Robisz fatalne zdjęcia? Możesz dostać za nie 43 tys. euro i podróż na Islandię
Znana linia lotnicza chce udowodnić, że do uchwycenia spektakularnych krajobrazów nie potrzeba profesjonalnego sprzętu ani doświadczenia. W ramach nietypowej kampanii Icelandair oferuje osobom określającym się jako „najgorsi fotografowie świata” w pełni opłaconą podróż do Islandii oraz wysokie wynagrodzenie. Celem jest pokazanie, że to nie umiejętności, lecz miejsce decyduje o wyjątkowości zdjęcia.
Dzięki smartfonom fotografia stała się dziś powszechnie dostępna, jednak łatwość wykonania zdjęcia nie zawsze idzie w parze z jego jakością. W teorii wystarczy nacisnąć przycisk, w praktyce wiele ujęć kończy się rozmazanym kadrem, nieostrym obrazem lub przypadkowym zasłonięciem obiektywu. Właśnie do takich osób – tych, którzy nie czują się pewnie z aparatem – kierowana jest nietypowa inicjatywa Icelandair. Przewoźnik chce udowodnić, że nawet brak doświadczenia nie jest przeszkodą, gdy tłem zdjęć staje się Islandia – kraj znany z jednych z najbardziej spektakularnych krajobrazów w Europie. Linie lotnicze płacą za zdjęcia Islandii. Na czym polega nietypowa kampania? Pomysł Icelandair opiera się na prostym, ale przewrotnym założeniu: jeśli krajobrazy są wystarczająco spektakularne, nawet brak doświadczenia nie przeszkodzi w uchwyceniu ich wyjątkowości. W ramach kampanii przewoźnik szuka jednej osoby, która weźmie udział w 10-dniowej podróży po Islandii, dokumentując ją za pomocą zdjęć i krótkich materiałów wideo tworzonych w sposób całkowicie spontaniczny. W zamian oferowane są nie tylko w pełni pokryte koszty wyjazdu – obejmujące przeloty, zakwaterowanie i dodatkowe środki na miejscu – lecz także wynagrodzenie sięgające około 43 tys. euro. Wybrane materiały zostaną następnie wykorzystane przez linię w działaniach promocyjnych, co wpisuje się w rosnący trend autentycznego marketingu opartego na treściach tworzonych przez użytkowników, a nie profesjonalne studia produkcyjne. Icelandair, narodowy przewoźnik Islandii, od lat konsekwentnie promuje kraj jako kierunek dla podróżników poszukujących surowej natury i unikatowych krajobrazów. Tym razem zamiast współpracy z doświadczonymi fotografami postawiono na osoby bez zaplecza technicznego, chcąc pokazać Islandię z mniej wyreżyserowanej, bardziej naturalnej i dostępnej perspektywy. To podejście ma podkreślić, że siłą tego miejsca jest jego autentyczność, a nie perfekcyjnie skomponowany kadr. Jak zgłosić się do projektu i dlaczego Islandia jest idealnym „modelem”? Udział w projekcie wymaga spełnienia kilku podstawowych warunków formalnych – kandydaci muszą mieć ukończone 21 lat, posiadać ważny paszport oraz możliwość podróżowania m.in. do Islandii, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Proces aplikacyjny obejmuje wypełnienie formularza oraz odpowiedzi na pytania dotyczące podejścia do fotografii, a także – opcjonalnie – nagranie krótkiego materiału wideo, który może zwiększyć szanse na wybór i pozwala organizatorom lepiej poznać kandydatów. Istotne jest również to, że uczestnik powinien czuć się swobodnie w warunkach terenowych – program wyjazdu zakłada aktywności na świeżym powietrzu, w tym przemieszczanie się po zróżnicowanym i wymagającym krajobrazie. Nie jest to przypadek – Islandia uchodzi za jedno z najbardziej fotogenicznych miejsc w Europie, gdzie zmienność pogody i światła potrafi całkowicie odmienić ten sam widok w ciągu kilku minut. Dynamiczne krajobrazy, obejmujące aktywne gejzery, rozległe pola lawowe, lodowce, czarne plaże oraz wodospady tworzą warunki, w których niemal każde ujęcie ma potencjał wizualny, niezależnie od umiejętności autora. To właśnie zestawienie wymagającego środowiska z prostotą fotografowania ma być kluczowym elementem projektu i jego przekazu. Nabór zgłoszeń trwa do 30 kwietnia 2026 roku. Inicjatywa wzbudza duże zainteresowanie wśród podróżników, którzy chcą połączyć przygodę z nietypową możliwością zarobku oraz udziałem w globalnej kampanii promocyjnej. Źródła: Icelandair, Euronews, Time Out Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
To najbardziej wzruszające zdjęcie przyrody ostatnich lat. Niezwykła historia pary pingwinów małych
Dwa małe pingwiny wtulone w siebie, zapatrzone w migoczącą panoramę miasta – to zdjęcie obiegło świat, poruszając serca milionów. Nagrodzone ujęcie autorstwa Tobias Baumgaertner rzuca nowe światło na zachowania najmniejszych pingwinów naszej planety.
W tym artykule: Jak powstało słynne zdjęcie pingwinów małych? Pingwiny małe wpatrzone w światła miasta Najmniejsze pingwiny świata Czy pingwiny to monogamiści? Ta wyjątkowa fotografia powstała w 2020 roku. Autorem zdjęcia jest niemiecki fotograf Tobias Baumgaertner. Swoje najsłynniejsze zdjęcie zrobił w okolicach Melbourne, w pobliżu mola St Kilda (St Kilda Pier). Żyje tam kolonia pingwinów małych (Eudyptula minor), która liczy około 1500 osobników. Jak powstało słynne zdjęcie pingwinów małych? Chociaż pingwiny małe nie są zagrożone wyginięciem – na południowej półkuli może być ich nawet pół miliona – kolonia w pobliżu Melbourne jest monitorowana przez ochotników. To dzięki nim Baumgaertner zrobił swoją niezwykłą fotografię. Jeden z ochotników opowiedział mu o dwóch pingwinach, które były często widywane razem. Ptaki zachowywały się, jakby próbowały pocieszyć się objęciami. I tak właśnie było. – Ochotnik powiedział mi, że biały pingwin to starsza dama, która niedawno straciła partnera, i że najwyraźniej to samo spotkało stojącego obok niej młodego samca – wspominał Baumgaertner na Instagramie. – Od tej pory spotykały się regularnie, wspierały i razem godzinami przyglądały się tańczącym światłom pobliskiego miasta. Kapibara – ciekawostki o gryzoniu, który stał się bohaterem memów. Czy można trzymać ją w domu? Gryzonie kojarzą się przede wszystkim z niewielkimi ssakami. Musimy jednak przypomnieć, że ten specyficzny rząd obejmuje także kilka naprawdę dużych gatunków. Już bóbr europejski, wystę... Pingwiny małe wpatrzone w światła miasta Nie oznacza to, że słynne zdjęcie było łatwo zrobić. Ujęcie, które przyniosło Baumgaertnerowi Ocean Photography Award, wymagało kilku dni pracy. Fotograf spędził trzy noce w kolonii. Nie mógł używać sztucznego światła, pingwiny zaś wcale nie siedziały spokojnie: czyściły się, pocierały wąskimi skrzydłami, zmieniały pozycje. – Ciężko było je sfotografować – przyznawał Baumgaertner. Kilkudniowe obserwacje sprawiły, że fotograf dowiedział się nieco więcej o niezwykłej parze. − Podczas gdy wszystkie inne pingwiny spały lub biegały, ta dwójka po prostu stała i cieszyła się każdą sekundą, którą spędziła razem – opowiadał Baumgaertner na łamach „Business Insidera”. – Myślę, że czasami znajduje się miłość wtedy, gdy się najmniej tego spodziewa – dodawał. Najmniejsze pingwiny świata Pingwiny małe występują w Australii i Nowej Zelandii. Australijskie pingwiny małe bywają niekiedy uznawane za odrębny gatunek pingwina. Z ich nowozelandzkimi kuzynami łączą je niewielkie rozmiary. Ptaki te ważą tylko kilogram. Długość ich ciała wynosi zaledwie około 40 cm. Poza niewielkimi rozmiarami wyróżnia je wygląd. Pingwiny małe mają niebieskawe pióra, czasem przybierające odcień indygo. Należą do rodzaju Eudyptula – słowo to oznacza „dobrego małego nurka”. Takie właśnie są. W przeciwieństwie do innych pingwinów, nie migrują. Żyją w koloniach. O świcie całym stadem wskakują do morza i spędzają cały dzień na żerowaniu. Na ląd powracają dopiero o zmierzchu. Czy pingwiny to monogamiści? Jak można przeczytać na stronie organizacji non profit Aquarium of the Pacific, większość samic i samców pingwinów małych łączy się w pary na całe życie. Gdy zbliża się pora lęgu, samiec pierwszy wraca do gniazda i odnawia je albo buduje nowe. Pingwiny małe najchętniej składają jaja w norach wykopanych w ziemi z pomocą dziobów i pazurów. Nory najczęściej ukryte są w zaroślach albo pod drzewami. Samica składa dwa jaja – co rzadkie, może to zrobić nawet dwa razy do roku. W czasie trwającej 35 dni inkubacji rodzice pilnują jaj naprzemiennie. I samiec, i samica poświęcają na to podobną ilość czasu. Po miesiącu z jaj wykluwają się dwa młode, których rodzice karmią i strzegą przez kolejne sześć-osiem tygodni. Po ośmiu tygodniach młode są już wielkości rodziców, a ich ciało pokrywają wodoodporne pióra. Stają się wtedy gotowe do samodzielnego życia. Ile żyją pingwiny małe? To zależy. W naturze – 6, 7 lat. W ogrodach zoologicznych, gdzie nie zagrażają im drapieżniki, ptaki te mogą dożywać nawet 20 lat. Inne ciekawostki o pingwinach znajdziesz w naszym serwisie i magazynach. ŹRÓDŁA: BBC, Business Insider, Aquarium of the Pacific Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie. Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
10 nieoczywistych pomysłów na weekend w Polsce. Nie tylko góry i morze
Szukasz pomysłu na weekend z rodziną lub z przyjaciółmi? Oto 10 kierunków w Polsce, które potrafią zaskoczyć nawet doświadczonych piechurów. W gronie dziennikarzy National Geographic Traveler przygotowaliśmy propozycje podróżnicze po Polsce dla osób szukających nieoczywistych miejsc, bliskości natury i autentycznych regionalnych klimatów. Poza popularnymi szlakami czekają tu dzikie krajobrazy, pogranicza kultur, uzdrowiska z czystym powietrzem i niezwykłe formy geologiczne, które pokazują Polskę z zupełnie innej strony.
Spis treści: Kraina Lessowych Wąwozów – polska Toskania w wersji dzikiej Hajnówka – brama do Puszczy Białowieskiej i wielokulturowości Roztoczański Park Narodowy – kraina wody, lasów i koników polskich Łuk Mużakowa – geologiczny fenomen i krajobraz jak z innej planety Śląsk Cieszyński – pogranicze kultur i tradycji Gołdap – uzdrowisko na końcu Polski Mazury Zachodnie – cisza, przestrzeń i mniej oczywiste jeziora Kościerzyna – serce Kaszub Chojnice – historia i brama do Borów Tucholskich Akwedukt w Fojutowie – inżynieria w środku lasu Polska wciąż potrafi zaskakiwać nawet doświadczonych podróżników. Poza oczywistymi kierunkami – Tatrami, Trójmiastem czy Krakowem – istnieją miejsca mniej znane, a jednocześnie niezwykle różnorodne krajobrazowo i kulturowo. To regiony, w których natura, historia i lokalna tożsamość tworzą wyjątkowy klimat, często porównywany do zagranicznych destynacji. Poniższa lista to inspiracyjny przegląd 10 miejsc w Polsce, które nie są masowe, a potrafią dostarczyć intensywnych wrażeń: od surowych form geologicznych, przez wielokulturowe pogranicza, po obszary idealne dla osób szukających ciszy, aktywności i autentyczności. Kraina Lessowych Wąwozów – polska Toskania w wersji dzikiej Kraina Lessowych Wąwozów w województwie lubelskim to największe skupisko wąwozów lessowych w Europie, powstałych w wyniku wielowiekowego oddziaływania wody opadowej, procesów erozyjnych i specyficznej budowy geologicznej lessu. Miękka, pylasta skała sprzyjała tworzeniu głębokich parowów, które dziś osiągają kilkanaście metrów głębokości i ciągną się kilometrami, tworząc naturalne korytarze i labirynty. Charakterystyczną cechą tego obszaru jest silna zmienność krajobrazu w zależności od pory roku. Wiosną wąwozy są wilgotne, intensywnie zielone i pełne ptasich siedlisk, latem dają przyjemny cień, jesienią zachwycają paletą barw lessowych ścian i liści, a zimą przybierają niemal baśniowy charakter. Region ma także duże znaczenie przyrodnicze i kulturowe. Wąwozy pełnią funkcję naturalnych korytarzy ekologicznych, a otaczające je pola i sady tworzą mozaikowy krajobraz typowy dla wschodniej Polski. To właśnie tutaj można obserwować tradycyjne formy rolnictwa, stare sady i lessowe drogi, które od wieków służyły lokalnym społecznościom. To miejsce szczególnie docenią: miłośnicy pieszych wędrówek, nordic walkingu i fotografii krajobrazowej, osoby szukające alternatywy dla zatłoczonych parków narodowych, turyści zainteresowani geoturystyką, krajobrazami rolniczymi i ciszą. Dodatkowym atutem regionu jest bliskość Kazimierza Dolnego, znanego z artystycznej atmosfery, Nałęczowa o uzdrowiskowym charakterze oraz lokalnych winnic i gospodarstw agroturystycznych, co pozwala połączyć aktywny wypoczynek z elementami turystyki kulinarnej i enoturystyki. Hajnówka – brama do Puszczy Białowieskiej i wielokulturowości Hajnówka to miasto położone na styku kultur, które od lat pełni rolę głównej bramy do Puszczy Białowieskiej. Jednocześnie jest to miejsce o wyraźnie zaznaczonej tożsamości lokalnej, kształtowanej przez prawosławie, tradycje białoruskie, polskie i dawne wpływy pogranicza wschodniego. Ta różnorodność widoczna jest zarówno w architekturze, jak i w codziennym życiu mieszkańców. Miasto stanowi ważny punkt dla turystyki przyrodniczej, oferując łatwy dostęp do szlaków pieszych, rowerowych i ścieżek edukacyjnych, prowadzących w głąb jednego z najcenniejszych ekosystemów Europy. Puszcza Białowieska zachowała naturalne procesy przyrodnicze, które w innych częściach kontynentu zanikły setki lat temu, co czyni ją wyjątkowym miejscem do obserwacji fauny i flory. Największe atuty Hajnówki to: bliskość ostatniego pierwotnego lasu nizinnego w Europie, Sobór Świętej Trójcy – monumentalna świątynia o wyjątkowej akustyce i nowoczesnej bryle, spokojne tempo życia oraz kontakt z naturą bez nadmiaru komercyjnej infrastruktury. Hajnówka pełni także funkcję centrum kultury regionu, gdzie odbywają się wydarzenia związane z muzyką cerkiewną, folklorem i tradycją wschodniego pogranicza. Lokalna kuchnia, oparta na prostych, sezonowych składnikach, stanowi dodatkowy element poznawania regionu. To kierunek idealny dla osób szukających ciszy, refleksji i autentycznego kontaktu z przyrodą, a także dla podróżników zainteresowanych kulturą pogranicza i turystyką odpowiedzialną, opartą na szacunku dla środowiska naturalnego. Roztoczański Park Narodowy – kraina wody, lasów i koników polskich Roztoczański Park Narodowy obejmuje fragment Wyżyny Roztoczańskiej, gdzie łagodne wzniesienia, źródłowe rzeki i rozległe kompleksy leśne tworzą harmonijny, niemal sielankowy krajobraz. To obszar o wyjątkowo dobrze zachowanej równowadze przyrodniczej, w którym natura wciąż wyznacza rytm życia. Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów parku są koniki polskie, czyli potomkowie dawnych tarpana. Zwierzęta te żyją na specjalnych ostojach w warunkach zbliżonych do naturalnych, pełniąc ważną rolę w utrzymaniu otwartych przestrzeni i różnorodności biologicznej. Ich obecność jest nie tylko atrakcją turystyczną, ale również częścią czynnej ochrony przyrody. Roztocze wyróżnia się dużą ilością wód powierzchniowych i źródlisk, dzięki czemu rzeki zachowują krystaliczną czystość i naturalny charakter. Doliny rzeczne tworzą siedliska dla wielu gatunków ptaków, płazów i bezkręgowców, co czyni region atrakcyjnym dla miłośników obserwacji przyrody. Roztocze zachwyca: krystalicznie czystymi rzekami, idealnymi do kajakarstwa i spokojnych spływów, trasami pieszymi i rowerowymi o niskim stopniu trudności, dostosowanymi także do rodzin z dziećmi, bogactwem flory i fauny strefy przejściowej, gdzie spotykają się wpływy wschodnie i zachodnie. To doskonałe miejsce na slow travel, regenerujący wypoczynek blisko natury oraz reset od miejskiego hałasu, bez konieczności rezygnowania z komfortu i dostępnej infrastruktury turystycznej. Łuk Mużakowa – geologiczny fenomen i krajobraz jak z innej planety Park Mużakowski to unikatowa formacja polodowcowa, powstała w wyniku działalności lądolodu, który zdeformował warstwy geologiczne, tworząc charakterystyczny, łukowaty układ terenu. Obszar ten rozciąga się po obu stronach granicy polsko-niemieckiej i jest jednym z najbardziej niezwykłych krajobrazów geologicznych w Polsce. Najbardziej rozpoznawalnym elementem regionu są kolorowe jeziora poeksploatacyjne, powstałe na terenach dawnego górnictwa węgla brunatnego. Ich intensywne barwy – od mlecznego błękitu, przez zieleń, po głęboką czerwień – są efektem naturalnych procesów chemicznych zachodzących w wodzie i podłożu, a nie ingerencji człowieka. Łuk Mużakowa to także przykład miejsca, gdzie przyroda przejmuje tereny poprzemysłowe, stopniowo przekształcając je w atrakcyjne krajobrazowo przestrzenie. Dawne wyrobiska, hałdy i kanały wodne stały się dziś elementem szlaków pieszych i rowerowych, umożliwiających poznanie historii regionu w terenie. Dlaczego to miejsce zaskakuje? krajobrazem przypominającym Islandię lub Park Yellowstone, rzadko spotykanym w tej części Europy, możliwością eksploracji dawnych terenów górniczych w bezpiecznej, udostępnionej formie, statusem światowego geoparku UNESCO, podkreślającym jego znaczenie naukowe i edukacyjne. To propozycja dla osób ciekawych nieoczywistej przyrody, geologii i turystyki poznawczej, a także dla podróżników, którzy chcą zobaczyć, jak natura i historia przemysłu mogą współistnieć w jednym krajobrazie. Śląsk Cieszyński – pogranicze kultur i tradycji Śląsk Cieszyński to region o wyjątkowo złożonej historii, w którym przez stulecia przenikały się wpływy polskie, czeskie i austriackie, pozostawiając trwały ślad w krajobrazie kulturowym. Ta wielowarstwowość widoczna jest nie tylko w architekturze miast i wsi, ale także w codziennych zwyczajach, języku i kuchni regionalnej, które do dziś stanowią ważny element lokalnej tożsamości. Jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc regionu jest Cieszyn – miasto podzielone granicą, gdzie jedna część należy do Polski, a druga do Czech. Naturalna granica na rzece Olzie przez lata kształtowała specyficzny model współistnienia dwóch społeczności, co dziś przekłada się na wyjątkową atmosferę pogranicza i bogatą ofertę kulturalną. Śląsk Cieszyński wyróżnia się również silną tradycją protestancką, rzadką w skali kraju. Zabytkowe kościoły, cmentarze i instytucje społeczne świadczą o długiej historii współistnienia różnych wyznań i kultur. Obok nich funkcjonują lokalne festiwale, wydarzenia folklorystyczne i regionalna kuchnia, w której widoczne są wpływy kuchni środkowoeuropejskiej. Najważniejsze wyróżniki regionu: Cieszyn jako miasto podzielone granicą, będące symbolem historii pogranicza, silna tożsamość lokalna oraz widoczne tradycje protestanckie, bliskość Beskidów, oferujących liczne szlaki górskie i widokowe trasy spacerowe. To idealny kierunek dla osób zainteresowanych historią, etnografią i turystyką kulturową, które chcą poznać region o wyraźnym charakterze i autentycznym dziedzictwie. Gołdap – uzdrowisko na końcu Polski Gołdap, położona na północno-wschodnim krańcu kraju, jest jednym z najbardziej wysuniętych na wschód miast w Polsce i jednocześnie miejscem, które kojarzy się z ciszą, przestrzenią i czystym środowiskiem naturalnym. Region ten uchodzi za jeden z obszarów o najlepszej jakości powietrza, co w połączeniu z naturalnymi warunkami klimatycznymi stworzyło podstawy do rozwoju funkcji uzdrowiskowej. Status uzdrowiska wynika z połączenia specyficznego mikroklimatu, bogactwa zieleni oraz infrastruktury nastawionej na zdrowie i rekreację. Centralnym punktem jest park zdrojowy z tężniami solankowymi, które sprzyjają poprawie funkcjonowania układu oddechowego i ogólnemu odprężeniu. Gołdap to także miejsce całorocznego wypoczynku. Zimą region przyciąga miłośników sportów zimowych dzięki trasom narciarskim i biegowym, latem natomiast oferuje rozbudowaną sieć szlaków pieszych i rowerowych, prowadzących przez lasy, wzgórza i tereny przygraniczne. Na miejscu znajdziesz: tężnie solankowe i park zdrojowy sprzyjające regeneracji organizmu, zimą trasy narciarskie, latem szlaki piesze i rowerowe, bliskość granicy oraz krajobrazy nawiązujące do Suwalszczyzny. To propozycja dla osób szukających zdrowotnego wypoczynku bez tłumów, kontaktu z naturą i miejsca, w którym można zwolnić tempo oraz zadbać o dobre samopoczucie. Mazury Zachodnie – cisza, przestrzeń i mniej oczywiste jeziora Mazury Zachodnie to część Pojezierza Mazurskiego, która pozostaje poza głównym nurtem masowej turystyki, dzięki czemu zachowała kameralny, spokojny charakter. Brak dużych kurortów i imprezowych marin sprawia, że region ten wybierają osoby ceniące kontakt z naturą, przestrzeń i autentyczność. Krajobraz Mazur Zachodnich tworzą rozległe jeziora połączone kanałami, pagórkowate tereny polodowcowe oraz lasy, które sprzyjają wypoczynkowi aktywnemu, ale bez presji tłumów. To obszar szczególnie atrakcyjny dla żeglarzy, którzy preferują spokojną żeglugę i noclegi w naturalnym otoczeniu, a nie zatłoczone porty. Region oferuje: doskonałe warunki do żeglarstwa i sportów wodnych, w tym kajakarstwa i paddleboardingu, mniejsze miejscowości z lokalną gastronomią i rodzinnymi pensjonatami, krajobrazy sprzyjające turystyce niespiesznej, długim spacerom i wycieczkom rowerowym. Mazury Zachodnie to propozycja dla tych, którzy nie szukają festiwalowej atmosfery, lecz chcą doświadczyć jezior w ich najbardziej naturalnej, spokojnej odsłonie. Kościerzyna – serce Kaszub Kościerzyna uznawana jest za jedno z najważniejszych miast Kaszub, regionu o silnie zakorzenionej tożsamości językowej, kulturowej i obyczajowej. Miasto pełni funkcję lokalnego centrum administracyjnego i kulturalnego, a jednocześnie zachowuje kameralny charakter, typowy dla kaszubskich miejscowości. Dzięki położeniu wśród jezior i lasów Kościerzyna stanowi doskonałą bazę wypadową do zwiedzania Kaszub: zarówno tych bardziej turystycznych, jak i mniej znanych, spokojnych zakątków. W okolicy znajdują się liczne trasy piesze i rowerowe, a także obiekty prezentujące dziedzictwo materialne i niematerialne regionu. Na uwagę zasługują: kultura kaszubska oraz rozwinięte regionalne muzealnictwo, kuchnia oparta na lokalnych produktach, prostych recepturach i sezonowości, dostęp do tras pieszych i rowerowych, prowadzących przez lasy i pagórkowaty teren. To dobry wybór dla osób chcących poznać Polskę regionalną „od środka”, z dala od masowych atrakcji, w rytmie wyznaczanym przez lokalne tradycje i przyrodę. Chojnice – historia i brama do Borów Tucholskich Chojnice to miasto o wyraźnie średniowiecznym rodowodzie, którego układ urbanistyczny i zabytkowa zabudowa do dziś przypominają o jego strategicznym znaczeniu handlowym i obronnym. Jednocześnie jest to jedno z najważniejszych miast regionu, pełniące rolę naturalnej bramy do Borów Tucholskich – jednego z największych kompleksów leśnych w Polsce. Zachowane fragmenty murów miejskich, bramy oraz historyczne centrum tworzą spójną przestrzeń, w której historia przenika się z nowoczesnym życiem lokalnym. Chojnice oferują bogaty kalendarz wydarzeń kulturalnych, festiwali i inicjatyw społecznych, które przyciągają zarówno mieszkańców, jak i turystów zainteresowanych kulturą regionalną. Miasto wyróżnia się: zachowanymi murami obronnymi i zabytkowym układem starego miasta, rozwiniętą ofertą kulturalną, obejmującą wydarzenia plenerowe i instytucje kultury, świetnym położeniem dla aktywnej turystyki leśnej, rowerowej i kajakowej. Dzięki bliskości lasów, jezior i rzek Chojnice są idealnym miejscem dla osób, które chcą połączyć zwiedzanie historycznego miasta z aktywnym wypoczynkiem na łonie natury. To przykład miasta, które harmonijnie łączy funkcję historyczną i przyrodniczą. Akwedukt w Fojutowie – inżynieria w środku lasu Akwedukt w Fojutowie to największa i najbardziej imponująca budowla hydrotechniczna tego typu w Polsce, zlokalizowana w sercu Borów Tucholskich. Obiekt powstał w XIX wieku jako element rozbudowanego systemu melioracyjnego i do dziś stanowi przykład zaawansowanej myśli inżynieryjnej swojej epoki. Konstrukcja umożliwia skrzyżowanie dwóch cieków wodnych na różnych poziomach – jedna rzeka przepływa nad drugą, nie mieszając się z jej nurtem. To rozwiązanie, rzadko spotykane na skalę krajową, budzi zainteresowanie zarówno miłośników historii techniki, jak i osób poszukujących nietypowych atrakcji turystycznych. Dlaczego warto tu przyjechać? unikatowa hydrotechniczna konstrukcja, wyróżniająca się skalą i precyzją wykonania, położenie wśród Borów Tucholskich, sprzyjające spacerom i aktywnemu wypoczynkowi, ciekawy punkt na trasie rowerowej lub kajakowej, łatwy do połączenia z innymi atrakcjami regionu. Akwedukt w Fojutowie jest dowodem na to, że polska infrastruktura historyczna potrafi być równie fascynująca jak klasyczne zabytki architektury, a jednocześnie doskonale wpisuje się w naturalny krajobraz otaczających lasów. Źródło: National Geographic Traveler Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Wybrano najlepsze zdjęcia podróżnicze roku. Wśród wyróżnionych są Polacy
Ogłoszono wyniki jednego z najbardziej prestiżowych konkursów fotografii podróżniczej na świecie. Travel Photographer of the Year po raz kolejny udowadnia, że obraz potrafi opowiedzieć historię silniej niż słowa. Tegoroczne nagrodzone kadry to wizualna wyprawa przez kontynenty, kultury i krajobrazy, a wśród wyróżnionych znaleźli się także twórcy z Polski.
Na tegoroczną edycję konkursu napłynęło ponad 20 tys. fotografii ze 160 krajów, ukazujących zarówno odległe zakątki globu, jak i codzienność widzianą z nieoczywistej, często bardzo osobistej perspektywy. Nadesłane prace oceniał międzynarodowy zespół jurorów, koncentrując się na sile wizualnej opowieści, kompozycji oraz wiarygodności przekazu. Na końcowym etapie finaliści musieli przedstawić oryginalne pliki zdjęć, by potwierdzić autentyczność swoich prac i zgodność z regulaminem. Finalnie tegoroczna odsłona konkursu wyraźnie pokazała, że fotografia podróżnicza to dziś nie tylko dokumentowanie miejsc, lecz także opowiadanie historii o ludziach, zmianach i świecie pozostającym w ciągłym ruchu. – Tegoroczny poziom był znakomity. Najlepsze fotografie wyróżniały się głębią, świadomością intencji oraz silnym ładunkiem emocjonalnym. Ukazywały narracyjną moc pojedynczego obrazu i przypominały, że świat, który potrafimy naprawdę dostrzec, jest niezwykle poruszający i piękny – powiedziała jurorka Krystal Chryssomallis. Główny zwycięzca Travel Photographer of the Year 2025 i jego niezwykłe kadry Główną nagrodę Travel Photographer of the Year zdobył Athanasios Maloukos – pierwszy fotograf z Grecji w historii, który zwyciężył w tym prestiżowym konkursie. Jego nagrodzone portfolio koncentruje się na dwóch duchowych rytuałach ukazanych poprzez ruch, światło i skupienie uczestników. Autor przedstawił procesje Wielkiego Tygodnia w hiszpańskiej Zamorze oraz ceremonię Sema z wirującymi derwiszami w tureckiej Konyi. Obie serie powstały w wymagających warunkach oświetleniowych i opierają się na niezwykle precyzyjnej pracy z czasem naświetlania – balansowaniu między rozmyciem a zatrzymaniem ruchu. Dzięki temu zdjęcia nie są jedynie dokumentacją wydarzeń, lecz wizualnym zapisem rytmu, skupienia i duchowej intensywności ceremonii. Założyciel konkursu Chris Coe podkreślił techniczne mistrzostwo autora: „Te zdjęcia wymagają ogromnych umiejętności, aby zrobić je dobrze. Fotografowanie na granicy możliwości wymaga bardzo starannego doboru czasu otwarcia migawki, aby selektywnie zamrozić i rozmyć ruch podczas tych ceremonii. Delikatne smugi ruchu obok ostrych elementów wzmacniają dramaturgię kadrów. Wszystko powstało w aparacie, bez nadmiernej obróbki, co oddaje głębię i intensywność chwili”. Juror Jeremy Hoare z kolei określił serię jako jedną z najlepszych w 24-letniej historii nagrody. Najlepsze zdjęcia podróżnicze roku 2025 i zachwycający kadr z Tanzanii Tytuł „Travel Image of the Year” trafił do Dany Allen ze Stanów Zjednoczonych za hipnotyzującą czarno-białą fotografię samca słonia uchwyconego w chwili kąpieli pyłowej. Kadr powstał na terenie Obszaru Chronionego Ngorongoro w Tanzanii i przedstawia zwierzę niemal całkowicie spowite chmurą kurzu – widoczne pozostaje jedynie jedno oko, wyłaniające się z faktury unoszącego się piasku. Ten naturalny rytuał, który pomaga słoniom chronić skórę przed pasożytami i słońcem, został tu ukazany w sposób niemal abstrakcyjny. Zamiast dosłownej sceny przyrodniczej widz otrzymuje obraz zbudowany z kontrastu, struktury i gestu, w którym ruch i materia tworzą kompozycję bliższą malarstwu niż dokumentowi. Fotografia przyniosła Allen również zwycięstwo w kategorii „Travel in Monochrome”, podkreślając siłę wyrazu obrazu pozbawionego koloru. Autorka od trzech dekad pracuje jako profesjonalna fotografka przyrody, mieszkając w Zimbabwe i realizując projekty w krajach południowej, środkowej oraz wschodniej Afryki. Jej doświadczenie w obserwowaniu zwierząt w naturalnym środowisku pozwoliło uchwycić moment, w którym codzienne zachowanie słonia zamienia się w wizualną metaforę siły, kruchości i harmonii z otoczeniem. Jury doceniło nie tylko walory estetyczne zdjęcia, lecz także jego narracyjny wymiar – obraz, który jednocześnie dokumentuje naturę i wywołuje silną, niemal emocjonalną reakcję odbiorcy. Odbicie Buddy nagrodzone w kategorii Green Planet Wyróżnienie w kategorii „Green Planet” za pojedyncze zdjęcie trafiło do Johna Edwardsa za niezwykle poetycką fotografię wykonaną w Parku Historycznym Sukhothai w Tajlandii – miejscu wpisanym na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Artysta uchwycił sylwetkę Buddy odbijającą się w zupełnie nieruchomej tafli wody, a następnie odwrócił kadr, tworząc wizualną iluzję balansującą między rzeczywistością a snem. W efekcie niebo zamieniło się w „gobelin” unoszących się roślin i kwiatów, a spokojna scena zyskała niemal metafizyczny charakter. Edwards podkreślił, że zależało mu na oddaniu ciszy i duchowej atmosfery miejsca, którego nazwa tłumaczona jest jako „Świt Szczęścia”. –Zrobiłem to zdjęcie krótko po wschodzie słońca w cichym regionie Tajlandii… Zauważyłem, jak idealnie postać Buddy odbijała się w spokojnej wodzie. Aby oddać ducha chwili, odwróciłem fotografię, przekształcając odbicie w iluzję… Moim zamiarem było stworzenie obrazu, który odzwierciedlałby spokojny, oniryczny nastrój tego świętego miejsca – wyjaśniał. Co ciekawe, w przeciwieństwie do wielu laureatów konkursu, Edwards nie jest zawodowym fotografem – na co dzień zajmuje się pracą nad terapiami onkologicznymi i leczeniem chorób rzadkich. Jego nagrodzony kadr pokazuje jednak, że wrażliwość na światło, naturę i symbolikę potrafi przekraczać granice profesji, tworząc obraz o silnym, niemal medytacyjnym oddziaływaniu. Samotność w rytmie metropolii, czyli nagrodzone ujęcie z Tokio W kategorii „Slow Travel” zwyciężył Teo Chin Leong z Singapuru, którego minimalistyczna fotografia z Tokio mocno kontrastuje z powszechnym wyobrażeniem o japońskiej stolicy jako mieście tłumów i nieustannego ruchu. Ujęcie wykonane z góry przedstawia jednego, samotnego pracownika korporacji przecinającego ogromne skrzyżowanie – jedyną ludzką postać w geometrycznie uporządkowanym kadrze. Linie na jezdni tworzą niemal graficzną kompozycję, zamykając bohatera w wizualnej strukturze przypominającej labirynt. Autor podkreśla, że fotografia jest częścią większego cyklu poświęconego doświadczeniu izolacji w wielkich metropoliach. – Ten kadr ukazuje przytłaczającą samotność i gorączkowe tempo życia w dużym mieście – stwierdził Leong. W kontekście Tokio, kojarzonego przede wszystkim z zatłoczonym skrzyżowaniem Shibuya, obraz pustej przestrzeni i pojedynczej sylwetki działa szczególnie sugestywnie. Fotograf, który od ponad dekady dokumentuje życie w różnych częściach świata (od USA po Arabię Saudyjską, Chiny, Indonezję i Japonię) w tym jednym kadrze uchwycił uniwersalne napięcie współczesności: ruch bez zatrzymania i samotność pośrodku miejskiego pędu. Pod falą na Fidżi i zwycięskie ujęcie z kategorii przygodowej W kategorii „Adventures & Experiences” triumfował Frederico Figueiredo Cerdeira z Brazylii, którego fotografia przenosi widza pod powierzchnię oceanu, w sam środek dynamicznego, a jednocześnie niemal hipnotyzującego momentu. Na zdjęciu surfer sunie pod potężną falą na słynnej rafie Cloudbreak u wybrzeży wyspy Tavarua na Fidżi – miejscu uznawanym przez wielu za jeden z najbardziej spektakularnych spotów surfingowych na świecie. Podwodna perspektywa całkowicie zmienia sposób odbioru sceny: zamiast typowego obrazu sportowej akcji pojawia się wizja zawieszonego w czasie świata, w którym światło, piana i ruch wody splatają się w niemal abstrakcyjną kompozycję. Autor podkreśla, że to właśnie nieprzewidywalność oceanu czyni takie kadry wyjątkowymi. Stwierdził: „Za każdym razem, gdy surfer unika fali, powstaje nowy, niepowtarzalny świat”. Jego zdjęcie nie skupia się wyłącznie na człowieku, lecz na relacji między człowiekiem a żywiołem. Załamania wody, przenikające promienie słońca i sylwetka sportowca tworzą wspólną narrację o kruchości chwili i potędze natury. To obraz przygody rozumianej nie jako spektakl, lecz jako doświadczenie graniczne, rozgrywające się na styku kontroli i chaosu. Nagrodzony portret z Hanoi – codzienność w centrum kadru W kategorii „Travel Portraits” zwyciężył Rahsan Firtina z Turcji, którego fotografia udowadnia, że najbardziej poruszające obrazy podróżnicze nie zawsze powstają w spektakularnych okolicznościach, lecz w zwykłych, cichych momentach życia. Kadr wykonany w Hanoi w Wietnamie skupia się na starszym mężczyźnie pogrążonym w zadumie. Jego twarz, pełna skupienia i wewnętrznego spokoju, zajmuje pierwszy plan, podczas gdy tło (z lekko rozmytą sceną gry w tenisa stołowego rozgrywanej przez dwóch emerytów) buduje subtelny kontekst miejsca. Ta kompozycja sprawia, że fotografia staje się czymś więcej niż portretem jednostki. To opowieść o rytmie codzienności, o chwilach zawieszenia pośród miejskiego zgiełku i o życiu toczącym się równolegle w wielu planach. Delikatne rozmycie tła nie odciąga uwagi od bohatera, lecz pozwala widzowi odczytać szerszą historię – o przestrzeni wspólnej, spotkaniach i zwyczajach, które definiują lokalną społeczność. Firtina, który fotografią zajmuje się hobbystycznie od 2019 roku, w ostatnich latach coraz intensywniej rozwija swoją pasję, a to nagrodzone ujęcie pokazuje jego wrażliwość na detale i umiejętność dostrzegania uniwersalnych emocji w pozornie zwykłych scenach. Polacy wśród laureatów Travel Photographer of the Year 2025 Tegoroczna edycja konkursu przyniosła również mocny polski akcent. W gronie nagrodzonych znaleźli się dwaj fotografowie z Polski, których prace doceniono w kategorii „Landscape, Weather & Climate”. Trzecie miejsce zdobył Marek Biegalski za cykl „Factory Butte”, zrealizowany w surowych pejzażach stanu Utah. Seria ukazuje monumentalne formacje skalne i pustynne przestrzenie amerykańskiego Zachodu w sposób podkreślający skalę, fakturę terenu i dramatyzm światła. Jedno ze zdjęć z tego zestawu zostało dodatkowo wyróżnione jako jedno z najlepszych pojedynczych ujęć w kategorii grupowej, co potwierdza siłę wizualnej narracji całego projektu. W tej samej kategorii doceniono również Pawła Zygmunta. Jego fotografia islandzkiego krajobrazu uchwyconego z lotu ptaka, wykonana przy użyciu drona, trafiła do grona najlepszych zdjęć pojedynczych. Ujęcie z góry wydobywa graficzny charakter natury – linie rzek, kontrasty między lodem, wodą i wulkanicznym podłożem oraz surowe, niemal abstrakcyjne struktury terenu. Obecność dwóch Polaków w tak silnie obsadzonej kategorii podkreśla rosnącą pozycję polskich twórców w światowej fotografii podróżniczej i krajobrazowej. Pełna listę nagrodzonych możecie sprawdzić na stronie Travel Photographer of the Year. Źródła: BBC, Euronews, Forbes, Fotopolis Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Orion nad Tatrami. Niezwykłe zdjęcie polskiego astrofotografa wyróżnione przez NASA
Polska astrofotografia ma się bardzo dobrze – nasi twórcy regularnie zdobywają branżowe nagrody. Tym razem Polaka wyróżniła amerykańska agencja kosmiczna NASA. Jej codzienny plebiscyt Astronomy Picture of the Day (APOD) przyciąga ludzi z całego świata. Dziś wyróżniła zdjęcie Włodzimierza Bubaka wykonane w Tatrach.
Gwiazdozbiór Oriona to najbardziej charakterystyczna konstelacja na naszym zimowym niebie. Ale same gwiazdy to nie wszystko – w Orionie i jego najbliższej okolicy znajduje się też kilka niezwykłej urody mgławic, które gołym okiem dostrzec bardzo trudno. Ich piękno rozkwita na długo naświetlanych fotografiach. Jedno z takich zdjęć, wykonane przez Włodzimierza Bubaka tej zimy w Tatach, zachwyciło NASA i zostało wybrane „zdjęciem dnia” 27 stycznia 2026 r. Spektakl na niebie w Dolinie Małej Łąki Zdjęcie powstało w Dolinie Małej Łąki w Tatrach i przedstawia gwiazdozbiór Oriona i mgławice w nim oraz najbliższej okolicy. Tak opisują i uzasadniają swój wybór specjaliści z NASA: „Fotografia ukazuje spektakularne nocne niebo rozciągające się nad polskimi górami zimą. Centralnym punktem kompozycji jest gwiazdozbiór Oriona, który dominuje nad zaśnieżonym krajobrazem dzięki wyraźnemu układowi gwiazd i świecącym mgławicom. Na zdjęciu można dostrzec Wielką Mgławicę w Orionie oraz imponującą mgławicę emisyjną: Pętlę Barnarda. Autor uwiecznił również inne kosmiczne obiekty, takie jak Mgławica Rozeta oraz charakterystyczna pomarańczowa gwiazda Betelgeza. To wyjątkowe zestawienie surowego ziemskiego krajobrazu z głębią kosmosu podkreśla naturalne piękno ciemnego nieba w wysokich partiach Tatr. Całość tworzy harmonijny obraz łączący tatrzańską przyrodę z fascynującymi strukturami naszej galaktyki”. Włodzimierz Bubak jest doświadczonym astrofotografem, a jego zdjęcia można obejrzeć m.in. na osobistym profilu na Instagramie: trzeci_plan. Polacy w plebiscycie APOD Polacy coraz częściej są wyróżniani w plebiscycie APOD. W ostatnim czasie wyróżniono także Ireneusza Nowaka, Marzenę Rogozińską, Wioletę Gorecką i naszego dzisiejszego bohatera – Włodzimierza Bubaka (28 grudnia 2024, za zdjęcie Oriona nad Babią Górą). Uznanie zdobył również Marcin Rosadziński, który trzykrotnie zdobył APOD i został uznany za najlepszego fotografa Drogi Mlecznej w 2025 roku przez Capture the Atlas. Serwis Astronomy Picture of the Day działa od 1995 roku i codziennie publikuje jedno wyjątkowe zdjęcie obiektów astronomicznych lub krajobrazu z elementem astronomicznym. Jest szeroko znany i komentowany. Zdjęcia nadsyłają tam astrofotografowie z całego świata. Źródło: APOD Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Honor Magic8 Pro: kreatywność w zasięgu ręki i bez kompromisów
Nowoczesny aparat w modelu smartfona Honor Magic8 Pro wykorzystuje zaawansowany system kamer połączony z inteligentnymi narzędziami AI i intuicyjnymi funkcjami edycji. Sprawdziliśmy, jak łatwo pozwala tworzyć zdjęcia gotowe do publikacji, bez konieczności sięgania po komputer.
Jedną z pierwszych rzeczy, które zwracają uwagę przy pracy z Magic8 Pro, jest ogromna kontrola nad kolorem. Funkcja Magic Color pozwala pobrać paletę barw z dowolnego zdjęcia i zastosować ją do aktualnie wykonywanego ujęcia. W terenie oznacza to jedno: spójność. Zdjęcia z różnych miejsc, wykonane w zmiennych warunkach oświetleniowych, można połączyć jednym, konsekwentnym stylem. Co istotne, użytkownik może budować własną bibliotekę presetów i regulować intensywność efektu. Przy pracy nad serią zdjęć z jednego wyjazdu lub reportażu daje to nie tylko dużą swobodę twórczą, ale też realną oszczędność czasu. Inteligencja, która ułatwia pracę Podczas testów szczególnie widoczna była rola zestawu AI Photo Editor. Zostały one stworzone po to, by przyspieszyć korektę zdjęć i uczynić ją niemal niewidoczną. AI Eraser pozwala w kilka sekund usunąć z kadru niechciane elementy: przechodniów, przypadkowe obiekty czy rozpraszające detale w tle. AI Upscale z kolei podbija rozdzielczość zdjęć, odzyskując szczegóły nawet w mocno przyciętych ujęciach co bywa pomocne przy fotografii ulicznej. Funkcja Blur Private Info umożliwia natomiast anonimowe ukrycie danych lub twarzy na zdjęciach i wideo. Istotne tam, gdzie liczy się ochrona prywatności. Całość wspiera AI Screen Suggestion, które rozpoznaje scenę i sugeruje odpowiednie narzędzia. Przy zdjęciu z tłumem w tle smartfon automatycznie podpowiada użycie Erasera, a przy ciemniejszych kadrach funkcji Upscale lub Enhance. Płynna współpraca między urządzeniami Praca kreatywna rzadko odbywa się tylko na jednym urządzeniu. Dzięki AI Interconnection Magic8 Pro współpracuje płynnie zarówno z urządzeniami Apple, jak i szeroką gamą smartfonów z Androidem. Przenoszenie zdjęć między różnymi urządzeniami staje się szybkie i intuicyjne, co szczególnie docenią osoby pracujące w terenie i korzystające z kilku urządzeń jednocześnie. Ekran zaprojektowany z myślą o zdjęciach w realnych warunkach Podczas fotografowania w pełnym słońcu kluczowy okazuje się ekran. Magic8 Pro oferuje bardzo wysoką jasność HDR. Ułatwia to precyzyjne kadrowanie i ocenę ekspozycji nawet w trudnych warunkach oświetleniowych. Z kolei technologia AI Eye Comfort sprawia, że długie godziny selekcji i edycji zdjęć nie powodują nadmiernego zmęczenia wzroku. Tworzenie bez ograniczeń Honor Magic 8Pro przestaje być tylko smartfonem – staje się kompletnym narzędziem kreatywnym. Można szybko fotografować, eksperymentować z kolorami, usuwać niedoskonałości i natychmiast dzielić się efektami. Urządzenie pozwala skupić się na pomyśle i tym, co i jak chcemy sfotografować, a nie na kompromisie związanym z ograniczeniami sprzętu. Materiał promocyjny marki Honor
Ostateczne wyniki Wielkiego Konkursu Fotograficznego. Poznaliśmy laureatów głosowania internautów
Choć obrady jury i gala wręczenia nagród już dawno za nami, Wielki Konkurs Fotograficzny National Geographic kończy się dopiero teraz. Właśnie poznaliśmy najlepsze zdjęcia wybrane przez was – naszych czytelników. Oto laureaci w kategoriach Grand Prix Internautów, Polska nieoczywista oraz Świat okiem młodych.
Fotografia to nie tylko zawód i nie tylko sztuka – także codzienność niemal każdego z nas. Dlatego dla jurorów Wielkiego Konkursu Fotograficznego i redakcji National Geographic zawsze ważne było zdanie naszych czytelników i internautów. I właśnie je poznaliśmy: wybraliście najlepsze zdjęcia w trzech kategoriach. Głosowanie zakończyło się 3 grudnia o godzinie 12:00. Oto wyniki. Grand Prix Internautów Które zdjęcie okazało się bezkonkurencyjne i najlepsze ze wszystkich? Grand Prix Internautów to zwieńczenie całego konkursu. Można było głosować na jedno z 9 zdjęć. Zwyciężyła fotografia Adriana Stejki „Dwa Światy”. To samo zdjęcie docenili wcześniej jurorzy, przyznając mu pierwsze miejsce w kategorii „Polska nieoczywista” w swoim głosowaniu. „Fotografia ta to połączenie natury i industrialnego pejzażu. Jury doceniło wyjątkowe wyczucie chwili i umiejętność dostrzeżenia piękna w pozornie zwykłej scenerii. To obraz, który odkrywa niezwykłość w ciszy polskiego poranka.” – brzmiało uzasadnienie jury. Polska nieoczywista W tej kategorii internauci wybrali zdjęcie Przemysława Szewczyka „Stary wiatrak i zorze”. – Zdjęcie wyróżnia się niezwykłą kolorystką i klimatem. Internauci słusznie docenili tę wyjątkową chwilę – mówi jurorka i dyrektorka artystyczna National Geographis Polska, Iwona El Tanbouli-Jabłońska. Świat okiem młodych Tak kategoria cieszyła się największym zainteresowaniem – oddaliście ponad 19 tys. głosów. A zwyciężył Marcel Maciołek z Zespołu Szkół Ekonomicznych im. Wincentego Stysia w Świdnicy. Jego zdjęcie nosi tytuł „Cisza wysokości”. – Widzę w nim wrażliwość i świadomość kadru rzadko spotykaną u młodych twórców oraz umiejętne wykorzystanie światła, które podkreśla symbolikę przedstawionych figur – podsumowuje Iwona El Tanbouli-Jabłońska. Gratulujemy wszystkim laureatom. Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Obiektyw na przyszłość. Gdy nauka staje się obrazem, a rozmowa – realną zmianą
Współczesna nauka coraz częściej wychodzi poza laboratoria i sale wykładowe, szukając nowych sposobów dotarcia do ludzi. Staje się narzędziem dialogu i inspiracją do wspólnego myślenia o świecie. Tę ideę wspiera Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, angażując się w projekty łączące wiedzę, sztukę i twórców młodego pokolenia.
W świecie, który zmienia się szybciej niż kiedykolwiek, nauka przestaje być dziedziną odseparowaną od codzienności. Coraz śmielej wkracza w obszary kultury i sztuki, gdzie znajduje nowe sposoby opowiadania o świecie. Jednym z ciekawszych dowodów na tę zmianę jest Wielki Konkurs Fotograficzny National Geographic Polska. Gdy nauka staje się obrazem W jego 21. edycji jedną z kategorii była „Obraz Wiedzy – nauka w obiektywie”, której sponsorem zostało Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jej celem było pokazanie, jak młodzi twórcy interpretują świat nauki, odkryć i technologii, przekładając złożone zagadnienia na język obrazu. Zwycięzcą tej kategorii został Bartłomiej Machul, autor zdjęcia „Akwakultura kontrolowana”. Jego praca przedstawia laboratoryjną hodowlę ryb z lotu ptaka – ujęcie, które na pierwszy rzut oka wydaje się niemal abstrakcyjne. Rytmiczne, geometryczne formy tworzą estetyczną i uporządkowaną kompozycję, która przyciąga wzrok i skłania do refleksji. Jury doceniło nie tylko walory wizualne, ale także umiejętność uchwycenia spotkania nauki ze sztuką – obrazu, który jednocześnie informuje i fascynuje. Fotografie finalistów w tej kategorii w podobny sposób przybliżały naukowe procesy i zjawiska, ukazując je jako część codziennego świata. Te obrazy uczą patrzenia uważnie – zachęcają do zadawania pytań, tłumaczą złożoność przyrody i technologii w zrozumiały sposób. Kategoria „Obraz Wiedzy” pokazała, że nauka może być inspirująca także estetycznie i że artystyczna wrażliwość młodych twórców potrafi skutecznie opowiedzieć o wyzwaniach współczesności. Nauka w służbie jutra Tematyka konkursu znalazła naturalne rozwinięcie podczas I Narodowego Kongresu „Nauka dla Biznesu” zorganizowanego przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego we współpracy z Siecią Badawczą Łukasiewicz. To wydarzenie, które zgromadziło ponad tysiąc uczestników – naukowców, przedsiębiorców, przedstawicieli administracji i innowatorów – stworzyło przestrzeń do rozmowy o roli nauki we współczesnym świecie. National Geographic Polska zorganizowało podczas kongresu panel dyskusyjny zatytułowany „Ziemia przyszłości: scenariusze dla planety w dobie technologicznej rewolucji”. Tematem rozmowy były megatrendy, które wpłyną na życie społeczne, gospodarkę i środowisko do 2050 roku. Eksperci analizowali, jak zmieniają się priorytety w obszarze technologii, klimatu i demografii – i jak nauka może pomóc w ich zrozumieniu oraz odpowiedzialnym reagowaniu. Wspólne cele, różne perspektywy W trakcie panelu eksperci zwrócili uwagę na znaczenie sztucznej inteligencji i cyfryzacji w badaniach naukowych, ale także w sektorze prywatnym. Dużo miejsca poświęcono zielonej transformacji i innowacyjnym modelom biznesowym, które mogą wspierać zrównoważony rozwój. Rozmawiano także o kompetencjach przyszłości – takich, które pozwalają społeczeństwom adaptować się do dynamicznych zmian i budować odporność wobec kryzysów. Dyskusja dotyczyła także współpracy pomiędzy nauką, biznesem i administracją publiczną. Tylko wspólne działania – od etapu badań po wdrożenia – mogą przynosić realne korzyści społeczeństwu. Panel pokazał, że nowoczesne podejście do nauki wymaga myślenia systemowego i gotowości do budowania pomostów między różnymi środowiskami. Głos nauki w polityce Jednym z ważniejszych wystąpień podczas panelu była wypowiedź Karoliny Zioło-Pużuk, sekretarz stanu w Ministerstwie Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Wiceminister podkreśliła, że kluczową rolę w rozwoju społeczeństwa odgrywa edukacja przez całe życie i polityka oparta na faktach. Jej zdaniem tylko tak można budować trwałe podstawy dla społeczeństwa opartego na wiedzy – otwartego, elastycznego i gotowego do zmian. Panel z udziałem przedstawicieli instytutów badawczych, firm technologicznych i środowiska akademickiego pokazał, że świat nauki może efektywnie współpracować z gospodarką. Te dwa światy coraz częściej nie tylko się przenikają, ale wręcz potrzebują siebie nawzajem, by skutecznie odpowiadać na globalne wyzwania. Gdy fotografia staje się impulsem Zarówno konkurs fotograficzny, jak i panel dyskusyjny National Geographic wpisują się w szersze działania Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, którego celem jest wspieranie kreatywności, promowanie wiedzy i tworzenie realnych warunków do wdrażania innowacji. Te działania łączą ludzi z różnych środowisk – artystów, naukowców, przedsiębiorców i decydentów – wokół wspólnego celu: uczynienia nauki realnym narzędziem zmiany. Obraz – taki jak zwycięska fotografia Bartłomieja Machula – potrafi zainicjować rozmowę. Rozmowa może prowadzić do refleksji. A refleksja – do działania. Tak rodzi się synergia, w której wiedza, sztuka i praktyka spotykają się w jednym punkcie: w trosce o przyszłość, która będzie nie tylko nowoczesna, ale też odpowiedzialna. Materiał promocyjny Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Takiego zdjęcia nie zrobił jeszcze nikt. Astrofotograf zadziwił świat „Upadkiem Ikara”
To ujęcie wymagało tygodni drobiazgowych przygotowań i sześciu podejść podczas lotu motolotnią. Ale opłaciło się – fotograf z Arizony zrobił jedno z najlepszych zdjęć Słońca w historii.
Astrofotograf Andrew McCarthy uchwycił niezwykłe zdjęcie, na którym spadający skoczek spadochronowy wydaje się „przelatywać” tuż przed powierzchnią Słońca. Fotografia, nazwana „The Fall of Icarus” (Upadek Ikara), powstała 8 listopada 2025 roku w Arizonie i wymagała wielotygodniowych przygotowań. Pomysł na zdjęcie, jakiego nie było McCarthy to uznany astrofotograf, specjalizujący się w ujęciach słonecznych tranzytów – czyli ciał niebieskich lub statków powietrznych przelatujących przed tarczą Słońca. Tym razem jednak postanowił sfotografować w ten sposób człowieka. Do pomocy zaprosił Gabriela C. Browna, skoczka spadochronowego i youtubera, prowadzącego kanał BlackGryph0n. Wpadł na pomysł zsynchronizowania skoku ze spadochronu z ustawieniem Słońca w kadrze. Brown miał wyskoczyć z motolotni, a McCarthy czekał na ziemi z teleskopem skierowanym w odpowiednie miejsce. Skok miał się odbyć na wysokości mniej więcej 1000 m n.p.m., podczas gdy teleskop znajdował się prawie 2,5 kilometra dalej. Zegarmistrzowska precyzja i 6 przelotów motolotnią Choć cały projekt był bardzo precyzyjnie zaplanowany, w praktyce okazał trudniejszy, niż przewidywano. Największym problemem było precyzyjne śledzenie motolotni. Aby prawidłowo ustawić maszynę na tle tarczy słonecznej, trzeba było aż sześciu podejść. Problem w tym, że sam skok mógł odbyć się tylko raz, z uwagi na konieczność bezpiecznego przepakowania spadochronu, co zajęłoby dużo czasu. Gdy wreszcie udało się uchwycić właściwy moment, McCarthy obserwował skok na monitorze komputera z ogromną ekscytacją. Gabriel Brown opublikował nagranie zza kulis, dokumentujące powstawanie niesamowitego zdjęcia. McCarthy podkreśla, że to zdjęcie jest jednym z pięciu najlepszych w jego karierze, a poza tym prawdopodobnie pierwszym takim ujęciem w historii. Inne słynne zdjęcia Andrew McCarthy’ego W ostatnich miesiącach astrofotograf zdobył rozgłos dzięki innym spektakularnym zdjęciom słonecznych tranzytów: Międzynarodowej Stacji Kosmicznej i rakiety SpaceX. Ma na swoim koncie także doskonałe, ultra-dokładne zdjęcia Księżyca, mgławic oraz rzadkie ujęcie Marsa zasłanianego przez Księżyc. McCarthy był tak ucieszony niezwykłym zdjęciem, że udostępnił je na jakiś czas za darmo w wysokiej rozdzielczości. Jego zdjęcia można kupić jako wysokiej jakości wydruki poprzez stronę Cosmic Background. Źródła: Live Science, Andrew McCarthy, Black Gryphon Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
40 lat temu Zbigniew Religa przeprowadził pierwszy udany przeszczep serca w Polsce. To zdjęcie zna cały świat
To ojciec polskiej kardiochirurgii i ikona medycyny. Profesor Zbigniew Religa przeprowadził pierwszy udany przeszczep serca w naszym kraju. Zdjęcie, które powstało 2 lata później, stało się legendą. Znacie jego historię?
W tym artykule: Profesor Zbigniew Religa na kultowym zdjęciu. Kto je wykonał? Drugie życie kultowego zdjęcia Przełom w medycynie Czym jest ksenotransplantacja? Transplantacja serca jest uważana za jeden z największych cudów współczesnej medycyny. Dla chorych z ciężkim i nieodwracalnym uszkodzeniem tego organu jest to szansa na nowe życie. Po raz pierwszy w Polsce przeszczep serca pomyślnie przeprowadził profesor Zbigniew Religa. Historyczna operacja odbyła się 5 listopada 1985 r. Od tamtej pory Religa przyczynił się do naprawy tysięcy ludzkich serc. Lekarz zmarł w 2009 r., ale pamięć o nim i jego dokonaniach pozostaje żywa. Profesor Zbigniew Religa na kultowym zdjęciu. Kto je wykonał? Upamiętnieniem pierwszego udanego przeszczepu serca w Polsce był film „Bogowie” z Tomaszem Kotem w roli głównej. Jednym z ostatnich kadrów w filmie jest kultowe zdjęcie profesora Zbigniewa Religi na sali operacyjnej. Wykonał je fotograf National Geographic James L. Stanfield. Fotografia została wybrana zdjęciem roku National Geographic. Znalazła się również wśród 100 najlepszych zdjęć NG. Oprócz Religi monitorującego pracę serca pacjenta na dalszym planie zdjęcia widać też asystenta profesora, Romualda Cichonia. Mężczyzna zasnął z wycieńczenia po trwającej niemal dobę operacji. Sam pacjent również był znaną postacią, nie tylko z uwagi na słynne zdjęcie. To Tadeusz Żytkiewicz, najdłużej żyjący pacjent po przeszczepie serca w Polsce. Zmarł dopiero 30 lat później, w 2017 r. Miał wtedy 91 lat. Co ważne, słynna fotografia nie została wykonana po historycznej operacji przeszczepienia serca, a dwa lata później. Dokładnie w nocy z 4 na 5 sierpnia w 1987 r. James L. Stanfield uwiecznił w kadrze zakończenie dziewiętnastej operacji przeszczepu serca przeprowadzanej przez Religę. Pierwszym pacjentem po pomyślnie przeprowadzonej transplantacji serca był 62-letni rolnik z Krzepic, cierpiący na krańcową postać niewydolności serca. Zmarł po dwóch miesiącach od operacji z powodu sepsy. Drugie życie kultowego zdjęcia O słynnej fotografii ponownie zrobiło się głośno w 2021 r. To zasługa Tomasza Woźniakowskiego, ilustratora i grafika z Łodzi. W pewnym sensie dał drugie życie fotografii, tworząc na jej podstawie trójwymiarową wizualizację. Wykorzystał do tego programy Gimp i Blender oraz technikę tzw. camera mappingu. Dzięki niej mamy wrażenie, jakbyśmy byli w miejscu, w którym powstało zdjęcie. View oEmbed on the source website – Zachwyciło mnie [...], jak przyjemne i wiarygodne efekty można uzyskać tak relatywnie niskim nakładem pracy. Poza tym to technika, która w dużej mierze opiera się na przestrzennej intuicji. Nie wszystko w kwestii perspektywy i proporcji da się wyczytać z jednego zdjęcia i wtedy trzeba działać na oko – mówił Woźniakowski w wywiadzie dla Papaya.Rocks. Przełom w medycynie Pierwszy w Polsce udany przeszczep serca jest uważany za początek polskiej kardiochirurgii. Najpierw była jednak pierwsza, nieudana próba. Podjęli się jej 4 stycznia 1969 r. profesor Jan Moll, Antoni Dziatkowiak i Kazimierz Rybiński. Dwa lata wcześniej po raz pierwszy w historii udało się to zespołowi chirurga Christiaana Barnarda. Przeszczepione serce otrzymał Louis Washkansky. Dawczynią była Denise Darvall. 25-latka zginęła tego samego dnia w wypadku samochodowym. Mimo że przeszczep zakończył się pomyślnie, Washkansky zmarł niecałe trzy tygodnie później na zapalenie płuc. Jego organizm był mocno osłabiony z powodu podawania immunosupresantów – leków, które miały wspomóc przyjęcie przeszczepu. Obecnie przeszczepy serca wykonuje się na całym świecie. Ba, medycyna rozwinęła się na tyle, że przekraczane są kolejne granice. Przykładowo w 2014 r. lekarze po raz pierwszy z sukcesem przeczepili pacjentowi serce od dawcy, u którego doszło do całkowitego zatrzymania krążenia. Już rok później analogiczny zabieg udało się przeprowadzić po raz pierwszy w Europie. Konkretnie w Wielkiej Brytanii. 5 słynnych przeszczepów twarzy. Historie pełne blasków i cieni Operacje przeszczepu twarzy to bardzo trudne przedsięwzięcia, a o ich sukcesie decyduje nie pierwszy dzień po operacji, lecz wiele kolejnych lat życia. Poznajcie 5 historii osób, którym medy... Czym jest ksenotransplantacja? Osobna kwestia to wzbudzające kontrowersje ksenotransplantacje. Chodzi o przeszczep lub infuzję tkanek bądź organów zwierzęcych do organizmu człowieka. Pierwsze próby przeprowadzenia takiego zabiegu podjęto jeszcze w XIX w. Jeden z głośniejszych zabiegów odbył się w 1984 roku. Zespół kardiochirurgów przeszczepił wtedy serce pawiana 12-dniowemu wcześniakowi, nazywanemu później „Baby Fae”. Dziecko przyszło na świat z niedorozwojem lewej komory serca. Po niespełna 2 tygodniach od transplantacji u noworodka pojawiły się pierwsze objawy odrzucenia przeszczepu. 9 dni później maluch zmarł. W 2022 r. człowiekowi po raz pierwszy przeszczepiono zmodyfikowane serce świni. Biorcą był 57-letni David Bennett. Mężczyzna cierpiał na nieuleczalną niewydolność serca. Lekarze nie zakwalifikowali go do konwencjonalnego przeszczepu. Z przeszczepionym sercem żył jeszcze dwa miesiące. Zmarł 8 marca 2022 r., a przyczyny jego śmierci nie zostały podane. Swój udział w historii ksenotransplantacji miał również Zbigniew Religa. W 1992 w. przeprowadził jedną z pierwszych operacji transplantacji serca świni. Przeszczep się nie przyjął, a pacjent zmarł niecałą dobę później. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Sensacyjne zdjęcia zniszczonej Warszawy. Historycy odkryli prawie 3000 nieznanych fotografii [GALERIA]
Instytut Strat Wojennych im. Jana Karskiego oraz Dom Spotkań z Historią, po raz pierwszy pokazały niezwykłą kolekcję zdjęć. Prawie 3 tys. nieznanych fotografii zrujnowanej Warszawy trafiło w ręce historyków. Kolekcję skompletował Andrzej Nitsch, jeden z architektów działających w Biurze Odbudowy Stolicy.
O tych zdjęciach jeszcze długo będzie głośno. Historycy dopiero zaczęli opracowywanie i katalogowanie kolekcji Andrzeja Nitscha. Zdjęcia trafiły do Instytutu Strat Wojennych dzięki spadkobiercom architekta, którzy po dekadach od ich wykonania, zdecydowali się przekazać cały zbiór historykom. Nieznane zdjęcia Warszawy ujrzały światło dzienne Autorem większości z nich jest Andrzej Nitsch, choć na pewno nie wszystkich. Przedstawiają Warszawę w pierwszych latach po II wojnie światowej, kiedy była miastem ruin. Powstałe w 1945 roku Biuro Odbudowy Stolicy stopniowo zaczynało pracę nad przywracaniem Warszawy do życia. To wtedy ważyły się losy wielu budynków – wiele z nich odbudowano, część zdecydowano się wyburzyć, część zrekonstruowano w stanie zupełnie innym niż przed wojną. W kolekcji Andrzeja Nitscha znaleziono m.in. zdjęcie Pałacu Teppera przy ul. Miodowej, którego ruiny ostatecznie rozebrano w 1948 roku. Podobny los spotkał m.in. pałacyk Bacciarellego przy ul. Bagatela. Nitsch sfotografował też pierwsze dni domków fińskich na Polu Mokotowskim, wybudowanych tuż po wojnie, z czasem rozebranych. W jednym z nich przez pewien czas mieszkał Ryszard Kapuściński. Bezcenne źródło dla historyków Zdjęcia Nitscha to bezcenne źródło dla architektów i historyków i niezwykle ważna dokumentacja najwcześniejszych lat odbudowy Warszawy. Skrupulatność architekta mocno ułatwiła pracę historykom – zdjęcia uporządkował w formie fiszek, z dokładnymi opisami i datami ich powstania. Większość zrobiono w latach 1945-1948. ISW planuje stopniową ich digitalizację, a na styczeń 2026 roku, we współpracy z DSH zapowiada wystawę plenerową części z nich. Andrzej Nitsch (1911-2002) był członkiem warszawskiego oddziału Stowarzyszenia Architektów Polskich, a także jednym z redaktorów czasopisma „Architektura”. Zawodowo zajmował się szpitalami i uzdrowiskami. Pasjonował się historią i fotografią – dokumentował nie tylko Warszawę, także m.in. Kraków, zamki, synagogi, cerkwie łemkowskie. Kolekcja podarowana ISW nie jest jedyna – Nitsch pozostawił po sobie wiele zdjęć, które trafiły też m.in. do Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Galeria zdjęć Andrzeja Nitscha Źródło: Instytut Strat Wojennych Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Chcesz wygrać w Wielkim Konkursie Fotograficznym? Rady ekspertki National Geographic
Ruszyła 21. edycja Wielkiego Konkursu Fotograficznego. O tym, jak wygrać w WKF rozmawiamy z Iwoną El Tanbouli-Jabłońską, dyrektorką artystyczną National Geographic Polska i jedną z jurorek. Wysłuchaj podcastu National Geographic Polska.
Wielki Konkurs Fotograficzny to inicjatywa o ogromnym prestiżu. W tym roku organizujemy go po raz 21. Wyróżnienia zdobywane przez uczestników konkursu nieraz otwierały im drogę do zawodowej pracy fotografa, a także możliwości dalszego rozwijania swojej pasji. Uczestnicy Wielkiego Konkursu Fotograficznego co roku zastanawiają się, jak zdobyć serca jury. Nie ma jednego, sprawdzonego przepisu. O sugestie zapytaliśmy Iwonę El Tanbouli-Jabłońską, dyrektorkę artystyczną National Geographic Polska. W tym roku po raz kolejny zasiądzie ona w jury WKF. Zapraszamy do udziału w konkursie! Zgłoszenia można nadsyłać do 3 listopada 2025 r. Cała rozmowa do wysłuchania w playerze na górze strony. Odcinki naszych wideopodcastów są również dostępne na kanałach National Geographic Polska na YouTube i na Spotify.
Znamy zwycięzców konkursu Wildlife Photographer of the Year. Dlaczego wygrało właśnie zdjęcie hieny? [GALERIA]
Wildlife Photographer of the Year to najważniejszy konkurs dla fotografów dzikiej przyrody na świecie. Właśnie poznaliśmy zwycięzców tegorocznej edycji. Główną nagrodę zdobył Wim van den Heever. Na idealne ujęcie hieny brunatnej poświęcił aż 10 lat.
Wim van den Heever czekał długo na to jedno zdjęcie. W opuszczonym miasteczku górniczym, na południowym wybrzeżu Namibii, dostrzegł szansę na sfotografowanie hieny brunatnej – najrzadszego gatunku hieny na świecie. Ustawił fotopułapkę i czekał. Opłaciło się – jego zdjęcie uznano za najważniejsze ujęcie dzikiej przyrody w 2025 roku. Hiena w Namibii zdjęciem roku 2025 Cierpliwość van den Heevera została nagrodzona uderzającym, niemal upiornym portretem hieny, spoglądającej w noc obok ruin dawno opuszczonego budynku. Zdjęcie zatytułowane „Ghost Town Visitor” (Gość z miasta duchów) przyniosło mu prestiżowy tytuł zwycięzcy 61. edycji konkursu Wildlife Photographer of the Year, przyznawany przez Muzeum Historii Naturalnej w Londynie Fotografia to „mocny obraz dzikiej natury opanowującej z powrotem cywilizację” – powiedziała jurorka konkursu Akanksha Sood Singh w komunikacie prasowym. „To zdjęcie to wielowarstwowa opowieść o stracie i triumfie świata przyrody – niezapomniane dzieło fotografii przyrodniczej i proekologicznej”. 10 lat pracy nad zwycięskim zdjęciem Brunatne hieny prowadzą nocny, samotniczy tryb życia i są niezwykle płochliwe. Wim van den Heever wiedział jednak, że pojawiają się w Kolmanskop – opuszczonym miasteczku górniczym w Namibii. Przychodzą w te okolice z pustyni Namib, w poszukiwaniu młodych fok i wyrzuconej na brzeg padliny. Fotograf wiedział, że własnoręczne zrobienie zdjęcia będzie niemal niemożliwe. Użył więc fotopułapek. Nie obyło się bez problemów: z oświetleniem, fałszywymi wyzwoleniami migawki, nawiewanym z pustyni piaskiem. Dopiero dziesięć lat po tym, jak po raz pierwszy wpadł na pomysł, i po wielu rozczarowujących próbach – wreszcie mu się udało. – Robiłem niemal salta z radości. Byłem niesamowicie szczęśliwy – nie mogłem w to uwierzyć – mówi van den Heever. Według autora, jego zdjęcie niesie prosty przekaz: dzika przyroda nigdy nie jest od nas odległa. Nawet w środowiskach miejskich natura znajduje sposób, by żyć obok nas. Nagrody w innych kategoriach Nagrodę Photojournalist Story Award zdobył Hiszpan Javier Aznar González de Rueda, za reportaż o złożonej relację między ludźmi a grzechotnikami w USA. Doroczne „zjazdy grzechotnikowe” (ang. rattlesnake round-ups), podczas których myśliwi rywalizują o to, kto złapie najwięcej węży, rozpoczęły się w latach 30. XX wieku. Dziś wydarzenia te wciąż trwają, ale budzą coraz większe kontrowersje. Brazylijski fotograf Fernando Faciole zdobył nagrodę Impact Award za zdjęcie „Orphan of the Road” (Sierota z drogi) – przejmujący obraz młodego mrówkojada olbrzymiego, osieroconego w wyniku kolizji drogowej. Zwierzak podąża za swoim opiekunem w ośrodku rehabilitacyjnym. Gdy nabędzie niezbędnych umiejętności, zostanie wypuszczony na wolność. Hiszpan Jon A. Juárez zdobył nagrodę w kategorii fotodziennikarstwa, za zdjęcie dokumentujące przełomowe badania nad ratowaniem północnego nosorożca białego przed wyginięciem, poprzez zapłodnienie in vitro. Nagroda Portfolio Award trafiła do Aleksieja Charitonowa – samouka, który dzięki zdjęciom z drona ukazał hipnotyzujące krajobrazy rosyjskiej Północy. Na fotografiach takich jak „Ice Motifs” (Lodowe motywy) i „Taiga Moon” (Księżyc nad tajgą) widać zamarznięte jeziora i trawiaste wzgórza otoczone lodem, sosnami i mchami torfowcami. Nagrodę Rising Star Award dla początkujących fotografów (18–26 lat) zdobył Niemiec Luca Lorenz za dowcipne zdjęcie nutrii, która „skradła show” łabędziom na miejskim jeziorze w Niemczech. Nagrodę Young Wildlife Photographer of the Year w kategorii wiekowej 15–17 lat otrzymała Andrea Dominizi. Młoda fotografka uwieczniła chrząszcza kozioroga w górach Lepini we Włoszech, na tle maszyn do wyrębu lasu. Zdjęcie „After the Destruction” (Po zniszczeniu) porusza temat utraty siedlisk. Pełną listę zwycięzców można obejrzeć tutaj. 17 października w Londynie startuje wystawa zwycięskich zdjęć. Bilety można zarezerwować tutaj. Źródło: National Geographic, Wildlife Photographer of the Year Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Wraca Wielki Konkurs Fotograficzny. Tradycja National Geographic to szansa dla wszystkich fotografów
Rozpoczyna się 21. edycja Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic. Redakcja po raz kolejny zaprasza wszystkich miłośników fotografii, zarówno tych profesjonalnych, jak i tych odkładających klisze do szuflady, by spróbowali swoich sił w 10 różnych kategoriach. Co musisz wiedzieć, by wziąć udział w prestiżowym konkursie? Dla wielu osób to sposób na rozwój kariery fotograficznej.
Wielki Konkurs Fotograficzny to szansa, by Twoje zdjęcia trafiły do grona najlepszych fotografii w Polsce. To jedno z najbardziej rozpoznawalnych wydarzeń fotograficznych w naszym kraju, które od dwóch dekad pozwala znajdować, rozwijać i nagradzać talenty w branży foto. – Wielki Konkurs Fotograficzny National Geographic od 21 lat inspiruje, odkrywa talenty i poszerza granice spojrzenia na świat. Tegoroczna edycja jest dla nas wyjątkowa – proponujemy uczestnikom kilka nowych kategorii, w których mogą pokazać świat swoimi oczami – mówi Łukasz Załuski, redaktor naczelny National Geographic Polska. Liczy się nie tylko technika, ale przede wszystkim historia, którą opowiadają zdjęcia. Laureatów WKF poznamy 17 listopada 2025 roku podczas uroczystej gali w Warszawie, którą poprowadzi Marcin Jamkowski, były redaktor naczelny National Geographic Polska i pomysłodawca WKF. Wszystkie informacje dostępne są TUTAJ. Wielki Konkurs Fotograficzny 2025 – zaprezentuj swoje zdjęcia W tym roku uczestnicy rywalizują w 10 różnych kategoriach tematycznych. Zwycięzcy każdej z nich otrzymają wyjątkowe nagrody, a najlepsze zdjęcia powalczą o prestiżowe Grand Prix. Swoje prace w tym roku można zgłosić do w poniższych kategoriach: Fotoreportaż – historia w kadrach; Ludzie – człowiek i emocje; Krajobraz – oblicza Ziemi; Zwierzęta – z bliska i daleka; Planeta w kryzysie – ekologia i zmiany klimatu; W ruchu – dynamika i sportowe emocje; Smart-kadr – fotografia mobilna (sponsorem kategorii jest Samsung); Obraz wiedzy – nauka w obiektywie (sponsorem kategorii jest Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego); Polska nieoczywista (sponsorem kategorii jest Polska Organizacja Turystyczna); Świat okiem młodych (sponsorem kategorii jest Bank Pekao S.A.). Kto zasiada w jury Wielkiego Konkursu Fotograficznego? W skład tegorocznego jury wchodzą jedni z najbardziej uznanych przedstawicieli polskiego świata fotografii i mediów. Oto wyjątkowego grono ekspertów oceniające najlepsze fotografie: Marcin Jamkowski – z wykształcenia naukowiec. Z zawodu filmowiec, dziennikarz, pisarz. Z zamiłowania wspinacz i płetwonurek. Studiował chemię w Warszawie, a reżyserię filmową i scenariusz na Harvardzie i MIT. Były redaktor naczelny National Geographic Polska, wiceprezes Oddziału Polskiego The Explorers Club, mówca na konferencji TEDx, ambasador marki Canon, autor sześciu książek. Jeden z odkrywców skarbu króla Jana Kazimierza na dnie Wisły. Specjalizuje się w tematach wyprawowych, popularno-naukowych i eksploracyjnych. Agnieszka Franus – zastępczyni redaktora naczelnego National Geographic Polska i redaktorka naczelna Kaleidoscope. Z Magazynem National Geographic Polska związana od 20 lat. Z wykształcenia geolog. Jej pasje to historia, fotografia i podróże. Najlepiej wypoczywa w górach. Łukasz Załuski – redaktor naczelny National Geographic Polska. Pracę w redakcji zaczynał od selekcji zdjęć jako fotoedytor. Przez ponad 10 lat prowadził różne polskie magazyny popularnonaukowe (m.in. Focus i Sekrety Nauki), gdzie szczególną uwagę zwracał na wybór zdjęć i ilustracji, które w sugestywny sposób pokazywały różnorodność i nieustanną zmianę świata, w którym żyjemy. Współpracował z Uczelnią Łazarskiego i Europejską Akademią Fotografii. Iwona El Tanbouli-Jabłońska – dyrektorka artystyczna National Geographic Polska. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, na wydziale fotografii i komunikacji multimedialnej. Fotografią i fotoedycją zajmuje się od ponad 20 lat. Większość jej pracy koncentruje się na fotoreportażu społecznym i długoterminowych projektach, które realizuje w F11 STUDIO. Laureatka międzynarodowych i polskich konkursów fotograficznych w tym: Tokyo International Photo Awards, Siena International Photo Awards, Grand Press Photo. Marcin Dobas – specjalizuje się w fotografii podróżniczej, krajobrazowej, przyrodniczej oraz podwodnej. Laureat wielu międzynarodowych i polskich konkursów fotograficznych: European Wildlife Photographer of the Year, Memorial Maria Luisa, Grand Press Photo czy Wielkiego Konkursu National Geographic. Autor książki Fotowyprawy, czyli dziewięć opowieści o fotografii. Marek Arcimowicz – fotograf, dziennikarz i projektant z zawodu. Członek SONY Imaging od roku 2008, przewodnik, wykładowca akademicki, alpinista i narciarz. Pomysłodawca, założyciel i gospodarz festiwalu FotoCamp w Karkonoszach, nazywanego Fotograficznym Woodstock’iem. W latach 2014–2018 był fotografem w projekcie KNKŚ Martyny Wojciechowskiej. Uczestniczył w wielu wyprawach wspinaczkowych i naukowych jako fotograf i eksplorator. Przez lata redaktor i fotograf magazynu Góry. Paweł Młodkowski – od 2005 r. w ramach autorskich projektów fotografuje z lotu ptaka te fragmenty krajobrazu, które wyróżnia szczególna estetyka, harmonia lub ciekawa gra skojarzeń. Ziemia w jego oczach nabiera nieoczekiwanie plastycznego wymiaru. Jego prace były nagrodzone i wyróżnione w Wielkim Konkursie Fotograficznym National Geographic, Pilsner Urquell Photography Awards, Prix de la Photographie Paris, Internetional Photography Awards, Sony World Photography Awards. Adam Brzoza – zakopiańczyk, miłośnik gór i przyrody. Fotografią zajmuje się profesjonalnie od 2000 roku. Swoją uwagę kieruje głównie na krajobraz polskich gór oraz tradycję i kulturę Podhala. Pragnie zatrzymać w kadrze ginące zawody oraz rzemiosło tego regionu dokumentując życie codzienne Górali. Jego fotografie ukazujące piękno Tatr znalazły się w albumie Tatry z lotu ptaka. Małgorzata Makiewicz – dr hab., prof. APS, prof. US. Inicjatorka i od roku 2010 przewodnicząca jury Międzynarodowego Konkursu Fotograficznego „Matematyka w obiektywie”. Autorka 10 książek i ponad 100 artykułów o fotografii, kulturze i edukacji matematycznej. Opracowała autorską koncepcję dydaktyczną dotyczącą wspomagania edukacji matematycznej przez fotografię. Jolanta Grus – od ponad 25 lat związana z mediami, komunikacją oraz public relations, a także z turystyką, pełniąc nie tylko funkcje kierownicze, ale kreując i realizując unikatowe projekty. W Polskiej Organizacji Turystycznej, w której pracowała w latach 2010–2016 organizując i zarządzając biurem komunikacji, zainicjowała i realizowała projekt „Złote Logo Polska” – odznakę przyznawaną wyjątkowym oraz wybitnym osobom, które swoją codzienną pracą, a także postawą wpływają na pozytywny wizerunek Polski i Polaków. Paweł Mazur –przez 17 lat żołnierz zawodowy, a dziś po zdjęciu munduru – twórca internetowy, podróżnik i mobilny fotograf, który na swoich profilach w mediach społecznościowych udowadnia, że telefonem można robić naprawdę świetne zdjęcia. Zwycięzca i finalista wielu konkursów smartfonowej fotografii. Organizator warsztatów mobilnej fotografii i foto wypraw. Entuzjasta życia, którego hasłem przewodnim jest: One life, live it! Ambasador Samsung Galaxy. Monika Gondek – menadżerka z wieloletnim doświadczeniem w marketingu, komunikacji i wizerunku. Dyrektorka Biura Sponsoringu, Eventów i Wizerunku w Banku Pekao S.A. i członkini zarządu Fundacji Banku Pekao S.A. W komunikacji ceni przede wszystkim autentyczność i moc obrazu w budowaniu emocji i relacji z odbiorcą. Nagrody na Wielkim Konkursie Fotograficznym, czyli co można wygrać? Zwycięstwo w WKF to nie tylko wieczna chwała i olbrzymi prestiż dla każdego fotografa, ale także szansa na zdobycie wyjątkowych nagród. Co można wygrać? Do wygrania są spektakularne nagrody od sponsorów. Każdy uczestnik marzy o Grand Prix ufundowanym przez Itakę, czyli nagrodzie głównej całego konkursu. W tym roku to aż 5000 złotych do wykorzystania na dowolny wyjazd w ofercie Biura Podróży Itaka. To szansa na spełnienie marzeń i zrobienie kolejnych wspaniałych zdjęć. Nagrody w poszczególnych kategoriach obejmują vouchery na wycieczki wycieczki właśnie, ale także vouchery do sklepów fotograficznych czy nawet… smartfon Samsung S25 Ultra. Można spodziewać się, w której kategorii jest wręczany. Informacje o poszczególnych nagrodach dostępne są na stronie konkursu. Nie ma na co czekać – już dzisiaj TUTAJ prześlij swoje zgłoszenie. Masz czas do 3 listopada 2025 roku, a wyniki poznamy do 17 listopada. Kto wie, może to początek wielkiej kariery? Co ważne, 18 listopada odbędzie się drugi etap konkursu, w którym wręczone zostanie m.in. Grand Prix Internautów i to od ich głosów zależeć będą wyniki. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Astronautka uwieczniła wyjątkowe zjawisko nad Ziemią. To coś, co trzeba zobaczyć
Zdjęcie wykonane przez astronautkę obiegło cały internet. Początkowo uważano, że przedstawia ono tzw. duszka, czyli wyładowanie elektryczne występujące w jonosferze. Okazało się, że to coś znacznie rzadszego.
3 lipca 2025 roku był wyjątkowo szczęśliwym dniem dla amerykańskiej astronautki NASA Nichole „Vapor” Ayers. Wykonała ona z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) zdjęcie niezwykłego zjawiska, które okazało się być nie tyle duszkiem (ang. sprite) co niezwykle rzadkim, gigantycznym dżetem. Czym są gigantyczne dżety? Gigantyczne dżety to niezwykłe formy TLE, czyli Przejściowych Zdarzeń Świetlnych (ang. Transient Luminous Events). To potężne wyładowania elektryczne, które rozciągają się pomiędzy szczytem burzy, który znajduje się na wysokości około 20 km nad powierzchnią Ziemi, a górnymi warstwami atmosfery, które sięgają nawet 100 km. Tworzą spektakularne mosty elektryczne, które pozwalają piorunom uciec z burzy i wystrzelić w przestrzeń kosmiczną. Duszki a dżety: różnice Duszki z kolei to jedne z najczęściej występujących form TLE. Przybierają one formę krótkich, kolorowych błysków światła i w przeciwieństwie do dżetów powstają niezależnie, nie będąc połączonymi z wierzchołkami chmur. Występują około 80 km nad powierzchnią Ziemi, w mezosferze, i przypominają unoszące się nad nią czerwonawe meduzy lub efemeryczne kolumny. Często występują w towarzystwie innych Przejściowych Zdarzeń Świetlnych, takich jak halo czy ELVE. Są nieco mniej spektakularne niż dżety i dużo częstsze. Zjawiskowe zdjęcie astronautki Tak gigantyczny dżet to coś, co trzeba zobaczyć. Poniżej znajdziecie zdjęcie wykonane przez astronautkę. To nie nalot kosmitów, a otaczająca nas natura. Dzięki pracy astronautów z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej możliwe jest dokładniejsze obserwowanie tego rodzaju zjawisk. Do tej pory były one uwieczniane głównie przez pasażerów wysoko lecących samolotów lub przypadkowe kamery naziemne, które znajdowały się we właściwym miejscu o właściwym czasie. Tego rodzaju materiały pomagają naukowcom lepiej zrozumieć związek TLE z burzami, a także dostarczają wiedzy na temat struktury elektrycznej pola burzowego i górnych warstw atmosfery. Dzięki spektakularnej perspektywie ISS lepiej rozumiemy to, co dzieje się na naszej planecie. I Ty pomóż w obserwacji TLE Dla osób, którym udało się zarejestrować jakiekolwiek formy TLE, powstała specjalna strona, która zbiera takiego rodzaju materiały. Na https://spritacular.org/ można przyłożyć swoją cegiełkę do badań NASA i zostać obywatelskim naukowcem! Źródła: NASA, Phys.org Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
AI „odświeżyło" zdjęcia z Powstania Warszawskiego. Wyglądają bardzo realistycznie
Jacek Jabłoński, twórca profilu Sztuczna Polska, wykorzystał sztuczną inteligencję do odświeżenia zdjęć z Powstania Warszawskiego. Fotografie wyglądają, jakby zrobiono je współczesnym telefonem. Efekt jest zaskakująco realistyczny.
1 sierpnia to rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego. Mimo że zryw po 63 dniach zakończył się klęską, to dziś uważa się go za jedno z najważniejszych i najbardziej jednoczących doświadczeń w historii Polski, a na pewno Warszawy. Każdego roku w całym kraju, nie tylko w stolicy, organizowane są różne wydarzenia upamiętniające zmarłych i żyjących biorących udział w walkach. Szczególnym momentem obchodów jest Godzina „W” (17:00). Zdjęcia z Powstania Warszawskiego poprawione przez AI Niektóre zdjęcia zachowane z Powstania Warszawskiego uchodzą dziś za kultowe. Dopiero kilkadziesiąt lat później dzięki najnowszym technologiom mogliśmy zobaczyć je w kolorze i lepszej jakości. Autor instagramowego profilu Sztuczna Polska wykorzystał sztuczną inteligencję do odświeżenia kilku powstańczych fotografii. Zdjęcia zamieszczone w sieci przedstawiają nie tylko Warszawiaków, ale też miasto w ruinie. – Wykorzystałem najnowsze narzędzia AI do odtworzenia znanych ujęć z Powstania Warszawskiego. Chciałem, żeby te grafiki przypominały formatem, kolorem i głębią fotografie, które każdy z nas może zrobić dziś aparatem w smartphonie. Nie chodziło mi o dokładne odtworzenie tych zdjęć pod kątem historycznym, ale o zinterpretowanie ich w taki sposób, że od razu myślimy o innych miejscach na świecie, w których takie „Powstanie” dzieje się w tej chwili – tłumaczy Jacek Jabłoński w rozmowie z National-Geographc.pl. Internauci od razu zauważyli, że biorąc pod uwagę wojnę toczącą się w Ukrainie, tego typu zdjęcia wydają się jeszcze bardziej aktualne. Na profilu Sztuczna Polska na Instagramie można znaleźć wiele zdjęć nawiązujących do polskiej historii czy kultury, również popularnej. Jabłoński wykorzystał AI między innymi do odtworzenia herbów miast Polski z udziałem gwiazd Hollywood, czy stworzenia obsady serialu „Wiedźmin”, wzorując się na obsadzie „Świata według Kiepskich”. Szukasz więcej fascynujących informacji na temat świata roślin i zwierząt, odkryć archeologicznych i nieskończonego Wszechświata? Zaprenumeruj magazyn „National Geographic Polska". Najnowszą ofertę znajdziesz na tej stronie.
Jak Julieanne Kost pokonała strach przed lataniem dzięki jednemu prostemu trikowi
Zaskakująco oszałamiające widoki z miejsca przy oknie w samolocie mogą zmienić sposób, w jaki patrzysz na latanie. Fotografka Julieanne Kost znalazła w nich sposób na przezwyciężenie strachu i inspirację do twórczości.
Migoczące panoramy miast, bezkresne pustynie, rozległe oceany — upragnione miejsce przy oknie czasami oferuje hipnotyzującą rozrywkę w trakcie lotu. Fotografka Julieanne Kost odkryła to, kiedy postanowiła pokonać swój lęk przed lataniem poprzez fotografowanie z miejsca przy oknie. Zamiast patrzeć na 9 tys. metrów pustego powietrza, skupiła się na ogromnym, przewijającym się krajobrazie poniżej. – Tak długo, jak mogłam postrzegać świat jako obraz przez wizjer, a nie jako brutalną fizyczną rzeczywistość, zagrożenie było mniej realne – mówi Kost. – Stałam się widzem – obserwatorem sceny, a nie jej częścią. Kost podróżuje ponad 200 dni w roku w związku ze swoją pracą jako ewangelistka cyfrowego obrazowania w Adobe Systems – osoba ucząca najlepszych praktyk korzystania z produktów Adobe. Jej zdjęcia zabierają widzów w podróż po świecie – od purpurowych formacji w Dolinie Ognia w Nevadzie po wielobarwne góry Islandii. – Te zadania, które sama sobie wyznaczam, pobudzają moją kreatywność – mówi Kost. – Pozwalają mi odkrywać nowe tematy, zdobywać osobiste spostrzeżenia i zakochiwać się w fotografii na nowo – raz za razem. Źródło: National Geographic
Wraca Festiwal Fotografii FotoCamp. Piąta edycja zaczyna się już 26 czerwca
FotoCamp 2025 odbędzie się w dniach 26–29 czerwca. Pasjonaci fotografii spotykają się u stóp Śnieżki, na Camp66 w Ściegnach pod Karpaczem.
Spis treści: Fotocamp 2025 Program festiwalu FotoCamp to cztery dni spotkań z ludźmi, którzy pasjonują się fotografią, mediami i ogólnie rozumianą sztuką. To festiwal, ale zdecydowanie w bardziej otwartej konwencji niż zwykle, oparty na innej formule. Spotykają się na nim m.in. twórcy związani z National Geographic Polska, fotoreporterki i dokumentaliści z dużym dorobkiem, osoby współpracujące z największymi, wiodącymi markami. Fotocamp 2025 W tym roku gościem specjalnym FotoCamp będzie Enri Canaj z Magnum Photos. Poza nim na scenie wystąpią m.in.: Aleksandra Szmigiel, Tomasz Tomaszewski, Robert Dróżdż, Piotr Małecki, Maria Wiernikowska, Bartek Sabela, Adam Pańczuk. Na festiwalu FotoCamp spotykają się ludzie, którzy mają nie tylko świetne zdjęcia, ale i coś ciekawego oraz cennego do powiedzenia. I mówią to na luzie, szczerze, bez bariery dystansu. Program festiwalu W programie m.in.: prelekcje o fotografii m.in dokumentalnej, podróżniczej, społecznej i przyrodniczej, kreatywne warsztaty i spotkania w mniejszych grupach, przeglądy portfolio – z szansą na konkretne, szczere uwagi od praktyków, wystawy, w tym Galeria Bezdomna – otwarta przestrzeń do pokazania zdjęć, Hyde Park – scena dla uczestników, którzy chcą zaprezentować swoje prace, fotospacery – zaplanowane oraz luźne wyjścia z aparatem w teren, strefy sprzętowe i miejsce do rozmów, przestrzeń do testów sprzętu, wspólne posiłki, rozmowy do późna i dużo dobrej kawy, muzyka na żywo, wieczorne granie i zabawa także pod chmurką i przy ognisku, joga i czas na oddech w rytmie, który każdemu pasuje, wejście na Śnieżkę. Impreza odbywa się na dużym, świetnie wyposażonym kempingu. Jest tam zarówno infrastruktura, jak toalety, prysznice, klasyczne pole namiotowe i osobne stanowiska kempingowe dla przyczep, camperów i dużych namiotów – z podłączeniami wody i prądu, a także kawiarnia i restauracja. Więcej informacji: Fotocamp.pl
Fotografia Polaka z prestiżową nagrodą. „Działa na wyobraźnię. Wysiłek nie poszedł na marne”
Media obiegła świetna wiadomość – zdjęcie Pawła Zygmunta zostało nagrodzone w prestiżowym konkursie fotografii przyrodniczej. Żeby je wykonać, Polak wyruszył w jedno z najbardziej niedostępnych i surowych miejsc Islandii. A efekt jego pracy zapiera dech.
Spis treści: Polak wyróżniony przez National Geographic Paweł Zygmunt o wygranym konkursie fotograficznym Pochodzący z Polski, a mieszkający w Irlandii Paweł Zygmunt został wyróżniony w kategorii „Landscape” w tegorocznej edycji konkursu National Geographic Traveller (UK). Zwycięskie zdjęcie wykonał dronem nad jednym ze źródeł na polu geotermalnym. W pierwszej chwili trudno uwierzyć, że to nie jest grafika komputerowa – obraz przypomina bowiem spojrzenie baśniowego smoka. – Wydaje mi się, że odbiorcy tego zdjęcia byli zaskoczeni i zaintrygowani, ponieważ na pierwszy rzut oka ciężko ocenić, co to jest. Myślę, że to głównie zadecydowało, że to zdjęcie wygrało – opowiadał autor zdjęcia w programie „Fakty po Południu” na antenie TVN24. Polak wyróżniony przez National Geographic Zdjęcie, które Paweł Zygmunt zgłosił do konkursu, powstało podczas dziesięciodniowej wyprawy fotograficznej na Islandię w lipcu 2023 roku. Ujęcie Polak wykonał w Interiorze, czyli środkowej części wyspy, do której można dotrzeć wyłącznie podczas letnich miesięcy – o innych porach roku teren jest na tyle oblodzony, że poruszanie się po nim jest niemożliwe. Dotarcie do tego miejsca wymagało od Polaka nie lada wysiłku. Wszystko przez wzgląd na to, że obszar geotermalny Hveravellir jest pustynią wulkaniczną, gdzie z wnętrza ziemi biją źródła gorącej wody. Do sfotografowanego punktu dotarł dziką drogą, około 60 kilometrów w głąb terenu, a w czasie jego podróży przestrzeń wokół zdawała się parować i bulgotać. Mierzył się także z silnym wiatrem. – To zdjęcie jest wyjątkowe, bo łączy w sobie nie tylko walory estetyczne, ale też pewien element tajemnicy. Przedstawia krajobraz, który trudno od razu zidentyfikować – wygląda jak oko jakiegoś mitycznego stwora. Ten nieoczywisty charakter kadru sprawia, że obraz działa na wyobraźnię i właśnie dlatego uznałem, że ma szansę przyciągnąć uwagę jury. Dodatkowo, jego wykonanie było efektem determinacji – pokonanie dzikiej drogi, silny wiatr, trudne warunki… To wszystko nadało temu zdjęciu głębię nie tylko wizualną, ale i emocjonalną – tłumaczył fotograf w rozmowie z „National Geographic”. Paweł Zygmunt o wygranym konkursie fotograficznym Warto dodać, że pochodzący z Żor Paweł Zygmunt już od około 20 lat związany jest z Irlandią i to właśnie tam zaczęła się jego przygoda z fotografią. Jak nam wyznał, zawsze „fascynowała go surowa siła natury i jej niedostępność”, dlatego kocha „zieloną wyspę”. – Wciąż wracam do jej klifów, lasów i dzikich wybrzeży, ale z czasem pojawiła się potrzeba wypraw dalej – do miejsc jeszcze mniej dostępnych, jeszcze bardziej surowych. Islandia, Interior, pustynie wulkaniczne – to przestrzenie, które pokazują Ziemię w jej pierwotnej, niemal dziewiczej formie. Fotografia przyrodnicza pozwala mi nie tylko być w tych przestrzeniach, ale też próbować uchwycić ich ducha i przekazać go dalej. Myślę, że z czasem przerodziło się to w misję, by dokumentować świat, który powoli znika, a jednocześnie pokazywać jego piękno i wyjątkowość – zdradził. A co poczuł, gdy dowiedział się o werdykcie National Geographic? – To była ogromna radość i satysfakcja. Praca nad tą fotografią była wymagająca – zarówno logistycznie, jak i technicznie – więc świadomość, że została doceniona, daje poczucie, że wysiłek nie poszedł na marne. Cieszy mnie też to, że zdjęcie wywołało zaskoczenie i zaciekawienie u odbiorców. Lubię, gdy obraz nie podaje się na tacy, tylko zmusza do zatrzymania się, zastanowienia, czasem nawet konfuzji. Właśnie takie emocje budują trwałą relację z widzem – podsumował Paweł Zygmunt. Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi reakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Polacy podbijają NASA – kolejne zdjęcie zwycięża w cyklu Astronomy Picture of the Day
Polski astrofotograf Ireneusz Nowak zdobył wyróżnienie NASA za zdjęcie przedstawiające Drogę Mleczną, mgławice i jasne gwiazdy. To nie pierwszy sukces Nowaka w konkursie APOD.
Spis treści Jak powstało zdjęcie docenione przez NASA? Najbardziej kolorowy fragment nieba Sukcesy Polaków w cyklu APOD Polski astrofotograf Ireneusz Nowak zdobył wyróżnienie Astronomy Picture of the Day (APOD) przyznawane przez NASA za astronomiczne „zdjęcie dnia”. To nie pierwszy sukces Nowaka w tym konkursie. Nasza astrofotografia ma ostatnio dobrą passę – NASA co i rusz wyróżnia polskie zdjęcia. Jak powstało zdjęcie docenione przez NASA? Wyróżnione przez NASA 27 maja zdjęcie Ireneusza Nowaka przedstawia niezwykle barwny fragment nieba. Widać na nim Drogę Mleczną, mgławice Zeta i Rho Ophiuchi, jasną gwiazdę Antares, gromadę kulistą M4 oraz mgławicę IC 4592. Fotografia powstała w Republice Południowej Afryki, podczas wyprawy na jedną z farm w regionie Waterberg. Fotografia składa się z 14 kadrów i obejmuje rozległy fragment nieba. Sam proces tworzenia ujęcia – od fotografowania po finalne opracowanie – zajął Nowakowi około dwóch miesięcy pracy. Żywe kolory widoczne na zdjęciu mają konkretne pochodzenie: czerwienie wynikają z obecności zjonizowanego wodoru w mgławicach emisyjnych, natomiast niebieskie tony to efekt odbijania światła młodych gwiazd przez międzygwiezdny pył. Najbardziej kolorowy fragment nieba Jak podkreśla autor, ten fragment nieba jest wizualnie imponujący i bardzo popularny wśród astrofotografów ze względu na niezwykłą różnorodność struktur i barw. „Całość tworzy niesamowicie kolorowy zestaw, który wygląda jak namalowany obraz, a nie jak obiekt stworzony przez naturę" – opisuje Ireneusz Nowak. Ten sam fragment nieba znalazł się także na zdjęciu Marzeny Rogozińskiej, wyróżnionym przez NASA w konkursie APOD 20 maja. Zeta Ophiuchi i Rho Ophiuchi to gwiazdy w gwiazdozbiorze Wężownika. Takie same imiona noszą także mgławice w ich pobliżu. Mgławica Zeta Ophiuchi to potężne pole zjonizowanego i świecącego na czerwono wodoru. Rho Ophiuchi to ciemna mgławica pyłowo-gazowa. Sukcesy Polaków w cyklu APOD To już drugie zdjęcie Nowaka wyróżnione przez NASA – poprzednio, 2 października 2024 roku, jego fotografia przedstawiająca Wielki Obłok Magellana również zdobyła tytuł APOD. Polacy coraz częściej są wyróżniani przez NASA – niedawno tytuły otrzymali także Marzena Rogozińska, Wioleta Gorecka i Włodzimierz Bubak. Szczególne uznanie zdobył również Marcin Rosadziński, który trzykrotnie zdobył APOD i został uznany za najlepszego fotografa Drogi Mlecznej w 2025 roku przez Capture the Atlas. Ireneusz Nowak w rozmowie z PAP stwierdza, że choć trudno mówić o „polskiej specjalności” w astrofotografii, to rośnie grupa utalentowanych osób bez kompleksów, z pasją, otwartością i gotowością do podróży w odległe miejsca w pogoni za idealnym kadrem. Zauważa także rosnący poziom prac w polskim środowisku astrofotografów. Serwis Astronomy Picture of the Day, działa od 1995 roku i codziennie publikuje jedno wyjątkowe zdjęcie obiektów astronomicznych lub krajobrazu z elementem astronomicznym. Jest szeroko znany i komentowany. Zdjęcia nadsyłają tam astrofotografowie z całego świata. Źródło: Nauka w Polsce, NASA Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Polak zdobywa kosmiczne podium! Zobacz zdjęcie, które zachwyciło świat
Marcin Rosadziński, uznany astrofotograf z Krakowa, został wyróżniony w prestiżowym międzynarodowym konkursie Capture the Atlas. Zdjęcie Drogi Mlecznej znalazło się wśród 25 najlepszych na świecie.
Spis treści: Świetliste schody do nieba – polska fotografia w światowej czołówce Trzy razy z NASA – wyjątkowa kariera Polaka Droga Mleczna oczami świata – co jeszcze pokazali laureaci? Marcin Rosadziński – więcej niż fotograf Marcin Rosadziński to nazwisko, które obserwatorzy nocnego nieba i astrofotografii mieli okazję już słyszeć. W 2025 roku Polak po raz kolejny udowodnił światową klasę, zdobywając prestiżowy tytuł „Milky Way Photographer of the Year”. Wyróżnienie to przyznawane jest przez portal Capture the Atlas – jeden z najważniejszych na świecie serwisów poświęconych fotografii Drogi Mlecznej. Świetliste schody do nieba – polska fotografia w światowej czołówce W konkursie „Milky Way Photographer of the Year” wzięło udział ponad 6 tys. zgłoszeń z całego świata. Zdjęcie Marcina Rosadzińskiego zatytułowane „Stairway to Heaven” zostało wykonane na portugalskiej Maderze. Zachwyca ukazaniem Drogi Mlecznej nad skalistym szlakiem przypominającym schody prowadzące wprost do nieba. Wyróżnienie to zostało opisane przez liczne międzynarodowe media – w tym także przez hiszpańską edycję National Geographic. Trzy razy z NASA – wyjątkowa kariera Polaka Co istotne, Marcin Rosadziński nie po raz pierwszy zyskał międzynarodowe uznanie. Prace fotografa aż trzykrotnie zostały wyróżnione przez NASA w ramach projektu „Astronomy Picture of the Day”. Ostatnie takie wyróżnienie krakowianin otrzymał we wrześniu 2024 roku za zdjęcie ukazujące Drogę Mleczną nad Tatrami Bielskimi. Tym samym Marcin Rosadziński jest prawdopodobnie jedynym Polakiem, którego zdjęcia były publikowane przez NASA aż trzy razy. To ewenement nie tylko w Polsce, ale również w skali międzynarodowej. Droga Mleczna oczami świata – co jeszcze pokazali laureaci? Wśród pozostałych 25 zwycięskich fotografii konkursu Capture the Atlas znalazły się między innymi zdjęcia z Wyspy Wielkanocnej, Namibii, Sokotry oraz – po raz pierwszy w historii – obraz Drogi Mlecznej wykonany z pokładu Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Prace te ukazują piękno kosmosu z różnych perspektyw – od odległych wysp po górskie szlaki i pustynie. Celem konkursu jest nie tylko pokazanie spektakularnych zdjęć, ale też promocja astrofotografii jako dziedziny sztuki i nauki. Co roku Capture the Atlas przyciąga najlepszych fotografów z całego świata, a także inspiruje kolejne pokolenia do odkrywania nocnego nieba. Marcin Rosadziński – więcej niż fotograf – Moja przygoda z gwiazdami rozpoczęła się dla mnie w dniu, kiedy na urodziny otrzymałem w prezencie teleskop astronomiczny do obserwacji nieba. Równolegle z obserwacjami przez teleskop zacząłem zgłębiać tajniki gwiezdnych konstelacji przez lornetkę. Fotografią interesuję się od dłuższego czasu ale dopiero w momencie kiedy zacząłem fotografować nocne niebo moje hobby przerodziło się w prawdziwą pasję którą staram się zarażać innych – opowiada nam Marcin Rosadziński. Rosadziński prowadzi aktywną działalność edukacyjną i artystyczną w mediach społecznościowych, gdzie dzieli się swoimi pracami oraz wiedzą o astrofotografii. Jego profil na Instagramie @krakow_astrophotography obserwuje rosnąca liczba miłośników astronomii i fotografii. Więcej prac autora można również znaleźć na jego stronie astrodream.pl, gdzie publikuje galerie zdjęć i relacje z fotograficznych wypraw. Rosadziński nie ukrywa też, że jest otwarty na dalszą współpracę z mediami i popularyzację nauki. Źródło: National Geographic España, astrodream.pl Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska” i National-Geographic.pl. Dziennikarz podróżniczy i popularnonaukowy z 20-letnim stażem. Wcześniej odpowiedzialny m.in. za magazyny „Focus”, „Focus Historia” i „Sekrety Nauki”. Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów podróżniczych. Inicjator projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Miłośnik tenisa, książek kryminalnych i europejskich stolic.
Zwycięzca Masterclass rusza do Austrii. Michał Birnbach pokaże coś, czego jeszcze nie widzieliśmy
Michał Birnbach został zwycięzcą konkursu towarzyszącego Masterclass National Geographic Polska. Jego nagrodą jest wyjazd do Austrii, gdzie przygotuje autorski reportaż fotograficzny – materiał ukaże się jeszcze w tym roku na National-Geographic.pl.
Michał Birnbach pojedzie do Austrii. Jego reportaż przeczytasz jeszcze w tym roku. Znamy zwycięzcę konkursu fotograficznego, który towarzyszył tegorocznej edycji Masterclass National Geographic Polska. Jury, w którego skład weszli m.in. uznani fotografowie, redaktorzy NG i partnerzy projektu, zdecydowało, że laureatem zostaje Michał Birnbach. Uczestnik pierwszej edycji Masterclass napisał esej o Abu Zabi i zrobił serię zdjęć pokazujących to miasto w wyjątkowy sposób. Wyróżnienie to nie tylko ogromny prestiż, ale również bardzo konkretna nagroda. Michał Birnbach już wkrótce pojedzie do Austrii, gdzie – pod opieką redakcji National Geographic Polska – będzie pracować nad autorskim reportażem fotograficznym. Gotowy materiał zostanie opublikowany jeszcze w tym roku na łamach portalu National-Geographic.pl. To kolejna odsłona inicjatywy NG Masterclass, której celem jest wspieranie młodych talentów i promocja sztuki opowiadania historii za pomocą obrazu. Projekt powstał z myślą o tych, którzy marzą o pracy w zawodzie fotografa-dokumentalisty i chcą rozwijać swój warsztat pod okiem najlepszych. Poniżej publikujemy pięć z serii zwycięskich zdjęć Michała Birnbacha, które zadecydowały o jego wygranej: View Gallery on the source website To dopiero początek przygody Michała z National Geographic – jego dalsze kroki i proces tworzenia reportażu będzie można śledzić w naszych kanałach. Już teraz cieszymy się na efekt tej współpracy. Źródło: National Geographic Polska
Uważaj, gdzie robisz zdjęcia w Polsce. Od teraz zapłacisz wysoką karę
Nowe przepisy obowiązujące od 17 kwietnia wprowadzają istotne ograniczenia dla fotografujących. W określonych miejscach za jedno zdjęcie można ponieść surową karę.
W tym artykule: Zakaz fotografowania obiektów krytycznych Grzywna za robienie zdjęć 17 kwietnia weszło w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej wprowadzające zakaz fotografowania wybranych obiektów bez specjalnego pozwolenia. Zgodnie z nowymi przepisami, służby mają prawo interweniować, jeśli uznają, że ktoś łamie ten zakaz. W grę wchodzi mandat, grzywna lub nawet kara aresztu. Zakaz fotografowania obiektów krytycznych Na liście zakazanych do fotografowania miejsc znalazło się ok. 25 tys. punktów na mapie Polski. To tereny, które władze uznały za wrażliwe ze względu na ich znaczenie dla bezpieczeństwa wewnętrznego i obronności kraju. Zakaz nie ogranicza się jednak wyłącznie do jednostek wojskowych. Obejmuje też infrastrukturę krytyczną – od elektrowni po centra łączności – a także obiekty podlegające MON. Miejsca te będą oznaczone specjalnymi tablicami informacyjnymi. Na białym tle znajdzie się wyraźny napis „ZAKAZ FOTOGRAFOWANIA” oraz symbole aparatu, kamery i telefonu, przekreślone czerwoną linią. Oznaczenia mają być dobrze widoczne i czytelne również dla obcokrajowców, dlatego uzupełniono je o tłumaczenia w czterech językach: angielskim, niemieckim, rosyjskim i arabskim. Grzywna za robienie zdjęć Zignorowanie takiego oznaczenia może mieć poważne konsekwencje. Nowe przepisy przewidują, że każda osoba, która wbrew zakazowi będzie fotografować, filmować lub w inny sposób utrwalać chronione obiekty, musi liczyć się z interwencją służb. W zależności od sytuacji i oceny zagrożenia możliwe jest ukaranie mandatem, grzywną (od 5 tys. do 20 tys. zł), a nawet zastosowanie kary aresztu (na okres maksymalnie 30 dni). Funkcjonariusze nie muszą dowodzić złych intencji osoby robiącej zdjęcia. Samo naruszenie przepisów wystarczy, by podjąć działania. Nawet jeśli zdjęcie powstanie z czystej ciekawości, przyzwyczajenia czy nieznajomości obecnych przepisów, konsekwencje mogą być bardzo dotkliwe. – Kto bez zezwolenia fotografuje, filmuje lub utrwala w inny sposób obraz obiektu, o którym mowa w art. 616a, oznaczonego znakiem zakazu fotografowania, albo wizerunek osoby lub ruchomości znajdującej się w takim obiekcie, podlega karze aresztu albo grzywny – czytamy w art. 683a ustawy o obronie Ojczyzny. Warto wspomnieć, że filmowanie lub fotografowanie w miejscach objętych zakazem będzie możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia. – Wniosek zainteresowanej osoby lub podmiotu może być przekazany w formie papierowej, lub w postaci elektronicznej opatrzonej kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem osobistym albo podpisem zaufanym – zaznacza resort obrony. Źródła: MON, National Geographic Polska Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Mistrzowie obiektywu i słowa. Za nami pierwsza polska edycja Masterclass National Geographic
Jak opowiedzieć historię jednym zdjęciem? Jak uchwycić światło, które trwa ułamek sekundy? W jaki sposób opisywać emocje w kontakcie z przyrodą? Odpowiedzi na te pytania szukali uczestnicy pierwszego Masterclass National Geographic Polska – weekendowego spotkania z najlepszymi fotografami i reportażystami.
Spis treści: Mistrzowie National Geographic Polska Jak się nauczyć dokumentowania przyrody Opublikujemy reportaż jednego z uczestników Masterclass Organizacja na najwyższym poziomie W weekend 5–6 kwietnia 2025 roku w Warszawie odbyła się pierwsza edycja Masterclass National Geographic Polska. Tematem warsztatu były krajobraz i dzika przyroda. To wyjątkowe wydarzenie zgromadziło pasjonatów fotografii, podróży oraz sztuki opowiadania historii, którzy mieli niepowtarzalną okazję do nauki od uznanych mistrzów w dziedzinie fotografii krajobrazowej, dzikiej przyrody oraz reportażu podróżniczego.​ Mistrzowie National Geographic Polska Nasze zaproszenie do poprowadzenia autorskich warsztatów podczas pierwszej edycji Masterclass National Geographic Polska przyjęło 5 mistrzów i mistrzyń od wielu lat współpracujących z National Geographic. Kacper Kowalski – z wykształcenia architekt, od ponad 25 lat specjalizuje się w fotografii lotniczej, łącząc pasję do latania z zamiłowaniem do fotografii. Prace Kacpra zdobyły uznanie na arenie międzynarodowej, czego dowodem są trzykrotne nagrody World Press Photo. Kowalski spędził w powietrzu ponad 5000 godzin, dokumentując krajobrazy z wyjątkowej perspektywy. W 2015 roku jego niezwykła fotografia Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego znalazła się na okładce magazynu National Geographic Traveler. Katarzyna Gubrynowicz – absolwentka warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, artystka graficzka, która od ponad dekady poświęca się fotografii przyrodniczej. Specjalizuje się w ukazywaniu krajobrazów w sposób kameralny, często w formie abstrakcyjnej. Jest ambasadorką Stowarzyszenia na Rzecz Odpowiedzialnej Fotografii Przyrody „Nature First” oraz członkinią Związku Polskich Fotografów Przyrody.​ Adam Brzoza – pochodzący z Zakopanego fotograf, którego pasja do gór i przyrody zaowocowała wieloma wyjątkowymi zdjęciami. Od 2000 roku profesjonalnie zajmuje się fotografią, dokumentując nie tylko krajobrazy Tatr, ale także różne zakątki świata, takie jak Indie, Nepal czy Skandynawia. Prace Adama publikowane są w magazynach krajowych i zagranicznych, w tym w National Geographic.​ Marcin Dobas – fotograf od lat współpracujący z National Geographic Polska, członek międzynarodowego zespołu Olympus Visionaries oraz ambasador Eizo. Specjalizuje się w fotografii dzikiej przyrody, krajobrazowej i podwodnej. Jest również geologiem, ratownikiem górskim i przewodnikiem. Jego zdjęcia zdobywały nagrody w prestiżowych konkursach fotograficznych, a w 2015 roku ukazała się jego książka „Fotowyprawy czyli 9 opowieści o fotografii”.​ Ilona Wiśniewska – reportażystka i fotografka, od 2010 roku mieszkająca w północnej Norwegii. Absolwentka polonistyki i fototechniki, przed wyjazdem na Spitsbergen pracowała jako fotoedytorka we Wrocławiu. Autorka książek takich jak „Białe. Zimna wyspa Spitsbergen”, „Hen. Na północy Norwegii” oraz „Lud. Z grenlandzkiej wyspy”, w których opisuje życie na Dalekiej Północy. Pisywała również do Travelera. Już w tym roku ukaże się nowy zbiór reportaży Ilony. ​ Każdy z mistrzów Masterclass National Geographic Polska podzielił się wiedzą i doświadczeniem, inspirując uczestników do rozwijania własnych umiejętności i pasji w dziedzinie fotografii oraz reportażu. Jak się nauczyć dokumentowania przyrody Podczas Masterclass National Geographic Polska uczestnicy mieli możliwość nie tylko słuchać o technikach fotograficznych, ale również posłuchać profesjonalnej opinii na temat własnych zdjęć. Oprócz fotografowania można było również wziąć udział w warsztacie dziennikarskim. – Dla naszych magazynów liczy się przecież nie tylko narracja wizualna, ale też słowna. Połączyliśmy więc obraz i słowo, i tak powstał Mistrzowski Warsztat Na temat Fotografowania i Pisania. – opowiada Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna National Geographic Polska. W podsumowaniu wydarzenia uczestnicy podkreślali wysoki poziom merytoryczny wydarzenia oraz inspirującą atmosferę. Najwyżej oceniono możliwość bezpośredniego kontaktu z mistrzami fotografii oraz wymianę doświadczeń z innymi pasjonatami. Opublikujemy reportaż jednego z uczestników Masterclass Jednym z punktów programu była możliwość zdobycia wyjątkowej nagrody. Uczestnicy biorą udział w konkursie na pracę. Autor najwyżej ocenionego reportażu weźmie udział w indywidualnej podróży do Austrii, do regionu Dachstein Salzkammergut, gdzie podczas 4-dniowego pobytu zrealizuje autorski reportaż obejmujący tekst i zdjęcia. Materiał zostanie opublikowany w National-Geographic.pl. To niezwykła okazja do praktycznego zastosowania zdobytej wiedzy w inspirującym otoczeniu. Organizacja na najwyższym poziomie Wydarzenie odbyło się w Radisson Collection Hotel przy ul. Grzybowskiej w Warszawie, który zapewnił komfortowe warunki dla wszystkich uczestników. Organizatorzy, w tym zespół z Burda Media Polska, zadbali o każdy detal, co zostało docenione przez uczestników.​ Źródło: National Geographic Polska
Masterclass National Geographic po raz pierwszy w Polsce. Zapisy ruszyły
Na to wydarzenie czekaliśmy wiele lat. Już w kwietniu pierwsza polska edycja programu Masterclass National Geographic. Warsztaty odbędą się w Warszawie i będą poświęcone fotografii krajobrazowej i reportażowi podróżniczemu.
Spis treści: Masterclass National Geographic Polska – Program wydarzenia Mistrzowie National Geographic dzielą się wiedzą Czego dowiesz się podczas Masterclass Masterclass National Geographic Polska – Jak się zapisać na warsztaty? W dniach 5–6 kwietnia 2025 roku w Warszawie odbędzie się pierwsza edycja Masterclass National Geographic. To wyjątkowe wydarzenie skierowane jest do pasjonatów fotografii, podróży oraz opowiadania historii za pomocą obrazu i słowa. Uczestnicy będą mieli niepowtarzalną okazję zdobyć wiedzę od uznanych mistrzów i mistrzyń fotografii oraz literatury faktu. Masterclass National Geographic Polska – Program wydarzenia Dwudniowe warsztaty odbędą się w Radisson Collection Hotel przy ul. Grzybowskiej 24 w Warszawie. Program został zaprojektowany tak, aby uczestnicy mogli rozwijać swoje umiejętności zarówno w teorii, jak i praktyce. W planie znajdują się wykłady, oraz panel dyskusyjny z mistrzami fotografii i reportażu. Dla jednej osoby przewidziana jest wyjątkowa nagroda – zorganizowany przez National Geographic wyjazd w austriackie Alpy, gdzie wyróżniony uczestnik lub uczestniczka będzie pracować nad własnym reportażem. Nagrodzona praca zostanie opublikowana w National-Geographic.pl. Mistrzowie National Geographic dzielą się wiedzą Wśród prelegentów znajdą się wybitni najlepsi eksperci w dziedzinie fotografii i reportażu. Co ważne każda z osób prowadzących warsztat mu wieloletnią praktykę w swojej dziedzinie. Kacper Kowalski – trzykrotny laureat nagrody World Press Photo, specjalizujący się w fotografii lotniczej. Ilona Wiśniewska – reportażystka i fotografka, autorka pięciu książek, laureatka nagród takich jak Kryształowa Karta Polskiego Reportażu czy Grand Press. Jej reportaże dotyczące krajów północy były przekładane na wiele języków. Katarzyna Gubrynowicz – ekspertka w fotografii krajobrazowej, laureatka konkursu European Wildlife Photographer Of The Year. Adam Brzoza – fotograf górski z ponad 20-letnim doświadczeniem, dokumentujący krajobrazy polskich gór oraz kulturę Podhala. Marcin Dobas – fotograf dzikiej przyrody, członek międzynarodowego zespołu Olympus Visionaries oraz ambasador marki Eizo. Czego dowiesz się podczas Masterclass Uczestnicy warsztatów będą mieli niepowtarzalną możliwość zdobyć wiedzę od cenionych ekspertów w dziedzinie fotografii i reportażu. Podczas dwudniowego wydarzenia będą mogli rozwinąć swoje umiejętności narracyjne i poznać sprawdzone sposoby budowania angażujących historii. Co ciekawe, pierwszego dnia wydarzenia w programie zaplanowana jest kolacja w gronie uczestników i mistrzów, podczas której będzie można osobiście porozmawiać z prelegentami i nawiązać cenne kontakty. Każdy uczestnika Masterclass National Geographic Polska otrzyma certyfikat ukończenia warsztatu oraz możliwość opublikowania swoich zdjęć i reportażu w serwisie National-Geographic.pl. Dodatkowo, jedna z wyróżnionych osób otrzyma wyjątkową nagrodę – możliwość wyjazdu do Austrii w celu realizacji autorskiego reportażu. Masterclass National Geographic Polska – Jak się zapisać na warsztaty? Warsztaty odbędą się 5 i 6 kwietnia 2025 roku w Warszawie. Na uczestników będzie czekała przestronna i przyjazna przestrzeń w hotelu Radisson Collection Hotel, Warszawa przy ul. Grzybowskiej. Liczb miejsc: 25. Koszt uczestnictwa: 3100 zł (obejmuje dwa dni warsztatów, przerwy kawowe oraz lunch i uroczystą kolację z mistrzami). Rejestracja oraz szczegółowe informacje dostępne są na stronie: national-geographic.pl/ng-masterclass Nie przegap okazji, aby rozwijać swoje pasje pod okiem ekspertów i stać się częścią społeczności National Geographic Polska. Źródło: National Geographic Polska