przy tym krwawa historia. Doskonała na nordycki kryminał – zaczyna swoją opowieść przewodniczka… Wulkan Eldfell i dramatyczna erupcja z 1973 roku Zabudowania kończą się nagle i przede mną wyrasta porośnięte trawą wzniesienie. Wspinam się na nie i niespodziewanie przed moimi oczyma rozciąga się księżycowy krajobraz. Pole zastygłej lawy. Na tabliczce odczytuję informację, że pół wieku temu znajdowało się w tym miejscu centrum sportowe. To świadectwo kolejnego trudnego wydarzenia w historii wyspy. Nocą 23 stycznia 1973 r., gdy mieszkańcy byli jeszcze pogrążeni we śnie, na powierzchni wyspy rozwarła się ziemia. Ze szczeliny liczącej 1600 m długości wytrysnęły fontanny wrzącej lawy… Dzięki wiatrom, które wiały w przeciwną stronę niż zwykle, lawa zatrzymała się 100 m od zabudowań… Z pola lawy wdrapuję się na Eldfell. To krótki spacer, choć wymaga nieco uważności – ścieżka jest momentami wąska i stroma, łatwo pośliznąć się na wulkanicznym żużlu, szczególnie po deszczu. Golf, maskonury i nocleg pod klifem Wyspa Heimaey, poza portem, polem lawy i wulkanami, słynie również z… najlepszego 18-dołkowego pola golfowego w Islandii. Schodzę z Eldfella i kieruję się na wschód… Kilku golfistów toczy pojedynek. W oddali wiatr marszczy i pieni granatową taflę Atlantyku. Zostawiam za plecami golfistów i rozbijam namiot. Dziś spędzę tu noc. Trudno o lepsze miejsce do spania niż to tutaj, u stóp stromych klifów. Ściany wzgórz odbijają echem odgłosy ptaków, które przelatują nad moją głową… Przede mną magiczny widok: tysiące czerwonodziobych maskonurów… W towarzystwie maskonurów obserwuję miasteczko położone między wierzchołkami zielonych wzgórz na zachodzie i dwoma wulkanami na wschodzie. W oddali sponad wód Atlantyku wystają kolejne wyspy archipelagu. W tym sielankowym obrazku tylko jedna rzecz nie daje mi spokoju – chropowata, czarnordzawa blizna na wschodzie – pamiątka po erupcji sprzed pół wieku… źródło: National Geographic Traveler
Które pole golfowe jest najlepsze na rodzinną partię? Przedstawiamy wam TOP4 pól golfowych w Europie!
Golf zyskuje na popularności z roku na rok. Coraz częściej na pola golfowe wybierają się całe rodziny, by spędzić wspólny czas i choć na chwilę oderwać się od codziennych obowiązków. Gdzie najlepiej wybrać się, aby rozegrać rodzinną partię w golfa? Na to pytanie odpowiadamy poniżej!
W tym artykule: 1.Golf de Morfontaine, Francja 2. Rosa Private Golf Club, Polska 3. St Andrews, Szkocja 4. Pole golfowe Abama Golf to także świetny sposób na turystykę. Zazwyczaj pola golfowe znajdują się w niezwykle malowniczych miejscach, które po zakończeniu rozgrywki, można zwiedzać. Najlepszym sposobem dotarcia do klubu golfowego jest samochód, bo bez problemu można zapakować cały potrzebny sprzęt. Samochody marki Land Rover dodatkowo zmieszczą całą twoją rodzinę i w niesamowitym komforcie dowiozą was na miejsce. Ta dyscyplina sportowa to naturalne połączenie pięknego sportu wywodzącego się z Anglii, zdobywającego w Polsce coraz szersze grono wielbicieli, z legendarnymi i wyjątkowymi brytyjskimi samochodami, które wyznają tę samą filozofię i wartości, co golfiści. Zapytaliśmy przedstawiciela PGA Polska, jak golf wypływa na umocnienie rodzinnych więzi – „Golf bardziej niż inne sporty może wpłynąć na wzmocnienie więzi rodzinnych. Jest to jedyny sport, w którym każdy członek rodziny, bez względu na wiek, poziom sprawności fizycznej czy umiejętności może go uprawiać. Często widzimy, że to na przykład dziadek przyprowadza na pole wnuczka i wspólnie idą na rundę. Podczas rudy golfa można spędzić wspólny czas z rodziną - rodzeństwo, rodzice z dziećmi, czy już wcześniej wspomniani dziadkowie z wnuczętami." 1.Golf de Morfontaine, Francja Nasz pierwszy wybór padł na pole golfowe jak z bajki. Tak w jednym zdaniu można opisać Golf de Morfontaine. Chociaż nie znajduje się za siedmioma górami i za siedmioma lasami, z pewnością pobudzi fantazję niejednego zapalonego golfisty. A to za sprawą bajecznego położenia pola – w samym sercu Forêt d"Ermenonville, jednego z trzech wielkich lasów usytuowanych na północ od Paryża. Golf de Morfontaine dzieli od stolicy Francji zaledwie 45 kilometrów, jednak mając okazję zagrać na tym polu golfowym warto na chwilę zapomnieć o stolicy zakochanych. Obecnie do klubu golfowego należy 450 golfistów, a jedyną możliwością zagrania na polu Golf de Morfontaine jest otrzymanie specjalnego zaproszenia od jednego z członków. 2. Rosa Private Golf Club, Polska Na drugim miejscu uplasowało się polskie pole golfowe w Konopiskach. To wyjątkowy i unikalny projekt architektoniczny - kompleks połączonych kaskadami zbiorników wodnych ma powierzchnię aż 14 hektarów! Położone jest ok. 14 km od centrum Częstochowy i niewątpliwie stanowi jedną z największych inwestycji golfowych tego typu w Polsce. Oprócz golfowych rozgrywek, na terenie Rosa Private Club uraczymy wyjątkowej kuchni i wspaniałego wypoczynku w kompleksowo wyposażonym hotelu. Lądowisko dla helikopterów to dodatkowe udogodnienie, które plasuje Rosa Private Club na prawdziwie europejskim poziomie. To właśnie w takim środowisku odnajdą się najlepiej samochody marki Land Rover. Auta skrojone dla gentelmanów, którzy chcą spędzić przyjemny weekend w rodzinnym gronie. Na klubowym parkingu na pewno przyciągniecie uwagę, ponieważ od tych brytyjskich maszyn, aż bije ich królewskie pochodzenie. 3. St Andrews, Szkocja Podium zamyka pole golfowe w St. Andrews. To miejsce, w którym jak nigdzie indziej, można poczuć ducha tradycji. W tym szkockim, średniowiecznym mieście znajduje popularny ośrodek golfowy z najstarszym na świecie polem golfowym - Old Course. W St. Andrews grano w golfa już w XV wieku, można wiec śmiało powiedzieć, że ośrodek stanowi kolebkę tego wyrafinowanego sportu. Przypomina o tym miejscowe muzeum oraz fakt, ze właśnie z St Andrews pochodził Tom Morris, uważany dziś za pioniera profesjonalnego golfa. Jednak mentalne przeniesienie się w czasie to nie jedyna atrakcja, jaka może nas tu spotkać. St Andrews dysponuje fantastycznym zapleczem hotelowym i gastronomicznym. Trudno o lepszy moment na sprawdzenie możliwości, które drzemią w Land Roverach. Z reguły dojazd na pola golfowe prowadzi przez nieutwardzone drogi, więc jest to idealny czas na wypróbowanie systemów terenowych. Land Rover posiada nawet funkcję automatycznego dostosowania się do powierzchni, po której aktualnie podróżujemy, więc nie musimy się martwić, że zaskoczy nas jakieś leśne błoto lub kamienna droga, Land Rover zadba o wszystko. 4. Pole golfowe Abama Pole golfowe Abama na południowym zachodzie wyspy jest jednym z najpiękniejszych w Europie. Położone na tle oszałamiających widoków na ocean i bujnej tropikalnej roślinności zapewnia przepiękne widoki z każdego tee. Zaprojektowane przez Dave’a Thomasa znajduje się zaraz przy luksusowym hotelu The Ritz-Carlton Abama. Piękny budynek z czerwonego piaskowca wygląda jak rajska oaza, a samo pole znajduje się na bardzo zróżnicowanym terenie. Na miejscu jest wszystko czego golfista może potrzebować, a dni tam mijają za szybko. Dzięki rozległym greens, pole golfowe położonego na zboczu Teide, w pobliżu niewielkiej miejscowości turystycznej Playa de San Juan, Abama Golf & Spa Resort jest przystosowane do każdego handicapu. Posiada 22 stawy połączone kaskadami i bunkry z białym piaskiem, a nawet usługę dostawy świeżych owoców na całej długości pola, aby gracze mogli nabrać sił. Ponadto, aby zapewnić swoim gościom ekskluzywny wypoczynek, kompleks dysponuje własną plażą. Po zakończonej partii chowamy nasz sprzęt do bagażnika i siadamy za kierownicę. Od razu po wejściu czuć wysoką jakość wykończenia i wykorzystanie najlepszych materiałów. Atmosfera we wnętrzu Land Roverów pozwala nam się zregenerować, a niesamowicie wygodne fotele, zadbają o nasz odpoczynek podczas podróży. Polacy przekonują się do tego sportu coraz częściej. Przedstawiciel PGA twierdzi, że to za sprawą Adriana Meronka, najlepszego polskiego golfisty. „Chociaż nadal pojawia się stereotyp, że golf jest dla starszych, bogatych panów, to dzięki wielu akcjom promocyjnym ten pogląd coraz bardziej się zmienia. Dużo wniósł także powrót dyscypliny na IO czy osiągnięcia Adriana Meronka i Mateusza Gradeckiego, o których słychać już nie tylko w golfowych mediach. PGA Polska, czyli Stowarzyszenie Zawodowego Golfa i Polski Związek Golfa podejmują akcje marketingowe, zachęcające do spróbowania swoich sił w golfie i przekonania się na własnej skórze, że nie musi to być drogi sport i, żeby grać na wysokom poziomie wymagana jest sprawność fizyczna i umiejętności techniczne." – mówi nasz rozmówca. Nie musicie od razu kupować najwyżej klasy sprzętu. W każdym z klubów w naszym zestawieniu, możecie wypożyczyć zestaw kijów. Teraz nie pozostaje wam nic innego, jak spakować się całą rodziną w samochód i odwiedzić każdy z czterech klubów!
W lipcu stawiamy na naturę! Laureatka nagrody Travelera w kategorii Podróż Roku (relację z gali znajdziecie wewnątrz numeru) Kamila Kielar zabierze Was do zachwycających lasów deszczowych Kolumbii Brytyjskiej na spotkanie z najrzadszymi z żyjących tam stworzeń - białymi niedźwiedziami zwanymi duchami. Tematem głównym numeru jest Skandynawia - najbardziej dziki i pierwotny fragment Europy, gdzie wciąż są miejsca odurzające urodą, zachwycające surowością, dosłownie rozkładające na łopatki surrealistycznym pięknem krajobrazu, pełne magii i legend. Przepłyniemy norweskie fiordy i wejdziemy na błękitne lodowce spływające do szmaragdowych jezior, pójdziemy na trekking na najwyższy szczyt Wysp Owczych, zakochamy się w zjawiskowych wodospadach Islandii, dotrzemy pod samo koło podbiegunowe, opłyniemy rozrzucone na Bałtyku granitowe Wyspy Alandzkie, spróbujemy szwedzkiej kuchni opartej na kwiatach i ziołach, wreszcie posłuchamy opowieści o elfach i trollach. W dziale Warto spróbować podpowiemy, jak osiągnąć mistrzostwo w fotografowaniu przyrody, a w naszej ulubionej rubryce Polska jest najfajniejsza zdradzimy, które rodzime lasy trzeba odwiedzić. Skandynawowie mają fioła na punkcie przyrody, a prawo do kontaktu z nią niemalże zagwarantowane w konstytucji. Bo wartości tego najcenniejszego z ziemskich dóbr nie sposób przecież oszacować i przecenić. Agnieszka Franus redaktor naczelna
Golfiści nie myślą o niczym innym, jak tylko tym, by chwycić za kij i wreszcie poćwiczyć trafianie do dołka – za pierwszym razem oczywiście!
Pole golfowe to przestrzeń pełna zielonej trawy, która inspiruje nawet najbardziej zmęczone pracą umysły. Podobno to tu powstaje najwięcej nowych biznesowych pomysłów. HRS wiodący europejski portal rezerwacji hotelowych przedstawia 10 wyjątkowych hoteli dla golfistów na całym świecie. To spektakularne miejsca, luksusowe wnętrza i pełne historii hotele, które każdy golfista powinien poznać. Bawarski raj dla golfistów Największy w Europie ośrodek dla golfistów oferuje doskonałe warunki. Początkujący stawiają swoje pierwsze kroki, doświadczeni gracze rozwijają swoje umiejętności, a profesjonaliści znajdą tu prawdziwe wyzwania. Hotel Ludwig w Bad Greisbach oferuje swoim gościom 10 pól golfowych, wypożyczalnię sprzętu, sklep dla golfistów, możliwość gry w golfa pod dachem oraz wiele różnych zajęć w „Golf Academy”. Bawarska gościnność w hotelu Ludwig to 4 gwiazdkowy wypoczynek: 6 restauracji, 800m² raju dla dzieci, rozległe baseny termalne z krajobrazowym widokiem i 4 saunami, salonem piękności i salą dyskotekową – ten hotel zapewnia wszystko, czego można zapragnąć. Najlepsze pole golfowe w Niemczech Przez dwa i pół roku testerzy z Golf Journal poszukiwali najlepszego niemieckiego pola golfowego. Wygrało pole Nick Faldo Course w A_ROSA Scharmützelsee w Bad Saarow w Brandenburgu. Pięciogwiazdkowe wellness i kulinarne przysmaki sprawiają, że serce każdego golfisty zabije tutaj mocniej. „Śpiąca wioska” - najdłuższy europejski par 5 Ktoś kto nie zna St.Oswald blisko Freistadt, nie wie czym mogą być prawdziwe wakacje. Każdego roku niezliczone liczby golfistów tłumnie przybywają na północ Austrii doświadczyć prawdziwych atrakcji. Tutaj znajduje się najdłuższy europejski par 5 o długości 612 metrów! Zlokalizowane w łatwo dostępnym miejscu Bründl Spa w Bad Leonfelden oferuje zabiegi relaksacyjne dla zmęczonych golfistów. Ten nowoczesny hotel został nagrodzony HRS Top Quality Seal, nagrodą, która przyznawana jest jedynie hotelom o największym zaangażowaniu w obsługę swoich klientów. Zdrowe zabiegi Kneipp, ekskluzywna kuchnia i duże centrum wellness – to miejsce gdzie ciało i dusza odpoczywają w stylowym otoczeniu. Powrót do korzeni – tradycyjna gra w golfa w Szkocji Kto wymyślił grę w golfa? Szkoci! To tutaj rozwijał się ten sport i powstawały jego zasady, których przestrzega się do dziś. Golfiści wciąż przyjeżdżają do „Old Course” w St. Andrews, gdzie zdecydowano, że jedna runda golfa obejmuje 18 dołków. Na brzegu historycznego pola mieszczą się Old Course Gold Resort oraz Spa. Umeblowanie i sprzęt są najwyżej jakości, luksusowe i oddające szkocką przytulność. W związku z tym, że z odnowionego pięciogwiazdkowego hotelu nie ma wejścia na Old Course, kurort wybudował własne pole golfowe Duke Course w 1995. To miejsce długo pracowało na swoją pozycję w środowisku golfistów, by dziś znajdować się wśród najlepszych. W imię świętej piłki do golfa W czternastym wieku Sintra blisko Lizbony była siedzibą imponującego architektonicznie klasztoru. Później stała się schronieniem rodziny królewskiej, a teraz przyjmuje gości spragnionych luksusowych wakacji w hotelu Penha Longa. Wciąż można odczuć tutaj tajemniczość klasztoru i królewski splendor. Warto wydać każdą złotówkę by zagrać w golfa w tak wyjątkowym otoczeniu. Dwa pola golfowe (18 i 19 dołków) zapewniają różnorodność gry i wyzwanie sportowe zarówno dla początkujących, jak i profesjonalistów. To wyjątkowe miejsce, które na długo pozostanie w pamięci każdego, kto je odwiedzi. Golf w Andaluzji Ktokolwiek choć raz znajdzie się w La Cala Golf Resort poczuje się jak w niebie. Luksusowy kurort osadzony wśród trzech doskonale utrzymanych pól golfowych: „Asia” najtrudniejsze, „America” nieco łatwiejsze i „Europe” dla początkujących. Wszystkie pola golfowe położone są nieopodal strefy relaksu La Cala Spa Mijas z Hammam turecką łaźnią parową, suchą sauną, ziołową kąpielą parową i lodowym pokojem igloo. Zacznij grę na dachu w Macau Macau Golf & Country Club gości turniej golfa „Macau Open” zlokalizowany w części wyspy Coloane. Niezliczone międzynarodowe gwiazdy próbują swojego szczęścia w 18-dołkowym polu, gdzie łącznie znajduje się 71 parów i wiele przeszkód, w tym także wodnych. To pole dla golfistów szukających prawdziwych wyzwań! Największy klub golfowy na świecie: 216 dołków niedaleko Hong Kongu Chiny, kraj doskonałości to miejsce gdzie znajduje się największy klub z dwoma polami golfowymi o 18 dołkach w Golfresort Mission Hills w Shenzen, niedaleko Hong Kongu. Architekci z każdego kontynentu – między innymi gwiazdy golfa, takie jak Ernie Els, Annika Sorenstam, Vijay Singh czy David Duval – nadali indywidualny kształt części terenu zajmującego 20 km². Argentyna: Golf na końcu świata Ushuaia to urokliwe miejsce często nazywane „końcem świata”, gdzie czeka na Ciebie mnóstwo atrakcji. Chcesz zachwycać się podczas wyprawy do parku narodowego Tierra del Fuego, wycieczki pod żaglami kanałem Beagle, czy zapierającym dech w piersiach widokiem And w basenie kurortu Los Cauquenes Resort and Spa? Pasjonatów golfa przyciąga Ushuaia Golf Club, najbardziej wysunięte na południe pole golfowe na świecie. Śnieg deszcz, burza, słońce – siły natury nadają temu miejscu unikalną atmosferę, a dla graczy stają się prawdziwym wyzwaniem. Dłuższy już być nie może: maraton golfowy na ponad 1365 kilometrów Zapewne istnieją bardziej urokliwe pola golfowe. Jednak nie ma drugiego na świecie tak długiego, jak Nullabor Links w Australii. Wzdłuż Eyre Highway, między Kargoorlie w zachodniej Australii i Ceduny w południowo-wschodniej części kraju rozciąga się 18 pól golfowych, które połączono w jedno otwarte jesienią 2009 roku. Golfiści mogą spędzić tu noc w Ceduna Foreshore Hotel, który specjalizuje się w ofertach dostosowanych specjalnie dla nich. W przerwach od gry przybywający tu gracze zachwycają się jednym z najpiękniejszych regionów półwyspu Eyrego.
Varadero ciągnie się wzdłuż całej długości półwyspu Hicacos wciśniętego pomiędzy Zatokę Cardenas, a Cieśninę Florydzką, ok. 140 km na wschód od Hawany. Plaża jest niekiedy nazywana Playa Azul (niebieska plaża) a jej szerokość sięga 100 m.
Nazwa: Varadero Państwo: Kuba Długość: 24 km Lokalizacja: Varadero Region: Matanzas Akwen: Zatoka Meksykańska Podłoże: biały, drobny piasek Sezon: od grudnia do kwietnia Opalanie topless: tak Rafy koralowe: tak Sporty: nurkowanie, jachty, golf, skydiving, żaglówki, rowery i narty wodne, skoki ze spadochronem, snorkeling, kanoe, kajaki Ratownicy: tak Jak dotrzeć: Najbliższe międzynarodowe lotnisko, Juan Gualberto Gómez International Airport (VRA), znajduje się w odległości ok. 40 km na zachód od Varadero. Do kurortu można dotrzeć taksówką. Varadero ciągnie się wzdłuż całej długości półwyspu Hicacos wciśniętego pomiędzy Zatokę Cardenas, a Cieśninę Florydzką, ok. 140 km na wschód od Hawany. Plaża jest niekiedy nazywana Playa Azul (niebieska plaża) a jej szerokość sięga 100 m. Obmywają ją ciepłe wody Prądu Zatokowego (Golfsztromu). Na obrzeżu rosną palmy i inna tropikalna roślinność. Na wielu odcinkach plaży znajdują się wypożyczalnie parasoli i leżaków, a tuż przy niej hotele, bary i restauracje. Kurort zaczął się rozwijać kiedy magnat przemysłowy Irénée du Pont zbudował tu swoją rezydencję (Xanadú Mansion) w 1926 roku. W latach czterdziestych w ślad za nim poszły różne osobistości świata show biznesu, a także gangsterzy w tym sławny Al Capone. Obecnie, Varadero posiada ponad 50 hoteli z ok. 15 tysiącami pokoi i wciąż się rozwija tworząc jeden z największych kurortów na Karaibach. Do Varadero w okresie od grudnia do lutego najczęściej przyjeżdżają Kanadyjczycy i Europejczycy, a od czerwca do sierpnia przeważa tu społeczność lokalna. Od maja do października występują opady deszczu, a między sierpniem a listopadem pojawiają się huragany. Przez cały rok panuje tu wysoka wilgotność od 75% do 95%. Varadero nie dysponuje typową publiczną komunikacją miejską. Miasteczko oferuje jedynie specjalne panoramiczne autobusy, które kursują między wszystkim głównym hotelami. Nie brakuje tu także taksówek, a w większości hoteli można wynająć rower albo skuter, które są tu popularnym środkiem komunikacji. Oprócz mnóstwa barów, restauracji i dyskotek, w miasteczku znajduje się wiele atrakcji dla rodzin z dziećmi. Najmłodsi mogą na przykład popływać w z delfinami w Delfinario lub odwiedzić podwodny park. Całą rodziną można się wybrać na wycieczkę statkiem ze szklanym dnem umożliwiającym zobaczenie m.in. zatopionej fregaty czy wraku samolotu pasażerskiego. Na półwyspie zasmakujemy także doskonałej kuchni włoskiej, hiszpańskiej, azjatyckiej oraz oczywiście kubańskiej. W Varadero można także wypożyczyć jacht lub łódź motorową na cały dzień, pograć w golfa lub kręgle, wybrać się na jazdę konną, albo spróbować podniebnego nurkowania (skydiiving). Nie brakuje tu także galerii sztuki, ekskluzywnych sklepów a także kina i teatru na świeżym powietrzu. Można też zwiedzić słynną rezydencję Xanadu. Godne uwagi są także pobliskie miasta Matanzas (32 km) i Cardenas (12km). Choć Varadero kojarzy się głównie z ekskluzywnymi hotelami, znajdują się tu także kempingi. Miłośnicy wędkarstwa mają do wyboru trzy mariny gdzie można łowić ryby (m.in. makrelosz). Z półwyspu organizowana jest cała gama wypraw nurkowych (także w jaskiniach), wycieczki katamaranem ze szklanym dnem oraz zwiedzanie jaskiń. Warta uwagi jest między innymi jaskinia Bellamar, która stanowi jedną z najpiękniejszych grot na wybrzeżu karaibskim. 2 km tych podziemnych tuneli wypełniają wyjątkowe stalagmity, stalaktyty oraz kryształy kalcytu. Równie ciekawa jest 8 kilometrowa Santa Catalina, gdzie odkryto ślady cywilizacji prekolumbijskiej oraz Ambrosio z prehistorycznymi malowidłami. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Włochy - Viareggio Hiszpania - Aguas Blancas Grecja - Falasarna Bermudy - Horseshoe Bay Tajlandia - Maya Bay Tajlandia - Pattaya Bahamy - Pink Sands Beach Malta - Ramla il-Hamra Francja - Plage de Rondinara Francja - Plage de Saleccia Portugalia - Praia De São Rafael Grecja - Balos Maroko - Legzira Tanzania - Nungwi Włochy - La Pelosa Grecja - Tsambika Tajlandia - Patong Cypr - Zatoka Figowa Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Viareggio leży na północnym odcinku wybrzeża Toskanii zwanym Versilia i stanowi najpopularniejszy kurort w tym regionie. Alpy Apuańskie, zielone wzgórza oraz jezioro Massaciuccoli nadają miastu niepowtarzalnego uroku.
Nazwa: Viareggio Państwo: Włochy Długość: 10 km Lokalizacja: Lukka Region: Versilia, Toskania Akwen: Morze Liguryjskie Podłoże: drobny, biały piasek Sezon: od maja do października Opalanie topless: tak Rafy koralowe: brak Sporty: żeglarstwo, rowery wodne, surfing, kitesurfing, windsurfing, siatkówka plażowa, tenis, golf Ratownicy: tak Jak dojechać: Do Viareggio dojeżdżają autobusy, pociągi oraz mini-busy z Florencji, z międzynarodowego lotniska w Pizie (20-30 minut), Lukki, Torre del Lago Puccini oraz z wielu innych miast. Viareggio leży na północnym odcinku wybrzeża Toskanii zwanym Versilia i stanowi najpopularniejszy kurort w tym regionie. Alpy Apuańskie, zielone wzgórza oraz jezioro Massaciuccoli nadają miastu niepowtarzalnego uroku. Viareggio stanowiło niegdyś ulubione miejsce wczasowe elity. Dziś również charakteryzuje go luksus i bogactwo. Plaża podzielona jest na ponad 100 płatnych odcinków oferujących szeroką gamę usług i rozrywek. Wczasowicze wykupują całodniowy karnet (około 30 euro), w który wliczone są zazwyczaj przebieralnie, leżaki, parasole, prysznice, toalety, place zabaw dla dzieci, a niekiedy nawet basen. Można też liczyć na obecność ratownika. Miejsce jest strzeżone, więc wczasowicze nie muszą się martwić o pozostawione rzeczy kiedy chcą na przykład wybrać się na chwilę do kawiarenki na promenadzie. Brzeg schodzi łagodnie do wody, więc plaża jest przyjazna dla dzieci. 3-kilometrowa promenada pełna jest ekskluzywnych butików, sklepów, pizzerii, galerii sztuki, ciastkarni, barów, eleganckich kafejek oraz restauracji. Można też wybrać się do kina lub teatru. Miasto słynie z bogatego życia nocnego, więc nie brakuje tu również dyskotek i klubów. Na Piazza Cavour w dni powszednie w godz. 8.00–20.00odbywa się targ. Jednak, Viareggio to nie tylko ekskluzywny ośrodek wypoczynkowy ze wspaniałą plażą i krystalicznie czystą wodą. Można tu też podziwiać piękno toskańskiej przyrody. W Viareggio znajdują się m.in. dwa rozległe lasy sosnowe: Pineta di Ponente w północnej części miasta i Pineta di Levante po południowej stronie. Ten ostatni jest częścią objętego ochroną parku Parco di Migliarino, San Rossore, Massaciuccoli. Miasto odznacza się także ciekawą architekturą. Kurort uległ prawie całkowitemu zniszczeniu wskutek pożaru w 1917 roku, ale został szybko odbudowany. Dziś, uwagę zwiedzających przykuwają modernistyczne hotele, kawiarnie i restauracje wzniesione w latach 20-tych. W mieście znajduje się dużo budowli w stylu późnej secesji i art déco. Jedne z ciekawszych zabytków stanowią Caffe Margherita z charakterystycznymi wieżyczkami w stylu orientalnym, dom towarowy Duilio 48 w stylu secesyjnym, czy Bagno Balena w stylu art deco. Kurort słynie z wielu głośnych imprez kulturalnych. Najsłynniejsze z nich to huczny karnawał Il Carnevale di Viareggio odbywający się każdego roku między styczniem i lutym (od 1837 roku). Przez cztery kolejne niedziele można podziwiać niezwykłe parady z olbrzymimi kukłami z papier-mâché stanowiącymi podobizny znanych polityków i sław. W Viareggio odbywają się też różne wystawy, przyznawane są tu nagrody literackie (Premio Viareggio od 1929 roku), a w pobliskim Torre del Lago mają miejsce ważne imprezy muzyczne (np. Festival Puccini). Rozgrywany jest także turniej piłki nożnej zwany Torneo di Viareggio lub Coppa Carnevale. Viareggio może stanowić doskonałą bazę wypadową do wielu innych ciekawych miejsc. W okolicach miasta, warto wybrać się m.in. do Torre del Lago Puccini. Pociągiem można pojechać do Lukki, albo do starożytnego miasteczka Pietrasanta, gdzie znajduje się Carrara - słynny ośrodek wydobycia marmuru, którego używał m.in. Michał Anioł do tworzenia swoich rzeźb. W lecie, z Viareggio można też udać się na całodzienną wycieczkę łodzią do wielu innych ciekawych miejsc jak: Portovenere, Cinque Terre, Lerici czy wyspa Elba. Zobacz także: Turcja - Iztuzu Turcja - Ölüdeniz Turcja - Patara Hiszpania - Playa de la Concha Hiszpania - Playa de las Catedrales Hiszpania - Playa del Sardinero Hiszpania - La Playa de Bolonia Hiszpania - Levante Hiszpania - Burriana Grecja - Mytros Grecja - Elafonisi Grecja - Navagio Grecja - Porto Katsiki Hiszpania - Las Teresitas Hiszpania - Playa Famara Bułgaria - Słoneczny Brzeg Bułgaria - Obzor Włochy - Cala Luna Włochy - San Vito Lo Capo Weź udział w dyskusji na temat Najpiękniejszych plaż na świecie
Bali to wyspa, która rzuca na przybyszów urok. Uwolnić się od niego nie sposób.
Holenderski kupiec korzenny Cornelis de Houtman, odkrywszy Bali w końcu XVI stulecia, doznał takiego oszołomienia, że długo nie mógł się zdecydować na opuszczenie wyspy. Kiedy wreszcie z ciężkim sercem podniósł kotwicę, część jego żeglarzy pozostała na brzegu, ci zaś, którzy wrócili do domu, opowiadali, że znaleźli zakątek ziemskiego raju. Minęły wieki, a tęczowa legenda Bali nie zblakła i trwa, chociaż wyspą wstrząsały wydarzenia całkowicie sprzeczne z pojęciem rajskiej idylli. Krwawym dramatem był zbrojny podbój Bali przez Holendrów. Radżowie balijscy w obliczu klęski popełniali wraz z dworem i poddanymi puputan – gromadne samobójstwo. Wyspa spłynęła też krwią w wyniku bratobójczej masakry w 1965 roku po nieudanym puczu indonezyjskich komunistów. W październiku 2002 r. z kolei w zamachu terrorystycznym zginęło tutaj blisko 200 osób. Także żaden z Balijczyków nie uważa, że jest mieszkańcem arkadii, ludzie mają tam zwykłe troski i przywary, ciężko pracują, wpadają w gniew i przejawiają okrutną namiętność do walk kogutów. Mimo to Bali nie traci swej sielankowej aureoli, przywabia coraz więcej gości i nie przestaje na nich rzucać uroku. Przychylny los sprawił, że i ja pewnego dnia mogłem zawrzeć znajomość z tą czarodziejką. Ruszyłem do niej z Surabai na Jawie liniowym mikrobusikiem, który potrzebował tylko jednego dnia, by połknąć 500 km dzielące go od celu. Po drodze musieliśmy, oczywiście, przebyć cienki pas wzburzonej wody między obiema wyspami. Na drugą stronę przewiózł nas niewielki prom, skacząc w rękawie cieśniny jak spławik wędki, szarpany krótką nerwową falą. Z pokładu widoczna była zielona bryła Bali – wyraxnie naświetlana kwarcówką słońca. Po półgodzinie stanęliśmy na twardym gruncie w Gilimanuk, portowej mieścinie u zachodniego krańca wyspy i mikrobusik pomknął dalej do swojej mety w stołecznym Denpasarze. Różnica z zostawioną za plecami Jawą rysowała się już po kilku kilometrach. Inna była architektura wiosek. Wyglądały jak forteczki pochowane za glinianymi murami, a wewnątrz podzielone niczym szkatułki przegródkami gospodarstw. Znikły cebulaste kopułki drewnianych meczetów. Ich miejsce zajęły omszałe świątynki o skrzydlatych wejściach strzeżone przez kamienne demony. Raz po raz mijaliśmy kobiety w negliżu do pasa. Był to oczywisty sygnał, że jesteśmy w strefie wolnej od turystycznych paparazzich. Kiedyś topless był dla Balijek zwyczajnością, a biusty zasłaniały ponoć tylko przybywające tu na gościnne występy jawajskie jawnogrzesznice. Denpasar, do którego w końcu dotarliśmy, wygląda dość szpetnie. Na szczęście to nie jest wizytówka wyspy. Stolica Bali ma jednak świetne stare muzeum i niezrównany pchli targ, a wieczorem warto pójść na pasar malam (nocny bazar), gdzie w mało higienicznych warunkach można się smacznie pożywić. Zatrzymałem się w parterowym Bali Hotel, pamiętającym czasy kolonialne, który posłużył mi jako wygodny punkt wypadowy do eksploracji wyspy wynajętym motocyklem. Mój pokój miał, jak wszystkie inne, loggię z wyjściem do ogrodu. Na balustradzie loggii stała gliniana patera na długiej nóżce. Codziennie rano młoda dziewczyna z personelu hotelowego układała na tej paterze kompozycję z liści palmowych, białych płatków migdałowca, czerwonych – hibiskusa oraz ziaren ryżu. Była to ofiara na intencję pomyślnego dnia i udobruchanie złośliwych duchów. Ofiary tego rodzaju, mniej lub bardziej obfite i kunsztowne, składane są na każdym kroku w nieprzeliczonych okolicznościach, w zdrowiu i chorobie, w szczęściu i nieszczęściu. To przejaw nieustannego dialogu, jaki Balijczycy prowadzą ze światem bogów i demonów. Wyspa ta jest w zdominowanej przez islam Indonezji enklawą osobliwej mieszanki wyznaniowej zwanej hinduizmem balijskim. Jej składniki to przejęte z Indii pierwiastki buddyzmu i hinduizmu plus kult przodków i rodzimy animizm. W przekonaniu Balijczyków znajdują się oni w stanie ciągłego zagrożenia, zawieszeni między Dobrem a Złem. Po stronie Dobra jest Istota Najwyższa, zarazem właścicielka wyspy, oddanej ludziom tylko w powiernictwo, oraz tłoczny panteon boskich reprezentacji (wśród nich potężny Śiwa). Po stronie drugiej kłębią się złe duchy, wiedźmy, strzygi, upiory, wampiry i inne niesamowite stwory sprowadzające wszelkie zło. Los człowieka zależy od utrzymywania równowagi między tymi dwiema potęgami. Trzeba zatem zabiegać o względy bogów i jednocześnie uśmierzać gniew demonów. Balijczycy czynią to na wiele sposobów – składają ofiarne dary, celebrują niezliczone święta w niezliczonych świątyniach, dekorują drogi i ozdabiają domostwa. Przestawaniu z bogami towarzyszą wielorakie działania artystyczne. Rok balijski ma tylko 210 dni i jest naszpikowany świętami religijnymi. Do ich rytuału należą rozmaite spektakle o wielofunkcyjnym charakterze. Są one zarazem formą hołdu bogom, rozrywką, pokarmem duchowym i źródłem nauk życiowych. Wystawia się więc stale któryś z wielu klasycznych tańców, inscenizuje całonocne epizody Ramajany i Mahabharaty, ogląda spektakle teatru cieni, a wszystko przy wibrujących dźwiękach gamelanu – małej orkiestry wyposażonej głównie w gongi i ksylofony. Widowiska te muszą mieć swoją oprawę, nie mogą się obyć bez kostiumów, masek, ozdób, mnóstwa rekwizytów. Balijczycy są w tym zakresie samowystarczalni. Poruszają się z naturalną swobodą po obszarze wszelkich rękodzielniczych i artystycznych specjalności. Sami w swych wioskach rzeźbią w drewnie i szarym piaskowcu, sami malują, grają ze słuchu, nie znając nut, mają własnych jubilerów, snycerzy, płatnerzy (wyrabiających krisy), architektów i choreografów. W oczach postronnych obserwatorów jest to zdumiewający fenomen. Trudno wskazać drugą społeczność, która by tak spontanicznie, tłumnie i wielostronnie pochłonięta była na co dzień sztuką i twórczością artystyczną na tak wysokim poziomie. Wędrując po Bali, zawsze można liczyć na jakąś niespodziankę. Czasem wystarczy trochę tylko zboczyć z asfaltu w szczelinę leśnego duktu, by natknąć się na ukrytą w zieleni wioseczkę, ciekawą samą w sobie albo dlatego, że dzieje się w niej akurat coś niecodziennego. Tak trafiłem pewnego razu na kremację, która jest na Bali wydarzeniem rzadkim. Nie spala się tam zwłok zaraz po śmierci na stosie, jak w Indiach lub Nepalu, ale grzebie je prowizorycznie, nieraz i na kilka lat, do czasu zebrania gotówki na pokrycie kosztów ceremonii. Są one wysokie nie tylko dlatego, że balijskiej kremacji towarzyszy wystawny bankiet dla setek jej uczestników; sporządzić trzeba także ogromną wadah (wieżę kremacyjną) bogato przybieraną tkaninami, kolorowe „sarkofagi” w kształcie krów, no i przygotować piramidy owoców, ciast, kwiatów oraz stosy innych wotywnych darów misternie wykonanych z jedwabiu, papieru, słomy i liści. Potem wszystko to się spala, łącznie ze szczątkami ekshumowanych nieboszczyków (dla oszczędności jest ich zwykle kilku), a prochy ciska do rzeki lub morza. Cały obrzęd odbywa się w radosnej karnawałowej atmosferze, bo dusze, opuściwszy ciała zmarłych, uzyskały przepustkę do reinkarnacji. Jest też na Bali mnóstwo miejsc, gdzie uroda Natury w przymierzu z dziełem ludzkich rąk stwarza nadzwyczajne efekty. Trudny do zapomnienia jest widok Besakih – „matki balijskich świątyń” na tarasach u podnóża omiatanego obłokami wulkanu Gunung Agung (3 142 m) z konstelacją smukłych meru (wieżyczek sanktuarium) nakrytych pięterkami zmniejszających się daszków. Mam wciąż pod powiekami wiele takich obrazów, świadczących o tym, jak subtelnie Balijczycy potrafią uduchawiać przyrodę. W latach 20. i 30. XX wieku, gdy Zachód niejako powtórnie odkrył „rajskość” Bali, osiedliło się na niej sporo cudzoziemskich malarzy, fotografików, ludzi pióra. W ślad za nimi ruszyła fala turystów. Ich liczba rosła w postępie geometrycznym i niebawem zrodziło się pytanie o odporność niepowtarzalnej kultury malutkiej Bali na korozję cywilizacyjną. Optymiści powiadają, że nie ma powodu do obaw, bo Balijczycy umieją zręcznie godzić nowoczesność z tradycją. To prawda, że może czasem biją zbyt niskie pokłony Mamonie, a do pocztu ich demonów dołączyła chętnie Komercja. Trudno jednak winić mieszkańców wyspy żyjącej głównie z archaicznego rolnictwa, że odcinają kupony od swej sławy. Trzeba im zresztą przyznać, że starają się czynić to z troską o naturalne środowisko swej społeczności. Centralny kombinat turystyczny skoncentrowany jest strategicznie u południowego wybrzeża wyspy, a jej poznawanie odbywa się w sposób zorganizowany w autokarach krążących po ustalonych trasach. Zresztą wielu uczestników wycieczek nie wyściubia nosów poza plaże i okolice swoich hoteli. Spędzają dnie na takich rozrywkach, jak golf, bilard, kręgle, surfing, a wieczorami bawią się. Z punktu widzenia balijskiej ekologii kulturowej to ideał turysty. W mniejszości zdają się być turyści indywidualni, którym nie szkoda czasu na poruszanie się po Bali. Ci widzą, że nie jest to raj, ale coś naprawdę niezwykłego, coś, co nasz świat ma tylko w jednym egzemplarzu. Miejsce magiczne, które opuszcza się z żalem i dokąd chciałoby się wrócić. NO TO W DROGĘ Samolotem z Warszawy przez Frankfurt, Singapur do Denpasaru, od 3200 zł w dwie strony. Wizy: trzeba kupić na lotnisku, od 10 do 30 USD, w zależności od długości pobytu. Wyjazdy pobytowe All inclusive – od 5750 zł/tydzień (w cenie przelot), wycieczka objazdowa „Świątynie i pola ryżowe” – 670 zł/4 dni, „Morskie safari” – 1100 zł/3 dni – bez przelotu, www.tui.pl AKTYWNIE Pływanie - uwaga na przypływy i odpływy, u wybrzeży jest sporo niebezpiecznych prądów, szczególnie w Kucie. Nurkowanie i wędkarstwo – wyprawy organizują hotele, przy niektórych także tenis, squash, golf, narty wodne, windsurfing, bilard. Taksówki z Nusa Dua do Kuty 30000 IDR (indonezyjska rupia, 10000 IDR = 3,50 zł, wymiana w bankach i – korzystniej – w kantorach) do Denpasar 45000 IDR, do Sanur 40000 IDR, przed podróżą uzgodnić cenę przejazdu. n Autobusy Bemo – przebudowane miniciężarówki i mikrobusy: cena zależy od ilości pasażerów, z Kuty do Denpasar 2500 IDR. Wypożyczenie samochodu 35-50 $/dzień wraz z ubezpieczeniem (potrzebne międzynarodowe prawo jazdy); wypożyczenie motocykla: 10 $/dzień. W Kuta znajduje się centrum medyczne Bali International Medical Centre o standardzie zachodnim, w Denpasar – prywatna klinika Kasih Ibu. Przed przyjazdem na wyspę nie są wymagane żadne szczepienia obowiązkowe. INTERNET Prawie wszystkie hotele mają dostęp do internetu, na mieście sporo kawiarenek internetowych.