Ameryka Południowa oczami Polaków. „Tożsamość narodowa nie kończy się na granicy”
Ameryka Południowa dla wielu Polaków pozostaje jednym z najbardziej egzotycznych i intrygujących regionów świata. Choć oddalona od naszego kraju o tysiące kilometrów, dla niektórych stała się miejscem, w którym postanowili ułożyć swoje życie na nowo. O losach Polaków, którzy zdecydowali się na taką drogę, opowiada dokument „Nieusłyszane” autorstwa Damiana Stefańczyka i Mateusza Filipskiego.
Spis treści: W argentyńskiej dżungli do dziś działa polskie muzeum. „Pamięć o tych, którzy byli tu pierwsi, wciąż żyje” Polka w Urugwaju. Jak wygląda życie w Montevideo? Dokument „Nieusłyszane”, czyli emigracja bez idealizowania rzeczywistości W kontekście emigracji z Polski najczęściej wskazuje się takie kierunki jak Wielka Brytania, Stany Zjednoczone czy Niemcy. To właśnie tam od lat wyjeżdżają osoby poszukujące pracy, stabilności lub nowych perspektyw życiowych. Zdarza się jednak, że niektórzy decydują się na znacznie bardziej odległe oraz mniej oczywiste miejsca i w poszukiwaniu akceptacji, spokoju czy poczucia przynależności próbują odnaleźć własną drogę w zupełnie innych realiach kulturowych i społecznych. Budowanie życia tysiące kilometrów od rodzinnego kraju bywa jednak doświadczeniem złożonym. Z jednej strony daje szansę na nowy początek, z drugiej często wiąże się z emocjonalnym kosztem i koniecznością redefiniowania tego, czym właściwie jest dom. Właśnie takie historie można poznać w serialu dokumentalnym dostępnym na platformie Canal+. W argentyńskiej dżungli do dziś działa polskie muzeum. „Pamięć o tych, którzy byli tu pierwsi, wciąż żyje” Jednym z bohaterów dokumentu jest Kazimierz Sawicki, dyrektor Muzeum Imigranta w niewielkiej miejscowości Wanda w prowincji Misiones, położonej niedaleko granicy z Brazylią i słynnych wodospadów Iguazú. To właśnie tutaj w 1936 roku przybyło kilkanaście polskich rodzin, które – w obliczu narastającego napięcia w Europie i widma zbliżającej się wojny – zdecydowały się opuścić ojczyznę i rozpocząć nowe życie na innym kontynencie. Jak opowiada Sawicki, początki były niezwykle trudne. Osadnicy trafili w sam środek gęstej dżungli, gdzie brakowało dróg, infrastruktury i podstawowych warunków do życia. Polskie rodziny musiały nauczyć się funkcjonować w zupełnie nowym klimacie, wykarczować teren pod domy i pola, a z czasem budować drogi, ulice oraz świątynię. Tak powstała Colonia Wanda – nazwana na cześć legendarnej polskiej księżniczki Wandy, która według legendy nie chciała wyjść za niemieckiego władcę. Dziś o historii pierwszych osadników przypomina Muzeum Imigranta prowadzone przez Sawickiego. W jego zbiorach znajdują się m.in. stare bilety na statek, podróżne kufry, drewniany wóz czy prowizoryczna strzelba wykonana z cedrowego drewna – przedmioty, które dokumentują codzienność pionierów sprzed niemal stu lat. Choć sam Sawicki nigdy nie był w Polsce, otwarcie mówi, że czuje się Polakiem. Wspomina, że w jego domu od dziecka mówiło się po polsku, a najważniejsze wartości przekazywane z pokolenia na pokolenie to wiara, praca i zdrowie. – Tożsamość narodowa nie kończy się na granicy. (...) Tu pielęgnowana jest tradycja, a pamięć o tych, którzy byli tu pierwsi, wciąż żyje – mówi w dokumencie Damian Stefańczyk. Polka w Urugwaju. Jak wygląda życie w Montevideo? Moją ulubioną historią przedstawioną w dokumencie jest natomiast ta z ostatniego odcinka. Jej bohaterką jest pochodząca z Podbeskidzia Marta Sajak, która od 16 lat mieszka w Montevideo. Absolwentka studiów doktoranckich z zakresu językoznawstwa na Uniwersytecie Jagiellońskim przez lata podróżowała po Ameryce Południowej, wielokrotnie przemierzając z plecakiem zarówno Urugwaj, jak i sąsiednią Argentynę. Dziś buduje tam swoje życie u boku Urugwajczyka. W dokumencie opowiada o kraju nad Río de la Platą z dużą wrażliwością i szczerością. Przyznaje, że uwielbia niepowtarzalne zachody słońca nad estuarium rzeki, codzienny rytuał picia yerba mate oraz otwartość i pogodę ducha mieszkańców Ameryki Łacińskiej. – Polecam wszystkim zakompleksionym pobyt w Urugwaju – mówi w serialu, podkreślając pozytywne nastawienie tamtejszego społeczeństwa. Jednocześnie nie idealizuje rzeczywistości i zwraca uwagę na problemy społeczne. Jak opowiada, w wielu środowiskach uzależnienia od narkotyków zaczynają się bardzo wcześnie (często już w wieku nastoletnim), a osoby dotknięte nałogiem nierzadko dożywają zaledwie 35–40 lat. Zwraca również uwagę, że dostęp do dobrej edukacji bywa ograniczony i w dużej mierze pozostaje przywilejem zamożniejszych rodzin. W niektórych aspektach życie w Urugwaju wydaje się też zdecydowanie mniej nowoczesne niż w Europie – w domach brakuje takich urządzeń jak płyty indukcyjne czy zmywarki, a po ulicach jeżdżą przedwojenne samochody. Jednocześnie pod względem światopoglądowym kraj ten należy do najbardziej postępowych w regionie. – Urugwaj jest krajem niezwykle postępowym i nowoczesnym, jeżeli chodzi o światopogląd tych ludzi – mówi Marta. Warto bowiem wiedzieć, że Urugwaj jest jednym z najbardziej liberalnych państw. Od lat uchodzi za jedną z najbardziej stabilnych demokracji Ameryki Południowej, nazywaną niekiedy „latynoską Szwajcarią”. To kraj, w którym wcześnie zalegalizowano związki partnerskie i małżeństwa osób tej samej płci, dopuszczono adopcję dzieci przez pary jednopłciowe, a także zalegalizowano aborcję. Urugwaj był również pierwszym państwem na świecie, które w pełni zalegalizowało produkcję i sprzedaż marihuany, a państwowe plantacje są tam kontrolowane przez władze. Jak podkreśla Marta, społeczeństwo wyróżnia się także dużą otwartością wobec różnorodności. – Nie ma tutaj zwrotów „pan” i „pani”. Młodzież ze starszymi osobami rozmawia na „ty”, co sprawia, że starsi ludzie są bardzo młodzieżowi. (...) Społeczeństwo akceptuje każdy rodzaj odmienności – można być kim się chce, byle nie zagrażać zdrowiu czy życiu innych – dodaje. Dokument „Nieusłyszane”, czyli emigracja bez idealizowania rzeczywistości W kolejnych odcinkach dokumentu widzowie przenoszą się do innych części Ameryki Południowej. Karnawałowa energia Rio de Janeiro zestawiona zostaje z trudną rzeczywistością fawel i życia na społecznym marginesie. São Paulo ukazane jest z kolei jako ogromna metropolia, w której codzienność wyznaczają skrajne kontrasty – obok siebie funkcjonują tu bogactwo i głęboka bieda. Buenos Aires pokazane zostaje natomiast jako miasto o europejskiej architekturze i atmosferze, ale jednocześnie południowoamerykańskim temperamencie i dynamice życia. Twórcy tej sześcioczęściowej produkcji nie szukają spektakularnych historii ani sensacyjnych zwrotów akcji. Zamiast tego oddają głos bohaterom i skupiają się na ich osobistych doświadczeniach życia daleko od kraju. Emigracja pokazana jest tu nie jako przygoda czy spełnienie marzeń, lecz jako proces pełen napięć i sprzeczności. To jednocześnie nowy początek i trudna konfrontacja z rzeczywistością: rozpad dawnych relacji, poczucie wykorzenienia oraz ciągłe poszukiwanie własnego miejsca między dwoma światami. Dzięki tej spokojnej, obserwacyjnej narracji widz stopniowo zaczyna dostrzegać, jak różnorodne mogą być losy ludzi, którzy zdecydowali się na życie poza Polską. Z tych historii wyłania się też szersza refleksja o tym, czym właściwie jest szczęście, spełnienie i poczucie sensu. Dokument pokazuje, że nie zawsze wynikają one z posiadania, bogactwa czy spektakularnych sukcesów, a czasem rodzą się w najprostszych momentach codzienności, które można przeoczyć w pogoni za wielkimi planami. Właśnie na to zwracają uwagę bohaterowie produkcji „Nieusłyszane”. Ania z Rio de Janeiro zauważa: „Brazylijczyk potrafi się cieszyć całym sercem z kropli jakiegoś pozytywnego wydarzenia, a my nie doceniamy tego wszystkiego, co mamy”. Z kolei Marta z Montevideo zapewnia: „Czy można być szczęśliwym mając mniej? Absolutnie!”. Najbardziej ujęły mnie jednak słowa pana Kazimierza, który przypomniał: „Nie jest bogaty ten, co najwięcej ma, lecz ten, co najmniej potrzebuje”. To jeden z dokumentów, które zostają w głowie na długo po seansie. „Nieusłyszane” można już oglądać w serwisie streamingowym Canal+ Źródło: National Geographic Polska Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Archeolodzy są „sępami technologicznymi”. Jaka jest współczesna archeologia?
Archeologia nie wygląda jak przygody filmowego Indiany Jonesa. To fascynująca praca detektywistyczna. „Najłatwiej opisać to jako układanie puzzli, które często są zniszczone, wytarte, zdekompletowane” – opowiada dr Marcin Maciejewski. Poznajcie metody, które stosują dziś archeolodzy w swojej pracy.
Archeologia jest nauką, która szczególnie w ostatnich latach przeszła olbrzymie przeobrażenia. Badacze przywiązują coraz większą uwagę nie tylko do wykopalisk. Stosują cały arsenał metod, który umożliwia poznanie przeszłości człowieka bez wbijania łopaty w ziemię. O tym, czym jest obecnie archeologia opowiada cykl filmów popularnonaukowych przygotowany przez Instytut Archeologii UMCS. Archeologia za winklem Pomysłodawcą projektu i przygotowania filmów jest dr Marcin Maciejewski. Zapytaliśmy go jakie ma być przesłanie tego przedsięwzięcia. – Głównym przesłaniem jest to, że dziedzictwo archeologiczne jest bardzo powszechne, jest obok nas. To nie tylko piramidy gdzieś tam za morzem, ale to też górka, która jest obok naszego domu – mówi dr Maciejewski. I mówi z własnego doświadczenia – obok jego domu znajduje się wyniesienie, na którym była osada z okresu neolitu. – Drugim ważnym motywem jest pokazanie archeologii w XXI wieku, nie jako nauki opartej na encyklopedycznej wiedzy na temat wszystkich znanych garnków, rzeźb antycznych, zapinek, ale opartej na szeregu nowoczesnych metod – zaznacza archeolog. Czym jest dzisiejsza archeologia? Pierwszy odcinek cyklu wyjaśnia, czym jest archeologia w dzisiejszych czasach. „Archeologia? Najłatwiej opisać to jako układanie puzzli, z tym, że nie są to takie puzzle, które mają obrazek i są kompletne, tylko tych puzzli zazwyczaj jest bardzo mało i są różne pudełka. (…) Te puzzle często są zniszczone, wytarte, zdekompletowane. I my staramy się układać te puzzle, żeby zrozumieć, jak żyli ludzie kiedyś” – mówi w filmie dr Maciejewski. View oEmbed on the source website Naukowiec zwraca uwagę, że przedmioty dla archeologów mają wartość, ale tylko wtedy, kiedy umieszczą je w odpowiednim kontekście. Dlatego tak ważne jest ich wydobywanie zgodnie z metodyką archeologiczną, a nie ich „wyrywanie” z ziemi. „Archeolodzy są takimi trochę sępami technologicznymi. Rozglądamy się, co wymyślają w innych naukach i staramy się to adoptować” – opowiada w filmie archeolog. Dlatego – jak wskazuje – archeolodzy używają dziś georadarów, magnetometrów i lotniczego skanowania laserowego. Te narzędzia pozwalają zlokalizować, co jest skrywa się pod ziemią. Archeolog w laboratorium Olbrzymią pracę naukowcy wykonują już po wykopaliskach. Mowa o pracach gabinetowych. „Laboratoria dają tak naprawdę nieograniczone możliwości, bo możemy badać skład [zabytków – przyp. red.], począwszy od pierwiastków, poprzez minerały, co prowadzi nas do identyfikacji tego, co dodano, bądź czym jest przedmiot badany. Staramy się dzięki tym metodom odpowiedzieć na przykład, jak stare to jest albo skąd pochodzi” – opowiada w filmie dr hab. Marcin Szeliga z Instytutu Archeologii UMCS. Filmów będzie więcej Archeolodzy z UMCS będą publikować sukcesywnie kolejne filmy w ramach cyklu na swoim kanale YouTube. Będzie ich w sumie blisko 30. Poruszać będą różne zagadnienia, m.in. przekrój przez dzieje regionu Lubelszczyzny, od epoki kamienia po I wojnę światową i archeologię konfliktu. Planowany jest też jeden film długometrażowy. Archeologiczna Lubelszczyzna Projekt prezentuje też archeologię Lubelszczyzny. – Oczywiście są tutaj różne fantastyczne znaleziska archeologiczne, chociażby osadnictwo gockie w Kotlinie Hrubieszowskiej, eneolityczne społeczności kultury lubelsko-wołyńskiej, grody czerwieńskie przechodzące z rąk do rąk w początkach Państwa Piastów – mówi National Geographic Polska dr Maciejewski. Ale jednocześnie zaznacza, że ważniejsze jest to, aby pamiętać, że dziedzictwo archeologiczne jest powszechne, jest prawie w każdej wsi czy miasteczku. Dlatego filmy mają skłonić do takiego postrzegania dziedzictwa archeologicznego – czegoś, co jest wszechobecne. Nie tylko filmy Ten cykl filmów jest częścią projektu „Od epoki kamienia po Wielką Wojnę – archeologia Lubelszczyzny”, który dofinansowany jest przez Ministra Nauki w ramach Programu „Nauka dla Społeczeństwa II”. Jest to tylko jedno z działań w jego ramach. Planowane jest też wydanie ilustrowanej publikacji edukacyjnej skierowanej do dzieci, prezentującej najważniejsze informacje na temat archeologii, gry terenowe, konkursy artystyczno-archeologiczne skupione na lokalnym dziedzictwie archeologicznym czy spotkania z mieszkańcami regionu pracowników Instytutu Archeologii UMCS w Lublinie. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Ma 99 lat i nie zwalnia tempa. Sir David Attenborough narratorem nowego serialu przyrodniczego
„Kingdom” (Królestwo) to nowy, sześcioodcinkowy serial przyrodniczy BBC One i iPlayera. Jego narratorem jest Sir David Attenborough. Najsłynniejszy przyrodnik świata mimo zaawansowanego wieku wciąż pracuje przy filmach przyrodniczych i współpracuje z BBC.
Produkcja studia BBC Natural History Unit, powstawała przez pięć lat w sercu Zambii, w Parku Narodowym South Luangwa, w rejonie Nsefu. To tętniąca życiem oaza nad rzeką Luangwa. To właśnie tutaj filmowcy uwiecznili cztery rywalizujące ze sobą rodziny drapieżników – lwy, lamparty, likaony i hieny. Serial równolegle śledzi rodzinne losy czterech różnych gatunków, ukazując ich strategie, więzi i zmagania z naturą, m.in. pożarami i powodzią. Niezwykłe kulisy produkcji To pierwsza w historii BBC Natural History Unit produkcja, w której ekipa przez tak długi czas – 1400 dni zdjęciowych podczas 76 wypraw – śledziła konkretne zwierzęta w jednym miejscu. W pracach brało udział ponad 170 osób, w tym 90 lokalnych specjalistów i badaczy. Dzięki współpracy z zambijskim programem ochrony drapieżników udało się uchwycić nieznane wcześniej zachowania, np. młodego lamparta pomagającego matce odebrać zdobycz hienie. Zdjęcia powstawały z użyciem kamer pułapkowych, dronów, termowizji i systemów montowanych na pojazdach czy helikopterach. To wszystko pozwoliło uzyskać niezwykle bliski punkt widzenia i niemal wtopić się w życie zwierząt. Obóz ekipy zasilany był w 100% energią słoneczną, a codzienność filmowców obfitowała w bliskie spotkania z dziką przyrodą – od słoni niszczących łazienkę po krokodyle odpoczywające tuż przy wejściu do namiotu. Bohaterowie „Królestwa” Olimba to przewodniczka rodziny lampartów i jedna z najbardziej doświadczonych samic w Nsefu. Po wychowaniu trzech miotów próbuje wychować kolejne młode, zmagając się z coraz bardziej niebezpiecznymi sąsiadami. Jej największe wyzwanie pojawia się wraz z przybyciem Storm – przywódczyni watahy likaonów (afrykańskich dzikich psów), która próbuje przejąć teren w samym sercu królestwa. Rodziną lwów dowodzi doświadczona Rita. Jej stado, osłabione po latach walk, próbuje odbudować pozycję. Lwy muszą walczyć o każdy skrawek ziemi i chronić swoje młode przed drapieżnikami. Czwartą rodziną są hieny – klan Tenty i jej córki Tandal, żyjące w grupie dowodzonej przez samice. Serial pokazuje je jako inteligentne i troskliwe matki, tworzące złożone społeczne więzi. Ich rywalizacja z lwami i lampartami to jeden z najważniejszych wątków. Sir David Attenborough: 70 lat pracy na rzecz przyrody Nic dziwnego, że serial tak niezwykły potrzebował wyjątkowego narratora. Został nim Sir David Attenborough, który wciąż pracuje mimo, że skończył 99 lat. Dzięki ponad 70-letniemu doświadczeniu pracy popularyzatora przyrody oraz statusowi globalnego autorytetu w tej dziedzinie, Sir David pełni w „Kingdom” rolę przewodnika-narratora – bo nikt tak jak on nie potrafi opowiadać o naturze. Twórcy określają „Kingdom” jako „połączenie Gry o Tron, Sukcesji i Króla Lwa” – dramat o władzy, rodzinie i przetrwaniu. Każdy odcinek przynosi zmianę w układzie sił: raz dominują likaony, potem hieny, innym razem lwy. Jak podkreśla ekipa, „Kingdom” nie jest bajką, lecz realistycznym obrazem dzikiego życia. Serial ma premierę 9 listopada 2025 w BBC One. Źródło: BBC Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Dokument Netfliksa wstrząsnął widzami. Rejs marzeń zamienił się w dramat
Nowy hit Netfliksa odsłonił kulisy morskiej katastrofy, która na zawsze zmieniła sposób postrzegania luksusowych rejsów. W dokumencie „Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs” widzowie poznają dramat pasażerów statku Carnival Triumph.
Spis treści: Awaria Carnival Triumph. Jak luksusowa podróż stała się katastrofą? Dokument Netfliksa jako uderzający portret ludzkiej natury Całkiem niedawno, bo 24 czerwca 2025 roku, na Netfliksie pojawił się dokument pt. „Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs”. Produkcja w szybkim tempie zyskała międzynarodowy rozgłos. Opowiedziana w niej historia stała się nie tylko symbolem zaniedbań logistycznych, ale i przypomnieniem, jak jedna awaria może zachwiać strukturą branży turystycznej. Wydarzenia z lutego 2013 roku sprawiły, że rejs luksusowego statku Carnival Triumph zamienił się w koszmar i do dziś mówi się o nim jako o „rejsie grozy”. Awaria Carnival Triumph. Jak luksusowa podróż stała się katastrofą? W lutym 2013 roku statek Carnival Triumph wypłynął z Galveston w Teksasie w czterodniowy rejs do Cozumel w Meksyku. Na jego pokładzie znalazło się ponad 4 tys. osób – pasażerów marzących o wypoczynku i członków załogi przygotowanych na standardową obsługę rejsu. Początek podróży przebiegał bez zakłóceń, jednak wszystko się zmieniło w momencie, gdy w maszynowni doszło do pożaru. W wyniku awarii statek stracił zasilanie – przestała działać klimatyzacja, systemy wentylacyjne oraz toalety. Wnętrza kabin stały się duszne, a warunki sanitarne gwałtownie się pogorszyły. Wówczas pozbawieni podstawowych udogodnień pasażerowie zaczęli przenosić się na pokład, szukając świeżego powietrza i chłodu. Sytuacja szybko wymknęła się spod kontroli – zaczęło brakować wody i jedzenia, a informacje przekazywane przez załogę były skąpe. Podróżujący opowiadali później, że musieli dzielić się racjami żywnościowymi i wodą pitną, a przestrzenie wspólne zapełniły się prowizorycznymi legowiskami. W mediach społecznościowych równocześnie pojawiały się zdjęcia i nagrania dokumentujące ciemne korytarze, zatkane toalety, brudne łazienki oraz długie kolejki po racje żywnościowe. Statek dryfował przez cztery dni, zanim został odholowany do portu. W tym czasie pasażerowie pozostawali w izolacji, bez dostępu do informacji i w poczuciu narastającej frustracji. Wbrew początkowym zapewnieniom operatora, pomoc techniczna okazała się niewystarczająca. Z tego względu awaria stała się jednym z największych kryzysów w historii nowoczesnych rejsów wycieczkowych. Dokument Netfliksa jako uderzający portret ludzkiej natury W dokumencie „Totalna katastrofa: Śmierdzący rejs” znalazły się nie tylko archiwalne nagrania, lecz także poruszające relacje pasażerów i członków załogi. Dzięki konsekwentnej wizji reżysera, który przedstawił zarówno kulisy awarii, jak i mechanizmy społeczne uruchamiające się w sytuacjach kryzysowych, film unaocznił, jak cienka bywa granica między luksusem i odpoczynkiem, a chaosem i walką o przetrwanie. – To, co wspólnie przeżyliśmy, było jak jakiś obóz przetrwania, tylko na wodzie – stwierdził jeden z pasażerów. Inny z kolei dodał, że nie miał pojęcia, że ludzie tak szybko zaczną się dzielić na tych, którzy pomagają innym oraz tych, którzy myślą tylko o sobie. Po tej sytuacji Carnival został zmuszony do wprowadzenia szeregu zmian technicznych i komunikacyjnych – spełniających oczekiwania pasażerów oraz norm przewoźników – a także wypłacenia rekompensat ofiarom katastrofy. Dzięki temu, dziś statek nadal pływa, ale pod inną nazwą – Carnival Sunrise. Film zyskał uznanie krytyków na całym świecie, którzy docenili umiejętne połączenie czarnego humoru z poważnym przesłaniem. „The Guardian” określił go jako „fascynujące spojrzenie na katastrofę toaletową, która wciąż nawiedza pasażerów”, natomiast „The Times” nazwał produkcję „najobrzydliwszym, a zarazem najzabawniejszym dokumentem tego roku”. Recenzenci zwrócili uwagę, że produkcja ma także wymiar socjologiczny – to opowieść o panice, solidarności i zaskakujących reakcjach ludzi, którzy zostali nagle pozbawieni komfortu i codziennych reguł. View oEmbed on the source website Źródła: Guardian, Netflixmania, FoxNews Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Ten film zmieni sposób, w jaki patrzymy na oceany. David Attenborough powraca z nową produkcją
Niedawno obchodził 99. urodziny, lecz nie przestaje pracować. Najnowszy film Davida Attenborough to hołd złożony oceanom. Pełną spektakularnych ujęć produkcję można już oglądać na kanale National Geographic.
Spis treści Filmowa podróż po najbogatszych ekosystemach Ziemi David Attenborough o zagrożeniach i nadziei dla oceanów Dlaczego ocean to najważniejsze środowisko na Ziemi? Czy jest zagrożony? Jak możemy go chronić? Na te i inne pytania, jak zwykle w fascynujący sposób, odpowiada David Attenborough w swoim najnowszym filmie. „David Attenborough: Świat Oceanów” można już oglądać w streamingu, na kanale National Geographic. Filmowa podróż po najbogatszych ekosystemach Ziemi David Attenborough 8 maja obchodził swoje 99 urodziny. Wtedy też miała miejsce kinowa premiera „Świata Oceanów”. W streamingu film ukazuje się 8 czerwca, w Światowy Dzień Oceanów. Słynny przyrodnik uświadamia w nim ogromne znaczenie oceanów i ogromne zagrożenia, jakich doświadczają z ręki człowieka. „David Attenborough: Świat Oceanów” to film pełen niezwykłych ujęć z najbogatszych oceanicznych ekosystemów: lasów wodorostów, podwodnych łąk, raf koralowych, ukrytych pod wodą łańcuchów górskich i żyznych wód Oceanu Arktycznego. Oglądając film można bez trudu uwierzyć słowom Davida Attenborough, który opowiada, że piękno raf koralowych podczas pierwszego w życiu nurkowania sprawiło, iż zapomniał o oddychaniu. David Attenborough o zagrożeniach i nadziei dla oceanów Piękne ujęcia pełnej życia przyrody to jednak nie jedyny szczególny widok, jaki możemy zobaczyć w filmie. Po raz pierwszy szczegółowo pokazuje on, jak wygląda rybołówstwo za pomocą włoków – wielkich sieci ciągniętych po morskim dnie. Attenborough udowadnia jak ogromnym zagrożeniem jest tzw. denne trałowanie i ogólnie – przełowienie oceanów. Przyrodnik podkreśla jednak, że nadzieja dla oceanów istnieje, a ich przyszłość nie musi rysować się w ciemnych barwach. Film pięknie ukazuje odradzające się ekosystemy w rezerwatach morskich i ich wpływ na przyrodę daleko poza ich granicami. Podkreśla, że do roku 2030 powinniśmy objąć ochroną 30% oceanów. „David Attenborough: Świat Oceanów”, jak zwykle w przypadku produkcji firmowanych nazwiskiem słynnego przyrodnika, to film zrobiony bez kompromisów. Zdjęcia realizowano przez ponad dwa lata na całym świecie, w ponad 50 lokalizacjach. Między innymi na Hawajach, Alasce, w RPA, Wielkiej Brytanii, USA, Portugalii, Egipcie, Indonezji, w Australii, na wodach wokół Antarktydy. Film opiera się na najnowszych badaniach naukowych i powstał we współpracy z ekspertami, w tym Enrikiem Salą, założycielem National Geographic Pristine Seas. Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Ponad 100 filmów dokumentalnych do obejrzenia. Pełny program 22. MDAG ONLINE
Przez ostatnie dni oglądaliśmy filmy dokumentalne w siedmiu miastach Polski. Dla tych, którzy wciąż czują głód lub nie mogli dotrzeć na stacjonarne pokazy, mamy dobrą wiadomość. Ponad 100 filmów możecie zobaczyć w ramach tegorocznej części online Millennium Docs Against Gravity. Uczta (i sprzedaż karnetów) potrwa do 2 czerwca na mdag.pl.
Spis treści: Ile kosztuje e-bilet i e-karnety? Tylko online: bloki filmów krótkometrażowych Pełna lista filmów dostępnych online Wśród dostępnych online filmów znajdziecie m.in. wielkich zwycięzców festiwalu. Nie zabraknie zdobywcy Grand Prix – Nagrody Banku Millennium – „Yintah” i wyróżnionego w tej kategorii „A w niej pragnienie”. Na mdag.pl obejrzycie także „Instrumenty bijącego serca” (Nagroda dla Najlepszego Filmu Krótkometrażowego), „Pieśni płonącej ziemi” (nagroda Visa za Najlepszy Debiut, Nagroda Amnesty International Polska i wyróżnienie w kategorii Najlepsze Zdjęcia), „Pod powierzchnią” (nagroda dla Najlepszego Filmu Polskiego) czy „S/He Is Still Her/e: historia Genesis P-Orridge” (Nagroda Nos Chopina). Ile kosztuje e-bilet i e-karnety? Pojedynczy e-bilet kosztuje 12 zł. Filmy w e-karnecie możesz oglądać taniej: e-karnet na 5 filmów kosztuje 50 zł (cena za obejrzenie jednego filmu to 10 zł), e-karnet na 10 filmów kosztuje 90 zł (cena za obejrzenie jednego filmu to 9 zł), e-karnet na 14 filmów kosztuje 111 zł (cena za obejrzenie jednego filmu to 7,92 zł). Film można obejrzeć przez 24 godziny od zakupu. Po naciśnięciu „odtwórz” będziecie mieli 8 godzin na zapoznanie się z filmem, czyli dwie godziny więcej niż w roku poprzednim. Tylko online: bloki filmów krótkometrażowych Blok 1 – „W potrzasku” Czasem znajdujemy się w sytuacji, z której trudno się uwolnić. Tego uczucia doświadczają także bohaterowie i bohaterki filmów w tym bloku. Czy uda im się ruszyć dalej? Jak poradzić sobie, kiedy znajdziesz się w duszących objęciach bezwzględnego systemu społecznego i politycznego? Blok 2 – „Różne formy bliskości” Bliskość. Każdy z nas potrzebuje jej w swoim życiu, jeśli doświadczamy jej w pozytywny sposób i na warunkach, które akceptują obie strony. Nie zawsze jednak tak się dzieje, co pokazują filmy w tym bloku. W XXI wieku nie zawsze bliskość oznacza także kontakt z żyjącą istotą, bo sztuczna inteligencja zaczyna ingerować w naszą intymność. Blok 3 – „Przeszłość/przyszłość” Przeszłość ma wpływ na to, jak wygląda nasze życie teraz i jak będzie wyglądało w przyszłości. Co zrobić, kiedy chcemy poradzić sobie z tym, co było i zamknąć jakiś etap swojego życia? Jak w skali państw i społeczeństw wygląda zmiana pokoleniowa? Na te pytania odpowiadają filmy w tym bloku. Blok 4 – „Praca w tle” Ich pracy nie dostrzegamy na co dzień (i w wielu przypadkach mamy nie dostrzegać), a ma czasem zaskakujący wpływ na nasze życie. Wykonują ją nie tylko ludzie, ale także zwierzęta i maszyny. A czasem ludzie na potrzeby maszyn. Te niecodzienne zajęcia zaskakują, budzą wątpliwości, zmuszają do myślenia nad układem sił. Blok 5 – „Lekcje dorosłości” Wchodzenie w dorosłość nigdy nie jest łatwe, bo wiąże się ze zmianą sposobu postrzegania rzeczywistości. Niektórzy z nas mają szczęście, bo towarzyszą im wspierający rodzice i nauczyciele, inni wprost przeciwnie – muszą poradzić sobie z piętnem, które dorośli pozostawili na ich życiu. Przyglądamy się kilku ważnym lekcjom z dorosłości, które czasem przychodzą za wcześnie i w ogóle nie powinny się wydarzyć. Pełna lista filmów dostępnych online 67 milisekund (Sixty-seven Milliseconds), reż.: Antoine Fontaine A pod flagami słońce (The Sun Under the Flags), reż.: Juanjo Pereira A w niej pragnienie (A Want in Her), reż.: Myrid Carten Akta Bibiego (The Bibi Files), reż.: Alexis Bloom Amerykańska pastorałka (An American Pastoral), reż.: Auberi Edler BitCoin Killer (Lieto Me), reż.: JanBår Tyrmi Byliśmy scenografią (We Were the Scenery), reż.: Christopher Radcliff Charlie Chaplin: duch włóczęgi (Charlie Chaplin: The Spirit of the Tramp), reż.: Carmen Chaplin Ciemna strona Mount Everest (Everest Dark), reż.: Jeremy Watt Co dalej? (Afterwards), reż.: Romane Garant Chartrand Coexistence, My Ass! (Coexistence, My Ass!), reż.: Amber Fares Córka obu kobiet (The Daughter of Both Women), reż.: Iona E. Quesada, Nora Alberdi Odriozola, Alejandra López Puebla, Nhoa Carmona Aguilar, Malena Montiel Rodríguez Czarny łabędź 1-4 (The Black Swan 1-4), reż.: Mads Brügger Czy jestem najchudszą osobą, jaką widzieliście? (Am I the Skinniest Person You’ve Ever Seen?), reż.: Eisha Marjara Czy maszyny śnią o śmierci? (About a Hero), reż.: Piotr Winiewicz Czy Ty mnie słyszysz? (Can You Hear Me?), reż.: Anastazja Naumenko Das Deutsche Volk (Das Deutsche Volk), reż.: Marcin Wierzchowski Democracy Noir (Democracy Noir), reż.: Connie Field Dobranoc, Panie Stalinie (Goodnight, Mister Stalin), reż.: Benjamin Kodboel Drapieżnicy (Predators), reż.: David Osit Dzieci Kiwu (Seeds from Kivu), reż.: Néstor López, Carlos Valle Dzieci sekty (Children of the Cult), reż.: Maroesja Perizonius, Alice McShane Dzieci z Favoriten (Favoriten), reż.: Ruth Beckermann Efekt Coriolisa (The Coriolis Effect), reż.: Petr Lom Efekt Helsinek (The Helsinki Effect), reż.: Arthur Franck Ernest Cole: odnaleziona legenda (Ernest Cole: Lost and Found), reż.: Raoul Peck Ernest Cole: odnaleziona legenda – z audiodeskrypcją (Ernest Cole: Lost and Found – with audio description), reż.: Raoul Peck Gdy zamykam oczy, widzę ogień (To Close Your Eyes and See Fire), reż.: Jakob Carl Sauer,Nikola von Leffern Gen_ (Gen_), reż.:Gianluca Matarrese Grabież (The Grab), reż.: Gabriela Cowperthwaite Historie Jacoba (Storiesof Jacob), reż.: Perghuzat Enver Homunculus (Homunculus), reż.: Bonheur Suprême Impas (Deadlock), reż.: Lucien Beucher, Mahdi Boucif Instrumenty bijącego serca (Instruments of a Beating Heart), reż.: Ema Ryan Yamazaki Jak to powiedzieć? (Perfected Grammar), reż.: Andrea Suwito Jesteśmy waszymi oczami (Their Eyes), reż.: Nicolas Gourault Już nic nie czuję (Can't Feel Nothing), reż.: David Borenstein Kadry moich światów (World Between Us), reż.: Maria Dvořáková Kuba, na zachód od Zapaty (To the West, in Zapata), reż.: David Bim Kwiat ośmiu gór (A Flower of Mine), reż.: Paolo Cognetti Lift Lady (Lift Lady), reż.: Marcin Modzelewski Lynch / Oz (Lynch /Oz), reż.: Alexandre O. Phillippe Maria Callas Monica Bellucci: Spotkanie (Maria Callas Monica Bellucci: An Encounter), reż.: YannisDimolitsas Mimo wszystko kocham Cię (Flophouse America), reż.: Monica Strømdahl Mistrzowie ze Złotej Doliny (Champions of the Golden Valley), reż.: Ben Sturgulewski Mój drogi Théo (My Dear Théo), reż.: Alisa Kovalenko My Sunnyside (My Sunnyside), reż.: Matylda Kawka Mysz w labiryncie i sześciokątny ul (The Hexagonal Hive and a Mouse in a Maze), reż.: Bartek Dziadosz, Tilda Swinton Nagłe przebłyski głębi istnienia (A Sudden Glimpse To Deeper Things), reż.: Mark Cousins Nagłe przebłyski głębi istnienia – z audiodeskrypcją (A Sudden Glimpse To Deeper Things – with audio description), reż.: Mark Cousins Najgłupsza płyta świata (The World’s Dumbest Record), reż.: Konrad Kulczyński, Jakub Knera Nazywam się Alfred Hitchcock (My Name Is Alfred Hitchcock), reż.: Mark Cousins Miasto syren (City of Mermaids), reż.: Andrea Fortis Nemo 1 (Nemo 1), reż.: Albéric Aurtenèche Nic się nie bój (Fear Fokol), reż.: TuvaBjörk Niebezpieczny chłopak (A Dangerous Boy), reż.: Ole Bendtzen Nieznane życie kwiatów (The Secret Life of Flowers),reż.: Jakub Wenda Nutki z karaoke (The Tunes), reż.: Pablo Guarise Oaza, na którą zasługuję (The Oasis I Deserve), reż.: Inès Sieulle Obóz, który spłonął (The Building and Burning of a Refugee Camp), reż.: Dennis Harvey Ojciec, synowie i Duch Święty (The Father, the Sons and the Holy Spirit), reż.: Christian Sønderby Jepsen Pamięć fotograficzna (A Photographic Memory), reż.: Rachel Elizabeth Seed Pan Nikt kontra Putin (Mr. Nobody Against Putin), reż.: David Borenstein, Pasha Talankin Pan Nikt kontra Putin – z audiodeskrypcją (Mr. Nobody Against Putin – with audio description), reż.: David Borenstein, Pasha Talankin Pasażer Andrzej Munk (The Passenger Andrzej Munk), reż.: Michał Bielawski Nieustraszona (Patrice: The Movie), reż.: Ted Passon Pieśni płonącej ziemi (Songs of Slow Burning Earth), reż.: Olha Zhurba Pod powierzchnią (Bedrock), reż.: KingaMichalska Pod wiatr (Tack), reż.: Vania Turner Podpisano, Hawa (Writing Hawa), reż.: Najiba Noori, Rasul Noori Portret zdezorientowanego ojca (Portrait of a Confused Father), reż.: Gunnar Hall Jensen Projektując marzenia (Dust to Dust), reż.: Kosai Sekine Protokoły 1975 (The 1957 Transcripts), reż.: Kosai Sekine Przeciwpożarowe kozy (Firefighter Goats), reż.: Phoebe Dobey, George McCann Przytul mnie mocno (Hold Me Close), reż.: Aurora Brachman, LaTajh Simmons-Weaver Riefenstahl (Riefenstahl), reż.: Andres Veiel Rok w winnicy (The Hills of Wrath), reż.: Léo Boudet S/He Is Still Her/e: historia Genesis P-Orridge (S/He Is Still Her/e: The Official Genesis P-Orridge Documentary), reż.: David Charles Rodrigues Sekrety skrajnej prawicy (Undercover: Exposing the Far Right), reż.: Havana Marking Sisterqueens (Sisterqueens), reż.: Clara Stella Hüneke Słowo daję (Speak.),reż.: Jennifer Tiexiera, Guy Mossman Stój tam, gdzie jesteś, pomniku (What We Ask of a Statue Is That It Doesn’t Move), reż.:Daphné Hérétakis Szczęście dla wszystkich (Happiness to All),reż.: Filip Remunda Szukając swojego miejsca na ziemi (HomeGame), reż.: Lidija Zelovic Tańcząca na krawędzi (She Dances By the Sea), reż.: Jian Fan, Isabella Zang To nie jest laurka (On the Impossibility of an Homage), reż.: Xandra Popescu Trans Memoria (Trans Memoria), reż.: Victoria Verseau TWST – Things We Said Today (TWST – Things We Said Today), reż.: Andrei Ujică Uprawiając rewolucję (Farming the Revolution), reż.: Nishtha Jain Uwolnić Leonarda Peltiera (Free Leonard Peltier), reż.: David France, Jesse Short Bull Viktor (Viktor),reż.: Olivier Sarbil Viktor – z audiodeskrypcją (Viktor – with audio description), reż.: Olivier Sarbil W domu mojej matki jest wiele drzwi (There Are Many Doors in My Mother’s Home),reż.: David Kind W izolatce rozbrzmiewa muzyka (Inside, the Valley Sings), reż.: Nathan Fagan, Natasza Cetner Więcej niż muzeum (More Than a Museum), reż.: Morrosko Vila-San-Juan Więcej niż słowa (Beyond Words), reż.: Kim Brand Wybrańcy świtu (Abode of Dawn), reż.: Kristina Schtubert Yalla Parkour (Yalla Parkour), reż.: Areeb Zuaiter Yintah (Yintah), reż.: Jennifer Wickham, Brenda Michell, Michael Toledano Za moich czasów (In My Day), reż.: IgaLis Zakaz (The Ban),reż.: Roisin Agnew Zawieszenie broni (Ceasefire), reż.:Jakob Krese Zhakować hejt (Hacking Hate), reż.:Simon Klose Zieloni to nowi czerwoni (Green is the New Red), reż.: Anna Recalde Miranda Znaleźć winnego (Blame), reż.: ChristianFrei Życie i inne problemy (Life and Other Problems), reż.: Max Kestner 22. Millennium Docs Against Gravity odbywał się od 9 do 18 maja 2025 roku w kinach w siedmiu miastach (Warszawa, Wrocław, Gdynia, Poznań, Katowice, Łódź i Bydgoszcz), a od 20 maja do 2 czerwca jest dostępny online na mdag.pl. Mecenasem tytularnym festiwalu jest Bank Millennium.
Sir David Attenborough kończy 99 lat. Oto niezwykłe fakty z życia słynnego przyrodnika
Urodził się 8 maja 1926 roku, a jego twarz i głos zna chyba każdy miłośnik przyrody na świecie. David Attenborough od dekad pokazuje nam piękno naszej planety, inspirując miliony do troski o świat natury. Brytyjczycy słusznie uważają go za skarb narodowy.
Spis treści: Kariera Davida Attenborough Ciekawostki z życia słynnego przyrodnika Jest chyba najważniejszym popularyzatorem nauk przyrodniczych w historii. A z pewnością przyrodnikiem o najdłuższym stażu pracy, dochodzącym już do 80 lat! David Attenborough od dekad nieustannie przybliża ludziom piękno natury, występując między innymi jako autor i narrator przełomowych filmów dokumentalnych. Kariera Davida Attenborough Urodził się w rodzinie naukowców, a dorastał w miejscu pracy swojego ojca – na kampusie Uniwersytetu w Leicester. Od najmłodszych lat interesował się przyrodą: zbierał skamieniałości, okazy geologiczne i znosił do domu zwierzęta. Swoją kolekcję traszek jako jedenastolatek chciał zaoferować wydziałowi zoologii. W 1945 r. ukończył geologię i zoologię na Uniwersytecie Cambridge. Jego kariera zawodowa to niezwykły przykład długofalowej współpracy z jedną instytucją: brytyjskim nadawcą publicznym BBC. Co ciekawe, BBC odrzuciło jego kandydaturę, kiedy w 1950 r. po raz pierwszy starał się zostać producentem radiowym. Jego CV jednak nie przepadło i niedługo potem zatrudniono go w raczkującym wtedy departamencie telewizyjnym. Jego pierwszy program telewizyjny trwał 10 minut. Powstał w 1952 roku i opowiadał o prehistorycznych rybach – latimeriach. Attenborough był jego producentem. W 1954 r. stworzył przełomowy cykl dokumentalny „Zoo Quest”, ukazujący dzikie zwierzęta w ich naturalnym środowisku, co było wtedy absolutną nowością w telewizji. Z czasem stał się twórcą i narratorem legendarnych serii dokumentalnych, m.in. „Life on Earth”, „The Living Planet”, „Planet Earth” czy „Blue Planet”, które przyciągały miliony widzów na całym świecie i ustanowiły nowe standardy w produkcji filmów przyrodniczych. Jego produkcje przybliżały życie m.in. goryli górskich, unikatową faunę Wysp Galapagos, czy zwyczaje rajskich ptaków. David Attenborough bywał producentem, scenarzystą, realizatorem dźwięku, narratorem i prezenterem. Jest nie tylko twarzą i głosem filmów przyrodniczych, ale ich współtwórcą, posiadającym ogromną wiedzę. Jego filmografia liczy setki pozycji. Mimo swoich 99 lat na karku Attenborough wciąż jest aktywny zawodowo – w tym roku do kin i serwisów streamingowych wejdzie jego najnowszy film „David Attenborough: Ocean”. Ciekawostki z życia słynnego przyrodnika W 2020 roku założył konto na Instagramie. Milion obserwatorów osiągnął w niecałe 5 godzin. Nigdy nie zrobił prawa jazdy Odpowiada na większość listów, a otrzymuje ich nawet 70 dziennie Mimo miłości do natury nie znosi szczurów – choć, jak mówi, szanuje je W 1947 roku powołano go do wojska i służył na lotniskowcu Choć nie jest wegetarianinem, wiele lat temu znacząco ograniczył spożycie czerwonego mięsa Jest agnostykiem W 1985 r. z rąk królowej Elżbiety II otrzymał tytuł szlachecki Jego imieniem nazwano statek badawczy od 2020 r. pływający po regionach polarnych Źródło: LiveScience Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Siła ludzi i potęga natury. Pięć filmów, których nie można przegapić na 22. MDAG
Już 9 maja startuje największe święto kina dokumentalnego w Polsce i drugie co do wielkości w Europie. 22. już edycja festiwalu Millennium Docs Against Gravity to jak zawsze podróż do najróżniejszych miejsc na Ziemi, pokazująca najważniejsze i czasem najbardziej osobliwe zjawiska, które mają wpływ na nasze życie.
Spis treści: „Tylko na Ziemi” (Only on Earth), reż. Robin Petré „Uprawiając rewolucję” (Farming the Revolution), reż. Nishtha Jain „Ciemna strona Mount Everest” (Everest Dark), reż. Jeremy Watt „Kwiat ośmiu gór” (A Flower of Mine), reż. Paulo Cognetti „Efekt Coriolisa” (The Coriolis Effect), reż. Petr Lom Wybraliśmy pięć filmów, które zachwycają pięknymi zdjęciami naszej planety i mówią o fundamentalnych sprawach. Czasem o nich w codziennym zamieszaniu zapominamy. Dziesięć wiosennych dni spędzonych w kinie (9 do 18 maja) będzie idealną okazją, żeby oderwać się i porozmyślać. Po części kinowej, która obędzie się w Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Katowicach, Poznaniu, Łodzi i Bydgoszczy, większość filmów z programu MDAG zobaczycie online. Wirtualna odsłona festiwalu potrwa od 20 maja do 2 czerwca na mdag.pl. „Tylko na Ziemi” (Only on Earth), reż. Robin Petré View oEmbed on the source website Wschodząca gwiazda kina dokumentalnego Robin Petré, której twórczość koncentruje się na pokazywaniu zagrożeń, jakie kryzys klimatyczny niesie dla bioróżnorodności, tym razem zabiera nas do Południowej Galicji w Hiszpanii. W czasie gorącego lata cały ten obszar jest skrajnie narażony na pożary, ponieważ cała roślinność jest wysuszona. O równowagę dbały kiedyś dzikie konie, których w tym miejscu Europy było najwięcej. Niestety, jest ich coraz mniej i nie mogą już zjadać łatwopalnych krzewów i traw. Piękne, zapierające dech w piersiach obrazy biegnących koni, wokół których wnoszą się kłęby kurzu, zachowują to, czego już za chwilę może zabraknąć. Na szczęście są też ludzie walczący z pożarami oraz dbający o dzikie, piękne zwierzęta. Poznajemy ich niezwykłą relację z przyrodą i pokorę, jaką mają wobec koni, które od ludzi na co dzień trzymają się z daleka. „Uprawiając rewolucję” (Farming the Revolution), reż. Nishtha Jain View oEmbed on the source website Mówi się, że to był największy zwycięski strajk w historii. W 2020 roku rolnicy z Indii postanowili zaprotestować przeciwko niekorzystnym zmianom w prawie. Ponad pół miliona ludzi zjednoczyło się, mimo dzielących ich różnic, żeby pokazać raz jeszcze siłę, jaka drzemie w ich narodzie. Nishtha Jain w poetycki sposób opowiada historię tych zwyczajnych bohaterów i bohaterek. Wypracowali zasady wspólnego życia, czekając aż władza ulegnie. Odnieśli sukces dzięki swojemu uporowi, nie pozwalając politykom zepchnąć się na drugi plan. Oprócz tego, że to filmowy podręcznik, jak w pokojowy sposób protestować, możemy w nim poczuć, jak kolorowe i pełne życia są Indie. „Ciemna strona Mount Everest” (Everest Dark), reż. Jeremy Watt View oEmbed on the source website „Bogini Matka Ziemia” – tam w tłumaczeniu Nepalczycy nazywają Mount Everest. Niestety, świętość tej górze już dawno została odebrana przez tysiące turystów każdego roku, który chcą zdobyć najwyższy szczyt świata. Nie wszystkim się to udaje. Ciała tych, którzy stracili życie po drodze, zostają pod pokrywą śniegu. Buddysta i były tragarz Mingma Tsiri Sherpa, który był już na Evereście dziesiątki razy, wyrusza w ostatnią wyprawę. Postanawia przeprosić górę za to, że jest nieustannie niepokojona, a przy okazji pragnie sprowadzić ciała zmarłych i należycie je pochować. Film pokazuje, z jak ogromnym niebezpieczeństwem wiąże się taka misja. Poznajemy też dokładnie trasę na sam szczyt góry ze wszystkimi jej etapami. Obraz kolejki chętnych do wejścia na Mount Everest na zawsze zostanie w waszej pamięci. „Kwiat ośmiu gór” (A Flower of Mine), reż. Paulo Cognetti View oEmbed on the source website Paulo Cognettiego możecie kojarzyć bardziej jako pisarza. Ekranizacja jego książki „Osiem gór” okazała się wielkim sukcesem. Teraz jej autor sięga po kamerę i przygląda się życiu ludzi zamieszkujących dolinę wokół Monte Rosa. To miejsce, między Piemontem, doliną Aosty i Szwajcarią, jest spektakularne. Powolna wędrówka tymi szlakami jest ukojeniem dla duszy i ucztą dla oczu. Poznajemy ludzi, którzy uciekli tu od zgiełku. Jak wygląda ich codzienność? Gdzie leży najwyżej położna wegańska restauracja w Alpach? Tego wszystkiego dowiecie się z „Kwiatu ośmiu gór”. Okazuje się jednak, że nawet to nieskażone na pierwszy rzut oka miejsce musi zmagać się ze zmianami klimatu i zaczyna w nim brakować wody. Film staje się więc wędrówką także w jej poszukiwaniu. „Efekt Coriolisa” (The Coriolis Effect), reż. Petr Lom View oEmbed on the source website Petr Lom, autor między innymi filmu „Jestem rzeką, rzeka jest mną”, który mogliście zobaczyć na Millennium Docs Against Gravity kilka lat temu, powraca na festiwal. Spotka się z publicznością po swoim najnowszym dokumencie. Tym razem odwiedza Wyspy Zielonego Przylądka, które są fascynującym miejscem. To właśnie tam rodzą się huragany. Za sprawą tytułowego efektu Coriolisa kierują się na północ, żeby siać spustoszenie. Jak żyje się na targanych wiatrem wyspach? Okazuje się, że to dom dla ludzi niezwykle wytrwałych i pokornych wobec potęgi natury. Obserwujemy ich życie, a Lom, jak zawsze, pokazuje to miejsce z wnikliwością, ale też pogodą ducha. Mimo ciężkich warunków, nikt nie chce opuścić swojego domu. Idealne podsumowuje to lokalny poeta Vasco Martins, mówiąc: „Jesteśmy niewdzięcznymi gośćmi, ale głęboko w sercu, kochamy cię Ziemio i nie chcemy cię opuścić”. Jeśli chcecie poznać zjawisko, o którym może wcześniej nie słyszeliście i zobaczyć jedyny w swoim rodzaju zakątek naszej planety, ten film jest dla was. Pełny program tegorocznego Millennium Docs Against Gravity oraz bilety na 22. MDAG znajdziecie na mdag.pl oraz w festiwalowych kinach we wszystkich siedmiu miastach. Festiwal potrwa od 8 do 19 maja stacjonarnie oraz od 20 maja do 2 czerwca online na mdag.pl.
Oscary 2025. Poznaliśmy wszystkie nominacje – te filmy dokumentalne powalczą o statuetkę
Oscary 2025 zbliżają się coraz większymi krokami. Nareszcie poznaliśmy nominowanych we wszystkich kategoriach. Jak co roku szansę na statuetkę mają też filmy dokumentalne. Zarówno pełnometrażowe, jak i w krótkich wersjach. Oto tytuły, które warto znać.
Spis treści: Oscary 2025 – Najlepszy Film Dokumentalny Oscary 2025 – Najlepszy Krótkometrażowy Film Dokumentalny Kiedy Oscary 2025? Nominacje do Oscarów 2025 były przekładane dwukrotnie. Pierwotnie nominowanych mieliśmy poznać 17 stycznia. Kolejny termin wyznaczono na 19 stycznia. Ostatecznie karty zostały odkryte dopiero cztery dni później – 23 stycznia. Powodem opóźnień były pożary w Los Angeles, gdzie mieszka większość amerykańskiej branży filmowej. Dziś o 14:30 polskiego czasu Akademia Filmowa podała pierwsze nazwiska aktorów i twórców filmowych, którzy mają szanse na najważniejsze nagrody filmowe. W redakcji National Geographic Polska czekaliśmy na ogłoszenie tytułów nominowanych w kategoriach szczególnie bliskim naszym zainteresowaniom. Są to: Najlepszy Film Dokumentalny i Najlepszy Krótkometrażowy Film Dokumentalny. Oto historie, które w minionym roku zyskały największe uznanie Akademii. Oscary 2025 – Najlepszy Film Dokumentalny Nie chcemy innej ziemi (reż. Basel Adra, Rachel Szor) – Dokument nakręcony przez palestyńsko-izraelski kolektyw filmowy pokazuje zniszczenie Masafer Yatta na okupowanym Zachodnim Brzegu przez izraelskich żołnierzy oraz sojusz, jaki tworzy się między palestyńskim aktywistą Baselem i izraelskim dziennikarzem Yuvalem. Dzienniki Black Box (reż. Shiori Itô) – Dziennikarka Shiori Ito prowadzi śledztwo ws. napaści seksualnej na nią samą, próbując oskarżyć znanego przestępcę. Jej poszukiwania ujawniają przestarzałe systemy sądownicze i społeczne Japonii. Sugarcane: rozliczenie z przeszłością (reż. Emily Kassie, Julian Brave NoiseCat) – Film pokazuje kulisy śledztwa w sprawie nadużyć i zaginięć dzieci w szkole z internatem dla Indian wywołuje poruszenie w pobliskim Rezerwacie Sugarcane. Wojna porcelanowa (reż. Brendan Bellomo Slava Leontyev) – Ukraińscy artyści Slava, Anya i Andrey decydują się zostać w ojczyźnie. Odnajdując piękno pośród zniszczenia, pokazują, że chociaż łatwo jest wzbudzić strach u ludzi, trudno jest zniszczyć ich pasję do życia. Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu (reż. Johan Grimonprez) – Jazz i dekolonizacja splatają się w zapisach wydarzeń z czasów zimnej wojny, kiedy to muzycy Abbey Lincoln i Max Roach wkroczyli na salę obrad Rady Bezpieczeństwa ONZ na znak protestu przeciwko morderstwu Patrice'a Lumumby. Oscary 2025 – Najlepszy Krótkometrażowy Film Dokumentalny Death by Numbers (reż. Kim A. Snyder) – Cztery lata po tym, jak została postrzelona z karabinu AR-15 w szkole średniej, Samantha Fuentes mierzy się z egzystencjalnymi pytaniami o nienawiść i sprawiedliwość, przygotowując się do konfrontacji z napastnikiem. I Am Ready, Warden (reż. Smriti Mundhra) – John Henry Ramirez, skazany za morderstwo na karę śmierci, podczas pobytu w więzieniu próbuje skontaktować się z synem swojej ofiary, jednocześnie przygotowując się do pożegnania z rodziną. Incident (reż. Bill Morrison) – Rekonstrukcja policyjnej strzelaniny w Chicago z 2018 r. Zdarzenie i jego bezpośrednie następstwa odtworzono w formie zsynchronizowanego montażu na podzielonym ekranie na podstawie różnych źródeł, w tym monitoringu, kamer CCTV, kamer na desce rozdzielczej i kamer noszonych na ciele. Instruments of a Beating Heart (reż. Ema Ryan Yamazaki) – Pierwszoklasiści z publicznej szkoły podstawowej w Tokio stają przed wyzwaniem na ostatni semestr: mają wykonać „Odę do radości” podczas ceremonii przyjęcia nowych uczniów. Ayame, która często ma problemy z nadążaniem za grupą, jest zdeterminowana, aby zagrać na jednym z głównych instrumentów, wielkim bębnie. Pierwsza dziewczyna w orkiestrze (reż. Molly O'Brien) – Opowieść o pionierskiej artystce Orin O'Brien i jej kontrabasie. Kiedy Oscary 2025? Tegorocznych laureatów Oscarów poznamy 97. ceremonii wręczenia Oscarów, która odbędzie się w nocy z 2 na 3 marca 2025 roku, w Dolby Theatre w Ovation Hollywood w Los Angeles. Gospodarzem gali będzie Conan O’Brien. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Katastrofa ekologiczna odebrała dzikość Odrze. Jaką ją przywrócić?
Niespełna dwa lata temu miliony Polaków z niepokojem patrzyło, jak Odrę dotyka katastrofa ekologiczna. Co dokładnie działo się na rzece i czy można było tego uniknąć? I wreszcie: czy Odra odzyska swoją dzikość?
W tym artykule: Katastrofa ekologiczna na Odrze Jak pomóc polskim rzekom? „Przynoszę Ci dzikość” na Millenium Docs Against Gravity Postępujący rozwój cywilizacyjny niesie ze sobą wiele dobrodziejstw dla cywilizacji. Wynalazki XXI wieku zrewolucjonizowały kluczowe dziedziny nauki, w tym np. medycynę. Nie możemy być jednak obojętni wobec drugiej strony medalu. Zarówno ludzkość, jak i nasza planeta stają w obliczu coraz większej liczby zagrożeń. Jeszcze kilka lat temu termin „katastrofa ekologiczna” wydawał nam się w Polsce odległy pod względem czasowym i geograficznym. Do czasu. Katastrofa ekologiczna na Odrze Latem 2022 r. Odra – druga pod względem długości rzeka w naszym kraju – doświadczyła masowego wymierania ryb, bobrów i innych dzikich zwierząt. Na polskim odcinku rzeki wyłowiono wówczas ponad 100 ton martwych ryb. Jako że Odra jest naturalną granicą Polski i Niemiec, problem dotknął również naszych zachodnich sąsiadów. Niemcy wyłowili kolejne 35 ton śniętych ryb. Media nie tylko w Polsce obiegła wtedy wiadomość, że woda w rzece najprawdopodobniej została zatruta. Inne teorie mówiły, że skutkiem masowej śmiertelności zwierząt wodnych są wysokie temperatury. Przez wiele miesięcy politycy i badacze z Polski i Niemiec próbowali ustalić, co stało za wymieraniem dzikich zwierząt. W zbieranych próbkach pojawiała się między innymi rtęć. Pomiary wskazywały też na duże ilości soli w wodzie. Dopiero w lutym 2023 r. w raporcie JRC Komisji Europejskiej ogłoszono, że „bezpośrednią przyczyną katastrofy ekologicznej w rzece Odrze były toksyny prymnezyny z alg Prymnesium parvum”. Jak pomóc polskim rzekom? Polacy krytycznie ocenili działania ówczesnego rządu wobec obumierania ekosystemów rzeki. Jak wynika z sondaży, ponad 60% ankietowanych „nie pochwala reakcji rządu na katastrofę ekologiczną na Odrze”. Dramatyczna sytuacja sprzed dwóch lat rzuciła nowe światło na zły stan polskich rzek. Do dziś wybrzmiewa pytanie: czy tej katastrofy można było uniknąć, a przynajmniej ograniczyć jej skutki? W rozmowie z serwisem Dzikie Życie Robert Wawręty, wiceprezes Towarzystwa na rzecz Ziemi oraz ekspert zajmujący się sprawami gospodarki wodnej i energetyki, przyznał, że pomocny byłby automatyczny monitoring rzek i odprowadzanych do niej zanieczyszczeń. Niestety, jak na razie w Polsce takie monitoringu nie ma. – Od wielu lat likwidowane są kolejne punkty pomiarów temperatury wody [...] Przykładowo spośród 12 takich punktów działających nad Odrą obecnie funkcjonuje już tylko jeden, tuż przed Zalewem Szczecińskim. [...] Kolejne błędy to proceder wydawania pozwoleń wodnoprawnych i zintegrowanych bez uwzględnienia zmienności przepływów rzeki, jej temperatury, skumulowanego efektu zanieczyszczeń z innych źródeł oraz konieczności prowadzenia przyzwoitego monitoringu zrzucanych ścieków. Nikt nie myśli o tym, że rzeka ma swoją ograniczoną pojemność i skumulowany efekt zrzutu zanieczyszczeń z wielu źródeł może być dla niej zabójczy – mówi ekspert. „Przynoszę Ci dzikość” na Millenium Docs Against Gravity Zdjęcia śniętych ławic ryb słusznie niepokoiły internautów. Trudno było uwierzyć, że katastrofa ekologiczna dzieje się naszych oczach. I to na jednej z najdłuższych rzek w kraju, przepływającej przez cztery województwa oraz Wrocław. Rzeki, w tym Odra, są niezwykle ważne dla gospodarki, środowiska naturalnego i życia codziennego w Polsce. Odpowiednie zarządzanie nimi i ochrona są kluczowe dla zapewnienia zrównoważonego rozwoju kraju. Dramat Odry osobiście dotknął także wiele osób. Jedną z nich jest muzyk Michał Zygmunt. Aby symbolicznie oddać rzece straconą dzikość, przepłynął drewnianą łodzią 1300 km. Towarzyszyli mu Dyba Lach i Adam Lach, a efektem ich wspólnej 40-dniowej podróży jest intymny film dokumentalny „Przynoszę Ci dzikość”. Czym jest wolność dla rzek, a czym dla ludzi? Czy te doświadczenia się przeplatają? Jaka czeka nas przyszłość? Jak odzyskać równowagę w życiu z naturą? To tylko niektóre z pytań, jakie zostają w głowie po seansie. Film „Przynoszę Ci dzikość” będzie miał swoją premierę 11 maja o godz. 16:00 w warszawskim kinie Kinoteka. Poniżej daty pozostałych seansów: Warszawa 12 maja godz. 18:30 w Kinie Iluzjon 14 maja godz. 14:45 w Kinotece 16 maja godz. 16:00 w Kinie Atlantic 19 maja godz. 12:30 w Kinie Iluzjon Poznań 14 maja godz. 16:45 w Kinie Muza 18 maja godz. 12:00 w Kinie Muza Gdynia 16 maja godz. 20:30 w Gdyńskim Centrum Filmowym Wrocław 17 maja godz. 19:00 DCF 19 maja godz. 11:15 DCF Katowice 19 maja godz. 18:00 w Kinie Światowid Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Rzeka jako osoba? To udało się w Nowej Zelandii i Indiach. Czy nasza Odra też uzyska osobowość?
Coraz więcej rzek na świecie uzyskuje osobowość prawną. Czy doczekamy się tego, że i polska rzeka Odra będzie traktowana jak osoba?
W tym artykule: Rzeka Whanganui jako pierwsza została osobą Inne przykłady osobowości prawnej przyrody Czy rzeka Odra uzyska osobowość prawną? Millennium Docs Against Gravity 2024 „Nadanie Odrze osobowości prawnej oznacza, że zyskałaby zdolność sądową, a zatem mogłaby stać się stroną postępowania. Obecnie Odra nie posiada swojej reprezentacji, nikt nie może zająć stanowiska w jej sprawie, i nikt nie może podjąć się jej obrony” – piszą aktywiści na stronie „Apelujemy o uznanie Odry za osobę prawną”. Pod apelem podpisało się ponad 14 tys. osób. Jak rzeka może zostać osobą? M.in. o tym opowiada film „Jestem rzeką, rzeka jest mną” (I Am The River, The River Is Me, reż. Petr Lom). W 2017 roku rzeka Whanganui w Nowej Zelandii – jako pierwsza na świecie – uzyskała osobowość prawną. Rzeka Whanganui jako pierwsza została osobą Whanganui to jedna z najdłuższych rzek w Nowej Zelandii. Mierzy blisko 300 km. Nowozelandzcy Maorysi starali się o nadanie rzece wyjątkowego statusu od 1873 roku. Uznają ją za żywą istotę i swojego przodka. Odzwierciedla to porzekadło w ich języku: „Ko Au Te Awa, Ko Te Awa Ko Au”. Czyli właśnie „Jestem rzeką, rzeka jest mną”. Jednym z bohaterów filmu pod tym tytułem jest przywódca plemienia Maorysów – Ned Tapa. Podczas spływu kajakowego rzeką opowiada o więzi, jaka łączy z nią jego lud. – Jesteśmy niepodzielni, powiązani ze sobą – mówi. Maorysi identyfikują się nie tylko poprzez imiona i nazwę plemienia, ale też poprzez nazwę swojej góry i rzeki. Przebywanie nad wodą i na wodzie przywraca Maorysom równowagę, odnawia ich mauri – niewidzialną siłę życiową. 15 marca 2017 roku Whanganui uzyskała osobowość prawną. Dotyczy ona wszystkich jej części fizycznych (a więc np. dopływów) i metafizycznych (wierzeń z nią związanych). Maorysi i rząd Nowej Zelandii wyznaczają po jednym jej opiekunie. Na rzece wciąż można budować elektrownie wodne i realizować inne projekty komercyjne. Wymaga to jednak zgody opiekunów. – Nie jesteśmy właścicielami rzeki. My tylko jej pilnujemy – podkreśla Ned Tapa. Efekty to jego zdaniem m.in. znaczna poprawa czystości wody w Whanganui. Inne przykłady osobowości prawnej przyrody Whanganui nie była pierwszym fragmentem przyrody uznanym za osobę. Precedens miał miejsce w 2014 r., również w Nowej Zelandii. Wówczas osobowość prawną zyskał teren znany wcześniej jako park narodowy Te Urewera. Po maorysku oznacza to „spalonego penisa”. Od 2017 r. status osoby uzyskały inne obszary. Oto przykłady: nowozelandzka góra Taranaki, rzeki Ganges i Jamuna w Indiach, rzeka Magpie w Kanadzie, dorzecze rzeki Atrato w Kolumbii. To zachęciło organizatorów podobnych inicjatyw na całym świecie. – Dbajcie o swoją wodę dla siebie i dla swoich dzieci. Posłuchajcie swojej rzeki, nawiążcie z nią kontakt – apeluje Ned Tapa. Czy rzeka Odra uzyska osobowość prawną? W lipcu 2022 roku pierwsi wędkarze zaobserwowali, że w Odrze znajdują śnięte ryby. Martwych zwierząt codziennie było coraz więcej. Odrę dotknęła katastrofa ekologiczna na niespotykaną wcześniej skalę. Zginęło ponad 360 ton ryb. „Sytuacja na rzece pogarszała się latami. Już w 2015 roku informowano o alarmującym tempie wzrostu zanieczyszczenia rzeki. Niestety, wciąż nie podjęto działań w celu zapewnienia rzece potrzebnej ochrony prawnej” – czytamy na stronie Osoba Odra. Dlatego powstała inicjatywa, by Odrę uznać za osobę prawną. Jakie byłyby tego konsekwencje? Rzeka uzyskałaby „prawa do czynności prawnych i reprezentacji podobnych do tych, które należą się osobie nieletniej, albo nieprzytomnej, która nie może bronić się sama”. Nadal jednak moglibyśmy z niej korzystać, podobnie jak mieszkańcy Nowej Zelandii. Millennium Docs Against Gravity 2024 Film „Jestem rzeką, rzeka jest mną” będzie można premierowo zobaczyć w podczas festiwalu Millennium Docs Against Gravity. To już 21. edycja największego polskiego festiwalu filmowego. Odbędzie się on w dniach 10–19 maja 2024 r. w kinach w 8 polskich miastach (Warszawa, Wrocław, Gdynia, Poznań, Katowice, Łódź i Bydgoszcz) oraz od 21 maja do 3 czerwca online na mdag.pl. „National Geographic Polska" jest patronem medialnym festiwalu Millennium Docs Against Gravity.
W tym kraju sauna to świętość. To mistyczny rytuał i jeden z ważniejszych elementów kultury
Sauna jako miejsce najbardziej intymnych rozmów i zwierzeń. „Siostrzeństwo świętej sauny” to niezwykły film o kobietach, które odnalazły swoją bezpieczną przestrzeń w mistycznym i rozgrzanym świecie, w którym swój wstyd zostawia się na zewnątrz.
W tym artykule: Sauna jako mistyczna przestrzeń do refleksji To opowieść o sile kobiet i siostrzeństwa Festiwal Millenium Docs Against Gravity od 12 maja w wybranych kinach Sauna to jeden z najważniejszych elementów kultury Estonii. Chociaż dziś to tylko miejsce wypoczynku i relaksu, w dawnych czasach pobyty w saunie miały wymiar również symboliczny i rytualny. To w saunach na świat przychodziły dzieci, a ludzie u kresu życia spędzali tu swoje ostatnie chwile. To ciemne i ekstremalnie gorące pomieszczenie było początkiem i końcem, życiem i śmiercią. Sauna jako mistyczna przestrzeń do refleksji „Siostrzeństwo świętej sauny” w reżyserii Anny Hints to dokument opowiadający o grupie kobiet, które kilka razy w roku zostawiają wszystko za sobą i udają się w głąb lasu, nad jezioro na południu Estonii. Czeka tam na nie tradycyjna drewniana sauna dymna. To wyjątkowy rodzaj sauny, który wywodzi się z regionu Võru i znajduje się na liście niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Większość filmu jesteśmy wraz z kobietami zamknięci w małym i ciemnym pomieszczeniu. Praca kamery pozwala poczuć piekielnie wysoką temperaturę panującą w środku. Debiutująca reżyserka postawiła w filmie na opowieść poprzez cielesność i nagość, ale także pokazanie tradycyjnych obrzędów. Na zdjęciach widzimy uderzenia brzozowymi witkami o nagie plecy, polewanie ciała zimną wodą oraz nacieranie solą. Wszystkiemu towarzyszą wypowiadane słowa, które brzmią niczym pradawne zaklęcia. To opowieść o sile kobiet i siostrzeństwa Na pierwszy rzut oka wydaje się, że jest to prosta historia, która ukazuje pewne lokalne praktyki w odległym kraju bałtyckim. Hints szybko nie pozostawia złudzeń, że to opowieść o sile kobiet i pewnym poczuciu kobiecej solidarności. Bohaterki filmu żartują sobie z mężczyzn i prowadzą luźne dyskusje o swojej rodzinie i trudach macierzyństwa. Pojawiają się jednak i trudne tematy, takie jak gwałt i poronienie. To wciąż nieodkryty skarb! Estońskie wyspy są fascynujące Największą i najpopularniejszą estońską wyspą jest Sarema, ale warto pamiętać o pozostałych 1500... Poczucie bliskości i klaustrofobicznej przestrzeni sprawia, że widz może poczuć nie tylko temperaturę panującą w saunie, ale również cały wachlarz emocji, który towarzyszy kobietom podczas poszczególnych opowieści. A wraz ze spływającym potem, w saunie spływają również rozterki i cierpienia. Reżyserka zwykłe spotkanie pokazała w sposób mistyczny i w znakomitym stylu skłania do refleksji nad tym, czym jest współczesna kobiecość. Festiwal Millenium Docs Against Gravity od 12 maja w wybranych kinach Anna Hints zdobyła za film nagrodę za reżyserię na festiwalu Sundance. „Siostrzeństwo świętej sauny" będzie można premierowo zobaczyć w podczas festiwalu Millennium Docs Against Gravity. Jubileuszowa 20. edycja największego polskiego festiwalu filmowego odbędzie się w dniach 12–21 maja w kinach w 8 polskich miastach (Warszawa, Wrocław, Gdynia, Poznań, Katowice, Łódź, Bydgoszcz i Lublin) oraz od 23 maja do 4 czerwca online na mdag.pl. Niezapomnianym filmowym podróżom będą tradycyjnie towarzyszyły spotkania z twórcami i bohaterami oraz debaty wokół ważnych tematów zaprezentowanych na ekranie. W tym roku po raz pierwszy powstanie także „safe space" – inkluzywna przestrzeń do rozmów o psychologii oraz seksualności w warszawskiej Kinotece. Będą się tam także odbywały dyżury psychologiczne dla wszystkich osób, które w szczególny sposób poczuły się dotknięte przez festiwalowe filmy. Hasło tegorocznej edycji MDAG brzmi „Nie bądź obojętny_a” i odwołuje się do słynnych słów Mariana Turskiego, które stały się także hasłem obchodów 80. rocznicy wybuchu powstania w getcie warszawskim organizowanych przez Muzeum POLIN. Te słowa korespondują z misją Millennium Docs Against Gravity oraz prezentowanym na festiwalu od lat programem filmowym. To wyraz wartości, które towarzyszą festiwalowi od początku istnienia – uważności i wrażliwości na otaczających nas ludzi. „National Geographic Polska" jest patronem medialnym festiwalu Millennium Docs Against Gravity. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Co zrobiliśmy z naszym źródłem życia? Film „Rzeka” już w kinach
„Rzeka” to niezwykła opowieść o relacji człowieka z naturą. Film dokumentalny w reżyserii Jennifer Podeem zabiera nas do świata, w którym możemy na własne oczy zobaczyć, jak kluczowe są rzeki dla naszej planety. Niestety, ludzkość od lat próbuje zniszczyć to źródło życia.
W tym artykule: Film „Rzeka” to niezwykła opowieść o spotkaniu człowieka z naturą Ludzie z rzek uczynili swoich poddanych Polska premiera odbędzie się już 10 lutego tego roku Woda pojawiła się na Ziemi już kilka miliardów lat temu i od tego czasu jest twórcą życia na naszej planecie. Ponad 70% globu jest pokryte wodą, a szczególnie miejsce w hydrosferze zajmują rzeki. Są niczym żyły i tętnice Ziemi, które umożliwiają wszystkim istotom przetrwanie. „Rzeka” w reżyserii Jennifer Podeem to zachwycająca audiowizualna opowieść o spotkaniu człowieka z naturą. Film „Rzeka” to niezwykła opowieść o spotkaniu człowieka z naturą Film dokumentalny zabiera nas w podróż przez 39 krajów świata. Z lotu ptaka możemy podziwiać wspaniały świat przyrody i płynąć z nurtem dużych i małych oraz spokojnych i nieprzewidywalnych rzek. Tej przygodzie towarzyszy muzyka Australijskiej Orkiestry Kameralnej, która wykonuje dzieła m.in. Bacha, Johnny’ego Greenwooda oraz Radiohead. Postrzeganie rzek zmieniało się w ciągu tysięcy lat istnienia naszego gatunku. Dawniej ludzie czcili je niczym bogów oraz doceniali ich znaczenie. To właśnie nad rzekami powstawały pierwsze osady, a ludzie w sposób racjonalny korzystali z naturalnych zasobów Ziemi. Tam, gdzie płynęła rzeka, powstawała cywilizacja. Widać to nawet współcześnie. Woda płynie przez wszystkie największe miasta świata i to właśnie dzięki niej ludzie byli w stanie się rozwijać. Ludzie z rzek uczynili swoich poddanych Tam, gdzie ziemia była jałowa, ludzie uczynili ją zdatną do uprawiania. To właśnie dzięki rzekom ludzie dostarczyli wodę w regiony, które przez lata były niezdatne do życia. Największe rzeki w Polsce – jak jest najdłuższa, a jaka najgłębsza polska rzeka? Największe rzeki w Polsce nie są tak imponujące, jak światowi giganci. W tej kategorii, niepodzielnie rządzi Nil, który osiąga 6853 km, a tuż za nim plasuje się Amazonka, mierząca 6437 km... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/najwieksze-rzeki-w-polsce-jak-jest-najdluzsza-a-jaka-najglebsza-polska-rzeka-fot-getty-images-2108e73.jpg" width="938" height="629" alt="Największe rzeki w Polsce – jak jest najdłuższa, a jaka najgłębsza polska rzeka? (fot. Getty Images)" title="Największe rzeki w Polsce – jak jest najdłuższa, a jaka najgłębsza polska rzeka? (fot. Getty Images)" /> Jednak z czasem ludzkość postanowiła zawłaszczyć sobie rzeki. Z dawnego boga uczyniliśmy swojego poddanego. Zaczęliśmy budować tamy i ingerować w ten płynny świat. Niestety, tam gdzie jedni się bogacą, tracą inni. Twórcy filmu pokazują symboliczne, a jednak prawdziwe, zdjęcia wyschniętych, a czasem zatrutych rzek. W niektórych regionach wraz z wodą płyną odpady. Ingerencja w naturalne zasoby sprawia, że coraz więcej regionów na świecie zmaga się z suszą. Zaburzając cykl hydrologiczny, doprowadzamy do powolnej, lecz wciąż przyspieszającej zagłady. Polska premiera odbędzie się już 10 lutego tego roku „Rzeka” rozpoczyna się od cytatu wiersza W.H. Audena „Tysiące ludzi żyło bez miłości, ale żaden nie przeżył bez wody”. Ta refleksja towarzyszy nam w każdej minucie filmu, ale twórcy chcieli, żeby została z nami na długo po końcowych napisach. Nie można bowiem zapomnieć o tym, że nasze działania dzisiaj będą miały wpływ na przyszłe pokolenia. Tego, co raz utracimy, możemy już nigdy nie odzyskać. Naukowcy się tego nie spodziewali. Pod antarktycznym lądolodem odkryto rzekę o długości 460 km Rzeka płynie pod powierzchnią lądolodu w zachodniej części Antarktydy. Naukowcy twierdzą, że w jej obecność przyspiesza topnienie pokrywy lodowej. „Rzekę” tworzyli wybitni ludzie kina. Oprócz znakomitego scenariusza napisanego przez Jennifer Peedom i Roberta Macfarlane’a, mamy również głos lektora, którego użyczył Willem Dafoe. To właśnie amerykański aktor z rozwagą i spokojem prowadzi nas swoją narracją przez całą poruszającą i zapierającą dech w piersiach historię. Nic dziwnego zatem, że film zdobył już dwie nagrody AACTA za najlepszą muzykę oryginalną w filmie i najlepszy film dokumentalny w 2021 roku. Polska premiera filmu odbędzie się 10 lutego 2023 roku. „Rzeka” bierze również udział w 20. edycji festiwalu Millennium Docs Against Gravity, który odbędzie się 12–21 maja 2023 roku. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Filmy o snowboardzie – TOP10 produkcji, które wciągną Cię w świat snowboardu
Efektowny i nieco ekstremalny charakter tego sportu nie umyka uwadze filmowców. Zastanawiasz się, na jakie tytuły warto zwrócić uwagę? Poniżej znajdziesz zestawienie obejmujące najciekawsze i najbardziej inspirujące filmy o snowboardzie.
W tym artykule: „Siła przetrwania” (2017) „Na desce” (2011) „Jeremy Jones' Deeper” (2008) „Nipple Deep” (2014) „That's it, that's all” (2008) „Afera poniżej zera” (2001) „Cloud 9” (2014) „Snowboarder” (2003) „The art of fly – sztuka latania” (2011) „Roadless” (2019) Nie ulega wątpliwości, że snowboard to jeden z najbardziej efektownych sportów zimowych. Karkołomne ewolucje, zawrotna prędkość, zjazd w miejscach, które wydają się być ostatnimi, jakie można wybrać – nic dziwnego, że na popisy profesjonalnych snowboardzistów patrzymy z zapartym tchem. Czy filmy o snowboardzie są potrzebne? Oczywiście, że tak, a przemawia za tym kilka istotnych kwestii. Po pierwsze, filmy dokumentalne o snowboardzie stanowią potężną dawkę motywacji dla osób, które szukają sensu w tym, co robią. Jazdę na desce można potraktować jako okazjonalne hobby, ale historia najbardziej utalentowanych snowboardzistów pokazuje, że „zajawka” może być też sposobem na życie. Po drugie, tego typu produkcje zawierają w sobie masę inspiracji. Bądźmy szczerzy, w realnym świecie niezbyt często (o ile w ogóle) mamy szansę podziwiać wyczyny najlepszych. Po trzecie, filmy o snowboardzie (fabularne i dokumenty) po prostu świetnie się ogląda. Taki jest przecież nadrzędny cel produkcji filmowych – mają zapewniać solidną porcję rozrywki i produkcje sportowe, które poruszają tematykę jazdy na „parapecie”, znakomicie spełniają to założenie. Jak jeździć na snowboardzie [Poradnik Travelera] Jak jeździć na snowboardzie? Czy zacząć od nart czy od deski? O jakim sprzęcie i akcesoriach pamiętać? Na pytania o naukę jazdy na snowboardzie odpowiada nasz ekspert Michał Starkowski, w.. „Siła przetrwania” (2017) Zaczynamy od filmu fabularnego, który warto obejrzeć choćby po to, by uświadomić sobie, że sporty ekstremalne mają także ciemną stronę. Eric LeMarque Jest snowboardzistą, który nie potrafi żyć bez płynącej w żyłach adrenaliny. Szukając mocnych wrażeń na stoku, całkowicie ignoruje ostrzeżenie o zbliżającej się burzy śnieżnej. Wyziębiony, głodny i spragniony musi stawić czoła siłom przyrody w nierównej walce o własne życie. Film opowiada prawdziwą historię Erica LeMarque – amerykańskiego hokeisty francuskiego pochodzenia, który po zakończeniu profesjonalnej kariery sportowej zainteresował się jazdą na desce. W pierwszoplanową rolę wcielił się Josh Hartnett. „Na desce” (2011) Kolejna fabularna propozycja w naszym zestawieniu. „Na desce” spodoba się nie tylko miłośnikom filmów o tematyce sportowej, ale także wszystkim, którzy lubią odprężyć się przy dobrej komedii romantycznej. Główną bohaterką tej produkcji jest Kim – 19-letnia była skateboarderka, która aby wesprzeć finansowo swojego ojca musi pracować w barze. Nie jest to zajęcie jej marzeń, a i zarobki nie zachęcają do tego, żeby wiązać z tą posadą jakiekolwiek plany. Niespodziewanie Kim otrzymuje pracę w alpejskim kurorcie. Początkowo nie odnajduje się w nowym środowisku, ale szybko odkrywa, że na snowboardzie radzi sobie tak samo dobrze, jak na deskorolce. Odtwórczynią głównej roli jest Felicity Jones. Z całą pewnością nie jest to najbardziej motywująca produkcja w całym zestawieniu, ale nie taka jest rola tego filmu. „Na desce” to tytuł, który ma przede wszystkim odprężyć i z tej funkcji wywiązuje się znakomicie. „Jeremy Jones' Deeper” (2008) Przechodzimy do filmów dokumentalnych. Nasza pierwsza propozycja w tej kategorii to „Jeremy Jones' Deeper” – pierwsza część trylogii „Deeper, Faster, Higher”. Jeremy Jones i jego towarzysze przenoszą widzów do najbardziej ekstremalnych miejscówek, gdzie nie docierają nawet helikoptery. Jak dobrać deskę snowboardową? Praktyczne wskazówki na co warto zwrócić uwagę Sporty zimowe zyskują coraz większą popularność. O ile narciarstwo zjazdowe wciąż jeszcze króluje na polskich stokach, to należy wyraźnie zaznaczyć, że coraz więcej miłośników biał... W filmie jest wszystko, czego do szczęścia potrzebuje każdy miłośnik mocnych wrażeń: dziewicze tereny, jazda na krawędzi absurdalnego ryzyka, długie wędrówki z dala od jakiejkolwiek cywilizacji i nocowanie w miejscach, w których panuje ekstremalnie niska temperatura. Ta produkcja pozwala widzom wejść w buty profesjonalnego snowboardzisty, który mierzy się z największym wyzwaniem w swojej dotychczasowej karierze. „Nipple Deep” (2014) Kolejny świetny dokument w naszym rankingu to „Nipple Deep”, film autorstwa True Color Films wyprodukowany we współpracy z marką Red Bull Media House. To produkcja dla wszystkich, którzy kochają jazdę na desce po świeżym puchu, bez względu na to, czy najlepiej odnajdują się na ogromnych skoczniach w snowparkach czy na stromych stokach. W tej produkcji, filmowcy z True Color Films zabierają nas w podróż do najwspanialszych zimowych krain. Jest tam dosłownie wszystko – od ulicznych miejscówek jibbingowych, przez efektowne snowparki i half-pipe'y, aż po stoki i strome ściany. „Nipple Deep” to kompletny obraz snowboardowej kultury. „That's it, that's all” (2008) Nowe miejsca, nowe triki, nowe spojrzenie na snowboarding – właśnie do takiego świata przenosi widzów film wytwórni Brain Farm Digital Cinema. Jeżeli szukasz mocnych wrażeń i solidnej porcji inspiracji, ten tytuł jest właśnie dla ciebie. W tej głośnej produkcji Travis Rice wraz ze swoją drużyną marzeń odwiedza najlepsze snowboardowe lokalizacje na całym świecie. 60 minut nieustającej akcji w zimowej scenerii, niesamowite krajobrazy i ewolucje, w które aż trudno uwierzyć. Nie ulega wątpliwości, że „That's it, that's all” to tytuł, który wyznaczył nowe standardy w dziedzinie sportowych produkcji dokumentalnych, poruszających tematykę snowboardingu. „Afera poniżej zera” (2001) Mocne filmy dokumentalne podniosły wam poziom adrenaliny we krwi? Wróćmy więc na chwilę do lekkich produkcji fabularnych, w których snowboarding jest tłem dla właściwej fabuły. Kolejny film, który chcemy wam zaproponować, to „Afera poniżej zera”, czyli tytuł wywołujący skrajne emocje – jedni go uwielbiają, inni nienawidzą. Rick, Luke, Anthony i Pig Pen uwielbiają szaleństwo na stoku. Każdą wolną chwilę spędzają z butami wpiętymi we wiązania deski, a wieczory spędzają w towarzystwie pięknych kobiet. Wszystko co dobre musi jednak mieć swój koniec. Gdy umiera założyciel miasta, w którym mieszka grupa przyjaciół, jego syn postanawia zmienić urokliwą miejscowość na Alasce w popularny kurort, który przyciągnie turystów z całej Ameryki. W filmie zobaczymy kilka znanych postaci, wśród których należy wymienić przede wszystkim Zacha Galifianakisa i Willa Garsona. Na ekranie pojawia się też plejada znakomitych snowboardzistów. „Cloud 9” (2014) Kolejna produkcja fabularna w naszym zestawieniu. Nie tak lekka, jak poprzednie, ale za to z solidną porcją inspirujących momentów. „Cloud 9” opowiada historię ambitnej snowboardzistki Kayli. Młoda dziewczyna w jednej chwili traci wszystko, co jest dla niej ważne. Zostaje wydalona ze swojej drużyny, ale zamiast poddać się, prosi o pomoc Willa – byłego mistrza snowboardingu, którego karierę przerwała poważna kontuzja. Ich współpracę trudno określić jako łatwą. Nowy trener prowadzi Kaylę twardą ręką, natomiast jego podopieczna stara się go zmotywować do walki z towarzyszącym mu zwątpieniem. Na pierwszym planie zobaczymy Dove Cameron i Luke'a Benwarda. „Snowboarder” (2003) Ostatnia produkcja fabularna w zestawieniu. Ostatnia, ale z całą pewnością nie najgorsza. „Snowboarder” to inspirujący tytuł, który udowadnia, że nie ma rzeczy niemożliwych. Snowboardzista wpadł na lawinę. Udało mu się nagrać całą sytuację 25-letni Maurice Kervin z Denver w stanie Kolorado od kilku lat pokazuje na Instagramie swoje solowe wycieczki w góry. Amerykanin wybiera rzadziej uczęszczane szlaki i zjeżdża z nich na nartach... 18-letni Gaspard pracuje w sklepie, a w wolnych chwilach jeździ na snowboardzie. Umiejętności szlifuje przy wsparciu swojego szefa, który jest byłym trenerem tej dyscypliny. Pewnego dnia chłopak spotyka Josha Atterssena – mistrza snowboardingu. Sportowiec namawia Gasparda na przeprowadzkę do Gstaad, gdzie miałby go trenować. 18-latek nie wierzy, że może osiągnąć sukces, ale postanawia zaryzykować. Wkrótce okazuje się, że Atterssenowi nie chodzi o bezinteresowną pomoc. „The art of fly – sztuka latania” (2011) Na zakończenie mamy dla was dwa świetne dokumenty. Pierwszy to „The art of fly – sztuka latania”. Travis Rice wraz z grupą przyjaciół na nowo ustanawiają definicję tego sportu. Niewiarygodne ewolucje wykonywane z dala od wyznaczonych szlaków, dziewicze stoki i efektowne triki – to wszystko stanowi gwarancję mocnych wrażeń. „Roadless” (2019) Zestawienie zamyka „Roadless”. W tym dokumencie Bryan Iguchi, Travis Rice i Jeremy Jones wyruszają do najdzikszych ostępów Wyoming. W trakcie 10-dniowej wyprawy, mała grupa najbardziej cenionych riderów pierwszy raz łączy siły, by odnaleźć nieokiełznane, dziewicze miejsca. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
„Wulkan miłości” to film o uczuciu gorącym jak lawa oraz flircie z życiem i śmiercią [RECENZJA]
„Wulkan miłości” to niezwykle poruszająca historia pary naukowców, których połączyła miłość do nauki. Dokument opowiada o życiu Maurice’a i Katii Kraftt, francuskich wulkanologów, którzy zginęli w 1991 roku w wyniku erupcji japońskiego stratowulkanu Unzen.
W tym artykule: Historia miłości zapisana na kliszach i krawędziach wulkanów „Wulkan miłości” to historia najsłynniejszej pary wulkanologów W konfrontacji z naturą nie mamy szans Poznają się w Strasbourgu. On jest nieco porywczy i goni za tym, co nieuchwytne i przemijające. Ona jest rozsądna i bardziej przyziemna, ale pełna pasji. Nić porozumienia odnajdą w wulkanach, które są dla nich pierwszą i najważniejszą miłością. W 1970 roku Katia i Maurice wezmą ślub i tak rozpocznie się ich poliamoryczny związek, w którym para będzie flirtowała zarówno z życiem, naturą i ziemią, ale i ogniem i śmiercią. Historia miłości zapisana na kliszach i krawędziach wulkanów „Wulkan miłości” w reżyserii Sary Dosa to wyjątkowy film o najsłynniejszej parze wulkanologów. Amerykanka zebrała wideotekę francuskiego małżeństwa naukowców. Poprzez znakomity montaż stworzyła wybitny dokument, który pokazuje ekscentryczne życie wulkanologów. Byli oni obecni z kamerą przy 150 erupcjach wulkanów na całym świecie. Od samego początku Dosa buduje napięcie i wskazuje nam, jakie będzie zakończenie tej historii, które przecież nie jest tajemnicą. Katia i Maurcie zginęli w Japonii – po tym, jak zaskoczyła ich lawina piroklastyczna z wulkanu Unzen. Reżyserka pokazuje nam jednak drogę, która doprowadziła wulkanologów do ostatecznej konfrontacji z żywiołem, który z jednej strony odbiera życie, a z drugiej je daje. O czym doskonale wiedzą państwo Krafft. „Wulkan miłości” to historia najsłynniejszej pary wulkanologów Jednak oglądając zdjęcia, które wykonali Katia i Maurice można dojść do wniosku, że para igra ze śmiercią, rzuca jej wyzwanie. Najbardziej poruszające i zapierające dech w piersiach są sceny, gdy erupcja w spektakularny sposób wypluwa niezwykle gorącą i śmiercionośną lawę, a na krawędzi wulkanu, w ekstazie i podnieceniu, tańczą kochankowie. Filmy o kosmosie, które trzeba obejrzeć – RANKING TOP 15 Każda ekspedycja kosmiczna stanowi niezwykłe wydarzenie, które porusza tłumy. W tym kontekście łatwo można zrozumieć, dlaczego kosmos jest jednym z ulubionych tematów największych reżyse... Ich okres dojrzewania został naznaczony piętnem wojny. Dorastają na gruzach powojennej Alzacji. Te doświadczenia sprawiają, że zaczynają postrzegać świat jako miejsce niebezpieczne i niepewne, a winą za to obarczają ludzi. Właśnie dlatego uciekają w świat natury. Świat, w którym nie ma miejsca na ludzką próżność, gdzie ludzkie marzenia o potędze wydają im się niczym wobec potęgi Ziemi. Maurice opowiada o tym, jak wraz z Katią postanowili zająć się wulkanologią, ponieważ byli rozczarowani ludzkością. – Wulkan jest większy niż człowiek. Czuliśmy, że czegoś takiego nam potrzeba. Czegoś, co przerasta ludzki umysł – mówi Maurice. W konfrontacji z naturą nie mamy szans W ich czasach wulkanologia dopiero zyskuje miano pełnoprawnej dziedziny naukowej. Następuje przełom w badaniach nad tektoniką płyt i dryfem kontynentów. Katia jest geochemiczką, a Maurice geologiem. W 1968 roku wyruszają na Islandię, na swoją pierwszą naukową wyprawę, żeby badać wulkan. Na przeszkodzie nie staje im nawet samochód, który psuł się aż 27 razy. – Kiedy raz się zobaczy erupcję, nie można bez tego żyć. Ma nieokiełznaną moc. W obliczu tych nieopanowanych żywiołów uświadamiamy sobie, że jesteśmy niczym – mówi Katia. I tak zaczyna się pogoń pary za każdym wybuchem aktywnego wulkanu na świecie. Sara Dosa pokazuje w filmie wywiady Katii i Maurice’a, w których opowiadają swoją historię. Gdy jednak reżyserka postanawia zabrać głos, przedstawia ich jako artystów, którzy z wulkanologii uczynili sztukę, która zostaje zapisana na taśmach i kliszach starych kamer i aparatów. Relację francuskich naukowców z naturą Dosa romantyzuje, a w połączeniu z kapitalną muzyką, tworzy spektakularną historię tragicznego romansu. Premiera filmu 19 sierpnia. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
5 seriali dokumentalnych National Geographic do obejrzenia w wakacje na Disney+
Platforma streamingowa Disney+ wystartowała w USA w 2019 r. Polscy internauci mogą z niej korzystać dopiero od czerwca 2022 r. Jednym z kluczowych elementów oferty są produkcje National Geographic. Które seriale dokumentalne obejrzeć w wakacje?
W tym artykule: Seriale dokumentalne National Geographic na Disney+ „Świat według Jeffa Goldbluma” „Weterynarz z powołania” „Atak rekina” „Lata 2000. Dekada, która nas zmieniła” „W poszukiwaniu Boga z Morganem Freemanem” Od lat marka National Geographic kojarzy się z produkcjami popularnonaukowymi. National Geographic Society finansuje przełomowe badania, a o ich efektach i nie tylko o tym można czytać na łamach magazynów oraz na stronach internetowych. To nie tylko odkrycia naukowe, ale też fascynujące relacje z podróży i porady. Seriale dokumentalne National Geographic na Disney+ Porcję inspiracji można również znaleźć w filmach i serialach dokumentalnych. Część najnowszych produkcji National Geographic można było obejrzeć na tegorocznym festiwalu Millenium Docs Againt Gravity. Prawie wszystkie są też już dostępne na Disney+. Popularność seriali dostępnych tylko w internecie trwa od kilku lat i nie zanosi się na to, aby coś miało się na ten temat zmienić. Alternatywą dla komedii i historii kryminalnych są wciągające, rzetelne seriale dokumentalne. Produkcje National Geographic to gwarancja najlepszej jakości. Bez względu na to, czy czeka nas długa podróż pociągiem, czy po prostu lubimy odpoczywać w domu z laptopem – warto umilić sobie czas jednym z seriali dokumentalnych. Oto tytuły cieszące się największym uznaniem: „Świat według Jeffa Goldbluma” Każdy odcinek skupia się na przedmiotach lub temacie, które kochamy i są naszą codziennością – tak jak lody lub trampki. Amerykański aktor Jeff Goldblum w roli prowadzącego odkrywa je na nowo, prowadząc widzów przez świat zaskakujących i ekscytujących powiązań i odkryć, o których nie wiedzieliśmy. Naukowa wiedza jest podawana w przystępny sposób, dlatego serial jest idealną propozycją zarówno dla młodszych, jak i starszych widzów. „Weterynarz z powołania” Dr Michelle Oakley jest jedynym weterynarzem w kanadyjskim Jukonie. Leczy zwierzęta domowe, dzikie i gospodarskie – w zasadzie wszystko, co chodzi na czworakach lub lata. Obowiązki zawodowe łączy z byciem żoną oraz mamą trzech córek. Serial „Weterynarz z powołania” to nie tylko ekskluzywny wgląd w pracę lekarza weterynarii, ale też unikatowa szansa bliższego poznania terytorium Jukonu i zamieszkujących go zwierząt. Misją ratunkową w jaskini Tham Luang żył cały świat. Dokument „Na ratunek” pokazuje jej kulisy „Na ratunek” to jedna z produkcji National Geographic na festiwalu filmów dokumentalnych Millennium Docs Against Gravity. Kiedy i gdzie można zobaczyć ten film? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/misja-ratunkowa-w-jaskini-tham-luang-zyl-caly-swiat-dokument-na-ratunek-pokazuje-jej-kulisy1-97e4c90.jpeg" width="938" height="626" alt="Misją ratunkową w jaskini Tham Luang żył cały świat. Dokument „Na ratunek” pokazuje jej kulisy" title="Misją ratunkową w jaskini Tham Luang żył cały świat. Dokument „Na ratunek” pokazuje jej kulisy" /> „Atak rekina” Lipiec to w National Geographic SharkFest, czyli miesiąc poświęcony rekinom. Na Disney+ znajdziemy specjalną kolekcję produkcji poświęconych tym fascynującym zwierzętom. Czy rzeczywiście są niebezpieczne? Jak rolę odgrywają w oceanach? Twórcy serialu „Atak rekina” zastanawiają się przede wszystkim nad tym, dlaczego liczba ataków tych ryb w ostatnich latach rośnie. Badacze zajmują się przypadkami wzdłuż wybrzeży Ameryki Północnej. Aby odpowiedzieć na intrygujące pytania, wykorzystują między innymi podwodną fotografię oraz archiwalne wiadomości. „Lata 2000. Dekada, która nas zmieniła” Szybko zapominamy od wydarzeniach, którymi żył cały świat. Szczególnie w czasach, kiedy sensacja goni sensację i często czujemy się zagubieni w natłoku informacji. Warto zatem przypomnieć sobie pierwszą dekadę XXI w. Co się wtedy działo? Jak to wpłynęło na nasze postrzeganie świata? O kamieniach milowych początku lat dwutysięcznych opowiadają ich naoczni świadkowie. „W poszukiwaniu Boga z Morganem Freemanem” To jedna z najgłośniejszych produkcji National Geographic ostatnich lat. Niezależnie od naszego wyznania, religia oddziałuje na życie zarówno jednostek, jak i całych społeczności. Choć może się wydawać, patrząc przez pryzmat religijny, że bardzo się różnimy, to w swoich podróżach Morgan Freeman udowadnia, że tak naprawdę wiele nas łączy. W poszukiwaniu Boga aktor odwiedził między innymi Ścianę Płaczu w Jerozolimie, świątynie Majów w Gwatemali i piramidy w Egipcie. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Misją ratunkową w jaskini Tham Luang żył cały świat. Dokument „Na ratunek” pokazuje jej kulisy
„Na ratunek” to jedna z produkcji National Geographic na festiwalu filmów dokumentalnych Millennium Docs Against Gravity. Kiedy i gdzie można zobaczyć ten film?
W tym artykule: National Geographic na Millennium Docs Against Gravity „Na ratunek” to kulisy historycznej misji Historia o bohaterach Millennium Docs Against Gravity to największy festiwal filmów dokumentalnych w Polsce, odbywający się jednocześnie w 8 miastach: Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Katowicach, Poznaniu, Bydgoszczy, Lublinie i Łodzi. Po dwuletniej przerwie spowodowanej pandemią wydarzenie wraca do tradycyjnych majowych dat. Część kinowa 19. edycji festiwalu filmowego rozpoczyna się 13 maja i potrwa ponad tydzień do 22 maja. Od 24 maja do 5 czerwca odbędzie się część online na stronie mdag.pl. National Geographic na Millennium Docs Against Gravity Podczas tegorocznej edycji festiwalu Millennium Docs Against Gravity będzie pokazywanych 5 filmów National Geographic: „Becoming Cousteau” / „Podwodne życie Jacquesa Cousteau” „The Rescue” / „Na ratunek” „The Territory” / „Terytorium” „Fire of Love” / „Wulkan miłości” „McCurry. The Pursuit of Colour” / „McCurry. W pogoni za kolorem” „Na ratunek” to kulisy historycznej misji W 2018 r. niemal cały świat śledził wydarzenia w Tajlandii, gdzie w jaskini Tham Luang grupa 12 małoletnich piłkarzy razem z trenerem przez 10 dni czekała na tytułowy ratunek. Młodzi sportowcy najpierw się zgubili, a następnie wyjście na zewnątrz uniemożliwił im deszcz. Po intensywnych opadach jaskinia została zalana. Na pomoc ruszyli nurkowie z Royal Thai Navy SEALs i US Air Force Special Tactics. Zdobywcy Oscara® E. Chai Vasarhelyi i Jimmy Chin trzymają widzów w napięciu, pokazując kulisy głośnej misji ratunkowej. W dokumencie wykorzystano niepublikowane wcześniej materiały i ekskluzywne wywiady. Różnej jakości nagrania, realizowane na różnych sprzętach, nadaję filmowi dynamiki oraz uwypuklają autentyczność. Widz ma wrażenie, jakby na bieżąco śledził akcję. Z tą różnicą, że pierwszy raz widzimy więcej, niż do tej pory w telewizji czy w Internecie. View oEmbed on the source website Historia o bohaterach Film „Na ratunek” przedstawia historię głównie z perspektywy nurków, bohaterów misji, którzy nie doczekali się jeszcze takiej platformy w mediach. Po sukcesie akcji ratunkowej oczy świata zwróciły się na ewakuowanych z jaskini chłopców. A co działo się w głowach nurków? Jak przygotowywali się do przeprowadzenia jednej z największych tego typu misji w historii? Cichą, choć niebezpieczną, bohaterką filmu jest sama jaskinia Tham Luang. Z dokumentu dowiadujemy się więcej o jej geologii, skomplikowanym układzie korytarzy i towarzyszącym im mitach. Podwodne życie Jacquesa Cousteau. Ostrzeżenia naukowca rozbrzmiewają dziś silniej Jacques Cousteau był światowej sławy badaczem mórz. Zostawił po sobie cenną wiedzę. Jako jeden z pierwszych mówił o wpływie oceanów na klimat. Jak wyglądało jego życie? Twórcy filmu zachęcają do seansu całe rodziny. Bo choć nie jest to kino familijne, to dokument o dzieciach w potrzasku i dylematach ratowników porusza, skłania do refleksji i może być zaczątkiem rozmowy o wartościach najważniejszych w życiu. Dokument Na ratunek jest wyświetlany w warszawskich kinach: Elektronik, Luka i Kinoteka. Daty seansów są do sprawdzenia TUTAJ.
Podwodne życie Jacquesa Cousteau. Ostrzeżenia naukowca rozbrzmiewają dziś silniej
Jacques Cousteau był światowej sławy badaczem mórz. Zostawił po sobie cenną wiedzę. Jako jeden z pierwszych mówił o wpływie oceanów na klimat. Jak wyglądało jego życie?
W tym artykule: Jaki był Jacques Cousteau? Liz Garbus pokazuje nam świat guru oceanografów Ponadczasowy bohater Millennium Docs Against Gravity to największy festiwal filmów dokumentalnych w Polsce, odbywający się jednocześnie w 8 miastach: Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Katowicach, Poznaniu, Bydgoszczy, Lublinie i Łodzi. Po dwuletniej przerwie spowodowanej pandemią wydarzenie wraca do tradycyjnych majowych dat. Część kinowa 19. edycji największego polskiego festiwalu filmowego odbędzie się w dniach 13–22 maja, a już od 24 maja do 5 czerwca odbędzie się część online na stronie mdag.pl. Podczas tegorocznej edycji festiwalu Millennium Docs Against Gravity będzie pokazywanych 5 filmów National Geographic: Becoming Cousteau / Podwodne życie Jacquesa Cousteau, The Rescue / Na ratunek, The Territory / Terytorium, Fire of Love / Wulkan miłości, McCurry. The Pursuit of Colour / McCurry. W pogoni za kolorem. Oceany świata: poznaj 6 nowych gatunków zwierząt morskich Ekspedycja prowadzona przez Schmidt Ocean Institute u wybrzeży Półwyspu Kalifornijskiego przyniosła nieoczekiwane odkrycia. Oceany świata są znacznie bogatsze w faunę niż sądziliśmy. Jaki był Jacques Cousteau? Liz Garbus pokazuje nam świat guru oceanografów „Nurkowanie to najbardziej bajeczna rozrywka, jakiej możesz doświadczyć. Jestem nieszczęśliwy po wyjściu z wody. To tak, jakbyś trafił do nieba, a następnie został zmuszony do powrotu na Ziemię” – tymi słowami rozpoczyna się film „Podwodne życie Jacquesa Cousteau” w reżyserii nominowanej do Oscara Liz Garbus. Koproducentami są wdowa po Cousteau i ich dwoje dzieci. Dokument to trwający ponad 90 minut zbiór archiwalnych nagrań z Cousteau w roli głównej. Widzimy, z jaką pasją opowiadał o oceanach najmłodszym i dorosłym. Dzięki swojej pracy stał się ekspertem. Choć był Francuzem, jego sława i autorytet wykraczały poza ojczyznę. Uzupełnieniem nagrań są fragmenty pamiętników naukowca czytane przez Vincenta Cassela. Dzięki nim otrzymujemy jeszcze bardziej intymny wgląd życie Jacquesa Cousteau. W oryginale dokument nosi tytuł „Becoming Cousteau”. Polskie tłumaczenie to nawiązanie do popularnego w latach 60. i 70. ubiegłego wieku programu przyrodniczego „The Undersea World of Jacques Cousteau”. Seria była hitem. Przez prawie 10 lat inspirowała młodych ludzi do poznawania podwodnego świata. Podwodne wulkany – jak powstają i gdzie występują? Jak powstaje wulkan podwodny? Gdzie występują tego typu formacje geologiczne? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej. Ponadczasowy bohater Dlaczego ten film jest tak ważny i warto obejrzeć go właśnie teraz? W ostatnim czasie na świecie dzieje się wiele. Od pandemii po wojnę. Na dalsze plany zeszło widmo katastrofy klimatycznej, a ta wciąż nam grozi. I nie, to nie jest wymysł młodzieży. Już sam Cousteau mówił, że jest świadkiem zmian. Zmarł w 1997 r., a od tamtej pory kolejne pokolenia przekonują się, jak dużo miał racji. Oglądając dokument widzimy, że Jacques Cousteau nie eksplorował oceanów dla samej nauki i wrażeń estetycznych. Jego pasją było nie tylko odkrywanie podwodnych środowisk, ale też ich ratowanie. Druga połowa filmu skupia się właśnie na jego proekologicznych działaniach. Już kilkadziesiąt lat temu badacz podkreślał, że ratowanie oceanów jest jednoznaczne z ratowaniem naszej planety. Wymowny jest fragment, który pokazuje Cousteau w sędziwym już wieku na Szczycie Ziemi w Rio w 1992 r. Powstrzymywał wówczas światowych przywódców przed rozwijaniem przemysłu na Antarktydzie. Traveler + NG:
Filmy o zjawiskach przyrody: TOP 7, które choć raz w życiu powinien obejrzeć absolutnie każdy
Ziemia niejedno ma oblicze i nieustannie zaskakuje nieprzewidywalnością oraz nieposkromioną siłą. Oto filmy o zjawiskach przyrody, a więc o burzach, tornadach czy tajfunach, dzięki którym dowiemy się, do czego zdolna jest Matka Ziemia.
W tym artykule: Filmy o zjawiskach przyrody: „2012” Filmy o zjawiskach przyrody: „Fala” Filmy o zjawiskach przyrody: „The Quake. Trzęsienie ziemi” Filmy o zjawiskach przyrody: „Trzęsienie ziemi” Filmy o zjawiskach przyrody: „Niemożliwe” Filmy o zjawiskach przyrody: „Powódź” Filmy o zjawiskach przyrody: „Czas próby” Natura bywa piękna, ale bywa też brutalna. O ile w naszym przypadku możemy powiedzieć, że żyjemy w dość spokojnym regionie, a najniebezpieczniejsze zjawiska przyrody omijają nas szerokim łukiem, inni nie mają tyle szczęścia. Przypomnijmy chociażby tragiczne trzęsienie ziemi i tsunami na Oceanie Indyjskim z 2004 roku, w skutek których życie straciło ponad 230 osób, a kilka milionów zostało bez dachu nad głową. Filmy o kosmosie, które trzeba obejrzeć – RANKING TOP 15 Każda ekspedycja kosmiczna stanowi niezwykłe wydarzenie, które porusza tłumy. W tym kontekście łatwo można zrozumieć, dlaczego kosmos jest jednym z ulubionych tematów największych reżyse... W epicentrum wstrząsów znajdowało się także Haiti. W tym położonym na Karaibach państwie w 2010 roku doszło do jedno z najtragiczniejszych – drugiego pod względem liczby ofiar – trzęsień ziemi w historii ludzkości. Mówiąc o największych katastrofach naturalnych, nie sposób pominąć huraganu Katrina, którego prędkość dochodziła do 280 km/godz. Niszczycielski żywioł sprzed 17 lat doprowadził do śmierci blisko 2 tys. osób. Największe starty ponieśli wówczas mieszkańcy Nowego Orleanu na południu Stanów Zjednoczonych. Zalane zostało niemal całe miasto, a wszystkie wały przeciwpowodziowe zniszczone przez wichurę. Pełną listę najbardziej zabójczych zjawisk pogodowych, które do tej pory odnotowano, opublikowała w 2017 roku Międzynarodowa Organizacja Meteorologiczna (WMO). Znalazły się na niej: wielki cyklon Bhola, który w 1970 roku nawiedził Bangladesz (wówczas Wschodni Pakistan) i pobawił życia prawie pół milion osób; niszczycielskie gradobicie z 1888 roku w indyjskim mieście Moradabad (zginęło 256 osób); uderzenie pioruna w zbiornik ropy nieopodal Durunki w Egipcie 1994 roku (469 ofiar śmiertelnych); tragiczne w skutkach tornado w centrum Bangladeszu z 1989 roku (śmierć poniosło ponad tysiąc osób). Filmy o zjawiskach przyrody: „2012” View oEmbed on the source website Poniżej prezentujemy zestawienie najpopularniejszych filmów o zjawiskach przyrody, które cieszą się dobrymi opiniami wśród krytyków oraz kinomaniaków i – co najważniejsze – są swego rodzaju przestrogą przed skutkami niszczycielskich żywiołów. Ranking otwiera głośny film z 2009 roku zatytułowany „2012” w reżyserii Rolanda Emmericha, opowiadający o końcu świata. To właśnie w 2012 r., a dokładnie 21 grudnia, według kalendarza Majów miała nastąpić apokalipsa. Produkcja prezentuje cały wachlarz zabójczych zjawisk. Począwszy od trzęsień ziemi, poprzez tsunami, na wybuchach wulkanów kończąc. W rolach głównych: John Cusack, Amanda Peet i Chiwetel Ejiofor. Filmy o zjawiskach przyrody: „Fala” View oEmbed on the source website Norweski kandydat do Oscara w kategorii „najlepszy film nieanglojęzyczny” z 2016 roku. „Fala” opowiada o autentycznym zagrożeniu, które czyha na mieszkańców Geiranger, wsi w zachodniej Norwegii. Zdaniem naukowców, jeśli znajdująca się w regionie góra Åkneset pęknie, w tamtejszą ludność uderzy przeszło 80-metrowa fala tsunami. O tym, co w bliższej lub dalszej przyszłości może grozić tysiącom Norwegów przedstawia w swojej produkcji Roar Uthaug. W rolach głównych: Kristoffer Joner, Ane Dahl Torp i Jonas Hoff Oftebro. Filmy o zjawiskach przyrody: „The Quake. Trzęsienie ziemi” View oEmbed on the source website Kolejna norweska propozycja oparta o rzeczywiste zdarzenia. Kolejna z Kristofferem Jonerem w roli głównej. „The Quake. Trzęsienie ziemi” to kontynuacja wspomnianego chwilę wcześniej filmu „Fala”. Fabuła nawiązuje do wydarzeń z 1904 roku, kiedy w stolicy Norwegii, Oslo, trzęsienie ziemi o sile 5,4 w skali Richtera. Po ponad stu latach historia ma się powtórzyć, ale ze zdwojoną siłą. Nikt jednak nie wierzy w podejrzenia naukowców i bagatelizują ich przestróg. W rolach głównych: Kristoffer Joner, Kathrine Thorborg Johansen i Ane Dahl Torp. Filmy o zjawiskach przyrody: „Trzęsienie ziemi” View oEmbed on the source website Wątek trzęsienia ziemi pojawia się w wielu filmach. Przykład? Produkcja z 1974 roku o wymownym tytule „Trzęsienie ziemi” w reżyserii Marka Robsona. Cała akcja rozgrywa się w Los Angeles, który z dnia na dzień stał się epicentrum zabójczego kataklizmu. Rozpoczyna się dramatyczna walka o przetrwanie. Film otrzymał Oscara za „najlepszy dźwięk” i nagrodę za efekty specjalne. W rolach głównych: Charlton Heston, George Kennedy, Walter Matthau i Ava Gardner. Filmy o zjawiskach przyrody: „Niemożliwe” View oEmbed on the source website „Niemożliwe” to oparta na faktach historia rodziny, która przeżyła katastroficzne tsunami w Tajlandii w 2004 roku. Maria i Henry wraz z trójką swoich synów postanawiają spędzić Święta Bożego Narodzenia nad Oceanem Indyjskim. Niestety, rajskie wakacje zamieniają się w istne piekło. 26 grudnia w wybrzeże uderza potężna fala tsunami niszcząca wszystko na swojej drodze. Rodzina Bennettów i pozostali kurortowicze zaczynają walkę o życie. W rolach głównych: Naomi Watts, Ewan McGregor, Tom Holland, Samuel Joslin i Oaklee Pendergast. Filmy o zjawiskach przyrody: „Powódź” View oEmbed on the source website Akcja filmu rozgrywa w miasteczku Huntingburg w stanie Indian. Pewnego dnia spokój tutejszych mieszkańców burzy powódź spowodowana przez obfite i długotrwałe opady deszczu. Jedynym ratunkiem jest ewakuacja. Dlatego ludzie opuszczają domy, zostawiając cały dorobek swojego życia. Jakby tego było mało, w mieście pojawia się grupa bandytów próbująca okraść opancerzoną furgonetkę przewożącą 3 miliony dolarów. W rolach głównych: Morgan Freeman, Christian Slater, Randy Quaid i Minnie Driver. Filmy o zjawiskach przyrody: „Czas próby” View oEmbed on the source website Jedna z najnowszych produkcji na rynku. „Czas próby” to amerykański dramat w reżyserii Craiga Gillespiego z 2016 roku, którego akcja toczy się w latach 50. u wybrzeży Nowej Anglii podczas silnego sztormu. Żywioł przyczynia się do przełamania na pół zmierzającego do Bostonu tankowca Pendleton z 30-osobową załogą na pokładzie. Na pomoc rusz ekipa ratunkowa ze Straży Przybrzeżnej USA. Czy uda im się poskromić kataklizm i uratować życie marynarzy? W rolach głównych: Chris Pine, Casey Affleck, Ben Foster i Holliday Grainger. Źródła: Międzynarodowa Organizacja Meteorologiczna (WMO), imbd.com, filmweb.pl, własne. Zobacz także: Filmy i książki o Rosji, które ukazują brutalną politykę Władimira Putina – TOP 8 Oczy całego świata skierowane są na Ukrainę, gdzie trwa bezprecedensowy atak wojsk rosyjskich na naszego wschodniego sąsiada. Wojna nie rozpoczęła się jednak 24 lutego 2022 r. – jej pocz.. Filmy kręcone na Malcie, w Tajlandii i Tunezji – te produkcje warto zobaczyć chociaż raz w życiu Choć większość turystów kojarzy je przede wszystkim z wakacyjnymi wyjazdami, to właśnie w tych krajach realizowano zdjęcia do wielu zagranicznych, jak i polskich produkcji. Oto filmy kręco...
Czyja jest Amazonia? Recenzja filmu „Terytorium” w reż. Alexa Pritza
Dokumentalny thriller pokazuje losy plemienia Uru-eu-wau-wau, które każdego dnia musi walczyć o swoje życie i swoją ziemię. Film będzie można obejrzeć podczas tegorocznego festiwalu Millenium Docs Against Gravity, który rozpocznie się 13 maja.
W tym artykule: Dewastacja Amazonii to również zagrożenie dla rdzennych mieszkańców Czyje są amazońskie lasy? Wycinka w Amazonii jest największa od 2006 roku Film można obejrzeć podczas tegorocznego festiwalu Millenium Docs Against Gravity Ilekroć docierały do mnie niepokojące informacje na temat tego, co dzieje się w Amazonii, czułem, że moim dziennikarskim obowiązkiem jest poruszyć ten temat i nie pozostawać obojętnym. Rzecz dzieje się tam bezprecedensowa. W Brazylii trwa bowiem największa od 2006 roku wycinka drzew lasów amazońskich. To katastrofa dla naszej planety i ekosystemów. Często jednak zapomina się o tym, że jest to również dramat ludności rdzennej, która zamieszkuje to terytorium. Dewastacja Amazonii to również zagrożenie dla rdzennych mieszkańców Alex Pritz przez trzy lata z kamerą towarzyszył plemieniu Uru-eu-wau-wau. Uważnie obserwował ich życie, które jest nieustanną walką o przetrwanie. To walka z lokalnymi farmerami, którzy bezprawnie eksploatują rezerwat, w którym żyją, jak również z rządem Jaira Bolsonaro. Prezydent Brazylii, który wygrał wybory w 2018 roku, swoją postawą i poglądami niejako legitymizuje i wspiera nielegalną wycinkę drzew w brazylijskiej Amazonii. Amazonia jest w stanie krytycznym. Naukowcy alarmują, że grozi nam katastrofa Według najnowszych badań lasy deszczowe Amazonii są w coraz gorszym stanie i gwałtownie tracą zdolność do regeneracji. To wszystko przez zmiany klimatu i postępującą wycinkę drzew. Już pierwsze sekundy filmu nie pozostawiają złudzeń. To obraz dewastacji przyrody i katastrofy humanitarnej. Widzimy ciężkie maszyny, które jeżdżą po lesie oraz ludzi, którzy przygotowują piły mechaniczne, niczym broń, która za moment posłuży w walce z naturą. Po chwili czytamy, że „w latach 80. po raz pierwszy doszło do kontaktu brazylijskiego rządu z ludem Uru-eu-wau-wau. Od tamtego czasu ich populacja z tysięcy zmniejszyła się do mniej niż dwustu”. Czyje są amazońskie lasy? Pritz stawia w swoim filmie elementarne pytanie. Czyja jest Amazonia oraz czym jest owo terytorium? Czy fakt, że las znajduje się w granicach danego kraju, upoważnia jego mieszkańców do bezrefleksyjnego karczowania i palenia wszelkiej roślinności? Reżyser podąża za ludem Uru-eu-wau-wau i przedstawia jego rzeczywistość. To ludzie, którzy według brazylijskiego prawa żyją w granicach swojego terytorium, traktując je jak dom. Egzystują w nim w pełnej symbiozie z szacunkiem dla flory i fauny. Z drugiej strony widzimy farmerów i osadników, którzy nie zgadzają się na „przywłaszczenie” przez Indian lasu. Tłumaczą, że chodzi im tylko o ziemię, którą będą mogli uprawiać. Dzieje się to, niestety, za wszelką cenę, którą ostatecznie będziemy musieli zapłacić wszyscy. Cenę, którą zapłacą również ludzie z plemienia Uru-eu-wau-wau, o czym przekonamy się wkrótce. Według raportu IPCC mamy tylko 3 lata, by ograniczyć emisje gazów cieplarnianych o połowę. „Teraz albo nigdy” Mamy zaledwie 3 lata, aby rozpocząć działania, które zatrzymają wzrost emisji gazów cieplarnianych. Autorzy najnowszego raportu twierdzą, że w przeciwnym razie ograniczenie globalnego wzros... Wycinka w Amazonii jest największa od 2006 roku Wydarzenia z filmu zbiegają się z objęciem prezydentury przez Jaira Bolsonaro. To były wojskowy, którego międzynarodowe media przedstawiają jako skrajnie prawicowego nacjonalistę. Bo z jednej strony zapowiada, że nie zamierza ingerować w życie rdzennych mieszkańców, którzy zamieszkują Amazonię, a z drugiej obiecuje, że chce zalegalizować wydobywanie surowców na terenie całej Brazylii. Również tam, gdzie mieszkają plemiona tubylcze. Rozpoczyna się walka o terytorium i walka o Amazonię. Farmerzy tworzą stowarzyszenie, które walczy o ich prawa do puszczy, a Uru-eu-wau-wau organizują się w jednostkę, która tropi intruzów, nazywanych również najeźdźcami. Wydarzenia zbiegają się również z pandemią koronawirusa, która w Brazylii zbierała śmiertelne żniwo. W 2020 roku ten kraj był bowiem na drugim miejscu, jeśli chodzi o liczbę zachorowań i zgonów. Wirus stanowi śmiertelne niebezpieczeństwo dla ludności rdzennej. Każdy kontakt z COVID-19 to ryzyko zmniejszenia skromnej populacji plemienia Uru-eu-wau-wau. Walka z farmerami i wirusem to miecz obosieczny, który wkrótce uderzy. Ceną są pieniądze, które okazują się ważniejsze niż ludzkie życie. Mózgi rdzennych mieszkańców Amazonii starzeją się wolniej. To zasługa diety i stylu życia Południowoamerykański lud Tsimane ma najzdrowsze serca na świecie. Badania pokazują, że w równie dobrej kondycji są mózgi członków tego plemienia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/mozgi-rdzennych-mieszkancow-amazonii-starzeja-sie-wolniej-to-zasluga-diety-i-stylu-zycia-fot-courtesy-of-the-tsimane-health-and-life-history-project-team-be480f7.jpeg" width="938" height="625" alt="Mózgi rdzennych mieszkańców Amazonii starzeją się wolniej. To zasługa diety i stylu życia (fot. Courtesy of the Tsimane Health and Life History Project Team)" title="Mózgi rdzennych mieszkańców Amazonii starzeją się wolniej. To zasługa diety i stylu życia (fot. Courtesy of the Tsimane Health and Life History Project Team)" /> Film można obejrzeć podczas tegorocznego festiwalu Millenium Docs Against Gravity Film „Terytorium” Alexa Pritza to niezwykle poruszający dokument o tym, o czym media często milczą. To historia zwykłych ludzi, którzy, tak samo jak wszyscy, chcą prowadzić zwykłe życie. Pritz pokazuje, jak wciąż silne i żywe jest neokolonialne podejście zarówno do planety, jak i innych kultur i cywilizacji. To również trafna diagnoza populistycznej polityki, która kieruje się zasadą „business as usual”. Jednym z producentów filmu jest Darren Aronofsky, reżyser m.in. „Requiem dla snu”, „Pi” oraz „Czarnego Łabędzia”. Dokument Alexa Pritza otrzymał Nagrodę Specjalną Jury oraz Nagrodę Publiczności w Światowym Konkursie Filmów Dokumentalnych w Sundance 2022. Do kin w Polsce trafi w ramach 19. edycji festiwalu Millenium Docs Against Gravity, który odbędzie się w dniach 13-22 maja.
Rusza 70. edycja Trento Film Festival. W programie mocne polskie akcenty. Znaliście historię tego himalaisty?
Trento Film Festival to jeden z najważniejszych festiwali filmów górskich na świecie. Tegoroczna edycja rusza lada dzień.
W tym artykule: W górach i o górach Polskie akcenty na Trento Film Festival Wypoczynek w Trentino Trentino to jeden z najciekawszych i najbardziej różnorodnych regionów we Włoszech. Turyści słusznie kojarzą okolice Trydentu z aktywnym spędzaniem czasu. Zimą chętnie przyjeżdżają tu narciarze i snowboardziści nie tylko z Europy. Z kolei latem na górskich szlakach możemy uprawiać nie tylko trekking, ale też kolarstwo. Od kilku lat coraz większą popularnością w Trentino cieszą się rowery elektryczne MTB. W Andalo działa nawet Paganella Bike Academy. W górach i o górach Góry to nie wszystko, co oferuje Trentino, ale tym razem zostajemy na wysokościach. Organizowany od 1952 roku Trento Film Festival. Mountains and Culture jest poświęcony właśnie górskiej tematyce. To jedna z najstarszych i najbardziej prestiżowych takich imprez na świecie. Tegoroczna 70. edycja Festiwalu odbędzie się w dniach 29 kwietnia – 8 maja 2022 r. Tradycyjnie już na gości czekają seanse najlepszych filmów dokumentalnych oraz spotkania z ich twórcami i bohaterami. Mówią, że Tianzi Mountain to góry z Avatara. Rzeczywiście, wyglądają nieziemsko Tianzi Mountain się podziwia, nie zdobywa. Jak tam dotrzeć? Dojazd nie jest łatwy, ale dla takich widoków warto. Polskie akcenty na Trento Film Festival Jako że polscy himalaiści są znani na świecie jako Lodowi Wojownicy, na Trento Film Festival nie mogło zabraknąć akcentów z Polski. Film Franciszka Berbeki – syna Macieja Berbeki – „Zniknięcie Janusza Klarnera” startuje w organizowanym w ramach Festiwalu międzynarodowym konkursie filmów górskich i podróżniczych. Dokument przedstawia wybitnego polskiego wspinacza, którego osiągnięcia nigdy nie doczekały się zasłużonej nagrody. W 1939 roku Janusz Klarner zdobył szczyt Nanda Devi East w Himalajach. Przez kilkadziesiąt lat było to największym sukcesem Polaków w Himalajach. Produkcja Franciszka Berbeki przywołuje zwycięską, lecz okupioną śmiercią przyjaciół i wielkimi trudnościami wyprawę. Wszystko, co się dzieje po dotarciu na szczyt, zdaje się konsekwencją tego czynu. Lawina zdarzeń powraca we wspomnieniach bohatera niczym zły sen. Tym bardziej że złamane tabu nie daje o sobie zapomnieć w kraju, który odradza się w nowym komunistycznym ładzie. To nie jedyna polska pozycja w programie Festiwalu. 3 maja 2022 r. uczestnicy obejrzą „Na srebrnym globie” w reżyserii Andrzeja Żuławskiego. Podsumowując, tegoroczna edycja Trento Film Festival. Mountains and Culture to ponad 120 filmów: 27 premier światowych, 13 premier międzynarodowych i 37 premier włoskich. W tych dniach warto odwiedzić Trydent również po to, aby spotkać największych bohaterów światowej sceny alpinistycznej, w tym wybitnego włoskiego wspinacza i podróżnika Reinholda Messnera. Przypomnijmy, że Messner jako pierwszy człowiek w historii zdobył wszystkie 14 ośmiotysięczników świata. Szczegółowe informacje dot. Trento Film Festival oraz jego program dostępne są na stronie internetowej wydarzenia. To był podwieczorek na rekordowo wysokim poziomie. Miejsce przyjęcia: okolice Mount Everest Andrew Hughes i grupa wspinaczy zdobywająca Mount Everest przeszła do historii jeszcze przed atakiem szczytowym. Himalaiści urządzili sobie podwieczorek na ośmiotysięczniku. Wypoczynek w Trentino Festiwal odbywa się w Trydencie, idealnym miejscu do wypoczynku i rozsmakowania się dziedzictwem architektonicznym i kulturalnym. Liczne kościoły, pałace i perły architektury w stylu gotyckim i renesansowym zachęcają do spacerów i chwil relaksu przy filiżance mocnej włoskiej kawy. Kulturalne bogactwo Trydent zawdzięcza m.in. obecności prestiżowego uniwersytetu, licznych muzeów oraz wartych obejrzenia zabytków. Jednym z bardziej urokliwych miejsc jest czarujący plac z Fontanną Neptuna. W regionie położone jest również jezioro Garda, największe i najczystsze we Włoszech. Akwen jest otoczony szczytami pasma górskiego Prealpi Gardesane. Turyści najchętniej wypoczywają w kurortach Riva del Garda i Torbole, ale urokliwych miasteczek wokół Gardy jest bez liku. To również im jezioro zawdzięcza swoją sławę. Więcej o Włoszech przeczytasz w najnowszym, majowym wydaniu „Travelera”.
Nurek zaprzyjaźnił się z ośmiornicą. „Pozwoliła mi wejść do swojego sekretnego świata”
Craig Foster spędził setki godzin nurkując w wodach Oceanu Atlantyckiego u zachodniego wybrzeża Republiki Południowej Afryki. Za cel postawił sobie zyskać zaufanie i przychylność napotkanej ośmiornicy. Jego cierpliwość się opłaciła, a więź, jaką zbudował ze zwierzęciem, jest niepowtarzalna.
Forest zaczął intensywnie nurkować, kiedy szukał sposobu poradzenia sobie z depresją. – Czułem, że jedynym sposobem na wyzdrowienie jest zanurzenie się w oceanie – moim szczęśliwym miejscu z lat dzieciństwa – wspomina w rozmowie z CNN. Nurkowanie pozwoliło mu ukoić myśli. Przez lata spędził pod wodą wiele godzin i spotkał dziesiątki zwierząt, które próbowały się do niego zbliżyć – wydry, wieloryby, mątwy, a nawet rekiny. Jednak żadna z tych relacji nie była tak skomplikowana i bogata jak jego „przyjaźń” z ośmiornicą. Po raz pierwszy zauważył ją, gdy była ukryta pod kamieniami i muszlami. Postanowił swoją spokojną obecnością udowodnić zwierzęciu, że nie jest drapieżnikiem. Początkowo ośmiornica uciekała przed Forestem, chowała się w skalnych szczelinach i trudno dostępnych miejscach. Ale cierpliwość nurka się opłaciła – po 26 dniach na dłoni mężczyzny spoczęła macka. Craig Foster rozwijał znajomość z ośmiornicą, spędzając w jej towarzystwie nawet dwie godziny dziennie. O niezwykłej przyjaźni między człowiekiem a zwierzęciem opowiada film dokumentalny „My Octopus Teacher”, który niedługo będzie miał swoją premierę na Netflixie. Zdjęcia do filmu powstały w 2010 roku, kiedy Foster kultywował wyjątkową więź. Dokument opowiadający o jego przygodzie otrzymał osiem nominacji do nagrody Jackson Wild Media i zdobył nagrodę dla najlepszego filmu na festiwalu EarthxFilm. View oEmbed on the source website – Jeśli zdobywasz zaufanie tego zwierzęcia przez kilka miesięcy, w rzeczywistości zignoruje cię ono do pewnego stopnia i będzie kontynuowało swoje normalne życie oraz pozwoli ci wejść do swojego sekretnego świata – mówi Foster. Nurek z kamerą śledził codzienne życie ośmiornicy. Udało mu się uchwycić m.in. jak podróżuje na grzbiecie rekina, jak po ataku drapieżnika odrasta jej macka i jak poświęca się, gdy pilnuje złożonych jaj. – Ośmiornica pokazała mi wiele zachowań, które były zupełnie nowe dla nauki, ponieważ mi zaufała – mówi Foster. Podkreśla, że najważniejszym momentem w całej „znajomości” była dla niego chwila, kiedy zwierzę pozwoliło mu udać się ze sobą na polowanie. – Kiedy decyduje się wpuścić cię do swojego świata, to bardzo, bardzo szczególny moment – nie tylko bycie zaakceptowanym, ale także to, że twoja obecność przy niej jest równie naturalna, jakbyś należał do tej przestrzeni razem z nią – opowiada. Foster mówi, że największą lekcją, jaką wyciągnął z przyjaźni ze zwierzęciem jest ta, że ludzie są częścią świata przyrody, a nie jedynie jego gośćmi.
Odtajniono dziennik oficera, który badał katastrofę w Roswell. Pisał o „obcym materiale”
Jesse Marcel, oficer wywiadu Roswell Army Air Field, był jedną z pierwszych osób na miejscu katastrofy w Roswell. To tam w lipcu 1947 roku na pustyni rozbił się „tajemniczy obiekt”. Choć oficjalnie twierdzono, że to balon meteorologiczny, katastrofa do dziś rozpala wyobraźnię tysięcy poszukiwaczy pozaziemskiej cywilizacji. Krokiem do odkrycia prawdy może być dziennik majora, który został właśnie odtajniony.
W tym artykule: Ponowne śledztwo w Roswell 8 lipca 1947 roku gazeta „Roswell Daily Record” donosiła o rozbiciu się latającego spodka. W artykule powołano się na słowa Jesse’go Marcela, oficera wywiadu z Roswell Army Air Field (RAAF) - podaje portal Daily Mail. Wrak jako pierwszy zauważył W.W. „Mac” Brazel, który pędził swoje owce do pobliskiego strumienia. Z jego relacji wynika, że on i jego przyjaciel, Will Proctor, zauważyli „dziwne kawałki metalu i gruz rozrzucone po całym Foster Ranch”. Zwierzęta nie chciały przejść przez gruzowisko w kierunku wody – mówili później świadkowie. Kiedy doszło do katastrofy i „niezidentyfikowany obiekt” uderzył w pustynię w pobliżu RAAF, Jesse Marcel jako pierwszy został wysłany na miejsce, aby nadzorować zbieranie szczątków i odłamków. On także zajmował się badaniem wypadku. „Znaleziono dziwne kawałki folii, których nie można było przeciąć, spalić ani zgnieść, i cienkie belki z dziwnymi symbolami. Pole gruzu znajdowało się pośrodku niczego” - miał napisać w oświadczeniu. Lokalna gazeta opublikowała zdjęcia przedstawiające Marcela pozującego obok czegoś przypominającego porwaną srebrzystą folię. I chociaż dzień po „niefortunnym” oświadczeniu Waszyngton wydał własne, w którym stwierdzono, że „tajemniczy obiekt”, który znaleziono na pustyni to nic innego, jak balon meteorologiczny, spekulacje co do znaleziska nie ustały. View oEmbed on the source website Także sam Marcel twierdził, że metaliczny i ultralekki, ale bardzo wytrzymały materiał „nie był dziełem ludzkich rąk” i do ostatnich dni życia miał podtrzymywać, że to, co zobaczył tamtego dnia na pustyni, musiało pochodzić spoza naszej planety – twierdzą bliscy oficera. Rodzina Marcela niedawno ujawniła, że w czasie katastrofy w Roswell mężczyzna prowadził pamiętnik, który – mają nadzieję – może rzucić na sprawę nowe światło. Ponowne śledztwo w Roswell Jesse Marcel zmarł 24 czerwca 1986 roku, a zapisana przez niego historia ujrzała światło dzienne dzięki jego wnukom. Jesse Marcel III i John Marcel, w wywiadzie dla DailyMail.com przyznali, że ich dziadek nigdy nie zmienił zdania na temat tego, z czym miał wówczas do czynienia, a nie mógł ujawnić prawdy, ponieważ „nakazano mu milczenie”. – W gruncie rzeczy był w samym sercu tej historii, spisku lub jej tuszowaniu – mówi Jesse Junior. Przywołuje fragment dziennika dziadka, w którym pisał, że próbował ogrzać znaleziony „dziwny materiał” zapalniczką, ale jego działanie nie przyniosło żadnego efektu. Marcel miał też pisać, że próbował przewiercić się przez folię, ale przy zetknięciu z nią wiertło pękło. W dzienniku miał też zanotować, że na jednym ze znalezionych fragmentów widział „pismo obcych”. Jedynym fizycznym dowodem skrywanej przez oficera RAAF-u tajemnicy jest jego dziennik. Wnukowie oficera przekazali pamiętnik twórcom serialu „Roswell: The First Witness”, którzy postanowili ponownie zbadać katastrofę z 1947 roku. Głównym prowadzącym medialne śledztwo jest były agent CIA Ben Smith. Wyniki śledztwa, które trwało ponad rok, mają zostać zaprezentowane na kanale History jeszcze w tym miesiącu. Smith przyznaje, że widział zapiski Jesse’go Marcela i niektóre notatki lub przerwy w zapisie wydają się nie pasować do całości oraz do samego autora dziennika. – W dzienniku są przerwy, które nie są jasne, ale może to być tajny kod. Podszedłem do tego na neutralnym gruncie. Chciałem oddzielić prawdę od fikcji i przedstawić to, co znane i nieznane. Gdybym nie sądził, że w tej historii jest coś więcej, nie podjąłbym się tego projektu – powiedział Smith. Smith oraz wnukowie Marcela spotkali się m.in. z bliskimi współpracownikami i znajomymi oficera, a także z bliskimi mieszkańców Roswell, którzy jako pierwsi zawiadomili o katastrofie. Ponownie zbadano także miejsce samej katastrofy, wykorzystano m.in. technologię obrazowania wielospektralnego do identyfikacji wszelkich ciał obcych na podstawie ich składu chemicznego. – Nie jestem przekonany, że to balon – mówi Smith. View oEmbed on the source website Raport Sił Powietrznych dotyczący zdarzenia stwierdza, że szczątki były kawałkami balonów z Projektu Mogal, oraz czujników i reflektorów radarowych wykonanych z metalu, które mogły przyczynić się do błędnego rozpoznania znaleziska jako „statku kosmicznego”. „Stosunkowo prosty opis patyczków, papieru, taśmy i folii aluminiowej urósł od tego czasu do egzotycznych metali z hieroglifami i materiałami podobnymi do światłowodów" – czytamy w raporcie Sił Powietrznych.
Samosioły – ostatni mieszkańcy Czarnobyla. Jak żyją w miejscu opuszczonym przez ludzi i Boga?
Samosioły – tak mówi się o tych, którzy do dziś zamieszkują Strefę Zamkniętą, utworzoną w Czarnobylu i jego okolicach po katastrofie elektrowni jądrowej w 1986 roku. W niemal opuszczonych wioskach nie ma bieżącej wody, często brak energii elektrycznej, a większość z niespełna 50 mieszkańców zmaga się nie tylko z samotnością, ale i podeszłym wiekiem. Twórcy filmu dokumentalnego „Ostatni ludzie Czarnobyla 3” oddali głos znikającej społeczności.
„Ostatni ludzie Czarnobyla 3” to emocjonalny film dokumentalny pokazujący życie ostatnich mieszkańców Strefy Zamkniętej. Pomimo trzech dekad spędzonych w izolacji i samotności, twórcom dokumentu ukazał się obraz człowieczeństwa niemal zapomnianego w dzisiejszym rozwiniętym świecie. „Tu nie ma miesiąca bez śmierci” – przyznają bohaterowie filmu. Większość spośród samosiołów to starsi ludzie, dotknięci przez wiek i typowe dla tego wieku choroby. Do dziś zostało ich już nie więcej niż 50. W ciągu najbliższych kilku lat prawdopodobnie nie zostanie już nikt, kto mógłby opowiedzieć ich historię. Film został zrealizowany podczas akcji humanitarnej zorganizowanej przez grupę Napromieniowani.pl, której celem było dotarcie do wszystkich samosiołów. Oprócz pomocy materialnej, członkowie ekipy poświęcili mieszkańcom Zamkniętej Strefy swój czas i wysłuchali ich opowieści. Teraz tę historię chcą pokazać światu. View oEmbed on the source website Zaczęło się od przypadku – Nigdy nie planowałem organizowania pomocy w Czarnobylu. Do tego posunęła mnie rzeczywistość życia tych zapomnianych ludzi i urzędnicza obojętność. A właściwie zaczęło się to od dwóch zupełnie przypadkowych spotkań z dwoma różnymi ludźmi w dwóch różnych opuszczonych wioskach: z babuszką Olgą oraz z dziadkiem Fiodorem – wspomina Krystian Machnik, który w czarnobylskiej strefie bywał niejednokrotnie, m.in. jako przewodnik wypraw turystycznych. Babuszkę Olgę spotkał po raz pierwszy, gdy w 35-stopniowym upale, próbowała pieszo pokonać kilka kilometrów, aby dojść do najbliższego punktu, w którym spotka ludzi. Machnik zauważył u niej wyraźne objawy udaru słonecznego. – Nie miała przy sobie nawet wody, a po spotkaniu z nami szybko zaczęła słabnąć. Zajmowaliśmy się nią przez dwie godziny, zanim dojechało pogotowie. Babuszka spędziła dwa tygodnie w szpitalu, ale przeżyła – opisuje. Kolejnym przełomowym spotkaniem było to z dziadkiem Fiodorem, którego ekipa napotkała w opuszczonej wiosce Ilinci. – Niósł ze sobą dwa baniaki dziwnej, brudnej wody, którą nabrał z najbliższego wysychającego stawiku. Obiecaliśmy mu pomoc za dwa tygodnie, kiedy mieliśmy być tam ponownie. Ale wtedy już jego chaty nie było – spłonęła – relacjonuje Machnik. Dziadek Fiodor przeżył, żywił się resztkami jabłek i orzechami. Nikt nie zainteresował się jego losem, ani zniszczonym domem. Zaalarmowani przez polską ekipę urzędnicy strefy zamkniętej także pozostali niewzruszeni. Ostatecznie pomogli, przywożąc mężczyźnie mąkę, cukier i surowy makaron. – Oczywiście, nie miał nawet garnków, więc na niewiele mu się to zdało. Dwa miesiące później Fiodor zaginął. Od tego czasu minęły już trzy lata i wciąż nikt się tym nie przejmuje – mówi Machnik. Znikająca historia Po zderzeniu z czarnobylską administracją Krystian Machnik postanowił działać bez oglądania się na tamtejsze urzędy. Zorganizował internetową zbiórkę na rzecz samosiołów. Początki nie były łatwe, jednak udało się zebrać niewielką sumę, wystarczającą na pokrycie kosztów przejazdu, wjazdu do Strefy Zamkniętej i udzielenie pomocy kilku samosiołom. – Rok później powtórzyliśmy to, pomagając kilkunastu, i tak każdej zimy. W końcu ostatniej zimy temat urósł na tyle, że zebraliśmy kwotę pozwalającą odwiedzić wszystkich samosiołów i udzielić im pomocy. Wtedy właśnie zrealizowaliśmy film „Ostatni ludzie Czarnobyla 3”. Jednakże zamiast pokazywać w nim, jak pomagamy, oddaliśmy głos samosiołom, którzy opowiedzą, jak wygląda życie w miejscu, w którym podobno nikt nie żyje – mówi Machnik.
Po raz pierwszy nagrano kopulację dzikich pand. Nie jest to uroczy widok [WIDEO]
Potrzeba było trzech lat wędrówki przez chińskie góry Qinling i współpracy między filmowcami, strażnikami parku i naukowcami, aby po raz pierwszy w historii nagrać materiał przedstawiający zaloty i kopulację pandy wielkiej żyjącej na wolności.
Pandy kojarzą nam się ze słodkim uśmiechem i jeszcze słodszym spojrzeniem. Tym większym zaskoczeniem może być dla nas nagranie, na którym udało się uchwycić, jak gody pand wyglądają w naturze. „Pandas: Born to be Wild” to tytuł filmu dokumentalnego, który powstał przy udziale telewizji PBS Nature. To właśnie w ramach prac nad tym filmem powstało przełomowe nagranie, które może dostarczyć wskazówek wyjaśniających, dlaczego tak trudno było nakłonić pandy do rozmnażania się w niewoli. W całym procesie, zarejestrowanym przez kamery, udział bierze dwóch samców i samica. Wideo pokazuje intensywną rywalizację między dwoma samcami ścigającymi samicę – w tym głośne, wściekłe ryki, znakowanie terenu zapachami, czy gonitwę. Samica chroni się przed nimi na drzewie. View oEmbed on the source website W napiętym starciu między dominującym, starszym samcem a gorliwym rywalem, młodszy samiec ostatecznie wycofuje się. Jednak kiedy samica schodzi z gałęzi, zaczyna walczyć ze „zwycięzcą”, a potem ucieka i ponownie chroni się na wysokości. Tego typu „zaloty” trwają około tygodnia, zanim samica jest gotowa do kopulacji. Kiedy ostatecznie schodzi do samca, na dole pozostaje już tylko jeden z kandydatów – młodszy samiec. Jak objaśnia narrator filmu, może to oznaczać, że takie zachowania samców mogą wywołać u samicy owulację. Podobnie jak u niektórych innych gatunków niedźwiedzi. Autorzy filmu podkreślają, że to okoliczności niełatwe do odtworzenia w niewoli. Fakt, że rywalizacja samców jest kluczowa w czasie godów pand, może potwierdzać badanie, z którego wynika, że rozmnażanie tego gatunku w niewoli okazało się o dwukrotnie skuteczniejsze, gdy samica mogła wybierać między partnerami. Dzikie pandy to nie maskotki Nie jest to pierwszy przypadek, kiedy zaobserwowano na wolności troje przedstawicieli tego zazwyczaj samotniczego i silnie terytorialnego gatunku. Pierwsza taka obserwacja, szczegółowo opisana, miała miejsce w 1981 roku. Wówczas także dwa samce ścigały samicę. Film PBS Nature jest dowodem na to, że kojarzenie par w warunkach hodowlanych odbiega znacząco od tego, jak wygląda ono w przyrodzie. Inną gwiazdą filmu „Pandas: Born to be Wild” jest młody samiec urodzony w wyniku sztucznego zapłodnienia w Wolong Panda Center i wychowywany w specjalnej zagrodzie. Większość młodych pand dorasta w otoczeniu innych przedstawicieli swojego gatunku oraz ludzi, są więc bardziej towarzyskie, niż pandy żyjące dziko. Młody samiec, przygotowywany do życia na wolności, pozostaje oddzielony od stada i przebywa jedynie z matką (maksymalnie do trzech lat). Dodatkowo, aby maksymalnie ograniczyć integrację zwierząt z ludźmi, opiekunowie samca i jego matki przebierają się w kostiumy pandy i oblewają zwierzęcym moczem na czas odwiedzin na ich wybiegu. Chociaż kostiumy mogą wydawać się niezbyt realistyczne, są na tyle bliskie rzeczywistości, by oszukać młodą pandę. Szczególnie, że młode nie mają zbyt dobrego wzroku.