Chopin w wiecznej zmarzlinie. Polska kultura została zabezpieczona na tysiąc lat
Na polarnej wyspie Spitsbergen w archipelagu Svalbard ulokowano cyfrowe kopie rękopisów Fryderyka Chopina. To już drugi raz, kiedy artefakty związane ze światowej sławy kompozytorem, trafiają do arktycznego sejfu. Dzięki tamtejszym warunkom klimatycznym bezcenne prace będą mogły przetrwać wiele kolejnych wieków.
26 lutego odbyło się uroczyste złożenie prac Fryderyka Chopina w arktycznym archiwum. Arctic World Archive, w którym do tej pory znajdowało się kilka zbiorów związanych z polskim dziedzictwem kulturowym, stało się domem dla dziewięciu nośników przechowujących m.in. muzyczne autografy i listy pianisty z Żelazowej Woli. Specyfika podziemnego skarbca ma pozwolić zdeponowanym pracom przetrwać wiele kolejnych pokoleń, zachowując pamięć o polskim dorobku muzycznym. Polskie dziedzictwo w wiecznej zmarzlinie Dziewięć nośników złożonych pod koniec lutego zawiera rękopisy Fryderyka Chopina, w tym kopie autografów muzycznych oraz listów pisanych przez artystę na przestrzeni całego życia. Oprócz cyfrowych odpowiedników zbiorów z Muzeum Fryderyka Chopina w arktycznym sejfie znalazła się także dokumentacja wieloletniego projektu unijnego realizowanego pod nazwą „Dziedzictwo muzyki polskiej w otwartym dostępie”. Projekt polegał na cyfrowym kopiowaniu manuskryptów i druków muzycznych z wybranych polskich bibliotek, archiwów i muzeów. Wśród instytucji udostępniających swoje zbiory znalazły się m.in. Warszawskie Towarzystwo Muzyczne oraz Archiwum Kapituły Katedralnej na Wawelu w Krakowie. Złożone pod koniec lutego 2026 roku dokumenty nie są jednak pierwszym polskim depozytem w Arctic World Archive. W poprzednich latach do arktycznego sejfu trafiły już inne rękopisy Chopina, a także kopie dzieł Jana Matejki, Wojciecha Kossaka i Stanisława Wyspiańskiego. Zabezpieczono tam również 4,3 tysiąca stron twórczości polskiej noblistki Olgi Tokarczuk. Czym jest Arctic World Archive? Arktyczne archiwum to stosunkowo nowa inwestycja zlokalizowana w pobliżu Longyearbyen – największej miejscowości na norweskim Spitsbergenie. W 2017 roku, w 300-metrowym szybie w sąsiedztwie Globalnego Banku Nasion, w którym przechowywane są nasiona roślin z całego globu, powstało Arctic World Archive. Misją tego obiektu jest kolekcjonowanie i archiwizowanie najważniejszych dzieł kultury z różnych zakątków świata. Poszczególne państwa deponują tam cyfrowe kopie artefaktów dokumentujących ich unikatowy dorobek kulturowy. Dzięki temu cyfrowa pamięć o historii ma szansę przetrwać znacznie dłużej niż podatne na uszkodzenia fizyczne oryginały. Archiwum znajduje się w strefie wiecznej zmarzliny, gdzie przez cały rok utrzymuje się stabilna, niska temperatura. Chłód ogranicza procesy degradacji materiałów i spowalnia starzenie nośników. Dodatkowo obiekt położony jest głęboko pod ziemią, co zapewnia ochronę przed światłem, wilgocią i promieniowaniem słonecznym. Lokalne czynniki klimatyczne oraz odizolowanie od kontynentalnej Europy sprawiają, że archiwum na Svalbardzie jawi się jako jedno z najbezpieczniejszych miejsc na ziemi. Długowieczny nośnik Narodowy Instytut Fryderyka Chopina, którego siedziba mieści się przy ulicy Tamka w Warszawie, zdecydował się zdeponować w arktycznym archiwum dziewięć specjalnych nośników zawierających rękopisy słynnego kompozytora. Skany dokumentów zapisano na trwałych nośnikach PiqlFilm, co ma zapewnić im bezpieczne przechowywanie i przetrwanie przez setki lat. Technologia ta jest odporna nie tylko na zmiany temperatury i cyberataki, lecz także zawiera specjalnie zakodowane instrukcje umożliwiające odzyskanie danych, nawet jeśli w przyszłości obecne systemy odczytu stałyby się przestarzałe. Dzięki tym właściwościom nośniki PiqlFilm uznawane są za jedne z najtrwalszych na świecie i mogą przetrwać nawet do 1000 lat. Ta trwałość, w połączeniu z odizolowanym charakterem Arctic World Archive, ma zapewnić rękopisom Chopina bezpieczeństwo przez wiele kolejnych pokoleń. Źródło: Narodowy Instytut Fryderyka Chopina Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
Trwa Konkurs Chopinowski. Psycholożka zdradza, jak muzycy radzą sobie z tremą i czego możemy się od nich nauczyć
Rozpoczął się Konkurs Chopinowski, czyli jedno z najważniejszych – jeśli nie najważniejsze – wydarzenie fortepianowe na całym świecie. 84 pianistów mierzy się w swoich interpretacjach Fryderyka Chopina i walczy o wygraną, która na zawsze może nadać bieg ich karierze. Jak artyści radzą sobie z ogarniającą tremą? Psycholożka muzyki zdradza ich sztuczki, które można wykorzystać także poza sceną.
Między 2 a 23 października 2025 roku trwa XIX Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina, czyli tak zwany Konkurs Chopinowski. Do Warszawy zjeżdża 84 finalistów z 20 różnych krajów. To doświadczeni muzycy, ale nadal muszą mierzyć się z tremą – psycholożka muzyki dr Julia Kaleńska-Rodzaj opowiada, jak sobie z nią radzą. Jak działa trema? Przed i bezpośrednio po wejściu na scenę puls i ciśnienie tętnicze krwi rośnie. To naturalna reakcja organizmu na stres – ten chce jak najlepiej przygotować nas na czekającą nas „walkę”. Występ wywołuje wiele emocji: obawę, niepewność, dumę, radość czy wstyd. Emocje te mogą wywoływać blokadę psychofizyczną: napięcie mięśni, suchość w ustach czy pocenie się. Wielu muzyków mówi, że mimo lat doświadczenia nie do końca poradziło sobie z tremą. Udaje im się za to ją zamaskować lub… przekuć w ekscytację wynikającą z grania utworów Fryderyka Chopina. Nawet jeśli zamiast przerażenia występujących dopada na scenie radość, to czas przed publicznością wydaje się płynąć szybciej, a przez głowę przechodzą setki myśli na minutę. To moment, od którego może zależeć kariera. Jak sobie z tym poradzić? Tylko spokój nas uratuje, czyli jak poradzić sobie z tremą Natłok myśli sprawia, że muzyk może grać szybciej, niż planował. Wbrew pozorom nie znaczy to tylko, że utwór szybciej się skończy: artyści to nie maszyny, a późniejsza część koncertu może być bardziej wymagająca niż jego początek. Przykłady? Trzecia, ostatnia część koncertu fortepianowego e-moll op. 11, Rondo: Vivace, która potrafi sprawić wykonawczy problem. – Dlatego tak ważne jest, aby dać sobie chwilę na adaptację i skupić się na najważniejszym celu: muzyce i zanurzeniu w dźwiękach – tłumaczy dr Kaleńska-Rodzaj. Skoncentrowanie się na jednym konkretnym celu to rada, którą z powodzeniem można wykorzystać np. podczas występów publicznych, a bardzo pomagają w tym techniki wyciszania, np. oddechowe. Przejmowanie się tylko tym, nad czym ma się kontrolę Artyści występujący w trakcie konkursu nie mają wpływu na wiele jego elementów: nie wiedzą, kiedy będą występować czy jakie będzie nastawienie jurorów. Według ekspertki kluczem do sukcesu na konkursie jest skupienie się tylko na tym, co można kontrolować. W tym wypadku może być to kolejność klawiszy. Zachęca ona, by scenę potraktować jak piaskownicę: skupić się na tym, co chce się zbudować, a nie co w danej chwili myślą odbiorcy, co odczuwają i czy dobrze się bawią. To wyjdzie samo – wszyscy wiemy, jak dobrze słucha się muzyka bez reszty pochłoniętego dźwiękiem. Równie dobrze słucha się skoncentrowanego na zadaniu mówcy. Czy wrażliwi mają większą tremę? – [Wrażliwość emocjonalna] to supermoc, dzięki której artysta czuje i rozumie muzykę. Ale cecha ta ma też ciemną stronę: jej posiadacz na co dzień mocniej niż inni odbiera różne bodźce. Dlatego uczymy się, jak tę wrażliwość doceniać i jak w natłoku bodźców o siebie zadbać – mówi o swojej pracy z muzykami psycholożka. Jak poradzą sobie artyści w tym roku? Konkurs Chopinowski już trwa, a warto go śledzić – między innymi po to, by zobaczyć, jak radzą sobie z tremą profesjonalni muzycy. Następna taka okazja dopiero w 2030 roku. Źródła: PAP, naukawpolsce.pl Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Skradzione serce, fortepian w ciemności i tajne zaręczyny – odkryj mroczne sekrety Chopina
Fryderyk Chopin to nie tylko genialny kompozytor, ale także człowiek pełen kontrastów, tajemnic i zaskakujących relacji. Oto mniej znane fakty z życia najwybitniejszego polskiego muzyka. Niektóre z tych faktów zmienią wasze spojrzenie na mistrza fortepianu.
Spis treści: Najbardziej zaskakujące fakty z życia Fryderyka Chopina Fryderyk Chopin – ciekawostki, które zaskoczą każdego miłośnika muzyki Warszawa śladami Fryderyka Chopina – najciekawsze miejsca związane z kompozytorem Ciekawostki o Chopinie z pewnością zainteresują miłośników muzyki klasycznej. Warto je znać, bo Fryderyk Chopin to bez wątpienia jeden z najwybitniejszych Polaków w historii, o którym do dziś mówi cały świat. Urodzony w 1810 roku w Żelazowej Woli, już jako dziecko zadziwiał otoczenie niezwykłym talentem muzycznym, komponując pierwsze utwory w wieku zaledwie siedmiu lat. Twórczość Chopina, łącząca polski folklor z romantyczną wrażliwością, odegrała kluczową rolę w kształtowaniu europejskiej muzyki XIX wieku. Co ciekawe, Chopin nigdy nie skomponował symfonii – całe jego dziedzictwo to przede wszystkim utwory fortepianowe, które do dziś stanowią kanon światowej literatury muzycznej. Choć większość życia spędził we Francji, nigdy nie zapomniał o Polsce, co widać w emocjonalnych odniesieniach do ojczyzny obecnych w jego mazurkach i polonezach. Najbardziej zaskakujące fakty z życia Fryderyka Chopina Fryderyk Chopin urodził się w 1810 roku w Żelazowej Woli (ok. 50 km na zachód od Warszawy), choć do dziś trwają spory o jego dokładną datę narodzin. Jedne źródła podają, że świat ujrzał 22 lutego, inne wskazują na 1 marca około godz. 18.00. Legenda głosi, że w chwili jego narodzin ojciec, Mikołaj Chopin, grał na skrzypcach – co miało symbolicznie zwiastować przyszłą wielkość syna. Chopin został ochrzczony 23 kwietnia 1810 roku w barokowym Kościele św. Rocha i Jana Chrzciciela w Brochowie. Między czwartym a piątym rokiem życia Fryderyk rozpoczął naukę gry na fortepianie, a jego wyjątkowy talent szybko zwrócił uwagę warszawskich elit. Pierwszy publiczny koncert dał już w wieku 8 lat – 24 lutego 1818 roku – w Pałacu Radziwiłłowskim, dzisiejszym Pałacu Prezydenckim. Wydarzenie to upamiętnia tablica z napisem: „24 lutego 1818 roku 8-letni Fryderyk Chopin po raz pierwszy wystąpił publicznie na wieczorze zorganizowanym przez Warszawskie Towarzystwo Dobroczynności”. W 1825 roku zyskał przydomek „następca Mozarta”, kiedy zagrał dla cara Aleksandra I, przebywającego wówczas w Warszawie. Oczarowany talentem młodego kompozytora monarcha podarował mu pierścień z brylantem, który Chopin później sprzedał – być może z potrzeby finansowej, a być może z przekory wobec carskiej władzy. Po ukończeniu Szkoły Głównej Muzyki przy Uniwersytecie Warszawskim, Chopin rozpoczął podróże po Europie. W październiku 1830 roku po raz ostatni wystąpił w Polsce – w warszawskim Teatrze Wielkim. Miesiąc później opuścił kraj na zawsze. Jego droga prowadziła przez Drezno, Monachium i Wiedeń aż do Paryża, gdzie osiedlił się na stałe. W stolicy Francji Chopin spędził ostatnie 18 lat życia, oddając się muzyce, nauczaniu i kontaktom z paryską elitą oraz polską emigracją. Zmarł 17 października 1849 roku w wieku 39 lat. Jako oficjalną przyczynę zgonu uznano gruźlicę, jednak współczesne badania sugerują, że mogła to być także mukowiscydoza – genetyczna choroba układu oddechowego. Pochowano go na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu – miejscu spoczynku wielu wybitnych artystów. Uroczystość pogrzebowa przyciągnęła tłumy, a wśród żałobników był m.in. książę Adam Jerzy Czartoryski. Zgodnie z wolą kompozytora, jego serce Chopina zostało przewiezione do Polski przez siostrę Ludwikę i złożone w Kościele Świętego Krzyża w Warszawie. W 2014 roku zespół pod kierunkiem prof. Tadeusza Dobosza dokonał nieinwazyjnej oględziny serca, by potwierdzić jego stan i możliwą przyczynę śmierci artysty. – Wiemy, że serce jest w doskonałym stanie, a nasza wiedza o Chopinie nieco się powiększyła. Ze względu na kolor płynu, nie wykluczamy, że serce znajduje się w koniaku. Najprawdopodobniej bezpośrednią przyczyną śmierci kompozytora była gruźlica – na sercu widoczne są pewne zmiany anatomiczne, które na to wskazują – mówił wówczas prof. Tadeusz Dobosz z Katedry Medycyny Sądowej Akademii Medycznej we Wrocławiu​​​​​​. Kolejne badania planowane są na 2064 rok. Fryderyk Chopin – ciekawostki, które zaskoczą każdego miłośnika muzyki Fryderyk Chopin to – obok Jana Pawła II, Lecha Wałęsy, Marii Skłodowskiej-Curie i Mikołaja Kopernika – jeden z najbardziej rozpoznawalnych na świecie Polaków. Jego twórczość na stałe zapisała się w historii światowej muzyki klasycznej, a życiorys kompozytora pełen jest interesujących faktów, które często umykają powszechnej świadomości. Chopin nigdy się nie ożenił i nie miał dzieci. Choć przez lata łączyła go burzliwa relacja z francuską pisarką George Sand, największą i najbardziej romantyczną miłością jego młodości była Konstancja Gładkowska, polska śpiewaczka, której kompozytor zadedykował wiele utworów. Portret Chopina widniał na banknocie o nominale 5000 zł – był to jeden z ostatnich banknotów przed denominacją polskiego złotego w 1995 roku. Dziś stanowi cenny przedmiot kolekcjonerski. Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina, uznawany za jeden z najważniejszych konkursów pianistycznych na świecie, odbył się po raz pierwszy w 1927 roku w Warszawie. Konkurs odbywa się co 5 lat i promuje najwybitniejszych interpretatorów twórczości kompozytora. Lotnisko Chopina w Warszawie, położone na Okęciu, to największy port lotniczy w Polsce. Nazwę upamiętniającą kompozytora nadano mu oficjalnie w 2001 roku. Krater na planecie Merkurym nosi imię Fryderyka Chopina – jest to dowód uznania międzynarodowej społeczności naukowej dla wkładu polskiego artysty w dziedzictwo kulturowe ludzkości. Nazwę zatwierdziła Międzynarodowa Unia Astronomiczna. Rok 1960 i 2010 zostały ogłoszone Rokami Chopinowskimi – z okazji 150. i 200. rocznicy urodzin kompozytora zorganizowano setki wydarzeń kulturalnych w Polsce i za granicą, upamiętniających jego dorobek i dziedzictwo. Chopin szczególnie upodobał sobie mazurki – inspirowane polską muzyką ludową formy muzyczne, które przekształcił w arcydzieła fortepianowe. W latach 1825–1849 skomponował aż 57 mazurków, które uchodzą za jedne z najbardziej intymnych i oryginalnych jego dzieł. Twórczość Chopina jest nie tylko muzyczna, ale i literacka – jego listy, w tym obszerna korespondencja z rodziną i przyjaciółmi, stanowią cenny materiał źródłowy, który pozwala zrozumieć wrażliwość, melancholię i samotność kompozytora Warszawa śladami Fryderyka Chopina – najciekawsze miejsca związane z kompozytorem Miłośników twórczości Fryderyka Chopina, będących w Warszawie, zachęcamy do spaceru śladami wybitnego kompozytora. Gdzie warto się wybrać? Oto lista miejsc związanych z mistrzem fortepianu: Plac Krasińskich – tu stał budynek Teatru Narodowego, w którym w marcu 1830 r. Fryderyk Chopin, zaprezentował swój koncert f-moll. Tu również, w październiku tego samego roku, odbył się pożegnalny koncert artysty przed jego wyjazdem z ojczyzny. Ulica Miodowa – to właśnie na niej znajdowały się słynne kawiarnie „Pod Kopciuszkiem”, „Dziurka” i „Honoratka”, w których skupiało się życie towarzyskie stolicy. Tu bywali pisarze, poeci, artyści i … Fryderyk Chopin. Ulica Kozia – tu znajdowała się kawiarnia „U Brzezińskiej”, jedno z ulubionych miejsc Chopina. Konserwatorium Muzyczne – dzisiaj zamiast budynku istnieje plac nad tunelem Trasy WZ. Jednak w XIX w. właśnie w tym miejscu studiował kompozycję Fryderyk. Pałac Wesslów – to z tego miejsca, 2 listopada 1830 r., Fryderyk Chopin wyruszył dyliżansem najpierw do Wiednia, później do Paryża. Pałac Radziwiłłów – w tym gościnnym wnętrzu, 24 lutego 1818 r., po raz pierwszy wystąpił publicznie 8-letni Chopin. Pałac Saski – w 1810 r. mieszkała tu rodzina Chopinów. Ojciec Fryderyka był wykładowcą w słynnym Liceum Warszawskim, które zajmowało część pałacowych pomieszczeń. Ogród Saski – miejsce zabaw małego Fryderyka Chopina. Kościół Wizytek – to tu 15-letni Fryderyk grywał na organach, podczas niedzielnych mszy dla uczniów Liceum Warszawskiego. Pałac Kazimierzowski – w prawej oficynie (Gmach Prorektorski) zamieszkiwali Chopinowie, gdy w 1817 r. w pałacu ulokowano Liceum Warszawskie i założono Królewski Uniwersytet Warszawski. Pałac Czapskich – tu w 1827 r. zamieszkiwała rodzina Chopinów. Dzisiaj na drugim piętrze pałacu mieści się Salonik Chopinów – muzeum pamiątek po wielkim kompozytorze. Kościół św. Krzyża – miejsce spoczynku serca kompozytora. Pałac Zamoyskich – tu mieszkała siostra Fryderyka, która przechowywała pamiątki po swoim bracie. W 1863 r. z okien pałacu dokonano zamachu na namiestnika carskiego, hrabiego Berga. W odwecie z mieszkań usunięto wszystkich lokatorów i zniszczono cały ich dobytek. Wśród wyrzucanych z okien przedmiotów znajdował się fortepian Chopina. Pałac Ostrogskich – siedziba Muzeum Fryderyka Chopina. Pomnik Chopina w Łazienkach – najbardziej znany na świecie pomnik kompozytora usytuowany w Parku Łazienkowskim. Od maja do września, w każdą niedzielę, organizowane są tu Koncerty Chopinowskie. Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie. Źródło: National Geographic Polska, Muzeum Chopina w Warszawie Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Polska animacja hipnotyzuje świat. Tak nas widzą w Japonii
Chopin jakiego jeszcze nie znaliście, bo ożywiony pędzlem, dźwiękiem i emocją. „Timeless Chopin” podbija Expo 2025, a już wkrótce zadebiutuje w Polsce.
Spis treści: Kolejna perełka od znanych twórców Polska podbija Osakę Poetycka, hipnotyzująca i głęboko poruszająca. Taka jest najnowsza animacja malarska „Timeless Chopin”, która zadebiutowała podczas uroczystego otwarcia Pawilonu Polski na Wystawie Światowej Expo 2025 w Osace. To kolejne dzieło twórców oscarowego „Twojego Vincenta” i zjawiskowych „Chłopów”, stworzone przez studio BreakThru Films. Za reżyserią odpowiada Piotr Dominiak. Kolejna perełka od znanych twórców Polska prezentuje się na Expo pod hasłem „Dziedzictwo, które napędza przyszłość”, a „Timeless Chopin” idealnie wpisuje się w tę narrację. Film to krótkometrażowa opowieść o ponadczasowym wpływie Fryderyka Chopina na polską kulturę i kreatywność. W rolę kompozytora wciela się pianista Paweł Popko, a zdjęcia realizowano m.in. w Żelazowej Woli, miejscu urodzenia artysty. Na ekranie pojawia się również wybitna japońska pianistka Aimi Kobayashi, laureatka Konkursu Chopinowskiego. To dodatkowo podkreśla uniwersalność i globalny wymiar twórczości Chopina. Przez cztery miesiące nad animacją pracowało dziesięcioro malarzy z Polski, Ukrainy i Meksyku. Każda klatka to osobne płótno. Efektem wizualna uczta, która zachwyca nie tylko formą, ale i emocjonalnym przekazem. – To film, który chciałoby się oglądać bez końca – mówi jedna z japońskich widzek. Obrazy powstałe podczas tworzenia animacji wkrótce będzie można zobaczyć i nabyć na stronie timelesschopin.com. Tymczasem w Warszawie, 21 maja, odbędzie się wydarzenie towarzyszące premierze — wystawa „Chłopi. Trzy wymiary powieści” w Muzeum Literatury. To właśnie wtedy animacja „Timeless Chopin” zostanie po raz pierwszy pokazana polskiej publiczności. Zwiedzający będą mogli obejrzeć obrazy z trzech produkcji malarskich BreakThru Films oraz wysłuchać muzyki filmowej na żywo. Gośćmi wieczoru będą m.in. współreżyserka Chłopów, DK Welchman, oraz zdobywca Oscara, producent Hugh Welchman. Polska podbija Osakę „Timeless Chopin” to tylko część bogatego programu artystycznego polskiego pawilonu. Na powierzchni 1000 m kw. prezentowane są nie tylko osiągnięcia kultury, ale też nowoczesne technologie i innowacyjne rozwiązania inspirowane tradycją. Od kwietnia do października Polska zrealizuje w Osace ponad 100 wydarzeń – od debat i koncertów po spektakularne widowiska. Jednym z nich będzie pokaz „Chłopi. Tańcuj w Osace”, który łączy sztukę ludową z elektroniką i współczesnym performansem. Już 4 września na scenie Sankei Hall Breeze japońska publiczność zobaczy, jak malarstwo, taniec i muzyka splatają się w hipnotyzującą opowieść o polskim dziedzictwie.
Józef Hofmann talentem dorównywał Chopinowi. Był też genialnym wynalazcą
Józef Hofmann zapamiętany został jako jeden z najwybitniejszych polskich pianistów. Często jednak zapominamy, że był także genialnym wynalazcą. Opatentował ponad 70 wynalazków, w tym wycieraczki samochodowe.
W tym artykule: Kim był Józef Hofmann? Co wynalazł Józef Hofmann? Dalsze losy zapominanego geniusza Często mówi się o ludziach renesansu, ale rzadko w tym kontekście wspomina się Józefa Hofmanna. A przecież był nie tylko genialnym pianistą, lecz także wynalazcą, który opatentował ponad 70 innowacyjnych rozwiązań wykorzystywanych po dziś dzień. Kim był Józef Hofmann? Józef Hofmann przyszedł na świat 20 stycznia 1876 roku w Krakowie. Urodził się w domu, gdzie muzyka stanowiła nieodłączną część życia. Jego ojciec, Kazimierz Hofmann, był kompozytorem i dyrygentem. Z kolei matka, Matylda Pindelska, zasłynęła jako śpiewaczka. Już od najmłodszych lat wykazywał się ogromnym talentem. Mały Józek bez trudu powtarzał skomplikowane melodie ze słuchu i szybko rozpoczął naukę gry na fortepianie. W wieku zaledwie 8 lat zadebiutował przed warszawską publicznością. Dwa lata później koncertował w całej Europie, a wkrótce potem wyruszył w swoje pierwsze tournée po Ameryce. Pobyt za oceanem nie trwał jednak tak długo, jak pierwotnie zakładano. Sprawą młodego pianisty zainteresowało się bowiem Nowojorskie Towarzystwo Zapobiegania Okrucieństwu Wobec Dzieci. Hoffmannom zarzucono, że traktują talent syna jako źródło dochodu, nie zważając na jego młody wiek i ogromne obciążenie. Tamtejszy sąd nakazał natychmiastowe zakończenie koncertów i powrót do Europy. Mimo że kariera muzycznego geniusza z Krakowa stanęła pod znakiem zapytania, jego niezwykły talent nie przeszedł bez echa. Alfred Corning Clark, amerykański milioner zafascynowany grą Hoffmanna, postanowił wesprzeć go finansowo. Stypendium, które mu przyznał, wiązało się jednak z jednym warunkiem. Przyszły kompozytor i pianista nie mógł występować publicznie do osiemnastego roku życia. Kształcenie muzyczne kontynuował w Berlinie, gdzie uczył się kompozycji u Heinricha Urbana oraz doskonalił technikę gry na fortepianie pod kierunkiem Maurycego Moszkowskiego i Eugena d’Alberta. Przełomowym momentem w jego zawodowym życiu było zdobycie I nagrody na Konkursie im. Antona Rubinsteina w Hamburgu. Triumf ten umożliwił mu rozpoczęcie międzynarodowej kariery i występy na najważniejszych estradach świata. Warto dodać, że wizyta w Stanach Zjednoczonych pomogła Hoffmannowi nawiązać wiele innych relacji. Jedną z nich była znajomość z Thomasem Edisonem. Pod koniec XIX w. początkujący artysta zwrócił się do wynalazcy z prośbą o możliwość skorzystania z jego cylindrycznego urządzenia do zapisu dźwięku. Edison wyraził zgodę, a gdy udoskonalił wynalazek, podarował młodemu Polakowi jeden z egzemplarzy. Co wynalazł Józef Hofmann? Szukając informacji o Józefie Hofmannie, można trafić na określenie „wynalazca z artystyczną duszą”. I rzeczywiście, trudno temu zaprzeczyć. Choć większość kojarzy go wyłącznie jako genialnego pianistę, jego talent wykraczał daleko poza świat muzyki. Na swoim koncie ma ponad 70 opatentowanych wynalazków. Do najbardziej znanych należą: wycieraczki samochodowe, piec na ropę naftową, grzałki do wody, spinacz biurowy, maszynka elektryczna, zegar elektryczny, motorówka, teleskopy samochodowe. Gdyby tego było mało, w wieku 25 lat skonstruował swój pierwszy automobil, którym przemierzył Stary Kontynent wraz z przyjacielem Konstantym Sternbergiem. Jednak wynalazcza natura Hoffmanna przejawiała się nie tylko w motoryzacji. Ceniony kompozytor projektował również innowacyjne rozwiązania dla pianistów. Wśród nich m.in. regulowany stołek do fortepianu i urządzenie do pomiaru siły nacisku palców. Dalsze losy zapominanego geniusza W 1924 r. Hofmann został dyrektorem wydziału fortepianu w Curtis Institute of Music w Filadelfii, a niedługo później objął kierownictwo całej uczelni. Nowa rola pochłonęła go na tyle, że musiał ograniczyć liczbę koncertów. Dopiero w latach 1934–1935 powrócił do aktywnej działalności artystycznej i wyruszył w trasę po Europie, odwiedzając również Polskę. W listopadzie 1937 r. świętował 50-lecie swojego amerykańskiego debiutu, dając uroczysty koncert w Metropolitan Opera House. Rok później, po 12 latach pracy, ustąpił ze stanowiska dyrektora Curtis Institute of Music i zamieszkał w Kalifornii. Nadal występował na scenie, a jego ostatni koncert miał miejsce 19 stycznia 1946 r. w Carnegie Hall. Dwukrotnie stawał na ślubnym kobiercu. Z pierwszą żoną, Marią Eustis, miał córkę, a z drugą, Betty Short, trzech synów. W 1926 r. otrzymał obywatelstwo USA. Józef Hoffmann zmarł 16 lutego 1957 r. w Los Angeles w wieku 81 lat. Źródła: culture.pl; National Geographic Polska.
Serce Chopina pokonało niełatwą drogę. Na lata trafiło do kościelnej rupieciarni
Serce Chopina przez lata było ukrywane i przenoszone z miejsca na miejsce. Zanim zgodnie z wolą kompozytora trafiło do ojczyzny, pokonało długą i niełatwą drogę.
Spis treści: Kim był Fryderyk Chopin? Gdzie znajduje się grób Fryderyka Chopina? Co stało się z sercem Fryderyka Chopina? Kto uratował serce Chopina? Gdzie jest serce Chopina? Na co zmarł Chopin? Film o sercu Chopina – Gdzie skarb twój, tam serce twoje – brzmi fragment Ewangelii według św. Mateusza wyryty na tablicy upamiętniającej urnę z sercem Fryderyka Chopina. Słowa nieprzypadkowe, bo idealnie odzwierciedlają ostatnią wolę wirtuoza, by część jego samego wróciła do ukochanej ojczyzny. Jak się jednak przekonacie, nie była to droga usłana różami. Kim był Fryderyk Chopin? Mimo że postać Fryderyka Chopina jest powszechnie znana, warto przypomnieć, kim był i dlaczego zapisał się w historii. Jeden z najwybitniejszych kompozytorów wszech czasów przyszedł na świat w 1810 r. (dokładna data nie jest znana – źródła podają 22 lutego lub 1 marca) w Żelazowej Woli na Mazowszu. Już od najmłodszych lat wykazywał się ogromnym talentem muzycznym. Jako ośmiolatek dał swój pierwszy koncert, co upamiętnia tablica umieszczona na fasadzie Pałacu Prezydenckiego na Krakowskim Przedmieściu. Mimo że Chopin urodził się w Polsce, Paryż był miejscem, gdzie rozwinął swoją twórczość i spędził znaczną część życia. Tam też zmarł w 1849 r., pozostawiając po sobie muzyczne arcydzieła, które po dziś dzień inspirują kolejne pokolenia twórców. Najbardziej cenione to etiudy, mazurki, nokturny i polonezy. Gdzie znajduje się grób Fryderyka Chopina? Pogrzeb wirtuoza fortepianu odbył się 30 października 1849 r. Ciało pianisty spoczęło na największym i zarazem najsłynniejszym paryskim cmentarzu – Père-Lachaise. Grób Chopina autorstwa Auguste'a Clésingera został uroczyście odsłonięty w pierwszą rocznicę śmierci naszego wybitnego rodaka. Znajdujący się w sekcji 11, między mogiłami François-Antoine’a Habenecka i Josepha Lakanala, nagrobek składa się z prostego cokołu, na którym umieszczona jest marmurowa figura muzy Euterpe, symbolicznie pochylonej nad złamaną lirą. Co stało się z sercem Fryderyka Chopina? Jedną z ostatnich próśb Chopina było, by po śmierci jego serce trafiło do Polski. I tak też się stało. Wolę zmarłego spełniła najstarsza siostra kompozytora, która w 1850 r. przewiozła relikwię z Paryża do Warszawy. Nie była to jednak prosta misja. Ludwika Jędrzejewiczowa, obawiając się problemów na granicy, ukryła serce Chopina w słoiku nasączonym alkoholem i przemyciła je do ojczyzny jako kontrabandę. Początkowo organ przechowywała w domu na Podwalu. Dopiero po upływie kilku miesięcy przeniesiono je do parafialnego Kościoła Świętego Krzyża przy Krakowskim Przedmieściu, choć pod uwagę brano także rodzinny grób na Powązkach. Ku zdziwieniu wielu, duchowni nie chcieli wyrazić zgody na to, by serce pianisty spoczęło w świątyni. Powód? Romans kompozytora z francuską pisarką George Sand, która – jak na tamte lata – była kobietą dość wyzwoloną, zmieniającą często partnerów i nie cieszącą się zbyt dobrą opinią. Ostatecznie relikt trafił do kościelnych zbiorów. Aczkolwiek przez ponad dwie dekady nie był eksponowany i zalegał w rupieciarni, co, o dziwo, mogło okazać się jego ratunkiem. Podczas powstania styczniowego Rosjanie splądrowali wiele miejsc kultu, w tym kościół parafialny rodziny Chopinów. Urna z sercem Fryderyka Chopina została wmurowana w filar świątyni dopiero w 1880 r. Fundatorem tablicy upamiętniającej, na której widnieje napis „Fryderykowi Chopinowi, rodacy”, było Warszawskie Towarzystwo Muzyczne z Władysławem Żeleńskim na czele. – Historia sprawiła, że to kościół jest kustoszem serca Chopina. Trafiło ono tu, ponieważ był to kościół parafialny rodziny Fryderyka Chopina i jego samego z czasów jego zamieszkiwania w Warszawie. Kto wie, czy okazyjnie nie grał tu jako organista, jak w kościele Wizytek – mówił w 2014 r. ks. Przemysław Śliwiński, rzecznik Archidiecezji Warszawskiej. Kto uratował serce Chopina? W czasie II wojny światowej serce Chopina ponownie znalazło się w niebezpieczeństwie. Ale w tym miejscu rodzi się wiele niewiadomych, bowiem do dziś nie wiadomo, kto ostatecznie przyczynił się do jego ocalenia. Jedne źródła sugerują, że to Niemcy zabezpieczyli relikwię. Inne z kolei wskazują na żołnierzy Armii Krajowej. Pewne jest natomiast, że 9 września 1944 r. generał SS Erich von dem Bach-Zelewski osobiście przekazał serce kompozytora arcybiskupowi Antoniemu Szlagowskiemu. Duchowny, aby ochronić organ przed bombardowaniami, wywiózł go ze stolicy do podwarszawskiego Milanówka. Gdzie jest serce Chopina? Serce Fryderyka Chopina powróciło do Warszawy 17 października 1945 r., dokładnie w 96. rocznicę śmierci kompozytora. Ponownie zostało złożone w kościele Świętego Krzyża przy Krakowskim Przedmieściu, gdzie spoczywa do dziś. W uroczystości sprowadzenia relikwii udział wzięli przedstawiciele najważniejszych władz PRL. Komuniści wykorzystali to wydarzenie do celów propagandowych, podkreślając swoją rzekomą troskę o narodowe dziedzictwo. Na co zmarł Chopin? W 2014 roku, po wielu latach starań, naukowcy uzyskali pozwolenie na badanie serca Fryderyka Chopina. Wyniki analizy potwierdziły, że przyczyną śmierci kompozytora była gruźlica, a nie mukowiscydoza, jak do tej pory sądzono. Co ciekawe, w trakcie przeprowadzania analizy nie otwarto słoja. – Wiemy, że serce jest w doskonałym stanie, a nasza wiedza o Chopinie nieco się powiększyła. Ze względu na kolor płynu, nie wykluczamy, że serce znajduje się w koniaku. Najprawdopodobniej bezpośrednią przyczyną śmierci kompozytora była gruźlica – na sercu widoczne są pewne zmiany anatomiczne, które na to wskazują – podkreślał prof. Tadeusz Dobosz z Katedry Medycyny Sądowej Akademii Medycznej we Wrocławiu. Kolejne badania planowane są na 2064 rok. – Po zakończeniu oględzin, protokół w kopercie został złożony do niszy. To tradycja, że po takich niestandardowych działaniach pozostawia się ślad historyczny. Tam zapisana jest prośba do przyszłych pokoleń o przeprowadzenie badań. Przyszli badacze będą mogli bezpośrednio, z pierwszej ręki dotrzeć do informacji o tym, co wydarzyło się 14 kwietnia 2014 r. – zaznaczyła ówczesna minister kultury prof. Małgorzata Omilanowska. Film o sercu Chopina Mogłoby się wydawać, że historia serca Chopina to gotowy scenariusz na film. I taki rzeczywiście powstał. Reżyser Piotr Szalsza w dokumencie z 1995 r. opowiada o drodze serca do Polski oraz jego losach w czasie powstania warszawskiego. Całość uzupełniają fragmenty listów oraz utworów kompozytora. W produkcji wystąpili Marta Klubowicz i Jan Englert. Źródło: National Geographic Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Grób Chopina nie znajduje się w Polsce. Trudno przejść obok niego obojętnie
Mimo że od śmierci wybitnego kompozytora minęło już 175 lat, pamięć o nim, jak i o jego twórczości, jest wciąż żywa. Świadczą o tym liczne znicze i kwiaty złożone w miejscu pochówku wirtuoza fortepianu. Jak dziś wygląda grób Chopina?
W tym artykule: Kiedy i gdzie zmarł Fryderyk Chopin? Tak dziś wygląda grób Chopina Serce Chopina Pomniki Chopina za granicą Początek listopada to szczególny czas w roku, kiedy odwiedzamy groby naszych bliskich, by w ten sposób uczcić ich pamięć i oddać się modlitwie. W tym wyjątkowym okresie warto wspomnieć także tych, którzy na trwałe zapisali się na kartach historii Polski. Tak jak Fryderyk Chopin, jeden z najwybitniejszych pianistów i kompozytorów wszech czasów. Kiedy i gdzie zmarł Fryderyk Chopin? Fryderyk Chopin w 1830 roku opuścił Polskę i na stałe osiedlił się w Paryżu, który uchodził wówczas za artystyczną stolicę świata. To właśnie tutaj, w mieszkaniu przy placu Vendôme 12, kompozytor spędził ostatnie dni swojego życia. „Poeta fortepianu” odszedł 17 października 1849 r., w otoczeniu najbliższych. Powodem śmierci artysty było najprawdopodobniej gruźlicze zapalenie osierdzia, co potwierdziły przeprowadzone przed kilkoma laty badania polskich naukowców. Nie brakuje jednak głosów, że Chopin cierpiał na więcej niż jedną chorobę przewlekłą. Mowa o mukowiscydozie, na którą wskazywać mają zaobserwowane zmiany w stawach i funkcjonowaniu jelit kompozytora. Tak dziś wygląda grób Chopina Uroczystości pogrzebowe Fryderyka Chopina odbyły się 30 października 1849 r. Ciało kompozytora zostało pochowane na największym i zarazem najsłynniejszym cmentarzu Paryża, Père-Lachaise. Grób wraz z pomnikiem nagrobnym autorstwa Auguste'a Clésingera odsłonięto w pierwszą rocznicę śmierci kompozytora. Posąg upamiętniający twórczość i międzynarodowy dorobek artysty przedstawia grecką muzę Euterpe, symbolicznie pochyloną nad złamaną lirą. Rzeźba wyraża nie tylko głęboki żal i smutek, ale także podziw i szacunek dla twórczości Chopina. Poza tym na nagrobku można znaleźć także trzy napisy: „Fryderykowi Chopinowi, jego przyjaciele” (ściana frontowa), „Fryderyk Chopin, urodzony w Polsce, w Żelazowej Woli pod Warszawą” (prawa ściana boczna) oraz „Syn emigranta francuskiego ożenionego z panią Krzyżanowską, córką polskiego szlachcica” (lewa ściana boczna). Grób Chopina, choć z dala od ojczyzny i mimo upływu kolejnych dekad, tonie wciąż w świeżych kwiatach, a wokół palą się nowo postawione znicze. Warto wspomnieć, że Fryderyk Chopin nie jest jedynym Polakiem, który spoczął na cmentarzu Père-Lachaise. Na paryskiej nekropolii znajduje się ponad 60 grobów naszych rodaków. Wśród nich m.in. grobowiec Klementy Hoffmanowej, gen. Józefa Wysockiego czy Jarosława Dąbrowskiego. Serce Chopina Fryderyk Chopin został pochowany na paryskim cmentarzu Père-Lachaise. Jednak zgodnie z jego wolą, serce kompozytora zostało przetransportowane do Polski przez jego siostrę, Ludwikę. Spoczęło w Kościele Świętego Krzyża na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. W czasie II wojny światowej serce Chopina – w obawie przed jego zniszczeniem – zostało przewiezione z ogarniętej walkami i okupowanej przez Niemców stolicy do podwarszawskiego Milanówka. Uznawane za narodową relikwię serce kompozytora powróciło do Warszawy w 1945 r. Ponownie umieszczono je w krypcie Kościoła Św. Krzyża, gdzie spoczywa do dziś. Przypomnijmy, że w 2014 r. naukowcy pod kierunkiem prof. Tadeusza Dobosza przeprowadzili oględziny serca Chopina, które pozwoliły ustalić prawdopodobną przyczynę śmierci pianisty. – Wiemy, że serce jest w doskonałym stanie, a nasza wiedza o Chopinie nieco się powiększyła. Ze względu na kolor płyn, nie wykluczamy, że serce znajduje się w koniaku. Najprawdopodobniej bezpośrednią przyczyną śmierci kompozytora była gruźlica – na sercu widoczne są pewne zmiany anatomiczne, które na to wskazują – mówił wówczas prof. Dobosz z Katedry Medycyny Sądowej Akademii Medycznej we Wrocławiu​​​​​​. Kolejne badania zaplanowano na rok 2064. Pomniki Chopina za granicą – Rodem Warszawianin, sercem Polak, a talentem świata obywatel Fryderyk Chopin, zszedł z tego świata – pisał dzień po śmierci pianisty w 1849 r. Cyprian Kamil Norwid. O niezwykłości twórczości Fryderyka Chopina niech świadczy fakt, że nasz wybitny rodak doczekał się wielu pomników w niemal każdym zakątku globu. Najwyższy z nich, liczący 7 metrów wysokości, został odsłonięty w Szanghaju w 2007 r. Autorką zwycięskiego projektu monumentu była Lu Pin, pochodząca z Chin absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Z kolei w Japonii, a dokładniej w Hamamatsu, na południowy-zachód od Tokio, znajduje się kopia pomnika pianisty z warszawskich Łazienek Królewskich. Posąg stanął tu nieprzypadkowo, bowiem położone w środkowej części wyspy Honsiu miasto i stolica Polski od roku 1990 pozostają w ścisłej współpracy w obszarze kultury. Ponadto w 150. rocznicę urodzin polskiego kompozytora swoją działalność rozpoczęło tutaj Japońskie Towarzystwo Chopinowskie. Na pomnik Chopina natrafić można także w Wiedniu, Tiranie, a nawet Rio de Janeiro. Źródło: National Geographic Polska. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Nieznany utwór Fryderyka Chopina. Unikatowe odkrycie w Nowym Jorku
W nowojorskiej kolekcji The Morgan Library & Museum dokonano niezwykłego odkrycia. To nieznany utwór Fryderyka Chopina – twierdzą znalazcy. Maleńki rękopis jest dwa razy mniejszy od kartki zeszytu szkolnego.
Spis treści: Jak doszło do odkrycia nieznanego utworu Chopina? Co wiemy o nieznanej kompozycji Chopina? Czy na pewno jest to nieznany utwór Chopina? Głos polskiego eksperta Nietypowy walc Chopina czy dowód na jego działalność pedagogiczną? Od końca lat 30. XX wieku nie znaleziono nic podobnego. Odkrycia dokonał kurator rękopisów muzycznych w The Morgan Library & Museum w Nowym Jorku – Robinson McClellan. Jak podaje muzeum, po analizach z udziałem zewnętrznych ekspertów i konserwatorów stało się jasne, że jest to nieznany utwór Fryderyka Chopina. Jak doszło do odkrycia nieznanego utworu Chopina? Historia znaleziska sięga 2019 roku, ale odkrywcy wstrzymywali się z jego upublicznieniem do czasu wykonania bardziej wnikliwych badań. Kurator rękopisów muzycznych Robinson McClellan katalogował muzealny zbiory z kolekcji Arthura Satza i wówczas natknął się na intrygujący rękopis. Nie był w stanie przypisać żadnego utworu polskiego artysty do tego zapisanego na kartce. McClellan zwrócił się do czołowego eksperta w dziedzinie twórczości Chopina, profesora Jeffreya Kallberga z University of Pennsylvania w USA, aby pomógł w weryfikacji znaleziska. Jak podaje muzeum, „szeroko zakrojone badania” wskazują na duże prawdopodobieństwo, że utwór jest autorstwa Chopina. Wskazywać na to ma również papier i atrament. – Ten nowo odkryty walc poszerza nasze rozumienie Chopina jako kompozytora i otwiera nowe pytania dla naukowców, dotyczące tego, kiedy go napisał i dla kogo – powiedział Robinson McClellan. Co wiemy o nieznanej kompozycji Chopina? Kartka, na której go zapisano jest niewielka. Jej wymiary to ok. 10 na 13 cm. Być może miał być to prezent dla czyjegoś albumu z autografami. Jest jednak jedno ale. Chopin zwykle podpisywał rękopisy, które były prezentami. Ten jest niepodpisany, co sugeruje, że muzyk zmienił zdanie i wstrzymał jego wydanie. Rękopis zawiera 24 zapisane takty, które pianista powtarza raz. Utwór rozpoczyna się kilkoma nastrojowymi taktami, po chwili głośno kulminuje, po czym wchodzi w nieco melancholijny finał. Całość trwa około minuty. Zdaniem muzealników, żaden ze znanych walców Chopina nie zaczyna się w ten sposób i nie jest tak krótki, co czyni go jeszcze bardziej intrygującym. Artyści już udostępnili w internecie swoje interpretacje nowego utworu Chopina. Można ich posłuchać m.in. na YouTube. View oEmbed on the source website Czy na pewno jest to nieznany utwór Chopina? Głos polskiego eksperta Ostrożność w interpretacji nowego odkrycia zaleca dyrektor Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina, dr Artur Szklener. Jednocześnie przyznaje, że jest to ważne znalezisko. – Jest to z pewnością jedno z ciekawszych odkryć ostatnich lat. Oryginalne rękopisy chopinowskie są niezwykle rzadkie, a sama sugestia, że możemy mieć do czynienia z nieznaną wcześniej muzyką polskiego kompozytora, elektryzuje pianistów i muzykologów – komentuje w komunikacie wysłanym mediom dr Szklener. Ekspert zauważa, że rękopis odnaleziony w Morgan Library ma szereg cech typowych dla chopinowskich manuskryptów. I wylicza: zapisany jest brązowym atramentem na papierze z epoki, podobnym do tego, jaki Chopin używał w pierwszych latach pobytu w Paryżu, użyta kartka jest trochę grubsza i bardziej żółta od późniejszych kart nutowych. Zdaniem dr. Szklenera odróżnia się też wyraźnie od partytur warszawskich, które cechował zielonkawy odcień. – Muzycznie fragment ten ma cechy stylu brillant, co również zgadza się ze wskazanym możliwym czasem powstania (1830–35) – dodaje muzykolog. Nietypowy walc Chopina czy dowód na jego działalność pedagogiczną? Są jednak pewne wątpliwości, bo odnaleziony rękopis ma jednocześnie cechy nietypowe dla muzyki Chopina. – Przede wszystkim, nie jest to kompletny utwór, a raczej pewien gest muzyczny, temat okraszony dość prostymi chwytami pianistycznymi nawiązującymi do stylu wirtuozowskiego. Można sobie wyobrazić, że jest to rodzaj szkicu pierwszej myśli muzycznej, jeszcze nieskomponowanej w formę całego utworu, jednak z koncepcją taką nie zgadzają się cechy samego manuskryptu – komentuje dr Szklener. Pewne elementy rękopisu wskazują, że mógł być on podarunkiem dla pianisty-amatora, lecz – jak zauważa dr Szklener – brak jest dedykacji czy charakterystycznego podpisu kompozytora – słowo Chopin nie jest pisane jego ręką. Jest też inna opcja. Rękopis ten może być dowodem na działalność pedagogiczną Chopina, w której Chopin współtworzył z uczniem w trakcie lekcji kompozycji. Ale takiej ewentualności zdają się przeczyć mały rozmiar i staranność manuskryptu – zauważa ekspert. A co jeśli chodzi o pismo użyte na kartce? – Zapis wydaje się mieć pewne charakterystyczne cechy pisma chopinowskiego – zauważa muzykolog. Jednak ponownie pojawiają się wątpliwości. Dr Szklener wyjaśnia, że grafologia zapisu muzycznego nie jest tak skodyfikowana, jak w przypadku pisma literowego. Dlatego znalezisko należałoby poddać detalicznym badaniom porównawczym, które umożliwiłyby dalszą jego klasyfikację. Źródła: The Morgan Library & Museum, Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Warszawski pomnik Chopina ma swoją kopię. Znajduje się na drugim końcu świata
Pomnik Fryderyka Chopina w warszawskich Łazienkach zna niemal każdy. Ale tylko nieliczni wiedzą, że jego kopię znajdziemy w odległym kraju, w którym polski kompozytor jest niezwykle ceniony.
W tym artykule: Pomnik Chopina w Warszawie Japońska kopia pomnika Chopina Pomniki Chopina na świecie Nie od dziś wiadomo, że Fryderyk Chopin cieszy się dużą popularnością w Azji. Twórczość najwybitniejszego polskiego kompozytora szczególnie upodobali sobie Japończycy. To właśnie w Kraju Kwitnącej Wiśni znajdziemy jedyną kopię pomnika pianisty z warszawskich Łazienek, autorstwa cenionego rzeźbiarza Wacława Szymanowskiego. Pomnik Chopina w Warszawie Pomnik Fryderyka Chopina w Łazienkach Królewskich to jeden z najbardziej rozpoznawanych monumentów nie tylko w Warszawie, ale i całym kraju. Pierwotnie posąg miał zostać odsłonięty w 1910 roku z okazji setnej rocznicy urodzin kompozytora. Ostatecznie odlana w brązie postać pianisty pod stylizowaną wierzbą ujrzała światło dzienne dopiero kilka lat po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, w 1926 r. Niestety, w trakcie II wojny światowej pomnik padł ofiarą nazistów. W 1940 r. żołnierze III Rzeszy, na polecenie gubernatora Hansa Franka, wysadzili monument w powietrze i pocięli go na mniejsze części, które potem trafiły na złom. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6ea1a26c37c6d7215f4c7604d507b80ea41c5ab7-94db46e.jpg" width="944" height="712" alt="Wacław Szymanowski w pracowni podczas pracy nad Pomnikiem Fryderyka Chopina w Warszawie (Fot. autorstwa Czasopismo "Sztuka"; art. Tryumf sztuki polskiej", 1911 - New York Digital Ligrary Image ID: 1548428. Domena publiczna, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=22687272)" title="6ea1a26c37c6d7215f4c7604d507b80ea41c5ab7-94db46e" /> Rok po zakończeniu wojny pojawił się pomysł odbudowy pomnika Chopina. Ze względu na brak zachowanej repliki monumentu autorstwa Wacława Szymanowskiego, odtworzenie oryginału wydawało się jednak niemal niemożliwe. Na szczęście podczas odgruzowywania zniszczonego domu rzeźbiarza udało się znaleźć kopię całego pomnika, co znacznie ułatwiło pracę. Zrekonstruowany posąg odsłonięto w maju 1958 r. Od 1959 r. przy pomniku Chopina, w sezonie wiosenno-letnim, odbywają się uwielbiane przez warszawiaków i odwiedzających stolicę turystów Koncerty Chopinowskie. Polskie miasto bije rekordy. Odwiedzający wystawiają mu ocenę 8,6 na 10 Kolejne polskie miasto ma za sobą rekordowy rok pod względem liczby odwiedzających. Choć prym wiedli krajowi turyści, zagranicznych gości również nie brakowało. Japońska kopia pomnika Chopina Niewiele osób wie, że kopia warszawskiego pomnika Chopina znajduje się w japońskim Hamamatsu (największe miasto pod względem liczby mieszkańców w prefekturze Shizuoka). Posąg stanął tu nieprzypadkowo, bowiem położne w środkowej części wyspy Honsiu miasto i stolica Polski od roku 1990 pozostają w ścisłej współpracy w obszarze kultury. Monument, który był darem stołecznych władz dla partnerów z Azji, odsłonięty został w 1994 r. To jednak niejedyny akcent chopinowski w Hamamatsu. W 1960 roku, w 150. rocznicę urodzin polskiego kompozytora, swoją działalność rozpoczęło tutaj Japońskie Towarzystwo Chopinowskie. Co więcej, od 1991 r. miasto organizuje Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny. W ramach ciekawostki dodajmy, że podczas 5. edycji wydarzenia drugie miejsce zajął Rafał Blechacz, zwycięzca XV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. W 2014 r. Hamamatsu otrzymało tytułu Miasta Muzyki od UNESCO. Pomniki Chopina na świecie Okazuje się, że pomników upamiętniających postać polskiego kompozytora i pianisty na świecie jest znacznie więcej. Podobny monument znajduje się m.in. w Wiedniu, Tiranie, Singapurze czy Rio de Janeiro. Najwyższy pomnik Chopina, liczący 7 metrów wysokości, został odsłonięty w Szanghaju w 2007 roku. Jego autorką projektu jest Lu Pin, pochodząca z Chin absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Źródło: europa-swiat.um.warszawa.pl. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Koncerty Chopinowskie 2023 – rusza kolejna edycja wydarzenia. Kto tym razem wystąpi w Łazienkach Królewskich?
Czas na inaugurację 64. sezonu Koncertów Chopinowskich. Już od 14 maja, w każdą niedzielę, w Łazienkach Królewskich w Warszawie wybrzmią najbardziej znane dzieła legendarnego kompozytora. Oto szczegóły.
W tym artykule: Kiedy odbywają się Koncerty Chopinowskie 2023 w Łazienkach Królewskich? Koncerty Chopinowskie 2023 – kto wystąpi w Łazienkach Królewskich? Koncerty Chopinowskie 2023 – harmonogram, program, lista kompozytorów Niedzielne popołudnie z muzyką klasyczną w tle, tłumy warszawiaków i piękne Łazienki Królewskie. To oznacza tylko jedno – pora rozpocząć Koncerty Chopinowskie 2023. Sprawdź, co wiemy o tegorocznej edycji wydarzenia i jacy artyści tym razem wystąpią pod pomnikiem Chopina. Kiedy odbywają się Koncerty Chopinowskie 2023 w Łazienkach Królewskich? Koncerty Chopinowskie to wydarzenie, bez którego trudno wyobrazić sobie wiosenno-letnie niedziele w stolicy. Organizowane w Łazienkach Królewskich koncerty już od 1959 roku przyciągają do Warszawy masę turystów. Mimo upływu lat wciąż cieszą się ogromną popularnością. Już niebawem początek tegorocznej edycji imprezy, która zapowiada się niezwykle interesująco. Na ten dzień z niecierpliwością czekali wszyscy miłośnicy muzyki klasycznej. Już w najbliższą niedzielę, czyli 14 maja, inauguracja 64. sezonu Koncertów Chopinowskich w Łazienkach Królewskich. Przypomnijmy, że plenerowe koncerty powróciły w ubiegłym roku na warszawską Agrykolę po dwóch latach przerwy spowodowanej pandemią koronawirusa. Zarówno w 2020, jaki i 2021 roku, wydarzenie odbywało się jedynie w formie online ze względu na obostrzenia covidowe. Koncerty Chopinowskie 2023, począwszy od maja do września, będą odbywały się w każdą niedzielę o godz. 12:00 i 16:00. Cuda Polski: Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli Zwiedzanie miejsca urodzenia słynnego polskiego kompozytora odbywa się koncertowo! Poznajcie kandydata w plebiscycie „7 nowych cudów Polski”. Koncerty Chopinowskie 2023 – kto wystąpi w Łazienkach Królewskich? Koncerty Chopinowskie 2023 to jedyna i niepowtarzalna okazja, by zupełnie za darmo posłuchać największych wirtuozów fortepianu z kraju i ze świata. Podczas tegorocznej edycji wydarzenia przed warszawską publicznością wystąpią laureaci najbardziej prestiżowych konkursów muzycznych z całego świata, w tym z Chin, Japonii, Korei Południowej czy Stanów Zjednoczonych. W dniu inauguracji, czyli 14 maja, zagrają Jakub Kuszlik, laureat IV nagrody XVIII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w 2021 roku oraz Francuz Philippe Giusiano, laureat II nagrody na XIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Warszawie z 1995 r. Pełna lista artystów, którzy wezmą udział w tegorocznej edycji Koncertów Chopinowskich jest do sprawdzenia poniżej. Koncerty Chopinowskie 2023 – harmonogram, program, lista kompozytorów 14 maja: godz. 12:00 – Philippe Giusiano (Francja), 16:00 – Jakub Kuszlik; 21 maja: godz. 12:00 – Adam Goździewski, 16:00 – Edward Wolanin; 28 maja: godz. 12:00 – Kevin Kenner (USA), 16:00 – Marcin Wieczorek; 4 czerwca: godz. 12:00 – Giuliano Adorno (Włochy), 16:00 – Maria Gabryś-Heyke; 11 czerwca: godz. 12:00 – Magdalena Lisak, 16:00 – Marek Drewnowski; 18 czerwca: godz. 12:00 – Joanna Ławrynowicz, 16:00 – Ingrid Fliter (Argentyna); 25 czerwca: godz. 12:00 – Hyuk Lee (Korea Południowa), 16:00 – Hao Rao (Chiny; 2 lipca: 12:00 – François Dumont (Francja), 16:00 – Mateusz Krzyżowski; 9 lipca: godz. 12:00 – Maria Korecka-Soszkowska, 16:00 – Michelle Candotii (Włochy); 16 lipca: godz. 12:00 – Aleksandra Świgut, 16:00 – Łukasz Krupiński; 23 lipca: godz. 12:00 – Julia Kociuban, 16:00 – Kamil Pacholec; 30 lipca: godz. 12:00 – Trung viet Nguyen (Wietnam), 16:00 – Janusz Olejniczak 6 sierpnia: godz. 12:00 – Julia Łozowska, 16:00 – Radosław Sobczak 13 sierpnia: godz. 12:00 – Colleen Lee (Hong Kong), 16:00 – Beata Blińska; 20 sierpnia: godz. 12:00 – Totiko Kobayakawa (Japonia), 16:00 – Martin Garcia Garcia (Hiszpania); 27 sierpnia: godz. 12:00 – Mateusz Dubiel, 16:00 – Michał Szymanowski; 3 września: godz. 12:00 – Eric Lu (USA), 16:00 – Zbigniew Raubo; 10 września: godz. 12:00 – Charles Richard-Hamelin (Kanada), 16:00 – Wojciech Kruczek; 17 września: godz. 12:00 – Piotr Alexewicz, 16:00 – Adam Kałduński; 24 września: godz. 12:00 – Filip Wojciechowski, 16:00 – Karol Radziwonowicz. Źródło: Stołeczna Estrada, materiały prasowe.
Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie. Największa na świecie kolekcja pamiątek po kompozytorze
Choć muzea nadal pozostają zamknięte, można ich doświadczać za pośrednictwem stale powiększającej się oferty online.
Tym razem zapraszamy do wirtualnego zwiedzenia mieszczącego się w barokowym Pałacu Gnińskich w Warszawie Muzeum Fryderyka Chopina. Wraz z Pawłem Bieniem polecamy przyjrzeć się wybranym fragmentom bogatej ekspozycji muzeum, żeby poznać historie złotego dowodu uznania dla dziesięcioletniego geniusza fortepianu, młodzieńczego rysunku wykonanego przez nieuważającego podczas lekcji kompozytora czy napisu wykaligrafowanego wewnątrz ostatniego fortepianu wielkiego wirtuoza. Co o Chopinie mówią pamiątki? View oEmbed on the source website Zachęcamy także do odwiedzin na stronie Muzeum Fryderyka Chopina: www.muzeum.nifc.pl
Żelazowa Wola. Tu urodził się Fryderyk Chopin
Gdy myślimy o miejscach związanych z Fryderykiem Chopinem, to jednym z pierwszych takich skojarzeń będzie z pewnością Żelazowa Wola. Miejsce magiczne i nieustannie przyciągające miłośników twórczości polskiego kompozytora, którzy przyjeżdżają tu z najodleglejszych zakątków świata. Dzieje tej mazowieckiej wsi są burzliwe, pełne dramatycznych wydarzeń, a przez to bardzo ciekawe, chociaż szerzej nieznane wśród wielbicieli Chopina.
Pierwsze wzmianki Żelazowa Wola położona jest tuż obok Puszczy Kampinoskiej, 3 km na południowy wschód od Sochaczewa, nad brzegiem rzeki Utraty. Pierwszymi znanymi nam właścicielami tych terenów byli bracia Piotr i Paweł Żelazo, wymieni w źródłach z II poł. XVI w. Żelazowa Wola należała następnie do rodziny Paprockich, potem Łuszczewskich, od których w 1798 r. została zakupiona przez hrabinę Ludwikę z Fengerów Skarbkową. Mikołaj i Justyna Poszukując guwernera dla swoich dzieci, hrabina zatrudniła w 1802 r. Francuza, Mikołaja (Nicolasa) Chopina, który już od 15 lat przebywał w Polsce. W tym samym czasie w prowadzeniu dworu pomagała hrabinie Skarbkowej Justyna Krzyżanowska, uboga szlachcianka. Prawdopodobnie to właśnie w Żelazowej Woli poznali się przyszli rodzice Fryderyka Chopina. Po ślubie Justyny i Mikołaja, który odbył się 28 czerwca 1806 r. w pobliskim kościele w Brochowie, państwo młodzi zamieszkali w oficynie dworu, który dzisiaj już nie istnieje. To właśnie w budynku oficyny 1 marca 1810 r. przyszedł na świat Fryderyk Franciszek Chopin, jako drugie dziecko państwa Chopinów (starszą siostrą Fryderyka była Ludwika, urodzona w 1807 r. w Warszawie). Po narodzinach syna rodzina jedynie kilka miesięcy mieszkała w Żelazowej Woli. Na jesieni przeprowadzono się do Warszawy, ponieważ od początku października Mikołaj rozpoczynał pracę, jako nauczyciel języka francuskiego w Liceum Warszawskim. Powroty do miejsca urodzenia Na podstawie zachowanych źródeł wiadomo jedynie o kilku pobytach kompozytora w miejscu swojego urodzenia. Biorąc pod uwagę bliskie relacje Chopinów i Skarbków można z dużym prawdopodobieństwem powiedzieć, że Chopinowie o wiele częściej odwiedzali Żelazową Wolę. W majątku Skarbków Fryderyk przebywał prawdopodobnie latem 1823 r. Kompozytor z siostrą Ludwiką spędził tu Boże Narodzenie 1825 r. i Nowy Rok 1826 r. Z listu do Jana Białobłockiego możemy się dowiedzieć, że Fryderyk bardzo chętnie odwiedzał miejsce swojego urodzenia: „I tego byś nie zgadł, dlatego to muszę ci powiedzieć, iż piszę wysiadłszy z bryczki, siadając do Wilii. Los chciał, że chociaż mama nie chciała pozwolić, abym jechał, jednakże wszystko nic nie pomogło, i ja i Ludwika jesteśmy w Żelazowej Woli”. Ponownie kompozytor tutaj zawitał latem 1830 r. Po powrocie z Poturzyna (obecnie woj. lubelskie), spędził kilka dni w Warszawie, a następnie dołączył do rodziny, która już od jakiegoś czasu gościła u Skarbków. Był to ostatni pobyt kompozytora w Żelazowej Woli. Odwiedzając Skarbków kompozytor miał możliwość muzykowania. Nie wiemy dokładnie jakim instrumentem klawiszowym dysponowali właściciele, ale latem był on wynoszony do ogrodu, w którym Fryderyk oddawał się muzykowaniu. Ocalić od zapomnienia W 1818 r. właścicielem majątku został syn hrabiny, Fryderyk, a następnie w 1825 r. jego brat – Michał, który w 1834 r. popełnił samobójstwo. Majątek zmieniał właścicieli i w latach 1859–1878 był w posiadaniu Adama Towiańskiego (syna słynnego filozofa, Andrzeja Towiańskiego). Zamierzał on odnowić oficynę w której urodził się Chopin i zorganizować tam miejsce poświęconego pamięci kompozytora – niestety plan ten nie został zrealizowany. Ważnym wydarzeniem dla dalszych losów Żelazowej woli była wizyta jesienią 1891 r. rosyjskiego kompozytora i pianisty Milija Bałakiriewa. Poruszony złym stanem miejsca urodzenia Chopina udzielił wywiadu, który ukazał się w prasie i tym samym inicjując publiczną dyskusję. Odniosło to zamierzony efekt, ponieważ już wkrótce dzięki staraniom Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego i Bałakiriewa w 1894 r. odsłonięto w Żelazowej Woli pierwszy na ziemiach polskich pomnik upamiętniający Chopina, zaś w zachowanej oficynie urządzono muzeum. Z czasem budynek oraz park wykupiono z rąk prywatnych, a w 1930 r. rozpoczęto renowację i przebudowę oficyny. Ważną rolę w przywracaniu świetności temu miejscu odegrał prof. Franciszek Krzywda-Polkowski, który był wówczas w Polsce pionierem w zakresie architektury krajobrazu. W latach 1933–1939 kierował realizacją opracowanego przez siebie projektu parku. Odbudowa Podczas II wojny światowej wnętrze oficyny wraz z eksponatami uległo poważnym zniszczeniom. Tuż po zakończeniu wojny powstał Tymczasowy Komitet Opieki nad Domem Chopina w Żelazowej Woli, którego działalność przejął wkrótce Instytut Fryderyka Chopina. Wznowiono prace nad renowacją budynku i odtworzeniem otoczenia parkowego. Zgromadzono we wnętrzu oficyny przedmioty z epoki, które jednak nie należały do Chopinów. Warto pamiętać, że pod koniec II wojny światowej serce Chopina było przechowywane w podwarszawskim Milanówku. Po zakończeniu wojny władze państwowe zdecydowały, że w 96. rocznicę śmierci kompozytora, 17 października 1945 r. powróci ono do stolicy. Trasa wiodła przez Grodzisk i Błonie do Żelazowej Woli, gdzie odbyły się uroczystości państwowe, którym komuniści nadali charakter propagandowy. Tam w obecności pierwszego przywódcy Polski Ludowej, Bolesława Bieruta, ówczesny prezydent Warszawy, Stanisław Tołwiński przekazał serce Chopina delegacji studentów Konserwatorium Muzycznego i Warszawskiej Szkoły Muzycznej. Ceremonię uświetnił swoim recitalem wybitny polski pianista Henryk Sztompka. W 100. rocznicę śmierci kompozytora (1949) odbyła się uroczysta inauguracja ekspozycji. Od 1950 r. przez dwa lata dom Chopina pozostawał pod zarządem Muzeum Narodowego. Od 1953 r. opiekę nad majątkiem w Żelazowej Woli sprawowało Towarzystwo im. Fryderyka Chopina, zaś od 1 sierpnia 2005 r. funkcje te przejął Narodowy Instytut Fryderyka Chopina. W nowej odsłonie Z okazji 200. rocznicy urodzin Chopina podjęto działania rewitalizacyjne i 7 maja 2010 r. ponownie otwarto Park w Żelazowej Woli dla zwiedzających. Wyremontowano Dom Urodzenia i urządzono w nim nową ekspozycję muzealną. W Parku posadzono rośliny, poprowadzono instalację nawadniającą, zainstalowano oświetlenie oraz nagłośnienie umożliwiające słuchanie recitali w trakcie spaceru po alejkach. Na terenie Parku powstały również nowe budynki, w których mieszczą się, m.in. sklep z książkami, płytami i pamiątkami związanymi z kompozytorem, sala kinowa, sala wystaw czasowych. Przede wszystkim muzyka Ze względu na piękny park Żelazowa Wola jak magnes przyciąga ludzi wrażliwych na piękno natury. Jednak jest to przede wszystkim miejsce, w którym obecna jest muzyka Chopina. Wybitny polski pianista i pedagog, Zbigniew Drzewiecki, zainicjował w 1954 r. cykl recitali chopinowskich w Żelazowej Woli, których tradycja jest kontynuowana do dzisiaj. Od pierwszej niedzieli maja do ostatniej niedzieli września w Domu Urodzenia Fryderyka Chopina można posłuchać interpretacji dzieł polskiego kompozytora. Od 2006 r., w tym samym okresie (maj–wrzesień), miejsce to jest udostępnianie także młodym utalentowanym pianistom w ramach cyklu „Prezentacje Muzyczne”. Tradycją stały się już organizowanie corocznie od 2010 r. Dni Dziecka. W programie oprócz różnorodnych zajęć i zabaw edukacyjnych, ważne miejsce zajmują koncerty przeznaczone dla najmłodszych słuchaczy. View oEmbed on the source website Pomimo ograniczeń W 2020 r. ze względu na panująca pandemię miłośnicy Chopina mieli w znacznym stopniu ograniczone możliwości, by odwiedzić to niepowtarzalne miejsce. Jednak dzięki transmisjom internetowym wideo realizowanym na żywo na kanale YouTube Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina (dostępnym również jako VOD), melomani na całym świecie mogą wysłuchać recitali wykonywanych w Domu Urodzenia Chopina zarówno przez tak uznanych pianistów jak m.in. Kevin Kenner, Janusz Olejniczak, Philippe Giusiano, Krzysztof Książek, Szymon Nehring, jak i przez młodych, utalentowanych artystów stojących dopiero u progu swojej kariery. W tym wyjątkowym roku w okresie Świąt Bożego Narodzenia można podziwiać w Żelazowej Woli wielobarwną iluminację przygotowaną przez scenografki teatralne Dianę Marszałek-Malicką i Julię Skrzynecką we współpracy z reżyserem świateł Maciejem Igielskim. Wejście do Parku zmieniło się w świetlistą kurtynę, główna alejka i drzewa wokół niej zostały nasycone kolorami, zaś Dom Urodzenia kompozytora wydobyty z mroków zimowej nocy jasnym, ciepłym światłem. Miejmy nadzieję, że nadchodzący rok umożliwi nam wszystkim bezpośrednie doświadczanie wszystkich uroków tego wyjątkowego miejsca.
Przewodnik po najciekawszych miastach Europy Naszpikowane muzeami, sztuką, architekturą, restauracjami i kawiarniami, tętniące życiem od rana do wieczora, smaczne, kulturalne, piękne i inspirujące. Aż 25 takich miast chcemy Wam polecić na weekend. Wszystkie one kuszą imprezami i pyszną kuchnią, zachwycają urodą, mają intrygującą historię i zabytki, a co najważniejsze, są na wyciagnięcie ręki. Wystarczy kupić bilet na samolot – ja zazwyczaj robię to spontanicznie, gdy pojawiają się promocje, a tych ostatnimi czasy nie brakuje. Potem pakuję się w plecak, staram się zabierać jak najmniej rzeczy, żeby nie obciążały mnie w drodze, rezerwuję noclegi i ruszam na spotkanie przygody. Nigdy nie zapomnę mojego pierwszego wyjazdu w babskim gronie do Tbilisi, o którym piszę wraz z przyjaciółką Hanką w artykule … O włóczęgach od rana do wieczora, o nowych szalonych znajomościach, które zaowocowały poznaniem stolicy Gruzji od innej strony, o przetańczonych nocach i dziesiątkach toastów wzniesionych doskonałym lokalnym winem. Takich wspomnień się nie zapomina, takich właśnie wspomnień z podróży również Wam życzę. Agnieszka Franus redaktor naczelna TEMAT GŁOWNY | 25 MIAST NA WEEKEND Numer specjalny Travelera to mały przewodnik po najciekawszych europejskich miastach. Powstał z myślą o miłośnikach krótkich weekendowych wypadów, czyli tzw. city-breaków. Liczymy na to, że każdy z Was znajdzie propozycję dla siebie: KOPENHAGA. Najszczęśliwsze miejsce na Ziemi; SALONIKI. Gdzie Wschód spotyka Zachód; WIEDEŃ, tu liczy się taniec; TBILISI. Nieprzewidywalne, uzależniające, doprawione odrobiną szaleństwa; PETERSBURG. Architektoniczny przepych i białe noce; BRUKSELA. Fascynujące wnętrze stolicy Europy; PRAGA. Golem, Komandor i inne straszydła znad Wełtawy; PARYŻ. Fascynujące muti-kulti; LUBLANA. Kameralna, spokojna, zielona; BILBAO. Od brzegu do brzegu, od baru do baru; WILNO. Najbardziej włoskie miasto na północ od Alp; NEAPOL. Mafia kocha turystów; AWINION. Miasto papieży, teatru i lawendy; MANCHESTER. Najlepsze kluby w Europie; LWÓW. Kopalnia świetnej kawy; BERGEN. Norweska brama do fiordów; FLORENCJA. Każdemu zawróci w głowie; RYGA. Ukochana przez radzieckich filmowców; BUKARESZT. Perły secesji i socrealistyczna gigantomania; LIZBONA, tutaj trudno o samotność; BUDAPESZT. Gorące źródła, zapomniane uliczki; LARNAKA. Spokój, słońce, miłość; KISZYNIÓW. Hektolitry wina, tony sera, kilogramy daktyli; MALAGA. Muzea, plaże i … mañana; BELGRAD. Miks słowiańskiej duszy i bałkańskiej energii. Numer dostępny w sprzedaży od 31 lipca. Zapraszamy do lektury!
W mieście zakochanych chciałem odszukać wampiry, ucałować nagrobek Oscara Wilde’a i zjeść mnóstwo croissantów.
Podobno w Paryżu mieszkają wampiry, te najstarsze, znudzone życiem w Transylwanii. A ucałowanie nagrobka Oscara Wilde’a przynosi szczęście w miłości. Przeszukując przez ponad dwa tygodnie oferty tanich linii lotniczych, odświeżyłem sobie w głowie wszystkie obejrzane filmy, przeczytane książki, zasłyszane piosenki o Paryżu. Im dłużej szukałem, tym coraz bardziej chciałem już tu być. W końcu znalazłem – przełom maja i czerwca. Akurat nie wypadają żadne święta, nie ma jeszcze wakacji. Idealnie. Nie będzie dzikich tłumów turystów – myślałem i snułem plany zwiedzania. Naiwny. Już wiem, że Paryż bez turystów to coś niemożliwego. W labiryncie uliczek Ale z pewnością nie każdy turysta w tym mieście pragnie spotkania z wampirami. Ja tak. Opowieści o nich pociągają mnie od czasów filmu Wywiad z wampirem. W moim przypadku to jakaś swoista nieuleczalna obsesja połączona z wiarą, że istoty owe nie tylko istnieją, ale również niebawem odmienią moje życie, czyniąc mnie jednym z nich. Postanowiłem je odszukać w Muzeum Wampirów (Le Musée Des Vampires). Znajduje się w podparyskim Lilas, na północnym wschodzie miasta, zagubione w labiryncie małych uliczek. Dotarcie na miejsce zajęło mi blisko godzinę. Niestety drzwi były zamknięte. Urocza dziewczyna opowiada mi, że muzeum jest prywatne, założone przez pisarza i wykładowcę Jacques’a Sirgenta, który poświęcił całe swoje życie badaniom nad wampirami. I że otwierane jest ono wyłącznie na specjalną prośbę przedstawioną panu Jacques’owi, ale akurat nie ma go w mieście. Szkoda, bardzo szkoda – powtarzam w myślach. Tym bardziej że dowiedziałem się też, iż wizyta w muzeum oznacza kolację z gospodarzem, mroczne opowieści oraz degustację czerwonego napoju. No cóż, pozostaje powrót do Paryża i spacer po Champs-Élysées. Wciąż niepocieszony siadam w parku i na obiad zjadam bagietkę i oliwki. Cały czas liczę pieniądze, żeby zmieścić się w kosztach ok. 1400 zł. Na razie jest dobrze. Mój „obiad” kosztował mniej niż 6 euro. Miałem też farta, bo obok piknik urządziła sobie grupka Hiszpanów i poczęstowali mnie winem. Po chwili poczułem się już lepiej. Resztę dnia spędziłem, błądząc po Paryżu, i było cudownie. Zabłądzić w tym mieście jest tak samo bosko, jak znaleźć się w nim po raz pierwszy. Zmęczenie nawet mi posłużyło. Zasnąłem bowiem bez trudu w wieloosobowym pokoju w tanim hostelu. Nawet nie przeszkadzała mi para baraszkująca za ścianą. Następnego dnia obieram drugi cel – pocałować nagrobek Wilde’a. Najpierw jednak objadam się croissantami. Poprzestaję na trzech rogalikach o różnych smakach po 1,5 euro za sztukę. Maślane zwyciężają. Czas na zwiedzanie. Oczywiście będąc w Paryżu, trzeba zrobić to co wszyscy, czyli popatrzeć na miasto z wieży Eiffla. Stojąc w trzygodzinnej kolejce (winda na sam szczyt 13 euro, na drugi poziom 8 euro, dla oszczędnych pozostają schody za 4,5 euro), byłem świadkiem trzech oświadczyn. Banalne? Może. Romantyczne? Na pewno. Na górze widoki zapierają dech, jednak dziki tłum szybko odbiera radość. Próbuję uciec od tłumu nad Sekwaną i średnio mi się to udaje. Pośpiesznie zwiedzam katedrę Notre Dame i zachwycam się gargulcami, które sprawiają wrażenie żywych. Następnie plac Pigalle i Moulin Rouge. Na ulicy kupuję ogromnego naleśnika z bananami i czekoladą za 3,5 euro. To na obiad. Nasycony i zasłodzony, z przewodnikiem w dłoni zmierzam w kierunku Rue des Degrés – najkrótszej ulicy Paryża, która ma zaledwie 5,75 m długości i składa się z 14 schodków. Od nich wzięła się zresztą nazwa ulicy – degrés to po francusku „stopnie”. Przy ulicy nie ma żadnych budynków, drzwi czy okien. Tutaj były kręcone sceny do filmu Pan Ibrahim i kwiaty Koranu. Tak dla porównania – wyczytałem, że najdłuższą paryską ulicą jest Rue Vaugirard w dzielnicy Montparnasse, licząca ponad 4 km, a najszerszą 140-metrowa Avenue Foch w 16. dzielnicy. Ulec pokusie Przyszedł czas na najsłynniejszy paryski cmentarz Père-Lachaise. O swoim głównym celu już wspomniałem – muszę pocałować nagrobek Oscara Wilde’a, ponieważ gest ten zapewnia podobno niebywałe szczęście w miłości. Po drodze odwiedzam, jak każdy Polak w Paryżu, miejsce spoczynku Fryderyka Chopina, jak każdy obywatel świata – grób Jima Morrisona, jako miłośnik Francji – grób Édith Piaf, gdzie wzruszony przysłuchuję się, jak grupa osób śpiewa szeptem Non, je ne regrette rien. Gdy docieram do grobu Wilde’a, drżą mi kolana. Jestem tu, gdzie jest pochowany Mój pisarz, autor ukochanego cytatu: Jedynym sposobem pozbycia się pokusy jest uleganie jej. Niestety. Modernistyczny pomnik stworzony przez Jakuba Epsteina, przedstawiający anioła w locie, otoczono szklaną barierą. No i nici z pocałunków. No cóż, w przeszłości tysiące całusów szkodziły ponoć pomnikowi. Cmokam więc szklaną taflę. W sumie cel zaliczony, odhaczony. Na koniec zostawiłem sobie najbardziej paryskie muzeum – Luwr. Wizja czekania w kilkugodzinnej kolejce zniechęciła mnie wystarczająco. Decyduję się więc na wizytę w położonym na lewym brzegi Sekwany Muzeum d’Orsay. Po drodze bagietka, czerwone wino i słoik oliwek zjedzone na trawniku w Ogrodzie Luksemburskim, pogapienie się na ludzi. I dopiero po tej sjeście obcowanie w towarzystwie dzieł. Edgar Degas, Paul Gauguin, Claude Monet, Vincent van Gogh i inni. Między nimi wielki obraz Williama-Adolphe’a Bouguereau zatytułowany Dante And Virgil In Hell, czyli Dante i Wergiliusz w piekle, a na nim… demoniczne wampiry. Ten obraz z magnetyzującą sceną „ukąszenia” przez wampira powstał ok. 1850 r. No i znalazłem dowód na to, że wampiry są w Paryżu! Warto wiedzieć: Albert Finers - pedagog z Poznania Albert Finers (Fot. Archiwum prywatne) Wybrałem to miejsce, bo: Zostałem nakarmiony filmami i książkami o Paryżu. Moja podróż jest wyjątkowa, bo: Mogłem nie tylko poznać główne atrakcje miasta, ale kilka razy zabłądzić, porozmawiać z paryżanami. Ta podróż była sprawcą małych i dużych wzruszeń. Mój patent: Stawiam na tanie linie lotnicze. Staram się być elastyczny i zawsze znajduję bilet w przyzwoitej cenie. Poza tym śledzę promocje. Wtedy można upolować loty nawet za złotówkę. Albert Finers
Cuda Polski: Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli
Zwiedzanie miejsca urodzenia słynnego polskiego kompozytora odbywa się koncertowo! Poznajcie kandydata w plebiscycie „7 nowych cudów Polski”.
Jak z nut Kika kilometrów od Sochaczewa, zaledwie pięćdziesiąt od Warszawy, na skraju Puszczy Kampinoskiej znajduje się Żelazowa Wola. To tu przyszedł na świat Fryderyk Chopin i tu znajduje się dziś odnowione muzeum – Dom Urodzenia Fryderyka Chopina w Żelazowej Woli. Pewne jest, że zwiedzanie muzeum polskiego kompozytora będzie koncertowe. Preludium to recepcja, później dworek, następnie budynki Scherzo i Nokturn w głębi parku oraz mostki Polonez i Mazurek na rzece Utracie. Do tego muzycy przygrywający na fortepianach w czasie wiosennych koncertów w otaczającym dworek parku, który wraz z Domem Urodzenia Chopina tworzy spójną całość. Po przekroczeniu progu dawnej oficyny dworskiej w Żelazowej Woli, przenosimy się do pierwszych latach XIX w. Wówczas mieszkali tu właściciele majątku – rodzina Skarbków, a razem z nimi rodzice kompozytora - Justyna i Mikołaj Chopinowie. Sam budynek podzielony jest na dwie części: prawą, gdzie znajdowały się pokoje domowników i lewą, przeznaczoną na pomieszczenia dla służby. Podział stał się inspiracją dla scenariusza ekspozycji, która opowiada o wzajemnych relacjach dwóch zaprzyjaźnionych rodzin - Chopinów i Skarbków. We wnętrzu oficyny zrekonstruowano pokój dzienny Chopinów i męski gabinet Michała Skarbka. Znajdują się tu historyczne meble i liczne sprzęty z epoki. Muzeum jest też jedynym miejscem, w którym zgromadzono tak wiele oryginalnych pamiątek po Chopinach. Zwiedzanie kończymy w czasach współczesnych. Bowiem wystawa to także opowieść o samym muzeum, o ludziach którzy je tworzyli, o tym, czym pamięć o Chopinie jest dla innych – dla kolejnych pokoleń wielbicieli jego twórczości. (Opracowanie: hg)
Zapraszamy na VI Nieszawskie spotkania z Chopinem
W niedzielę 26 sierpnia w ogrodzie przy klasztorze pofranciszkańskim przy ul. św. Maksymiliana Kolbe w Nieszawie odbędą się „VI Nieszawskie spotkania z Chopinem”.
W programie utwory Fryderyka Chopina w wykonaniu Adama Rorata, inscenizacja na podstawie tekstów "Kuriera Szafarskiego" (członkowie i sympatycy Nieszawskiego Towarzystwa Kulturalnego), Klimaty Kujawskie-pieśni, muzyka i taniec (zespoły, "Kruszowianka" z Kruszy Duchownej i "Kujawy Bachorne" z Osięcin). Głównym organizatorem „Nieszawskich spotkań z Chopinem” jest Nieszawskie Towarzystwo Kulturalne. Projekt współfinansowany jest m.in. przez Zarząd Powiatu w Aleksandrowie Kujawskim. Nad całością wydarzenia pod hasłem „VI Nieszawskie spotkania z Chopinem” czuwa Teresa Maksim, prezes NTK. Przypomnijmy, śladów Fryderyka Chopina w Nieszawie należy szukać w „Kurierze Szafarskim”, wakacyjnej gazetce czternastoletniego Frycka. Jak napisał, przejeżdżając przez Nieszawę usłyszał siedzącą na płocie Catalani, nieszawską dziewczynę, która śpiewała „mazureczka”. Angelika Catalani była słynną włoską śpiewaczką operową, przed którą Chopin wystąpił jako „cudowne dziecko”. Otrzymał nawet od niej złoty zegarek. W żyłach znakomitego kompozytora płynie nie tylko polska, ale i kujawska krew. Jego matka była Kujawianką. Tekla Justyna z Krzyżanowskich Chopin urodziła się w 1782 r. w folwarku Długie, kilka kilometrów od Izbicy Kujawskiej. Zatem Kujawianie mogą się czuć krajanami Chopina. Początek wydarzenia o godz. 17.00. W razie niepogody impreza odbędzie się w sali nieszawskiej OSP.
Żaglowiec Fryderyk Chopin - już bezpieczny
Dnia 1 października br. rozpoczął się kolejny rejs żaglowca Fryderyk Chopin. Na jego pokładzie - obok załogi - znaleźli się uczniowie, którzy rozpoczęli semestr w Szkole pod żaglami. Rejs miał się zakończyć 10 stycznia 2011 r.
W trakcie rejsu pojawił się sztorm. Dnia 29 października br. brytyjska nadbrzeżna służba ratunkowa odebrała komunikat z żaglowca STS Fryderyk Chopin z prośbą o natychmiastową pomoc z powody utraty dwóch masztów w wyniku sztormu o sile 9 stopni w skali Beauforta. Na pokładzie znajdowało się 47 osób załogi (36 osób to praktykanci). Żaglowcowi pospieszyły na pomoc trzy jednostki. Na hol wziął go kuter rybacki. Po trzech trudnych dniach Fryderyk Chopin bezpiecznie wpłynął do portu Falmouth. Żaglowiec cumuje na boi. Załoga czuje się dobrze. Młodzi uczestnicy Szkoły Pod Żaglami świetnie znieśli stresującą i niebezpieczną sytuację jaką była tak poważna awaria i utrata obu masztów. Podczas wypadku nikt nie został ranny. Źródło: www.fryderykchopin.pl
To 200-setna rocznica urodzin Fryderyka Chopina i Roberta Schumanna. Z tego też powodu tegoroczny, XIV Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena, którego dyrektorem jest Elżbieta Penderecka, będzie świętem pianistów i muzyki fortepianowej.
Obaj urodzeni w 1810 roku geniusze romantycznej muzyki poznali się osobiście, mając zaledwie po 22 lata, w Lipsku, za pośrednictwem Felixa Mendelssohna. Stanowili raczej swoje przeciwieństwo. Finezyjny indywidualista skupiony niemal wyłącznie na fortepianie, jakim był Chopin nie cenił zbytnio prostolinijnego w formułowaniu myśli muzycznej Schumanna, który na dodatek miał również ambicje literackie, a swą działalność krytyka muzycznego traktował nie mniej poważnie niż kompozytorską. W 1834 r. założył własne pismo muzyczne „Neue Zeitschrift fur Musik”, redagując je osobiście przez 10 lat – wznowione w XX w. istnieje do dziś. Był zachwycony muzyką Chopina i tak o niej pisał: „Gdyby potężny monarcha, samodzierżawca Północy wiedział, jak niebezpieczny wróg zagraża mu w dziełach Chopina, w prostych melodiach jego mazurków, zakazałby tej muzyki. Utwory Chopina to armaty ukryte wśród kwiatów.” Zadedykował Chopinowi swój fortepianowy cykl Kreisleriana, a Chopin zrewanżował się mu Balladą F-dur. Inny wybitny kompozytor tamtych czasów, Franz Liszt pisał o Fryderyku: „W jego postawie tyle było dystynkcji, a jego maniery nosiły takie piętno dobrego wychowania, ze w Paryżu traktowano go jak księcia”. Tekst: Agnieszka Budo
Tak, tego jeszcze nie było! Grana na żywo muzyka Chopina, dzięki kamerze internetowej zainstalowanej w Sali Kolumnowej Domu Polonii w Warszawie, opanowała internetowy świat na siedem dób!
Koncert rzeka, trwający bez przerwy dzień i noc od godziny 19.oo od poniedziałku 22 lutego do późnych godzin wieczornych następnego poniedziałku, czyli 1 marca 2010 r., jest niezaprzeczalnie swoistym rekordem, ale przede wszystkim wyrazem hołdu, zarówno jego wykonawców, jak również publiczności, dla piękna muzyki Dostojnego Jubilata, którego dwusetne urodziny obchodzi cały muzyczny świat. Pomysł uczczenia w ten sposób „najdłuższych urodzin” zrodził się z racji dwoistości dat tego wydarzenia. Jego organizatorzy, nie wnikając w naukowe dysputy, postanowili więc połączyć obie daty w jedno wielkie chopinowskie święto, które w zupełnie magiczny sposób złączyło wszystkich miłośników chopinowskiego grania. W graniu tym udział wzięli zarówno wybitni i znani na całym świecie wirtuozi, jak również wykładowcy, absolwenci, studenci. I to nie tylko wyższych szkół muzycznych i nie tylko z Polski, ale też z Japonii czy Finlandii. Przyjechały i zagrały dzieci z Kielc, grali amatorzy różnych profesji, jak lekarze, aktorzy, dyplomaci, dziennikarze. W sumie organizatorzy spodziewali się udziału 1000 pianistów, ale sprawa wymknęła się trochę spod kontroli, gdyż zdarzali się chętni dosłownie „z ulicy”, jak to miało miejsce z pewnym sympatycznym Francuzem, który zupełnie przypadkiem znalazł się na Krakowskim Przedmieściu i skromnie zapytał: czy mógłby też? Naturalnie! Chodzi wszak o radość grania i radość słuchania! A publiczność? Jest obecna przez cały ten czas, zmieniając się płynnie i „wpadając” w tak zwanej wolnej chwili, niezależnie od pory dnia i nocy. Szalenie wygodne! Natomiast słuchacze internetowi z całego świata, zwłaszcza z USA i Kanady, chwalą całodobową formułę, gdyż mogą uczestniczyć w imprezie pomimo różnic czasowych. Jednym z jej pomysłodawców jest Przemek Lechowski, znany prekursor i zarazem wykonawca oryginalnych przedsięwzięć, mających promować muzykę klasyczną. W ubiegłym roku np. „wywlókł”, jak komentowali niektórzy, fortepian na Nowy Świat w Warszawie i dał koncert, który, wbrew przewidywaniom malkontentów, zgromadził prawdziwe tłumy. Tym razem również grał i to jak! Myślę, że organizatorzy Najdłuższych Urodzin, czyli Wspólnota Polska i Centrum Smolna, trafili w przysłowiową dziesiątkę, pisząc : „171 godzin grania bez przerwy, to w sam raz , żeby uczcić Jego urodziny”. A my wszyscy, Jego Goście, mieliśmy ogromną radość obcując z Nim, gdyż nie ulega wątpliwości, że sami już nie dożyjemy Jego następnej, stuletniej rocznicy. Kto jeszcze tam nie był, ma teraz ostatnią szansę: www.najdluzszeurodziny.pl Tekst: Agnieszka Budo
Rok 2010 upłynie nam, Polakom, a także wszystkim melomanom świata, przede wszystkim pod znakiem Fryderyka Chopina – w 200. rocznicę jego urodzin.
Koncerty, wystawy, spotkania - wszystko to będzie dotyczyło twórczości i życia tego nieprzeciętnego wirtuoza i genialnego kompozytora, którego sławą i prestiżem okryć się chce nie tylko Warszawa, ale też Paryż a nawet Japonia. Władze miasta mają nadzieję, że już niebawem mieszkańcy naszego kraju, jak również całego świata, przyjmą za fakt oczywisty, że nasza stolica zawsze była i nadal pozostaje miastem Fryderyka Chopina, tak jak np.Wiedeń – miastem Mozarta. Jednak sensacją ostatnich dni był najdłuższy recital fortepianowy, któremu kibicowało wielu z nas. Jeszcze tydzień temu Rekord Guinnessa w długości grania na fortepianie należał do Węgra, Charlesa Brunnera i wynosił 101 godzin i 7 minut. Palmę pierwszeństwa odebrał mu jednak Polak, Romuald Koperski, który grał przez 101 godzin, 8 minut i 3 sekundy, czyli nieprzerwanie od zeszłej środy (27 stycznia) do niedzieli (31 stycznia). Recital odbył się w galerii handlowej Alfa Centrum w Gdańsku, czyli miejscu łatwo dostępnym dla wszystkich, chcących towarzyszyć biciu tego rekordu. Pan Romuald wykonywał nie tylko utwory klasyczne, ale również jazzowe, filmowe a także musicalowe. Zgodnie z regulaminem, pomiędzy utworami mógł mieć jedynie trzydziesto sekundową przerwę, co na jedną godzinę dawało mu pięciominutową chwilę odpoczynku. Warto zaznaczyć, że pan Romuald Koperski jest także wytrwałym podróżnikiem, który przepłynął pontonem jedną z najdłuższych rzek Syberii. Tekst: Agnieszka Budo
To, co 200 lat temu zachwycało gości pałacyku Radziwiłłów, można tam odnaleźć również i dziś: miły klimat, piękną przyrodę i muzykę Chopina.
Nie uwierzysz, jak mi u niego dobrze było. Ostatnią pocztą wróciłem, i to ledwo com się wymówił od dłuższego pobytu – tak o tygodniu spędzonym w Antoninie pisał Fryderyk Chopin do przyjaciela Tytusa Wojciechowskiego. Od tej wizyty minęło blisko 200 lat, a jakby nic się nie zmieniło. Z Antonina wciąż żal wyjeżdżać. I choć nie ma tu już Radziwiłłów, w ich pałacu myśliwskim czas płynie zupełnie niedzisiejszym, przyjemnym rytmem. Do tego w tajemniczy sposób nadąża za współczesnością. Pałac – obecnie hotel i dom pracy twórczej – przyciąga mnóstwo osób, a organizowane tu festiwale i koncerty są znane na całym świecie. Dziś jest jednym z najlepiej zachowanych zabytków chopinowskich w naszym kraju. A wszystko zaczęło się od gospodarskiego objazdu. Książę Antoni Radziwiłł, namiestnik Wielkiego Księstwa Poznańskiego, i jego żona Luiza Hohenzollern, bratanica Fryderyka Wielkiego, objeżdżali swoje włości. Księżnej niezwykle przypadła do gustu malutka wieś nad jeziorem Szperek (później, na cześć Radziwiłła, nazwana Antoninem) i jej urocza okolica – dzikie bory porastające piaszczyste, wydmowe tereny bogate w zwierzynę i ptactwo. Idealne miejsce na polowania i letni wypoczynek. Radziwiłłowie zamówili więc projekt u słynnego niemieckiego architekta Karola Fryderyka Schinkla i w 1824 roku powstał modrzewiowy pałacyk. W 1827 roku w oddalonym o 12 km Strzyżewie u matki chrzestnej przebywał 17-letni, ale już znany Chopin. Antoni Radziwiłł, też szanowany kompozytor (napisał operę do „Fausta” Goethego), zaprosił go do siebie. Tak zaczęła się przyjaźń. Fryderyk bywał w rezydencjach Radziwiłła w Poznaniu i Berlinie. Gdy w 1829 roku znów przyjechał do Antonina, spędził tu ów bajeczny tydzień, który opisał w cytowanym liście. Dni schodziły Chopinowi na spacerach, komponowaniu, dawaniu lekcji fortepianu księżniczce Wandzie i pozowaniu do portretów księżniczce Elizie. Natchnienia kompozytorowi dostarczała urocza okolica, ale i coraz cieplejsze uczucia między nim a jedną z panien. Dziś w Antoninie nie sposób zapomnieć o słynnym gościu. Na dziedzińcu pałacowym wita nas jego pomnik, na korytarzach i galeriach – obrazy, rzeźby i pamiątki. Znajduje się tu salon muzyczny, biblioteka, a mazurki i polonezy wciąż rozbrzmiewają w sali kominkowej. Ale urok Antonina polega nie tylko na historii. Ważne jest też to, co przyciągnęło tu Radziwiłłów i zachwycało ich gości: klimat i przyroda. Gdy dotrzemy do pałacyku w Antoninie i wybierzemy się na spacer po okolicznych lasach, zrozumiemy miłość księżnej Luizy do okolicy. Trzeba być też przygotowanym na spotkanie z leśną zwierzyną. Wprawdzie raczej trudno będzie wypatrzyć takie jelenie, jakich poroża wiszą w sali kominkowej, ale na sarnę czy dzika można się natknąć o poranku tuż obok pałacu. Aż chce się powtarzać za Chopinem: „Nie uwierzysz, jak mi dobrze było”.