Najpiękniejsze szlaki w Tatrach. Adam Brzoza poleca 5 ulubionych tatrzańskich tras
Najwyższe polskie góry robią wrażenie o każdej porze roku. W których miejscach szczególnie dobrze wyglądają na zdjęciach? Najpiękniejsze szlaki w Tatrach rekomenduje Adam Brzoza, wielokrotnie nagradzany fotograf związany z „National Geographic Polska".
W tym artykule: Kasprowy Wierch – Kopa Kondracka Morskie Oko Dolina Chochołowska Szpiglasowa Przełęcz i Szpiglasowy Wierch Ciemniak od Doliny Kościeliskiej Na wycieczkę w poszukiwaniu najpiękniejszych szlaków w Tatrach wybieramy się z Adamem Brzozą. Niewielu ludzi w naszym kraju tak dobrze zna polskie góry jak fotograf „National Geographic Polska" z Zakopanego. Choć na swoich zdjęciach Adam Brzoza przybliża nam najdalsze zakątki świata, najlepiej czuje się w fotografii górskiej. Jak sam mówi: „Góry nigdy mi się nie znudzą, ponieważ za każdym razem są inne". Tatry zna jak własną kieszeń i doskonale wie, gdzie i kiedy ustawić się z aparatem, by oddać pełnię uroku najwyższych polskich gór. Oto najpiękniejsze szlaki w Tatrach wybrane i sfotografowane przez Adama Brzozę. Kasprowy Wierch – Kopa Kondracka Czerwony szlak na Kasprowy Wierch od strony Kopy Kondrackiej przebiega na granicy ze Słowacją. Szlak jest urozmaicony widokowo. Można tu oglądać zarówno skały, jak i zieleń. Czasami pojawiają się kozice. Co jednak szczególnie przyciąga wędrowców z aparatami fotograficznymi, to niezapomniany widok na Halę Kondratową – szczególnie urokliwy jesienią, kiedy dosłownie zapiera dech w piersiach. Warto wiedzieć, że na Hali Kondratowej znajduje się schronisko – najmniejsze w Polskich tatrach, choć wciąż bardzo przytulne. – Na Kopie Kondrackiej byłem setki razy. Nigdy nie napotkałem tu takich samych warunków – opowiada Adam Brzoza. Morskie Oko Mimo że Morskie Oko to najbardziej popularne miejsce w polskich Tatrach, nie można mu odmówić urody. Zwłaszcza o wschodzie i po zmierzchu, gdy w kadr nie wchodzą tłumy turystów. Warto wybrać się tu z aparatem jesienią i latem, choć zimowy widok zamarzniętej tafli stawu i ośnieżonych szczytów z oszronionej schroniskowej szyby również robi wrażenie. Morskie Oko jest skute lodem aż przez 5 miesięcy. Pętla spacerowa wokół Morskiego Oka liczy 2,5 km, co daje możliwość długiego spaceru w poszukiwaniu ulubionego kadru tej części Tatr. 15 najpiękniejszych tras pieszych w Polsce Dla aktywnych przygotowaliśmy przegląd najpiękniejszych szlaków pieszych na terenie Polski - tych jedno i kilkunastodniowych. Pakuj plecak i ruszaj! Dolina Chochołowska Pierwsza myśl? Słynne krokusy. Ale nie tylko taką – usłaną fioletem – Dolinę Chochołowską warto zapamiętać. Dolina jest stosunkowo łatwo dostępna. Właściwie w porównaniu do wypraw choćby do Pięciu Stawów, wycieczka do Chochołowskiej nie wymaga właściwie żadnego większego przygotowania sportowego. Jest tu sporo do fotografowania. Dolinę porastają lasy świerkowe. Można tu spotkać m.in. niedźwiedzie i świstaki tatrzańskie. Warto wiedzieć, że jest to najdłuższa i największa dolina w Tatrach Zachodnich. Swoją nazwę zawdzięcza pobliskiej wsi Chochołów. Szpiglasowa Przełęcz i Szpiglasowy Wierch Zapraszamy z aparatem w Tatry Wysokie. Przypominająca kształtem siodło Przełęcz Szpiglasowa znajduje się na wysokości 2 110 m n.p.m. Oddzielający przełęcz Szpiglasowy Wierch sięga 2 172 m n.p.m. i wzbija się na granicy polsko-słowackiej. Zarówno przełęcz, jak i szczyt gwarantują niezapomniane widoki. To stąd rozciąga się jedna z najpiękniejszych panoram na Tatry. W zasięgu wzroku są: Rysy, Mięguszowieckie Szczyty, Mnich, grań Orlej Perci. Przełęcz należy omijać zimą, kiedy występuje to duże zagrożenie lawinowe. Niespodzianki w Tatrach. To nie w drodze na Rysy widoki i wrażenia są najlepsze Wejście na „dach Polski” nie było dla mnie aż tak emocjonujące. Za to na Zawracie po raz kolejny zakochałem się w Tatrach. Ciemniak od Doliny Kościeliskiej To najdalej na zachód wysunięty szczyt masywu Czerwonych Wierchów. Wysokością sięga najprawdopodobniej 2 096 m. Ciemniak wznosi się ponad kilkoma dolinami: Kościeliską, Tomanową, Liptowską, Miętusią i Mułową. Dojście do dolin jest dość strome, jednak na fotografach może robić ogromne wrażenie. To tu spektakularnie opadają „Ciemniakowe" urwiska. Pobliska Dolina Kościeliska robi za to duże wrażenie zarówno skąpana letnim słońcem, jak i pokryta nieskończonym białym puchem zimą. Wszystkie zdjęcia wykorzystane w materiale zostały wykonane przez Adama Brzozę. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
„Nie bój się ludzi". 3 ćwiczenia z fotografii ulicznej od Joanny Mrówki [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Fotografia uliczna, obok fotografii podróżniczej i reportażowej, to jedna z pasji Joanny Mrówki. Nagradzana fotografka postanowiła zdradzić swoje sposoby na uchwycenie idealnego ujęcia i udzielić kilku dobrych rad czytelnikom national-geographic.pl.
1. Wieloplany. Spróbuj budować zdjęcia wieloplanowe. Świetnym przykładem tak skonstruowanych fotografii są prace Alexa Webba, Tomasza Tomaszewskiego czy Macieja Dakowicza. Zdjęcia takie w konstrukcji przypominają budowę z klocków. Znajdziesz pierwszy punkt zaczepienia, poczekaj na kolejne. Obiektyw 35 mm i do dzieła. Zobaczcie to na przykładzie fotografii z Kalkuty. I tak – zaintrygował mnie pies. Pies to zawsze jest dobry początek dla miłośników tych zwierząt. Był to pies z blizną na głowie. Ale sam pies to za mało, czekamy co się jeszcze wydarzy. Po chwili przychodzą dwie kobiety. I wreszcie całości dopełnia przepływający statek, z widocznymi sylwetkami kilku osób. 2. Korzystaj ze światła i cieni. Jeżeli zobaczysz miejsce z potencjałem, poczekaj. Jeśli masz problem z czekaniem, ustal sobie limit – np. czekam 15 minut. Spróbuj pułapki świetlnej – ustaw ekspozycję na światła, a wtedy szczegóły w cieniach znikną. Przy dzisiejszych aparatach trzeba będzie im jeszcze pomóc w obróbce – duży kontrast plus wygaszenie czerni. 3. Nie bój się ludzi. Pytając czy możesz zrobić zdjęcie, nic nie tracisz, a możesz zyskać. Na pytanie „a po co to zdjęcie?" dobrze odpowiedzieć zgodnie z prawdą. Pan Edward siedział z kolegą w jednej z krakowskich kawiarni. Interesująca twarz sprawiła, że podeszłam i powoli podniosłam aparat do oka, obserwując jak zareagują. Zaprosili mnie do środka, poczęstowali herbatą. Oddając mi wszystkie swoje ciasteczka, poopowiadali o wojnie – obydwaj są kombatantami. Mimo, że pan Edward, jak przyznał, nie lubi być fotografowany, nie miał nic przeciwko moim zdjęciom, a na odchodne uraczył mnie buziakiem. Joanna Mrówka, uhonorowana tytułem Artiste FIAP, jest też autorką i współautorką wielu wystaw fotograficznych - indywidualnych, zbiorowych, poplenerowych, pokonkursowych. Brała aktywny udział m.in. w Międzynarodowych Salonach Fotograficznych, organizowanych pod patronatem FIAP, zdobywając wiele medali, nagród i wyróżnień. Prowadzi też warsztaty fotograficzne, między innymi w ramach Akademii Odkryć Fotograficznych. Od 2015 roku stale współpracuje z Agencją Fotografów Forum.
„Mi dostają się najlepsze emocje: ekscytacja i radość”. Cud narodzin w obiektywie Joanny Mrówki [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Myśl o fotografowaniu porodów pojawiła się u mnie jeszcze w czasach licealnych, ale dojrzała do przeistoczenia się w czyn dopiero, kiedy sama byłam już mamą trójki dzieci – mówi Joanna Mrówka. Bohaterka cyklu Fotograf Miesiąca National Geographic Polska prezentuje wyjątkowy cykl fotograficzny - „Cud narodzin”.
„Marokańczycy nie lubią być fotografowani”. Joanna Mrówka radzi, gdzie w Maroku wybrać się z aparatem [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Maroko pełne jest koloru i światła. Jednego i drugiego bardzo brakuje mi w Krakowie. Szczególnie zimą, kiedy zwykle wyjeżdżałam – mówi Joanna Mrówka, bohaterka cyklu Fotograf Miesiąca National Geographic Polska, przedstawiając serię fotografii z tego malowniczego kraju.
Marcin Dobas, fotograf współpracujący z National Geographic Polska, podwójnym laureatem Grand Press Photo 2021
Zdjęcie nurkującego głuptaka autorstwa Marcina Dobasa zajęło III miejsce w kategorii Środowisko oraz zdobyło wyróżnienie sponsorskie tej samej kategorii. Składamy ogromne gratulacje za to pełne ekspresji i energii ujęcie.
Gratulujemy również wszystkim laureatom i wyróżnionym w tegorocznej edycji konkursu fotografii prasowej Grand Press Photo. A tak o okolicznościach powstania zdjęcia i sytuacji pod wodą opowiada sam fotograf: – Zawsze fascynowały mnie zwierzęta dające sobie radę w obcym dla siebie środowisku. Głuptaki są jednymi z nich. Najpierw rozpędzają się pikując ze złożonymi skrzydłami, następnie wbijają się z impetem głęboko pod powierzchnię wody. Co więcej, pod wodą zachowują się nad wyraz sprawnie. Machają częściowo złożonymi skrzydłami i wykorzystują umiejętność latania goniąc ryby – mówi Marcin Dobas. Fotograf National Geographic o najważniejszych ujęciach w karierze. TOP 5 Marcina Dobasa [FOTOGRAF MIESIĄCA] Marcin Dobas, fotograf przyrodniczy i podróżniczy, od kilkunastu lat związany jest z Polską i Amerykańską edycją National Geographic. Specjalnie dla naszych czytelników podjął się arcytr... – Do tematu przymierzałem się dość długo, niestety zawsze coś nie wychodziło. Albo przejrzystość wody była niewystarczająca, albo ptaki były zbyt płochliwe i trzymały się z daleka. Początkowo zanurzałem w wodzie aparat umieszczony na tyczce i zdalnie wyzwalałem spust migawki. Obawiałem się zderzenia z tym ptakiem. Gdy okazało się, że głuptaki nawet przy tych prędkościach doskonale panują nad swoim lotem zdecydowałem się zejść z aparatem pod wodę. Trafiłem w środek niesamowitego wydarzenia – opowiada o powstaniu ujęcia. – Na niebie kłębowisko jazgoczących ptaków, pod powierzchnią cisza przerywana dźwiękami ptasich torped wbijających się w wodę i ciągnących za sobą sznur małych pęcherzyków powietrza. Wybierałem miejsce gdzie chciałem skierować obiektyw i gdy tylko widziałem, że któryś z ptaków pikuje i ma szansę być blisko mnie, naciskałem na spust migawki. Największą trudność przy szerokokątnym obiektywie stanowiło uchwycenie ptaka bardzo blisko, a niestety większość z nich omijała mnie szerokim łukiem. Po wielu próbach udało mi się wykonać kilka kadrów, z których byłem zadowolony, a ten jest jednym z nich – opowiada Marcin Dobas. Jak fotografować ludzi? Radzi Marcin Dobas [FOTOGRAF MIESIĄCA] Co zrobić, by chcieli znaleźć się w naszym obiektywie? Czy w dwa tygodnie można nauczyć się robić dobre zdjęcia? I jak zachować się, gdy znajdziemy się na… buddyjskim weselu? O tym Ma...
Broniszów – z dala od stolicy. Poruszający cykl fotograficzny Joanny Mrówki [FOTOGRAF MIESIĄCA]
– Broniszów to mała popegeerowska wieś w województwie lubuskim. Nie każdego dnia kursuje tu autobus publiczny. Cegielnia stanowiąca główne miejsce pracy mieszkańców wsi została zamknięta wiele lat temu. Zlikwidowano też szkołę – tak miejsce, w którym dzieje się akcja kolejnego fotoreportażu opisuje jego autorka, Joanna Mrówka.
Niepokojący rytuał ze Sri Lanki i malownicze Maroko. Osobiste TOP 5 ujęć Joanny Mrówki [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Joanna Mrówka – bohaterka cyklu Fotograf Miesiąca National Geographic Polska – prezentuje subiektywny wybór najważniejszych fotografii w swojej karierze. Niektóre wpłynęły na jej fotograficzne decyzje i zainteresowania, inne pokazują, że fotograf zawsze powinien mieć przy sobie aparat i być gotowym na niespodzianki.
Dwadzieścia ołtarzy i Jezus w szklanej trumnie. Wielki Tydzień na Sycylii [FOTOREPORTAŻ]
Joanna Mrówka, Fotograf Miesiąca National Geographic, przedstawia fotoreportaż dokumentujący obchody Wielkiego Tygodnia na Sycylii. Zdjęcia z tego cyklu były nominowane do nagrody w Konkursie im. Krzysztofa Millera "Miej odwagę patrzenia" 2019 oraz w ostatnim Grand Press Photo.
"Fotografię uliczną traktuję jako ćwiczenie z patrzenia". Joanna Mrówka, matematyczka z aparatem [FOTOGRAF MIESIĄCA]
– Najbardziej cenię fotografię reportażową i ta według mnie jest prawdziwym wyzwaniem. Fotografię uliczną traktuję jako ćwiczenie z patrzenia, refleksu, sprawności fotograficznej – mówi Joanna Mrówka, kolejna bohaterka cyklu Fotograf Miesiąca National Geographic Polska.
Joanna Mrówka pracuje jako starszy wykładowca w Katedrze Matematyki na Uniwersytecie Ekonomicznym w Krakowie. Jest laureatka m.in. Wielkiego Konkursu Fotograficznego National Geographic, Grand Press Photo, BZ WBK Press Foto (Zdjęcie Roku 2016), Leica Street Photo czy Lens Culture Street Award. Od kilku lat współpracuje z Agencją Fotografów Forum. Jak mówi, aparat towarzyszy jej niemal od zawsze, a jej przygoda z fotografią zaczęła się od gwiazdkowego prezentu. – Pierwszy aparat, Smienę 8m, dostałam od świętego Mikołaja w wieku 7 lat i tak się zaczęło. Poprzez robienie zdjęć na wycieczkach (szkoła podstawowa), fotografię krajobrazową (liceum), studia (fotografia podróżnicza i początki Broniszowa) aparat towarzyszy mi do dziś – przyznaje Joanna Mrówka. Drzwi do profesjonalnej fotografii i rozgłos w kraju przyniosły jej pierwsze duże wyróżnienia, w tym wygrana w Wielkim Konkursie Fotograficznym National Geographic. – Myślę, że lata 2015-2016 to moment mojego wyraźnego zaistnienia w środowisku fotograficznym. W 2015 roku dostaję zaproszenie do dołączenia do Agencji Fotograficznej Forum, co otwiera mi drzwi do konkursów prasowych, wygrywam Wielki Konkurs Fotograficzny NG oraz międzynarodowy Lens Culture Street Awards. Rok później moja fotografia zostaje zdjęciem roku w konkursie Bz WBK Press Foto 2016 – mówi fotografka. W prasie i w sieci obok jej nazwiska najczęściej można znaleźć adnotację „fotografka uliczna”. Sama Joanna przyznaje, że od fotografii ulicznej nie ucieka, ale bardziej ceni reportaż. – Zdecydowanie najbardziej cenię fotografię reportażową i ta według mnie jest prawdziwym wyzwaniem. Fotografię uliczną, bardzo popularną teraz, traktuję jako ćwiczenie z patrzenia, refleksu, sprawności fotograficznej. Za podróżami tęsknię ogromnie. A w podróży jak w Polsce - jak tylko czas pozwala reportaż, jak nie, to ćwiczenia z patrzenia, czyli street – podkreśla. Joanna Mrówka, uhonorowana tytułem Artiste FIAP, jest też autorką i współautorką wielu wystaw fotograficznych - indywidualnych, zbiorowych, poplenerowych, pokonkursowych. Brała aktywny udział m.in. w Międzynarodowych Salonach Fotograficznych, organizowanych pod patronatem FIAP, zdobywając wiele medali, nagród i wyróżnień. Prowadzi też warsztaty fotograficzne, między innymi w ramach Akademii Odkryć Fotograficznych. Od 2015 roku stale współpracuje z Agencją Fotografów Forum. Na łamach national-geographic.pl Joanna Mrówka będzie prezentować wybrane fotoreportaże, opowie o najważniejszych ujęciach w swojej karierze, a także o tym, jakie rady dałaby tym, którzy dziś chcą zacząć swoją przygodę z fotografią. Zapraszamy do śledzenia cyklu Fotograf Miesiąca National Geographic!
Co bieganie robi z człowiekiem? Zobacz zdjęcia PRZED i PO [GALERIA]
Przedstawiamy eksperyment fotograficzny "PRZED i PO" - cykl portretów biegaczy, które zostały wykonane przed biegiem i zaraz po przekroczeniu mety. Zdjęcia zrobili: Iwona El Tanbouli-Jabłońska (dyrektor artystyczna National Geographic Polska) i Maciej Jabłoński (f11-studio.pl).
ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ PRZED I PO >>> - Jak się czujesz? Miałeś kryzys? Który fragment był najtrudniejszy? - te i inne pytania zadajemy kolejnemu biegaczowi zaraz po przekroczeniu mety. Stają prosto przed obiektywem w naszym prowizorycznym studiu fotograficznym. Właśnie przebiegli 53 kilometry podczas IV Zimowego Ultramaratonu Karkonoskiego im. Tomka Kowalskiego. Z ust bucha para, pot pokrywa skórę, łapczywie chwytają za butelkę z wodą. Na twarzach widać zmęczenie i podekscytowanie. Dzień przed biegiem wyglądali zupełnie inaczej. Wyczuwało się oczekiwanie, ciekawość, niepewność. Teraz, po walce z samym sobą i ciężkimi warunkami na trasie, ukazują swoje emocje. W większości przypadków są po prostu szczęśliwi. Więcej zdjęć można znaleźć na fanpage'u pracowni fotograficznej F11 oraz na naszym instagramowym koncie @natgeopl. Iwona El Tanbouli, Maciej Jabłoński
„Nie musimy być radykalni, spróbujmy być uważni”. Paweł Młodkowski o cyklu WODA [FOTOGRAF MIESIĄCA]
WODA jest wyrazem mojego zachwytu nad pięknem ziemi. Pięknem nie zawsze naturalnym. Bohaterami zdjęć są też krajobrazy przemysłowe. Barwne, silnie zróżnicowane, przypominające twory nie z tej planety. Piękne, choć nie świadczące o nas najlepiej - mówi Paweł Młodkowski, fotograf miesiąca National Geographic Polska.
Tu dla zdrowia pije się kobyle mleko. Fotoreportaż z Ysyk-Ata [GALERIA]
Kirgistan, miejscowość uzdrowiskowa Ysyk Ata położona w górach nieopodal Bishkeku- stolicy kraju. Na pięknych zielonych stokach pasą się konie. Trzy razy dziennie są dojone.
„Człowiek nie jest najlepszym, co się światu przytrafiło”. Estetyka destrukcji Pawła Młodkowskiego [GALERIA]
"Estetyka destrukcji" to mój drugi po "Polach z duszą" otwarty cykl fotograficzny. W 2010 roku pokazałem premierową wystawę, wybrane fotografie zostały też zaprezentowane w drukowanej wersji magazynu National Geographic. Zdjęcia, które prezentuję w tej galerii wykonałem w latach 2008-2010.
„Latanie wiąże się z ryzykiem, ale uzależnia”. Paweł Młodkowski fotografuje Polskę z paralotni [STORYTELLERS]
– Mam za sobą doświadczenie dwóch poważnych wypadków. Pierwszy skończył się zniszczeniem sprzętu, w drugim dodatkowo złamałem kręgosłup (...) Jak do tego doszło? W moje myślenie wkradła się rutyna i zbytnia pewność siebie – opowiada Paweł Młodkowski, bohater cyklu Fotograf Miesiąca National Geographic Polska. Z latającym fotografem rozmawiamy o miłości do latania, fotografii i o tym, czy natura poradzi sobie z nami i bez nas.
Latający fotograf, podniebny fotograf, szybujący fotograf – to określenia, jakie najczęściej pojawiają się przy Twoim nazwisku. W końcu wybrałeś dość nietypową drogę fotografa lotniczego, ale zaczynałeś na lądzie. Grand Prix Wielkiego Konkursu Fotograficznego NG zdobyłeś za fotoreportaż „Słoń, niewolnik własnej potęgi”. Fotografujesz jeszcze czasem „na dole”? W trudnym momencie życia podjąłem decyzję, że z wieloletniej pasji fotograficznej uczynię zawód. Ponieważ byłem już pilotem paralotniowym uznałem, że mało popularna fotografia lotnicza (mówimy o roku 2005) jest ciekawą przestrzenią do zagospodarowania. Po kilkunastu latach spędzonych na podniebnych wycieczkach fotograficznych, rzeczywiście zapracowałem sobie na „łatkę” latającego fotografa. Oczywiście fotografuję też chodząc po ziemi. Coraz częściej jednak, chcąc skoncentrować się na przeżywaniu chwili, zamiast na jej uwiecznianiu, posługuję się telefonem lub niezobowiązującym aparatem kompaktowym. Skąd wzięła się Twoja miłość do latania? Myślę, że większość z nas zna uczucie zazdrości towarzyszące obserwacji ptaków swobodnie przemieszczających się w przestworzach. Moim pierwszym, dłuższym niż skok z drzewa, doświadczeniem lotniczym był swobodny (bez silnika) lot na paralotni. Ku własnemu zaskoczeniu uniosłem się już podczas pierwszej próby. Kontakt z ziemią po kilkudziesięciu sekundach lotu na szczęście nie przysporzył mi poważnych obrażeń ciała, a hormony szczęścia poszybowały w górę. Zakochałem się w lataniu. Teraz fotografia lotnicza często kojarzy się z fotografowaniem z drona. Fotograf pozostaje na ziemi, a unosi się sam sprzęt. Opcja zapewne bezpieczniejsza i wygodniejsza. Próbowałeś kiedyś fotografować z drona? Co myślisz o tego typu fotografii? Z czysto technicznego punktu widzenia dron jest doskonalszym narzędziem do fotografowania i filmowania z powietrza niż paralotnia. Właściwie jego przewaga jest oczywista. Są jednak dwa dosyć istotne aspekty przemawiające za paralotnią. Pierwszy to zasięg. Podczas jednego lotu mogę spędzić w powietrzu około 3-4 godzin i pokonać dystans około 100-150 km. W tym czasie jestem w stanie zobaczyć całkiem spory kawałek ziemi. Drugą ważną cechą paralotni jest to, że zabiera mnie w górę. Daje możliwość zbliżenia się do świata ptaków, bezpośredniego doświadczenia przestrzeni. Nasuwa mi się porównanie fotografii z malarstwem, lub druku 3D z rzeźbiarstwem. Mimo że fotografia i druk 3D dają szybsze i doskonalsze efekty, malarstwo i rzeźbiarstwo mają się całkiem nieźle. Jakie emocje towarzyszą Ci, kiedy jesteś w górze? Powiedziałbyś, że dominują te pozytywne, czy to jednak mieszanka różnych wrażeń? Latanie wiąże się z ryzykiem, jego świadomość jest mniej lub bardziej stresująca. W powietrzu bywa turbulentnie. Wtedy napięcie rośnie. Jednak widoki i możliwość swobodnego poruszania się w trzech wymiarach rekompensują wiele. Latanie uzależnia. „Dla takich krajobrazowych niespodzianek latam”. TOP 5 ujęć Pawła Młodkowskiego [STORYTELLERS] - National Geographic Paweł Młodkowski, Fotograf Miesiąca National Geographic Polska, przedstawia najważniejsze fotografie w swojej karierze. W górze sam sobie jesteś sterem i żeglarzem, ale jesteś też w pewnym sensie bezbronny. Czy masz na swoim koncie jakąś niebezpieczną przygodę, po której pomyślałeś, że warto zrobić przerwę od latania? Mam za sobą doświadczenie dwóch poważnych wypadków. Pierwszy skończył się zniszczeniem sprzętu, w drugim dodatkowo złamałem kręgosłup. W obu sytuacjach zbagatelizowałem sygnały, które jasno wskazywały, że lepiej pozostać na ziemi. Jak do tego doszło? W moje myślenie wkradła się rutyna i zbytnia pewność siebie. Jednak po wypadkach możliwie szybko wracałem w powietrze. To chyba jedyna możliwość, żeby nie utrwalić w sobie paraliżującego strachu. Jako mąż i ojciec mam świadomość, że stres związany z lataniem towarzyszy też mojej rodzinie i to jest mocno obciążające. Wielokrotnie rozważałem możliwość rezygnacji z latania. Kilka dni temu wykonałem pierwszy lot po ponad rocznej przerwie. Właściwie myślałem, że już nie będę latał… Mówi się, że z góry widać lepiej, a Ty obserwujesz świat z góry od kilkunastu lat. Powiedz – czy rzeczywiście taka perspektywa pozwala zobaczyć coś więcej, czego z poziomu lądu nie jesteśmy w stanie dostrzec? Więcej, ale też mniej. Na pewno inaczej. Każdy, kto choć trochę poważniej podchodzi do fotografowania wie, że czasami wystarczy przemieścić się o krok lub dwa, przykucnąć lub podnieść aparat nieco nad głowę żeby diametralnie zmienić to, co finalnie zobaczymy na zdjęciu. Perspektywa ma znaczenie. Konkretne obiekty: droga, pole, rzeka, budynek, widziane z powietrza stają się elementami abstrakcyjnej układanki. Kiedy na nie patrzę, koncentruję się na kompozycji obrazu, relacjach między poszczególnymi obiektami, harmonii i rytmie. Wartość dokumentalna schodzi na drugi plan. Często odkrywasz w pozornie znanych krajobrazach niewidoczne wcześniej wzory czy obrazy. Ale czy na przestrzeni lat dostrzegasz też, jak zmienia się nasze naturalne środowisko? Świat się zmienia. Zmiany są mniej lub bardziej dynamiczne, trwałe lub czasowe. Zdarza się, że wracam w to samo miejsce po kilku latach i widzę, że wygląda inaczej. Jednak sensowne wnioski dotyczące przyczyn, dynamiki i kierunku zmian w naszym środowisku można wyciągnąć w oparciu o metodyczne badania. Ja takich nie prowadzę. Z tematem zmian klimatu i ochrony przyrody związana jest też po części Twoja nowa książka „Woda”. W końcu coraz więcej mówi się o tym, że woda pitna staje się towarem deficytowym na świecie. Czy w momencie, kiedy powstawały fotografie do tej książki, myślałeś że zostanie tak odebrana? Fotografie, które prezentuję w książce „WODA” powstawały na przestrzeni kilkunastu lat. Woda - nośnik życia - powszechnie występuje na ziemi. Ma wpływ na procesy erozyjne, szatę roślinną, jest ważną częścią krajobrazu. Jej dostępność uważamy za coś oczywistego. Wystarczy przekręcić kurek i jest. Korzystamy z niej często bezrefleksyjnie. Przykład: na początku pandemii pojawiły się w mediach filmy, na których celebryci i politycy zachęcają do mycia rąk. Odkręcamy kurek z wodą, nawilżamy ręce, aplikujemy mydło, woda cały czas płynie z kranu, następnie 30 sekund dokładnie wcieramy mydło, woda płynie, płuczemy ręce, zakręcamy kurek. Zależy mi, abyśmy byli wrażliwi na świat, który nas otacza. Chcę pokazywać różnorodność i piękno ziemi żeby wzbudzić refleksję na temat środowiska, w którym żyjemy. Gdyby dobre nawyki rozprzestrzeniały się tak szybko, jak koronawirus, świat byłby zupełnie inny. Jak długo trwały prace nad książką? Kiedy powstały pierwsze fotografie i narodził się sam pomysł? Pomysł narodził się w redakcji NG w roku 2015. Zaproponowano mi wydanie albumu we współpracy z Hydropolis - wrocławskim muzeum wody - którego odwiedzenie serdecznie polecam. Temat jednak umarł śmiercią naturalną. Niespełna rok później znajomi założyli Fundację Wspierania Sztuki DIFA i zaproponowali mi wydanie autorskiego albumu. Od razu pomyślałem o WODZIE. Pracowaliśmy wspólnie przez kilka miesięcy angażując wiele czasu i emocji. Zbyt wiele emocji. Praktycznie gotowy projekt trafił na półkę na kolejne 4 lata. W 2020 roku, w tym samym gronie, postanowiliśmy raz jeszcze wejść do tej rzeki. Tym razem z sukcesem, który zawdzięczam wielu wrażliwym i mądrym ludziom. Z perspektywy czasu cieszę się, że w 2016 roku nie wyszło. To była dla mnie bardzo trudna i ważna lekcja. Twoje prace pokazują, że fotografia krajobrazowa może być swoistym narzędziem ochrony środowiska. W końcu pokazujesz ludziom, co mogą stracić, jeśli nie zmienią swoich nawyków i nie zawalczą o naturę. Myślisz, że taka zmiana jest możliwa, że jeszcze możemy ten negatywny trend odwrócić albo zatrzymać? Bardzo bym chciał, żeby kolejne pokolenia odziedziczyły po nas czystą ziemię, bez głodu, wojen i chorób. Jest w nas jednak głęboko zakorzeniona potrzeba podporządkowywania sobie świata i konsumpcji. Ta potrzeba sprawiła, że żyje się nam wygodnie. Ceną, którą płacimy, jest zanieczyszczone powietrze i woda, masowe wymieranie gatunków, przyspieszenie zmian klimatycznych, choroby cywilizacyjne. Przyroda od milionów lat pięknie się reguluje. Poradzi sobie również z nami. Wydaje mi się, że powszechna zmiana myślenia z „mieć” na „być” będzie możliwa jedynie na skutek czegoś znacznie mocniejszego niż obecna pandemia. Od dawna uważam, że nie trzeba lecieć na drugi koniec świata, żeby się zachwycić, zrelaksować i wypocząć. Kilka godzin spędzonych lesie, wśród śpiewu ptaków, czyni cuda. Paweł Młodkowski jest fotografem polskiej edycji National Geographic, a także laureatem wielu prestiżowych nagród. Jego prace były nagradzane i wyróżniane między innymi w konkursach: National Geographic, Sony World Photography Awards, International Photography Awards, Pilsner Urquell International Photography Awards, Pix de la Photographie, Moscow International Photography Awards. Paweł Młodkowski - fotograf miesiąca National Geographic Polska. / Fot.: Małgorzata Telega Więcej: https://www.instagram.com/pawel_mlodkowski/ http://pawelmlodkowski.pl https://www.facebook.com/locolot
„Dla takich krajobrazowych niespodzianek latam”. TOP 5 ujęć Pawła Młodkowskiego [STORYTELLERS]
Paweł Młodkowski, Fotograf Miesiąca National Geographic Polska, przedstawia najważniejsze fotografie w swojej karierze.
Paweł Młodkowski – latający fotograf. „Opowiadam, jak to jest patrzeć na ziemię oczami ptaka” [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Dzięki jego fotografiom możemy odkryć otaczający nas świat na nowo. Paweł Młodkowski jest bowiem niezwykłym fotografem krajobrazowym – jego ujęcia powstają w trakcie lotów paralotniowych. Poznajcie kolejnego bohatera cyklu Fotograf Miesiąca National Geographic Polska.
Paweł Młodkowski urodził się w 1975 roku. Jak sam przyznaje – aparat fotograficzny towarzyszył mu praktycznie od dnia narodzin. – Moi rodzice w ramach prezentu ślubnego nabyli lustrzankę Praktica Super TL, która służyła im do dokumentowania życia rodzinnego. Dosyć wcześnie zadałem sobie pytanie: jak to jest, że "pstrykam" i po kilku tygodniach otrzymuję odbitkę? Otwierałem aparat, zdarzyło mi się kilkukrotnie wyciągnąć z kasetki błonę fotograficzną, żeby przekonać się, że nic tam nie ma – wspomina fotograf. – Jednak moją główną pasją były sztuki walki. Ćwiczyłem karate Kyokushin. Po fatalnym wypadku na nartach musiałem zająć się czymś innym. Mama podsunęła mi książkę o fotografowaniu. Miałem 11 lat – mówi. Tak właśnie zaczęła się jego przygoda z fotografowaniem. W pewnym momencie do tej pasji dołączyła kolejna – miłość do latania. Młodkowski postanowił je połączyć, aby podzielić się z bliskimi tym, czego doświadczał szybując w przestworzach. – Kurs paralotniowy ukończyłem jako student. Zakochałem się w lataniu. Aparat fotograficzny wydał mi się najlepszym narzędziem do opowiedzenia, jak to jest patrzeć na ziemię oczami ptaka. Dosyć szybko minęła mi fascynacja typowymi lotniczymi krajobrazami. Poczułem potrzebę pokazania czegoś mniej oczywistego. Zacząłem pracować nad abstrakcyjnymi ujęciami ziemi. Tak powstał, a właściwie powstaje od 16 lat, cykl "Pola z duszą" – opisuje fotograf. View Ediplayer on the source website Autorski projekt „Pola z duszą” Młodkowski zaczął realizować w 2005 roku, a przyświecały mu słowa Roberta Bressona: „Fotografując staraj się pokazać to, czego bez ciebie, nikt by nie zobaczył”. W ramach tego cyklu Paweł Młodkowski fotografuje z lotu ptaka te fragmenty krajobrazu, które wyróżnia szczególna estetyka, harmonia lub ciekawa gra skojarzeń. „Polska jest w 60% pokryta gruntami rolnymi. Okazuje się, że pola i łąki widziane z perspektywy ptaka potrafią zaskoczyć różnorodnością barw, faktur i kształtów. Kolor, kształt, faktura przeważnie tworzą obrazy zupełnie abstrakcyjne. Czasami jednak, są zaskakująco podobne do czegoś lub kogoś, wywołują grę skojarzeń” - tak fotograf opisuje ten projekt na swojej stronie internetowej. Ale to nie jedyny projekt, nad którym pracuje Młodkowski. Wśród jego prac znajdziemy też te należące do projektów zatytułowanych „Estetyka destrukcji”, „Subtelności” czy „Dachy”. Na jego fotografiach pozornie znane krajobrazy przeobrażają się w dzieła sztuki nowoczesnej. W lutym tego roku premierę ma też książka fotograficzna autorstwa Pawła - „Woda”. – To autorska, fotograficzna opowieść latającego człowieka o wodzie i zachwycie nad pięknem naszej planety. Zaczyna się nad morzem, kończy… zimą. Woda z mojego świata nie udziela odpowiedzi. Chciałbym aby skłoniła Państwa do refleksji, zatrzymała na moment i dała odrobinę radości – pisze autor i fotograf. Paweł Młodkowski jest fotografem polskiej edycji National Geographic, a także laureatem wielu prestiżowych nagród. Jego prace były nagradzane i wyróżniane między innymi w konkursach: National Geographic, Sony World Photography Awards, International Photography Awards, Pilsner Urquell International Photography Awards, Pix de la Photographie, Moscow International Photography Awards. Paweł Młodkowski - fotograf miesiąca National Geographic Polska. / Fot.: Małgorzata Telega Więcej: https://www.instagram.com/pawel_mlodkowski/ http://pawelmlodkowski.pl https://www.facebook.com/locolot
Fotograf National Geographic o najważniejszych ujęciach w karierze. TOP 5 Marcina Dobasa [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Marcin Dobas, fotograf przyrodniczy i podróżniczy, od kilkunastu lat związany jest z Polską i Amerykańską edycją National Geographic. Specjalnie dla naszych czytelników podjął się arcytrudnego zadania i wybrał pięć zdjęć, które z różnych względów są dla niego najważniejsze. Zobaczcie te wyjątkowe ujęcia i dowiedzcie się, czemu akurat one trafiły do TOP 5.
Bardzo lubię tę fotografię z kilku powodów. Po pierwsze bardziej przypomina grafikę niż zdjęcie, po drugie od opublikowania tej fotografii wiele się zmieniło w mojej karierze fotograficznej. W latach 80. XX w. na jednego mieszkańca Nowej Zelandii przypadało 20 owiec. Dziś jest to już tylko 10 sztuk. Ale i tak na dwóch największych wyspach żyje ponad 42 mln owiec. To dość imponujący wynik. Zdjęcie udało mi się wykonać w zasadzie tylko dlatego, że miałem pod ręką przygotowany aparat. Gdy jechałem samochodem, kątem oka zobaczyłem w lusterku chmurę kurzu. Okazało się, że to wielkie stado owiec gnane przez owczarka. Depnąłem po hamulcach, wyskoczyłem z samochodu i zrobiłem serię zdjęć. Gdy owce mnie zauważyły od razu zmieniły kierunek. Ta fotografia zdobyła nagrody w Wielkim Konkursie Fotograficznym i w Grand Press Photo, co otworzyło mi wiele drzwi. Czytaj też: "Staram się, aby moje zdjęcia nie były tylko ładnym obrazkiem". Marcin Dobas o dzikiej przyrodzie, fotografowaniu i pandemii [WYWIAD] Głuptaki potrafią nurkować do wody z wysokości 30 merów osiągając prędkość 100 km/h, gdy uderzają w taflę wody. Dzięki temu są w stanie łapać ryby na dużo większej głębokości niż większość ptaków. Marzyło mi się sfotografowanie czegoś takiego pod wodą i do tego tematu przymierzałem się przez kilka lat. Próbowałem w różnych miejscach, w zasadzie z zerowym powodzeniem. Albo ptaki były zbyt daleko, aby wykonać zdjęcie, albo przejrzystość wody nie pozwalała na wykonanie dobrej fotografii, albo warunki na morzu były takie, że nie można było nawet pomarzyć o dopłynięciu w rejon skalistego klifu. W tym roku wreszcie udało mi się zrealizować plan. Gdy zanurzyłem się pod wodą moim oczom ukazał się zupełnie inny obraz niż ten, który od zawsze kojarzył mi się z polującymi głuptakami. Przestałem widzieć rozpędzone ptaki i słyszeć charakterystyczny jazgot i okazało się, że ptaki wbijają się w wodę ciągnąc za sobą bąble. Ich pióra oblepione są połyskującym powietrzem a pod wodą do przemieszczania używają zgiętych skrzydeł, którymi machają tak jakby latały. Pod wodą skorzystałem z dwóch podwodnych lamp błyskowych, szerokokątnego obiektywu i zastosowałem krótki czas ekspozycji. Najtrudniejsze było uchwycenie tych szybkich torped i wykonanie zdjęcia z niewielkiej odległości. Zobacz też: "Chcę pokazać, jak wrażliwa i piękna jest nasza Ziemia". Marcin Dobas o prawdziwej wartości fotografii przyrodniczej [WIDEO] Ryś jest jednym z najwspanialszych polskich drapieżników. To tajemnicze zwierzę, zazwyczaj nie wchodzi człowiekowi w paradę i jest bardzo skryte. W Polsce szacuje się, że jest około 200 osobników w dwóch populacjach - bałtyckiej i karpackiej. W ciągu dwóch tygodni, które spędziłem "polując" na te zwierzęta, udało mi się spotkać dzikiego rysia dwa razy. Pierwsze spotkanie było z dużej odległości i korzystałem z długoogniskowego obiektywu, drugie podczas nocy było bardzo bliskie. Udało mi się wykonać kilka zdjęć wykorzystując zdalnie wyzwalaną lampę. Gdy zapadł zmrok a ja zbierałem swój fotograficzny sprzęt, zobaczyłem w świetle czołówki parę oczu wpatrującą się we mnie. Za każdym razem, gdy ryś widział, że na niego patrzę - znikał, aby po chwili pojawić się za moimi plecami. Był szalenie ciekawski, stawał na dwóch łapach aby obwąchać statyw, lub podgryzał mój plecak fotograficzny pozostawiony bez opieki. Ten osobnik pochodzi z programu reintrodukcji rysia „Born to be free” prowadzonego przez specjalistów z Kadzidłowa. Miło patrzeć na ich dobrą robotę i odnoszone sukcesy. Zdjęcie zostało wykonane w sztucznym świetle zmodyfikowanym przez dużą oktę. Lampa zamocowana była na statywie i zdalnie wyzwalana. Z kolei od ustawień aparatu zależało ile światła zastanego „wpuściłem na matrycę”. Skrócenie czasu ekspozycji powoduje, że widzimy mniej zastanego światła i można odizolować obiekt pokazując go na ciemnym tle. Z kolei przysłona reguluje ilość zarejestrowanego światła z lampy błyskowej. Zobacz też: Fotograficzne 'must have' wg Marcina Dobasa. Zobacz co zabiera, kiedy rusza w teren [WIDEO] Wypłynęliśmy rano z grupą uczestników fotowyprawy. Pogoda była wyjątkowo podła. Padał deszcz a mgła ograniczała widoczność do kilkudziesięciu metrów. Mimo słabych warunków ustawiłem w swym aparacie czułość ISO 200, po krótkich testach stwierdziłem, że czas optymalny to 1/30 sekundy. Po przymknięciu przysłony do f/8, ustawieniu stabilizacji obrazu wspomagającej panoramowanie. Zastosowałem ogniskową dającą kąt widzenia odpowiadający obiektywowi 150mm dla małego obrazka i zacząłem śledzić ruch lecących ptaków, wykonując seryjne zdjęcia. Cała sztuka polegała na dopasowaniu prędkości ruchu aparatu do prędkości lotu pelikana. Cały czas starałem się, aby oko było w jednym miejscu na matrycy, tak aby można było pokazać je maksymalnie ostro. Oczywiście jest to trudne w przypadku lecącego i cały czas poruszającego się ptaka, ale jak widać było możliwe do uzyskania. Tło – w zasadzie jednolitą miękką płaszczyznę wody i mgły - mogłem rozmyć, a długi czas pozwalał również na rozmycie ruchu skrzydeł. W pewnym momencie pomyślałem: „Mam to!”. Łeb pelikana powinien wyjść ostry, skrzydła wyszły rozmazane, a czarne lotki pierwszego rzędu ułożyły się tworząc woalkę na „twarzy” pelikana. Wydawać by się mogło, że ptak spoziera na mnie przez rozczapierzone „paluchy”. Po raz kolejny zdjęcie wykonane w inny sposób, troszkę niekonwencjonalny, okazało się być strzałem w dziesiątkę. Osobiście je uwielbiam, oczywiście to rzecz gustu, ale dla mnie ma ono charakter graficzny, artystyczny a przede wszystkim jego wykonanie, dało mi dużo zabawy, jeśli chodzi o pracę z aparatem. A w sumie w fotografii to jest najważniejsze! Zobacz też: Wcale nie praca w terenie. Marcin Dobas o tym, co najważniejsze w pracy fotografa przyrodniczego [FOTOGRAF MIESIĄCA] W marcu zeszłego roku początek pandemii spędzałem w Indiach. Na początku wyjazdu fotografowałem tygrysy, zaś później przeniosłem się do miast, aby korzystać z szaleństwa związanego ze świętem Holi. Któregoś wieczora siedząc na obrzeżach jednego z parków narodowych zwróciłem uwagę na fruwające dookoła mnie świetliki. Fotografia to nie tylko wciskanie spustu migawki, to również zabawa. Zabawa światłem, ekspozycją, kadrami. Powinniśmy w fotografii eksperymentować. Aby zdjęcie przykuło uwagę i zainteresowało odbiorcę, powinno być inne niż wszystkie. ⁠ Zastanawiałem się w jaki sposób pokazać chmary świetlików i padło na długi czas ekspozycji. Najpierw wykonałem kilka zdjęć, żeby dobrać czas ekspozycji, następnie znalazłem odpowiednie miejsce, ustawiłem aparat na statywie i wykonałem zdjęcia, żeby sprawdzić jak będą wyglądały poruszające się świetliki. Czasu ekspozycji nie można jednak wydłużać w nieskończoność, bo wpływa on na ekspozycję całej fotografii. Dlatego zdecydowałem się na wykorzystanie funkcji Live Composite, dzięki której na matrycy przy długim czasie ekspozycji zapisywane są tylko nowe elementy jaśniejsze od tła. Dzięki temu bez względu na czas otwarcia migawki cały obraz nie ulega rozjaśnieniu. Fotografia cyfrowa daje nam tę możliwość, że możemy próbować bez ograniczeń a efekty widzimy natychmiast.⁠ Czytaj też: „Fotografować zacząłem w późnym przedszkolu”. Marcin Dobas – Fotograf Miesiąca National Geographic
"Staram się, aby moje zdjęcia nie były tylko ładnym obrazkiem". Wywiad z Marcinem Dobasem
Myślę, że jako fotografowie przyrody powinniśmy pokazywać wszelkie istotne problemy tak, aby zwiększać świadomość w społeczeństwie. Staram się, aby moje zdjęcia nie tylko były ładnym obrazkiem przyrodniczym – choć to też jest ważne, ale bardzo zależy mi na tym, aby te fotografie pracowały na korzyść fotografowanych przeze mnie zwierząt - mówi Marcin Dobas, fotograf miesiąca National Geographic Polska.
Jako obiekt swojej pracy wybrałeś zwierzęta, a nie ludzi. Czy to była świadoma decyzja, czy raczej „tak się złożyło”? A może uważasz, że praca ze zwierzętami jest łatwiejsza? Marcin Dobas: To chyba kwestia ewolucji mojej fotografii. Gdy zaczynałem fotografować na poważnie, większość moich zdjęć to były krajobrazy, ale im więcej jeździłem w ciekawe miejsca, tym więcej interesujących zwierząt spotykałem. Chyba pierwsze moje zlecenie w pełni poświęcone zwierzętom to było fotografowanie narodzin fok szarych. Było to zlecenie dla WWF Polska, a za jedno ze zdjęć, które tam wykonałem, otrzymałem nagrodę w Grand Press Photo. Wtedy chyba zdałem sobie sprawę z faktu, że fotografowanie zwierząt – zwłaszcza ciekawskich ssaków, które są tobą zainteresowane i niejednokrotnie wchodzą w jakieś interakcje, daje więcej frajdy niż zdjęcie wschodu czy krajobrazu. Z całą pewnością praca ze zwierzętami nie jest łatwiejsza niż fotografia krajobrazu. W zdjęciach zwierząt powinny „zagrać” takie same elementy, jak przy fotografowaniu krajobrazu, ale dodatkowo trzeba jeszcze do tego dodać zwierzaka. Trzeba wyczekać odpowiedni moment, liczyć na jakieś ciekawe wydarzenie zyskać jego zaufanie. Drugim rodzajem mojej ulubionej fotografii jest połączenie dobrego zdjęcia krajobrazowego z fotografią przyrodniczą. Dla mnie doskonałym przykładem jest Stefano Unterthiner i jego fotografie. Niejednokrotnie jest to świetne zdjęcie krajobrazowe na którym jednym z elementów jest właśnie zwierzak. Niektórzy mogą powiedzieć, że praca ze zwierzętami nie budzi takich emocji jak fotografia społeczna. Ale patrząc na przykład na twoje zdjęcie lisa spacerującego po wielkiej „zaspie” styropianu, to jest to obraz bardzo emocjonalny, pokazujący to zderzenie świata ludzi i zwierząt, niekoniecznie pozytywne. Masz w swoim archiwum więcej takich poruszających zdjęć? W żadnym przypadku nie chcę dać się wciągnąć w tego typu porównania. Bo czy więcej emocji budzi fotografia uliczna, fotografia wojenna, fotografia społeczna czy fotografia przyrodnicza? To zupełnie inne dziedziny fotografii i wszystkie tak samo potrzebne. Z jednej strony fotografowie poszukują ładnych estetycznych obrazków. To zrozumiałe. Z drugiej strony mamy możliwość mówić o problemach i pokazywać je szerszemu gronu odbiorcy, ale nie da się wartościować, że problem głodu i ubóstwa jest większy czy mniejszy niż kłusownictwo, czy zanieczyszczenia środowiska. To wszystko nas dotyczy i nad wszystkim powinniśmy się pochylić i zastanowić, co powinniśmy i co możemy zmienić. Mam kilka projektów i liczę na to, że kiedyś ujrzą światło dzienne. Niestety, aby pokazać dany problem trzeba nad nim pracować niejednokrotnie przez kilka lat. Otwarcie mówisz o tym, że fotografia przyrodnicza jest swoistą formą ochrony dzikich zwierząt. Utrwalasz na fotografiach gatunki i krajobrazy, które za kilkanaście, czy kilkadziesiąt lat mogą już nie istnieć. Co w tym kontekście chcesz szczególnie przekazać poprzez swoje prace tym, którzy mogą się z nimi zetknąć? Oczywiście, że może być formą ochrony. Z jednej strony jesteśmy w stanie zainteresować ludzi jakimś tematem czy problemem. Można pokazać fokę szarą tak, aby ludzie zaczęli w niej widzieć piękne zwierzę żyjące w naszym kraju, a nie paskudną bestię wyżerającą rybakom ryby z sieci. Zresztą samo stwierdzenie, że są to ryby należące do rybaków jest już wielką manipulacją. Do rybaków należą one dopiero po wyłowieniu, a wcześniej są po prostu częścią wód morskich. O tym, jak obraz może zmienić postrzeganie świata, każdy z nas chyba doskonale wie. Myślę, że jako fotografowie przyrody powinniśmy pokazywać wszelkie istotne problemy tak, aby zwiększać świadomość w społeczeństwie. Staram się, aby moje zdjęcia nie tylko były ładnym obrazkiem przyrodniczym – choć to też jest ważne, ale bardzo zależy mi na tym, aby te fotografie pracowały na korzyść fotografowanych przeze mnie zwierząt. Bardzo chętnie współpracuję z organizacjami pozarządowymi, a moje zdjęcia wykorzystują takie organizacje, jak WWF czy Client Earth. W jednym z wywiadów powiedziałeś, że nie ma dobrej fotografii przyrodniczej bez podróżowania. Sam odbyłeś kilkadziesiąt, jeśli nie kilkaset podróży w najdalsze zakątki świata. Czy wśród tych wszystkich wypraw jest taka, która szczególnie zapadła ci w pamięć? Każda zapada w pamięć i nie wiem czy łatwo będzie wskazać tę jedyną. Z całą pewnością w moim przypadku najbardziej zapisują się w umyśle wyjazdy, w których dochodzi do jakiejś interakcji ze zwierzakami. Gdzie z cichego obserwatora staję się obiektem zainteresowań ciekawskich i inteligentnych ssaków. Nie ma znaczenia czy to foka szara szturchająca mnie nosem, czy uchatka łapiąca delikatnie zębami mój skafander nurkowy lub kradnąca fajkę mojemu nurkowemu partnerowi. Hitem zeszłego roku było spotkanie z rysiem w Puszczy Piskiej. Mimo, że dziura w plecaku wygląda imponująco, nie był to atak, ale sprawdzanie czym jest mój plecak i jaki jest w „dotyku”. Jeśli jednak miałbym wskazać jakąś jedną wyprawę, to pewnie byłaby to XXX Wyprawa polarna PAN na Spitsbergen. Był to mój pierwszy wyjazd w tak odludne miejsce, podczas którego nie tylko sporo się nauczyłem, ale również poznałem Paula Nicklena i miałem możliwość fotografowania z nim przez długi czas. Był to dla mnie wyjazd przełomowy pod względem tego, jak zacząłem patrzeć na fotografię i jakie mam do niej podejście. Teraz pandemia koronawirusa mocno ograniczyła, jeśli nie całkiem uniemożliwiła podróżowanie. Jak to się odbiło na twojej pracy? Zeszły rok wymagał wielkich zmian. Kalendarz miałem bardzo zapełniony. Pandemia zaczęła się rozkręcać, gdy byłem w Indiach. Stamtąd miałem lecieć od razu na Svalbard, potem bezpośrednio w Alpy, z Alp do Republiki Południowej Afryki. Niestety wylądowałem w dniu, w którym zamknięto przestrzeń powietrzną w Polsce dla samolotów innych niż czarterowe i cały plan się posypał. Kalendarz wymagał przebudowania, zwłaszcza, że byłem w trakcie realizowania dużego zlecenia. Zdecydowałem się na skończenie projektu w obrębie Europy. Zdecydowanie łatwiej jest, jak „przytrzaśnie cię” w Europie, niż na południowym krańcu Afryki. Przy planowaniu pojawiła się masa dodatkowych problemów, kontakty z konsulatami, ambasadami, wczytywanie w przepisy poszczególnych państw, a i tak wszystko mogło zmienić się z dnia na dzień. Na szczęście większość przepisów była niezbyt restrykcyjna i dawała szereg możliwości kontynuowania pracy. Nie rozstrzygałem z czego wynikał brak konsekwencji, tylko starałem się przestrzegać prawa. Przykładowo nie można było wrócić samolotem do kraju, ale spokojnie można było wylądować w Berlinie i wrócić samochodem, nie można było gdzieś polecieć samolotem lecącym z Hiszpanii, ale prawo pozwalało na lot z przesiadką w innym państwie. Mimo wszystko związane jest to z wielkim stresem i tak, jak wspominałem, przepisy zmieniały się z dnia na dzień. Jeden z wyjazdów musiałem odwołać w dniu, w którym miałem zarezerwowany lot. Przebukowałem bilet i wróciłem do domu. Często fotografujesz w trudnych warunkach – pogodowych albo terenowych. Czy to oznacza, że aby fotografować dziką przyrodę trzeba mieć dodatkowe niefotograficzne przygotowanie, np. dobrą kondycję, trening wspinaczkowy? Może niekoniecznie trzeba, ale jest to bardzo pomocne. Jeśli fotografujesz w górach, to na pewno kondycja się przyda, ale każda dodatkowa umiejętność poszerza twoje możliwości fotograficzne. Nurkuję, więc mogę fotografować pod wodą, działam na wysokościach, więc mogę założyć stanowisko i sfotografować coś wisząc na linie, mam patent jachtowego i motorowodnego sternika morskiego, więc mogę gdzieś popłynąć Zodiakiem i sfotografować temat z pontonu. Miejscem bardzo wymagającym, jeśli chodzi o dodatkowe umiejętności, jest Svalbard. Trzeba mieć broń do ochrony przed niedźwiedziem, a więc trzeba umieć się nią posługiwać, tu znów pozwolenie i własna broń, z którą się trenuje jest wielkim ułatwieniem. Zimą schodzą lawiny, więc trzeba mieć pojęcie o ratownictwie i poruszaniu się w trudnym terenie, jeśli środkiem transportu jest skuter śnieżny, trzeba umieć bezpiecznie na nim jeździć. Im więcej umiemy i potrafimy zrobić, tym większe szanse, że sfotografujemy coś w niedostępnym miejscu, zrobimy to bezpiecznie oraz bez niepotrzebnego narażania się. Moim zdaniem to zwiększa znacząco „wartość fotografa”, bo można go wysłać w bardzo dziwne miejsca. Nawet jeśli trzeba będzie to zjedzie na linie ze śmigłowca. W fotografowaniu zwierząt pewnie przydaje się też cierpliwość? Zdarzało ci się godzinami czekać na dobre ujęcie? Oj niejednokrotnie. Mało tego, zdarzało mi się czekać tygodniami bez żadnego efektu. Osobiście jestem z natury dość niecierpliwym człowiekiem i tego typu oczekiwanie na to, aby można było wcisnąć spust migawki, nie jest moją ulubiona formą fotografowania, ale czasami nie ma wyjścia. W zeszłym roku próbowałem sfotografować rysia. Przez ponad tydzień nie było takiej możliwości. Każdy wiedział o swej obecności. Ja wiedziałem, że gdzieś niedaleko jest ryś, ryś z całą pewnością wiedział, że jestem nieopodal i nie miał ochoty dać się zobaczyć. Po ponad tygodniu, gdy było już ciemno i pakowałem sprzęt, kot nagle się pojawił i zaczął obwąchiwać cały mój sprzęt. Próbował gryźć statyw, wygryzł mi dziurę w plecaku fotograficznym. Zasada jest prosta – im więcej czasu na coś poświęcimy, tym większe szanse na sukces. Tylko tak jak mówisz – trzeba być cierpliwym, a wiem, że to akurat nie jest moja mocna strona. Z drugiej strony plus jest taki, że jeśli siedzisz tydzień w terenie można nadrobić zaległości w czytaniu książek. Opowiedz jak w twoim przypadku wygląda praca koncepcyjna. Czy wychodzisz w teren z pierwszym zamysłem, wyobrażeniem tego, co chcesz uchwycić i potem czekasz na idealny moment? Czy raczej idziesz „na plan” bez żadnych założeń, „na żywca”, i obserwujesz co się wydarzy? Nigdy nie jadę w teren bez planowania. Każdy wyjazd jest związany z długimi i żmudnymi przygotowaniami. Co będzie tematem, gdzie i kiedy najlepiej się pojawić, jak zachowuje się dany zwierzak. Na co mogę sobie pozwolić, a czego pod żadnym pozorem nie można robić, aby nie szkodzić zwierzakom, jakiej pogody się spodziewać, gdzie będzie słońce, gdzie będzie księżyc albo droga mleczna. Im więcej czasu poświęcimy przed wyjazdem na przygotowania, tym lepszy efekt uzyskamy w terenie i tym łatwiej będzie nam zrealizować dany materiał. Oczywiście jest cała masa rzeczy, która się zmieni albo rzeczy, których nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Wtedy trzeba improwizować i dopasować się do warunków. To momenty, kiedy fotografowanie jest „na żywca”, tak więc jest trochę tego i tego. Niektórzy amatorzy fotografii dokarmiają dzikie zwierzęta, aby zwabić je w pobliże czatowni i móc je wtedy w spokoju fotografować. Takie praktyki budzą sporo kontrowersji w środowisku, nie tylko fotografów, ale też szerzej – działaczy na rzecz przyrody. Jakie jest twoje zdanie na ten temat? Temat jest długi i raczej na osobną rozmowę, bo myślę, że aby poruszyć ważne kwestie potrzebowalibyśmy co najmniej godzinę. Najważniejsza rzecz to dobro fotografowanych zwierząt i o tym musimy pamiętać, jednak każda skrajność w poglądach jest złem. Zarówno beztroskie dokarmianie, jak i całkowita negacja karmienia. Naukowcy w przypadku wielu gatunków wręcz zalecają dokarmianie, podkreślając choćby sukces na przelotach czy większy sukces lęgowy. W wielu cywilizowanych państwach dokładnie wiadomo, czy i kiedy można wykładać pożywienie, czym można karmić, a fotograficzne czatownie działają w ramach narodowych programów dokarmiania danego gatunku i w oparciu o restrykcyjne przepisy. Zgadzam się z naukowymi publikacjami, które podkreślają, że najważniejsze jest uregulowanie tego tematu. Które zwierzęta można dokarmiać, gdzie, kiedy i czym. Niestety w wielu miejscach, w tym w Polsce, mamy do czynienia z totalną partyzantką, każdy robi co chce, jak chce i czym chce. Mamy więc takie smaczki, że zwierzęta są nęcone karmą dla psów, odpadami z cukierni albo psującymi się odpadami z rzeźni, które w normalnych warunkach należałoby zutylizować. Zresztą prym w wyrzucaniu karmy bez jakiejkolwiek kontroli wiodą koła łowieckie. Tu krótki cytat z Łowca Polskiego – branżowej gazety dla myśliwych: „Nierzadko zdarza się, że dziki na śniadanie pożerają kilogramy drożdżówek, a jelenie ucztują przy hałdach marchwi, która z pewnością nie pochodzi z ekologicznych upraw. W normalnych okolicznościach piekarz z rolnikiem musieliby zapłacić za utylizację niesprzedanego towaru, ale na ich szczęście pojawiają się myśliwi gotowi zabrać wszystko do lasu. Wysypiska z chlebem i marchwią stały się plagą naszych łowisk”. Konkluzja jest taka: przykład powinien płynąć z rozwiniętych państw, w których te kwestie są uregulowane prawnie. Dokarmianie w wielu miejscach jest częścią ochrony przyrody, ale jeśli robimy to bez wiedzy i jakiejkolwiek kontroli to zamiast pomagać, zaczynamy szkodzić. Jak mówiliśmy wcześniej, teraz pandemia nas wszystkich nieco uziemiła, ale czy masz już plany na kolejną wyprawę fotograficzną, w którą ruszysz po rozmrożeniu granic? Jak wspominałem – nie planuję obecnie, bo ciężko przewidzieć kiedy i czy granice zostaną rozmrożone. Na pewno po powrocie do normalności jadę tam, gdzie nie udało mi się pojechać w ubiegłym roku. Gdy granice zostaną otwarte to również czekają mnie wyjazdy na fotowyprawy, które prowadzę. Z ciekawszych to Spitsbergen, Grenlandia, Tonga. Na koniec takie być może typowe pytanie, ale zawsze ciekawe – gdybyś nie został fotografem, to kim byłbyś dzisiaj? Nie wiem, czy taki scenariusz w ogóle byłby możliwy. Podejrzewam, że wsiąkłbym bardziej w ratownictwo, które ze względu na pracę fotograficzną musi być tylko pasją, a nie może być zawodem. Kto wie? Może zamiast ochotnikiem zostałbym zawodowym ratownikiem górskim lub zawodowym strażakiem. Albo jedno i drugie. Prawdę powiedziawszy nigdy nie rozważałem scenariusza zmiany zawodu. Marcin Dobas - specjalizuje się głównie w fotografii podróżniczej krajobrazowej, przyrodniczej oraz podwodnej. Od lat związany z „National Geographic” (zarówno w polskiej, jak i w ogólnoświatowej edycji). Jest laureatem wielu międzynarodowych konkursów fotograficznych: European Wildlife Photographer of the Year, Memorial Maria Luisa, Grand Press Photo czy Wielkiego Konkursu National Geographic. Angażuje się w edukację fotograficzną podczas prowadzenia stacjonarnych kursów oraz dalekich wyjazdów. Autor książki “Fotowyprawy, czyli dziewięć opowieści o fotografii”. web: www.dobas.art.pl insta: www.instagram.com/marcindobas blog: www.dobas.art.pl/blog fb: www.facebook.com/dobas.art
Genialny pelikan. Fotograf National Geographic zdradza, jak powstało to zdjęcie
– Długo zastanawiałem się, w jaki sposób pokazać tego niezwykłego ptaka. Chciałem zrobić to trochę inaczej niż w podręcznikach. W pewnym momencie pomyślałem w końcu „Mam to!” – opowiada Marcin Dobas, fotograf National Geographic Polska.
Pelikan... poczochrany – Są dostojne, piękne i wielkie – tak o pelikanach kędzierzawych opowiada Marcin Dobas, fotograf miesiąca National Geographic Polska. – To niesamowite ptaki, zarówno jeśli chodzi o ich wygląd, jak i o zachowanie. Dowody? Choćby fakt, że w worku pod dziobem mogą zmieścić do 14 litrów wody z rybami! A rozpiętość ich skrzydeł dochodzi prawie do 3 metrów, co sprawia, że pod tym względem należą do ścisłej czołówki. Liczebność tego gatunku niestety ciągle maleje - przez IUCN zostały oznaczonej jako gatunek zagrożony wyginięciem (VU). – To, co w nich urzeka, to trochę „postrzelony" wygląd. Są po prostu poczochrane. Nazwa „kędzierzawy" zobowiązuje! – mówi Dobas. Tylko jak na zdjęciach oddać ich nietypową urodę? – Długo zastanawiałem się, w jaki sposób je pokazać. Staram się tak wykonywać zdjęcia, by pokazać je troszkę inaczej niż w podręcznikach. Zdjęć pelikanów w locie, czy na wodzie jest mnóstwo. Fotografowałem więc z powierzchni wody, próbowałem zrobić zdjęcia „pół na pół”, wykorzystując obudowę podwodną. Stwierdziłem, że warto zrobić zdjęcia tak, aby miały bardziej graficzny i artystyczny charakter. Ile można fotografować ptaka na wodzie – jakkolwiek nie byłby piękny? – opowiada fotograf. Strzał w dziesiątkę Zanim powstało to wyjątkowe ujęcie, Marcin miał za sobą już wiele dni spędzonych w Grecji na fotografowaniu pelikanów. Przed tym konkretnym wyjazdem miał w głowie kilka pomysłów na nowe ujęcia, między innymi na panoramowanie (panning). Warunki okazały się jednak niesprzyjające. Mimo to, udało się upolować niekonwencjonalne ujęcie, które w sieci biło rekordy popularności. W jaki sposób się to udało? Oddajemy głos Marcinowi. „Wypłynęliśmy rano z grupą uczestników fotowyprawy. Pogoda była wyjątkowo podła. Padał deszcz, a mgła ograniczała widoczność do kilkudziesięciu metrów. Z jednej strony to najgorsze, co może być dla fotografa. Jedziemy w odległe miejsce z nadzieją na wykonanie ciekawych zdjęć przy ładnym, plastycznym oświetleniu, a okazuje się, że nic nie widać, ładnego światła nie ma, o złotej godzinie można zapomnieć, a niebo zasnute jest “szarą szmatą”, która niczym gigantyczny softbox rozprasza światło. Rozprasza ale i zabiera". "Wcześnie rano większość osób na łodzi ustawiła czułość w swych aparatach na ISO wyższe niż 6400. W przypadku profesjonalnych korpusów były to nawet czułości powyżej ISO 12800. Wiadomo – wyższa czułość przy słabych warunkach oświetleniowych pozwala na zastosowanie krótkich czasów, dzięki czemu można było zamrozić ruch pelikana w locie. Jednak zawsze ustawienie wysokiej czułości wiąże się ze spadkiem jakości zdjęcia. Pojawia się szum, znikną detale itp. Pomyślałem jednak, że nie ma co mrozić ruchu, skoro warunki są idealne, aby ten ruch właśnie pokazać". "Ustawiłem w swoim aparacie czułość ISO 200, po krótkich testach stwierdziłem, że czas optymalny to 1/30 sekundy. Po przymknięciu przysłony do f/8, ustawieniu stabilizacji obrazu wspomagającej panoramowanie ( stabilizowane są drgania aparatu góra dół) Zastosowałem ogniskową dającą kąt widzenia odpowiadający obiektywowi 150mm dla małego obrazka ( ogniskowa 75mm w moim Olympusie OM-D) i zacząłem śledzić ruch lecących ptaków, wykonując seryjne zdjęcia". "Cała sztuka polegała na dopasowaniu prędkości ruchu aparatu do prędkości lotu pelikana. Cały czas starałem się, aby oko było w jednym miejscu na matrycy tak, aby można było pokazać je maksymalnie ostro. Oczywiście jest to trudne w przypadku lecącego i cały czas poruszającego się ptaka, ale jak widać było możliwe do uzyskania". Marcin Dobas Specjalizuje się głównie w fotografii podróżniczej krajobrazowej, przyrodniczej oraz podwodnej. Od lat związany z „National Geographic” (zarówno w polskiej, jak i w ogólnoświatowej edycji). Jest laureatem wielu międzynarodowych konkursów fotograficznych: European Wildlife Photographer of the Year, Memorial Maria Luisa, Grand Press Photo czy Wielkiego Konkursu National Geographic. Angażuje się w edukację fotograficzną podczas prowadzenia stacjonarnych kursów oraz dalekich wyjazdów. Autor książki “Fotowyprawy, czyli dziewięć opowieści o fotografii”. Więcej na dobas.art.pl
"Chcę pokazać, jak wrażliwa i piękna jest nasza Ziemia". Marcin Dobas o prawdziwej wartości fotografii przyrodniczej [WIDEO]
Zależy mi na tym, aby fotografia nie była jedynie ładnym obrazkiem. Chcę ludziom, którzy z różnych powodów nie mogą wybrać się z zadymionych i zatłoczonych miast, dzieciom znającym tylko swoje wybetonowane podwórka, pokazać jak jeszcze gdzieniegdzie wygląda nasza Ziemia. Jak jest wrażliwa, jak piękna i jak wiele zależy od nas – mówi Marcin Dobas, fotograf National Geographic Polska.
Wcale nie praca w terenie. Marcin Dobas o tym, co najważniejsze w pracy fotografa przyrodniczego [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Myli się ten, kto myśli, że fotograf dzikiej przyrody po prostu chwyta aparat i wychodzi z nim do lasu albo w góry. Fotografowanie w terenie to tylko część pracy – mówi Marcin Dobas, fotograf miesiąca National Geographic.
Fotograficzne 'must have' wg Marcina Dobasa. Zobacz co zabiera, kiedy rusza w teren [WIDEO]
Marcin Dobas od kilkunastu lat jest fotografem przyrodniczym, podróżniczym i krajobrazowym. Odwiedził dziesiątki krajów i pracował w przeróżnych, często trudnych warunkach. W wideo nagranym specjalnie dla czytelników National Geographic Polska pokazuje bez czego nie rusza w teren.
„Fotografować zacząłem w późnym przedszkolu”. Marcin Dobas – Fotograf Miesiąca National Geographic
Marcin Dobas specjalizuje się w fotografii podróżniczej, krajobrazowej, przyrodniczej oraz podwodnej. Od lat współpracuje z polską oraz amerykańską redakcją magazynu National Geographic. W naszym cyklu Fotograf Miesiąca przybliżymy wam jego postać, początki fotograficznej kariery oraz tajniki pracy.
– Fotografować zacząłem w późnym przedszkolu. Dostałem wtedy pierwszy aparat od rodziców, a tata zabierał mnie do improwizowanej ciemni i pokazywał, jak wywołać film w koreksie oraz jak zrobić odbitkę pod powiększalnikiem – tak o początkach swojej przygody z fotografią mówi Marcin Dobas. Zanim dziecięce zainteresowania przerodziły się w prawdziwą pasję minęło jednak wiele lat. – Aparaty towarzyszyły mi przez całą szkołę podstawową i średnią, choć nie da się ukryć, że były to dość amatorskie „pstryki”. Pierwszy „poważny aparat” jaki miałem to był Zenit 12XP, w którym później wymieniałem matówkę na taką z mikrorastrem i klinem. Były chyba wszystkie Praktiki, Exacta, Kiev, Pentacon Six. Potem nadeszła era lustrzanek z zachodu, które w czasach mojego dzieciństwa były dla mnie całkowicie poza zasięgiem. Od 2007 roku są to aparaty cyfrowe. Na poważnie zacząłem zajmować się fotografią na studiach. Przywoziłem materiały z wyjazdów, publikowałem, organizowałem pokazy slajdów najpierw na Uniwersytecie Warszawskim, potem na festiwalach – opowiada fotograf. To właśnie studia były przełomowym momentem w jego życiu. Marcin studiował geologię, a w ciągu dziesięciu lat nauki miał okazję uczestniczyć w wielu wyprawach naukowych. Chociaż podróżował jako geolog, zawsze zabierał ze sobą aparat. – Studia były terenowe, dużo jeździliśmy po świecie odwiedzając różne ciekawe miejsca – od Arktyki po tropiki. Wyjazdy były wprawdzie geologiczne, ale już wtedy na każdy brałem aparat i dokumentowałem wszystko, co tam się działo. Czasu miałem sporo, bo od momentu rozpoczęcia studiów do momentu obrony minęło 10 lat – wspomina. Po części to właśnie od jednej z takich wypraw zaczęła się jego współpraca z National Geographic Polska. – W roku 2007 byłem uczestnikiem Polskiej Wyprawy Polarnej na Spitsbergen i po powrocie przyniosłem do redakcji NG propozycję artykułu. To były jeszcze czasy, w których materiały trzeba było oddać osobiście albo przesłać pocztą, bo internet był zbyt kulawy, aby go do tego wykorzystać. Mniej więcej w tym samym czasie otrzymałem nagrodę w Wielkim Konkursie Fotograficznym NG. Jakiś czas później otrzymałem mail z redakcji z pytaniem, czy nie zechciałbym zostać fotografem National Geographic Polska – mówi Dobas. Choć może się wydawać, że to prawdziwy „łut szczęścia”, to w rzeczywistości współpraca Marcina z polską redakcją NG była efektem jego ciężkiej pracy i konsekwencji w działaniu – fotografowaniu i publikowaniu. Zanim przyszedł do redakcji, miał na swoim koncie już publikacje w innych polskich mediach. Kolejnym ważnym krokiem w karierze Marcina Dobasa było podjęcie współpracy z waszyngtońską redakcją National Geographic. – Byłem zaproszony na wernisaż wystawy Joela Sartore w Warszawie. Znaliśmy się już choćby z festiwalu fotografii przyrodniczej w Niemczech, gdzie odbierałem nagrodę European Wildlife Photographer of the Year. O dziwo Joel mnie pamiętał i podczas rozmowy na wernisażu zadał pytanie, czy współpracuję tylko z polską redakcją czy również z waszyngtońskim NG. Gdy dowiedział się, że nie mam umowy z „Amerykanami” oznajmił, że ktoś się do mnie odezwie. Rzeczywiście tak się stało, zostałem poproszony o wybranie i przesłanie swoich stu najlepszych fotografii i po dość długim czasie oczekiwania otrzymałem wiadomość o treści „Welcome on board” – opisuje fotograf. Marcin Dobas jest nie tylko fotografem, ale również ratownikiem górskim i przewodnikiem prowadzącym wyprawy fotograficzne. Jest członkiem międzynarodowego teamu fotografów Olympus Visionaries oraz ambasadorem Eizo. Spędził z aparatem wiele czasu w takich miejscach jak Svalbard, Kamczatka, Nowa Zelandia, Norwegia, Tajlandia, Nepal, Malezja, Szwecja, Finlandia, Grenlandia, Maroko, Egipt, czy Wielka Brytania koncentrując się na fotografowaniu dzikiej przyrody i krajobrazów tych miejsc. Jego zdjęcia są publikowane w magazynach, książkach i kalendarzach na całym świecie. W 2015 roku pod patronatem National Geographic ukazała się książka jego autorstwa: „Fotowyprawy czyli dziewięć opowieści o fotografii”.
Bez czego nie rusza w trasę? Warsztat fotografa według Marka Arcimowicza [FOTOGRAF MIESIĄCA]
Talent, wyobraźnia i pasja to podstawa w pracy fotografa, ale istotne są też narzędzia niezbędne do realizowania tej pasji. Marek Arcimowicz - Fotograf Miesiąca National Geographic - przedstawia swój fotograficzny niezbędnik. Pierwszy odcinek wideo-poradnika poświęcony jest przygotowaniom do wyprawy i pakowaniu. Kolejne części znajdziecie poniżej.
Część 2: obiektywy View Ediplayer on the source website Część 3: zapis View Ediplayer on the source website Część 4: światło View Ediplayer on the source website
Jak powstają najlepsze zdjęcia? TOP 4 ujęć Marka Arcimowicza [WIDEO]
Marek Arcimowicz - Fotograf Miesiąca National Geographic - opowiada o kulisach powstania czterech wybranych fotografii. Jak uchwycić na zdjęciu dynamikę i ruch, jak wydobyć emocje, co zrobić, żeby nasze ujęcia stały się niepowtarzalne? Posłuchajcie!