Niesamowity tańczący goryl najzabawniejszym zdjęciem dzikiej przyrody. Znamy wyniki Nikon Comedy Wildlife Awards 2025
Pasja do dzikiej przyrody i humor nie tylko mogą iść w parze, a nawet powinny! Żart jest świetnym, niekiedy jedynym docierającym do szerszej publiki sposobem na opowiedzenie historii otaczającego nas świata. Co roku udowadnia to Nikon Comedy Wildlife Awards, czyli jeden z najbardziej rozpoznawalnych konkursów fotograficznych na świecie. Wreszcie znamy jego wyniki.
Nikon Comedy Wildlife Awards 2025 ponownie zgromadził tysiące miłośników fotografii przyrodniczej. Rekordowa edycja po raz kolejny zachwyca kreatywnością autorów w pokazywaniu nam nieco bliższego sercu oblicza dzikiej przyrody. Czym jest Comedy Wildlife Awards? Konkurs powstał z inicjatywy dwóch doświadczonych fotografów – Paula Joynsona-Hicksa i Toma Sullama. Ich celem było nie tylko ukazanie piękna natury, ale przede wszystkim zwrócenie uwagi społeczeństwa na jej ochronę poprzez radosne ujęcia dzikich zwierząt. Konkurs szybko zdobył międzynarodową renomę, zyskując miliony odbiorców rocznie. Humor obniża poziom oporu wobec trudnych tematów i sprzyja kształtowaniu postaw proekologicznych. W 2025 roku po raz kolejny udowodniono, że fotografia może nie tylko cieszyć oko, ale także bawić i inspirować do działań na rzecz ochrony przyrody. Najlepsze zdjęcie Nikon Comedy Wildlife Awards 2025 Tegoroczna edycja przyniosła rekordową liczbę zgłoszeń – ponad 10 000 zdjęć ze 109 krajów. Jury wyłoniło 44 finalistów, z których wybrano zwycięzców w kilku kategoriach. Główna nagroda mogła być jednak tylko jedna. Zwycięzcą okazał się Brytyjczyk Mark Meth-Cohn za swoją fotografię „High Five”. Przedstawia ona goryla tańczącego na polanie w Rwandzie. Nie da się ukryć, że wywołuje uśmiech na twarzy i wymagał od autora niebywałego wyczucia chwili. Jak powstała zwycięska fotografia? Sam autor szczegółowo opisuje okoliczności powstania zdjęcia, za którym trzeba się było sporo „nachodzić”. – Spędziliśmy cztery niezapomniane dni, wędrując przez mgliste góry Virunga w poszukiwaniu mieszkających tam rodzin goryli. Tego konkretnego dnia natknęliśmy się na dużą grupę: rodzinę Amahoro. Zebrali się na leśnej polanie, na której dorośli spokojnie żerowali, a młode radośnie się bawiły. Jeden młody samiec szczególnie chciał zaprezentować swoje akrobatyczne umiejętności: piruety, akrobacje i wysokie kopnięcia. […] jestem zachwycony, że udało mi się uchwycić jego figlarnego ducha na tym zdjęciu – opowiada Mark Meth-Cohn. Wystawa finałowa zwycięzców konkursu w Londynie W londyńskiej Oxo Gallery właśnie rozpoczyna się wystawa wszystkich zwycięzców konkursu. Trzeba się spieszyć, bo prestiżowe mury prezentować będą fotografie jedynie w dniach 10–14 grudnia 2025 roku. Co ciekawe, cała ekspozycja została wydrukowana na papierze wykonanym w 90% z szybko rosnącego bambusa i w 10% z bawełny. Wszystko po to, by w jak najmniejszym stopniu przyczyniać się do zanieczyszczenia środowiska. Jeśli nie wybieracie się do Londynu, to zwycięskie fotografie oglądać można także na stronie konkursu: https://www.comedywildlifephoto.com/. Wszystkie prezentują nie tylko najwyższy poziom artystyczny, ale także przynoszą mnóstwo uśmiechu na chłodne, późnojesienne dni. Wystarczy spojrzeć za okno, by przekonać się, że to więcej niż potrzebne. Źródło: Nikon Comedy Wildlife Awards 2025 Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Fotografia Polaka z prestiżową nagrodą. „Działa na wyobraźnię. Wysiłek nie poszedł na marne”
Media obiegła świetna wiadomość – zdjęcie Pawła Zygmunta zostało nagrodzone w prestiżowym konkursie fotografii przyrodniczej. Żeby je wykonać, Polak wyruszył w jedno z najbardziej niedostępnych i surowych miejsc Islandii. A efekt jego pracy zapiera dech.
Spis treści: Polak wyróżniony przez National Geographic Paweł Zygmunt o wygranym konkursie fotograficznym Pochodzący z Polski, a mieszkający w Irlandii Paweł Zygmunt został wyróżniony w kategorii „Landscape” w tegorocznej edycji konkursu National Geographic Traveller (UK). Zwycięskie zdjęcie wykonał dronem nad jednym ze źródeł na polu geotermalnym. W pierwszej chwili trudno uwierzyć, że to nie jest grafika komputerowa – obraz przypomina bowiem spojrzenie baśniowego smoka. – Wydaje mi się, że odbiorcy tego zdjęcia byli zaskoczeni i zaintrygowani, ponieważ na pierwszy rzut oka ciężko ocenić, co to jest. Myślę, że to głównie zadecydowało, że to zdjęcie wygrało – opowiadał autor zdjęcia w programie „Fakty po Południu” na antenie TVN24. Polak wyróżniony przez National Geographic Zdjęcie, które Paweł Zygmunt zgłosił do konkursu, powstało podczas dziesięciodniowej wyprawy fotograficznej na Islandię w lipcu 2023 roku. Ujęcie Polak wykonał w Interiorze, czyli środkowej części wyspy, do której można dotrzeć wyłącznie podczas letnich miesięcy – o innych porach roku teren jest na tyle oblodzony, że poruszanie się po nim jest niemożliwe. Dotarcie do tego miejsca wymagało od Polaka nie lada wysiłku. Wszystko przez wzgląd na to, że obszar geotermalny Hveravellir jest pustynią wulkaniczną, gdzie z wnętrza ziemi biją źródła gorącej wody. Do sfotografowanego punktu dotarł dziką drogą, około 60 kilometrów w głąb terenu, a w czasie jego podróży przestrzeń wokół zdawała się parować i bulgotać. Mierzył się także z silnym wiatrem. – To zdjęcie jest wyjątkowe, bo łączy w sobie nie tylko walory estetyczne, ale też pewien element tajemnicy. Przedstawia krajobraz, który trudno od razu zidentyfikować – wygląda jak oko jakiegoś mitycznego stwora. Ten nieoczywisty charakter kadru sprawia, że obraz działa na wyobraźnię i właśnie dlatego uznałem, że ma szansę przyciągnąć uwagę jury. Dodatkowo, jego wykonanie było efektem determinacji – pokonanie dzikiej drogi, silny wiatr, trudne warunki… To wszystko nadało temu zdjęciu głębię nie tylko wizualną, ale i emocjonalną – tłumaczył fotograf w rozmowie z „National Geographic”. Paweł Zygmunt o wygranym konkursie fotograficznym Warto dodać, że pochodzący z Żor Paweł Zygmunt już od około 20 lat związany jest z Irlandią i to właśnie tam zaczęła się jego przygoda z fotografią. Jak nam wyznał, zawsze „fascynowała go surowa siła natury i jej niedostępność”, dlatego kocha „zieloną wyspę”. – Wciąż wracam do jej klifów, lasów i dzikich wybrzeży, ale z czasem pojawiła się potrzeba wypraw dalej – do miejsc jeszcze mniej dostępnych, jeszcze bardziej surowych. Islandia, Interior, pustynie wulkaniczne – to przestrzenie, które pokazują Ziemię w jej pierwotnej, niemal dziewiczej formie. Fotografia przyrodnicza pozwala mi nie tylko być w tych przestrzeniach, ale też próbować uchwycić ich ducha i przekazać go dalej. Myślę, że z czasem przerodziło się to w misję, by dokumentować świat, który powoli znika, a jednocześnie pokazywać jego piękno i wyjątkowość – zdradził. A co poczuł, gdy dowiedział się o werdykcie National Geographic? – To była ogromna radość i satysfakcja. Praca nad tą fotografią była wymagająca – zarówno logistycznie, jak i technicznie – więc świadomość, że została doceniona, daje poczucie, że wysiłek nie poszedł na marne. Cieszy mnie też to, że zdjęcie wywołało zaskoczenie i zaciekawienie u odbiorców. Lubię, gdy obraz nie podaje się na tacy, tylko zmusza do zatrzymania się, zastanowienia, czasem nawet konfuzji. Właśnie takie emocje budują trwałą relację z widzem – podsumował Paweł Zygmunt. Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi reakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zapraszamy na wystawę fotograficzną Yunwa („głód” w języku Hausa)
W Nigrze zobaczyłam głód. Widziałam, jak bardzo zmienia nie tylko ciała, ale także psychikę – opowiada Iwona El Tanbouli-Jabłońska. Wystawę jej zdjęć od 10 lutego będzie można oglądać w Zamościu.
Niger jest częścią Sahelu, Sahel zaś linią podziału, która oddziela piaski Sahary od tropikalnych lasów Afryki. To tutaj żyje 125 milionów ludzi, należących do najuboższych i najbardziej bezbronnych na świecie. W ciągu 15 lat ich populacja wzrośnie o 60%. Wysokie ceny nawozów, gazu, ropy i problemy z dostawami pszenicy, spotęgowane wojną w Ukrainie, będą miały niszczący wpływ na bezpieczeństwo żywnościowe tego rejonu. – Do Nigru pojechałam jako fotografka z UNICEF Polska. Zobaczyłam tam głód, ale sama go nie poczułam. To coś zupełnie innego. Widziałam, jak bardzo zmienia nie tylko ciała, ale także psychikę, wpływa na sposób myślenia. Nie jeść to znaczy nie myśleć o niczym innym. Głód zmienia wszystko – mówi Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna National Geographic Polska, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11. W Nigrze co chwilę umiera dziecko i co chwilę rodzi się dziecko. Dzieci mają tam dzieci. Dziewczynki wychodzą za mąż w wieku 14–15 lat. Same będąc w słabej kondycji, rodzą niedożywione niemowlaki. Średnia długość życia wynosi niewiele ponad 50 lat. Ludzie umierają z głodu, zanim zdążą się zestarzeć. Maimuna i Safiratou przeżyły piekło. Co to znaczy być dziecięcą panną młodą? [FOTOREPORTAŻ] Maimuna i Safiratou zostały zmuszone do ślubu jako dzieci. To, przez co przeszły, można nazwać piekłem. Kobiety żyją, ale nie wszystkie młode dziewczęta w Nigrze mają tyle szczęścia, c... – Pomimo tych wszystkich trudności kobiety, mężczyźni i dzieci odznaczają się życzliwością i dużą determinacją w walce o przetrwanie. Całą gamę emocji i piękno tych ludzi odnajdujemy w bardzo poruszających zdjęciach utalentowanej fotografki Iwony El Tanbouli-Jabłońskiej – mówi o zdjęciach autorki Pascal Maitre, fotoreporter National Geographic, który rejestruje życie i zmiany zachodzące w krajach afrykańskich od ponad 40 lat. Wystawa fotograficzna Yunwa – zdjęcia Iwona El Tanbouli-Jabłońskia, Galeria Fotografii Ratusz, Zamość, od 10 lutego do 10 marca 2023 r. Zapraszamy!
National Geographic Digital Workshop: fotoreportaż i storytelling. Opowiadają Anna Liminowicz i Maciej Moskwa
Weź udział w National Geographic Digital Workshop! Tajniki sztuki robienia rewelacyjnych zdjęć przedstawiają Anna Liminowicz i Maciej Moskwa.
W tym artykule: Anna Liminowicz: kwestie społeczne w centrum Maciej Moskwa: problemy lokalnych społeczności Zapraszamy na National Geographic Digital Workshop! National Geographic Digital Workshop to spotkania online z najlepszymi polskimi fotografami. W ich trakcie poznacie kulisy pracy, niepublikowane historie i wskazówki techniczne. Dowiecie się, jak na pracę fotografa wpływają różnice kulturowe i środowisko. 22 września 2022 r. o godz. 15:30 zapraszamy na panel pod hasłem „fotoreportaż i storytelling”. Spotkanie z Anną Liminowicz i Maciejem Moskwą poprowadzi Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektor artystyczna National Geographic Polska. Kim są nasi prelegenci i jak podchodzą do fotografowania? Anna Liminowicz: kwestie społeczne w centrum Fotografka i autorka reportaży. Współpracuje z „The New York Times”, „The Guardian”, „The Globe & Mail”, „The Washington Post”, „The Wall Street Journal”, NBC News, NRC, „Der Spiegel”, „Die Welt”, „Les Echos”, The International Rescue Committee i wieloma innymi. W centrum jej zainteresowań znajdują się kwestie społeczne. Laureatka m.in. Nagrody im. Krzysztofa Millera za odwagę patrzenia (2018) oraz Grand Press Photo (2016 i 2014) za jej długoterminowy projekt „Między Blokami”. W 2021 roku uzyskała grant National Geographic Society’s Emergency Fund for Journalists na realizację dokumentu fotograficznego pt. „Wirus lęku”. W 2022 wydała fotograficzno-reporterską książkę „Zamalowane okna” (wyd. Dowody na Istnienie). Ukończyła Fotografię Prasową w Instytucie Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego oraz Polską Szkołę Reportażu. Maciej Moskwa: problemy lokalnych społeczności Mieszka i pracuje w Gdańsku. Jest absolwentem Sopockich Szkół Fotografii. Zajmuje się fotoreportażem i długoterminowymi projektami fotograficznymi. Od 2011 r. wielokrotnie podróżował do Syrii, gdzie zajął się dokumentowaniem skutków konfliktu i rewolucji antyrządowej. Efektem tej pracy jest wydana wspólnie z Rafałem Grzenią, w 2016 roku, książka „Sura” oraz wydana w 2018 roku książka „Saraha”. Moskwa jest założycielem kolektywu „Testigo Documentary”, powstałego w 2009 roku i skupiającego dokumentalistów zajmujących się tematami społecznymi, środowiskowymi i politycznymi. Ich celem jest uwypuklenie problemów, uważanych za ważne w lokalnych społecznościach, a będących jednocześnie mikrokosmosami większych globalnych problemów. Zapraszamy na National Geographic Digital Workshop! Spotkania poprowadzi Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna „National Geographic Polska”, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Warsztaty w ramach National Geographic Digital Workshop odbywają się online. Bilety można kupić w serwisie Eventory. Partnerem akcji jest CEWE.
National Geographic Digital Workshop: podróż i ludzie. Opowiadają Magdalena Konik i Jakub Rybicki
Weź udział w National Geographic Digital Workshop! Tajniki sztuki robienia rewelacyjnych zdjęć przedstawiają Magdalena Konik i Jakub Rybicki.
W tym artykule: Magdalena Konik: fotografia to sposób rozmowy Jakub Rybicki: fotograf powinien pamiętać o dobrym humorze Zapraszamy na National Geographic Digital Workshop! National Geographic Digital Workshop to spotkania online z najlepszymi polskimi fotografami. W ich trakcie poznacie kulisy pracy, niepublikowane historie i wskazówki techniczne. Dowiecie się, jak na pracę fotografa wpływają różnice kulturowe i środowisko. 21 września 2022 r. o godz. 15:30 zapraszamy na panel pod hasłem „podróż i ludzie”. Poprowadzą go Magdalena Konik i Jakub Rybicki. Kim są nasi prelegenci i jak podchodzą do fotografowania? Magdalena Konik: fotografia to sposób rozmowy Fotografka, pilotka wycieczek, przewodniczka, właścicielka biura podróży, pasjonatka jeździectwa, tańca i gór. Na stałe od ponad 7 lat mieszka w Gruzji. Od 6 lat związana jest najdzikszą częścią gruzińskiego Kaukazu – Tuszetią, gdzie realizuje projekt fotograficzny o zanikających tradycjach. O czym fotograf powinien zawsze pamiętać? Fotograf powinien pamiętać, ze fotografia to środek wyrazu, sposób rozmowy, zwrócenia uwagi. Jakkolwiek piękna by nie była, nie można jednak stawiać jej wyżej niż dobro czy godność człowieka. Jest sposobem do głębszego poznania kogoś lub czegoś, która daje nam ogromne możliwości, ale nie może być bezrefleksyjna. Najtrudniejsze w pracy fotografa to… Najtrudniejsze w pracy fotografa jest uświadomienie sobie, że brak efektów, jakie chcemy osiągnąć rozwijając się, wynika z braku wiedzy i empatii, a nie z techniki. By fotografować lepiej, warto wiedzieć, co i dlaczego chcemy fotografować. Trzeba poznać właściwe pytania, a nie zaczynać od odpowiedzi. Zostałam fotografką, aby... Zostałam fotografką, żeby zacząć zauważać świat, nauczyć się uważności i móc przeżywać bardziej, to co widzę i chcę zapamiętać. Jakub Rybicki: fotograf powinien pamiętać o dobrym humorze Podróżnik, fotograf i dziennikarz, pasjonat krajów byłego ZSRR i Bliskiego Wschodu. Zawodowy mówca i storyteller. W podróżach szuka prawdy, dobra i piękna. Te same wartości próbuje odtworzyć w fotografii. Koncentruje się głównie na ludziach, fotografii ulicznej i reportażu. Laureat krajowych i światowych nagród fotograficznych, m.in Travel Photographer of The Year. Autor książki „Po Bajkale”, stały współpracownik magazynów i portali podróżniczych. Alpinista, w 2016 roku podjął próbę zdobycia drugiego najwyższego niezdobytego szczytu świata. Zimowy jeździec rowerowy, ma na koncie wyprawy m.in. przez zamarznięte jezioro Bajkał i Grenlandię. Ambasador marki Olympus (OM-System). Współautor podkastu o świadomym podróżowaniu „Dobra podróż” i zwolennik zrównoważonej turystyki, którą promuje m.in. poprzez fundację Modern Tourism Center. O czym fotograf powinien zawsze pamiętać? O dobrym humorze? :) To pomaga gdy trzeba godzinami, czasem dniami polować na zdjęcie. I nie tracić go, gdy mimo czasu i wysiłku to polowanie nie okaże się udanym. Natomiast gdy moje zdjęcia nie bardzo mi się podobają, to przypominam sobie słowa Roberta Capy, że „jeśli twoje zdjęcia nie są wystarczająco dobre, to znaczy, że nie podszedłeś wystarczająco blisko”. Jeśli chodzi o fotografię ludzi wydaje mi się to najgenialniejszą z dewiz i staram się o niej zawsze pamiętać. Celowo nie wymieniam sprzętu, bo moim zdaniem zdjęcia można robić nawet pudełkiem od zapałek. Najtrudniejsze w pracy fotografa to… Czekanie. I wstawanie rano, jeśli jesteś fotografem krajobrazowym czy przyrodniczym. Nie cierpię wstawać rano, dlatego moja kolekcja zdjęć zrobionych o wschodzie słońca jest raczej skromna. A większość z nich powstała przy okazji jakichś wypraw, gdy i tak byłem zmuszony wstać rano. Z kolei czekanie to domena fotografów przyrody, do których również się nie zaliczam. Jednak każdy rodzaj fotografii wymaga cierpliwości i czekania – również street i zdjęcia podróżnicze. Rozsądne gospodarowanie czasem i cierpliwość to cnoty niezbędne w tej działce fotografii. Zostałem fotografem, aby... Zostałem fotografem, aby robić zdjęcia :) Nigdy nie śmiałem nawet marzyć o tym, by mieć tak fantastyczną pracę jak robienie zdjęć. To zdarzyło się samo i właściwie zdarza się nadal. Nie miałem jakiegoś pomysłu, by zająć się konkretnym rodzajem fotografii, ani tym bardziej na niej zarabiać. Miałem za to marzenia, a jednym z nich była publikacja w magazynie „National Geographic”. Można więc powiedzieć, że zostałem fotografem, żeby spełniać marzenia. Zapraszamy na National Geographic Digital Workshop! Spotkania poprowadzi Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna „National Geographic Polska”, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Warsztaty w ramach National Geographic Digital Workshop odbywają się online. Bilety można kupić w serwisie Eventory. Partnerem akcji jest CEWE.
National Geographic Digital Workshop: dzika przyroda i krajobraz. Opowiadają Marcin Dobas i Adam Brzoza
Weź udział w National Geographic Digital Workshop! Tajniki sztuki robienia rewelacyjnych zdjęć przedstawiają Marcin Dobas i Adam Brzoza.
W tym artykule: Marcin Dobas: specjalista od wypraw Adam Brzoza: zaczęło się od gór Zapraszamy na National Geographic Digital Workshop! National Geographic Digital Workshop to spotkania online z najlepszymi polskimi fotografami. W ich trakcie poznacie kulisy pracy, niepublikowane historie i wskazówki techniczne. Dowiecie się, jak na pracę fotografa wpływają różnice kulturowe i środowisko. 20 września 2022 r. o godz. 15:30 zapraszamy na panel pod hasłem „dzika przyroda i krajobraz”. Poprowadzą go Marcin Dobas i Adam Brzoza. Kim są nasi prelegenci i jak podchodzą do fotografowania? Marcin Dobas: specjalista od wypraw Fotograf National Geographic Polska, przewodnik i współwłaściciel biura podróży Wyprawyfoto. Specjalizuje się w fotografii podróżniczej, krajobrazowej, przyrodniczej oraz podwodnej. Laureat wielu międzynarodowych konkursów fotograficznych: European Wildlife Photographer of the Year, Memorial Maria Luisa, Grand Press Photo czy Wielkiego Konkursu National Geographic. Angażuje się w edukację fotograficzną podczas prowadzenia stacjonarnych kursów oraz dalekich wyjazdów. Autor książki “Fotowyprawy, czyli dziewięć opowieści o fotografii”. Adam Brzoza: zaczęło się od gór Zakopiańczyk, pasjonat gór i przyrody. Artysta fotografik. Cała przygoda z fotografią zaczęła się u niego właśnie od gór i większość zdjęć została wykonana właśnie tam. Ale Adam Brzoza jest także twórcą wyjątkowych zdjęć przybliżających odbiorcom różne zakątki świata (Indie, Nepal, Skandynawia, cała Europa). „Po obejrzeniu tych fotografii pragnę-marzę, żeby tam pojechać, zobaczyć, poczuć ten klimat, który fotograf uwiecznił na zdjęciu...”- to chyba jeden z największych komplementów, jaki twórca może usłyszeć od odbiorcy. Fotografie Adama Brzozy właśnie takie są: przyciągają, fascynują, zapraszają w inne światy... Fotografią zajmuje się profesjonalnie od 2000 roku. Dąży to tego, aby zdjęcia wywoływały emocje i emanowały swoistą atmosferą. Ale zawsze pragnie, aby te emocje były pozytywne. Najczęściej szuka innego-niż-standardowy klimatu do przedstawienia na zdjęciach. „Pragnę pokazać góry, krajobraz od strony tajemniczej, czasem mrocznej, a czasem bajkowej. Ale często sięgam po piękno codzienności” – mówi fotograf. Ostatnio pasjonują go ginące zawody – baca, kowal. Pragnie zatrzymać wyjątkowość tych ludzi, prac, zajęć, chociażby tylko na zdjęciach. Doskonale czuje się w reportażu, dokumentując sytuacje, zatrzymując w kadrze chwile. Zapraszamy na National Geographic Digital Workshop! Spotkania poprowadzi Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna „National Geographic Polska”, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Warsztaty w ramach National Geographic Digital Workshop odbywają się online. Bilety można kupić w serwisie Eventory. Partnerem akcji jest CEWE.
Rusza National Geographic Digital Workshop! Zapraszamy na wyjątkowe warsztaty dla fotografów
Chcesz poznać tajniki sztuki robienia rewelacyjnych zdjęć? Weź udział w National Geographic Digital Workshop! Pierwsze warsztaty online już 20 września.
W tym artykule: Panel 1: dzika przyroda i krajobraz Panel 2: podróż i ludzie Panel 3: fotoreportaż i storytelling Panel 4: miejsca i wydarzenia Fotografia zawsze była bardzo ważna dla National Geographic. Nie tylko pokazujemy zdjęcia najlepszych fotografów z Polski i ze świata. Chcemy też pomóc tym, którzy doskonalą swój warsztat. Z myślą o nich zorganizowaliśmy National Geographic Digital Workshop. To spotkania z najlepszymi polskimi fotografami. W ich trakcie poznacie kulisy pracy, niepublikowane historie i wskazówki techniczne. Dowiecie się, jak na pracę fotografa wpływają różnice kulturowe i środowisko. Warsztaty w ramach National Geographic Digital Workshop odbywać się będą online. Bilety można kupić w serwisie Eventory. Spotkania poprowadzi Iwona El Tanbouli-Jabłońska, dyrektorka artystyczna „National Geographic Polska”, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Wielokrotnie zdobywała nagrody na konkursach fotograficznych (ostatnio na Grand Press Photo 2022) i była nagradzana przez National Geographic Society za najlepsze layouty. Panel 1: dzika przyroda i krajobraz 20 września 2022 r., godz. 15:30-16:30 Prelegenci: Marcin Dobas, Adam Brzoza Każdy z prelegentów przedstawi swój projekt fotograficzny, na podstawie którego omówimy okoliczności fotografowania w trudnych i wymagających warunkach. Poruszymy temat ochrony przyrody i zwierząt oraz zmian klimatu. Jak te zmiany wpływają na świadomość fotografa? Czy w erze antropocenu fotografowanie dzikiej przyrody i krajobrazu jest obowiązkiem? Poruszymy też tematy techniczne: sprzęt fotograficzny, aplikacje, topografia terenu, urządzenia nawigacyjne… Panel 2: podróż i ludzie 21 września 2022 r., godz. 15:30–16:30 Prelegenci: Magdalena Konik, Jakub Rybicki Na podstawie projektów zaprezentowanych przez prelegentów poruszymy i omówimy procesy przy powstawaniu zdjęć z podróży, z naciskiem na fotografowanie ludzi. Jak portretować społeczności różnych kultur, żeby uszanować zwyczaje oraz tradycję fotografowanych i nie naruszać ich prywatności? Sposoby nawiązywania kontaktu z ludźmi, z którymi nie jesteśmy w stanie porozumieć się na poziomie językowym. Budowanie zaufania. W jaki sposób powinniśmy traktować bohaterów naszych zdjęć? Panel 3: fotoreportaż i storytelling 22 września 2022 r., godz. 15:30–16:30 Prelegenci: Anna Liminowicz, Maciej Moskwa Prelegenci przedstawią swoje reporterskie projekty fotograficzne i omówią proces ich powstawania – od pomysłu, poprzez działanie zmierzające do efektu końcowego. Poruszymy zagadnienie narracji wizualnej w różnych formach wypowiedzi fotograficznych. Jak robić zdjęcia, by opowiadały historię i tworzyły spójny przekaz? Czym jest świadome myślenie o projekcie fotograficznym? Czym jest storytelling i dlaczego jest ważny w budowaniu narracji? Panel 4: miejsca i wydarzenia 23 września 2022 r., godz. 15:30–16:30 Prelegenci: Kat Piwecka, Bartosz Jastal Na panelu prelegenci podzielą się doświadczeniem w fotografowaniu konkretnego miejsca i konkretnego wydarzenia. Jak patrzeć na otaczający nas krajobraz, ludzi, zwyczaje i uchwycić to, co najciekawsze i najbardziej charakterystyczne dla danego rejonu? Wyruszymy w podróż do Portugalii. Omówimy też, jak uchwycić kluczowy moment, jak perspektywa wpływa na dynamikę obrazu oraz jak poczucie humoru i odrobina melancholii pomaga kreować ciekawe fotografie. A to wszystko na podstawie fotografii ślubów z różnych zakątków świata. Partnerem akcji jest CEWE.
Ogłoszono zwycięzców World Nature Photography. Oto najlepsze zdjęcia 2021 roku
Znamy już autorów najlepszych zdjęć 2021 roku według World Nature Photography. Fotografie intrygują i zachwycają, a za każdym zdjęciem stoi niesamowita historia.
W tym artykule: Nagroda główna “zmierzyć się z rzeczywistością” Kategoria “portret rodzinny” Kategoria “czarno-białe” Kategoria “zwierzęta w swoim środowisku” Kategoria “fotoreportaż natury” Kategoria “krajobrazy Ziemi” Kategoria “miejska dzika przyroda” Kategoria “rośliny i grzyby” Kategoria “ludzie i przyroda” Kategoria “sztuka natury” Kategoria “bezkręgowce” Kategoria “płazy i gady” Kategoria “ptaki” Fotografowie natury to cierpliwi i uważni obserwatorzy otaczającego nas świata. Ich zdjęcia to zaledwie jeden kadr piękna, które oni obserwowali przez wiele godzin, a czasem dni lub miesięcy. Jedno kliknięcie i wiekopomny moment, jedyny w swoim rodzaju, zostaje zachowany na całe życie dla nas i dla następnych pokoleń. Fotografia dzikiej przyrody nie zdradza nam całej historii. Ona uchyla okno, przez które możemy na chwilę wyjrzeć poza nasz świat. Pobudza wyobraźnię i skłania do refleksji na temat piękna, codzienności, jak również przemijania. Przed wami zwycięzcy World Nature Photography za 2021 rok. Wszystkie zdjęcia można obejrzeć tutaj. Przełomowe odkrycie u wybrzeży Antarktydy. Odnaleziono wrak słynnego statku Endurance, który zatonął 107 lat temu 44-metrowa barkentyna Endurance irlandzkiego odkrywcy sir Ernesta Shackletona zatonęła w 1915 roku, po tym jak została zmiażdżona przez lód. Przez lata pozostawała zaginiona w czeluściach m... Nagroda główna “zmierzyć się z rzeczywistością” Tytuł fotografa roku World Nature Photography otrzymał Amos Nachoum za zdjęcie “zmierzyć się z rzeczywistością” (ang. Facing reality). Zdjęcie przedstawia lamparta morskiego, drapieżnego ssaka morskiego z rodziny fokowatych, który chce pożreć pingwina białobrewego. Amerykanin czekał wiele godzin na antarktycznej wyspie, aż zwierzę ruszy na żer. Kategoria “portret rodzinny” Pierwsze miejsce w kategorii “portret rodzinny” otrzymał Tom Vierus z Fidżi. Na zdjęciu widzimy dwa młode makaki krabożerne, które wtulone są w objęcia matki. Kategoria “czarno-białe” Zwycięzcą w kategorii zdjęć czarno-białych jest Vince Burton z Wielkiej Brytanii. Sfotografował bardzo rzadkiego lisa polarnego, który przedziera się przez śnieżną zawieruchę. Amazonia jest w stanie krytycznym. Naukowcy alarmują, że grozi nam katastrofa Według najnowszych badań lasy deszczowe Amazonii są w coraz gorszym stanie i gwałtownie tracą zdolność do regeneracji. To wszystko przez zmiany klimatu i postępującą wycinkę drzew. Kategoria “zwierzęta w swoim środowisku” Pierwsze miejsce w kategorii “zwierzęta w swoim środowisku” otrzymał Thomas Vijayan, fotograf pochodzący z Kanady. Zdjęcie przedstawia dorosłego orangutana, który w majestatycznej pozie stoi w płytkiej rzece i patrzy wprost w obiektyw aparatu. Kategoria “fotoreportaż natury” Zdjęcie przedstawia 3-miesięczną samicę orangutana, która przygotowywana jest do operacji. Młodej podawane jest znieczulenie, a niedługo później przeszła zabieg, który miał zrekonstruować uszkodzoną kość ramienia. Autorem fotografii jest Alain Schroeder z Belgii. Kategoria “krajobrazy Ziemi” W tej kategorii pierwsze miejsce zdobył Sam Wilson z Australii. W trakcie swojej podróży po Nowej Zelandii udało mu się uchwycić ten zapierający dech w piersiach widok jednego z wielu pięknych miejsc Wyspy Południowej. Kategoria “miejska dzika przyroda” Autorem zdjęcia jest Matthijs Noome ze Stanów Zjednoczonych. Fotograf przez długi czas czekał na moment, w którym uda mu się uchwycić humbaka na tle Nowego Jorku. Zwierzę wynagrodziło cierpliwość Amerykanina. Na fotografii jego płetwa ogonowa żegna się z człowiekiem i wraca do oceanu. Uchodźcy z Ukrainy dzielą się wstrząsającymi historiami. „Połowę serca zostawiłam za sobą” Z dnia na dzień stracili domy, a ich rodziny rozdzielono. Szukając schronienia w Polsce, uchodźcy z Ukrainy zastanawiają się, co będzie dalej. Są ich już setki tysięcy. Kategoria “rośliny i grzyby” Na zdjęciu fotografa Gautama Kamata Bambolkara widzimy wejście do opuszczonego domu w mieście Goa. Budynek wygląda tak, jakby po opuszczeniu go przez człowieka, matka natura postanowiła wziąć go w opiekę. Kategoria “ludzie i przyroda” Zwyciężczynią kategorii jest Sabrina Inderbitzi ze Szwjcarii. Autorka musiała wczołgać się do lodowej jaskini na całkowicie zamarzniętym jeziorze Bajkał. Po zrobieniu zdjęcia stwierdziła, że nie podobał jej się samochód i ludzie, którzy znaleźli się w kadrze, ale później uznała, że właściwie nie wygląda to źle. To samo stwierdziło później jury przyznając jej pierwsze miejsce. Kategoria “sztuka natury” Pierwsze miejsce w tej kategorii otrzymał Włoch Federico Testi. Na zdjęciu widzimy San Quirico d'Orcia w Toskanii. Chociaż ten region słynie z pięknej feerii barw, czarno-białe zdjęcie stworzyło niezwykły obraz, który otrzymał iście bergmanowskie oblicze. Kategoria “bezkręgowce” Autorem zdjęcia jest Chin Leong Teo z Singapuru. Na zdjęciu widać trzy wścieklice zwyczajne, które pomagają sobie wzajemnie przejść z jednego kamienia na drugi, tworząc “mrówczy most”. Kategoria “płazy i gady” Pierwsze miejsce przyznano fotografowi Shayne Kaye z Kanady. Zdjęcie przedstawia rzekotkę królewską, która w słoneczny dzień wygrzewała się na pyłkowinie. Zagrożone miejsca światowego dziedzictwa. Te atrakcje turystyczne mogą zniknąć bezpowrotnie Zmiany klimatyczne to tylko część problemów, z jakimi borykają się zagrożone miejsca światowego dziedzictwa. Jak je uratować? Kategoria “ptaki” Zdjęcie wykonano w Kenii, a moment uchwycił Ashok Behera z Indii. Dzieło przedstawia sępa, który wyjada oko gnu. Za nimi stoi lis afrykański, który uważnie obserwuje, co robi fotograf. Źródło: World Nature Photography
5 najlepszych aparatów fotograficznych dla podróżników - rekomendacje na Black Week
Jaki aparat fotograficzny wybrać? Kompakt, lustrzanka, a może bezlusterkowiec? Wybór nie jest prosty, szczególnie że na rynku oferta jest olbrzymia. Podpowiadamy zatem, który sprzęt idealnie sprawdzi się w podróży.
W tym artykule: Sony RX100VII Fujifilm X-T4 Sony A7 IV Canon EOS RP Fujifilm X-S10 Przede wszystkim powinniśmy odpowiedzieć sobie na pytania jakie mamy doświadczenie w fotografii i do czego tak naprawdę potrzebujemy aparatu. Pamiętajmy, że biorąc aparat w podróż musimy minimalizować miejsce w plecaku lub walizce i wtedy najlepiej sprawdzą się małe urządzenia. Oto lista 5 najlepszych aparatów fotograficznych według National Geographic. Sony RX100VII Siódma generacja kompaktowego aparatu RX100 od Sony. Jest równie rewelacyjna jak jego poprzednicy z tej serii. Dzięki swoim gabarytom zmieści się nawet w kieszeni kurtki lub bluzy. Ten model oferuje użytkownikom doskonały i szybki autofokus (0.02 s) ze śledzeniem w czasie rzeczywistym i wykrywaniem oczu. Posiada bardzo dynamiczny tryb serii. Sprawdzi się dobrze zarówno w fotografii dzikiej przyrody jak i ludzi, czy zabytków. RX100VII ma obiektyw zmiennoogniskowy 24-200 mm o jasności f/2.8–4.5. Matryca ma wielkość 1 cala oraz rozdzielczość 20.1 milionów pikseli. Aparat ma również łączność z wifi oraz bluetooth, dlatego szybko będziemy mogli zgrać zdjęcia z aparatu od razu na telefon. Aparat sprawdzi się również idealnie dla vlogerów. Nagrywa wideo w jakości 4k, posiada tryb slow-motion (z prędkością do 1000 kl/s) oraz wejście dla zewnętrznego mikrofonu. Fujifilm X-T4 Chociaż X-T4 jest aparatem z matrycą APS-C, to w niczym nie ustępuje pełnym klatkom. Na rynku trudno znaleźć równie wydajny i uniwersalny sprzęt. Fujifilm X-T4 ma matrycę o rozdzielczości 26 Mpix. Aakumulatora NP-W325 pozwala na wykonanie nawet do 600 zdjęć. Sprawdzi się również dla fanów filmowania. Aparat nagrywa w rozdzielczości 4K 60 kl./s oraz Full HD przy 240 kl./s. Autofokus w tym bezlusterkowcu nie jest może idealny, ale sprawdzi się podczas spokojnych i beztroskich podróży. Jedną z większych zalet tego aparatu jest jego design. Przywołuje stylistykę aparatów retro, ale nie wygląda, jakby był przestarzały. Łączy klasyczny styl z nowoczesnością. Korpus aparatu jest również bardzo szczelny i odporny na kurz i wilgoć. Te wszystkie cechy sprawiają, że Fujifilm X-T4 będzie idealnym kompanem w trakcie przeróżnych wypraw. Sony A7 IV Kolejna wersja najpopularniejszego aparatu fotograficznego Sony. To sprzęt dla prawdziwych profesjonalistów i nie chodzi tylko o jego cenę. Urządzenie daje niesamowite możliwości fotografowania. Ma idealną 33-megapikselową, stabilizowaną w 5-osiach matrycę BSI CMOS o zakresie rozdzielczości ISO 100-204800. Tryb seryjny oferuje cały czas 10 kl./s, a aparat może pochwalić się usprawnionym systemem AF. Dużym mankamentem, który odczują podróżnicy, jest rozmiar tego aparatu. Tegoroczny A7 IV jest nieco większy od poprzednika, a grip został jeszcze mocniej zarysowany. Deklarowana długość pracy na jednym ładowaniu wynosi 610 zdjęć. Aparat również dedykowany dla filmowców. Ten model Sony posiada możliwość nagrywania wideo w nowym standardzie XAVC-HS z najnowszym kodekiem H.265. No i oczywiście jakość przy 60 kl/s. Canon EOS RP Canon EOS RP jest niesamowicie wydajnym pełnoklatkowym bezlusterkowcem. Pod tym małym i lekkim korpusem, kryje się bestia, która pozwala tworzyć niezwykłe zdjęcia. Matryca CMOS o rozdzielczości 26,2 MP w tym urządzeniu bardzo dobrze radzi sobie w słabym świetle dzięki procesorowi DIGIC 8 i technologii DLO, która zapewnia świetne zdjęcia bez potrzeby późniejszej obróbki graficznej. Sprzęt od Canona bardzo dobrze radzi sobie z ustawianiem ostrości. Technologia Dual Pixel CMOS AF zapewnia szerszy obszar i wyjątkową szybkość działania autofocusa (0,05 s). Funkcja Eye AF dba o wyostrzenie obiektów, podczas fotografowania portretów, a funkcja sekwencji ostrości zapewnia maksymalną głębię ostrości w całym kadrze. Co równie ważne dla osób, które lubią dzielić się swoimi przeżyciami w mediach społecznościowych - EOS RP posiada sprawnie działającą sieć WiFi. Obrazy można udostępniać poprzez aplikacje Canon Camera Connect. Fujifilm X-S10 Ostatni w rankingu, ale równie warty uwagi aparat. Ma prawie wszystko to co X-T4, oprócz ceny. W tym przypadku wygrywa Fujifilm X-S10 - za body zapłacimy ok. 4000 zł. Szczególnie polecany dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z fotografią. To urządzenie od Fujifilm wyposażone jest w 26-megapikselową matrycę X-Trans CMOS 4, z dobrze działającym systemem stabilizacji. Posiada tryb seryjny do 20 kl./s oraz 425-punktowy autofokus z wykrywaniem twarzy. Rozdzielczość wideo 4K nie powinna nikogo już dziwić. W 2021 roku to właściwie standard. Aparat ma słabszą baterię niż X-T4 i tylko jeden slot na kartę pamięci. Ten bezlusterkowiec z matrycą APS-C, będzie dobrym kompromisem dla osób, które pragną robić zdjęcia wysokiej jakości, przy niewygórowanej cenie urządzenia.
„Marokańczycy nie lubią być fotografowani”. Joanna Mrówka radzi, gdzie w Maroku wybrać się z aparatem [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Maroko pełne jest koloru i światła. Jednego i drugiego bardzo brakuje mi w Krakowie. Szczególnie zimą, kiedy zwykle wyjeżdżałam – mówi Joanna Mrówka, bohaterka cyklu Fotograf Miesiąca National Geographic Polska, przedstawiając serię fotografii z tego malowniczego kraju.
"Fotografię uliczną traktuję jako ćwiczenie z patrzenia". Joanna Mrówka, matematyczka z aparatem [FOTOGRAF MIESIĄCA]
– Najbardziej cenię fotografię reportażową i ta według mnie jest prawdziwym wyzwaniem. Fotografię uliczną traktuję jako ćwiczenie z patrzenia, refleksu, sprawności fotograficznej – mówi Joanna Mrówka, kolejna bohaterka cyklu Fotograf Miesiąca National Geographic Polska.
Joanna Mrówka pracuje jako starszy wykładowca w Katedrze Matematyki na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Jest laureatka m.in. Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic, Grand Press Photo, BZ WBK Press Foto (Zdjęcie Roku 2016), Leica Street Photo czy Lens Culture Street Award. Od kilku lat współpracuje z Agencją Fotografów Forum. Jak mówi, aparat towarzyszy jej niemal od zawsze, a jej przygoda z fotografią zaczęła się od gwiazdkowego prezentu. – Pierwszy aparat, Smienę 8m, dostałam od świętego Mikołaja w wieku 7 lat i tak się zaczęło. Poprzez robienie zdjęć na wycieczkach (szkoła podstawowa), fotografię krajobrazową (liceum), studia (fotografia podróżnicza i początki Broniszowa) aparat towarzyszy mi do dziś – przyznaje Joanna Mrówka. Drzwi do profesjonalnej fotografii i rozgłos w kraju przyniosły jej pierwsze duże wyróżnienia, w tym wygrana w Wielkim Konkursie Fotograficznym National Geographic. – Myślę, że lata 2015-2016 to moment mojego wyraźnego zaistnienia w środowisku fotograficznym. W 2015 roku dostaję zaproszenie do dołączenia do Agencji Fotograficznej Forum, co otwiera mi drzwi do konkursów prasowych, wygrywam Wielki Konkurs Fotograficzny NG oraz międzynarodowy Lens Culture Street Awards. Rok później moja fotografia zostaje zdjęciem roku w konkursie Bz WBK Press Foto 2016 – mówi fotografka. W prasie i w sieci obok jej nazwiska najczęściej można znaleźć adnotację „fotografka uliczna”. Sama Joanna przyznaje, że od fotografii ulicznej nie ucieka, ale bardziej ceni reportaż. – Zdecydowanie najbardziej cenię fotografię reportażową i ta według mnie jest prawdziwym wyzwaniem. Fotografię uliczną, bardzo popularną teraz, traktuję jako ćwiczenie z patrzenia, refleksu, sprawności fotograficznej. Za podróżami tęsknię ogromnie. A w podróży jak w Polsce - jak tylko czas pozwala reportaż, jak nie, to ćwiczenia z patrzenia, czyli street – podkreśla. Joanna Mrówka, uhonorowana tytułem Artiste FIAP, jest też autorką i współautorką wielu wystaw fotograficznych - indywidualnych, zbiorowych, poplenerowych, pokonkursowych. Brała aktywny udział m.in. w Międzynarodowych Salonach Fotograficznych, organizowanych pod patronatem FIAP, zdobywając wiele medali, nagród i wyróżnień. Prowadzi też warsztaty fotograficzne, między innymi w ramach Akademii Odkryć Fotograficznych. Od 2015 roku stale współpracuje z Agencją Fotografów Forum. Na łamach national-geographic.pl Joanna Mrówka będzie prezentować wybrane fotoreportaże, opowie o najważniejszych ujęciach w swojej karierze, a także o tym, jakie rady dałaby tym, którzy dziś chcą zacząć swoją przygodę z fotografią. Zapraszamy do śledzenia cyklu Fotograf Miesiąca National Geographic!
Znamy pierwszych zwycięzców i finalistów Sony World Photography Awards 2021 [GALERIA]
Zobacz 10 zwycięskich fotografii konkursu otwartego Sony World Photography Awards 2021. Jury podało także finalistów konkursu profesjonalnego, którego ostateczne wyniki ogłoszone zostaną 15 kwietnia.
"Staram się, aby moje zdjęcia nie były tylko ładnym obrazkiem". Wywiad z Marcinem Dobasem
Myślę, że jako fotografowie przyrody powinniśmy pokazywać wszelkie istotne problemy tak, aby zwiększać świadomość w społeczeństwie. Staram się, aby moje zdjęcia nie tylko były ładnym obrazkiem przyrodniczym – choć to też jest ważne, ale bardzo zależy mi na tym, aby te fotografie pracowały na korzyść fotografowanych przeze mnie zwierząt - mówi Marcin Dobas, fotograf miesiąca National Geographic Polska.
Jako obiekt swojej pracy wybrałeś zwierzęta, a nie ludzi. Czy to była świadoma decyzja, czy raczej „tak się złożyło”? A może uważasz, że praca ze zwierzętami jest łatwiejsza? Marcin Dobas: To chyba kwestia ewolucji mojej fotografii. Gdy zaczynałem fotografować na poważnie, większość moich zdjęć to były krajobrazy, ale im więcej jeździłem w ciekawe miejsca, tym więcej interesujących zwierząt spotykałem. Chyba pierwsze moje zlecenie w pełni poświęcone zwierzętom to było fotografowanie narodzin fok szarych. Było to zlecenie dla WWF Polska, a za jedno ze zdjęć, które tam wykonałem, otrzymałem nagrodę w Grand Press Photo. Wtedy chyba zdałem sobie sprawę z faktu, że fotografowanie zwierząt – zwłaszcza ciekawskich ssaków, które są tobą zainteresowane i niejednokrotnie wchodzą w jakieś interakcje, daje więcej frajdy niż zdjęcie wschodu czy krajobrazu. Z całą pewnością praca ze zwierzętami nie jest łatwiejsza niż fotografia krajobrazu. W zdjęciach zwierząt powinny „zagrać” takie same elementy, jak przy fotografowaniu krajobrazu, ale dodatkowo trzeba jeszcze do tego dodać zwierzaka. Trzeba wyczekać odpowiedni moment, liczyć na jakieś ciekawe wydarzenie zyskać jego zaufanie. Drugim rodzajem mojej ulubionej fotografii jest połączenie dobrego zdjęcia krajobrazowego z fotografią przyrodniczą. Dla mnie doskonałym przykładem jest Stefano Unterthiner i jego fotografie. Niejednokrotnie jest to świetne zdjęcie krajobrazowe na którym jednym z elementów jest właśnie zwierzak. Niektórzy mogą powiedzieć, że praca ze zwierzętami nie budzi takich emocji jak fotografia społeczna. Ale patrząc na przykład na twoje zdjęcie lisa spacerującego po wielkiej „zaspie” styropianu, to jest to obraz bardzo emocjonalny, pokazujący to zderzenie świata ludzi i zwierząt, niekoniecznie pozytywne. Masz w swoim archiwum więcej takich poruszających zdjęć? W żadnym przypadku nie chcę dać się wciągnąć w tego typu porównania. Bo czy więcej emocji budzi fotografia uliczna, fotografia wojenna, fotografia społeczna czy fotografia przyrodnicza? To zupełnie inne dziedziny fotografii i wszystkie tak samo potrzebne. Z jednej strony fotografowie poszukują ładnych estetycznych obrazków. To zrozumiałe. Z drugiej strony mamy możliwość mówić o problemach i pokazywać je szerszemu gronu odbiorcy, ale nie da się wartościować, że problem głodu i ubóstwa jest większy czy mniejszy niż kłusownictwo, czy zanieczyszczenia środowiska. To wszystko nas dotyczy i nad wszystkim powinniśmy się pochylić i zastanowić, co powinniśmy i co możemy zmienić. Mam kilka projektów i liczę na to, że kiedyś ujrzą światło dzienne. Niestety, aby pokazać dany problem trzeba nad nim pracować niejednokrotnie przez kilka lat. Otwarcie mówisz o tym, że fotografia przyrodnicza jest swoistą formą ochrony dzikich zwierząt. Utrwalasz na fotografiach gatunki i krajobrazy, które za kilkanaście, czy kilkadziesiąt lat mogą już nie istnieć. Co w tym kontekście chcesz szczególnie przekazać poprzez swoje prace tym, którzy mogą się z nimi zetknąć? Oczywiście, że może być formą ochrony. Z jednej strony jesteśmy w stanie zainteresować ludzi jakimś tematem czy problemem. Można pokazać fokę szarą tak, aby ludzie zaczęli w niej widzieć piękne zwierzę żyjące w naszym kraju, a nie paskudną bestię wyżerającą rybakom ryby z sieci. Zresztą samo stwierdzenie, że są to ryby należące do rybaków jest już wielką manipulacją. Do rybaków należą one dopiero po wyłowieniu, a wcześniej są po prostu częścią wód morskich. O tym, jak obraz może zmienić postrzeganie świata, każdy z nas chyba doskonale wie. Myślę, że jako fotografowie przyrody powinniśmy pokazywać wszelkie istotne problemy tak, aby zwiększać świadomość w społeczeństwie. Staram się, aby moje zdjęcia nie tylko były ładnym obrazkiem przyrodniczym – choć to też jest ważne, ale bardzo zależy mi na tym, aby te fotografie pracowały na korzyść fotografowanych przeze mnie zwierząt. Bardzo chętnie współpracuję z organizacjami pozarządowymi, a moje zdjęcia wykorzystują takie organizacje, jak WWF czy Client Earth. W jednym z wywiadów powiedziałeś, że nie ma dobrej fotografii przyrodniczej bez podróżowania. Sam odbyłeś kilkadziesiąt, jeśli nie kilkaset podróży w najdalsze zakątki świata. Czy wśród tych wszystkich wypraw jest taka, która szczególnie zapadła ci w pamięć? Każda zapada w pamięć i nie wiem czy łatwo będzie wskazać tę jedyną. Z całą pewnością w moim przypadku najbardziej zapisują się w umyśle wyjazdy, w których dochodzi do jakiejś interakcji ze zwierzakami. Gdzie z cichego obserwatora staję się obiektem zainteresowań ciekawskich i inteligentnych ssaków. Nie ma znaczenia czy to foka szara szturchająca mnie nosem, czy uchatka łapiąca delikatnie zębami mój skafander nurkowy lub kradnąca fajkę mojemu nurkowemu partnerowi. Hitem zeszłego roku było spotkanie z rysiem w Puszczy Piskiej. Mimo, że dziura w plecaku wygląda imponująco, nie był to atak, ale sprawdzanie czym jest mój plecak i jaki jest w „dotyku”. Jeśli jednak miałbym wskazać jakąś jedną wyprawę, to pewnie byłaby to XXX Wyprawa polarna PAN na Spitsbergen. Był to mój pierwszy wyjazd w tak odludne miejsce, podczas którego nie tylko sporo się nauczyłem, ale również poznałem Paula Nicklena i miałem możliwość fotografowania z nim przez długi czas. Był to dla mnie wyjazd przełomowy pod względem tego, jak zacząłem patrzeć na fotografię i jakie mam do niej podejście. Teraz pandemia koronawirusa mocno ograniczyła, jeśli nie całkiem uniemożliwiła podróżowanie. Jak to się odbiło na twojej pracy? Zeszły rok wymagał wielkich zmian. Kalendarz miałem bardzo zapełniony. Pandemia zaczęła się rozkręcać, gdy byłem w Indiach. Stamtąd miałem lecieć od razu na Svalbard, potem bezpośrednio w Alpy, z Alp do Republiki Południowej Afryki. Niestety wylądowałem w dniu, w którym zamknięto przestrzeń powietrzną w Polsce dla samolotów innych niż czarterowe i cały plan się posypał. Kalendarz wymagał przebudowania, zwłaszcza, że byłem w trakcie realizowania dużego zlecenia. Zdecydowałem się na skończenie projektu w obrębie Europy. Zdecydowanie łatwiej jest, jak „przytrzaśnie cię” w Europie, niż na południowym krańcu Afryki. Przy planowaniu pojawiła się masa dodatkowych problemów, kontakty z konsulatami, ambasadami, wczytywanie w przepisy poszczególnych państw, a i tak wszystko mogło zmienić się z dnia na dzień. Na szczęście większość przepisów była niezbyt restrykcyjna i dawała szereg możliwości kontynuowania pracy. Nie rozstrzygałem z czego wynikał brak konsekwencji, tylko starałem się przestrzegać prawa. Przykładowo nie można było wrócić samolotem do kraju, ale spokojnie można było wylądować w Berlinie i wrócić samochodem, nie można było gdzieś polecieć samolotem lecącym z Hiszpanii, ale prawo pozwalało na lot z przesiadką w innym państwie. Mimo wszystko związane jest to z wielkim stresem i tak, jak wspominałem, przepisy zmieniały się z dnia na dzień. Jeden z wyjazdów musiałem odwołać w dniu, w którym miałem zarezerwowany lot. Przebukowałem bilet i wróciłem do domu. Często fotografujesz w trudnych warunkach – pogodowych albo terenowych. Czy to oznacza, że aby fotografować dziką przyrodę trzeba mieć dodatkowe niefotograficzne przygotowanie, np. dobrą kondycję, trening wspinaczkowy? Może niekoniecznie trzeba, ale jest to bardzo pomocne. Jeśli fotografujesz w górach, to na pewno kondycja się przyda, ale każda dodatkowa umiejętność poszerza twoje możliwości fotograficzne. Nurkuję, więc mogę fotografować pod wodą, działam na wysokościach, więc mogę założyć stanowisko i sfotografować coś wisząc na linie, mam patent jachtowego i motorowodnego sternika morskiego, więc mogę gdzieś popłynąć Zodiakiem i sfotografować temat z pontonu. Miejscem bardzo wymagającym, jeśli chodzi o dodatkowe umiejętności, jest Svalbard. Trzeba mieć broń do ochrony przed niedźwiedziem, a więc trzeba umieć się nią posługiwać, tu znów pozwolenie i własna broń, z którą się trenuje jest wielkim ułatwieniem. Zimą schodzą lawiny, więc trzeba mieć pojęcie o ratownictwie i poruszaniu się w trudnym terenie, jeśli środkiem transportu jest skuter śnieżny, trzeba umieć bezpiecznie na nim jeździć. Im więcej umiemy i potrafimy zrobić, tym większe szanse, że sfotografujemy coś w niedostępnym miejscu, zrobimy to bezpiecznie oraz bez niepotrzebnego narażania się. Moim zdaniem to zwiększa znacząco „wartość fotografa”, bo można go wysłać w bardzo dziwne miejsca. Nawet jeśli trzeba będzie to zjedzie na linie ze śmigłowca. W fotografowaniu zwierząt pewnie przydaje się też cierpliwość? Zdarzało ci się godzinami czekać na dobre ujęcie? Oj niejednokrotnie. Mało tego, zdarzało mi się czekać tygodniami bez żadnego efektu. Osobiście jestem z natury dość niecierpliwym człowiekiem i tego typu oczekiwanie na to, aby można było wcisnąć spust migawki, nie jest moją ulubiona formą fotografowania, ale czasami nie ma wyjścia. W zeszłym roku próbowałem sfotografować rysia. Przez ponad tydzień nie było takiej możliwości. Każdy wiedział o swej obecności. Ja wiedziałem, że gdzieś niedaleko jest ryś, ryś z całą pewnością wiedział, że jestem nieopodal i nie miał ochoty dać się zobaczyć. Po ponad tygodniu, gdy było już ciemno i pakowałem sprzęt, kot nagle się pojawił i zaczął obwąchiwać cały mój sprzęt. Próbował gryźć statyw, wygryzł mi dziurę w plecaku fotograficznym. Zasada jest prosta – im więcej czasu na coś poświęcimy, tym większe szanse na sukces. Tylko tak jak mówisz – trzeba być cierpliwym, a wiem, że to akurat nie jest moja mocna strona. Z drugiej strony plus jest taki, że jeśli siedzisz tydzień w terenie można nadrobić zaległości w czytaniu książek. Opowiedz jak w twoim przypadku wygląda praca koncepcyjna. Czy wychodzisz w teren z pierwszym zamysłem, wyobrażeniem tego, co chcesz uchwycić i potem czekasz na idealny moment? Czy raczej idziesz „na plan” bez żadnych założeń, „na żywca”, i obserwujesz co się wydarzy? Nigdy nie jadę w teren bez planowania. Każdy wyjazd jest związany z długimi i żmudnymi przygotowaniami. Co będzie tematem, gdzie i kiedy najlepiej się pojawić, jak zachowuje się dany zwierzak. Na co mogę sobie pozwolić, a czego pod żadnym pozorem nie można robić, aby nie szkodzić zwierzakom, jakiej pogody się spodziewać, gdzie będzie słońce, gdzie będzie księżyc albo droga mleczna. Im więcej czasu poświęcimy przed wyjazdem na przygotowania, tym lepszy efekt uzyskamy w terenie i tym łatwiej będzie nam zrealizować dany materiał. Oczywiście jest cała masa rzeczy, która się zmieni albo rzeczy, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Wtedy trzeba improwizować i dopasować się do warunków. To momenty, kiedy fotografowanie jest „na żywca”, tak więc jest trochę tego i tego. Niektórzy amatorzy fotografii dokarmiają dzikie zwierzęta, aby zwabić je w pobliże czatowni i móc je wtedy w spokoju fotografować. Takie praktyki budzą sporo kontrowersji w środowisku, nie tylko fotografów, ale też szerzej – działaczy na rzecz przyrody. Jakie jest twoje zdanie na ten temat? Temat jest długi i raczej na osobną rozmowę, bo myślę, że aby poruszyć ważne kwestie potrzebowalibyśmy co najmniej godzinę. Najważniejsza rzecz to dobro fotografowanych zwierząt i o tym musimy pamiętać, jednak każda skrajność w poglądach jest złem. Zarówno beztroskie dokarmianie, jak i całkowita negacja karmienia. Naukowcy w przypadku wielu gatunków wręcz zalecają dokarmianie, podkreślając choćby sukces na przelotach czy większy sukces lęgowy. W wielu cywilizowanych państwach dokładnie wiadomo, czy i kiedy można wykładać pożywienie, czym można karmić, a fotograficzne czatownie działają w ramach narodowych programów dokarmiania danego gatunku i w oparciu o restrykcyjne przepisy. Zgadzam się z naukowymi publikacjami, które podkreślają, że najważniejsze jest uregulowanie tego tematu. Które zwierzęta można dokarmiać, gdzie, kiedy i czym. Niestety w wielu miejscach, w tym w Polsce, mamy do czynienia z totalną partyzantką, każdy robi co chce, jak chce i czym chce. Mamy więc takie smaczki, że zwierzęta są nęcone karmą dla psów, odpadami z cukierni albo psującymi się odpadami z rzeźni, które w normalnych warunkach należałoby zutylizować. Zresztą prym w wyrzucaniu karmy bez jakiejkolwiek kontroli wiodą koła łowieckie. Tu krótki cytat z Łowca Polskiego – branżowej gazety dla myśliwych: „Nierzadko zdarza się, że dziki na śniadanie pożerają kilogramy drożdżówek, a jelenie ucztują przy hałdach marchwi, która z pewnością nie pochodzi z ekologicznych upraw. W normalnych okolicznościach piekarz z rolnikiem musieliby zapłacić za utylizację niesprzedanego towaru, ale na ich szczęście pojawiają się myśliwi gotowi zabrać wszystko do lasu. Wysypiska z chlebem i marchwią stały się plagą naszych łowisk”. Konkluzja jest taka: przykład powinien płynąć z rozwiniętych państw, w których te kwestie są uregulowane prawnie. Dokarmianie w wielu miejscach jest częścią ochrony przyrody, ale jeśli robimy to bez wiedzy i jakiejkolwiek kontroli to zamiast pomagać, zaczynamy szkodzić. Jak mówiliśmy wcześniej, teraz pandemia nas wszystkich nieco uziemiła, ale czy masz już plany na kolejną wyprawę fotograficzną, w którą ruszysz po rozmrożeniu granic? Jak wspominałem – nie planuję obecnie, bo ciężko przewidzieć kiedy i czy granice zostaną rozmrożone. Na pewno po powrocie do normalności jadę tam, gdzie nie udało mi się pojechać w ubiegłym roku. Gdy granice zostaną otwarte to również czekają mnie wyjazdy na fotowyprawy, które prowadzę. Z ciekawszych to Spitsbergen, Grenlandia, Tonga. Na koniec takie być może typowe pytanie, ale zawsze ciekawe – gdybyś nie został fotografem, to kim byłbyś dzisiaj? Nie wiem, czy taki scenariusz w ogóle byłby możliwy. Podejrzewam, że wsiąkłbym bardziej w ratownictwo, które ze względu na pracę fotograficzną musi być tylko pasją, a nie może być zawodem. Kto wie? Może zamiast ochotnikiem zostałbym zawodowym ratownikiem górskim lub zawodowym strażakiem. Albo jedno i drugie. Prawdę powiedziawszy nigdy nie rozważałem scenariusza zmiany zawodu. Marcin Dobas - specjalizuje się głównie w fotografii podróżniczej krajobrazowej, przyrodniczej oraz podwodnej. Od lat związany z „National Geographic” (zarówno w polskiej, jak i w ogólnoświatowej edycji). Jest laureatem wielu międzynarodowych konkursów fotograficznych: European Wildlife Photographer of the Year, Memorial Maria Luisa, Grand Press Photo czy Wielkiego Konkursu National Geographic. Angażuje się w edukację fotograficzną podczas prowadzenia stacjonarnych kursów oraz dalekich wyjazdów. Autor książki “Fotowyprawy, czyli dziewięć opowieści o fotografii”. web: www.dobas.art.pl insta: www.instagram.com/marcindobas blog: www.dobas.art.pl/blog fb: www.facebook.com/dobas.art
Oszałamiające! Zobacz zwycięskie zdjęcia Travel Photographer of the Year 2020
25 tysięcy zgłoszeń ze 147 krajów trafiło pod ocenę jury w konkursie Travel Photographer of the Year 2020. Choć miniony rok upłynął nam pod znakiem pandemii i blokad, zdjęcia nadal zachwycają różnorodnością i bogactwem otaczającego nas świata.
Wcale nie praca w terenie. Marcin Dobas o tym, co najważniejsze w pracy fotografa przyrodniczego [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Myli się ten, kto myśli, że fotograf dzikiej przyrody po prostu chwyta aparat i wychodzi z nim do lasu albo w góry. Fotografowanie w terenie to tylko część pracy – mówi Marcin Dobas, fotograf miesiąca National Geographic.
Ocean Art Underwater Photo: w konkursie wygrało zdjęcie zrobione przez ośmiornicę [GALERIA]
Rok 2020 nie był zwykłym rokiem. Pokazują to także fotografie zwycięzców w konkursie Ocean Art Underwater Photo Competition 2020. Choć większość obrazów pokazuje magiczny podwodny świat, niedostępny dla nas na co dzień, to nie zabrakło też ujęć oddających skalę szkodliwego wpływu człowieka.
Zwycięzcą głównym plebiscytu został Gaetano Dario Gargiulo za fotografię zatytułowaną „The Day of the Tentacle” (Dzień Macki). Choć właściwie autorem fotografii jest sama ośmiornica. – W dniu zrobienia zdjęcia pozostawałem w basenie pływowym, ponieważ przypływ był zbyt niski, aby wyjść poza jego granice. W jednej z najpłytszych części basenu zauważyłem ośmiornicę. Położyłem aparat w pobliżu jej legowiska i ośmiornica zaczęła z nim wchodzić w interakcje. Wyszedł całkowicie z jaskini i ku naszemu zdumieniu, zaczęła robić zdjęcia! Mój syn (3-latek widoczny w tle) był bardzo zaciekawiony ośmiornicą – opowiada Gargiulo. ZOBACZ GALERIĘ >>> Jedną z ważnych prac jest fotografia Christopha Chellapermala, która zwyciężyła w kategorii „ochrona wód”. Przedstawia jednorazową maseczkę unoszącą się na wodzie. Wokół niej pływają mniejsze i większe kawałki śmieci. – To zdjęcie zostało zrobione w Antibes na Riwierze Francuskiej latem 2020 roku. Co tydzień działacz Laurent Lombard z organizacji pozarządowej „Operation Mer Propre” organizuje spotkania z lokalnymi ekologami, aby oczyścić wybrzeże. Wiele osób nie zdaje sobie sprawy z tego, że Morze Śródziemne jest jednym z najbardziej zanieczyszczonych mórz, gdzie odpady z tworzyw sztucznych dryfujące i rozpadające się na mikroplastik stały się niestety normą – mówi autor fotografii. Do konkursu swoje prace zgłosili fotografowie z 80 krajów. W plebiscycie ufundowano nagrody o łącznej wartości ponad 45 000 dolarów, czyniąc nagrodę Ocean Art jedną z najwyższych na świecie. Mimo pandemii koronawirusa, organizatorzy konkursu nie narzekali na brak zainteresowania. „Podwodni odkrywcy z całego świata robili zdjęcia na własnych podwórkach lub w wybranych miejscach otwartych na podróże, albo wrócili do swoich archiwów, aby dostarczyć nam naprawdę przyciągających wzrok fotografii. Te zdjęcia pokazują wytrwałość podwodnego artyzmu pośród przeciwności tamtych czasów” - podkreślili. Fotografów nagrodzono aż w 12 kategoriach. Zwycięskie prace przedstawiamy w naszej galerii. A wszystkie wyróżnione fotografie znajdziecie na oficjalnej stronie konkursu.
„Fotografować zacząłem w późnym przedszkolu”. Marcin Dobas – Fotograf Miesiąca National Geographic
Marcin Dobas specjalizuje się w fotografii podróżniczej, krajobrazowej, przyrodniczej oraz podwodnej. Od lat współpracuje z polską oraz amerykańską redakcją magazynu National Geographic. W naszym cyklu Fotograf Miesiąca przybliżymy wam jego postać, początki fotograficznej kariery oraz tajniki pracy.
– Fotografować zacząłem w późnym przedszkolu. Dostałem wtedy pierwszy aparat od rodziców, a tata zabierał mnie do improwizowanej ciemni i pokazywał, jak wywołać film w koreksie oraz jak zrobić odbitkę pod powiększalnikiem – tak o początkach swojej przygody z fotografią mówi Marcin Dobas. Zanim dziecięce zainteresowania przerodziły się w prawdziwą pasję minęło jednak wiele lat. – Aparaty towarzyszyły mi przez całą szkołę podstawową i średnią, choć nie da się ukryć, że były to dość amatorskie „pstryki”. Pierwszy „poważny aparat” jaki miałem to był Zenit 12XP, w którym później wymieniałem matówkę na taką z mikrorastrem i klinem. Były chyba wszystkie Praktiki, Exacta, Kiev, Pentacon Six. Potem nadeszła era lustrzanek z zachodu, które w czasach mojego dzieciństwa były dla mnie całkowicie poza zasięgiem. Od 2007 roku są to aparaty cyfrowe. Na poważnie zacząłem zajmować się fotografią na studiach. Przywoziłem materiały z wyjazdów, publikowałem, organizowałem pokazy slajdów najpierw na Uniwersytecie Warszawskim, potem na festiwalach – opowiada fotograf. To właśnie studia były przełomowym momentem w jego życiu. Marcin studiował geologię, a w ciągu dziesięciu lat nauki miał okazję uczestniczyć w wielu wyprawach naukowych. Chociaż podróżował jako geolog, zawsze zabierał ze sobą aparat. – Studia były terenowe, dużo jeździliśmy po świecie odwiedzając różne ciekawe miejsca – od Arktyki po tropiki. Wyjazdy były wprawdzie geologiczne, ale już wtedy na każdy brałem aparat i dokumentowałem wszystko, co tam się działo. Czasu miałem sporo, bo od momentu rozpoczęcia studiów do momentu obrony minęło 10 lat – wspomina. Po części to właśnie od jednej z takich wypraw zaczęła się jego współpraca z National Geographic Polska. – W roku 2007 byłem uczestnikiem Polskiej Wyprawy Polarnej na Spitsbergen i po powrocie przyniosłem do redakcji NG propozycję artykułu. To były jeszcze czasy, w których materiały trzeba było oddać osobiście albo przesłać pocztą, bo internet był zbyt kulawy, aby go do tego wykorzystać. Mniej więcej w tym samym czasie otrzymałem nagrodę w Wielkim Konkursie Fotograficznym NG. Jakiś czas później otrzymałem mail z redakcji z pytaniem, czy nie zechciałbym zostać fotografem National Geographic Polska – mówi Dobas. Choć może się wydawać, że to prawdziwy „łut szczęścia”, to w rzeczywistości współpraca Marcina z polską redakcją NG była efektem jego ciężkiej pracy i konsekwencji w działaniu – fotografowaniu i publikowaniu. Zanim przyszedł do redakcji, miał na swoim koncie już publikacje w innych polskich mediach. Kolejnym ważnym krokiem w karierze Marcina Dobasa było podjęcie współpracy z waszyngtońską redakcją National Geographic. – Byłem zaproszony na wernisaż wystawy Joela Sartore w Warszawie. Znaliśmy się już choćby z festiwalu fotografii przyrodniczej w Niemczech, gdzie odbierałem nagrodę European Wildlife Photographer of the Year. O dziwo Joel mnie pamiętał i podczas rozmowy na wernisażu zadał pytanie, czy współpracuję tylko z polską redakcją czy również z waszyngtońskim NG. Gdy dowiedział się, że nie mam umowy z „Amerykanami” oznajmił, że ktoś się do mnie odezwie. Rzeczywiście tak się stało, zostałem poproszony o wybranie i przesłanie swoich stu najlepszych fotografii i po dość długim czasie oczekiwania otrzymałem wiadomość o treści „Welcome on board” – opisuje fotograf. Marcin Dobas jest nie tylko fotografem, ale również ratownikiem górskim i przewodnikiem prowadzącym wyprawy fotograficzne. Jest członkiem międzynarodowego teamu fotografów Olympus Visionaries oraz ambasadorem Eizo. Spędził z aparatem wiele czasu w takich miejscach jak Svalbard, Kamczatka, Nowa Zelandia, Norwegia, Tajlandia, Nepal, Malezja, Szwecja, Finlandia, Grenlandia, Maroko, Egipt, czy Wielka Brytania koncentrując się na fotografowaniu dzikiej przyrody i krajobrazów tych miejsc. Jego zdjęcia są publikowane w magazynach, książkach i kalendarzach na całym świecie. W 2015 roku pod patronatem National Geographic ukazała się książka jego autorstwa: „Fotowyprawy czyli dziewięć opowieści o fotografii”.
Miłość rodzicielska jest najpiękniejsza. Udowadniają to wzruszające zdjęcia zwierząt
Nie ma silniejszej więzi nad miłość między rodzicem i dzieckiem. I jest to prawidło dotyczące nie tylko ludzi. Rodzicielstwo jest wyjątkowe, także w świecie dzikich zwierząt. Zobacz wyjątkowe ujęcia autorstwa fotografów National Geographic, które są na to dowodem.
Niektóre matki składają jaja w koronach drzew lub na dnie morza, podczas gdy inne wydają na świat młode w swoich norach i jamach. Niektóre pozostają same, inne mogą liczyć na partnerów. Chronią swoje dzieci przed zimnem, głodem i drapieżnikami. A czasem też przed innymi swoimi dziećmi. Cud narodzin w świecie zwierząt ma wiele obliczy. I niejedno może was zaskoczyć. Czy wiecie, że ośmiornica, aby dać życie potomstwu, musi poświęcić swoje własne życie? Ale są też takie matki, które swoich dzieci nigdy nie zobaczą. Pozostawiają zakopane w piasku jaja i wyruszają w dalszą wędrówkę. A młode po wykluciu muszą radzić sobie same. Zobaczcie galerię, która pozwoli wam zajrzeć do tego tajemniczego i często niedostępnego dla człowieka świata.
Obrazki z podróży Krzysztofa Muskalskiego
Fotografia podróżnicza według definicji Amerykańskiego Towarzystwa Fotograficznego obrazuje emocje związane z czasem i miejscem, prezentuje lądy i ich mieszkańców oraz kulturę w jej naturalnym stanie bez ograniczeń geograficznych. Została ona zapoczątkowana w połowie XIX wieku przez takich fotografów jak Francis Bedford, George Bridges, czy Maxime Du Camp. Ideę tę w roku 1888 podjęło i rozwija do dziś Towarzystwo National Geographic w imię „rozwoju i upowszechniania wiedzy geograficznej”. Fotografia podróżnicza wbrew stereotypom stawia profesjonalne wyzwania zarówno w sferze warsztatowej jak i kreatywności, łącząc w sobie zadania jakie stawiają inne gatunki fotografii - fotografia portretowa, reporterska, pejzażowa, makrofotografia, itd. Wystawa „Obrazki z podróży” przedstawia moje emocje związane z czasem i miejscem w myśl słów wielkiego fotografa Ansela Adamsa: „Fotografii nie robisz wyłącznie aparatem fotograficznym. Do dzieła fotografii wnosisz wszystkie obrazy jakie widziałeś, książki jakie przeczytałeś, muzykę, której słuchałeś, ludzi których pokochałeś”. Wystawa ta inauguruje cykl spotkań Ośrodka Promocji Kultury „Gaude Mater” w Częstochowie z fotografującymi podróżnikami. Wystawa ta również z racji mojego zawodu lekarza okulisty promuje profesjonalną korekcję wad wzroku przy wsparciu firmy Johnson & Johnson Vision Care, w myśl hasła, że każdy z nas zasługuje na to, aby widzieć piękno świata w 100%.
Nakładem Wydawnictwa G + J RBA ukazało się pięć książek autorstwa Michaela Freemana, poświęconych fotografii cyfrowej: „Biało – czarna fotografia cyfrowa”, „Zdjęcia nocne i przy słabym oświetleniu w fotografii cyfrowej”, „Idealna ekspozycja w fotografii cyfrowej”, „Portrety” oraz „HDR zdjęcia o dużej rozpiętości tonalnej”.
W „Czarno-białej fotografii cyfrowej” autor przedstawia wszystkie aspekty sztuki czarno-białej fotografii, prezentuje jej najwybitniejszych przedstawicieli i opisuje jej zastosowanie w erze cyfrowej. Analizując prace uznanych mistrzów, autor próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak świat cyfrowych barw przekłada się na skalę szarości. Czytelnicy dowiedzą się, jak najlepiej kontrolować konwersję koloru na czerń i biel, jak uzyskać ostre, wyraziste odbitki i jak odtworzyć wygląd i fakturę klasycznych papierów do fotografii czarno-białej. „Zdjęcia nocne i przy słabym oświetleniu w fotografii cyfrowej” to doskonały poradnik, prezentujący sprzęt fotograficzny, a także wyjaśniający, w jaki sposób efektywnie z niego korzystać. Książka zawiera wiele praktycznych wskazówek: od odpowiedniego ustawienia czułości po stosowanie dodatkowego oświetlenia oraz wiele innych cennych informacji. Wybór odpowiedniej ekspozycji jest jednocześnie zaskakująco prosty i wyjątkowo skomplikowany. To jeden z najbardziej intrygujących paradoksów fotografii, który od zawsze fascynował zarówno ambitnych amatorów, jak i profesjonalistów. Jak przekonuje Michael Freeman w „Idealnej ekspozycji w fotografii cyfrowej”, przełom w technologii cyfrowej doprowadził do rewolucji w metodach kontrolowania ekspozycji. Opisany w przystępny sposób proces fotografowania, ilustracje, histogramy i doskonałe przykłady pozwolą poznać subtelności ekspozycji. W książce „Portrety” autor przekonuje, że kluczem do udanego portretu jest prostota, a jedną z najcenniejszych umiejętności fotografa jest sprawić, aby ludzie zachowywali się naturalnie. Technologia cyfrowa pozwala uchwycić nie tylko wygląd modela, ale i oddać jego charakter, sprawiając, że portrety będą czymś więcej, niż tylko galerią twarzy patrzących w obiektyw. Fotografia HDR, czyli proces tworzenia obrazów o dużej rozpiętości tonalnej, to najnowsza technologia w dziedzinie fotografii cyfrowej. Umożliwia między innymi odzyskiwanie szczegółów w cieniach i obszarach bardzo jasnych, robienie dobrych zdjęć przy intensywnym oświetleniu, osiąganie nieznanych dotąd efektów związanych z barwami i tonami, a także fotografowanie bez dodatkowego oświetlenia. Pozwala to na tworzenie niepowtarzalnych obrazów w kreatywny i nietuzinkowy sposób. Michael Freeman w książce „HDR zdjęcia o dużej rozpiętości tonalnej” opisuje techniki wykorzystywane w HDR, pomagające zmniejszyć ryzyko niedoświetlenia, prześwietlenia i wystąpienia refleksów świetlnych.