FotoCamp 2026 – kolejna edycja wyjątkowego festiwalu fotografii i filmu już w czerwcu
FotoCamp to wyjątkowe wydarzenie, które trudno porównać z klasycznym festiwalem. Choć w programie są prelekcje, warsztaty i przeglądy portfolio, jego istotą jest spotkanie i bycie razem. Przez kilka dni uczestnicy, prowadzący i zaproszeni goście przebywają w jednej przestrzeni pracując, bawiąc się, inspirując i ucząc od siebie nawzajem. Najciekawsze momenty często zdarzają się między punktami programu, a rozmowy nie kończą się wraz z zejściem ze sceny. To właśnie takie wydarzenia przynoszą inspiracje, nowe pomysły i znajomości, które zostają na długo.
W czasach, gdy wiele działań przenosi się do Internetu lub do wielkich hal z tysiącami mijających się anonimowo ludzi, FotoCamp pozostaje wierny temu, co najcenniejsze – bliskim spotkaniom na żywo. Bezpośredni kontakt, możliwość rozmowy w cztery oczy, wspólne oglądanie zdjęć czy spontaniczne dyskusje do późna to doświadczenia, których nie da się zastąpić żadną transmisją online, rolkami, treściami na TikToku, czy tutorialem. Wydarzenie przyciąga osoby zainteresowane fotografią, filmem, podróżami, dziennikarstwem i szeroko rozumianą twórczością. To także przedstawiciele branży – związani z produktami, usługami i handlem – co tworzy przestrzeń do budowania relacji, których trudno doświadczyć gdzie indziej. FotoCamp ceniony jest za otwartą atmosferę, wysoki poziom merytoryczny oraz kreatywne podejście do przekazywania wiedzy. Dzięki wsparciu National Geographic Polska i współpracy z wiodącymi markami FotoCamp zdobył uznanie jako miejsce inspiracji, zdobywania wiedzy i budowania relacji. Najważniejsze jest zniesienie podziału na „gwiazdy” i uczestników – wszyscy spędzają czas razem, podczas posiłków, warsztatów, wieczornych rozmów i wspólnych aktywności. Na FotoCamp regularnie przyjeżdżają przede wszystkim uznane nazwiska świata fotografii, w tym liczni laureaci World Press Photo i Grand Press Photo oraz twórcy współpracujący z najważniejszymi agencjami takimi jak NOOR czy Magnum Photos. Na poprzednich edycjach pojawili się m.in.: Enri Canaj, Kadir van Lohuizen, Tomasz Tomaszewski, Lidia Popiel, Robert Wolański, Karolina Jonderko, Tomasz Lazar, Kacper Kowalski, Wojciech Grzędziński, Ewa Meissner, Adam Brzoza, Mariusz Forecki, Piotr Małecki, Agata Grzybowska czy Piotr Jaxa. Coraz większe znaczenie ma film i narracja wizualna. Spotkania poświęcone pracy z obrazem ruchomym, dokumentowi i nowym formom opowiadania historii pozwalają łączyć fotografię i wideo w spójną opowieść. Twórcy festiwalu rozumieją jak ważna jest widoczność online i umiejętność tworzenia odpowiednich dla nowych mediów treści i pochylają się w programie również nad tym tematem. Na festiwal przyjeżdżają też firmy związane z fotografią i produkcją filmową, co daje okazję do przetestowania sprzętu i rozmów z ekspertami. „Przygoda” w nazwie wydarzenia odzwierciedla podejście twórcy FotoCampu do pracy w terenie. Pomysłodawca i dyrektor festiwalu, Marek Arcimowicz – zawodowy fotograf od zadań specjalnych, od ponad 25 lat związany z National Geographic Polska, wspinacz i uczestnik licznych wypraw – buduje program wokół realnego doświadczenia. Arcimowicz współpracował też z Martyną Wojciechowską przy programie "Kobieta na krańcu świata" oraz z firmą Alpinus. Program FotoCampu obejmuje szerokie spektrum technik i podejść do pracy z obrazem. Obok najnowszych rozwiązań technologicznych, choćby takich jak fotografia i filmowanie z wykorzystaniem dronów czy telefonów, pojawiają się techniki tradycyjne i szlachetne – w tym fotografia analogowa, otworkowa, mokry kolodion, cyjanotypia itd. Takie zestawienie pozwala uczestnikom spojrzeć na fotografię i film z różnych perspektyw oraz rozwijać umiejętności w różnych mediach i na różnych poziomach zaawansowania. FotoCamp to przestrzeń dla osób, które chcą rozwijać swoje umiejętności i spędzić czas wśród ludzi o podobnych pasjach. Najbliższe fotocampowe spotkanie - szósta edycja festiwalu - odbędzie się 18–21.06.2026 pod Karpaczem, w pięknych Karkonoszach. Nie może tam Was zabraknąć! Szczegóły na stronie Fotocamp.pl
Interaktywne świnie i „brama do gwiazd”. Jakie atrakcje słynnego festiwalu Zagrzebia znalazły się w TOP 3 reportera National Geographic?
Festiwal Świateł w Zagrzebiu pokazuje, jak nowoczesna sztuka może ożywić historyczne miasto. Mappingi, instalacje i muzyka tworzą wyjątkową atmosferę. Każdy znajdzie tu coś dla siebie. Oto subiektywny ranking dziennikarza National Geographic. Co go najbardziej zaskoczyło?
Spis treści: Artyści w podkowie i nie tylko Ożywiona historia Szał baniek mydlanych Naukowe labirynty Zagrzeb przebudzony Młoda dziewczyna zanosi się śmiechem, a towarzyszy jej w tym grupa znajomych. Siedzi ona okrakiem na jednej z wielu świń stworzonych z wielkich plastikowych pojemników, które pod wpływem bujania się w przód lub w tył stopniowo zmieniają swoje barwy – to tylko jedna z dwudziestu sześciu instalacji, która w tym roku była pokazywana w czasie kilkudniowego Festiwalu Świateł w Zagrzebiu. Impreza odbywała się w dniach 18–22 marca. Nie udało mi się obejrzeć wszystkich. Ale ta instalacja wykonana przez artystów z Uniwersytet Zachodnioczeskigo w Pilźnie, zatytułowana „Farma świń” naprawdę mnie zaskoczyła mnie i zrobiła przyjemne wrażenie. A to głównie ze względu na jej niebanalny charakter. Artyści w podkowie i nie tylko Poznaję instalacje wraz z licznymi spacerowiczami, panuje swobodna i niezobowiązująca atmosfera. Sporo jest rodzin z dziećmi. Świetlne dzieła sztuki znajdują się w Dolnym Mieście, umiejscowione w parkach układających się w kształt podkowy, stąd określenie na taki układ „zielona podkowa”. A pozostałe oglądam w obrębie Górnego Miasta, gdzie znajdują się budynki wzniesione już w średniowieczu. Ożywiona historia Kogo nudzą zabytki, powinien przybyć do Zagrzebia w czasie Festiwalu Światła. Wówczas dawne budowle uzyskują nowe życie. Tak bez wątpienia jest w przypadku jednego z najbardziej znanych punktów widokowych Zagrzebia, którym jest trzynastowieczna wieża Lotrščak w Górnym Mieście. Ten obiekt stał się celem dwóch zespołów artystów – powstało prawdziwe combo. Na ścianach obserwuję trójwymiarowy mapping rzucany przez potężne projektory. Przenosi mnie do wielobarwnego świata kosmosu, ale barwy są tak mocno nasycone, jakbym znajdował się w innym wymiarze. I chyba taki był zamiar artystów Gordany i Zorislava Šojatów, gdyż nazwali instalację „Stargate”, czyli „Brama do gwiazd”. A takie określenie niesie skojarzenie z filmem science-fiction, w którym śmiałkowie przenieśli się do świata w innym wymiarze. Z kolei na szczycie tej samej wieży rozświetla całą okolicę instalacja przywodząca na myśl latarnię morską i taką też nosi nazwę. Emituje kilkanaście niebieskich snopów światła. Te dwa dzieła zajmują ex aequo trzecią lokatę w moich poszukiwaniach najciekawszej instalacji Festiwalu Światła w Zagrzebiu w 2026 roku. Paręset metrów dalej w dół od baszty staje mi przed oczami „ściana” kilkudziesięciu klasycznych lamp naftowych, które – zdaniem artysty – przywołują ciepło czasów, gdy światło było symbolem spotkań i domu, a ich blask tworzy intymną atmosferę. Faktycznie wśród wielu nowoczesnych projektorów ta instalacja w stylu vintage zdecydowanie odróżnia się od pozostałych. Szał baniek mydlanych Nie wszędzie jest tak spokojnie. To co widzę z oddali w Dolnym Mieście w Parku Zrinjevac na pierwszy rzut oka przypomina… dyskotekę. Obok zabytkowej altany stoją trzy pylony emitujące wielokolorowe światła, ale też setki baniek mydlanych na minutę. Wszystkiemu towarzyszy radosna muzyka i szalejące wokół instalacji dzieci. „Bąbelki, światło i muzyka wyłaniają się z tysięcy drobnych perforacji, zapraszając wszystkie pokolenia do zwolnienia tempa, podzielenia się chwilą zachwytu i przypomnienia sobie szczerej, dziecięcej radości” – opisuje swoje dzieło duet artystów Ida Blažičko i Alex Brajkovic. Tej instalacji daję drugie miejsce wśród dzieł prezentowanych w czasie tegorocznej Festiwalu Świateł w Zagrzebiu. Naukowe labirynty Archiwa państwowe – nie brzmi to szczególnie porywająco. To oczywiście kluczowa instytucja chroniąca w wielu krajach miliony dokumentów sprzed minionych lat. Ale rzadko kiedy cieszą się one wielkim społecznym zainteresowaniem i tłumów raczej tu nie uświadczysz. Tego wieczoru jest inaczej, bo w ramach Festiwalu Świateł na gmachu tej instytucji widoczny jest niezwykły mapping. Animacje wyświetlane są również na dwóch flankujących budowlach. Tutaj czuć atmosferę zagadki, tajemnicy, a spacerujące osoby wpatrują się w zmieniające się stale labirynty w zadumie i skupieniu. Z głośników płynie miarowy jednostajny ton. „Instalacja łączy poezję i naukę za pomocą światła i geometrii. Precyzyjne kształty i gra cieni odsłaniają ukryte warstwy rzeczywistości, zapewniając fascynujące i uspokajające doświadczenie” – wyjaśnia jej twórca Javier Riera z Hiszpanii. Tutaj spędziłem najwięcej czasu. W moim prywatnym rankingu dzieło zatytułowane „Konstelacja poezji i nauki” zajęło pierwsze miejsce. Festiwal pozytywnie mnie zaskoczył. Spodziewałem się statycznych mappingów, a miałem okazję podziwiać bardzo urozmaicone świetlne dzieła sztuki. Tyle, że w wielu przypadkach można z nimi wchodzić w interakcję, a nie tylko podziwiać jak obrazy w poważnych galeriach. Z pewnością jest to wyjątkowe połączeniem sztuki, designu, widowiska i rozrywki. Chętnie odwiedzę Zagrzeb za rok, by zobaczyć nowe pomysły świetlnych artystów. Zagrzeb przebudzony Festiwal Świateł w Zagrzebiu można przyrównać do wystrzału startera w zawodach sportowych. Odbywa się przez kilka dni od 2017 roku wraz z rozpoczęciem się astronomicznej wiosny w drugiej połowie marca. Obserwując instalacje świetlne wącham też kwitnące kwiaty, bo wiosna tutaj dotarła kilka tygodni wcześniej niż do Polski. Od tego momentu z tygodnia na tydzień do Chorwacji przybywa coraz więcej turystów zwabionych piaszczystymi plażami i ciekawą ofertą gastronomiczną. Festiwal Świateł trwa zaledwie kilka dni w roku, ale urokliwe uliczki starego miasta zachęcają do wieczornych spacerów również poza nim. Świateł i barw nadal jest sporo. Każdą noc rozświetla ponad 200 tradycyjnych lamp gazowych, które ciepłą barwą dodają Zagrzebiowi uroku. Ich zapaleniem i gaszeniem zajmuje się dwóch latarników i ta czynność zajmuje im kilka godzin dziennie. Jeden z nich ponoć niebawem przechodzi na emeryturę, więc otworzy się ciekawa rekrutacja. Jak dojechać do Zagrzebia? Najszybciej do stolicy Chorwacji można dotrzeć samolotem (ok. 1,5 godziny). W momencie przygotowywania tekstu bezpośrednie loty rejsowe zapewniały jedynie Polskie Linie Lotnicze LOT – są to dwa loty dziennie z lotniska Chopina w Warszawie. Inną opcją jest autokar. Kilkanaście godzin trwa przejazd Flixbusem z Krakowa i tyle samo autem – w tym ostatnim przypadku warto zatem pomyśleć o noclegu po drodze. Latem wznowione ma być połączenie PKP IC do chorwackiej Rijeki, więc będzie to kolejny środek transportu, który przybliży nas do stolicy tego kraju. Jednak na razie nie jest znana jego dokładna trasa. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek. Lubi poznawać nieznane zakamarki Niemiec, zarówno na dwóch kółkach, jak i w czasie górskiego trekkingu.
Święto kwitnącej wiśni odwołane. Mieszkańcy mówią wprost: to kryzys
Co roku sezon kwitnienia wiśni zamienia Japonię w różowo-białą bajkę, która przyciąga miliony turystów z całego świata. Tradycja Hanami stała się jednym z najbardziej rozpoznawalnych symboli kraju i magnesem dla zagranicznych podróżnych. W nadchodzących tygodniach w całej Japonii rozpoczną się festiwale organizowane z tej okazji. Jednak nie wszystkie samorządy zdecydowały się je utrzymać. W jednej z miejscowości w pobliżu Tokio wydarzenie zostało odwołane z powodu nadmiernego napływu turystów.
Japonia od lat znajduje się w czołówce podróżniczych marzeń – przyciąga zarówno futurystycznym obliczem Tokio, historycznym Kioto, jak i mniej oczywistymi miejscami (czyli np. azjatycką Wenecją), które zyskują popularność dzięki mediom społecznościowym. Po pandemicznym załamaniu branża turystyczna w kraju przeżywa rekordowe odbicie, a liczba zagranicznych gości bije kolejne historyczne wyniki. Problem w tym, że największe obciążenie coraz częściej spada nie na metropolie, lecz na małe miejscowości, które nie są przygotowane na tak intensywny ruch. Jednym z symboli tego napięcia stała się położona u stóp góry Fudżi Fujiyoshida, gdzie lokalne władze zdecydowały się odwołać festiwal kwitnącej wiśni, argumentując decyzję względami bezpieczeństwa i komfortu mieszkańców. Napływ turystów do Japonii. Festiwal w Fujiyoshidzie odwołany Powrót zagranicznych podróżnych do Japonii po pandemii okazał się bardziej obfity, niż przewidywano. W 2025 roku kraj odwiedziło aż 42,7 miliona turystów – to najwyższy wynik w historii i wyraźny wzrost względem niemal 37 milionów gości rok wcześniej. Osłabiony jen dodatkowo zwiększył atrakcyjność Japonii jako kierunku podróży, czyniąc ją bardziej dostępną cenowo. Szczególnie mocno odczuły to najpopularniejsze miasta. W Kioto mieszkańcy od miesięcy skarżą się na tłumy oraz zachowania turystów, którzy zaczepiają gejsze ubrane w kimona, próbując robić im zdjęcia bez zgody. Coraz częściej jednak problem wykracza poza metropolie i dotyka mniejszych miejscowości, których infrastruktura nie była projektowana z myślą o masowej turystyce. W Fujiyoshidzie (mieście położonym u podnóża góry Fudżi w prefekturze Yamanashi) sytuacja stała się nie do wytrzymania. Lokalne władze informowały o permanentnych korkach, niedopałkach papierosów wyrzucanych na ulice, wchodzeniu na prywatne posesje oraz przypadkach załatwiania potrzeb fizjologicznych w ogrodach mieszkańców. – Za pięknym krajobrazem góry Fuji kryje się rzeczywistość, w której spokojne życie mieszkańców jest zagrożone. Czujemy że jesteśmy w kryzysie – oświadczył burmistrz miasta Shigeru Horiuchi. W rezultacie podjęto decyzję o odwołaniu odbywającego się od dekady festiwalu kwitnącej wiśni, który co roku przyciągał około 200 tysięcy osób. – Aby chronić godność i warunki życia naszych obywateli, postanowiliśmy zakończyć festiwal – podkreśliły władze. Odwołany festiwal nie zatrzyma tłumów. Hanami przyciąga miliony Decyzja o zakończeniu 10-letniego festiwalu nie oznacza, że okolice Fujiyoshidy nagle opustoszeją. Władze miasta nie mają złudzeń, że nawet bez festiwalu park Arakurayama Sengen (słynący z widoku na górę Fudżi, pięciopiętrową pagodę Chureito i aleję kwitnących wiśni) będzie przeżywać oblężenie. To jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc w Japonii, regularnie pojawiające się w mediach społecznościowych, przewodnikach i na tysiącach zdjęć. W szczycie sezonu miasto notuje ponad 10 tysięcy odwiedzających dziennie, a turyści potrafią ustawiać się w wielogodzinnych kolejkach, by uchwycić idealne ujęcie góry Fudżi w otoczeniu różowych kwiatów. Samorządowcy wskazują, że napływ gości napędzają m.in. korzystny kurs jena oraz viralowa popularność miejsca w internecie. Aby ograniczyć chaos, planowane jest zwiększenie liczby pracowników porządkowych, utworzenie tymczasowych parkingów i instalacja przenośnych toalet. Wregionie podejmowano już bardziej radykalne kroki – ustawiano bariery zasłaniające widok na Fudżi, wprowadzano opłaty oraz limity wejść na niektóre szlaki. Mimo to sezon kwitnienia wiśni pozostaje jednym z najważniejszych momentów w japońskim kalendarzu turystycznym. W marcu i kwietniu parki, świątynie i nadrzeczne bulwary w całym kraju – od Tokio i Kioto po Hiroszimę czy Fukuokę – wypełniają się mieszkańcami i gośćmi z zagranicy organizującymi pikniki pod kwitnącymi drzewami. To tradycja sięgająca setek lat, łącząca estetyczne doświadczenie z refleksją nad ulotnością życia. Wiele miast nadal organizuje własne wydarzenia i iluminacje nocne (yozakura), które przyciągają tłumy mimo rosnących obaw. Odwołanie jednego festiwalu nie zmienia więc faktu, że kwitnąca wiśnia pozostaje symbolem Japonii – i jednym z największych magnesów dla turystów. Źródła: ABC News, The Guardian Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Tak Singapur witał Rok Ognistego Konia. Dźwięki i obrazy zlewają się tu w jedno wielkie święto odrodzenia
Wybrałem się do Singapuru, by zobaczyć, jak Miasto Lwa wita Rok Ognistego Konia. Nie mogło być inaczej – w chińskim zodiaku sam jestem Koniem, a takie spotkanie z własnym znakiem to moment szczególny. Jako Ziemny Koń wkraczałem w ten czas z ciekawością, ponieważ w azjatyckiej metafizyce Ogień tworzy Ziemię, co ponoć dla mnie oznacza rok potężnej energii. Czy tak będzie? Próbowałem się tego dowiedzieć od wróżbity.
Spis treści: Kulinarna uczta w hawker center W poszukiwaniu wróżbitów Czerwone koperty i mandarynki na szczęście U stóp Boga Fortuny Obchody Święta Wiosny, jak oficjalnie nazywa się Księżycowy Nowy Rok wypadający w tym roku 17 lutego, są spektaklem trwającym pełne piętnaście dni, który kończy się dopiero Świętem Latarni. To czas największej na świecie wędrówki ludzi, gdy miliony Chińczyków – nie tylko z kontynentu, ale i z Indonezji, Filipin czy właśnie Singapuru – wracają do rodzinnych domów. Przygotowania do tego momentu ruszają już miesiąc wcześniej. Singapurczycy wpadają w wir generalnych porządków, które mają na celu nie tylko pozbycie się kurzu, ale przede wszystkim wygnanie z kątów złych duchów. Przed samą „godziną zero” ulice przed salonami fryzjerskimi pękają w szwach, bo ścięcie włosów jest symbolicznym gestem odcięcia się od tego, co w starym roku było złe. Drzwi wejściowe do biur, salonów masażu i kawiarni zdobią nianhua, czyli kolorowe obrazki-amulety, których tradycja sięga V wieku i taoistycznych klasztorów. Dominują dwa kolory: czerwień i złoto. Czerwień to w kulturze chińskiej symbol życia, ognia i pomyślności – ma odstraszać legendarnego potwora Nian i wszelkie nieszczęścia. Złoto natomiast to oczywisty symbol bogactwa i statusu. Kulinarna uczta w hawker center Singapur przywitał mnie obezwładniającą wilgotnością. Powietrze jest tu tak gęste, że niemal można je kroić nożem, a pogoda to nieustanna gra kontrastów. Raz słońce oślepia blaskiem, odbijając się od szklanych elewacji, by za chwilę ustąpić miejsca gwałtownej ulewie. Ta parność i duszność to stały element krajobrazu, który nadaje miastu rytm – od szybkich kroków, po schronienie w klimatyzowanych wnętrzach metra. Zatrzymałem się w dzielnicy Bugis, w hotelu Mercure. To jedna z najbardziej wielowarstwowych części miasta. Jej nazwa pochodzi od Bugisów – bitnych żeglarzy i kupców z Celebesu, którzy dawniej handlowali tu złotem i przyprawami. Dziś dzielnica zachwyca odrestaurowanymi kamienicami typu shophouse z ich charakterystycznymi five-foot ways – podcieniami o szerokości dokładnie pięciu stóp, które sir Stamford Raffles, założyciel miasta Singapur, nakazał budować, by chronić pieszych przed tropikalnym deszczem. Prosto z lotniska pojechałem nie do hotelu, lecz do sąsiadującego z nim Albert Centre Market & Food Centre. To klasyczny hawker center, czyli zadaszony plac z dziesiątkami stoisk, gdzie za kilka dolarów je się najlepiej na świecie. Takich miejsc w całym Singapurze jest mnóstwo, a w 2020 roku hawker centers wpisane zostały na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego UNESCO. Zamówiłem zestaw obowiązkowy: Hainanese Chicken Rice oraz singapurską laksę. Kurczak po hajnańsku to historia Singapuru na talerzu. To danie Hajnanów – emigrantów z chińskiej wyspy, którzy dotarli tu najpóźniej i musieli szukać pracy w kuchniach kolonialnych rezydencji. Stworzyli danie proste i genialne: delikatne mięso serwowane z ryżem gotowanym w esencjonalnym rosole z imbirem i czosnkiem. Z kolei laksa to absolutna eksplozja smaku. To gęsta, aksamitna zupa na bazie mleka kokosowego i intensywnej pasty z suszonych krewetek, trawy cytrynowej, galangalu i chili. W środku znajdziemy gruby makaron ryżowy, soczyste krewetki i plastry ciasta rybnego. Wszystko było pyszne. W poszukiwaniu wróżbitów Najedzony wyruszyłem na poszukiwanie wróżbitów. Ich znalezienie wcale nie było proste. Informacje, które znajdowałem w internecie, okazały się nieprawdą. ?Fortune Centre przy Middle Road, mimo obiecującej nazwy, okazało się zamknięte na głucho w kwestii wróżb – były same bary z jedzeniem. Zacząłem pytać mieszkańców. Ci skierowali mnie do sąsiedniego Fu Lu Shou Complex (nazwanego od trzech bóstw pomyślności). Jednak i tam rzeczywistość mnie zaskoczyła – na trzech piętrach zamiast mędrców zastałem jedynie niekończący się labirynt salonów masażu i fryzjerskich atelier. Przepowiadaczy przyszłości odnalazłem jednak na Waterloo Street, nazywanej „Ulicą Harmonii”. Jest ona miejscem, gdzie sąsiadują ze sobą świątynie różnych wyznań, a powietrze przesycone jest zapachem kadzideł i girland orchidei sprzedawanych przez kwiaciarki. Specjaliści od astrologii i numerologii siedzieli na ulicy pod parasolami rozstawionymi w rządku. Na plakatach ustawionych przed boksami reklamowali się jako mistrzowie Bazi (dosłownie „Osiem Znaków”), skomplikowanego systemu astrologicznego znanego jako „Cztery Filary Przeznaczenia”. W przeciwieństwie do zachodniego horoskopu, Bazi analizuje osiem znaków przypisanych do godziny, dnia, miesiąca i roku urodzenia. To swoisty kod kreskowy naszego losu, determinowany przez układ pięciu żywiołów w chwili przyjścia na świat. Moje zaufanie wzbudził mistrz Alex Soh, który znakomicie mówił po angielsku. – Jako Ziemny Koń w roku Ognistego Konia stajesz przed rzadką szansą. Ogień dostarcza ci energii, ale jeśli twoje Bazi pokazuje brak żywiołu Wody, możesz się wypalić w nadmiarze emocji. W tym roku musisz szukać balansu. Koń w ogniu galopuje szybko, ale tylko mądry jeździec wie, kiedy poluzować wodze. Zapomnij o ślepym pędzie. Ten rok dla Konia to czas działania opartego na strategii, a nie na szybkości. Twoje zdolności przywódcze będą się rozwijać, a umiejętność zachowania spokoju będzie największą siłą. W pracy odniesiesz sukcesy, ale tylko jeśli postawisz na stabilne, przemyślane decyzje. Jeśli chodzi o zdrowie – uważaj na kręgosłup. Twój „stelaż” potrzebuje teraz uwagi, oszczędzaj go, byś mógł pewnie stąpać po ziemi. A miłość? Ta, którą masz w życiu, będzie trwać i dawać Ci oparcie – opowiadał. Master Soh wspomniał też o innych znakach: Tygrysy i Psy będą płynąć na fali sukcesu, bo to naturalni sprzymierzeńcy Konia. Najtrudniej będą miały Szczury, stojące w zodiakalnej opozycji do mojego znaku – dla nich to czas trudnych zmian. Czerwone koperty i mandarynki na szczęście Podpatrując przygotowania do wejścia w nowy rok i znając już nieco bardziej moją przyszłość, pojechałem metrem do Chinatown. To tutaj, pośród osiemdziesięciu tysięcy świateł LED rozświetlających wieczorem New Bridge Road i Eu Tong Sen Street, można przepaść na długie godziny, fotografując każdą czerwoną latarnię i każdą napotkaną instalację przedstawiającą pędzące wierzchowce. Na tutejszych bazarach Singapurczycy zaopatrują się w hongbao, czyli tradycyjne czerwone koperty, w których wręcza się pieniądze dzieciom i niezamężnym krewnym. Kupują też dekoracje symbolizujące szczęście i dobrobyt, a zapach grillowanego Bak Kwa, słodko-słonej wieprzowiny, miesza się z aromatem świeżych mandarynek, które jako symbol złota obowiązkowo wymienia się przy każdej noworocznej wizycie. By złapać oddech, wybrałem się do Ogrodów Botanicznych wpisanych na listę UNESCO. To miejsce zachwyca równowagą między dziką dżunglą a precyzyjnie zaprojektowanym parkiem. Przy muszli koncertowej odnalazłem też polski akcent – pomnik Fryderyka Chopina i George Sand. Odpoczynek pod gigantycznymi palmami, obserwowanie noworocznych sesji fotograficznych par młodych i wizyta w Ogrodzie Orchidei pozwoliły mi zapomnieć o zgiełku miasta. Później szukałem relaksu w stylu „jungle vibe” na wzgórzu Dempsey Hill. To dawne brytyjskie koszary ukryte w gęstej zieleni, gdzie Singapurczycy spotykają się na uroczystych, sylwestrowych i noworocznych lunchach. Przed zachodem słońca wypłynąłem w 40-minutowy rejs po Singapore River. Na pokład tradycyjnej drewnianej łodzi – nazywanej tutaj bumboat – wsiadłem w Clarke Quay. To miejsce stanowiło niegdyś serce handlowego Singapuru: dawny kompleks magazynów i składów towarowych, gdzie przez dekady wyładowywano przyprawy, herbatę oraz kauczuk. Dziś te pieczołowicie odrestaurowane budynki, pomalowane na jaskrawe kolory, mieszczą dziesiątki restauracji i barów, tworząc najbardziej znany rozrywkowy punkt na mapie miasta. Trasa rejsu to w rzeczywistości skrócona lekcja historii architektury. Sunąc po gładkiej tafli wody mijałem kolejne historyczne mosty: od najstarszego, żeliwnego Cavenagh Bridge, po majestatyczny Anderson Bridge. Po lewej stronie mignęła biała bryła Muzeum Cywilizacji Azjatyckich oraz dawna siedziba parlamentu. Tuż przed wejściem do zatoki łódź przepłynęła obok Fullerton Hotel – neoklasycystycznego gmachu, który w przeszłości pełnił funkcję głównego urzędu pocztowego i punktu zero, od którego mierzono wszystkie odległości na wyspie. Po wypłynięciu na wody Marina Bay, przed dziobem ukazał się Merlion – mityczny symbol Singapuru z głową lwa i ciałem ryby, nieustannie wyrzucający z paszczy strumień wody. Gdy słońce zaczęło powoli chować się za horyzontem, panorama miasta nabrała złotych barw. Nad całą zatoką dominuje sylwetka Marina Bay Sands: architektoniczny fenomen składający się z trzech potężnych wież połączonych na wysokości dwustu metrów ogromnym tarasem w kształcie statku. Tuż obok lśniła futurystyczna bryła ArtScience Museum, przypominająca otwarty kwiat lotosu, a po przeciwnej stronie zatoki widać było najeżone kopuły centrum kulturalnego Esplanade, które z powodu swojej charakterystycznej struktury nazywane jest przez mieszkańców „Durianem”. U stóp Boga Fortuny Sylwestrowy wieczór spędziłem w Gardens by the Bay. Ten 101-hektarowy, futurystyczny park to prawdziwe płuca Singapuru, zdominowane przez Supertrees – stalowe, pionowe ogrody sięgające pięćdziesięciu metrów wysokości. Te giganty, porośnięte setkami tysięcy roślin, nie tylko zbierają deszczówkę i zasilają nocne iluminacje dzięki ogniwom słonecznym, ale stanowią też tło dla festiwalu świateł River Hongbao, który w 2026 roku świętuje swoje czterdziestolecie. Wewnątrz Flower Dome, gigantycznej szklarni, przygotowano niezwykle kolorową wystawę Spring Blossoms. Osiem koni naturalnej wielkości, ręcznie wykonanych przez rzemieślników z Chin przy użyciu technik z czasów dynastii Tang, zdaje się pędzić pośród orchidei, śliw i bambusów. Inspiracją dla tej instalacji był słynny obraz Ba Jun Tu, przedstawiający osiem rumaków będących symbolem witalności i sukcesu. Całość osadzono w estetyce ogrodów Jiangnan, znanych ze swojej harmonii, gdzie odwiedzający mogą przejść przez księżycowe bramy i odpocząć w tradycyjnych pawilonach. Tuż przy wyjściu uwagę przyciąga Blooming Drum of Spring, bęben udekorowany motywami lotosu. Zgodnie z przysłowiem „uderzenie w kwiatowe bębny zwiastuje przybycie wiosny”, dźwięki i obrazy zlewają się tu w jedno wielkie święto odrodzenia. Podświetlone dekoracje na festiwalu River Hongbao, wykonane tradycyjną metodą z jedwabiu i drutu, zapierały dech. Pokaz muzyczny wśród ogromnych, 50-metrowych Supertrees przyciągnął tłumy Singapurczyków i turystów. Na wielkiej scenie trwały koncerty i występy taneczne, a nad wszystkim górował Bóg Fortuny. Podświetlany od środka, monumentalny posąg lśnił czerwienią i złotem. Zrobiłem sobie przy nim zdjęcie – na szczęście, bo w Roku Ognistego Konia każda porcja pomyślności się przyda. Nasz autor Michał Cessanis Od 14 lat redaktor prowadzący i sekretarz redakcji National Geographic Traveler oraz autor podróżniczej serii „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN i TVN Style. Dziennikarz, który od lat życie spędza w drodze, łącząc pasję do eksploracji z rzetelnym warsztatem reportażysty. W swoich tekstach szczególną wagę przywiązuje do detali, historii spotykanych ludzi oraz ochrony dzikiej natury. Autor książek: „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”. Jako ambasador plebiscytu „Cuda Polski National Geographic Traveler” z równą pasją odkrywa nieznane zakątki kraju, co najdalsze krańce globu. Ma w genach ciekawość świata i otwartość na inne kultury. Nie straszne są mu ekstremalne warunki czy bariery językowe – dla niego to nie przeszkody, lecz paliwo do działania i tworzenia angażujących opowieści.
Bałkany, trąbki i tygiel kulturowy. Dlaczego Polacy masowo odwiedzają latem małe serbskie miasteczko?
Gorące bałkańskie noce, mnóstwo słońca i fascynująca kultura – samo to przyciąga latem do Serbii coraz więcej turystów. Jeden sierpniowy weekend jest jednak najbardziej magiczny: już 8 sierpnia w niewielkim miasteczku Guča zaczyna się fiesta, której nie można przegapić!
Spis treści: Dlaczego warto przyjechać do Gučy? Guča 2025: pojedynek na trąbki Co ciągnie Polaków do Gučy? Turystyka w Serbii W górskim miasteczku południowo-zachodniej Serbii dzieje się magia. Raz w roku licząca kilkuset mieszkańców miejscowość przeradza się w tętniące życiem centrum kultury, w którym spotykają się ludzie z całego świata. Wszystko za sprawą Guča Trumpet Festival, czyli Festiwalu Trąbek i wszystkiego tego, co bałkańskie! Należy jak najszybciej planować wyjazd, bo wydarzenie odbędzie się w dniach 8–10 sierpnia i uwaga – jest całkowicie darmowe. Dlaczego warto przyjechać do Gučy? Wśród gwarnych straganów, dźwięczących trąbek i skwierczącej pljeskavicy spotkamy mnóstwo ludzi z całego świata: miejscowi mówią, że w ciągu tych kilku sierpniowych dni odwiedza ich nawet kilkaset tysięcy turystów! Wśród nich z roku na rok znajdziemy coraz więcej Polaków. Poza wieloma koncertami największych bałkańskich gwiazd na odwiedzających czekają także tysiące małych, muzycznych uniesień. Wszystko za sprawą spacerujących po miasteczku setek zarówno najlepszych, jak i dopiero aspirujących do tego miana orkiestr dętych z całych Bałkanów. Do tego beztroski taniec kolo, wspaniała pogoda, lokalna kuchnia i odrobina rakii – dla wielu to przepis na idealne wakacje. Guča 2025: pojedynek na trąbki Celem festiwalu nie jest jednak wyłącznie wspaniała zabawa – ta niejako odbywa się przy okazji – a wirtuozerski pojedynek na instrumenty dęte. Najbardziej prestiżową nagrodą jest przyznawana rokrocznie Złota Trąbka, której zdobywca w Serbii traktowany jest niemalże z boską czcią. Wiele innych kategorii pozwala jednak artystom sprawdzić się, ku uciesze słuchaczy, w różnorodnych dziedzinach muzycznej sztuki. Trąbki, waltornie, suzafony i puzony rozgrzane są do czerwoności. Co ciągnie Polaków do Gučy? Wielu turystów z Polski jako przyczynę wakacji na Bałkanach wskazuje bliską naszemu sercu kulturę i południowosłowiański temperament. Guča ściąga także wielu polskich muzyków, a reprezentacje z naszego kraju również biorą udział w konkursie. – Festiwal muzyki bałkańskiej w Guczy to wyjątkowy czas: głównie przez klimat i wspaniałą atmosferę panującą wśród wszystkich uczestników, ale także niezwykle przyjazne nastawienie lokalnej społeczności. Jednak każdego muzyka i melomana, nie tylko grającego na instrumentach dętych blaszanych, ściąga przede wszystkim aspekt wykonawczy, który [w Gučy – przyp. red.] jest wyjątkowy w skali całego świata – mówi Fryderyk Bodzianowski, waltornista Teatru Muzycznego w Łodzi. Turystyka w Serbii Serbia jest coraz chętniej odwiedzanym kierunkiem turystycznym. W sierpniu 2024 liczba przyjazdów osiągnęła rekordowy poziom 282 070, wzrastając o ponad 30% w ciągu dwóch ostatnich lat. Piękna pogoda, względne bezpieczeństwo i mnóstwo zabytków sprawiają, że według prognoz liczba ta będzie stale rosnąć. Źródło: guca.rs, Trading Economics. Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
To jedyny taki festiwal muzyczny na świecie. Odbywa się na... wykopaliskach w Polsce
W najbliższy piątek i w sobotę w Rekowie w woj. zachodniopomorskim odbędzie się jedyny taki festiwal muzyczny na świecie „Wykopaliska”. W scenerii trwających wykopalisk archeologicznych zagrają kapele heavy metalowe. Atrakcji będzie jeszcze więcej.
Spis treści: Unikatowe połączenie nauki i rozrywki Co odkryto w Rekowie? Wykopaliska archeologiczne bardzo często kojarzymy z sielskim sąsiedztwem przyrody czy pól uprawnych, a niekoniecznie z festiwalem muzycznym. Tymczasem w Rekowie od kilku lat trwają wykopaliska i tyle samo edycji ma już festiwal „Wykopaliska”, który im towarzyszy. Unikatowe połączenie nauki i rozrywki Taka impreza nie ma innego odpowiednika ani w Polsce, ani – najprawdopodobniej – nigdzie na świecie. W dniach 18–19 lipca 2025 roku na scenie w Rekowie wystąpią zespoły lubujący się w zdecydowanie cięższym brzmieniu. Koncertom towarzyszyć będą pokazy dawnego rzemiosła oraz prelekcje o tematyce archeologicznej. W tym roku będzie możliwość posłuchać prof. Andrzeja Kokowskiego, prof. Arkadiusza Marciniaka (niedawno pisaliśmy o jego badaniach dotyczących słynnego pradziejowego miasta w Turcji), dr. Bartłomieja Rogalskiego, dr Kamila Niedziółki oraz Macieja Marczewskiego. – Uczestnicy zostaną oprowadzeni tradycyjnie po terenie wykopalisk przez kierownika badań – dr. Andrzeja Kasprzaka, a zainteresowane osoby będą mogły wziąć udział w pracach terenowych – mówi National Geographic Polska organizatorka imprezy, Magdalena Augustyniak. Szczegółowe i najbardziej aktualne informacje znajdują się na fanpage’u festiwalu. Co odkryto w Rekowie? W lipcu archeolodzy rozpoczęli kolejny sezon wykopaliskowy w Rekowie. Jest to cmentarzysko kurhanowe. Prace prowadzone są pod kierunkiem dr. Andrzeja Kasprzaka z Muzeum w Koszalinie oraz Instytutu Archeologii Uniwersytetu Gdańskiego. Biorą w nich udział studenci z Gdańska, Poznania oraz wolontariusze z różnych zakątków Polski – Koszalina i okolic, Wałcza, Słupska, Warszawy, Wolina i Turka. Stanowisko archeologiczne położone jest bardzo malowniczo, na krawędzi doliny niewielkiej rzeki Mszanki, w terenie zalesionym. Cmentarzysko składa się z ponad trzydziestu nasypów kurhanowych. W tym roku archeologów czekało zaskoczenie. W narożniku jednego z kurhanów odkryto… piec o glinianych ściankach i podstawie wykonanej z dużych otoczaków. Jego wnętrze zasypane było kawałkami przepalonej gliny, które nie były jednak fragmentami naczyń. Natrafiono tam na zaledwie dwa fragmenty ceramiki. Zapewne piec powstał przed powstaniem grobu kurhanowego. Badania w Rekowie nie ograniczyły się jedynie do prac na cmentarzysku. W 2024 roku przebadano fragment osady należącej do społeczności kultury łużyckiej, która znajduje się około 500 m dalej, po przeciwnej stronie rzeki Mszanki. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Wraca Festiwal Fotografii FotoCamp. Piąta edycja zaczyna się już 26 czerwca
FotoCamp 2025 odbędzie się w dniach 26–29 czerwca. Pasjonaci fotografii spotykają się u stóp Śnieżki, na Camp66 w Ściegnach pod Karpaczem.
Spis treści: Fotocamp 2025 Program festiwalu FotoCamp to cztery dni spotkań z ludźmi, którzy pasjonują się fotografią, mediami i ogólnie rozumianą sztuką. To festiwal, ale zdecydowanie w bardziej otwartej konwencji niż zwykle, oparty na innej formule. Spotykają się na nim m.in. twórcy związani z National Geographic Polska, fotoreporterki i dokumentaliści z dużym dorobkiem, osoby współpracujące z największymi, wiodącymi markami. Fotocamp 2025 W tym roku gościem specjalnym FotoCamp będzie Enri Canaj z Magnum Photos. Poza nim na scenie wystąpią m.in.: Aleksandra Szmigiel, Tomasz Tomaszewski, Robert Dróżdż, Piotr Małecki, Maria Wiernikowska, Bartek Sabela, Adam Pańczuk. Na festiwalu FotoCamp spotykają się ludzie, którzy mają nie tylko świetne zdjęcia, ale i coś ciekawego oraz cennego do powiedzenia. I mówią to na luzie, szczerze, bez bariery dystansu. Program festiwalu W programie m.in.: prelekcje o fotografii m.in dokumentalnej, podróżniczej, społecznej i przyrodniczej, kreatywne warsztaty i spotkania w mniejszych grupach, przeglądy portfolio – z szansą na konkretne, szczere uwagi od praktyków, wystawy, w tym Galeria Bezdomna – otwarta przestrzeń do pokazania zdjęć, Hyde Park – scena dla uczestników, którzy chcą zaprezentować swoje prace, fotospacery – zaplanowane oraz luźne wyjścia z aparatem w teren, strefy sprzętowe i miejsce do rozmów, przestrzeń do testów sprzętu, wspólne posiłki, rozmowy do późna i dużo dobrej kawy, muzyka na żywo, wieczorne granie i zabawa także pod chmurką i przy ognisku, joga i czas na oddech w rytmie, który każdemu pasuje, wejście na Śnieżkę. Impreza odbywa się na dużym, świetnie wyposażonym kempingu. Jest tam zarówno infrastruktura, jak toalety, prysznice, klasyczne pole namiotowe i osobne stanowiska kempingowe dla przyczep, camperów i dużych namiotów – z podłączeniami wody i prądu, a także kawiarnia i restauracja. Więcej informacji: Fotocamp.pl
Siła natury i kobiecego wsparcia – Cosy Festiwal Kobiecego Outdooru
Pośród górskich szczytów, w otoczeniu dziewiczej przyrody i kojącego szumu potoku, odbył się 4. Cosy Festiwal Kobiecego Outdooru.
Spis treści: Natura na pierwszym miejscu Przyroda i jej tajemnice Wieczory pełne historii i inspiracji Moda z misją i taniec wolności Cosy Biwak – beskidzka przygoda Przestrzeń dla każdej z nas To miejsce, gdzie przyroda spotyka się z kobiecą energią, a różnorodność doświadczeń i historii tworzy przestrzeń, w której każda z nas mogła poczuć się jak w domu. Natura na pierwszym miejscu Od samego początku czułam, że przyroda była główną bohaterką tego wydarzenia. Ale dla pomysłodawczyni i organizatorki Joanny Długowskiej, równie ważne jest poznanie zasad, jakimi rządzi się natura, a co za tym idzie, jej ochrona. To właśnie ten element mocno wybrzmiewał podczas czterech festiwalowych dni w schronisku Roztoka w Tatrach. – Kiedy coś znamy i rozumiemy, to chcemy o to dbać – stwierdza Joanna. To już czwarta edycja festiwalu – tym razem zimowa. W połowie roku odbywa się letnia – Bardzo zależy mi, żeby dziewczyny miały jak najwięcej okazji, żeby zobaczyć siatkę połączeń między nimi, a naturą, i przez ten wspólny czas skupić się na tym, co dzikie dookoła nich i w nich samych. Chcę, żeby zmieniły perspektywę – zamiast pędzić po szlaku, zatrzymać się i przytknąć nos do mokrej kory drzewa lub pochylić się nad kupą niedźwiedzia. Zastanowić się, po co ja tutaj jestem? – mówi Joanna. Przyroda i jej tajemnice Wyjątkowe spotkania, fascynujące warsztaty i inspirujące rozmowy sprawiły, że każda chwila festiwalu była odkryciem czegoś nowego. O świcie wyruszyłyśmy na tropienie wilków z Anną Maziuk, dziennikarką i propagatorką wiedzy o przyrodzie. Wspólnie uczyłyśmy się rozpoznawać tropy zwierząt żyjących w Tatrach słuchając opowieści o ich zwyczajach i roli w ekosystemie. To prawdziwa lekcja pokory wobec natury i duża dawka wiedzy. View Gallery on the source website Dla aktywnych odbyły się warsztaty trekkingu sprzętowego z Dorotą Szparagą – miłośniczką długodystansowych szlaków górskich. Spotkanie pełne konkretnej wiedzy o tym jak radzić sobie w wymagających warunkach i czerpać satysfakcję z bycia w górach na własnych zasadach. Natomiast podczas biegu do Morskiego Oka z Aleks Siwczuk, biegową trenerką, można było bezpiecznie stawiać pierwsze kroki w biegach górskich. Nie był to jednak zwykły wyścig. Tu nie liczył się czas ani miejsce na mecie, lecz radość z ruchu w otoczeniu górskiego krajobrazu i poczucie harmonii z naturą. Wieczory pełne historii i inspiracji Wieczorami schronisko ożywało innym rodzajem energii. Słuchałyśmy opowieści kobiet, które swoją odwagą, pasją i determinacją pokazywały, jak różnorodne mogą być nasze drogi życiowe. Magdalena Bartczak, dziennikarka i mieszkanka Chile, przeniosła nas na południe tego kraju snując opowieść o tysiącu niespokojnych wysp. Jej historia o Patagonii była jak powiew świeżego wiatru – inspirujący i zachęcający do odkrywania świata. Spotkanie z Anną Kamińską, autorką biografii o Simonie Kossak, która przybliżyła nam postać Simony, było nie tylko lekcją historii, ale też przypomnieniem, jak ważne jest dbanie o to, co naturalne. Tylko wtedy możemy zachować piękno świata dla przyszłych pokoleń. Z kolei Anna Żak, podróżniczka, zabrała nas w motocyklową podróż solo przez Afrykę – to była opowieść o przekraczaniu granic – nie tylko tych geograficznych, ale także tych, które same sobie czasem narzucamy. Nie zabrakło też tematu o ptakach – Małgorzata Górska z fundacji OTOP Bird Life Polska z dużym zaangażowaniem podzieliła się wiedzą o ochronie ptasich siedlisk. To świetne uzupełnienie całego festiwalu, które jeszcze bardziej uświadomiło mi, jak wiele możemy zrobić, aby pomagać przyrodzie. Każda z tych historii była jak mała iskierka, która zapalała ciekawość, podziw a czasem po prostu radość z tego, że mogę być częścią tej wspólnoty. Ten czas przypomniał mi, jak ważna jest bliskość natury i akceptacja – zarówno wobec innych, jak i siebie. Moda z misją i taniec wolności Jak to w kobiecym świecie, pojawił się również temat ciuchów. Podczas dyskusji i warsztatów o zrównoważonej modzie outdoorowej, prowadzonych przez Karolinę Sulej, dziennikarkę, podcasterkę i aktywistkę w @fundacjakraina, odpowiadałyśmy wspólnie na pytania – czym jest greenwashing i czy branża mody uczy się dobrych praktyk od tzw. ubrań technicznych. Karolina przybliżyła nam również wizerunek kobiety w outdoorze na przestrzeni wieków oraz jakie marki odzieży outdoorowej mają ciekawe propozycje dla kobiet. Jednak największym zaskoczeniem okazał się dla mnie taniec intuicyjny z Nicole Czajką. Na początku podchodziłam do niego sceptycznie – taniec w górach? Ale już po kilku minutach zrozumiałam, że to coś więcej niż ruch. To było otwieranie się na siebie i na otaczającą przestrzeń. Sposób na uwolnienie emocji i zbudowanie bliskości z innymi kobietami i otoczeniem. Ostatni wieczór był jak wisienka na torcie. Silent disco – tańce w środku nocy pod rozgwieżdżonym niebem, w rytm muzyki, którą każda z nas słyszała w słuchawkach. To magiczne zwieńczenie tych czterech intensywnych dni. Moment radości i wolności. Cosy Biwak – beskidzka przygoda Festiwal Kobiecego Outdooru ma dwie odsłony: zimową i letnią. Latem dłuższy dzień i wyższe temperatury pozwalają na dużo więcej działania w terenie. To wręcz preludium do własnych wypraw. Należy samodzielnie zaplanować prowiant na 4 dni, dojazd, rozbicie namiotu itp. Ale nie trzeba być w tym mistrzem – na miejscu można skorzystać z pomocy ekspertek lub bardziej doświadczonych koleżanek. W tym roku Cosy Biwak odbędzie się 12–15 czerwca w Beskidzie Żywieckim, gdzie nie brakuje dzikiej przyrody i malowniczych górskich potoków, w których można zamorsować nawet latem. – W malowniczo położonej Osadzie Molusiówka rozbijemy swoje namioty, rozwiesimy hamaki, rozpalimy wielkie ognisko i posłuchamy inspirujących historii kobiet ze świata outdooru. Ale przede wszystkim będziemy spędzać mnóstwo czasu na różnych warsztatach. W planach są warsztaty z orientacji w terenie z Anią Zakościelną czy szkolenie Wendo z samoobrony dla kobiet i obowiązkowo już silent disco w środku lasu – mówi Joanna Długowska. Przestrzeń dla każdej z nas Cosy Festiwal Kobiecego Outdooru to coś więcej niż tylko wydarzenie – to przestrzeń, gdzie każda z kobiet może być sobą. Nieważne, czy jesteś doświadczoną wędrowniczką, czy dopiero zaczynasz przygodę z outdoorem. To miejsce otwarte dla każdej kobiety – z jej historią, potrzebami i opiniami, gdzie każdy głos ma znaczenie, a różnorodność jest siłą. Jeśli szukacie przestrzeni, w której chcecie czerpać z outdooru na własnych zasadach, odkrywać piękno przyrody i dostać porządną dawkę wiedzy na jej temat, Cosy Biwak jest odpowiedzią. Szczegółowe informacje i aktualności na Instagramie oraz na stronie Edycja V Biwak – Cosy Outdoor Festival Nasza autorka Iwona El Tanbouli-Jabłońska Dyrektorka artystyczna National Geographic Polska, fotografka i współwłaścicielka studia fotograficzno-filmowego F11 STUDIO. Fotografią i fotoedycją zajmuje się od 18 lat. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych. Większość jej pracy koncentruje się na fotoreportażu i projektach długoterminowych. Podróżuje z aparatem po świecie podejmując trudne społecznie tematy. Prowadzi warsztaty, przeglądy portfolio, bywa jurorką w konkursach fotograficznych. Członkini stowarzyszenia RAV.A Stories. Podwójna laureatka tegorocznej edycji Grand Press Photo 2022. Jej fotoreportaż z Wysp Owczych zajął 1. Miejsce w kategorii Climate&Responsibility.
Festiwal Górski w Lądku-Zdroju wraca z 29. edycją. Wśród gości Reinhold Messner i Martyna Wojciechowska
Festiwal Górski w Lądku-Zdroju w tym roku już po raz 29. będzie okazją do spotkania ludzi gór. Zarówno tych, którzy regularnie zdobywają szczyty, jak i tych znających wyprawy w wysokie i nieznane jedynie z opowieści. Nie zabraknie też koncertów i tematycznych warsztatów.
W tym artykule: Festiwal Górski w Lądku-Zdroju: co w programie? Ludzie gór znów przyjadą do Lądka-Zdroju Tegoroczny Festiwal Górski w Lądku-Zdroju odbędzie się w dniach 5–8 września. To jedno z najważniejszych wydarzeń dla miłośników gór, wspinaczki i outdooru w Polsce. W tym roku jest organizowane już po raz 29. Główne atrakcje festiwalu tradycyjnie obejmą pokazy filmów górskich, spotkania z wybitnymi alpinistami, warsztaty wspinaczkowe, konkursy fotograficzne oraz liczne prelekcje i wycieczki po okolicy (a ta sprzyja wędrówkom i wspinaczkom). Festiwal Górski w Lądku-Zdroju: co w programie? W programie festiwalu znajdziemy między innymi takie atrakcje: Spotkania z gośćmi specjalnymi. W tym roku Lądek-Zdrój odwiedzą między innymi: Reinhold Messner, Krzysztof Wielicki i Martyna Wojciechowska. Festiwal Filmów Górskich, podczas którego zaprezentowane zostaną filmy o tematyce górskiej, zarówno konkursowe, jak i pozakonkursowe. Widzowie będą mogli zobaczyć kulisy wypraw na Mount Everest, Nanga Parbat, Mount Mizugaki czy w Andy. Wiele z wyświetlanych filmów będzie miało swoją polską premierę właśnie w Lądku-Zdroju. Ich bohaterowie odkrywają piękno otaczającego nas świata z perspektywy pieszej wędrówki, rowerów, a nawet pontonów i kajaków. Po seansach będzie można zadać pytania twórcom i podróżnikom. Festiwal Literatury Górskiej, w tym konkurs na Książkę Górską Roku​. Uroczystą Gala Literatury Górskiej i Kultury Górskiej odbędzie się w piątek, 6 września. Konkurs fotograficzny LaMPA – Lądek Mountain Photo Awards​. Specjalne zajęcia dla dzieci i młodzieży w ramach Festiwalu „Młode Góry”​. Ludzie gór znów przyjadą do Lądka-Zdroju Festiwal Górski w Lądku-Zdroju oferuje również liczne warsztaty, prezentacje, wystawy oraz aktywności terenowe, takie jak joga, wycieczki górskie i spotkania autorskie. Wszystkie wydarzenia, jak co roku, będą odbywały się w malowniczym sercu miasteczka, tuż przy Parku Zdrojowym. Codziennie (poza niedzielą) festiwalowe dni będą kończyły koncerty. 5 września zagra Dr Misio, 6 września Pull The Wire i Vito Bambino, a 7 września Renata Przemyk i Ørganek. Więcej informacji oraz szczegółowy program można znaleźć na oficjalnej stronie festiwalu​.
Ostatnie dni 21. MDAG online. Co zobaczyć w sieci radzi ekipa festiwalu
Podróż dookoła świata bez wychodzenia z domu. To proponuje festiwal Millennium Docs Against Gravity – największa impreza filmowa w naszym kraju. Część online 21. już edycji MDAG trwa tylko do 3 czerwca. Oto kilka propozycji od organizatorów.
W tym artykule: Klasztor w Sri Lance: „Mnich", reż. Mira Jargil, Christian Sønderby Jepsen Meksyk, 1971 rok: „Copa 71”, reż. James Erskine, Rachel Ramsey Pierwsza rzeka osoba w Nowej Zelandii: „Jestem rzeką, rzeka jest mną”, reż. Petr Lom Baza wojskowa w Afganistanie: „Hollywoodgate”, reż. Ibrahim Nash’at Duńska wyspa Mandø: „Gdy przychodzi przypływ", reż. Juan Palacios, Sofie Husum Johannesen, Kasper Lykke Schultz Muzyka XXI wieku, czyli „Ja, cyborg”, reż. Miguel Morilla Vega Do 3 czerwca możecie oglądać online na mdag.pl ponad 140 filmów dokumentalnych z całego świata. Wybór jest olbrzymi, więc postanowiliśmy zapytać ekipę organizującą festiwal o kilka propozycji do zobaczenia w długi weekend, które wezmą nas do nietypowych, odległych miejsc. Klasztor w Sri Lance: „Mnich", reż. Mira Jargil, Christian Sønderby Jepsen „Jakby to było rzucić wszystko, odciąć się od cywilizacji i zanurzyć w buddyjski styl życia? Film pokazuje nam dokładnie taki scenariusz: tytułowy mnich postanawia porzucić dotychczasowe życie, a wraz z nim rodzinę oraz karierę naukową. Zaszywa się w górach Sri Lanki na długie lata z przekonaniem, że absolutne odcięcie jest rozwiązaniem, które prowadzi do wyzwolenia. Twórcy pokazują nam zarówno życie bohatera, jak i wspomnienia jego rodziny, konfrontując nas z niewygodną rzeczywistością, w której medytacja okazuje się nie być rozwiązaniem wszystkich problemów” – poleca Sara Wołczyńska, szefowa PR MDAG. Meksyk, 1971 rok: „Copa 71”, reż. James Erskine, Rachel Ramsey „Niektórzy ludzie uważają, że piłka nożna jest sprawą życia i śmierci. Jestem rozczarowany takim podejściem. Mogę zapewnić, że to coś o wiele ważniejszego – powiedział Bill Shankly, legendarny trener Liverpoolu. Taki właśnie jest ten film – piłka nożna jest tu tylko lustrem, w którym przeglądają się społeczne zjawiska, wprawiające świat w ruch. Nie zawsze w kierunku, którego byśmy sobie życzyli! Historia jest niesamowita – w 1971 w Meksyku odbył się gigantyczny turniej piłkarski, gromadzący na każdym z meczy po kilkadziesiąt tysięcy widzów, o którym wszelki słuch zaginął. Zobaczcie na własne oczy, dlaczego tak się stało!” – poleca Wojciech Diduszko, dyrektor Konkursu Polskiego MDAG. Pierwsza rzeka osoba w Nowej Zelandii: „Jestem rzeką, rzeka jest mną”, reż. Petr Lom „Film, którego główną bohaterką jest Whanganui – rzeka w Nowej Zelandii. Szczególnie zazdrościć mogą jej nasze polskie rzeki, bo jako pierwsza na świecie otrzymała osobowość prawną – uzyskała prawa i obowiązki. To bezprecedensowy przypadek zbiegu praw natury i człowieka, który uczy nas, że nie wszystko kręci się wokół zachodniej cywilizacji. To po prostu godzina spokojnych i czułych rozmów o rzece, ale też o przynależności do swojej kultury, poczuciu przywiązania do korzeni i ogromnej roli natury w naszym życiu” – poleca Anna Szczypińska, szefowa MDAG Industry. Baza wojskowa w Afganistanie: „Hollywoodgate”, reż. Ibrahim Nash’at „Talibowie zwiedzają bazę Hollywoodgate w Afganistanie niczym kosmici, którzy wylądowali na obcej planecie. Kiedyś ta ziemia była okupowana przez amerykańską armię, teraz jest świadkiem narodzin totalitarnego państwa. Najpierw nowa władza musi się jednak nauczyć nawigowania przez korytarze sprzętu zostawione przez byłego właściciela – od puszek Coca-Coli po celowo popsute przez Amerykanów samoloty. Praca kamery oddaje doniosłość, surrealizm i teatralność przełomowych dla kraju wydarzeń” – poleca Karol Piekarczyk, dyrektor artystyczny MDAG. To zdjęcie zwyciężyło w konkursie Underwater Photographer of the Year 2024. Niesamowity klimat grozy Niezwykłe zdjęcie zrobione u wybrzeży Grenlandii zdobyło pierwszą nagrodę w konkursie Underwater Photographer of the Year 2024. Widać na nim leżące na dnie szkielety dwóch wielorybów i z... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/to-zdjecie-zwyciezylo-w-konkursie-underwater-photographer-of-the-year-2024-niesamowity-klimat-grozy-fot-alex-dawson-upy2024-5a9713b.jpg" width="938" height="640" alt="To zdjęcie zwyciężyło w konkursie Underwater Photographer of the Year 2024. Niesamowity klimat grozy (fot. Alex Dawson, UPY2024)" title="To zdjęcie zwyciężyło w konkursie Underwater Photographer of the Year 2024. Niesamowity klimat grozy (fot. Alex Dawson, UPY2024)" /> Duńska wyspa Mandø: „Gdy przychodzi przypływ", reż. Juan Palacios, Sofie Husum Johannesen, Kasper Lykke Schultz „Na małej wyspie duńskiej Mandø, na Bałtyku, mieszka 27 osób. Gregersa, jedynego rolnika na wyspie, nie chcą do programu „rolnik szuka żony". Obchodzi z wiernym psem tamy, które ledwo co utrzymują sztormowe fale. Potęga groźnej natury przeciw przywiązaniu do miejsca. Mistyczne miejsce z północnych bajek, którego przeznaczenie jest już określone przez zmiany klimatyczne” – poleca Artur Liebhart, dyrektor i założyciel MDAG. Muzyka XXI wieku, czyli „Ja, cyborg”, reż. Miguel Morilla Vega „Rozmawiałem z wieloma osobami w czasie edycji kinowej festiwalu i w różny sposób odbierali postać Kaia – pierwszego na świecie muzyka-cyborga. Niektórzy mówią, że wszczepienie sobie płytek pozwalających słyszeć kosmos jest czymś niebezpiecznym i świadczy o zagubieniu. Inni, że to świadectwo odwagi i kreatywności. Dla mnie ta historia jest lustrem i pewnie wiele queerowych osób doskonale po seansie będzie wiedziało, o co mi chodzi. Dorastanie w poczuciu bycia innym to proces zamrażający, w którym uczymy się chować, uciekać w maski, trwać w poczuciu zagrożenia. Niezwykle wzruszające jest dla mnie, jak wszystkie te ciężkie doświadczenia Kai był w stanie przetworzyć w prawdziwą, hipnotyczną sztukę. Ten film przenosi do świata delikatności połączonej z ogromną (kosmiczną) siłą podobnie, jak muzyka jego bohatera” – poleca Mateusz Góra, programer i szef komunikacji MDAG. To jedynie wybrane tytuły, które możecie oglądać na mdag.pl już tylko do 3 czerwca w ramach części online 21. Millennium Docs Against Gravity. Dzięki nim nawet bez wyjazdu długi weekend możecie spędzić w każdym zakątku naszej planety!
Wraca festiwal Dźwięki Dolomitów. We włoskich górach zagra zespół z Polski
Dźwięki Dolomitów już po raz 28. wybrzmią w Trentino. W programie nie zabrakło polskiego akcentu. Organizatorzy nie zapomnieli też o najmłodszych i osobach niedosłyszących. Jak „usłyszą” muzykę?
W tym artykule: Polacy na festiwalu we włoskich górach Muzyka dla każdego Jak brzmią Dźwięki Dolomitów? Włoski region Trentino przyciąga turystów przez cały rok. Latem chętnie przyjeżdżają tam miłośnicy pieszych wędrówek oraz rowerów górskich, a zimą – narciarze i snowboardziści. Na północ Włoch warto jednak zajrzeć również na przełomie wakacji i jesieni. Już 23 sierpnia w Trentino rozpoczyna się XXVIII edycja festiwalu Dźwięki Dolomitów. Polacy na festiwalu we włoskich górach Przez ponad miesiąc wśród dolomickich szczytów ponownie rozbrzmiewać będzie muzyka. W programie nie zabraknie polskiego akcentu. 1 września, o świcie, odbędzie się koncert zespołu Polish Cello Quartet oraz Mario Brunello – światowej klasy wiolonczelisty i kierownika artystycznego festiwalu. Zespół Polish Cello Quartet powstał w 2011 roku z inicjatywy Tomasza Darocha, Wojciecha Fudali, Krzysztofa Karpety oraz Adama Krzeszowca. Artyści postanowili założyć ten wyjątkowy zespół kameralny, by pokazać szerszej publiczności oryginalne brzmienie kwartetu wiolonczelowego. Niezwykłość tego koncertu będzie polegała nie tylko na polskim akcencie, ale przede wszystkim na tym, że odbędzie się bladym świtem na powitanie wschodu słońca. Będzie to jednocześnie inauguracja muzyki klasycznej w repertuarze tegorocznej edycji festiwalu. Muzyka dla każdego Festiwal wyróżnia się nie tylko malowniczą scenerią Dolomitów. Droga na koncerty wiedzie przez górskie wzniesienia. Wysiłek wspinaczki zwielokrotnia niepowtarzalność i autentyczność tego doświadczenia oraz efekt doznań estetycznych, a także potęguje satysfakcję i uczucie unikatowości tej muzycznej uczty wśród skał. W tym roku festiwal muzyczny przekroczy granice nie tylko wysokości, ale i dźwięku. Osoby z niepełnosprawnością słuchową będą mogły również „wysłuchać” koncertów w niepowtarzalnej górskiej scenerii. Będzie to możliwe dzięki dotykowym systemom audio, które pozwalają osobom niesłyszącym odbierać muzykę. Udogodnienia będą dostępne podczas koncertów: 30 sierpnia, Malga Brenta Bassa (obszar Madonna di Campiglio), 8 września, Sagron Mis (Primiero), 7 września, Passo di Lavazè (Val di Fiemme), 19 września, Villa Welsperg (Primiero). Krzywa Wieża w Pizie ma już 850 lat. Uroczystości we Włoszech będą trwały cały rok Słynna Krzywa Wieża w Pizie ma już 850 lat. 9 sierpnia 2023 roku rozpoczęły się obchody rocznicy położenia kamienia węgielnego pod jej budowę. Z tej okazji przygotowano wiele imprez i ró... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3b8a9b24df0494c5261dd752a1c4b0e77609dbaa-8fb1042.jpg" width="938" height="626" alt="Krzywa Wieża w Pizie nie upadnie? Próby jej stabilizowania przyniosły doskonałe rezultaty (fot. Stefano Guidi/Getty Images)" title="Krzywa Wieża w Pizie nie upadnie? Próby jej stabilizowania przyniosły doskonałe rezultaty (fot. Stefano Guidi/Getty Images)" /> Jak brzmią Dźwięki Dolomitów? Kalendarz XXVIII edycji oferuje aż 17 wydarzeń w otoczeniu trydenckich Dolomitów. To uczta nie tylko dla miłośników muzyki klasycznej. Fani jazzu, muzyki ludowej czy rocka również znajdą coś dla siebie. Organizatorzy pomyśleli nawet o najmłodszych – w planie znalazła się między innymi proekologiczna, muzyczna bajka inspirowana historią Pinokia. Więcej informacji oraz pełen plan festiwalu można znaleźć na stronie: https://www.visittrentino.info/en/isuonidelledolomiti. Koncerty są bezpłatne i dostępne dla każdego, kto podejmie trud dotarcia przed ukryte pośród trydenckich szczytów sceny.
Rusza festiwal filmów dokumentalnych Millennium Docs Against Gravity. Co w programie?
Wczoraj w warszawskim Muzeum POLIN uroczyście rozpoczęła się 20. edycja Millennium Docs Against Gravity. Od dzisiaj startują codzienne projekcje w kinach studyjnych! W programie ponad 180 filmów dokumentalnych z całego świata.
W tym artykule: Które filmy warto zobaczyć podczas Millenium Docs Against Gravity? Słowa Mariana Turskiego patronują festiwalowi Nowe sekcje na festiwalu Filmem otwarcia jest „Pianoforte” Jakub Piątka – trzymająca w napięciu opowieść o kulisach Konkursu Chopinowskiego. Po filmie na publiczność czeka występ niespodzianka. Podczas którego jeden z bohaterów zejdzie z ekranu, żeby zagrać utwór o symbolicznym znaczeniu. Które filmy warto zobaczyć podczas Millenium Docs Against Gravity? Z okazji 20. urodzin MDAG dyrektor i założyciel festiwalu Artur Liebhart wybrał 20 wyjątkowych filmów, które w szczególny sposób zapisały się w historii Millennium Docs Against Gravity i kina dokumentalnego. 10 z nich zostanie zaprezentowanych w kinach a 10 w części online festiwalu. To tytuły, które zmieniły oblicze kina i mimo upływu lat zachowały zdolność opisywania także obecnej rzeczywistości. Wśród najciekawszych filmów festiwalu znalazło się 5 produkcji, które recenzowała redakcja National-Geographic.pl. „Najdłuższe pożegnanie”, reż. Ido Mizrahy (Izrael, Kanada) „Siostrzeństwo świętej sauny", reż. Anna Hints (Estonia), „Shangri-la. Raj w budowie", reż. Mirka Duijin, Nina Spiering (Chiny), „Nie na miejscu", reż. Nicolas Geyrhalter (Austria), „Pieśni Wielorybów”, reż. Jean-Albert Lièvre (Francja), Słowa Mariana Turskiego patronują festiwalowi „Nie bądź obojętny_a!” – hasło jubileuszowej 20. edycji MDAG odwołuje się do słynnych słów Mariana Turskiego. Słowa te stały się także motywem przewodnim obchodów 80. rocznicy wybuchu powstania w getcie warszawskim organizowanych przez Muzeum POLIN. Dzielenie tego samego hasła w tak ważnym dla obu miejsc roku jest wyrazem bliskiej współpracy i podzielania wspólnych wartości przez festiwal oraz muzeum. Przez pierwszy weekend festiwalu (12–14 maja) w Muzeum POLIN odbędą się specjalne projekcje i ważne dyskusje. Między innymi debata „Kino dokumentalne nie jest obojętne w niedzielę" 14 maja o 17:00. Czołowi ludzie kina dokumentalnego, jak Jonas Poher Rasmussen, David France, Hanna Polak oraz programerka festiwalu w Sundance Ania Trzebiatowska podsumują z Grażyną Torbicką dotychczasowe 2 dekady historii. Zwrócą uwagę na ludzi, którzy poprzez swoją pracę dokumentalną zbliżają nas do doświadczeń innych. To będzie rozmowa o niezwykłej wartości samego kina, które uczy nas wrażliwości i uważności na świat. Wstęp wolny. Co zrobiliśmy z naszym źródłem życia? Film „Rzeka” już w kinach „Rzeka” to niezwykła opowieść o relacji człowieka z naturą. Film dokumentalny w reżyserii Jennifer Podeem zabiera nas do świata, w którym możemy na własne oczy zobaczyć, jak kluczowe... Nowe sekcje na festiwalu „Siła siostrzeństwa" to opowieści o solidarności, tworzeniu bezpiecznych przestrzeni, szukaniu swojej drogi oraz wspólnym działaniu wobec przemocy i nierówności, które podejmują kobiety na całym świecie. Od Stanów Zjednoczonych przez Syrię, Estonię, Polskę aż po Chiny. Siła słowa odpowiada na pytanie, w jaki sposób słowo kształtuje rzeczywistość. Czy język może być sposobem na wyzwolenie się z niewygodnych schematów? Na te pytania twórcy starają się znaleźć odpowiedź wspólnie z największymi nazwiskami świata literatury, jak Elfriede Jelinek, Annie Ernaux, Stanisław Lem, Guy Debord czy Umberto Eco. W sekcji „Cinéma, Mon Amour" publiczność pozna bliżej twórczość Lyncha, Godarda, Campiona, Herzoga czy Hitchcocka. W tej sekcji znajdują się także opowieści o odpowiedzialności twórców za bohaterów i bohaterki kina dokumentalnego oraz spojrzenie na nasz skomplikowany związek z kamerą filmową, którą coraz częściej staje się smartfon. „We're Here, We're Queer" to podróż od opowieści o grupie queerowych artystów z Kolumbii przez piękną, lesbijską historię miłosną z Holandii, spojrzenie na życie osób trans w latach 60. w USA aż po opowieść o współczesnej Polsce widzianej z perspektywy osób nieheteronormatywnych. Jak żyje się osobom LGBTQ+ w różnych strona świata? Se_x Work to sekcja poświęcona pornografii i pracy seksualnej, która przedstawia bliżej dwie rewolucje. Pierwsza, trwająca w latach 70., zmieniła społeczne podejście do seksu. Druga rewolucja dotyczy zachodzących na naszych oczach zmian w branży porno i kanałów dystrybucji filmów pornograficznych. W filmach zebranych w sekcji „What the Doc?!" Publiczność może odkryć niecodzienne historie, które potrafią wprawić w zdumienie, rozbawić ale też przerazić. Nie wymyślili ich jednak scenarzyści z Hollywood - rzeczywistość często bywa o wiele dziwniejsza niż fikcja. „National Geographic Polska" jest patronem medialnym festiwalu Millennium Docs Against Gravity.
„Dziewczyny chodźcie w góry!" Pierwszy festiwal kobiecego outdooru w Polsce
O Cosy Outdoor Festival, pierwszym festiwalu kobiecego outdooru w Polsce, opowiada Joanna Długowska, współzałożycielka Fundacji Dziko.
W tym artykule: Skąd u ciebie zainteresowanie outdoorem? Skąd pomysł na Fundację Dziko? Jakie działania realizujecie w ramach fundacji? Organizujecie mikrowyprawy dla dzieci i dorosłych. Skąd ten pomysł? Jaka jest Twoja definicja outdooru? Jak zachęcić dziewczyny do aktywności blisko natury i spędzania wolnego czasu m.in. w górach czy na wędrówkach w lesie? Jaką rolę pełni outdoor w kierunku empowerment czy ruchu body positive? Skąd pomysł na festiwal kobiecego outdooru? Kogo zaprosiłaś na festiwal? Czy planujesz kolejną edycję? Gdzie lepiej odpoczywasz? W górach czy nad morze? Joanna Długowska od zawsze najlepiej się czuła, spacerując po lasach, czy wyjeżdżać na wakacje pod namiot. Właśnie zorganizowała pierwszy w Polsce festiwal kobiecego outdooru Cosy Outdoor Festival, by zainspirować inne kobiety do odkrywania aktywności na świeżym powietrzu. I na własnych, dziewczyńskich zasadach. Skąd u ciebie zainteresowanie outdoorem? Od dziecka byłam bardzo ciekawa świata. W wakacje jeździłam z rodzicami pod namiot. Wstawałam wtedy wcześnie rano i szłam z tatą do lasu, żeby wykopać robaki na ryby. Pochodzę w połowie z rodziny leśników. Mój pradziadek Staszek Biernacki zakładał pierwszy rezerwat żubrów dla prezydenta Ignacego Mościckiego w Książu koło Smardzewic (woj. łódzkie). Prezydent otrzymał w 1934 r. cztery bizony stepowe od kanadyjskiej Polonii, więc pojawiła się nagła potrzeba budowy zagrody. Tym zajął się pradziadek, a później, w pierwszych miesiącach II wojny światowej moja prababcia Gienia dokarmiała pozostawione bez opieki zwierzęta. Obecnie moja rodzina nie zajmuje się już leśnictwem. Ostatni w tej branży wujek od dawna prowadzi szkółkę leśną i fotografuje przyrodę. To właśnie z wujkiem i rodzicami włóczyliśmy się po lasach. Do dziś zapach świerków i sosen przywołuje miłe wspomnienia z dzieciństwa. Miałam też epizod miejski, przez długi czas pracowałam w agencji reklamowej w Warszawie. Jednak z biegiem lat zaczynałam rozumieć, że to nie jest moje naturalne środowisko, brakowało mi przyrody. Dlatego wraz z mężem Łukaszem podjęliśmy decyzję o wyprowadzce na wieś. Pomogła nam w tym pandemia. Pierwszy lockdown spędziliśmy w pod Puszczą Białowieską i to był czas powrotu do spokojnego rytmu życia. Od tamtej pory zaczęliśmy częściej wyjeżdżać na wieś. Śmialiśmy się nawet, że wynajmujemy bardzo drogi kontener na meble, gdzie możemy szybko się przepakować i znów uciekać z miasta. Skąd pomysł na Fundację Dziko? Jakie działania realizujecie w ramach fundacji? Pomysł na założenie fundacji narodził się w Patagonii. Łukasz był od dawna zafascynowany historią przedsiębiorcy Douga Tompkinsa, który sprzedał udziały w swoich firmach i zaczął skupować ogromne połacie ziemi w Chile i Argentynie. Następnie wraz z żoną Tompkins zakładał parki narodowe. W sumie objęli ochroną 5,7 miliona hektarów dzikich terenów. Zamarzyło nam się to samo. Chcieliśmy zachować dziką Europę dla następnych pokoleń. Marzenie o tyle szalone, że w Europie nie mamy tak rozległych terenów jak w Ameryce Południowej. Sami nie jesteśmy też potentatami biznesowymi, więc wykupowanie ziem za prywatne pieniądze nie wchodziło w grę. Zaczęliśmy się zastanawiać, jak przekuć ideę Tompkinsów na nasze, europejskie i polskie warunki. W Fundacji Dziko zdecydowaliśmy się działać na mniejszą skalę, ale cały czas w duchu „rewildingu”, czyli renaturalizacji. Tam gdzie to tylko możliwe oraz w duchu głębokiej ekologii, która podkreśla, że stanowimy jeden, wspólny ekosystem. Mam wrażenie, że jako gatunek homo sapiens tak bardzo odcięliśmy się od natury, że popadliśmy w swego rodzaju przyrodniczy analfabetyzm. Stąd misja, żeby przypomnieć ludziom język natury, żeby lepiej chronić to co dzikie i wolne. Staramy się też promować pozytywny wizerunek ekologa, jako eksperta o niezwykle wartościowej w dzisiejszych czasach wiedzy oraz jako opłacalny zawód zaufania publicznego. Uważamy, że aktywiści, ekolodzy i obrońcy przyrody powinni dostawać godną płacę za swoją pracę. Potrzebujemy ich teraz, tak samo jak lekarzy, prawników czy nauczycieli. Niestety w niektórych środowiskach nadal pokutuje obraz radykalnych ekofreaków, którzy przypinają się do harwesterów i maszyn leśnych. Chcemy odczarować ten wizerunek, ale też zwracamy uwagę na potrzeby lokalnych społeczności, które nierzadko muszą z dnia na dzień rezygnować z dotychczasowej formy zarobku, na rzecz ochrony środowiska. To rodzi frustrację, konflikty i wyklucza te społeczności z ekosystemu. Dlatego potrzebna jest alternatywa. Organizujecie mikrowyprawy dla dzieci i dorosłych. Skąd ten pomysł? Na pomysł mikrowypraw wpadł mój mąż Łukasz podczas samotnej, zimowej wyprawy na płaskowyż Hardangervidda w Norwegii. Dotarło do niego wtedy, jaka jest prawdziwa cena życia podróżnika. Od tej pory realizuje swoje wyjazdy na mikroskalę i opowiada o tym, że nie trzeba być himalaistą, żeby przeżyć przygodę. Ta czeka tuż za progiem. Od 7 lat zabiera grupy na tropienie wilków w Puszczy Białowieskiej, opowiada o zwyczajach i roli dużych drapieżników w ekosystemie, ale przede wszystkim pokazuje, jak przeżyć niesamowitą przygodę w lesie. Na takich wyjazdach dorośli i dzieci mają szansę odbudować swoją więź z naturą i poczuć się za nią odpowiedzialni. Oprócz tego uczestnicy uczą się czytać las, dzięki czemu zauważają sieć pozornie niewidocznych w przyrodzie połączeń i zdarzeń, które łączą się w fascynującą opowieść. Podczas mikrowypraw najwdzięczniej reagują dzieciaki, które potrafią niemal włożyć nos w żółty śnieg, żeby sprawdzić, jak pachnie mocz wilka, albo przyklejają się do „pana przewodnika”, szukając razem z nim tropów dzikich zwierząt. Jaka jest Twoja definicja outdooru? Ja rozumiem outdoor jako aktywność na świeżym powietrzu w poszanowaniu przyrody i drugiego człowieka. Może to być parzenie kawy w lesie podczas wędrówki, himalaizm, bikerafting, camping, kitesurfing, albo czytanie na ławce w parku, czy przyglądanie się szyszce. Dla mnie outdoor tym się różni od sportu na świeżym powietrzu, że nie opiera się na rywalizacji. To jest po prostu bycie w przyrodzie na własnych zasadach. Jak zachęcić dziewczyny do aktywności blisko natury i spędzania wolnego czasu m.in. w górach czy na wędrówkach w lesie? Jaką rolę pełni outdoor w kierunku empowerment czy ruchu body positive? Często zastanawiałam się, jak outdoor promować w Polsce. To zupełnie inne zagadnienie niż w kontekście outdooru w Stanach Zjednoczonych. W USA jest to wielomilionowy biznes i cała kultura. W Polsce ta świadomość jest też coraz większa. Ostatnio byliśmy z Łukaszem w Norwegii na wspomnianym płaskowyżu Hardangervidda na trekkingu. Spotkaliśmy tam grupę kobiet, wędrujących razem – mamy z córkami, siostry. Jedna z mam miała 85 lat, a jej córka około 60. Razem miały przejść ten sam szlak co my, czyli 20 km pieszo w silnym wietrze, deszczu i słońcu. Podczas rozmowy, opowiedziałam im, że organizuje festiwal kobiecego outdooru. Wtedy młodsze dziewczyny z grupy spojrzały na mnie zdziwione i zapytały, dlaczego w ogóle muszę zachęcać kobiety do wyjścia w góry. Norwegowie bardzo kultywują tzw. friluftsliv, czyli dosłownie życie na świeżym powietrzu. Dla nich wychodzenie do lasu na spacery czy trekkingi w górach jest modne i normalne, tak jak u nas weekendowe wyjścia do supermarketu. To jest kwestia mentalności. Za granicą na szlakach górskich można zauważyć, że kobiet jest więcej w porównaniu do Polski. Przydałby się u nas jakiś pozytywny wzorzec kobiety outdooru, takiej jak na przykład kiedyś Simone de Beauvoir, francuska pisarka i feministka, która pisała o tym, by dziewczynki spędzały czas w naturze. De Beauvoir uważała, że dzięki aktywności stają się one pewniejsze siebie i mają poczucie większej decyzyjności. Sama pisarka również sporo czasu spędzała na szlakach górskich i bardzo sobie ceniła swoje wyprawy z wiklinowym koszykiem, w którym zawsze miała podobno świecę, mapę i termos z winem. Skąd pomysł na festiwal kobiecego outdooru? Ten pomysł kiełkował we mnie już od jakiegoś czasu. Chodząc po górach, wspinając się zauważyłam, że podążam głównie śladami mężczyzn – to oni zwykle byli instruktorami, przewodnikami, czy ratownikami. Kobiet w górskich opowieściach było niewiele. Sama wiedziałam tylko o Wandzie Rutkiewicz. Potem przeczytałam książkę Ani Król „Kamienny sufit. Opowieść o polskich taterniczkach”, o pierwszych dziewczynach, które przecierały nasze górskie szlaki. Zafascynowały mnie ich historie, a jednocześnie zasmucił mnie fakt, że jest to jedyna publikacja na ten temat. Miałam ogromne poczucie niesprawiedliwości i potrzebę, żeby te historie zostały usłyszane. Ideą festiwalu jest stworzenie przestrzeni dla kobiet, w której mogą odkrywać swoje możliwości w outdoorze bez konieczności porównywania się z mężczyznami. Uważam, że taka przestrzeń jest nam potrzebna, żebyśmy mogły odzyskać pewność siebie i potem ruszyć razem na szlak – w dowolnym gronie. Zwracam też uwagę na język, jakim opowiadamy o outdoorze. Określenia takie jak „atak szczytowy”, „pokonywanie szlaku”, czy „zdobywanie góry” oddzielają nas grubą kreską od przyrody i każą ją sobie czynić poddaną. Nie tędy droga. Według mnie nie można walczyć z naturą, jak chcesz być blisko niej. Kogo zaprosiłaś na festiwal? To jest miejsce na laurkę dla tych niesamowitych kobiet. Festiwal otworzyła prelekcja Eweliny Wiercioch, jednej z dwóch kobiet w TOPR-ze. Ewelina opowiadała o swoich zmaganiach w męskim, górskim świecie. Był z nią jej mąż Grzesiek, bo razem też tworzą projekt Tam i Tu Tatry. Potem w papuciach wystąpiła Gosia Szumska i rozbawiła wszystkich do łez swoimi opowieściami z perspektywy właścicielki pensjonatu Złoty Jar i Kopalni Złota. Magda Lassota – podróżniczka i fotografka, która niedawno wróciła z podroży vanem do Stanów Zjednoczonych i Kanady przypomniała swoją podróż do bazy pod Everestem i opowiedziała o swojej książce „W cieniu Everestu”, w której przedstawia sylwetki i historie osób, decydujących się zdobyć najwyższy szczyt świata. Daria Sieracka z Fundacji Wandalistki przyjechała niemal prosto z wyprawy śladami Wadny Rutkiewicz pod Kanczendzongę i pokazała nam kobiecą stronę Himalajów. A potem niespodziewanie pojawiła się Kamila Kielar, która ze złamaną nogą, o kulach teleportowała się do Schroniska w Dolinie Roztoki i dosłownie wciągnęła nas w świat długodystansowego chodzenia szlakiem Pacific Crest Trail w USA. Wspomniana już wcześniej Ania Król opowiadała o pierwszych działaniach kobiet w Tatrach. Ania Wyżykowska uczyła dziewczyny rąbać drewno na małe szczapki, a potem opowiadała o tym, jak się mieszka kobiecie samej w górskiej chatce. Na koniec jeszcze Aga Soboń z fundacji Rewilding Europe opowiedziała o swojej pracy i o tym, jak mądrze chronić przyrodę. Oprócz samych prezentacji były również warsztaty. Codziennie rano dziewczyny miały do wyboru: trekking przyrodniczy z nauką nawigacji w terenie z Anią Pikus z Tatrzańskiego Parku Narodowego. Wprowadzenie do biegów górskich, zimowych z Olą Siwczuk. Prowadziłam też warsztaty sprzętowe wspólnie z marką LaMunt, czyli kobiecą marką outdoorową, produkującą ubrania bez plastiku, jak na przykład ocieplane kurtki z kaszmiru pochodzącego z recyklingu. Podczas warsztatów dziewczyny dowiadywały się, jak się ubrać odpowiednio do aktywności i pogody, jak się spakować na wędrówkę i jak prawidłowo używać kijków trekkingowych. W schronisku po raz pierwszy odbyły się też zajęcia jogi z Anitą Podkową, która potrafiła wyciszyć i zrelaksować grupę mimo rozlegających się w stołówce zamówień: „pomidorowa!”, „oscypek z brusznicą!”. Wieczorem w piątek zorganizowałyśmy wernisaż prac autorstwa młodej, podhalańskiej artystki Marzeny Wodziak. Jej obrazy przyjechały specjalnie do Roztoki, dzięki uprzejmości Ani Krupy, właścicielki schroniska. Czy planujesz kolejną edycję? Nie mam wyjścia. Po tej edycji dziewczyny nie dają mi spokoju (śmiech). Wiem na pewno, że kolejnych edycji nie zorganizuję już sama – po prostu nie dam rady. Dlatego serdecznie zapraszam do współpracy. Wiem też, że podczas tej edycji zadziała się jakaś magia. Zawiązały się nowe przyjaźnie, były łzy wzruszenia, śmiechów i niesamowitego, kobiecego wsparcia. Ja tak napisałam, że sama zorganizowałam ten festiwal, ale przez te 4 dni w Tatrach poczułam, że mam za sobą mur cudownych kobiet, które stworzyły niepowtarzalny klimat. Bez nich to by się nie udało. Dlatego jestem wdzięczna każdej z dziewczyn osobno. Tego się nie da zamówić online z dowozem do domu. Gdzie lepiej odpoczywasz? W górach czy nad morze? Ideał to długi poranny trekking w górach zakończony wejściem do morza. Tak robimy z Łukaszem na Krecie. Przed wyjściem pakujemy do plecaka maskę do pływania, tak żeby zejść ze szlaku prosto do wody. Powoli dorastamy do idei wczasów na Bali, ale póki co zawsze lądujemy w miejscach typu Patagonia, czy Norwegia, gdzie warunki bywają ciężki, ale przygoda i życie jakby pełniejsze. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Po pandemii wraca Podkarpacki Kalejdoskop Podróżniczy. Do Rzeszowa przyjedzie czołówka polskich podróżników i blogerów
W pierwszy weekend listopada warto wybrać się do Rzeszowa, gdzie odbędzie się 14. Podkarpacki Kalejdoskop Podróżniczy. Program imprezy obejmuje inspirujące spotkania ze znanymi podróżnikami i nie tylko.
W tym artykule: Podkarpacki Kalejdoskop Podróżniczy. Co w programie? Weekend pełen inspiracji Po dwuletniej przerwie spowodowanej pandemią znów można swobodnie podróżować po świecie. Do kalendarza wróciły też imprezy masowe, w tym festiwale podróżnicze. Za nami już dwie popandemiczne edycje Festiwalu Podróżników National Geographic. Do końca roku zostały niecałe trzy miesiące, ale to nie koniec atrakcji. Na festiwalowej mapie kraju można znaleźć jeszcze kilka ciekawych wydarzeń. Na początku listopada podróżnicy, globtroterzy i obieżyświaty zawitają do Rzeszowa. Miasto na trzy dni stanie się podróżniczą stolicą Polski. A to wszystko za sprawą 14. Podkarpackiego Kalejdoskopu Podróżniczego – Festiwal Kultur Świata. W weekend 4-6 listopada br. w Kinie Zorza widzowie przeniosą się w cudowne miejsca, usłyszą mnóstwo anegdot i otrzymają praktyczne wskazówki, które będą pomocne w planowaniu własnych wojaży po świecie. Na scenie, ekranie i korytarzach będą krążyć kultury świata. Zapowiada się czas pełen inspiracji. Kalejdoskopowy weekend to także fantastyczna okazja do spotkania się w kuluarach z ulubionymi podróżnikami i autorami książek. Podkarpacki Kalejdoskop Podróżniczy. Co w programie? 3-dniowe „święto podróżników” rozpocznie się już w piątek rano prelekcjami edukacyjnymi dla dzieci i młodzieży w ramach Akademii Młodych Odkrywców. Wieczorem natomiast w Kinie Zorza wystartują główne wydarzenia festiwalowe. W programie m.in.: prelekcja Dominiki i Marcina Kozłowskich o Afryce, spotkanie przedpremierowe wokół książki Adama Wajraka pt. „Na północ. Jak pokochałem Arktykę”, wystąpienie Joanny Pajkowskiej – pierwszej Polki, która samotnie odbyła rejs dookoła świata. Jako ostatni w piątkowy wieczór na scenie pojawi się Andrzej Bargiel, który opowie o Everest Ski Challenge. W sobotę kolejna dawka podróży po świecie. Uczestnicy wspólnie z Adamem Jarniewskim będą odkrywać Grenlandię. Iwona Marczak pokaże uroki podróżowania z mamą. Kasia i Łukasz Gawlas vlogerzy Podróżovanie przybliżą uroki życia w drodze i vanie, a Grupa Bieszczadzka GOPR pokaże tajniki akcji na skitourach. Drugi dzień imprezy zakończymy w Ameryce Środkowej, której tajemnice odkryje przed widzami Krystian Bielatowicz. Ostatni dzień 14. Podkarpackiego Kalejdoskopu Podróżniczego upłynie na opowieściach m.in.: Pawła Kunza – sztuka taniego podróżowania, Marii Garus – solo rowerem z Alaski do Argentyny, Łukasza Czepieli – mistrza świata Challenger Red Bull Air Race i Marka Niedźwieckiego – Australijczyk. Festiwal zakończy się pokazem filmu „Godspeed, Los Polacos” w reż. Adama Nawrota, opowiadającym o losach historycznej wyprawy Canoandes ‘79. Weekend pełen inspiracji Impreza startuje w piątek 4 listopada i potrwa do niedzieli 6 listopada do godzin wieczornych. 3 dni, 13 inspirujących spotkań, pokaz wyjątkowego dokumentu i setki miłośników podróżowania i obywateli świata. Bilety są dostępne tu: www.kalejdoskoppodrozniczy.pl/bilety/ . Sprzedaż potrwa do wyczerpania limitu miejsc. 14. Podkarpacki Kalejdoskop Podróżniczy został objęty patronatem honorowym przez Marszałka Województwa Podkarpackiego – Pana Władysława Ortyla oraz Prezydenta Miasta Rzeszowa – Pana Konrada Fijołka. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Skandynawskie opowieści na Festiwalu Podróżników National Geographic
Festiwal Podróżników National Geographic
Festiwal Podróżników National Geographic odbywał się w różnych miejscach. Tym razem gościliśmy w miejscu wyjątkowym – na promie Unity Line. Wraz z naszymi czytelnikami popłynęliśmy nim ze Świnoujścia do Ystad. Podczas rejsu nie brakowało skandynawskich opowieści.
W tym artykule: Co możemy zrobić dla Bałtyku? Laponia, jakiej nie znacie Co zobaczyć w południowej Szwecji Mateusz Waligóra to specjalista od wyczynowych wypraw w najdalsze zakątki globu. Jako pierwszy człowiek w historii przeszedł samotnie mongolską pustynię Gobi – największą pustynię Azji i drugą po Saharze pustynię świata. Tym razem opowiadał o swojej wędrówce – liczącej 580 km – wzdłuż polskiego wybrzeża Bałtyku. Co możemy zrobić dla Bałtyku? – Opowieść o Bałtyku niestety nie jest optymistyczna. Mam nadzieję, że uświadamia wszystkim, w jakim stanie jest nasze morze. Co możemy zrobić, by ratować Bałtyk? Jako jednostki możemy niewiele. Oczywiście możemy zakręcać wodę, kiedy myjemy zęby. Możemy przestać kupować bałtyckie ryby, których już prawie nie ma. Natomiast tym tematem trzeba zająć się globalnie. Dlatego tak ważne abyśmy głosowali na osoby, dla których ochrona środowiska naprawdę ma znaczenie – opowiadał podróżnik. – Bałtyk wiele mówi o nas samych. Mówi, że nie przyglądaliśmy się temu morzu zbyt uważnie. Cała masa potencjalnych problemów, jakie mogą spotkać Bałtyk i nas samych, jest pod taflą wody. Jadąc nad Bałtyk, skupiamy się na masie rzeczy nieistotnych, jak tłumy, parawany, paragony grozy. A prawdziwe problemy są pod wodą – podsumowuje Mateusz Waligóra. View Ediplayer on the source website Laponia, jakiej nie znacie Z Aldoną Hartwińską, zafascynowaną kulturą skandynawską, autorką bloga PoFikasz pokonaliśmy szlak śladami Szwedzkiego Układu Słonecznego. Aldona jest współautorką tej trasy. Kamila Kielar, podróżniczka przemierzająca samotnie świat pieszo, kajakiem i na nartach, zabrała nas w podróż do fińskiej Laponii. Wielu osobom kojarzy się ona głównie z przestrzenią, nieskażoną naturą, śniegiem i wioską św. Mikołaja. Ale… – To powierzchowny wizerunek, choć przestrzenie są faktycznie tym, co zachwyca mnie w Laponii najbardziej. Pierwszą podróż odbyłam przypadkowo, 16 lat temu, studiując w Finlandii. Do tego sama i na dodatek w listopadzie. Znajomi nie mogli w to uwierzyć. Od tamtej pory wracam tutaj regularnie, bo to miejsce bardzo spójne ze mną, spokojne, niekrzykliwe i ja się tutaj bardzo dobrze czuję – mówi Kamila Kielar. – Czym najbardziej mnie ujmuje? Większość moich wyjazdów to wyprawy outdoorowe. Dlatego natura, zwierzęta, przyroda przyciągają mnie tutaj jak magnes. Do Laponii nie jedzie się zwiedzać, bo nie ma tu zabytków. Tutaj doświadcza się przyrody, jej rozmachu, który jest absolutnie zachwycający. Mieszkańcy Laponii mają ogromny szacunek dla przyrody i moim marzeniem jest, aby to było naturalne wszędzie i żebyśmy nie musieli tego podkreślać. W każdym miejscu na ziemi to powinno być oczywistością – podkreśla Kamila. Co zobaczyć w południowej Szwecji O największych atrakcjach południowej Szwecji opowiadali Tomasz Duda, geograf, nauczyciel akademicki i przewodnik po Skandynawii oraz Michał Cessanis, zastępca redaktora naczelnego „National Geographic Traveler”. Nie zabrakło wielu praktycznych informacji na temat zwiedzania Szwecji, a przede wszystkim pomysłów na jej poznanie. – Jeśli ktoś wybiera się do Szwecji po raz pierwszy, nie powinien się na nic nastawiać i niczego nie oczekiwać. Raczej dać się zaskoczyć. Na pewno zaskakiwać może lekki dystans Szwedów. To nie są południowcy rzucający się sobie w ramiona. Co nie znaczy, że nie są otwarci. Są chętni do rozmowy, do pomocy, ale chronią swoją prywatność. Na pewno wyróżniają ich uśmiech i bardzo dobra znajomość języka angielskiego – mówi Tomasz Duda. – Gdybym jechał do Szwecji pierwszy raz, wybrałbym trasę głównymi drogami, poznając miasta, takie jak Malmö, Ystad czy Karlskrona. Są świetnie ze sobą skomunikowane, nie trzeba więc za dużo kombinować, żeby odbyć taką podróż, a mieć świetne wspomnienia – dodaje Tomasz Duda. Na koniec szef kuchni promu Polonia, Rafał Babkiewicz, zorganizował dla uczestników festiwalu degustację śledzi. Te ryby są uwielbiane nie tylko w Polsce, ale także w Skandynawii. Było pysznie. I to nie tylko na talerzu. Patronem wydarzenia było Unity Line.
Kamperami przez Śląsk i Wielkopolskę. Taka była Miedzianka Po Drodze
Wędrowny festiwal literacki Miedzianka Po Drodze przypomniał mi, że Polska jest piękna, a czytanie książek jeszcze piękniejsze. Oto najciekawsze miejsca na trasie Gliwice – Sierosław (gmina Tarnowo Podgórne).
W tym artykule: Jedyny taki wędrowny festiwal literacki. Na początek Gliwice Podróże po Polsce z książkami. Kierunek: Racibórz Rzym czy Lizbona? Nie, to Nysa Opole nie tylko dla melomanów Legendarny Złoty Stok Miedzianka Po Drodze przez Wielkopolskę Po dwuletniej przerwie literacki festiwal Miedzianka Fest wrócił w odmienionej formie. Tym razem jako Miedzianka Po Drodze. Takie rozwiązanie pozwala pozwala zmniejszyć ślad ekologiczny i antropopresję na miejsce, w którym do tej pory odbywało się wydarzenie. Na trasie wędrownego festiwalu literackiego znalazły się w tym roku: Górny Śląsk, Śląsk Opolski, Dolny Śląsk i Wielkopolska. Jedyny taki wędrowny festiwal literacki. Na początek Gliwice Niedzielne przedpołudnie. Miedzianka Po Drodze zaczyna objazd południowo-zachodniej Polski w Gliwicach. Park im. Fryderyka Chopina powoli zapełnia się ludźmi. Część przyszła specjalnie na spotkanie z autorami książek. Część – do pobliskiej palmiarni. Wszyscy, choć na chwilę, zaglądają do namiotu, w którym Filip Springer prowadzi krótki wykład inaugurujący festiwal. Temat przewodni tegorocznej Miedzianki to literatura niepraktyczna. Po trwającym tydzień tournée wiem, że nie da się sprecyzować, czym ona jest. Każdy rozumie ten termin inaczej. Kwestia praktyczności literatury jeszcze nie raz wróci w rozmowach z Mariuszem Szczygłem, Sylwią Chutnik czy Witoldem Szabłowskim. Pierwszy dzień wędrownego festiwalu kończą stałe punkty programu. To klimatyczny koncert Michała Zygmunta (inspirowany dźwiękami Odry), kino letnie Fundacji Deloitte Polska i wydarzenie plenerowe Latarnicy i Latarniczki. To ostatnie polega na tym, że po zmroku goście festiwalu czytają publiczności, a publiczność czyta gościom. Magia. Do zobaczenia w Gliwicach: palmiarnia miejska, Zamek Piastowski, wieża kościoła p.w. Wszystkich Świętych – punkt widokowy, kamienica, w której mieszkał Tadeusz Różewicz. Podróże po Polsce z książkami. Kierunek: Racibórz Kolejnego dnia Miedzianka Po Drodze jedzie do Raciborza. Pod względem liczby mieszkańców miasto jest ponad trzy razy mniejsze od Gliwic. Obawy o niską frekwencje wydają się więc zasadne, ale do czasu. Na premierze książki „Ogień wyszedł z lasu” Dawida Iwańca prawie wszystkie miejsca siedzące są zajęte. Opisana przez autora tragedia w Kuźni Raciborskiej do dziś wzbudza ogromne emocje w lokalnej społeczności. Kilka osób dyskretnie ociera łzy. W każdym mieście na trasie robię sobie krótki spacer krajoznawczy. Racibórz zapamiętam dzięki przestrzennemu rynkowi i mozaikom na kamieniach wzdłuż ulicy Długiej. Co jeszcze warto zobaczyć w Raciborzu: Zamek Piastowski, arboretum Bramy Morawskiej, kościół św. Jakuba z XV w., zabytkowy cmentarz przy kościele św. Jana Chrzciciela. Rzym czy Lizbona? Nie, to Nysa Nysa, w której nigdy nie byłem, okazuje się miłym zaskoczeniem. Nie bez powodu jest nazywana „Śląskim Rzymem”. Położone na Opolszczyźnie miasto zachwyca architekturą. Niekiedy monumentalną – na przykład barokowy kościół Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Dużo niższe kamienice przy rynku również przypominają Wieczne Miasto. Pojawiają się i porównania do Lizbony. Nyscy czytelnicy tłumnie stawiają się na kolejnych spotkaniach z autorami. W programie między innymi rozmowy z Marcinem Wichą, Sylwią Chutnik, Zbigniewem Rokitą i lekcja poezji z Wojciechem Bonowiczem. Publiczność chętnie zadaje pytania. Ba, nieraz wywiązują się dyskusje na linii autor-czytelnik, a nawet autor-czytelnik-kolejny autor. Serce rośnie. Opole nie tylko dla melomanów Kolejny dzień, kolejne miasto. Opole to niekwestionowana Stolica Polskiej Piosenki. Widać jednak, że i literatura wzbudza ogromne zainteresowanie wśród opolan. Podczas rozmowy Mariusza Szczygła z Jarosławem Mikołajewskim brakuje wolnych miejsc. Podobnie jest, kiedy z Barbarą Klicką rozmawia Sylwia Chutnik. Publiczności nie zniechęca nawet nieplanowana zmiana miejsca. Wszyscy chwytają krzesła i leżaki, żeby jak najszybciej kontynuować spotkania po drugiej stronie ulicy. Aby dopełnić odkrywanie Opola, zaglądam do Muzeum Polskiej Piosenki. To raj dla miłośników opolskiego festiwalu i ponadczasowych przebojów. Multimedialną wystawę zwiedza się w słuchawkach. To, co z nich płynie, wybieramy sami. Od przedwojennych piosenek kabaretowych po Manaam i Bajm. Można też spróbować swoich sił jako perkusista i wirtualnie przymierzyć kreacje gwiazd estrady. W Opolu obowiązkowo trzeba się też przejść Aleją Gwiazd. Legendarny Złoty Stok Piątego dnia Miedzianka Po Drodze oddala się od większych miast. Kierunek – Złoty Stok. Malownicze miasteczko położone w Górach – a jakże – Złotych jest uważne za najstarszy ośrodek górniczo-hutniczy w Polsce. W miejscowej kopalni nie wydobywa się już złota. Jej fragment można za to zwiedzać. Po Sztolni Gertrudy krąży ponoć duch kobiety, która od lat szuka swojego zaginionego męża. Złoty Stok to też Złoty Jar – dom „bardzo gościnny” z klimatem i duszą, w którym stawia się na ekologię. I właśnie w takich złotych okolicznościach z Mariuszem Szczygłem rozmawia Anda Rottenberg, a Julia Fiedorczuk przeprowadza lekcje poezji. W tym czasie Robert Maciąg – dwukrotny laureat Travelerów – jak co dzień prowadzi warsztaty etnograficzne dla najmłodszych. Literacki slow life w najlepszym wydaniu. Miedzianka Po Drodze przez Wielkopolskę Miedziankowe kampery ruszają ze Śląska w stronę Wielkopolski. Przedostatni przystanek na trasie to Pleszew, a konkretnie Zajezdnia Kultury. Tego dnia rozmowy z autorami odbywają się na platformie na torach, a lekcja poezji – w wagonie. Do literackiego line-upu dołączają Inga Iwasiów i Kazimiera Szczuka. Wieczorny program poszerza się o występ teatru improwizowanego Klancyk. Komicy improwizują skecze na podstawie fragmentów najnowszej, niewydanej jeszcze książki Filipa Springera. Po drodze z Pleszewa do Sierosławia warto zatrzymać się w kilku miejscach na trasie. Okolica obfituje w ciekawe atrakcje turystyczne. W Śremie znajduje się słynna wieża ciśnień. Symbol miasta odegrał istotną rolę w czasie powstania wielkopolskiego. To właśnie na niej w grudniu 1918 r. harcerze wywiesili biało-czerwony sztandar. Pokazali w ten sposób, że miasto jest w polskich rękach. Między wieżą ciśnień, a promenadą nad Wartą mieści się Muzeum Śremskie z wyjątkowym gabinetem osobliwości. Wśród eksponatów można podziwiać między innymi wiekowy pas króla kurkowego czy armatkę, która miała posłużyć hrabiemu Raczyńskiemu w samobójstwie. W Kórniku największą atrakcją jest zamek. To zasługa Sali Mauretańskiej, przypominającej hiszpańską Alhambrę, oraz biblioteki, w której znajdują się rękopisy Mickiewicza i Słowackiego. Ponoć na zamku mieszka duch Biała Dama, co dodatkowo przyciąga turystów. Kolejne miejsce warte odwiedzenia to Arboretum Kórnickie. Największy i najstarszy tego typu obiekt w Polsce. Skoro o przyrodzie mowa, w Rogalinie stoi prawdopodobnie najstarszy dąb w naszym kraju. Rus liczy ponad 800 lat. Łącznie w parku rośnie aż 1400 dębowych olbrzymów. Najlepiej ogląda się je o poranku, kiedy są skąpane we mgle i wschodzącym słońcu. Wędrowny festiwal literacki Miedzianka Po Drodze dobiega końca w sobotę w gminie Tarnowo Podgórne. Literackim centrum regionu zostaje Sierosław. Biały namiot z literami jest rozstawiany po raz ostatni. Tym razem w sąsiedztwie dworu i świetlicy wiejskiej. Ostatniego dnia wśród gości są między innymi: debiutujący jako powieściopisarz Marcin Meller, Małgorzata Rejmer i Jakub Sieczko. Po klimatycznym koncercie Michała Zygmunta Latarnicy i Latarniczki rozchodzą się pod drzewa. Czytają fragmenty swoich książek. A mi trudno uwierzyć, że tydzień minął tak szybko. 7 dni, 7 miejsc, ponad 1200 km w kamperach, kilkadziesiąt godzin inspirujących rozmów, kilka nowych książek w plecaku. Dziękuję! Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Przed nami kolejny Festiwal Podróżników National Geographic. Razem popłyniemy do Skandynawii
W dniach 1-2 października 2022 na promie Unity Line odbędzie się Festiwal Podróżników National Geographic. Tym razem tematem przewodnim będą Skandynawskie Opowieści. Bilety już w sprzedaży.
W tym artykule: Festiwal Podróżników National Geographic: Skandynawskie Opowieści Co jeszcze w programie? W 2022 r. podróże nareszcie wróciły do normalności. Wraz z nimi wrócił też Festiwal Podróżników National Geographic. Po pierwszej popandemicznej edycji, która odbyła się w czerwcu w Kartuzach, redakcja i podróżnicy zapowiadają kolejną. Tym razem festiwal odbędzie się na promie płynącym z Polski do Szwecji. Festiwal Podróżników National Geographic: Skandynawskie Opowieści Trwający dwa dni Festiwal Podróżników National Geographic to święto pasji, przygody i marzeń, na które wszyscy są zaproszeni. Uczestnicy mogą spotkać swoich ulubionych podróżników, dziennikarzy, fotografów oraz eksploratorów, wysłuchać ich prelekcji, wymienić doświadczeniami i zainspirować do kolejnego wyjazdu. Udział w jesiennej edycji już sam w sobie będzie podróżą. Wydarzenie odbędzie się na promie Unity Line. Wspólnie popłyniemy ze Świnoujścia do Ystad. A skoro obieramy kierunek na Szwecję, temat przewodni nasuwa się sam. Są to Skandynawskie Opowieści. O swoich podróżach po bliższej i dalszej północy opowiedzą: Mateusz Waligóra – specjalista od wyczynowych wypraw w najbardziej odludne miejsca planety. Szczególnym upodobaniem darzy pustynie, od Australii po Boliwię. W 2018 roku jako pierwszy człowiek w historii przeszedł samotnie mongolską pustynię Gobi – największą pustynię Azji i drugą po Saharze pustynię świata. W czerwcu 2022 ukończył wraz z Łukaszem Superganem trawers Grenlandii. Kamila Kielar – stała bywalczyni północy, gdzie mieszkała i pracowała z kanadyjskimi i alaskańskimi traperami, biologami i rangersami. Samotnie pływała kajakiem po wodach Pacyfiku w poszukiwaniu niedźwiedzi-duchów, najrzadszego typu niedźwiedzi na świecie. Zimą przejechała rowerem i na nartach biegowych kanadyjski Jukon, przeszła górami prawie 5000 km z Meksyku do Kanady szlakiem Pacific Crest Trail. Również samotnie przejechała rowerem Alaskę oraz Kamczatkę. Przeszła pieszo kawał Laponii i Szkocji, także zimą. Aldona Hartwińska – absolwentka stosunków międzynarodowych i autorka bloga PoFikasz. Fascynuje się dwiema skrajnymi kulturami – latynoamerykańską i skandynawską. Pisze, montuje, fotografuje i podróżuje. Jest współautorką szlaku śladami Szwedzkiego Układu Słonecznego. Tomasz Duda – geograf i nauczyciel akademicki na Uniwersytecie Szczecińskim. Swoją pasją i wiedzą dzieli się z innymi, koncentrując się głównie na trzech ulubionych destynacjach – Pomorzu Zachodnim, gdzie mieszka i pracuje, Skandynawii, w której realizuje autorskie wyprawy pod nazwą „geospacerów” oraz… słonecznej Katalonii, którą eksploruje szczególnie pod kątem turystyki winiarskiej – kolejnej jego wielkiej pasji. Michał Cessanis – dziennikarz, podróżnik, wicenaczelny magazynu „National Geographic Traveler”, autor podróżniczej serii „Do zobaczenia” w Dzień Dobry TVN. Od wielu lat życie spędza głównie na walizkach, bo podróże i pisanie to jego największe pasje. Napisał dwie książki: „Opowieści z pięciu stron świata” i „Made in China”, wydane przez National Geographic. Co jeszcze w programie? Festiwal Podróżników National Geographic to nie tylko fascynujące prelekcje podróżnicze. W trakcie na uczestników czekają również inne atrakcje, w tym spacer po Ystad z Tomaszem Dudą czy dyskoteka. Pełny program wydarzenia poniżej: Dzień pierwszy 10.00 zbiórka uczestników rejsu w Szczecinie (Plac Rodła 8, parking przed głównym wejściem do hotelu Radisson BLU), 10:15 wyjazd do Świnoujścia dla rozpoczynających podróż w Szczecinie, lub 11:30 odprawa na terminalu promowym w Świnoujściu dla osób przyjeżdżających bezpośrednio do Świnoujścia. Wejście na pokład promu m/f Polonia, zakwaterowanie w kabinach, 13.00 wypłynięcie promu w morze, 12.45–13.45 obiad. Prelekcje w ramach Festiwalu Podróżników National Geographic – sala konferencyjna: 14.30–15.15 Mateusz Waligóra: Morskie opowieści, 15.30–16.15 Kamila Kielar: Laponia – w krainie ludzi, bogów i zwierząt, 16.30–17.15 Aldona Hartwińska – PoFikasz: Podróż przez Szwedzki Układ Słoneczny, 17.30–18.15 Michał Cessanis i Tomasz Duda: Południowa Szwecja – kraina kontrastów i różnorodności. Czas wolny – możliwość skorzystania z oferty barów, sklepów. 20.15 przypłynięcie do Ystad, ok. 20.20 spacer po Ystad z Tomaszem Dudą – jednym z prelegentów Festiwalu Podróżników National Geographic, 21.30 ponowna odprawa na terminalu promowym w Ystad, zaokrętowanie na pokład promu Polonia, 22.00 kolacja, 22.30 wypłynięcie promu w morze, nocleg, dyskoteka. Dzień drugi 06.45 przypłynięcie do Świnoujścia, 07.00–08.00 śniadanie, ok. 08:30 opuszczenie promu i transport do Szczecina (dla osób zdeklarowanych na transport do Szczecina). Bilety na prom do kupienia TUTAJ. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Do Trentino wraca festiwal Sounds of Dolomites. Plenerowe koncerty od rana do nocy
Festiwal Sounds of Dolomites to kolejny powód, żeby odwiedzić Trentino jeszcze tego lata. Sprawdź, co to za wydarzenie i jak dostać się na miejsce.
W tym artykule: Festiwal Sounds of Dolomites w Trentino KALENDARIUM FESTIWALU 2022 Położone na północy Włoch Trentino to jeden z najpiękniejszych regionów w kraju. Turyści kojarzą okolice przede wszystkim z Dolomitami. Latem na szlakach można spotkać piechurów i rowerzystów, za to zimą do Andalo i innych urokliwie położonych miasteczek chętnie przyjeżdżają narciarze i snowboardziści. Festiwal Sounds of Dolomites w Trentino Nie ma co czekać do zimy. Warto zaplanować wyjazd do Trentino jeszcze tego lata. 22 sierpnia startuje 27. edycja festiwalu muzycznego Sounds of Dolomites. Wydarzenie potrwa miesiąc. To propozycja nie tylko dla miłośników muzyki, ale też sztuki ogólnie, przyrody i oczywiście gór. Trudno wyobrazić lepszą scenerię do okrywania natury i muzyki niż Dolomity nazywane „bladymi górami”. Wapienno-magnezowe skały tworzą smukłe, strzeliste formacje, które, odbijając kolory zachodzącego i wschodzącego słońca, mienią się całą feerią barw. Międzynarodowi muzycy i artyści wystąpią w plenerze, w pobliżu chat, schronisk, fortów i pięknych miejsc, do których można dojść pieszo dobrze oznakowanymi ścieżkami. Pierwsze występy zaczną się o świecie, ostatnie skończą późną nocą. Nawiązując do nazwy festiwalu, jak brzmią Dolomity? Od 22 sierpnia do 23 września w górach usłyszymy: muzykę klasyczną (26 sierpnia na Monte Agnello w Val di Fiemme, u podnóża masywu Latemar wybrzmią dźwięki najlepszej holenderskiej orkiestry smyczkowej o międzynarodowej renomie — Amsterdam Sinfonietta), muzykę współczesną, jazz (31 sierpnia u stóp Pale di San Martino połączą się głosy Accent, projektu muzycznego, którego znakiem rozpoznawczym jest jazz i śpiew a cappella) oraz folk. Łącznie w tegorocznym programie znalazło się aż 16 pasjonujących występów. Wśród artystów nie zabraknie także pomysłodawcy festiwalu – włoskiego wiolonczelisty i muzyka Mario Brunello. Będzie można go spotkać i posłuchać już we wrześniu w Dolomitach Brenta. Udział w koncertach jest bezpłatny. Dolomity. Te góry są niczym galeria sztuki Podobno nie chce się jej opuścić, zanim nie zobaczy się ostatniego eksponatu. KALENDARIUM FESTIWALU 2022 • 22.08, Malga Tassula w Val Nana, u podnóża góry Peller, Dolomity Brenta – koncert Radiodervish w hołdzie dla Franco Battiato • 24.08, Camp Centener nad Madonna di Campiglio – występ Phoebe Lou • 26.08, Monte Agnello, Val di Fiemme – występ Amsterdam Sinfonietta w towarzystwie grupy Latemar • 29.08, Pra Martin, Val di Fassa – specjalny koncert Marco Paolini i Aberto Zilotto w projekcie poświęconym pisarzowi Luigiemu Meneghello • 31.08, Pale di San Martino – koncert Accent • 02.09, Pinzolo, Dolomity Brenta – występ Ensemble Zefiro • 05.09, Malga Canvere, Val di Fiemme – występ Vittorio Ghielmi i Suonaru Parlente Orchestra • 07.09, schronisko Cacciatore w Val d’Ambiez – koncert duetu Jeana Louisa Matiniera i Kevina Seddiki • 09.09, Col Margherita, Val di Fassa – występ kwartetu Hali Gwardii • 10-12.09, Madonna di Campiglio, Dolomity Brenta – trekking prowadzony przez Mario Brunello i Gevorga Dabaghyanem • 12.09, Malga Brenta Bassa, Dolomity Brenta – występ Mario Brunello, Narodowego Chóru Kameralnego Armenii, Gevorga Dabaghyan Duduk Trio • 14.09, Jeziora Bombasel, Val di Fiemme – koncert Trio Italiano d’Archi • 16.09, Vallesinella Alta, Dolomity Brenta – występ Arde Trio • 18.09, Passo Lavaze, Val di Fiemme – koncert Andrei Dulbecco, Alessandro Bianchiniego, Marco Micheli i Nicola Angelucci w specjalnym hołdzie dla muzyki Chicka Corea • 19.09, schronisko Pertini, u podnóża góry Sassolungo – występ skrzypaczki Alena Baeva i wiolonczelistki Anastasia Kobekina • 21.09, Villa Welsperg w Val Canali – występ Elio, Seby Burgio, Martino Malacrida, Pietro Martinelli, Sophia Tomelleri, Giulio Tullio w hołdzie Enzo Jannacciemu • 23.09, Val San Nicolo, Val di Fassa – finałowy koncert Max Gazzè Więcej informacji na temat festiwalu Sounds of the Dolomites 2022: https://www.visittrentino.info/en/isuonidelledolomiti Więcej informacji o letnich atrakcjach Trentino można znaleźć na stronie: https://www.visittrentino.info/pl Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Dining Week 2022. Wraca największy w Polsce festiwal sztuki restauracyjnej
Festiwal Dining Week odbędzie się w ponad 100 słynnych restauracjach w 7 największych polskich miastach.
W tym artykule: Czym jest jest Dining Week? Jak zarezerwować stolik na Dining Week? Największy w Polsce Festiwal sztuki restauracyjnej Dining Week rusza 6 lipca i potrwa do końca miesiąca. Podczas wydarzenia w okazyjnej cenie (nawet do minus 50%) będzie można skosztować 3- lub 5-daniowych posiłków wzbogaconych o amouse-bouche, czyli maleńkie dania na trzy kęsy oraz festiwalowy koktajl. Te niespodzianki smakowe najlepszych w Polsce szefów kuchni stanowią wyjątkowe preludium do kulinarnej uczty. Czym jest jest Dining Week? Dining Week, znane do tej pory jako Fine Dining Week, to jedno z najważniejszych wydarzeń kulinarnych na festiwalowej mapie Polski. Choć w nazwie ma tydzień, Dining Week trwa blisko 3 tygodnie. – To doskonała okazja, by poznać restauracje wyróżnione w najważniejszych przewodnikach gastronomicznych – opowiada Ewa Pawella, współorganizatorka wydarzenia. W tegorocznej edycji do najwybitniejszych restauracji fine dining dołączają także restauracje bardziej casualowe, m.in. najwyżej oceniane z festiwali Restaurant Week. Festiwal odbędzie się w ponad 100 uznanych restauracjach w aż 7 miastach Polski. – Polski fine dining odradza się w nowej postaci, a tegoroczna edycja Dining Week udowania, że wysokiej jakości jedzenie nie potrzebuje już białych obrusów i eleganckich kreacji. Każdy może pozwolić sobie na wyjście nawet do tych restauracji, które na co dzień wydają się być poza zasięgiem naszego portfela. Chcemy pokazać gościom, że sztuka restauracyjna najwyższej próby jest na wyciągnięcie ręki. Dlatego przez niemal cały lipiec najlepsze restauracje w kraju zaserwują gościom trzy- lub pięciodaniowe doświadczenia w promocyjnej cenie, które na długo zapiszą się w ich pamięci – tłumaczy Ewa Pawella. Jak zarezerwować stolik na Dining Week? Udział w festiwalu można zarezerwować na stronie DiningWeek.pl. Warto się pospieszyć, bo liczba najlepszych stolików jest ograniczona. Festiwal potrwa od 6 do 31 lipca w 7 aglomeracjach: Warszawie, Wrocławiu, Krakowie, Poznaniu, konurbacji górnośląskiej, Szczecinie Trójmieście. Gin – co warto wiedzieć o tym trunku? Oto 5 ciekawostek, które zaskoczą największych smakoszy Jak się okazuje, gin niejedno ma imię. Poniżej prezentujemy 5 mało znanych ciekawostek na temat tego niezwykle lubianego trunku, który od pokoleń podbija bary na całym świecie. A to wszystk... Wśród festiwalowych restauracji znalazły się m.in. stołeczne Belvedere Łazienki Królewskie, Elixir by Dom Wódki; krakowskie Filipa 18 Food Wine Art, śląskie MONO Patisserie & Bistro, wrocławskie Forum Kulinarne czy trójmiejskie Mercato. Najlepsi szefowie kuchni z ponad 100 najsłynniejszych restauracji przygotowali dla festiwalowych gości popisowe, autorskie menu spoza karty oraz niespodzianki smakowe, dzieląc się swoją filozofią kuchni. W festiwalowej cenie 99 zł i 149 zł dostępne będą 3- i 5-daniowe doświadczenia wzbogacone o amuse-bouche. Tradycyjnie wszyscy goście otrzymają w prezencie festiwalowy koktajl Martini Fiero & Kinley Tonic Water.
6 najlepszych filmów o tematyce ekologicznej podczas 19. MDAG online [Klimat na zmiany]
Trwa największy festiwal filmów dokumentalnych w Polsce. Filmowe spojrzenie na kwestie z klimatem są prezentowane w sekcji „Klimat na zmiany".
W tym artykule: „Krowa" (reż. Andrea Arnold) „Rzeka" (reż. Jennifer Peedom) „Niewidzialne demony" (reż. Rahul Jain) „Simona" (reż. Natalia Koryncka-Gruz) „Wszyscy jesteśmy zwierzętami" (reż. Vesa Kuosmanen, Saila Kivelä) „Rebellion" (reż. Maia Kenworthy i Elena Sanchez Bellot) Zmiany klimatyczne pozostają jednym z najważniejszych problemów współczesnego świata. To dlatego twórcy festiwalu Millennium Docs Against Gravity od lat niezmiennie przyglądają się analizom zagrożeń środowiskowych, jak i możliwym rozwiązaniom, dającym nadzieję na lepszą przyszłość. Naukowcy odkryli, że samce myszy histerycznie boją się bananów. Dlaczego? Odpowiedź jest zaskakująca Mimo że myszy od dawna są zwierzętami powszechnie hodowanymi w laboratoriach, nadal potrafią zaskoczyć badaczy. Tym razem naukowcy przez przypadek odkryli, że samce tych gryzoni nadzwyczaj st... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/naukowcy-odkryli-ze-samce-myszy-histerycznie-boja-sie-bananow-dlaczego-odpowiedz-jest-zaskakujaca-fot-getty-images-3cdb8b6.jpeg" width="724" height="483" alt="Naukowcy odkryli, że samce myszy histerycznie boją się bananów. Dlaczego? Odpowiedź jest zaskakująca (fot. Getty Images)" title="Naukowcy odkryli, że samce myszy histerycznie boją się bananów. Dlaczego? Odpowiedź jest zaskakująca (fot. Getty Images)" /> Filmowe spojrzenie na kwestie związane z klimatem jest prezentowane w sekcji „Klimat na zmiany", której patronem od tego roku jest Visa – nowy partner festiwalu. W tegorocznej sekcji „Klimat na zmiany" znalazło się 6 różnorodnych tytułów, które w szerokim ujęciu prezentują zagadnienia związane z ekologią. Wszystkie zostaną zaprezentowane w części online festiwalu do 5 czerwca na mdag.pl. „Krowa" (reż. Andrea Arnold) Widzowie 19. Millennium Docs Against Gravity mogą zobaczyć świetnie przyjęty przez recenzentów i publiczność ostatniego festiwalu w Cannes film „Krowa” (Cow) zdobywczyni Oscara Andrei Arnold, który w części kinowej festiwalu otrzymał Green Warsaw Award. „Krowa" to studium życia mlecznej krowy Lumy. Film jest próbą filozoficznego rozważenia losu i praw zwierząt hodowlanych, bezrefleksyjnie wykorzystywanych przez ludzi. Autorką zdjęć do filmu jest polska operatorka Magda Kowalczyk, która otrzymała w tym roku Nagrodę Canon za najlepsze zdjęcia. „Rzeka" (reż. Jennifer Peedom) Z kolei z drugą częścią trylogii orkiestrowych, spektakularnych wizualnie filmów, powraca na Festiwal reżyserka Jennifer Peedom. Jej film „Rzeka” (River), opowiadający o roli rzek we współczesnym świecie, to zbiór zachwycających obrazów z 39 krajów autorstwa najlepszych fotografów przyrody (m.in. Yanna Arthusa-Bertranda), wzbogacony narracją czytaną przez Willema Dafoe i muzyką w wykonaniu Australijskiej Orkiestry Kameralnej. W ścieżce dźwiękowej wykorzystano zarówno klasyczne utwory J.S. Bacha czy A. Vivaldiego, jak i kawałki kapeli Radiohead. „Niewidzialne demony" (reż. Rahul Jain) Znany festiwalowej publiczności jest też Rahul Jain, który w swoim najnowszym filmie „Niewidzialne demony” (Invisible Demons) ukazuje skalę zanieczyszczeń w 30-milionowej metropolii, swoim rodzinnym New Delhi. Reżyser, który sam nazywa siebie „dzieckiem klimatyzacji”, przedstawia perspektywę zwykłych mieszkańców miasta, bez dostępu do wody pitnej i cierpiących na choroby układu oddechowego. Rozmawia z rikszarzami, kierowcami ciężarówek i rolnikami, a ich reakcje na katastrofalne zanieczyszczenie miasta i całych Indii są fatalistyczne. „Simona" (reż. Natalia Koryncka-Gruz) W sekcji „Klimat na zmiany" przyglądamy się też wyjątkowym ludziom – zarówno jednostkom, jak i zbiorowościom – którzy z działań na rzecz środowiska naturalnego i aktywizmu uczynili życiową misję, dając innym przykład i nadzieję na zmiany. Film „Simona” (Simona), reż. Natalia Koryncka-Gruz, przybliża postać słynnej polskiej biolożki, pionierki ekofeminizmu i popularyzatorki nauki Simony Kossak. To również magiczna podróż w głąb Puszczy Białowieskiej, tej pradawnej, ale także tej współczesnej. „Wszyscy jesteśmy zwierzętami" (reż. Vesa Kuosmanen, Saila Kivelä) O nowym pokoleniu środowiskowych aktywistów i aktywistek oraz wyzwaniach, z jakimi przychodzi im się mierzyć, opowiada film „Wszyscy jesteśmy zwierzętami” (Just Animals), w reżyserii Vesy Kuosmanena i Saili Kivelä. Bohaterkami tej filmowej opowieści o dorastaniu do aktywizmu są dwie młode siostry. Saila działa na rzecz praw zwierząt hodowlanych, a jej starsza siostra Mai wybrała inną ścieżkę – politykę. Saila obawia się, że może stać się ona częścią machiny, z którą obie walczyły. „Rebellion" (reż. Maia Kenworthy i Elena Sanchez Bellot) To filmowy portret jednego z najważniejszych współczesnych ruchów na rzecz klimatu. „Rebellion” (Rebellion). To fascynująca historia XR, czyli Extinction Rebellion, ruchu, który protestuje przeciwko bierności polityków wobec zmian klimatu i wymierania gatunków. Poznajemy wzloty i upadki XR, wewnętrzne problemy i starcia wśród członków. To film o pasji, frustracjach i ambicjach, pokazujący jak ogromny wpływ może mieć pokojowe nieposłuszeństwo obywatelskie, a także z jakimi wyzwaniami wiąże się funkcjonowanie takiej grupy. Część online 19. Millennium Docs Against Gravity odbywa się od 24 maja do 5 czerwca na stronie mdag.pl. Mecenasem tytularnym festiwalu jest Bank Millennium, od tego roku jednym z głównych partnerów MDAG jest Visa, która patronuje sekcji „Klimat na zmiany" i sponsoruje Nagrodę dla Najlepszego Debiutu.
Nareszcie wracają festiwale w Europie. Gdzie połączysz zwiedzanie z koncertami topowych artystów?
Festiwale w Europie mogą być okazją do zaplanowania zagranicznego urlopu. Tego lata większość festiwali wraca po pandemicznej przerwie. Kogo zobaczymy na scenach?
W tym artykule: Największe festiwale w Europie. Jak się przygotować od wyjazdu? Ranking festiwali muzycznych w Europie Sziget Festival Primavera Sound Festival Colours of Ostrava Lollapalooza Glastonbury Festival Chyba wszyscy czekamy na tegoroczne wakacje. Pierwszy raz od trzech lat większość krajów na świecie jest już otwarta i czeka na zagranicznych turystów. Nie tylko podróże wracają do normalności. Mam też na myśli koncerty, które wielu osobom kojarzą się właśnie z latem. Gdzie są organizowane najciekawsze festiwale w Europie? Kto za zagra na festiwalach latem 2022 roku? Oto TOP 5 wraz z praktycznymi poradami. Największe festiwale w Europie. Jak się przygotować od wyjazdu? Z własnego doświadczenia wiem, że wyjazd na festiwal przy ograniczonym budżecie jest możliwy. Wiele festiwali oferuje nocleg na polach namiotowych na terenie imprezy. Uczestnicy muszą jednak mieć własny namiot – o czym nie wszyscy wiedzą. Spanie pod chmurką może być jednak droższą opcją niż nocleg w hotelu czy hostelu. Cóż, wygód jest mniej, ale płacimy za bezpośrednie sąsiedztwo scen. To może być cenne zwłaszcza nocą, kiedy w stronę miasta ruszają zatłoczone autobusy, a złapanie taksówki graniczy z cudem. Ceny za przejazdy są wtedy nawet kilka razy większe. Decydując się na spanie w namiocie, musimy również wziąć pod uwagę prognozy pogody. Deszcz może popsuć zabawę, a burza – całkowicie pozbawić nas dachu nad głową. W przypadku noclegu tradycyjnego dobrze pomyśleć o rezerwacji z odpowiednim wyprzedzeniem. Na największe festiwale w Europie przyjeżdżają ludzie z całego świata, a liczba miejsc hotelowych jest ograniczona. Rozwiązaniem dla większych grup może być Airbnb. Nie trzeba się rozdzielać, a koszty podzielone na kilka osób powinny być niższe. Poza noclegiem kolejna kwestia, która zawsze wzbudza emocje, to wybór plecaka. Zazwyczaj na terenie festiwalu spędzamy kilka godzin, a nierzadko cały dzień. Dobrze mieć przy sobie najważniejsze rzeczy, takie jak: portfel, kurtka – ew. kieszonkowa peleryna przeciwdeszczowa – czy żetony, którymi płaci się w strefie gastronomicznej. Wody nie wnosimy, kupimy ją na miejscu. Plecak, nawet pusty, będzie ograniczał nasze ruchy – zwłaszcza w tłumie. Polecam nerkę lub saszetkę na pasku. Są małe, a dla komfortu i bezpieczeństwa można zawiesić je z przodu. Startują Koncerty Chopinowskie 2022. Zupełnie za darmo możemy obejrzeć występy największych gwiazd muzyki klasycznej Czas na inaugurację 64. sezonu Koncertów Chopinowskich. Już od 14 maja, w każdą niedzielę, w Łazienkach Królewskich w Warszawie wybrzmią najbardziej znane dzieła legendarnego kompozytora.... Ranking festiwali muzycznych w Europie Festiwale muzyczne mogą być pretekstem do krótkiego wyjazdu za granicę. Koncerty można w końcu połączyć ze zwiedzaniem, zwłaszcza, że imprezy najczęściej są organizowane w pobliżu większych miast. W czasie, kiedy większość przyjezdnych bawi się pod sceną, okoliczne atrakcje turystyczne mogą być łatwiej dostępne, a na pewno mniej oblegane. Warto o tym pamiętać, planując festiwalowy wyjazd tego lata. Sziget Festival Sziget Festival od 1993 r. odbywa się w Budapeszcie, na wyspie Óbuda położonej na Dunaju. Po przejrzeniu tegorocznych propozycji muszę przyznać, że to właśnie Węgrzy mają najciekawszy line-up. Co prawda nie słucham wszystkich headlinerów – czyli głównych artystów – ale doceniam to różnorodne zestawienie. Obok Arctic Monkeys i Calvina Harrisa mamy na przykład Justina Biebera. Na scenach też: Dua Lipa, Kings of Leon, Lewis Capaldi, Bastille, Stromae, Alan Walker i inni. Kiedy? 10-15 sierpnia. Transport: Najszybciej będzie samolotem. Bezpośrednie połączenia z Polski oferuje LOT i WizzAir. Primavera Sound Festival Primavera Sound Festival jest organizowany w kilku miastach na świecie, na kilku kontynentach. Z Polski najbliżej mamy na edycję barcelońską. Impreza trwa dwa weekendy – to idealne rozwiązanie, jeśli chcemy połączyć wyjazd na festiwal ze zwiedzaniem Barcelony i plażowaniem. Primavera otwiera w tym roku sezon na festiwale w Europie, dlatego chętni muszą pospieszyć się z rezerwacją biletów lotniczych i noclegów. Na scenach: Lorde, Kehlani, The Strokes, Gorillaz, Rina Sawayama, Chet Faker i inni. Kiedy? 2-4 czerwca i 9-11 czerwca. Transport: Do Barcelony dolecimy bezpośrednio z Warszawy i Krakowa. Miłośnicy koncertów żyją lepiej. Badanie potwierdza Australijskie badanie, w którym wzięło udział 1000 osób, wykazało, że ludzie, którzy regularnie chodzą na koncerty, są, ogólnie rzecz biorąc, bardziej zadowoleni ze swojego życia niż ... Colours of Ostrava Colours of Ostrava to propozycja naszych południowych sąsiadów. Jeśli chcemy zobaczyć, jak można bawić się za granicą bez wyjeżdżania za daleko, Czechy będą świetnym pomysłem. Polacy są częstym gościem na festiwalu, dlatego strona internetowa wydarzenia ma też polską wersję językową. To spore ułatwienie przy kupowaniu biletów. Na scenach: The Killers, Twenty One Pilots, Martin Garrix, LP, Franz Ferdinand, Princess Nokia i inni. Kiedy? 13-16 lipca. Transport: LOT oferuje bezpośrednie połączenia z Warszawy do Ostravy. Dla mieszkańców Wrocławia i Katowic najtańsze i najszybsze będzie połączenie autobusowe – Flixbus. Lollapalooza Lollapalooza to kolejny festiwal organizowany na całym świecie. W Europie ogromną popularnością cieszy się Lollapalooza Berlin – jedna z ostatnich plenerowych imprez w sezonie. Koncerty trwają tylko dwa dni, warto więc wydłużyć wyjazd o jeszcze dwa i przeznaczyć je na zanurzenie się artystycznej atmosferze stolicy Niemiec. Na scenach: Kraftklub, Machine Gun Kelly, Robin Schulz, Tiësto, Anne-Marie, Milky Chance i inni. Kiedy? 24-25 września. Transport: Do wyboru mamy pociąg, samolot lub autobus. Im bliżej granicy, tym bardziej opłaca się wybrać zamiennik połączenia lotniczego. Glastonbury Festival Glastonbury Festival jest poza konkurencją – to absolutny top, nie tylko wśród festiwali w Europie, ale i na świecie. Niejeden artysta marzy o tym, żeby wystąpić na jednej ze scen. To wielkie wyróżnienie zarezerwowane tylko dla największych gwiazd światowego formatu, o czym przypomina tegoroczny line-up. Na scenach: Billie Eilish, Paul McCartney, Kendrick Lamar, Diana Ross, Pet Shop Boys, Olivia Rodrigo i inni. Kiedy? 22-24 czerwca. Transport: Tu sprawa jest nieco bardziej złożona, ponieważ festiwal odbywa się niemal w szczerym polu. Lokalizacja to okolice wsi Pilton w hrabstwie Somerset. Najbliższe większe miasto to Bristol, dlatego najwygodniej będzie szukać lotów właśnie tam. Bezpośrednie połączenie z Krakowa oferuje Rynair i EasyJet.
„Dziś” w Birmie to jeden wielki znak zapytania. O życiu w tym fascynującym kraju opowiada Aleksandra Minkiewicz, dyrektorka Yangon Film School
Siedem sekcji – Retrospektywa: Wong Kar Wai, Tajwańskie kino queer, Sekcja olimpijska, Nowe Kino Azji, Asian Cinerama, Pokazy specjalne / Mistrzowie, Birma dziś - ponad 50 filmowych produkcji, studio festiwalowe i debaty online. Tegoroczna edycja Pięciu Smaków odbywa się w formule hybrydowej, co oznacza, że większość filmów będzie dostępna od 17 do 29 listopada na specjalnej platformie VOD piecsmakow.pl.
W programie 15. edycji znalazła się m.in. sekcja Birma dziś, a niej zestaw krótkich metraży wyprodukowanych przez Szkołę Filmową w Jangonie, której dyrektorką od 2016 roku jest pochodząca z Polski Aleksandra Minkiewicz. Filmy studentów i absolwentów Szkoły prezentują różnorodne oblicza współczesnej Birmy: spotkania tradycji ze współczesnością, wyzwania ekonomiczne, pejzaż miejskich i prowincjonalnych historii. Filmy pokazują, jak polityczne turbulencje kształtują codzienność mieszkańców tego kraju, a zarazem są głosem pokolenia, które właśnie w tej chwili mierzy się z radykalnym ograniczeniem wolności wypowiedzi. Szkoła Filmowa w Jangonie od kilkunastu lat jest miejscem rozmów o tożsamości kraju i jego bardzo różnorodnego społeczeństwa, złożonego z licznych grup etnicznych - wiele studentek i studentów Szkoły z nich właśnie się wywodzi. Studenci i absolwenci uczelni w dokumentalnych i quasi dokumentalnych formach rejestrują historie ze zmieniającej się rzeczywistości - zarówno te z dużych ośrodków, jak i niewielkich, lokalnych społeczności. Ich produkcje są bezcennym materiałem, który niesłyszane dotąd głosy kieruje do szerokiej grupy odbiorców w kraju i zagranicą. O Birmie rozmawiamy Aleksandrą Minkiewicz, dyrektorką Yangon Film School: Sekcja nazywa się Birma dziś – co znaczy słowo „dziś” w tym przypadku? Spora część filmów została wyprodukowana kilka lat wcześniej – czy ma to jakieś znaczenie? Aleksandra Minkiewicz: “Dziś” w Birmie to jeden wielki znak zapytania. Niepewność i autentyczny strach o jutro, wyczekiwanie. “Dziś” się w Birmie nie żyje, tylko przeczekuje. Czas liczy się na ‘przed i po’. Ta kluczowa data to 1 lutego 2021, gdy wojskowi przejęli władzę, krwawo stłumili wielotysięczne demonstracje i praktycznie zlikwidowali wolne media. Niedługo mija rok od tego wydarzenia, a sytuacja w kraju wciąż jest daleka od stabilizacji. Widziałam, jak z dnia na dzień euforia pierwszych lat po demokratycznych wyborach z 2015 roku, wiara w lepsze jutro i nadzieja powoli gasły w oczach całego pokolenia młodych ludzi, którzy wychowali się już w dobie wszechobecnego internetu, praktycznie nieograniczonego dostępu do informacji, otwartych granic, aż kompletnie znikły w miarę intensyfikacji działań armii. Nasze ‘dziś’ to strach przed wyjściem z kamerą na ulice, patrole wojska na ulicach i codzienne aresztowania opozycji. Młodzi ludzie, którzy nie pamiętają wydarzeń z 1988 roku, przeżyli szok, gdy wojsko wyciągnęło do demonstrantów broń maszynową i pierwsi demonstranci zostali zastrzeleni zaledwie kilka przecznic od naszej szkoły. To było przełomowe doświadczenie, gdyż do tej pory tego typu zachowania armii były powszechne raczej na terenach etnicznych, z daleka od bezpiecznych i coraz zamożniejszych ulic Rangunu czy Mandalaj. W dużych miastach postęp ostatnich lat było widać gołym okiem, a to co działo się na terenach etnicznych było tematem niewygodnym, zbywanym milczeniem, fejk njusem. To działo się ‘u nich’, gdzieś daleko, więc po co się przejmować. Teraz panuje większe zrozumienie dla cierpienia mieszkańców terenów etnicznych i wręcz podziw dla ich partyzantek walczących z armią birmańską praktycznie nieprzerwanie od zakończenia II Wojny Światowej. Tereny przez nie kontrolowane nazywa się teraz ‘terenami wyzwolonymi’. Dlatego te filmy, mimo że zostały wyprodukowane kilka lat temu, są tak ważne. Pokazują świat, kiedy wszyscy wciąż mieli jeszcze nadzieję, mimo że było ciężko. To barwne, czasem śmieszne, czasem smutne historie ludzi z różnych zakątków Birmy. Pokazane z perspektywy młodych Birmańczyków reprezentujących różne grupy etniczne i opowiedziane ich językiem. To są historie przez nich wybrane, często tak dojrzałe, że za każdym razem zaskakuje, że to są przecież filmy studenckie. Zostają w naszych głowach przez wiele dni. Są też ostrzeżeniem przed idealizowaniem świata ‘przed zamachem’, pod rządami NLD (Narodowej Ligii na Rzecz Demokracji pod przywództwem Aung San Suu Kyi) - kraj wciąż borykał się z ogromnymi nierównościami społecznymi, dyskryminacją, korupcją, otwartym konfliktem w stanach Szan, Kaczin i Karen oraz oskarżeniami o czystki etniczne w stanie Arakan. Wolność słowa wciąż była mocno ograniczana, dziennikarze i filmowcy byli wsadzani do więzienia (chociaż nie masowo, jak teraz), a cenzura była naszych chlebem powszednim. Ja sama oglądam te filmy teraz z ogromnym sentymentem, gdyż są dla mnie obrazem ze świata utraconego, który już nie wróci. Jak Birmę pokazują filmy, które znalazły się w programie? Czy filmy pod tym względem mają elementy wspólne, wyłaniają spójny obraz, czy może każdy z nich pokazuje Birmę w innym świetle / z innej perspektywy? Aleksandra Minkiewicz: Piękno Birmy to jej niesamowita różnorodność i to widać na filmach, które znalazły się w programie festiwalowym. Każdy film to inna historia, z której wyłania się obraz kraju i ludzi niesamowicie zdeterminowanych do zapewnienia sobie i swoim dzieciom lepszej przyszłości. To obraz Birmy w przededniu zamachu stanu pokazujący, jak konflikt kształtuje codzienność zarówno w dużych miastach i wioskach z dala od nowoczesności. To też głos młodego pokolenia, które z jednej strony wciąż tkwi głęboko zakorzenione w tradycji, ale z drugiej już kształtowane jest przez wyzwania globalizacji. Jakie metody wykorzystywane są w pracy ze studentkami/studentami? Aleksandra Minkiewicz: Learning by doing. Już pierwszego dnia przyszli filmowcy dostają do ręki profesjonalne kamery filmowe i sprzęt dźwiękowy, aby się z nim oswoić i nauczyć jak z niego korzystać - początkowo w czasie realizacji prostych kilkuminutowych dokumentów, a z czasem coraz dłuższych form. Aby zostać dokumentalistą nie wystarczy nauczyć się technicznej obsługi sprzętu filmowego; to cały proces kształtowania postawy i światopoglądu, wrażliwości na drugiego człowieka i umiejętności słuchania. Prowadzimy zajęcia z historii filmu, w tym burzliwej historii kina birmańskiego i propagandy; analizy filmowej, montażu, dźwięku, animacji dokumentalnej, scenopisarstwa i produkcji. Do tego oglądanie jak największej ilości klasyków i współczesnych filmów fabularnych i dokumentalnych. To holistyczne podejście mające na celu kształtowania całego toku myślenia jak dokumentalista/ka, w połączeniu z technicznym wykształceniem na światowym poziomie. Wśród naszych wykładowców i wykładowczyń znajdują się zarówno profesjonaliści/stki z międzynarodowym stażem z Australii, Finlandii, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Indii czy Pakistanu, jak i rosnąca w siłę kadra birmańska wykształcona w ramach naszego programu Train-to-Teach. YFS to jedyna szkoła filmowa w Birmie, więc praktycznie całą birmańską kadrę musieliśmy najpierw sobie sami wykształcić. Naszym celem jest też przygotowanie szkoły do zarządzania przez lokalną administrację. Krótko mówiąc muszę sprawić, aby moja obecność stała się zbędna. Na drugim roku studenci i studentki biorą udział w konkursie na najlepszy film dokumentalny. Muszą utworzyć trzy-osobowe ekipy filmowe (dyrektor/ka, operator’ka i dźwiękowiec) i złożyć wniosek zawierający zarys pomysłu, lokalizację, analizę bezpieczeństwa i budżet. Wszystko oczywiście przy wsparciu naszego zespołu, który pełni rolę producenta. Projekty filmowe realizowane są na terenie całej Birmy. Nasi studenci i studentki często wracają z projektami filmowymi do swoich rodzinnych stron, dzięki czemu otrzymujemy w rezultacie wspaniałe, intymne historie z najdalszych zakątków Birmy, praktycznie niedostępnych dla obcokrajowców, powiedziane językiem i oczami ludzi, którzy stamtąd pochodzą i chcą dać głos tym, którzy do tej pory tego głosu nie mieli. Dużą wagę kładziemy też na wpojenie naszym studentom i studentkom szacunku dla praw człowieka, poszanowania środowiska i etyki dziennikarskiej. Na pierwszym roku dostają np. butelki wielorazowego użytku na wodę, aby ograniczyć zużycie plastiku, uczą się o prawach autorskich i przechodzą specjalistyczne szkolenia z bezpieczeństwa (np. jak zachowywać się na wojskowych punktach kontrolnych czy na obszarach zaminowanych), pierwszej pomocy (co jest niezmiernie istotne w kraju, gdzie dostęp do opieki medycznej w nagłych przypadkach jest praktycznie nieistniejący) oraz PSEA (Prevention of Sexual Abuse and Exploitation). Na czym polega wyjątkowość rekrutacji studentek/studentów do szkoły? Aleksandra Minkiewicz: Yangon Film School to wyjątkowa instytucja, której celem jest wyrównanie szans w dostępie do edukacji filmowej dla utalentowanych młodych Birmańczyków i Birmanek reprezentujących różne grupy etniczne i mniejszości religijne. Brzmi to może jak żargon organizacji pozarządowej wyjęty prosto z aplikacji o grant, ale w naszym przypadku to sformułowanie akurat świetnie odzwierciedla podejście do rekrutacji w YFS. Birma to kraj szalenie zróżnicowany etnicznie, w którym sektor medialny przez ponad siedem dekad był zdominowany przez główną grupę etniczną Bamar i mężczyzn. W efekcie, cały przekaz medialny i filmowy był (i do pewnego stopnia nadal jest) zniekształcony. Prezentował jednostronny obraz Birmy bez uwzględniania kwestii etnicznych czy religijnych z punktu widzenia faktycznych członków tych grup i całkowicie wręcz pomijał kwestię przemocy wobec kobiet, w tym przemocy seksualnej wykorzystywanej przez armię birmańską, jako broń w walce z partyzantkami etnicznymi, bo to przecież nieładnie tak mówić głośno o ‘tych rzeczach’. Często osoby pochodzące z mniejszości etnicznych są przedstawiane jako mniej zaradne, przygłupie czy stojące niżej na wyimaginowanej drabinie społecznej. Obraz kobiet wyłaniający się z przekazów medialnych jest równie stereotypowy: matki, służące podające kawę na spotkaniach czy śliczne, posłuszne młode dziewczyny ubrane w tradycyjne birmańskie longyi. Staramy się to zmienić i pokazać prawdziwy obraz Birmy, dlatego rekrutacja to kluczowy dla YFS etap całego programu nauczania i budowania bardziej zróżnicowanego i inkluzywnego sektora medialnego w Birmie, prezentującego różne głosy i perspektywy z zachowaniem zasad etyki i bezstronności. Co dwa lata, YFS rekrutuje 12 osób do naszego flagowego 3-letniego programu edukacji filmowej: 6 kobiet i 6 mężczyzn. Staramy się, aby przynajmniej 40% studentów i studentek pochodziło z mniejszości etnicznych innych niż Bamar i reprezentowało przynajmniej trzy religie. Szukamy perełek, nieoszlifowanych talentów, osób wyjątkowo utalentowanych ale też pracowitych, z pasją, aktywnych w swoich społecznościach, bez względu na ich dotychczasowy poziom wykształcenia, status materialny, tożsamość płciową, czy pochodzenie etniczne. Do YFS trafiają zarówno dzieci drobnych rolników ze stanu Kayah, nauczycieli z Szan czy nieźle usytuowanych rodzin z Rangunu z tradycjami filmowymi. Każdy ma równie szanse. Nasi studenci i studentki nie muszą mówić po angielsku, ale muszą rozumieć i mówić w języku birmańskim w stopniu zaawansowanym, gdyż wszystkie zajęcia są prowadzone po birmańsku lub tłumaczone z angielskiego na birmański. 3-letni program edukacji filmowej na YFS, która jest jedyną szkołą filmową w Birmie, jest całkowicie bezpłatny. Studenci i studentki otrzymują niewielkie stypendium, które pozwala im utrzymać się w Rangunie. W trakcie kursów zapewniamy zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie i zwrot kosztów transportu. Na późniejszym etapie studenci i studentki mogą również liczyć na pracę w naszym social enterprise - Yangon Film Services lub płatny mentoring dla młodszych kolegów i koleżanek. Daty i miejsca festiwalu, bilety 15. Azjatycki Festiwal Filmowy Pięć Smaków 17-29 listopada – online 17-24 listopada – Warszawa: Kino Muranów, Kinoteka
Oto przyszłość koncertów. Publiczność w wielkich bańkach na imprezie w Oklahomie
W każdej ze 100 „kosmicznych baniek” była butelka wody, ręcznik i tabliczki do alarmowania obsługi, że robi się za ciepło albo potrzebna jest wizyta w toalecie. Instrukcja obsługi wyjaśniała, że zawsze przy wyjściu z bańki trzeba mieć założoną maskę. Sprzedając bilety dopuszczono możliwość przebywania do 3 osób w każdej nadmuchiwanej kuli.
Czy ta forma koncertu, ta „nowa normalność” spodobała się fanom? Sądząc po filmie pokazującym reakcję jednej małej fanki, którą mama zabrała ją na koncert (wideo podzielił się na Instagramie także Wayne Coyne), była to „najlepsza rzecz jaka wyszła z pandemii”. Jak przekonują muzycy, bezpieczeństwo i dobra zabawa nie muszą się wykluczać. View oEmbed on the source website O ile zapas powietrza w środku powinien starczyć takiej trójce na godzinną imprezę, gdyby komuś robiło się zbyt duszno, obsługa świeże wpompowywała dmuchawą. Kwestię przyduszonego dźwięku rozwiązano instalując w bańkach głośniki wysokich częstotliwości. Skoro publiczność i muzycy byli ukryci w swoich bańkach, zamiast klaskać w rytm proponowano ludziom bicie ręką w kopułę sfery. View oEmbed on the source website The Flaming Lips w bańkach debiutowali w talk show Stephena Colberta jeszcze w czerwcu 2020 roku. Potem był pierwszy, eksperymentalny i na mniejszą skalę, koncert „z bańkami” w październiku. Po zebraniu doświadczeń muzycy zdecydowali się na imprezy z większą widownią. Coyne zapowiadał przed koncertami, że to zabawa „bezpieczniejsza niż wyjście do sklepu spożywczego”. Pierwotnie koncerty odbyć się miały jeszcze w grudniu, ale po wysypie infekcji koronawirusem przed Bożym Narodzeniem, przesunięto je o miesiąc. – To bardzo dziwne i ograniczone wydarzenie. Ale dzięki tej dziwności możemy cieszyć się koncertem nie narażając przy tym naszych rodzin i innych na ryzyko – frontman Flaming Lips powiedział w grudniu w wywiadzie dla magazynu „Rolling Stone”. Dodał, że jest to element nowej normalności. – Zadbajmy o zdrowie tych ludzi. To podstawowa kwestia. A potem możemy zagrać fajny show. Ludzie go przeżyją i będą mogli kiedyś wrócić. To nie może być po prostu kolejna impreza, gdzie roznosi się wirus. Jest to jakaś upierdliwość, ale nie inna niż noszenie rękawiczek by chronić dłonie. Serio, nie mam jakieś fetyszu, że chcę oglądać ludzi w gumowych kosmicznych piłkach; to po prostu forma ochrony, choć także absurdalny symbol tego czasu – wyjaśnił muzyk.
Słynny japoński „festiwal nagości” ograniczony przez pandemię COVID-19. „Trwa nieprzerwanie od 500 lat”
Hadaka Matsuri, popularnie zwany „Nagim Festiwalem” co roku przyciąga tysiące ludzi z całego świata. Wydarzenie odbywa się w trzecią sobotę lutego w świątyni Saidai-ji w pobliżu miasta Okayama w południowej części japońskiej wyspy Honsiu. Jednak w tym roku tradycyjny charakter imprezy uległ zmianie. Z powodu pandemii koronawirusa i konieczności zachowywania dystansu organizatorzy festiwalu byli zmuszeni do znacznego zredukowania liczby uczestników.
W tym artykule: „Walka 10 tysięcy mężczyzn” Festiwal w pandemii Nieprzerwanie od 500 lat „Walka 10 tysięcy mężczyzn” W narodowym japońskim festiwalu bierze udział nawet 10 tysięcy mężczyzn. Uczestnicy nie są całkiem nadzy, jak sugeruje jego nazwa. Mają na sobie minimalną ilość ubrań, zazwyczaj tradycyjną japońską bieliznę zwaną „fundoshi" oraz parę białych skarpetek zwanych „tabi”. Jest to jednak już sam w sobie nie lada wyczyn. Festiwal odbywa się bowiem w trzecią sobotę lutego, kiedy temperatury w Okayama oscylują w okolicy zera. Mężczyźni spędzają godzinę lub dwie biegając wokół terenu świątyni. Następnie przechodzą rzez fontannę z lodowatą wodą, która ma oczyszczać ciało i duszę. Wieczorem wszyscy gromadzą się w głównym budynku świątyni. Kiedy o godzinie 22:00 gasną światła, kapłan rzuca w zebrany tłum 100 gałązek i dwa święte kije tzw. „shingi”. Wtedy dopiero zaczyna się prawdziwa „walka”. Mężczyźni prześcigają się, aby złapać jeden z nich. Ten, komu się to uda, ma według legendy zagwarantowany rok szczęścia. Choć ceremonia trwa zaledwie 30 minut, wrażenia pozostają z uczestnikami znacznie dłużej. Podobnie jak rany, okaleczenia, siniaki, czy zwichnięte stawy, które jednak nie zniechęcają do udziału w następnych latach. Festiwal w pandemii Co roku wydarzenie przyciąga ludzi z całego świata. Nie trzeba być miejscowym, aby wziąć w nim udział, ale należy wcześniej zarejestrować miejsce w świątyni. Pomimo restrykcji związanych z koronawirusem, które nadal obowiązują w całej Japonii, kapłani nie zgodzili się na całkowite odwołanie tegorocznego festiwalu. - Po dyskusji z głównym kapłanem i członkami komitetu doszliśmy do wniosku, że nie możemy zrezygnować z festiwalu. Zwłaszcza teraz musimy pomodlić się o szczęście - powiedział przewodniczący świątyni Minoru Omori. Jak informuje dalej portal CNN, tegoroczne Hadaka Matsuri zostało ograniczone tylko do wybranej grupy około 100 mężczyzn, którzy złapali „szczęśliwe shingi” w poprzednich latach. Zamiast corocznej „walki”, w tym roku uczestnicy zebrali się w świątyni Saidai-ji, aby w spokoju pomodlić się o płodność, zakończenie pandemii i pokój na świecie. Uroczystość odbyła się zachowaniem dystansu społecznego i bez udziału publiczności. Nieprzerwanie od 500 lat W ciągu 500 lat trwania festiwalu, wydarzenie znacząco ewoluowało. Dawniej rywalizowano o zdobycie papierowych talizmanów zwanych Go-o, również rzucanych przez kapłana w świątyni Saidai-ji. Papierowe talizmany symbolizowały szczęście. Wierzono, że tym, którzy je złapali będą przytrafiać się dobre rzeczy. Jednak przez lata, z roku na rok festiwal gromadził coraz więcej ludzi. Uczestnicy zdali sobie sprawę, że gdy chcieli chwycić papier, ten rozrywał się dłoniach. Dodatkowo podczas rywalizacji przeszkadzały im ubrania, które zresztą ulegały zniszczeniu podczas zaciętej walki o amulety. W końcu mężczyźni postanowili zredukować ilość materiału do niezbędnego minimum, a papier zamienili na drewno. Dzięki długiemu dziedzictwu, festiwal został uznany w 2016 roku za ważne dobro kultury. Hadaka Matsuri odbywa się w różnych miejscach w Japonii w ciągu całego roku, jednak największą popularnością cieszy się w lutym. Źródło: https://edition.cnn.com/travel/article/naked-festival-japan-hadaka-matsuri-2021/index.html https://www.japan.travel/en/spot/910/