National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-04-10T10:51:49.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Nie doceniamy gołębi. Ich system nawigacji jest lepszy niż GPS
items: Zwierzęta w służbie niepodległości. Jak psy, konie i gołębie pomagały Polakom w walce?
items: Czy wiesz, jak wygląda gołąb grzywacz? Ciekawostki o największym spośród europejskich gołębi
items: Taksydermia, czyli drugie życie zwierząt
items: Gołąb Joe pokonał 13000 km i znalazł nowy dom. Władze Australii chcą go uśpić
items: Czy "Jurrasic Park" mógłby zaistnieć? Wskrzeszanie wymarłych gatunków
items: O tym, kto stoi na czele stada, wcale nie decyduje siła
items: Gołębia pauza. Mistrzowski manewr w locie
items: Gołąb wędrowny: nie ma go już od stu lat

Nie doceniamy gołębi. Ich system nawigacji jest lepszy niż GPS
type: item
date: 2026-04-10T12:13:10.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: badania naukowe
subject: biologia
subject: dzikie zwierzęta
subject: gatunki
subject: gołębie
subject: ptaki
description: Gołębie, choć powszechnie znane, wciąż skrywają przed nauką wiele tajemnic, a ich system nawigacji okazuje się doskonalszy niż nowoczesny GPS. Prof. Piotr Tryjanowski z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu wskazuje, że te ptaki to znacznie więcej niż tylko stały element miejskiego krajobrazu – to istoty o niezwykłej historii i zdolnościach.
encoded: Obchodzony 9 kwietnia Światowy Dzień Gołębia to dobra okazja do refleksji nad gatunkiem, który towarzyszy ludzkości od co najmniej kilku tysięcy lat. Prof. Piotr Tryjanowski w rozmowie z PAP wskazuje, że gołębie były jednymi z pierwszych „miejskich zwierząt” w historii, pojawiając się już w zapisach biblijnych. Ich ewolucyjny sukces wynika z niezwykłej zdolności do adaptacji, wykorzystywania każdej nadarzającej się okazji i braku lęku przed człowiekiem. Współczesna nauka, mimo dekad badań, wciąż nie jest w stanie wyjaśnić jak gołębie wracają do domu z odległości setek kilometrów. Od dodo do gołębia Jednym z najciekawszych zwrotów w badaniach było odkrycie, że wymarły dodo także należał do rzędu ptaków gołębiowych. To dowód, jak mylne może być ocenianie pokrewieństwa tylko na podstawie wyglądu zewnętrznego. Obecnie na świecie żyje około 350 gatunków gołębiowych, które charakteryzują się ogromną różnorodnością – od barwnych, azjatyckich treronów po imponujące korońce z ozdobnymi czubami. W miastach dominuje podgatunek gołębia skalnego, czyli gołąb miejski, czasem pojawia się gołąb grzywacz i synogarlica. Cały rząd gołębiowych wykazuje zdumiewające bogactwo form i barw. Doskonały biologiczny GPS Zdolności nawigacyjne gołębi to prawdziwy szczyt osiągnięć natury. – Czasami mówię studentom: jak chcecie zobaczyć coś naprawdę fascynującego, to nie patrzcie na egzotyczne ptaki, tylko na gołębia pocztowego. Wywozimy go w zamkniętym koszu, setki kilometrów dalej, czasem w zupełnie nieznane miejsce. Wypuszczamy. I on wraca. I teraz najuczciwsza odpowiedź brzmi: my nie wiemy dokładnie, jak on to robi – opowiada prof. Tryjanowski. Wewnętrzny kompas gołębi oparty jest nie na jednym, lecz na kilku nakładających się na siebie systemach orientacji. Ptaki korzystają jednocześnie z pola magnetycznego Ziemi, położenia Słońca, zapachów, infradźwięków oraz wizualnej analizy terenu. Naukowcy porównują to rozwiązanie do kilku aplikacji nawigacyjnych działających równolegle. Gdy jedna zawied…

golebie-nawigacja-ciekawostki-8b888a0.jpg
width: 5400
height: 3587

Zwierzęta w służbie niepodległości. Jak psy, konie i gołębie pomagały Polakom w walce?
type: item
date: 2025-11-11T08:15:01.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Historia
subject: Przyroda
subject: gołębie
subject: historia polski
subject: konie
subject: psy
subject: ptaki
subject: wojsko
subject: zwierzęta
description: Walka o niepodległość Polski to nie tylko bohaterstwo żołnierzy i konspiratorów. W cieniu wielkich bitew, na liniach frontu i w obozach wojskowych, służyły również zwierzęta – psy, konie i gołębie, które niosły pomoc, ratowały życie i przekazywały wiadomości. Ich lojalność i odwaga sprawiły, że stały się cichymi bohaterami polskiej wolności.
encoded: Historia odzyskania przez Polskę niepodległości zapisała się nazwiskami wielkich dowódców i żołnierzy. Jednak w cieniu tych postaci pozostali ci, którzy nie nosili mundurów, lecz równie wiernie służyli ojczyźnie. Zwierzęta – od wiernych psów, po konie artyleryjskie i gołębie pocztowe – odegrały w tym procesie rolę znacznie większą, niż mogłoby się wydawać. W czasie wojen i powstań pomagały w łączności, transporcie, ratownictwie, a często także w podtrzymywaniu ducha walczących. Dziś, wspominając drogi do niepodległości, warto przypomnieć również te istoty, które z oddaniem towarzyszyły polskim żołnierzom w najtrudniejszych chwilach. Gołębie pocztowe w służbie Polski Podczas trwającego od września 1914 do marca 1915 oblężenia Twierdzy Przemyśl, gdy radiowe szyfry armii austro-węgierskiej zostały złamane, a łączność z dowództwem w Wiedniu praktycznie przestała istnieć, obrońcy musieli sięgnąć po alternatywne sposoby przekazywania informacji. W tej dramatycznej sytuacji nieocenioną rolę odegrały gołębie pocztowe – wysyłane z murów twierdzy i okolicznych punktów kontaktowych, przenosiły meldunki o położeniu wojsk i sytuacji na froncie. Jak podkreślają historycy, to właśnie dzięki nim udało się utrzymać łączność, mimo głodu, wysadzanych fortów i narastającego chaosu oblężenia. Chociaż twierdza ostatecznie upadła, wiadomości, które dotarły do sztabu, pozwalały lepiej koordynować działania i podtrzymywały morale obrońców. Choć w latach 1914–1915 formalnie Polska nie istniała, Galicja (w tym Przemyśl) była jednym z tych miejsc, gdzie Polacy z różnych formacji wojskowych zdobywali doświadczenia i organizacyjne umiejętności, które później okazały się niezbędne w procesie odbudowy niepodległego państwa. Nawet tak skromne działania, jak utrzymanie łączności w warunkach oblężenia, tworzyły fundament pod przyszłe struktury wojskowe i komunikacyjne odrodzonej Polski. Po odzyskaniu niepodległości te doświadczenia zostały zinstytucjonalizowane. 2 kwietnia 1925 roku Sejm II Rzeczypos…

IMG8364-de1d31a.jpeg
width: 3755
height: 2848

Czy wiesz, jak wygląda gołąb grzywacz? Ciekawostki o największym spośród europejskich gołębi
type: item
date: 2024-02-17T07:27:05.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: gołębie
subject: przyroda
subject: ptaki
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Jest częstym bywalcem miejskich skwerów, parków i podmiejskich terenów rekreacyjnych, ale można spotkać go także w przydomowych ogrodach. Gołąb grzywacz, bo o tym ptaku mowa, jest największym europejskim przedstawicielem swojego rodzaju. Na tle swoich krewniaków wyróżnia się nie tylko rozmiarami, ale także ubarwieniem. Jak wygląda gołąb grzywacz? Ciekawostki na temat tego ciekawego ptaka wymieniamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Jak wygląda gołąb grzywacz? Gdzie możemy spotkać grzywacza? Charakterystyczne zachowanie grzywacza Gniazdo gołębia grzywacza Jak długo żyją grzywacze? Czy gołąb grzywacz jest szkodnikiem? Mówiąc o gołębiach, większość osób ma na myśli jeden gatunek, który przystosował się do życia w środowisku miejskim. Należy jednak podkreślić, że rodzina gołębiowatych obejmuje aż 42 rodzaje i 309 gatunków. W Polsce żyje czterech przedstawicieli rodzaju Columba: sierpówka, turkawka, siniak i grzywacz. Ostatni z wymienionych jest klasyfikowany jako największy, nie tylko w naszym kraju, ale i w całej Europie. Jak wygląda gołąb grzywacz? Jak na gołębia, grzywacz (czyli Columba palumbus) jest naprawdę dużym ptakiem. Pod tym względem, musi uznać wyższość swojego krewniaka z rodziny gołębiowatych – korońca plamoczubego – który zamieszkuje endemicznie Nową Gwineę. Na Starym Kontynencie nie ma jednak konkurencji w obrębie swojego rodzaju. Gołąb grzywacz osiąga długość od 41 do 45 cm, a rozpiętość jego skrzydeł zamyka się w przedziale 70–75 cm. Dorosły osobnik osiąga masę od 280 do 690 cm. Samiec jest nieznacznie cięższy od samicy, jednak w przypadku tego gatunku nie można mówić o występowaniu dymorfizmu płciowego. Dojrzałe osobniki wyróżniają się zaokrągloną sylwetką z mocno uwydatnioną piersią, małą głową i dużym ogonem. Gołąb Joe pokonał 13000 km i znalazł nowy dom. Władze Australii chcą go uśpić Gołąb wyścigowy, który przypadkowo przybył ze Stanów Zjednoczonych do Australii, został uznany za zagrożenie dla krajowej kwarantanny i bezpieczeństwa zdrowotnego. Urzędnicy chcą uśpić... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/joe-pokonal-13000-km-prawdopodobnie-jako-pasazer-na-gape-na-jednym-ze-statkow-towarowych-fot-youtube-vesa-channel-c59417b.jpeg" width="938" height="528" alt="Joe pokonał 13000 km, prawdopodobnie jako pasażer na gapę na jednym ze statków towarowych (fot. YouTube/Vesa Channel)" title="Joe pokonał 13000 km, prawdopodobnie…

golab-grzywacz-ciekawostki-o-najwiekszym-sposrod-europejskich-golebi-fot-shutterstock-3c84b64.jpg
width: 1000
height: 800

Taksydermia, czyli drugie życie zwierząt
type: item
date: 2022-08-05T11:45:00.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: bizon
subject: dzikie zwierzęta
subject: ekologia
subject: gołębie
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: W rękach preparatora nawet wymarłe zwierzęta mogą wyglądać jak żywe. Ale między konserwacją a ochroną gatunków istnieje pewne napięcie.
encoded: W tym artykule: Taksydermia – Co to jest? Kontrowersje wokół taksydermii Lista wstydu Kto wymyślił taksydermię? W przestronnym centrum konferencyjnym w St. Charles w stanie Missouri mijam zebrę podrzucającą lwicę na wysokość 5 metrów i białego rekina naturalnych rozmiarów w pościgu za młodą foką. Wielkie drapieżniki królestwa zwierząt – lwy, pumy, lamparty i wilki – prężą się wzdłuż alejek, zmuszone dzielić się przestrzenią z bawołem afrykańskim, garną i grzechotnikiem. Goście przybywający na mistrzostwa świata w taksydermii (preparowaniu zwierząt) po drodze do sal mogą stanąć oko w oko z żyrafą, której szyja i głowa zostały ułożone w pozycji, jakby schylała się do wodopoju. Ciało zwierzęcia jest jednak nieobecne. Wewnątrz szyi umieszczono obrazek prezentujący miniaturowe żyrafy spokojnie podgryzające liście na drzewach. Taksydermia – Co to jest? Sztuka taksydermii przeszła kilka etapów rozwoju, będąc ilustracją pewnego paradoksu: ludzie mający w sobie dużo entuzjazmu do zabijania zwierząt niekiedy przejawiali go także w sprawie ich ochrony. Nastoletni adept taksydermii Theodore Roosevelt (późniejszy prezydent USA) wyrósł na aktywnego myśliwego polującego na duże zwierzęta. Był też współzałożycielem towarzystwa ochrony zwierzyny łownej, które stworzyło podwaliny pod współczesną politykę ochrony dzikiej fauny w Stanach Zjednoczonych. Od początku XIX w. myśliwi przynosili swe trofea tapicerom do wypchania i taksydermia odgrywała ważną rolę w dziedzinie ochrony zwierząt. Właściwie wykonana, pozwala nam na bliskie spotkanie ze stworzeniami, których na wolności moglibyśmy nigdy nie zobaczyć. Widoku nie przesłaniają nam klatki i płoty, jak w zoo, a same zwierzęta zwykle ułożone są w pozycjach naturalnie przybieranych na swobodzie. Kontrowersje wokół taksydermii – W tym doświadczeniu jest coś pierwotnego – mówi Timothy Bovard, taksydermista z Muzeum Historii Naturalnej Hrabstwa Los Angeles. To właśnie dlatego po latach pisania o nielegalnych praktykach wobec dzikich zwierz…

taksydermia-4311ede.jpeg
width: 3072
height: 2048

Gołąb Joe pokonał 13000 km i znalazł nowy dom. Władze Australii chcą go uśpić
type: item
date: 2021-01-14T14:23:57.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: australia
subject: gołębie
subject: kwarantanna
subject: ptaki
subject: stany zjednoczone
subject: Travel
description: Gołąb wyścigowy, który przypadkowo przybył ze Stanów Zjednoczonych do Australii, został uznany za zagrożenie dla krajowej kwarantanny i bezpieczeństwa zdrowotnego. Urzędnicy chcą uśpić ptaka.
encoded: Był drugi dzień świąt Bożego Narodzenia, kiedy Kevin Celli-Bird znalazł na swoim podwórku w Melbourne wyczerpanego ptaka. – Był dość wychudzony, więc pokruszyłem suche ciastko i zostawiłem je dla niego - powiedział mężczyzna agencji prasowej AP. – Następnego dnia zjawił się z powrotem przy naszej fontannie, więc wyszedłem na zewnątrz, aby mu się przyjrzeć. Był dość słaby i nie wydawał się tak bardzo się mnie obawiać. Zobaczyłem, że ma niebieską opaskę na nodze, co oczywiście oznaczało, że należy do kogoś, więc udało mi się go złapać – powiedział Celli-Bird. Szukając informacji na temat gołębia w sieci, mężczyzna natrafił na wiadomość o gołębiu wyścigowym, który zaginął w czasie wyścigu w zachodnim Oregonie w Stanach Zjednoczonych. Co ciekawe, wyścig miał miejsce w październiku. American Pigeon Union z siedzibą w Oklahomie potwierdziło, że Joe (Kevin nadał mu imię na cześć prezydenta-elekta USA Joe Bidena) był zarejestrowany na właściciela w Montgomery w Alabamie. Celli-Bird powiedział, że próbował skontaktować się z właścicielem, ale jak dotąd mu się to nie udało. Eksperci podejrzewają, że gołąb „złapał stopa” na statku towarowym, aby przepłynąć Pacyfik. Fakt, że ptak przebył 13000 km, a jego podróż trwała dwa miesiące sprawił, że sprawą zainteresowały się media. Ale fotografie na pierwszych stronach lokalnych gazet, choć przyniosły rozgłos, to nie przyczyniły się do poprawy losu Joego. Po publikacjach do Kevina zgłosili się przedstawiciele australijskiego urzędu ds. kwarantanny, zaniepokojeni groźbą przeniesienia infekcji – i nie chodzi o koronawirusa. Urzędnicy twierdzą, że gołąb stanowi „bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa biologicznego” dla populacji ptaków i przemysłu drobiarskiego w Australii. Zadzwonili do mężczyzny prosząc o złapanie gołębia i przekazanie go inspekcji weterynaryjnej. – Mówią, że jeśli pochodzi z Ameryki, to martwią się chorobami ptaków. Chcieli wiedzieć, czy mogę im pomóc. Powiedziałem, że nie mogę go złapać, mogę podejść na odległość 50 …

joe-pokonal-13000-km-prawdopodobnie-jako-pasazer-na-gape-na-jednym-ze-statkow-towarowych-fot-youtube-vesa-channel-07d0045.jpeg
width: 1602
height: 901

Czy "Jurrasic Park" mógłby zaistnieć? Wskrzeszanie wymarłych gatunków
type: item
date: 2020-03-11T06:00:00.000Z
creator: Carl Zimmer
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: gołębie
subject: klonowanie
subject: Kultura
subject: Wolny czas
subject: zagrożone gatunki
description: Przywracanie do życia wymarłych gatunków przestało być fantazją. Ale czy to dobry pomysł?
encoded: 30 lipca 2003 r. zespół hiszpańskich i francuskich naukowców odwrócił bieg czasu, przywracając życie zwierzęciu, które było już gatunkiem wymarłym. Badacze niemal natychmiast oglądali jego powtórne wymarcie. Była to kozica znana jako bucardo – koziorożec pirenejski (Capra pyrenaica pyrenaica). Piękne zwierzę o długich, łagodnie wygiętych rogach, osiągające wagę 100 kg. Przez tysiące lat żyło wysoko w Pirenejach, górach oddzielających Francję od Hiszpanii, gdzie wspinało się po turniach, skubiąc liście i pędy. Przetrzymywało ostre zimy. Potem pojawił się człowiek ze strzelbą. W ciągu kilku stuleci myśliwi drastycznie zmniejszyli pogłowie bucardo. W roku 1989 hiszpańscy badacze zrobili spis z natury i stwierdzili, że przetrwał może tuzin pojedynczych sztuk. Po 10 latach została tylko jedna – samica nazwana Celia. Ekipa z Parku Narodowego Ordesa i Monte Perdido, kierowana przez weterynarza parkowego Alberto Fernándeza-Ariasa, schwytała zwierzę w pułapkę, nałożyła mu obrożę z nadajnikiem radiowym i puściła wolno. Dziewięć miesięcy później emitowany z nadajnika sygnał zamienił się w długie, jednostajne buczenie – znak zwiastujący, że Celia nie żyje. Znaleziono ją zgruchotaną pod obalonym drzewem. Wraz ze śmiercią Celii oficjalnie uznano bucardo za gatunek wymarły. Żyły jednak komórki Celii, zachowane w laboratoriach Saragossy i Madrytu. W ciągu kilku następnych lat zespół fizjologów rozrodu kierowany przez José Folcha wprowadził jądra tych komórek do jajeczek kozich, z których usunięto własne DNA. Dokonano implantacji u matek zastępczych. Z 57 zwierząt tylko 7 zaszło w ciążę. Wśród tej siódemki wystąpiło sześć poronień, ale jedna matka – mieszaniec podgatunku koziorożca pirenejskiego Capra pyrenaica victoriae i kozy – donosiła klon Celii. Folch z kolegami przeprowadził cesarskie cięcie i nastąpiły narodziny 2,5-kilogramowego klona. Fernández-Arias, trzymając bucardo w ramionach, widział, że noworodek ledwie łapie powietrze, wyciągając groteskowo język z pyszczka. Po 10 m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c8bcf36f1bdc617b57b22ff80d409bdf1b82754c-d63ea16.jpeg
width: 910
height: 597

O tym, kto stoi na czele stada, wcale nie decyduje siła
type: item
date: 2015-11-26T11:09:39.000Z
creator: papauthor
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: gołębie
subject: stado
description: Niektóre ptaki są z natury szybsze, dlatego konsekwentnie lecą z przodu, gdzie siłą rzeczy zajmują pozycje przywódczą. Mechanizm przewodzenia w stadzie ptaków przedstawili naukowcy w "Current Biology".
encoded: Wiele ptaków przemieszcza się w stadach, pokonując w ten sposób nawet tysiące kilometrów. Naukowcy zastanawiali się, jak właściwie ptaki decydują, który z nich będzie leciał na czele i prowadził pozostałe? Kwestię tą wyjaśnili częściowo autorzy publikacji w "Current Biology". Ich zdaniem przywództwo to kwestia prędkości lotu, przynajmniej u gołębi. Bo choć wiele ptaków lata stadnie, to chyba właśnie gołębiom poświęcono najwięcej badań w tym zakresie. Fakt, że można je hodować sprawia, że łatwiej jest też wpływać na skład stad oraz miejsce, z którego wyruszą do domu – zwraca uwagę główny autor badania, Benjamin Pettit z Oxford University. Naukowcy dość dobrze rozumieją też procesy związane z orientacją gołębi w przestrzeni (zwłaszcza nauką drogi powrotnej). Naukowcy przypominają, że stado ptaków ma wyraźną strukturę hierarchiczną, wynikającą z dominacji jednych osobników nad drugimi. Nie ma ona jednak nic wspólnego z tym, kto przewodzi w locie. I nawet specjalny, "lotniczy" trening osobników nie sprawia, że zbliżają się do pozycji przywódczej. Rozwój technologii czujników pozwolił zbadać z niespotykaną dotychczas precyzją koordynację stad gołębi w locie. Mininadajniki GPS, meldujące pozycję ptaków, pozwalają śledzić nie tylko trasy gołębi, ale i minimalne opóźnienia w czasie, które pojawiają się, gdy członkowie lecącego stada muszą na siebie wzajemnie reagować. W najnowszym badaniu naukowcy porównali zachowanie gołębi lecących w stadzie i samodzielnie. Wykazali, że dobrym wskaźnikiem przywódczych zdolności gołębi jest jego prędkość w czasie lotów. – Niektóre ptaki są w naturalny sposób szybsze i konsekwentnie lecą z przodu, gdzie siłą rzeczy muszą się zajmować nawigacją, co z perspektywy przyszłych lotów oznacza, że będą lepiej znały drogę – mówi Dora Biro z University of Oxford. – Można to porównać do efektu "pasażer-kierowca": kierowcy auta muszą zwracać uwagę na drogę, podczas gdy pasażerowie zwykle nie potrafią jej sobie przypomnieć, zwłaszcza jeśli w czasie szuk…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c3ef7f13e0d3b90dd084473075e5ecc3322a9d43-cf99a63.jpeg
width: 5472
height: 3648

Gołębia pauza. Mistrzowski manewr w locie
type: item
date: 2015-10-15T13:11:00.000Z
creator: Lindsay N. Smith
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: gołębie
subject: ptaki
description: Mimo że ich chybotliwy chód może wyglądać komicznie, w locie gołębie są nie lada mistrzami.
encoded: Posiadły niezwykłą umiejętność poruszania się po mieście, zwinnie przemieszczając się między budynkami i omijając wiele miejskich przeszkód. David Williams wraz z kolegami z Uniwersytetu Harvarda zbadał podniebne manewry tego gatunku by dowiedzieć się, jak udaje im się unikać kolizji. Podczas badań Williams pozwolił najpierw dzikim gołębiom przelatywać przez pusty korytarz. Następnie, postawił w korytarzu pionowe słupy w różnych odstępach i nagrywał zmieniony tor lotu ptaków. Spodziewał się, że za każdym razem będą wykonywać ten sam manewr, by uniknąć zderzenia. Ptaki jednak wykorzystywały dwa różne ruchy, które badacze nazwali „pauzą”, kiedy skrzydła zatrzymywały się na samym szczycie ruchu skrzydłami, i „składaniem”, gdy ptak odchyla skrzydła do tyłu. Pauzowanie okazało się lepszym rozwiązaniem do utrzymania wysokości, natomiast składanie było skuteczniejsze tam, gdzie ptak musiał przecisnąć się przez wąskie szczeliny i zachować stabilność w przypadku zderzenia. —Lindsay N. Smith

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9a961a351ca70e2cfe3b5f85b173b50463ef5e18-d03e50f.jpeg
width: 4000
height: 2913

Gołąb wędrowny: nie ma go już od stu lat
type: item
date: 2014-09-03T20:00:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ekologia
subject: gołębie
subject: ptaki
description: Sto lat temu, a dokładnie 1 września 1914 roku zmarła Martha – ostatni przedstawiciel gatunku Ectopistes migratorius – gołąb wędrowny
encoded: Jeszcze kilka dekad przed jej śmiercią gołębi wędrownych było na świecie mnóstwo. Na początku XIX wieku uważało się, że jest to najliczniejszy gatunek ptaka na ziemi, a liczba osobników sięgała 5 miliardów sztuk. Gołębie wędrowne żyły w ogromnych koloniach, a ich przeloty przesłaniały niebo na całe godziny. Jednak polowania (czasem wystarczyło strzelić na ślepo w niebo, by ubić kilkadziesiąt sztuk) połączone z utratą środowisk naturalnych (ptaki żywiły się głównie nasionami kasztana amerykańskiego) spowodowały dramatyczny spadek liczby przedstawicieli gatunku. Miało to miejsce szczególnie w latach 1870-1890. Po 1900 roku na wolności nie żył już ani jeden ptak. Kilka sztuk znajdowało się w niewoli na Uniwersytecie w Chicago. Po śmierci Marthę zamrożono i przewieziono do muzeum Smithsonian.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/934962ba3d59365421656a7efa0889389febf472-5013a6b.jpeg
width: 290
height: 429