Poznaliśmy stylówkę ludzi sprzed 7 tysięcy lat. Nakrycia głowy były imponujące
Czapa wykonana z piór sów oraz skór zajęcy, opaska z naszytymi rzędami kłów jelenia, kołnierz z piór ptaków wodnych i futro ze skór kun – tak ubrani byli mieszkańcy północnej Europy 7 tysięcy lat temu. W jaki sposób się tego dowiedzieliśmy, skoro garderobę wykonano z ulegających szybkiemu rozkładowi materiałów organicznych, a nie z „wiecznego” poliestru?
Przenosimy się do Skanii w południowej Szwecji u wybrzeżu Morza Bałtyckiego. Znajdują się tam stanowiska archeologiczne Skateholm I i II. Pochodzą z późnego mezolitu i były użytkowane w przybliżeniu między 5200 a 4800 rokiem p.n.e. Żyła tam społeczność łowców, zbieraczy i rybaków, która była bardzo jednorodna i doskonale przystosowana do zasobnego środowiska przybrzeżnej laguny. W tych miejscach archeolodzy odkryto łącznie 87 grobów, w których złożono zarówno ludzi, jak i psy. W jamach grobowych zachowały się szkielety ludzkie, narzędzia kamienne oraz liczne ozdoby wykonane z kości, poroża jelenia i zębów zwierząt. Tymczasem naukowcy opublikowali właśnie artykuł, w którym opisali kompletne ubiory wybranych zmarłych. Jak to możliwe, skoro nie zachowały się do naszych czasów? Dokumentacja to podstawa Obecne badania przeprowadzono na materiałach pozyskanych przez archeologów w czasie wykopalisk w latach 80. XX wieku. Szczęśliwie dokumentację wykonano wzorowo. Informacje o ubiorze pradziejowych ludzi pochodzą z analizy mikroskopijnych szczątków organicznych (włókien, włosów i piór), które przetrwały w osadach otaczających szkielety. Mimo że w magazynie była pokojowa temperatura, to materia organiczna przetrwała. Badano próbki wypełniska grobów, pobrane pierwotnie z myślą o analizach pyłkowych. Wybierano je z miejsc o ciemniejszym zabarwieniu lub skupiska pigmentu – ochry. Teraz naukowcy przyjrzeli się próbkom z wykorzystaniem nowoczesnej techniki separacji włókien wspomaganej wodą, która pozwoliła na wyodrębnienie z ziemi cząsteczek o wielkości zaledwie 0,2–2,9 mm. Dzięki temu, że archeolodzy w latach 80. zachowali próbki gleby, możliwe było „zobaczenie” ubrań, które dla gołego oka były całkowicie niewidoczne i uznawane za dawno rozłożone. – Ogólnie rzecz biorąc, futra, włókna roślinne i inne miękkie materiały organiczne były odnajdywane tylko w określonych warunkach, takich jak stanowiska podwodne lub lodowce. Na przykład futrzana odzież Ötziego, znaleziona we włoskich Alpach, niedaleko granicy z Austrią, zachowała się tak dobrze, że możliwe było odtworzenie jego stroju. Dzięki naszej metodzie możliwe jest znalezienie mikroskopijnych włókien nawet w obszarach o złych warunkach konserwatorskich – zauważa dr Tuija Kirkinen, która jest współautorką badania. Stylówka łowców i zbieraczy Na podstawie drobiazgowej analizy w przypadku dwóch grobów udało się zrekonstruować odzież zmarłych. Oto, w co byli ubrani – zarówno kobiety, jak i mężczyźni: Imponujące nakrycia głowy. Na głowie mieli rodzaj czapek z piór sów oraz skór zajęcy. Ozdobne opaski z zębów. Rzędy kłów jelenia szlachetnego naszyte na organiczne podłoże. Krótkie peleryny z piór (głównie posiadały je kobiety). Okrycia ramion wykonane z piór ptaków wodnych, np. kaczek lub gęsi. Ubrania wierzchnie typu „parka”. Odzież wykonana ze skór ptaków wodnych, ceniona za właściwości izolacyjne i trwałość. Szaty i peleryny futrzane. Wykonane ze skór drapieżników (kun, kotowatych, lisów), często używane jako wyściółka lub okrycie. Dekoracje rękawów przy dłoniach wykonane z piór ptaków drapieżnych, np. jastrzębi lub orłów. Wielokolorowe obuwie z białego, zimowego futra gronostaja (lub łasicy), połączonego z ciemniejszym futrem kotowatych; wykończenie butów składało się z piór i skór ptasich, co nadawało im unikatową kolorystykę. Wystrojeni tylko w obliczu śmierci? Pradziejowa moda Dane etnograficzne sugerują, że skóry ptaków wodnych były powszechnie używane do wyrobu odzieży codziennej ze względu na ich trwałość i właściwości izolacyjne. Bogato zdobione stroje i nakrycia głowy prawdopodobnie służyły za życia jako wyznaczniki pozycji społecznej lub ról pełnionych w grupie. Elementy takie jak pióra sów czy drapieżników mogły być częścią ubiorów szamańskich, wykorzystywanych podczas ceremonii. Obecność mikrośladów organicznych w grobach osób o różnym wieku i płci sugeruje, że materiały te stanowiły standardowy element kultury materialnej żyjącej społeczności. Jednak niektóre elementy, jak warstwy futra czy piór pod ciałem, mogły być przygotowywane specjalnie jako wyściółka lub owinięcie zmarłego podczas pogrzebu. Znaleziska te są zatem uważane za bezpośredni dowód na to, jak faktycznie ubierali się ludzie w późnym mezolicie, a nie tylko za przedmioty stworzone na potrzeby kultu zmarłych. Dlatego można domniemywać, że większość zidentyfikowanych ubrań była noszona na co dzień. Źródło: Archaeological and Anthropological Sciences Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
W wyniku mutacji genetycznej w Finlandii pojawiły się koty o nowym umaszczeniu. Jak wyglądają „salmiaki”?
Naukowcy zbadali, które geny są odpowiedzialne za pojawienie się w Finlandii kotów o zupełnie nowym umaszczeniu. „Salmiaki” mają nietypowe szare odcienie futra, od białego po całkowicie czarne.
W tym artykule: Koty w smokingach? Nie do końca Kto badał „salmiaki”? Mutacje w genomie „salmiaków” Zdrowe jak „salmiaki” Ta historia zaczyna się w Petäjävesi, niewielkiej fińskiej gminie. Znana jest głównie z zabytkowej świątyni luterańskiej z XVIII w., wpisanej na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Jednak w 2007 r. w Petäjävesi doszło do pewnego zdarzenia, które również przyciągnęło uwagę naukowców. Tym razem nie byli to specjaliści do sakralnej architektury. Jak ustalili badacze, siedemnaście lat temu wśród kotów domowych mieszkających w Petäjävesi pojawił się nosiciel nowej mutacji genetycznej. Daje ona niespodziewany efekt. Koty z tą mutacją mają nietypowe biało-szare umaszczenie. Z powodu podobieństwa do popularnej w Finlandii słonej lukrecji (po fińsku salmiakki) biolodzy zaproponowali nazwanie ich „salmiakami”. Koty w smokingach? Nie do końca Jak wygląda „salmiak”? Na pozór to dwukolorowy kot, którego niekiedy określa się jako tuxedo (ang. smoking). Koty tuxedo mają czarne głowy, plecy i nosy, ale biały pyszczek, pierś i łapy. „Salmiaki” je przypominają, czasem mocno, jednak z pewną zasadniczą różnicą. Otóż w przypadku tych kotów na poszczególne włosy nałożony jest gradient. Czyli np. włosy na karku są czarne u podstawy, a później czym wyżej, tym stają się jaśniejsze. Końcówki ich ogonów też mogą być całkowicie białe. Przy tym wszystkim „salmiaki” mogą nosić klasyczne „smokingi”. Czyli mieć biały pyszczek, brzuch i łapy, niekiedy z plamami w ich obrębie. Kto badał „salmiaki”? Kociaki o zupełnie nowym umaszczeniu postanowiła zbadać Heidi Anderson z ośrodka Mars Petcare Science & Diagnostics w Helskinkach. W czasie badań to właśnie jej zespół wymyślił, by zwierzęta nazwać od popularnych w Skandynawii cukierków. Celem naukowców było ustalenie, które geny odpowiadają za pojawienie się „salmiaków”. By zaleźć odpowiedź, badacze wpierw zajęli się poszukiwaniem odpowiednich kotów. Ogłaszając się w mediach, wytropili ich właścicieli z całej Finlandii. Najpierw testy DNA objęły wszystkie warianty genów, o których było już wiadomo, że odpowiadają za biały kolor kociej sierści. Jednak taka analiza nic nie dała. Żaden ze znanych wariantów genów nie decydował o lukrecjowym futrze „salmiaków”. Po raz pierwszy zbadano, które rasy kotów żyją najdłużej, a które najkrócej. Różnica to kilka lat Masz w planach adopcję lub kupno kota? Sprawdź, jak długo żyją poszczególne rasy kotów. Naukowcy twierdzą, że opracowane przez nich badania mogą pomóc właścicielom czworonogów w podej... Mutacje w genomie „salmiaków” Rozwiązanie zagadki przyniosło dopiero zsekwencjonowanie całego genomu dwóch kotów z biało-szarym futerkiem. Okazało się, że na jednym z chromosomów występuje nieznana dotychczas mutacja zlokalizowana w pobliżu genu KIT. Gen ten wiąże się z różnymi odcieniami białawego umaszczenia u różnych zwierząt domowych. Jak powiedziała Anderson „New Scientistowi” – w DNA „salmiaków” brakowało ogromnej części sekwencji poniżej genu KIT. Wiedząc już, czego szukać, naukowcy opracowali test genetyczny mający potwierdzić, że mutacja odpowiada za lukrecjowe futerko. Test wykonano dla 181 kotów. Tylko trzy spośród nich były „salmiakami”. I wszystkie trzy odziedziczyły odkrytą mutację zarówno po swoim ojcu, jak i swojej matce. Badanie potwierdziło, że wariant genetyczny zmieniający futerko kotów jest recesywny. Czyli – kot musi odziedziczyć go po obojgu rodzicach, żeby mieć biało-szare umaszczenie. W badanej grupie znaleziono również trzy koty, które odziedziczyły „salmiakowy” gen tylko po jednym z rodziców. Nie miały futra „salmiaków”. Pozostałe 175 kotów zaś w ogóle nie było nosicielami wykrytej mutacji. Zdrowe jak „salmiaki” – To futro od lat budziło ogromny podziw – mówi Heidi Anderson. – To naprawdę ekscytujące, że mamy teraz pewne genetyczne wyjaśnienie tego zjawiska – dodaje. W pracy, której jest główną autorką (opublikowanej w czasopiśmie naukowym „Animal Genetics”), znajdują się jeszcze inne ciekawe informacje o „salmiakach”. Wcześniej podejrzewano, że koty te mogą być niepłodne. Dlaczego? Ponieważ było ich stosunkowo mało w całej kociej populacji. Jednak niedawno kocica-salmiak urodziła cztery kocięta. Tym samym, jak piszą badacze, hipoteza o niepłodności została obalona. Czego jeszcze dowiedzieliśmy się o „salmiakach”? Mają oczy zielone lub żółte, podobnie jak większość swoich pobratymców. Nietypowe umaszczenie zachowują zaś przez całe życie. Źródło: New Scientist, Animal Genetics. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Krawiectwo w paleolicie. Archeolodzy odnaleźli narzędzia do szycia sprzed 40 tys. lat
Naukowcy przeprowadzili analizę artefaktów, które odnaleziono w Hiszpanii. Badacze stwierdzili, że to prawdopodobnie najstarsze narzędzia do szycia w Europie.
W tym artykule: Ludzie tworzyli ubrania już ponad 300 tys. lat temu Narzędzia do szycia odnaleziono w Hiszpanii Autorzy po raz pierwszy opisali, jak w paleolicie wyglądało krawiectwo Nie można jednoznacznie stwierdzić, kiedy człowiek po raz pierwszy zdecydował się porzucić nagość na rzecz zwierzęcych futer. Naukowcy uważali, że ludzie wytwarzali prymitywną odzież od co najmniej 120 tys. lat. Udowodnili to w 2021 roku naukowcy z Instytutu Maxa Plancka w Niemczech. Uczeni przebadali kilkanaście tysięcy fragmentów kości, które pochodziły z marokańskiej jaskini Contrebandiers. Na podstawie analizy badacze stwierdzili, że już wtedy ludzie używali narzędzi wykonanych z kości do przygotowywania skór i futer. Ludzie tworzyli ubrania już ponad 300 tys. lat temu Rok później archeolodzy przeanalizowali kości wymarłych niedźwiedzi jaskiniowych, które odnaleziono w Niemczech. Na kościach śródstopia i paliczkach znajdowały się specyficzne nacięcia. Datowanie radiowęglowe wykazało, że szczątki zwierzęcia pochodzą sprzed ok. 300 tys. lat. Badacze stwierdzili, że ludzie w północnej Europie byli wówczas w stanie przetrwać mroźną zimę, m.in. dzięki wytwarzaniu ubrań. W tamtych czasach skóry i futra służyły jednak wyłącznie do okrywania zmarzniętych ciał. Ludzie nie znali się na sztuce krawieckiej, która jeszcze nie istniała. Nie zastanawiali się wiec nad tym, co jest modne i wygląda dobrze, a co nie. Jednak najnowsze badania wykazały, że świadomość „stylu” mogła pojawić się znacznie wcześniej, niż dotychczas przypuszczano. Narzędzia do szycia odnaleziono w Hiszpanii W hiszpańskiej gminie Gavà w prowincji Barcelona, archeolodzy odnaleźli artefakty sprzed 39 600 lat. Jeden z nich wykonano z fragmentu kości biodrowej konia lub prehistorycznego tura. Naukowcy twierdzą, że przedmiot został poddany obróbce i przypominał narzędzie do robienia dziur. W najnowszym wydaniu czasopisma naukowego „Science Advances” badacze opisali interpretację, według której jest to dowód na najstarsze w Europie prace krawieckie. Naukowcy odtworzyli wygląd nastolatka sprzed 8 tys. lat. To jeden z najstarszych norweskich szkieletów Twórca rekonstrukcji szczątek przypuszcza, że chłopiec czekał na rodzinę i przyjaciół. Zmarł samotnie w jaskini, opierając się o ścianę. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/naukowcy-odtworzyli-wyglad-nastolatka-sprzed-8-tys-lat-to-jeden-z-najstarszych-norweskich-szkieletow-d585d9c.jpg" width="938" height="528" alt="Naukowcy odtworzyli wygląd nastolatka sprzed 8 tys. lat. To jeden z najstarszych norweskich szkieletów" title="Naukowcy odtworzyli wygląd nastolatka sprzed 8 tys. lat. To jeden z najstarszych norweskich szkieletów" /> – Biorąc pod uwagę wiek tego przedmiotu, a także na inne artefakty, które odkryto w pobliżu, uważamy, że należały do przedstawiciela Homo sapiens – twierdzi Luc Doyon, badacz z Université de Bordeaux, który kierował najnowszymi wykopaliskami. Naukowiec przypomina jednak, że przedmioty, które uważa się za najwcześniejsze igły do szycia w historii, pochodzą sprzed ok. 61 tys. lat i zostały znalezione w Afryce Południowej. Prymitywna igła do szycia została również odkryta w syberyjskiej Jaskini Denisowej i miała ok. 50 tys. lat. Prof. Doyon zwraca jednak uwagę, że przedmiot przypominający dziurkacz krawiecki sugeruje, że 40 tys. lat temu nasi przodkowie mogli wykonywać naprawdę wyrafinowane stroje. Być może tym ubraniom daleko było do haute couture, ale badacz uważa, że Homo sapiens w Europie po raz pierwszy mógł zacząć zwracać uwagę na wygląd noszonej przez siebie odzieży. Autorzy po raz pierwszy opisali, jak w paleolicie wyglądało krawiectwo Właśnie dlatego potrzebował narzędzi, które umożliwią mu dokładniejsze szycie i poprawki. Autorzy nowego odkrycia sugerują, że ludzie za pomocą narzędzia tworzyli w skórach dziury, które następnie przeplatali sznurkami, aby łączyć poszczególne elementy skór. Naukowcy przeprowadzili analizę kości, aby zweryfikować inne hipotezy. Jedna z nich głosiła, że kość zawdzięcza swój specyficzny kształt bliższemu spotkaniu z drapieżnym zwierzęciem. Badacze twierdzą jednak, że ślady ugryzień mięsożerców są inne i mniej regularne. Ponadto autorzy odkryli, że kość była modyfikowana aż sześciokrotnie. Problem polega na tym, że odnaleziona kość być może jest jedynie fragmentem większego urządzenia. Znajdują się w niej wygrawerowane dziury różnej wielkości. Doyon uważa, że była to dolna część narzędzia. Górny fragment natomiast prawdopodobnie miał ostre wypustki. Pomiędzy te dwa elementy wkładano skórę, a następnie zaciskano dziurkacz, aby stworzyć w niej otwór. – W naszych badaniach odtworzyliśmy ten górny fragment dziurkacza, a następnie sprawdziliśmy, jak urządzenie mogłoby działać. Okazało się, że mogłoby być skutecznym narzędziem do tworzenia dziur – twierdzą autorzy odkrycia. Dowody z Canyars w gminie Gavà wskazują, że skuteczna technika nakłuwania była dobrze rozwinięta w Europie Południowej na początku górnego paleolitu – dodają badacze. – Po raz pierwszy przedstawiamy, jak mogła wyglądać sztuka krawiecka w prehistorii – twierdzi Doyon. Źródło: Science Advances Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Zwierzęta futerkowe – sprawdź, ile wiesz o tych gatunkach
Zwierzęta futerkowe, jak wskazuje na to sama nazwa, to gatunki hodowane dla ich futra. Świadomość społeczna zmienia się tak samo dynamicznie jak moda i dziś znaczenie przemysłu futrzarskiego ulega marginalizacji. Piękno tych gatunków wolimy podziwiać nie w szafach, a w ich naturalnym środowisku. Niektóre zwierzęta futerkowe są też hodowane hobbystycznie i nic dziwnego - są łatwe w utrzymaniu i idealnie sprawdzają się w roli pierwszego zwierzaka dla dziecka. Jakie rozróżniamy gatunki zwierząt futerkowych? Co należy wiedzieć o hodowli tych czworonogów w warunkach domowych?
W tym artykule: Zwierzęta futerkowe domowe Dzikie zwierzęta futerkowe Hodowanie zwierząt futerkowych Ciekawostki o zwierzętach futerkowych Zwierzęta futerkowe przestają być traktowane jako surowiec dla przemysłu futrzarskiego. Coraz więcej państw wprowadza zakaz ich hodowli celem dostarczania skór. Nie ma jednak żadnych przeciwwskazań przed hobbystycznym hodowaniem takich zwierzaków w warunkach domowych i może okazać się to bardzo dobrym pomysłem dla osób, które nie mają czasu, by opiekować się bardziej absorbującym czworonogiem, jak choćby psem czy kotem. Przy odpowiedniej trosce, te sympatyczne futrzaki okazują się niezwykle towarzyskie. Zwierzęta futerkowe domowe Podobnie jak zwierzęta do terrarium, domowe zwierzęta futerkowe dostarczają właścicielowi sporej frajdy - obserwacja ich zachowań i zwyczajów to interesujące doświadczenie. Szynszyla mała Te sympatyczne zwierzaki naturalnie występują w wyżynnych obszarach Chile. Najczęściej charakteryzują się szarym lub beżowym umaszczeniem z domieszką koloru białego na brzuchu. Mają duże, okrągłe uszy i ciemne, błyszczące oczy. To jedne z najbardziej ruchliwych zwierząt futerkowych, więc hodowca musi zadbać o odpowiednie warunki dla swojego ulubieńca, a być może nawet dwóch ulubieńców, bo szynszyle mają silnie rozwinięty instynkt stadny i doskonale czują się w towarzystwie innych przedstawicieli swojego gatunku. Królik domowy Króliki należą do najczęściej wybieranych domowych zwierząt futerkowych, głównie ze względu na ich radosne, towarzyskie usposobienie. Są ufne i łagodne, a ich oswojenie i wychowanie nie nastarcza dużych trudności. Warto jednak pamiętać, że te sympatyczne zwierzęta roślinożerne mają tendencję do otyłości. Karmę i częstotliwość karmienia należy więc dobrać do wymogów konkretnej rasy. Te zwierzęta nie boją się ścięcia głowy. Wiedzą, jak ją przywrócić Stułbie wyróżniają się szczególnymi zdolnościami regeneracyjnymi. Po odcięciu głowy wyrasta im nowa. Kawia domowa Kawia domowa, znana powszechnie jako świnka morska, pochodzi z Ameryki Południowej. Podobnie jak królik, występuje w wielu rasach i jest tak samo często wybierana jako zwierzak domowy. Należą do grupy zwierząt, które mocno przywiązują się do swojego opiekuna. Warto mieć to na uwadze, bo świnki morskie często domagają się atencji i zwykle robią to bardzo głośno. Dzikie zwierzęta futerkowe W polskich lasach, nie brakuje zwierząt futerkowych. Najciekawsze z nich opisujemy poniżej. Lis rudy Te piękne zwierzęta obdarzone rudym futrem wywodzą się z Eurazji, ale dziś można spotkać je w wielu zakątkach świata, także w Ameryce Północnej i Australii. Jego kosmopolityczna natura wynika z łatwego przystosowania do najróżniejszych warunków klimatycznych. Lisy zaliczane są do gatunków drapieżnych, ale warto podkreślić, że w diecie tego zwierzęcia nie brakuje też roślin. Norka amerykańska Te niewielkie ssaki z rodziny łasicowatych pochodzą pochodzą z Ameryki Północnej, ale dziś można spotkać je także na terenie Europy i Ameryki Południowej, gdzie osobniki tego gatunku były sprowadzane dla ich futra - miękkiego, gęstego, o brązowej maści. Niewielkie zwierzaki charakteryzują się sympatyczną aparycją, ale należy pamiętać, że mówimy tu o wyjątkowo agresywnym drapieżniku o silnie rozwiniętym instynkcie terytorialnym. Norki ochoczo podejmują walkę, często nawet z większymi zwierzętami. Królik europejski Króliki europejskie często są błędnie mylone z zającami. W odróżnieniu od swoich krewniaków, są bardziej krępe, a ich uszy są krótsze od głowy. Osiągają 40 cm długości i wagę do 2,8 kg. Najczęściej charakteryzują się brązowoszarym lub stalowoszarym ubarwieniem. Hodowanie zwierząt futerkowych Zwierzęta futerkowe nie potrzebują tyle uwagi co zwierzęta gospodarskie, nie oznacza to jednak, że wymagają tylko minimalnej opieki. Przede wszystkim, należy poznać potrzeby i zwyczaje danego gatunku. Większość zwierząt futerkowych wymaga sporo ruchu i dużej przestrzeni, zatem nie mogą być przez cały czas w klatce. Natura obdarzyła te gatunki doskonałym słuchem, więc hałaśliwe otoczenie będzie dla nich stresujące. Mając to na uwadze, klatkę ze zwierzęciem futerkowym należy trzymać z dala od okna, telewizora czy głośników sprzętu grającego. Klatkę należy wyposażyć w niezbędne akcesoria - paśnik, poidełko i kołowrotek. Niektóre gatunki, jak choćby szynszyle czy chomiki, instynktownie szukają schronienia - jamy bądź tunelu - zatem w ich przestrzeni musi znaleźć się specjalny domek, dedykowany dla danego zwierzęcia. Nie można zapomnieć o pielęgnacji pupila. W tej kwestii, szczególnie wymagające są szynszyle. Poza regularnym wyczesywaniem futra, należy zapewnić im możliwość odbywania kąpieli piaskowych. Jest to konieczne dla zachowania dobrej kondycji psychicznej zwierzęcia. Powyżej zamieściliśmy tylko kilka ogólnych wskazówek na temat hodowli zwierząt futerkowych. Chcąc dobrze zaopiekować się swoim ulubieńcem, koniecznie należy przestudiować literaturę fachową traktującą o danym gatunku. Ciekawostki o zwierzętach futerkowych Norki amerykańskie często zamieszkują dziuple w drzewach albo jamy innych zwierząt. Warto jednak wiedzieć, że te niewielkie drapieżniki są świetnymi "architektami" - potrafią budować duże nory z wieloma komorami i siecią korytarzy. Norki doskonale czują się w wodzie. Aby upolować rybę, potrafią zanurkować na głębokość 6 metrów! Króliki poświęcają sporo czasu na codzienną higienę. Aby utrzymać futro w czystości, regularnie je wylizują, podobnie jak koty. Nie każdy o tym wie, ale pole widzenia królików wynosi niemal 360 stopni To zasługa rozstawionych po bokach głowy oczu. Mózg tego zwierzęcia łączy dostarczane bodźce w jeden obraz. Dzięki temu mechanizmowi, króliki mogą szybko wypatrzeć zagrażającego im drapieżnika. Natura wyposażyła królika w 28 zębów, które rosną przez całe życie zwierzęcia. Każdego tygodnia, ich długość zwiększa się o kilka mm. Szynszyle mają identyczny zakres słuchu co ludzie. Oznacza to, że słyszą dokładnie te same tony i dźwięki, jednak ze względu na wielkość uszu, ich słuch jest bardziej wrażliwy od naszego. Niektóre zwierzęta futerkowe, jak króliki, szynszyle czy świnki morskie, trawią dwukrotnie. Pokarm spożywany przez te zwierzęta przechodzi przez ich układ pokarmowy, po czym jest wydalany do ponownego spożycia.
Izrael zapowiada zakaz handlu futrami. Jako pierwszy kraj na świecie
Izrael ogłosił, że zamierza zakazać kupna i sprzedaży futer zwierzęcych, poza specjalnie zatwierdzonymi przypadkami. Jeśli prawo rzeczywiście wejdzie w życie, Izrael stanie się pierwszym krajem na świecie, w którym uchwalony zostanie tego typu zakaz.
O planach wprowadzenia nowych regulacji poinformowała izraelska minister ochrony środowiska, Gila Gamliel. W czasie swojego wystąpienia stwierdziła, że ​​wykorzystywanie skóry i futer w przemyśle modowym jest „niemoralne”. – Przemysł futrzarski powoduje zabijanie setek milionów zwierząt na całym świecie i wiąże się z nieopisanym okrucieństwem i cierpieniem. Wykorzystywanie skóry i futra dzikiej zwierzyny na potrzeby przemysłu modowego jest niemoralne – powiedziała Gamliel. Zapowiedziała, że prowadzone przez nią ministerstwo będzie w przyszłości wydawać specjalne zezwolenia na użycie naturalnych futer, ale uzyskanie takiego pozwolenia będzie wymagało restrykcyjnych kryteriów i będzie bardzo ograniczone. BBC podaje, że z projektu nowych przepisów wynika, że po ich wprowadzeniu kupowanie bądź sprzedawanie naturalnych futer będzie dozwolone tylko w przypadku „badań naukowych, edukacji lub nauczania oraz do celów religijnych lub tradycji”. Zwolnienie z zakazu – ocenia BBC – prawdopodobnie będzie dotyczyło licznej społeczności ultra ortodoksyjnych Żydów, wśród których wielu mężczyzn nosi duże okrągłe futrzane czapki zwane sztrajmł lub sztrajmel. Uważa się, że sztrajmł wywodzi się od staropolskiego stroju szlacheckiego. Noszony jest zazwyczaj podczas szabasu oraz świąt. View oEmbed on the source website Jeśli nowe przepisy rzeczywiście wejdą w życie Izrael będzie pierwszym państwem, gdzie kwestię sprzedaży naturalnych futer reguluje prawo ogólnokrajowe. Do tej pory podobne zakazy wprowadziło tylko kilka miast na całym świecie, m.in. w Stanach Zjednoczonych czy Brazylii. Peta skomentowała zapowiedź izraelskiej minister, mówiąc, że ruch jest wart docenienia. Elisa Allen, dyrektorka People for the Ethical Treatment of Animals (Peta), pochwaliła Izrael za „uznanie, że handel płaszczami, pomponami i innymi elementami mody wykonanymi z futra dzikich zwierząt obraża wartości wyznawane przez wszystkich przyzwoitych obywateli”. Zgodnie z nowymi regulacjami każdy, kto złamie zakaz sprzedaży lub kupna naturalnych futer bez zezwolenia, zostanie ukarany grzywną w wysokości do 22 000 dolarów (83 tys. zł) lub karą pozbawienia wolności do roku.
Moda na zabijanie. Wciąż kochamy skóry i futra, choć dobrze znamy ich cenę. Prawdziwą cenę...
Futra i skóry są ulubionym materiałem projektantów, gwiazd i bogaczy pomimo nacisków na to, by hodowlane zwierzęta żyły i umierały w bardziej humanitarnych warunkach.
Był mroźny, bezchmurny dzień w połowie lutego. Słońce odbijało się od świeżego śniegu, a my brnęliśmy przez mokradło zamarznięte na jakieś ćwierć metra w głąb. Chyba właśnie tak dawno temu, gdzieś daleko stąd, rozpoczynał się handel futrami. Bill Mackowski, zastawiający sidła od 60 lat, głównie na północy stanu Maine, wskazał mi kilka gałęzi olchy wystających z lodu. Wyjaśnił, że bobry zaczynają zbierać topolę po pierwszych mrozach, po czym przygniatają ją niejadalną olchą, aby pozostała pod lodem jako ich zimowy pokarm. Przebił lód metalowym prętem, który następnie podał mnie, żebym też spróbował. – Czujesz, jakie twarde jest dno na ścieżce? – rzucił. Chodziło mu o ścieżkę udeptaną przez bobry). Przebijając lód w innym miejscu, zapytał: – Słyszałeś te bąbelki powietrza? Poszerzył dziurę i zaczął coś wyciągać. Po chwili nad mętną powierzchnią pojawiła się osobliwa metalowa pułapka zatrzaśnięta na szyi wielkiego bobra. Te pęcherzyki powietrza, chwila uwięziona w lodzie, to był jego ostatni oddech. Bill szacował, że zarobi na tej skórze nie więcej niż 25 dol., ale mimo to w drodze powrotnej na jego twarzy malowała się satysfakcja tysiąca pokoleń myśliwych, którym udały się łowy. W rzeczywistości zgoda na zabijanie nie wydaje się już dzisiaj wielkim problemem Top modelki, które kiedyś pozowały do zdjęć ze sloganami typu: „Wolimy być nagie niż nosić futra”, teraz prezentują je na wybiegach. Projektanci mody, którzy 15 czy 20 lat temu „bali się tego dotknąć”, również „przezwyciężyli to tabu”, jak twierdzi Dan Mullen, hodowca norek z Nowej Szkocji. Wielu ludzi z branży futrzarskiej przyznaje dziś chętnie, że aktywiści, którzy tak głośno protestowali, mieli trochę racji – hodowcy nie zapewniali swoim zwierzętom przyzwoitej opieki. Dodają jednak, że to się zmieniło, choć wspomniani działacze są odmiennego zdania. Tak czy owak wielu ludzi uważa dziś noszenie futer za kwestię osobistego wyboru. W branży dominują fermy, których produkcja od lat 90. XX w. uległa z górą podwojeniu, do około 100 mln skór w zeszłym roku, głównie norek i lisów. Traperzy na ogół dorzucają do tego miliony skór dzikich bobrów, kojotów, szopów, piżmaków i innych zwierząt. A to wszystko niezależnie od niezliczonych milionów sztuk bydła, owiec, królików, strusi, krokodyli pozyskiwanych zarówno dla mięsa, jak i dla skór. Ale po co komu liczby, wystarczy rozejrzeć się dookoła Futra, niegdyś noszone wyłącznie zimą przez zamożne warstwy społeczeństwa, trafiły do hiphopowców i pokolenia Z. Pojawiają się we wszystkich porach roku na poduszkach, torebkach, butach, breloczkach do kluczy, bluzach, szalikach, meblach i abażurach. Szyje się futrzane płaszcze w kamuflażowe desenie, farbowane po związaniu oraz barwione w powtarzalne wzory tworzące złudzenia optyczne. W jaki zatem sposób futra powróciły do łask po surowym ostracyzmie społecznym lat 90.? Albo nawet po złej sławie, którą zyskały w latach 60. minionego wieku, kiedy Cruella Demon z animowanego filmu marzyła o futrze ze szczeniąt dalmatyńczyków, a w prawdziwym świecie handel skórami narażał na wyginięcie lamparty, oceloty i inne gatunki? Ograniczenia wprowadzone w następnej dekadzie położyły kres wykorzystywaniu zagrożonych zwierząt w świecie mody. Jednak obecne odrodzenie to opowieść o przemyślności branży futrzarskiej, a także o wzroście popytu wśród nowobogackich z Chin, Korei Południowej i Rosji. Powinienem chyba zaznaczyć, że podchodzę do tego wszystkiego z mieszanymi uczuciami. Mój pradziadek był traperem, toteż jakaś część mnie czuje, że wiedza płynąca z polowań, połowów i kontaktu z żywymi stworzeniami stanowi pewną wartość, którą w naszym zurbanizowanym życiu w większości utraciliśmy. A z drugiej strony... Odziedziczyliśmy kiedyś z żoną kurtkę z ocelotów i te 15 skór, z których była uszyta, prześladowało nas do czasu, gdy ofiarowaliśmy ją jako pomoc naukową pewnemu azylowi dla dzikich zwierząt. A więc owszem, mam do tego podejście ambiwalentne. Na fermie Wyruszyłem w śnieżnej zadymce na północ, do Nowej Szkocji, centrum branży. Mullen zaprosił mnie, żebym zobaczył, jak żyją – i jak umierają – jego norki. – Jesteśmy świadomi tego, że musimy zachować społeczne przyzwolenie na to, co robimy – powiedział. Wychował się na fermie norek prowadzonej w starym stylu, z długimi, wąskimi wiatami z drewna wypełnionymi rzędami ciasnych, małych klatek po obu stronach. Kiedy sam wszedł do interesu, wybrał większe klatki, wymagane obecnie w Europie, ustawiając je w sześciu rzędach pod przezroczystymi, plastikowymi dachami budynków o długości boiska piłkarskiego. – Pewnie uznasz, że tu śmierdzi – ostrzegł mnie. – Ale to zapach mojego dzieciństwa. Wchodzę tutaj i… – wciągnął głęboko powietrze i wypuścił je – …ach, norki. Każdego dnia jego pracownik przejeżdża wiele razy wózkiem z karmą wzdłuż rzędów klatek, układając na każdej z nich naukowo opracowany posiłek dla zwierząt, który wygląda jak surowy hamburger i jest porcjowany przez komputer. Rurociąg, zabezpieczony przed zamarzaniem, dostarcza zwierzętom przez 24 godziny na dobę wodę do picia, a koryto pod klatkami automatycznie usuwa odchody, które zostają przetworzone w nawóz albo, poprzez bioreaktor, w energię elektryczną. Te zmiany były w znacznym stopniu odpowiedzą na naciski rzeczników dobra zwierząt. Każda z klatek Mullena zawiera na przykład wyniesioną w górę półkę, na której karmiąca samica może się schronić przed swoim potomstwem. A mniej nękane matki, jak się okazuje, wychowują zdrowsze młode. Zabawki w klatkach – zwykłe kawałki plastikowych rurek – zmniejszają stres, co prawdopodobnie przekłada się na lepszą jakość skór. Osobliwy rezultat jest taki, że ludzie z branży przechwalają się dziś reformami, które wymusili na nich dawni przeciwnicy. Frank Zilberkweit, detalista futrzarski z Londynu, krytykował konfrontacyjne metody aktywistów, ale dodał: – Uświadomili nam, co musimy robić. I za to im dziękujemy. Norki Mullena ważyły dwa razy tyle co ich dzikie krewniaczki, wyglądały zdrowo i miały ciekawskie pyszczki. Ich los był przesądzony, a ja przyjechałem zobaczyć ich zabijanie. Pracownicy fermy, w grubych rękawicach spawalniczych mających ich chronić przed ugryzieniem, chodzili od klatki do klatki, chwytając każde zwierzę za nasadę ogona. Niektóre norki piszczały niezadowolone, ale większość wydawała się przyzwyczajona do takiego traktowania. Do czasu, kiedy wpadały przez wahadłowe drzwiczki do komory z tlenkiem węgla, w której ginęły. W ciągu minuty traciły świadomość, a po kilku były martwe. – Inne rodzaje zwierząt hodowlanych są zazwyczaj zabierane z ferm i wiezione przez setki kilometrów do rzeźni, w której giną, co jest krwawe i straszne – powiedział Mullen. – Ta forma zabijania jest najbardziej humanitarna. Następnego dnia odwiedziliśmy przetwórnię, w której maszyny oddzielały skórę od tuszek i ściągały ją w jednym kawałku, jak T-shirt. "Uwielbiam futra" - mówi projektantka Przed największą aukcją futer na świecie, duńską Kopenhagen Fur, na linii technologicznej wyposażonej w roboty, aparaty rentgenowskie i urządzenia wizyjne pracownicy posortowali 6,8 mln skór, oznakowali je kodami paskowymi identyfikującymi hodowców, podzielili na 52 rodzaje i pogrupowali w tysiące partii wystawianych na sprzedaż. W sali aukcyjnej nabywcy studiowali katalogi, przekomarzali się i oglądali to, co zamierzali kupić. W pracowni Kick działającej przy tej aukcji Ran Fan, projektantka z Pekinu, wycinała za pomocą noża kuśnierskiego elementy lekkiej kamizelki ze skóry norki farbowanej na kolor lawendowy. – Uwielbiam futra – wyznała. Jej klienci też je lubią. Często wybierają jaskrawe kolory i niezwykłe desenie. Chińczycy kupują dziś prawie połowę światowych produktów futrzarskich, więc Ran Fan przyjechała do Kick, aby nauczyć się nowych technik. Odrodzenie branży futrzarskiej wynika w znacznym stopniu ze strategicznych zachęt dla młodych projektantów, takich jak Fan, i zdobywaniu poprzez nich młodej klienteli. Czołowe futrzarskie domy aukcyjne zaczęły sprowadzać czynnych projektantów w szczytowym okresie walki z futrami. Chodziło o to, by wszyscy mogli „flirtować z tym materiałem” we wczesnym okresie swojej kariery, jak powiedziała Julie Maria Iversen z Kopenhagen Fur. Celem zawsze było wyjście poza salony futrzarskie i uczynienie ze skóry pokrytej sierścią materiału dostępnego wszędzie tam, gdzie sprzedawana jest odzież. Te gorliwie podtrzymywane relacje dobrze spełniły swoje zadanie, bo projektanci nauczyli się wykorzystywać futra na różne sposoby, które konwencjonalnym kuśnierzom prawdopodobnie nigdy nie przyszłyby do głowy. Do tego doszły innowacje w farbowaniu pozwalające tworzyć futra w dowolnym kolorze, który akurat jest modny, od bladego błękitu po butelkową zieleń. Pomogły także nowe techniki szycia umożliwiające wykonywanie większej liczby sztuk garderoby z mniejszej ilości skór. Dostępność, słowo, którego wcześniej nie kojarzono z futrami, służy czemuś, co Iversen nazwała „futrzaną podróżą”. - Zaczynamy od bardzo młodej klientki, która kupuje breloczek do kluczy z futerkiem – stwierdziła przedstawicielka Kopenhagen Fur. – Potem, kiedy ma więcej pieniędzy, pozwala sobie na torebkę, a w końcu kupuje futrzany płaszcz. To wszystko jest częścią planu mającego zainspirować nadchodzące pokolenie kobiet. Przerażający przemysł Co zatem powinniśmy sądzić o odrodzeniu futer? Czy powinniśmy przyklaskiwać większej trosce branży futrzarskiej o dobro zwierząt? Bo może te poczynania sprawiają jedynie, że „mamy mniejsze opory przed wykorzystywaniem czworonogów”, jak stwierdził Gary Francione, profesor prawa z Uniwersytetu Rutgersa opowiadający się za położeniem kresu wszelkiej eksploatacji zwierząt. Tak jak hodowla świń czy kur, chów zwierząt futerkowych polega na trzymaniu ich w niewoli przez całe życie, a następnie zabiciu. Obejmuje praktyki, które wielu ludzi uznałoby za nieprawdopodobne. Na przykład niektórzy hodowcy lisów uśmiercają swoje zwierzęta poprzez doodbytnicze porażenie prądem. Uprzemysłowienie naszych relacji ze zwierzętami też stwarza trudności. Wielu hodowcom udaje się zapewniać swemu żywemu inwentarzowi opiekę ludzi na dużą skalę, ale inni nie są w stanie albo nie chcą tego robić. A podczas sortowania w domu aukcyjnym do tej samej partii towaru mogą trafić skóry z aż 300 ferm, zarówno dobrych, jak i złych. To kłopot dla każdego domu mody, który pragnie zapewnić swoich klientów, że pozyskuje materiały z humanitarnych źródeł. Europejska branża futrzarska twierdzi, że pracuje nad tym problemem, ale jej nowy program WelFur wymaga wcześniejszego sprawdzenia i oceny tysięcy hodowli. Kiedy wraz ze Steenem Henrikiem Møllerem, agronomem z Uniwersytetu Aarhus pracującym nad stworzeniem odpowiedniego protokołu, odwiedziłem w Danii fermę norek, jego drobiazgowa inspekcja trwała około sześciu godzin i wymagała sprawdzenia 22 elementów na próbce liczącej 120 klatek. – Mam nadzieję, że nikt nie znajdzie się w tej najgorszej kategorii – bąknął niepewnie właściciel fermy, na co Møller odpowiedział: – A ja mam nadzieję, że jednak ktoś się znajdzie, bo gdyby system nie rozróżniał hodowców, to by znaczyło, że nie działa. Tylko czy ludzi kupujących futra to obchodzi? – W zależności od tego, czy zapytasz w Szanghaju, czy w Zurychu, uzyskasz bardzo różne odpowiedzi – stwierdził Tage Pedersen, prezes Kopenhagen Fur. – Ale w przyszłości coraz więcej ludzi będzie się tym przejmować. Nie tylko jeśli chodzi o futra, ale także o wszystko, co kupujemy. Będą pytać w sklepach: „Czy zadbano o dobro zwierząt?”. A jeśli sprzedawca odpowie, że tak, zapytają: „A skąd pan o tym wie?”. Jego zdaniem branża futrzarska nie będzie sobie mogła pozwolić na inspekcje, jeśli klienci nie zechcą płacić więcej za metkę WelFur. Uważa jednak, że zechcą. Kiedy stamtąd wyjeżdżałem, targały mną wątpliwości. Ambicją ruchu walki o prawa zwierząt zawsze był zakaz hodowli zwierząt futerkowych. Wielka Brytania, Austria i Chorwacja już go wprowadziły, a Holandia nad nim pracuje. Lecz zakaz nie powstrzymuje ludzi przed noszeniem futer. Przemieszcza jedynie produkcję do miejsc, w których takie reguły nie obowiązują. Podczas aukcji zapytałem pośrednika posiadającego fermę norek w Chinach, czy jego kraj poczynił postęp w trosce o dobro zwierząt. Zjeżył się i odparł zwięźle: – Niewielki. A przy tym zakaz chowu zwierząt futerkowych nie zmienia niczego w kwestii hodowli innych gatunków, którą uważamy za oczywistość. To gest, który daje nam poczucie prawości, bo wielu ludzi nigdy nie kupiło sobie futra i prawdopodobnie nigdy tego nie zrobi. A jednak większość z nas nadal je mięso, pije mleko, nosi skórzane buty i eksploatuje zwierzęta w inny sposób (jak ludzie czynili zawsze) na skalę, która czyni branżę futrzarską wąskim marginesem. Związane z nią osoby chętnie mówią o hipokryzji. W którymś momencie prawie każdy przedstawiciel branży futrzarskiej zauważa, że inni producenci żywego inwentarza nie muszą nawet w drobnej części aż tak bardzo poprawiać swych metod hodowli. A zatem moje zdanie jest takie: zamiast zakazywać produkcji futer, starajmy się usunąć z rynku najgorszych hodowców. A potem weźmy tych najbardziej postępowych oraz ulepszenia, które dzięki nim stały się nie tylko wykonalne, ale czasem nawet opłacalne. Niech staną się wzorcem dla wszelkich form produkcji zwierzęcej, na których opiera się nasze wygodne życie.
Zwierzęta na fermach futrzarskich w Chinach mają lepiej? Według obrońców ich praw to kłamstwo. A rynek się rozrasta
​Zwierzęta w Chinach nie są dostatecznie chronione. Czy rezultaty wysiłków w innych częściach świata, by przemysł futerkowy stał się mniej okrutny, dotrą aż do Chin? Tymczasem rynek pokazuje, że ludzie znów chętnie kupują futra.
Futra wydają się być znów w modzie. – Obecny powrót futer to z jednej strony reakcja przemysłu futrzanego na głosy krytyki i kolejna próba przechytrzenia przeciwników, a z drugiej strony rosnące zapotrzebowanie na futra u nowobogaczy z Chin, Korei Południowej i Rosji – pisze Richard Conniff. Ruchy na rzecz ochrony zwierząt osiągnęły apogeum w latach 90. XX wieku, po czym zaczęły tracić na sile. Jak podaje Międzynarodowa Federacja Futrzarska (ang. International Fur Federation), prawie dwie trzecie damskich kolekcji na jesień 2016 prezentuje futra. Mniej jasny jest zakres, w jakim futra rozpowszechniły się wśród całej populacji. Przy słabnących gospodarkach Chin i Rosji docierają sygnały, że branża mody straciła ostatnio rozmach. W tym roku światowy przemysł futrzarski przewiduje 33 procentowy spadek produkcji – co oznacza około 54 miliony norek w skali światowej w porównaniu z 72 milionami w 2015 roku – jak donosi Kopenhagen Fur, największy na świecie futrzarski dom aukcyjny. Przemysł futrzarski wykorzystuje wiele różnych hodowanych w niewoli zwierząt: norki, lisy, szynszyle i jenoty azjatyckie (również znane jako tanuki czy lisy japońskie). Oprócz nich jest też cała masa innych gatunków zabieranych do niewoli, np. rysie rude, bobry, rysie, sobole, foki i łasice. Norki bez wątpienia są najbardziej popularnym zwierzęciem futerkowym, a rynek zdominowały te z Chin. Według danych Międzynarodowej Federacji Futrzarskiej w 2014 roku kraj ten wyprodukował 35 milionów skór. Jednak chiński przemysł futrzarski jest praktycznie pozbawiony regulacji prawnych pod względem dobrostanu zwierząt. Z raportu sporządzonego przez amerykański Departament Rolnictwa w 2010 roku wynika, że hodowle chińskie to małe, rodzinne przedsięwzięcia. Z raportu z 2005 roku brytyjskiej organizacji typu non-profit zajmującej się dobrostanem zwierząt Care for the Wild wynika, że zwierzęta trzymane są w małych i brudnych klatkach wystawionych na działanie słońca oraz deszczu, są brutalnie traktowane, a wśród młodych osobników zaobserwowano wysoką śmiertelność. Autorzy raportu, czyli badacze z organizacji Swiss Animal Protection oraz EAST International, zaobserwowali u zwierząt nieprawidłowe, wskazujące na złą opiekę zachowania takie jak skrajna lękliwość, brak reakcji na bodźce i samookaleczanie się. Hodowcy zgłaszali przypadki dzieciobójstwa i trudności z chowem, co również wskazuje na złą opiekę. Tania siła robocza oraz nieprecyzyjne przepisy prawne sprawiły, że hodowla futerkowa w Chinach może się bez przeszkód rozwijać – jak wynika z pracy naukowej opublikowanej w 2010 roku przez Animal Legal and Historical Center oraz uniwersytet Michigan State University College of Law. Oznacza to, że w okrutnych warunkach trzymanych jest prawdopodobnie znacznie więcej zwierząt. – Chiny praktycznie nie mają przepisów prawnych, które chroniłyby te zwierzęta – pisze Lesley Peterson, autor publikacji. W Unii Europejskiej nowy zbiór przepisów dotyczących dobrostanu zwierząt o nazwie WelFur, opracowany w 2009 roku przez przemysł futrzarski, zostanie wdrożony w przyszłym roku. WelFur będzie oceniać hodowle norek między innymi pod kątem zdrowia zwierząt, ich zachowania oraz warunków do życia. Obrońcy zwierząt, wśród których prawie wszyscy popierają całkowity zakaz hodowli futerkowej, krytycznie podchodzą do tej inicjatywy, która została opracowana i będzie wprowadzana w życie przez związek przemysłu futrzarskiego w Europie – Fur Europe. Obrońcy dobrostanu zwierząt w szczególności mają zastrzeżenia do tego, że WelFur nadal pozwala na stosowanie małych drucianych klatek, które uniemożliwiają zwierzętom bieganie, pływanie czy wspinanie się w taki sposób, jak to robią w dzikich warunkach. Brak ruchu w rezultacie prowadzi do znużenia, które przejawia się gryzieniem własnego ogona i sierści. Źródło: National Geographic News, pełna wersja artykułu znajduje się tutaj. Tekst: Rachael Bale