Uznany reżyser Werner Herzog rusza na koniec świata. „Sny o słoniach” zabierają w podróż do krainy mitycznych stworzeń
Szaleni podróżnicy są częstymi bohaterami filmów Wernera Herzoga. Tym razem wizjoner kina połączył siły z National Geographic, aby zabrać widzów w poruszającą ekspedycję do serca Afryki. Efektem tej podróży jest dokument „Sny o słoniach” – głęboka opowieść o pasji, która ociera się o obsesję, oraz o cenie, którą płacimy za próbę oswojenia tego, co nieokiełznane. Tajemnicze wielkie słonie-duchy są tylko pretekstem do refleksji nad człowieczeństwem.
Oficjalna premiera kinowa „Snów o słoniach” zaplanowana jest na 12 czerwca, ale obraz już można było obejrzeć w ramach 23. edycji festiwalu Millennium Docs Against Gravity. A zdecydowanie warto to zrobić, bo Herzog jak zwykle – choćby poprzez tajemnicze słonie-duchy – rozpościera opowieść o nas samych. Słonie-duchy i wyprawa na koniec świata W filmie „Sny o słoniach” Herzog podąża śladami dr. Steve’a Boyesa. Ten uznany biolog i naukowiec spędził lata na tropieniu gigantycznych słoni, nazywanych przez lokalne społeczności duchami. Impulsem do rozpoczęcia tej niebezpiecznej misji stał się widok dalekiego krewniaka tych zwierząt, którego ciało zostało wystawione jako myśliwskie trofeum w jednym z muzeów w Waszyngtonie. Kamera towarzyszy Boyesowi podczas ekspedycji do Angoli, na dziewicze, niezamieszkane tereny o powierzchni porównywalnej do obszaru całej Anglii. Miejscowi nazywają te rejony „końcem świata” – to jedno z ostatnich miejsc na Ziemi, w którym przyroda nie została skażona ludzką działalnością. – Świat objawia się tym, którzy podróżują pieszo – mówi w wywiadzie z National Geographic Werner Herzog. Ekosystem Angoli odcięty przez pola minowe Region ten, obejmujący dorzecze Okawango, przez dekady krwawej wojny domowej w Angoli był odcięty od świata przez pola minowe. Paradoksalnie to właśnie ta izolacja uchroniła unikalny ekosystem i pozwoliła przetrwać populacjom migrujących słoni, które nauczyły się omijać niebezpieczeństwa, stając się dla ludzi niemal nieuchwytnymi zjawami. Herzog nie tylko rejestruje trudy wyprawy naukowej, ale przede wszystkim dokumentuje ludzkie marzenia i obsesje. Zadaje przy tym fundamentalne pytanie: czy dla dobra planety nie byłoby lepiej, gdyby te majestatyczne stworzenia pozostały poza zasięgiem człowieka, egzystując wyłącznie jako tytułowe duchy w naszych snach? View oEmbed on the source website Werner Herzog i jego bohaterowie o krok od szaleństwa Wybór tematu nie jest zaskoczeniem dla nikogo, kto zna dotychczasową twórczość legendarnego niemieckiego reżysera (nagrodzonego między innymi Złotym Lwem za całokształt twórczości). Werner Herzog od dekad fascynuje się postaciami, które rzucają wyzwanie siłom natury lub zatracają się w swoich wizjach. Jego filmowi bohaterowie – od szalonych konkwistadorów po wizjonerskich naukowców i samotnych podróżników – zawsze balansują na granicy normy i całkowitego oddania pasji. W „Snach o słoniach” reżyser odnajduje w osobie dr. Boyesa idealne odzwierciedlenie tego archetypu. Herzog rezygnuje z klasycznego, chłodnego reportażu przyrodniczego. Zamiast tego, przy użyciu charakterystycznych dla siebie hipnotyzujących kadrów i filozoficznego komentarza, tworzy głęboką opowieść psychologiczną o ludzkiej potrzebie obcowania z absolutną dzikością oraz o wewnętrznym przymusie eksploracji, który potrafi całkowicie zdominować życie. Święto kina dokumentalnego pod znakiem „poszukiwań” Zanim film trafi do szerokiej dystrybucji kinowej, polscy widzowie mieli niepowtarzalną okazję zobaczyć go podczas 23. edycji festiwalu Millennium Docs Against Gravity. Tegoroczne hasło imprezy – „Poszukiwania” – idealnie współgra z najnowszym dziełem Herzoga. MDAG to obecnie największy festiwal filmowy w Polsce i druga najważniejsza impreza poświęcona kinu dokumentalnemu w Europie (w poprzednim roku zgromadziła rekordową liczbę ponad 181 tysięcy widzów). Po zakończeniu seansów na dużym ekranie (stacjonarna edycja festiwalu zakończyła się 17 maja 2026 roku), festiwal przeniósł się do przestrzeni wirtualnej. Od 19 maja do 1 czerwca trwa część online na platformie mdag.pl, gdzie po zakupieniu e-biletu można obejrzeć wybrane tytuły. Na „Sny o słoniach” trzeba jednak poczekać na premierę kinową, która odbędzie się 12 czerwca 2026 roku. Patronem medialnym festiwalu jest National Geographic Polska, z czego jesteśmy niezwykle dumni. Źródło: National Geographic Polska Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Ponad 100 filmów dokumentalnych do obejrzenia. Pełny program 22. MDAG ONLINE
Przez ostatnie dni oglądaliśmy filmy dokumentalne w siedmiu miastach Polski. Dla tych, którzy wciąż czują głód lub nie mogli dotrzeć na stacjonarne pokazy, mamy dobrą wiadomość. Ponad 100 filmów możecie zobaczyć w ramach tegorocznej części online Millennium Docs Against Gravity. Uczta (i sprzedaż karnetów) potrwa do 2 czerwca na mdag.pl.
Spis treści: Ile kosztuje e-bilet i e-karnety? Tylko online: bloki filmów krótkometrażowych Pełna lista filmów dostępnych online Wśród dostępnych online filmów znajdziecie m.in. wielkich zwycięzców festiwalu. Nie zabraknie zdobywcy Grand Prix – Nagrody Banku Millennium – „Yintah” i wyróżnionego w tej kategorii „A w niej pragnienie”. Na mdag.pl obejrzycie także „Instrumenty bijącego serca” (Nagroda dla Najlepszego Filmu Krótkometrażowego), „Pieśni płonącej ziemi” (nagroda Visa za Najlepszy Debiut, Nagroda Amnesty International Polska i wyróżnienie w kategorii Najlepsze Zdjęcia), „Pod powierzchnią” (nagroda dla Najlepszego Filmu Polskiego) czy „S/He Is Still Her/e: historia Genesis P-Orridge” (Nagroda Nos Chopina). Ile kosztuje e-bilet i e-karnety? Pojedynczy e-bilet kosztuje 12 zł. Filmy w e-karnecie możesz oglądać taniej: e-karnet na 5 filmów kosztuje 50 zł (cena za obejrzenie jednego filmu to 10 zł), e-karnet na 10 filmów kosztuje 90 zł (cena za obejrzenie jednego filmu to 9 zł), e-karnet na 14 filmów kosztuje 111 zł (cena za obejrzenie jednego filmu to 7,92 zł). Film można obejrzeć przez 24 godziny od zakupu. Po naciśnięciu „odtwórz” będziecie mieli 8 godzin na zapoznanie się z filmem, czyli dwie godziny więcej niż w roku poprzednim. Tylko online: bloki filmów krótkometrażowych Blok 1 – „W potrzasku” Czasem znajdujemy się w sytuacji, z której trudno się uwolnić. Tego uczucia doświadczają także bohaterowie i bohaterki filmów w tym bloku. Czy uda im się ruszyć dalej? Jak poradzić sobie, kiedy znajdziesz się w duszących objęciach bezwzględnego systemu społecznego i politycznego? Blok 2 – „Różne formy bliskości” Bliskość. Każdy z nas potrzebuje jej w swoim życiu, jeśli doświadczamy jej w pozytywny sposób i na warunkach, które akceptują obie strony. Nie zawsze jednak tak się dzieje, co pokazują filmy w tym bloku. W XXI wieku nie zawsze bliskość oznacza także kontakt z żyjącą istotą, bo sztuczna inteligencja zaczyna ingerować w naszą intymność. Blok 3 – „Przeszłość/przyszłość” Przeszłość ma wpływ na to, jak wygląda nasze życie teraz i jak będzie wyglądało w przyszłości. Co zrobić, kiedy chcemy poradzić sobie z tym, co było i zamknąć jakiś etap swojego życia? Jak w skali państw i społeczeństw wygląda zmiana pokoleniowa? Na te pytania odpowiadają filmy w tym bloku. Blok 4 – „Praca w tle” Ich pracy nie dostrzegamy na co dzień (i w wielu przypadkach mamy nie dostrzegać), a ma czasem zaskakujący wpływ na nasze życie. Wykonują ją nie tylko ludzie, ale także zwierzęta i maszyny. A czasem ludzie na potrzeby maszyn. Te niecodzienne zajęcia zaskakują, budzą wątpliwości, zmuszają do myślenia nad układem sił. Blok 5 – „Lekcje dorosłości” Wchodzenie w dorosłość nigdy nie jest łatwe, bo wiąże się ze zmianą sposobu postrzegania rzeczywistości. Niektórzy z nas mają szczęście, bo towarzyszą im wspierający rodzice i nauczyciele, inni wprost przeciwnie – muszą poradzić sobie z piętnem, które dorośli pozostawili na ich życiu. Przyglądamy się kilku ważnym lekcjom z dorosłości, które czasem przychodzą za wcześnie i w ogóle nie powinny się wydarzyć. Pełna lista filmów dostępnych online 67 milisekund (Sixty-seven Milliseconds), reż.: Antoine Fontaine A pod flagami słońce (The Sun Under the Flags), reż.: Juanjo Pereira A w niej pragnienie (A Want in Her), reż.: Myrid Carten Akta Bibiego (The Bibi Files), reż.: Alexis Bloom Amerykańska pastorałka (An American Pastoral), reż.: Auberi Edler BitCoin Killer (Lieto Me), reż.: JanBår Tyrmi Byliśmy scenografią (We Were the Scenery), reż.: Christopher Radcliff Charlie Chaplin: duch włóczęgi (Charlie Chaplin: The Spirit of the Tramp), reż.: Carmen Chaplin Ciemna strona Mount Everest (Everest Dark), reż.: Jeremy Watt Co dalej? (Afterwards), reż.: Romane Garant Chartrand Coexistence, My Ass! (Coexistence, My Ass!), reż.: Amber Fares Córka obu kobiet (The Daughter of Both Women), reż.: Iona E. Quesada, Nora Alberdi Odriozola, Alejandra López Puebla, Nhoa Carmona Aguilar, Malena Montiel Rodríguez Czarny łabędź 1-4 (The Black Swan 1-4), reż.: Mads Brügger Czy jestem najchudszą osobą, jaką widzieliście? (Am I the Skinniest Person You’ve Ever Seen?), reż.: Eisha Marjara Czy maszyny śnią o śmierci? (About a Hero), reż.: Piotr Winiewicz Czy Ty mnie słyszysz? (Can You Hear Me?), reż.: Anastazja Naumenko Das Deutsche Volk (Das Deutsche Volk), reż.: Marcin Wierzchowski Democracy Noir (Democracy Noir), reż.: Connie Field Dobranoc, Panie Stalinie (Goodnight, Mister Stalin), reż.: Benjamin Kodboel Drapieżnicy (Predators), reż.: David Osit Dzieci Kiwu (Seeds from Kivu), reż.: Néstor López, Carlos Valle Dzieci sekty (Children of the Cult), reż.: Maroesja Perizonius, Alice McShane Dzieci z Favoriten (Favoriten), reż.: Ruth Beckermann Efekt Coriolisa (The Coriolis Effect), reż.: Petr Lom Efekt Helsinek (The Helsinki Effect), reż.: Arthur Franck Ernest Cole: odnaleziona legenda (Ernest Cole: Lost and Found), reż.: Raoul Peck Ernest Cole: odnaleziona legenda – z audiodeskrypcją (Ernest Cole: Lost and Found – with audio description), reż.: Raoul Peck Gdy zamykam oczy, widzę ogień (To Close Your Eyes and See Fire), reż.: Jakob Carl Sauer,Nikola von Leffern Gen_ (Gen_), reż.:Gianluca Matarrese Grabież (The Grab), reż.: Gabriela Cowperthwaite Historie Jacoba (Storiesof Jacob), reż.: Perghuzat Enver Homunculus (Homunculus), reż.: Bonheur Suprême Impas (Deadlock), reż.: Lucien Beucher, Mahdi Boucif Instrumenty bijącego serca (Instruments of a Beating Heart), reż.: Ema Ryan Yamazaki Jak to powiedzieć? (Perfected Grammar), reż.: Andrea Suwito Jesteśmy waszymi oczami (Their Eyes), reż.: Nicolas Gourault Już nic nie czuję (Can't Feel Nothing), reż.: David Borenstein Kadry moich światów (World Between Us), reż.: Maria Dvořáková Kuba, na zachód od Zapaty (To the West, in Zapata), reż.: David Bim Kwiat ośmiu gór (A Flower of Mine), reż.: Paolo Cognetti Lift Lady (Lift Lady), reż.: Marcin Modzelewski Lynch / Oz (Lynch /Oz), reż.: Alexandre O. Phillippe Maria Callas Monica Bellucci: Spotkanie (Maria Callas Monica Bellucci: An Encounter), reż.: YannisDimolitsas Mimo wszystko kocham Cię (Flophouse America), reż.: Monica Strømdahl Mistrzowie ze Złotej Doliny (Champions of the Golden Valley), reż.: Ben Sturgulewski Mój drogi Théo (My Dear Théo), reż.: Alisa Kovalenko My Sunnyside (My Sunnyside), reż.: Matylda Kawka Mysz w labiryncie i sześciokątny ul (The Hexagonal Hive and a Mouse in a Maze), reż.: Bartek Dziadosz, Tilda Swinton Nagłe przebłyski głębi istnienia (A Sudden Glimpse To Deeper Things), reż.: Mark Cousins Nagłe przebłyski głębi istnienia – z audiodeskrypcją (A Sudden Glimpse To Deeper Things – with audio description), reż.: Mark Cousins Najgłupsza płyta świata (The World’s Dumbest Record), reż.: Konrad Kulczyński, Jakub Knera Nazywam się Alfred Hitchcock (My Name Is Alfred Hitchcock), reż.: Mark Cousins Miasto syren (City of Mermaids), reż.: Andrea Fortis Nemo 1 (Nemo 1), reż.: Albéric Aurtenèche Nic się nie bój (Fear Fokol), reż.: TuvaBjörk Niebezpieczny chłopak (A Dangerous Boy), reż.: Ole Bendtzen Nieznane życie kwiatów (The Secret Life of Flowers),reż.: Jakub Wenda Nutki z karaoke (The Tunes), reż.: Pablo Guarise Oaza, na którą zasługuję (The Oasis I Deserve), reż.: Inès Sieulle Obóz, który spłonął (The Building and Burning of a Refugee Camp), reż.: Dennis Harvey Ojciec, synowie i Duch Święty (The Father, the Sons and the Holy Spirit), reż.: Christian Sønderby Jepsen Pamięć fotograficzna (A Photographic Memory), reż.: Rachel Elizabeth Seed Pan Nikt kontra Putin (Mr. Nobody Against Putin), reż.: David Borenstein, Pasha Talankin Pan Nikt kontra Putin – z audiodeskrypcją (Mr. Nobody Against Putin – with audio description), reż.: David Borenstein, Pasha Talankin Pasażer Andrzej Munk (The Passenger Andrzej Munk), reż.: Michał Bielawski Nieustraszona (Patrice: The Movie), reż.: Ted Passon Pieśni płonącej ziemi (Songs of Slow Burning Earth), reż.: Olha Zhurba Pod powierzchnią (Bedrock), reż.: KingaMichalska Pod wiatr (Tack), reż.: Vania Turner Podpisano, Hawa (Writing Hawa), reż.: Najiba Noori, Rasul Noori Portret zdezorientowanego ojca (Portrait of a Confused Father), reż.: Gunnar Hall Jensen Projektując marzenia (Dust to Dust), reż.: Kosai Sekine Protokoły 1975 (The 1957 Transcripts), reż.: Kosai Sekine Przeciwpożarowe kozy (Firefighter Goats), reż.: Phoebe Dobey, George McCann Przytul mnie mocno (Hold Me Close), reż.: Aurora Brachman, LaTajh Simmons-Weaver Riefenstahl (Riefenstahl), reż.: Andres Veiel Rok w winnicy (The Hills of Wrath), reż.: Léo Boudet S/He Is Still Her/e: historia Genesis P-Orridge (S/He Is Still Her/e: The Official Genesis P-Orridge Documentary), reż.: David Charles Rodrigues Sekrety skrajnej prawicy (Undercover: Exposing the Far Right), reż.: Havana Marking Sisterqueens (Sisterqueens), reż.: Clara Stella Hüneke Słowo daję (Speak.),reż.: Jennifer Tiexiera, Guy Mossman Stój tam, gdzie jesteś, pomniku (What We Ask of a Statue Is That It Doesn’t Move), reż.:Daphné Hérétakis Szczęście dla wszystkich (Happiness to All),reż.: Filip Remunda Szukając swojego miejsca na ziemi (HomeGame), reż.: Lidija Zelovic Tańcząca na krawędzi (She Dances By the Sea), reż.: Jian Fan, Isabella Zang To nie jest laurka (On the Impossibility of an Homage), reż.: Xandra Popescu Trans Memoria (Trans Memoria), reż.: Victoria Verseau TWST – Things We Said Today (TWST – Things We Said Today), reż.: Andrei Ujică Uprawiając rewolucję (Farming the Revolution), reż.: Nishtha Jain Uwolnić Leonarda Peltiera (Free Leonard Peltier), reż.: David France, Jesse Short Bull Viktor (Viktor),reż.: Olivier Sarbil Viktor – z audiodeskrypcją (Viktor – with audio description), reż.: Olivier Sarbil W domu mojej matki jest wiele drzwi (There Are Many Doors in My Mother’s Home),reż.: David Kind W izolatce rozbrzmiewa muzyka (Inside, the Valley Sings), reż.: Nathan Fagan, Natasza Cetner Więcej niż muzeum (More Than a Museum), reż.: Morrosko Vila-San-Juan Więcej niż słowa (Beyond Words), reż.: Kim Brand Wybrańcy świtu (Abode of Dawn), reż.: Kristina Schtubert Yalla Parkour (Yalla Parkour), reż.: Areeb Zuaiter Yintah (Yintah), reż.: Jennifer Wickham, Brenda Michell, Michael Toledano Za moich czasów (In My Day), reż.: IgaLis Zakaz (The Ban),reż.: Roisin Agnew Zawieszenie broni (Ceasefire), reż.:Jakob Krese Zhakować hejt (Hacking Hate), reż.:Simon Klose Zieloni to nowi czerwoni (Green is the New Red), reż.: Anna Recalde Miranda Znaleźć winnego (Blame), reż.: ChristianFrei Życie i inne problemy (Life and Other Problems), reż.: Max Kestner 22. Millennium Docs Against Gravity odbywał się od 9 do 18 maja 2025 roku w kinach w siedmiu miastach (Warszawa, Wrocław, Gdynia, Poznań, Katowice, Łódź i Bydgoszcz), a od 20 maja do 2 czerwca jest dostępny online na mdag.pl. Mecenasem tytularnym festiwalu jest Bank Millennium.
Siła ludzi i potęga natury. Pięć filmów, których nie można przegapić na 22. MDAG
Już 9 maja startuje największe święto kina dokumentalnego w Polsce i drugie co do wielkości w Europie. 22. już edycja festiwalu Millennium Docs Against Gravity to jak zawsze podróż do najróżniejszych miejsc na Ziemi, pokazująca najważniejsze i czasem najbardziej osobliwe zjawiska, które mają wpływ na nasze życie.
Spis treści: „Tylko na Ziemi” (Only on Earth), reż. Robin Petré „Uprawiając rewolucję” (Farming the Revolution), reż. Nishtha Jain „Ciemna strona Mount Everest” (Everest Dark), reż. Jeremy Watt „Kwiat ośmiu gór” (A Flower of Mine), reż. Paulo Cognetti „Efekt Coriolisa” (The Coriolis Effect), reż. Petr Lom Wybraliśmy pięć filmów, które zachwycają pięknymi zdjęciami naszej planety i mówią o fundamentalnych sprawach. Czasem o nich w codziennym zamieszaniu zapominamy. Dziesięć wiosennych dni spędzonych w kinie (9 do 18 maja) będzie idealną okazją, żeby oderwać się i porozmyślać. Po części kinowej, która obędzie się w Warszawie, Wrocławiu, Gdyni, Katowicach, Poznaniu, Łodzi i Bydgoszczy, większość filmów z programu MDAG zobaczycie online. Wirtualna odsłona festiwalu potrwa od 20 maja do 2 czerwca na mdag.pl. „Tylko na Ziemi” (Only on Earth), reż. Robin Petré View oEmbed on the source website Wschodząca gwiazda kina dokumentalnego Robin Petré, której twórczość koncentruje się na pokazywaniu zagrożeń, jakie kryzys klimatyczny niesie dla bioróżnorodności, tym razem zabiera nas do Południowej Galicji w Hiszpanii. W czasie gorącego lata cały ten obszar jest skrajnie narażony na pożary, ponieważ cała roślinność jest wysuszona. O równowagę dbały kiedyś dzikie konie, których w tym miejscu Europy było najwięcej. Niestety, jest ich coraz mniej i nie mogą już zjadać łatwopalnych krzewów i traw. Piękne, zapierające dech w piersiach obrazy biegnących koni, wokół których wnoszą się kłęby kurzu, zachowują to, czego już za chwilę może zabraknąć. Na szczęście są też ludzie walczący z pożarami oraz dbający o dzikie, piękne zwierzęta. Poznajemy ich niezwykłą relację z przyrodą i pokorę, jaką mają wobec koni, które od ludzi na co dzień trzymają się z daleka. „Uprawiając rewolucję” (Farming the Revolution), reż. Nishtha Jain View oEmbed on the source website Mówi się, że to był największy zwycięski strajk w historii. W 2020 roku rolnicy z Indii postanowili zaprotestować przeciwko niekorzystnym zmianom w prawie. Ponad pół miliona ludzi zjednoczyło się, mimo dzielących ich różnic, żeby pokazać raz jeszcze siłę, jaka drzemie w ich narodzie. Nishtha Jain w poetycki sposób opowiada historię tych zwyczajnych bohaterów i bohaterek. Wypracowali zasady wspólnego życia, czekając aż władza ulegnie. Odnieśli sukces dzięki swojemu uporowi, nie pozwalając politykom zepchnąć się na drugi plan. Oprócz tego, że to filmowy podręcznik, jak w pokojowy sposób protestować, możemy w nim poczuć, jak kolorowe i pełne życia są Indie. „Ciemna strona Mount Everest” (Everest Dark), reż. Jeremy Watt View oEmbed on the source website „Bogini Matka Ziemia” – tam w tłumaczeniu Nepalczycy nazywają Mount Everest. Niestety, świętość tej górze już dawno została odebrana przez tysiące turystów każdego roku, który chcą zdobyć najwyższy szczyt świata. Nie wszystkim się to udaje. Ciała tych, którzy stracili życie po drodze, zostają pod pokrywą śniegu. Buddysta i były tragarz Mingma Tsiri Sherpa, który był już na Evereście dziesiątki razy, wyrusza w ostatnią wyprawę. Postanawia przeprosić górę za to, że jest nieustannie niepokojona, a przy okazji pragnie sprowadzić ciała zmarłych i należycie je pochować. Film pokazuje, z jak ogromnym niebezpieczeństwem wiąże się taka misja. Poznajemy też dokładnie trasę na sam szczyt góry ze wszystkimi jej etapami. Obraz kolejki chętnych do wejścia na Mount Everest na zawsze zostanie w waszej pamięci. „Kwiat ośmiu gór” (A Flower of Mine), reż. Paulo Cognetti View oEmbed on the source website Paulo Cognettiego możecie kojarzyć bardziej jako pisarza. Ekranizacja jego książki „Osiem gór” okazała się wielkim sukcesem. Teraz jej autor sięga po kamerę i przygląda się życiu ludzi zamieszkujących dolinę wokół Monte Rosa. To miejsce, między Piemontem, doliną Aosty i Szwajcarią, jest spektakularne. Powolna wędrówka tymi szlakami jest ukojeniem dla duszy i ucztą dla oczu. Poznajemy ludzi, którzy uciekli tu od zgiełku. Jak wygląda ich codzienność? Gdzie leży najwyżej położna wegańska restauracja w Alpach? Tego wszystkiego dowiecie się z „Kwiatu ośmiu gór”. Okazuje się jednak, że nawet to nieskażone na pierwszy rzut oka miejsce musi zmagać się ze zmianami klimatu i zaczyna w nim brakować wody. Film staje się więc wędrówką także w jej poszukiwaniu. „Efekt Coriolisa” (The Coriolis Effect), reż. Petr Lom View oEmbed on the source website Petr Lom, autor między innymi filmu „Jestem rzeką, rzeka jest mną”, który mogliście zobaczyć na Millennium Docs Against Gravity kilka lat temu, powraca na festiwal. Spotka się z publicznością po swoim najnowszym dokumencie. Tym razem odwiedza Wyspy Zielonego Przylądka, które są fascynującym miejscem. To właśnie tam rodzą się huragany. Za sprawą tytułowego efektu Coriolisa kierują się na północ, żeby siać spustoszenie. Jak żyje się na targanych wiatrem wyspach? Okazuje się, że to dom dla ludzi niezwykle wytrwałych i pokornych wobec potęgi natury. Obserwujemy ich życie, a Lom, jak zawsze, pokazuje to miejsce z wnikliwością, ale też pogodą ducha. Mimo ciężkich warunków, nikt nie chce opuścić swojego domu. Idealne podsumowuje to lokalny poeta Vasco Martins, mówiąc: „Jesteśmy niewdzięcznymi gośćmi, ale głęboko w sercu, kochamy cię Ziemio i nie chcemy cię opuścić”. Jeśli chcecie poznać zjawisko, o którym może wcześniej nie słyszeliście i zobaczyć jedyny w swoim rodzaju zakątek naszej planety, ten film jest dla was. Pełny program tegorocznego Millennium Docs Against Gravity oraz bilety na 22. MDAG znajdziecie na mdag.pl oraz w festiwalowych kinach we wszystkich siedmiu miastach. Festiwal potrwa od 8 do 19 maja stacjonarnie oraz od 20 maja do 2 czerwca online na mdag.pl.
Czyja jest Amazonia? Recenzja filmu „Terytorium” w reż. Alexa Pritza
Dokumentalny thriller pokazuje losy plemienia Uru-eu-wau-wau, które każdego dnia musi walczyć o swoje życie i swoją ziemię. Film będzie można obejrzeć podczas tegorocznego festiwalu Millenium Docs Against Gravity, który rozpocznie się 13 maja.
W tym artykule: Dewastacja Amazonii to również zagrożenie dla rdzennych mieszkańców Czyje są amazońskie lasy? Wycinka w Amazonii jest największa od 2006 roku Film można obejrzeć podczas tegorocznego festiwalu Millenium Docs Against Gravity Ilekroć docierały do mnie niepokojące informacje na temat tego, co dzieje się w Amazonii, czułem, że moim dziennikarskim obowiązkiem jest poruszyć ten temat i nie pozostawać obojętnym. Rzecz dzieje się tam bezprecedensowa. W Brazylii trwa bowiem największa od 2006 roku wycinka drzew lasów amazońskich. To katastrofa dla naszej planety i ekosystemów. Często jednak zapomina się o tym, że jest to również dramat ludności rdzennej, która zamieszkuje to terytorium. Dewastacja Amazonii to również zagrożenie dla rdzennych mieszkańców Alex Pritz przez trzy lata z kamerą towarzyszył plemieniu Uru-eu-wau-wau. Uważnie obserwował ich życie, które jest nieustanną walką o przetrwanie. To walka z lokalnymi farmerami, którzy bezprawnie eksploatują rezerwat, w którym żyją, jak również z rządem Jaira Bolsonaro. Prezydent Brazylii, który wygrał wybory w 2018 roku, swoją postawą i poglądami niejako legitymizuje i wspiera nielegalną wycinkę drzew w brazylijskiej Amazonii. Amazonia jest w stanie krytycznym. Naukowcy alarmują, że grozi nam katastrofa Według najnowszych badań lasy deszczowe Amazonii są w coraz gorszym stanie i gwałtownie tracą zdolność do regeneracji. To wszystko przez zmiany klimatu i postępującą wycinkę drzew. Już pierwsze sekundy filmu nie pozostawiają złudzeń. To obraz dewastacji przyrody i katastrofy humanitarnej. Widzimy ciężkie maszyny, które jeżdżą po lesie oraz ludzi, którzy przygotowują piły mechaniczne, niczym broń, która za moment posłuży w walce z naturą. Po chwili czytamy, że „w latach 80. po raz pierwszy doszło do kontaktu brazylijskiego rządu z ludem Uru-eu-wau-wau. Od tamtego czasu ich populacja z tysięcy zmniejszyła się do mniej niż dwustu”. Czyje są amazońskie lasy? Pritz stawia w swoim filmie elementarne pytanie. Czyja jest Amazonia oraz czym jest owo terytorium? Czy fakt, że las znajduje się w granicach danego kraju, upoważnia jego mieszkańców do bezrefleksyjnego karczowania i palenia wszelkiej roślinności? Reżyser podąża za ludem Uru-eu-wau-wau i przedstawia jego rzeczywistość. To ludzie, którzy według brazylijskiego prawa żyją w granicach swojego terytorium, traktując je jak dom. Egzystują w nim w pełnej symbiozie z szacunkiem dla flory i fauny. Z drugiej strony widzimy farmerów i osadników, którzy nie zgadzają się na „przywłaszczenie” przez Indian lasu. Tłumaczą, że chodzi im tylko o ziemię, którą będą mogli uprawiać. Dzieje się to, niestety, za wszelką cenę, którą ostatecznie będziemy musieli zapłacić wszyscy. Cenę, którą zapłacą również ludzie z plemienia Uru-eu-wau-wau, o czym przekonamy się wkrótce. Według raportu IPCC mamy tylko 3 lata, by ograniczyć emisje gazów cieplarnianych o połowę. „Teraz albo nigdy” Mamy zaledwie 3 lata, aby rozpocząć działania, które zatrzymają wzrost emisji gazów cieplarnianych. Autorzy najnowszego raportu twierdzą, że w przeciwnym razie ograniczenie globalnego wzros... Wycinka w Amazonii jest największa od 2006 roku Wydarzenia z filmu zbiegają się z objęciem prezydentury przez Jaira Bolsonaro. To były wojskowy, którego międzynarodowe media przedstawiają jako skrajnie prawicowego nacjonalistę. Bo z jednej strony zapowiada, że nie zamierza ingerować w życie rdzennych mieszkańców, którzy zamieszkują Amazonię, a z drugiej obiecuje, że chce zalegalizować wydobywanie surowców na terenie całej Brazylii. Również tam, gdzie mieszkają plemiona tubylcze. Rozpoczyna się walka o terytorium i walka o Amazonię. Farmerzy tworzą stowarzyszenie, które walczy o ich prawa do puszczy, a Uru-eu-wau-wau organizują się w jednostkę, która tropi intruzów, nazywanych również najeźdźcami. Wydarzenia zbiegają się również z pandemią koronawirusa, która w Brazylii zbierała śmiertelne żniwo. W 2020 roku ten kraj był bowiem na drugim miejscu, jeśli chodzi o liczbę zachorowań i zgonów. Wirus stanowi śmiertelne niebezpieczeństwo dla ludności rdzennej. Każdy kontakt z COVID-19 to ryzyko zmniejszenia skromnej populacji plemienia Uru-eu-wau-wau. Walka z farmerami i wirusem to miecz obosieczny, który wkrótce uderzy. Ceną są pieniądze, które okazują się ważniejsze niż ludzkie życie. Mózgi rdzennych mieszkańców Amazonii starzeją się wolniej. To zasługa diety i stylu życia Południowoamerykański lud Tsimane ma najzdrowsze serca na świecie. Badania pokazują, że w równie dobrej kondycji są mózgi członków tego plemienia. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/mozgi-rdzennych-mieszkancow-amazonii-starzeja-sie-wolniej-to-zasluga-diety-i-stylu-zycia-fot-courtesy-of-the-tsimane-health-and-life-history-project-team-be480f7.jpeg" width="938" height="625" alt="Mózgi rdzennych mieszkańców Amazonii starzeją się wolniej. To zasługa diety i stylu życia (fot. Courtesy of the Tsimane Health and Life History Project Team)" title="Mózgi rdzennych mieszkańców Amazonii starzeją się wolniej. To zasługa diety i stylu życia (fot. Courtesy of the Tsimane Health and Life History Project Team)" /> Film można obejrzeć podczas tegorocznego festiwalu Millenium Docs Against Gravity Film „Terytorium” Alexa Pritza to niezwykle poruszający dokument o tym, o czym media często milczą. To historia zwykłych ludzi, którzy, tak samo jak wszyscy, chcą prowadzić zwykłe życie. Pritz pokazuje, jak wciąż silne i żywe jest neokolonialne podejście zarówno do planety, jak i innych kultur i cywilizacji. To również trafna diagnoza populistycznej polityki, która kieruje się zasadą „business as usual”. Jednym z producentów filmu jest Darren Aronofsky, reżyser m.in. „Requiem dla snu”, „Pi” oraz „Czarnego Łabędzia”. Dokument Alexa Pritza otrzymał Nagrodę Specjalną Jury oraz Nagrodę Publiczności w Światowym Konkursie Filmów Dokumentalnych w Sundance 2022. Do kin w Polsce trafi w ramach 19. edycji festiwalu Millenium Docs Against Gravity, który odbędzie się w dniach 13-22 maja.
Podczas uroczystej gali, która odbyła się 9 listopada w warszawskiej Kinotece, zostały wręczone nagrody najlepszym filmom tegorocznego Festiwalu HumanDOC
Tym samym główna część V edycji Międzynarodowego Festiwalu Filmów Dokumentalnych dobiegła końca. Miłośnicy dobrego dokumentalnego kina mogą jednak wciąż pozostać w festiwalowym klimacie. Wybrane filmy do końca roku można na platformie internetowej KINOPLEX.PL. Tegoroczny Festiwal HumanDOC obfitował w wyśmienite obrazy dokumentalne z całego świata, pogłębiające wiedzę lub odkrywające prawdę o globalnych procesach zachodzących we współczesnym świecie i warunkujących nasze w nim istnienie. Jury w składzie Mateusz Mularski (Fundacja HumanDOC), Przemysław Antoniewicz (Ministerstwo Spraw Zagranicznych) oraz Dorota Heidrich (Instytut Stosunków Międzynarodowych UW) po długich debatach Grand Prix dla Najlepszego Filmu Zagranicznego zdecydowało się przyznać obrazowi „Chorzy Ludzie”, w reżyserii Juri Rechinsky . Jury doceniło film jako próbę uwrażliwienia opinii publicznej na kwestię osób wykluczonych społecznie i za łatwość w docieraniu do publiczności z powodu swej uniwersalnej treści. Film w przejmujący sposób uwrażliwia nie tylko na problem, ale też na przyczyny jego powstania, a dla polskiego widza problematyka filmu jest o tyle bliska, że odnosi się do zbliżonego kontekstu kulturowego. Grand Prix została ufundowana przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych w ramach programu Polska Pomoc. Grand Prix w kategorii Najlepszy Film Polski jury przyznało filmowi „Aleppo. Notatki z ciemności.” w reżyserii Macieja Szumowskiego i Michała Przedlackiego. To obraz, który wręcz musi zostać doceniony przez wzgląd na aktualność prezentowanych problemów i niezwykle szerokie tło ich ukazania. To co uderza, to pokazanie obrazu wojny w Syrii z wielu perspektyw. Obraz zderza nas z rzeczywistością ludzi, która dla XXI-wiecznego Zachodu jest trudna do wyobrażenia. Wojna w Syrii pokazana jest oczami postaci biorących w niej bezpośredni udział i stających twarzą w twarz z jej najbardziej krwawymi skutkami. W tym roku film „Aleppo. Notatki z ciemności” w reżyserii Macieja Szumowskiego i Michała Przedlackiego zdobył również Nagrodę Specjalną Banku Zachodniego WBK, którą ufundował mecenas festiwalu, Bank Zachodni WBK. Laureaci zostali nagrodzeni podczas gali V edycja MFFD HumanDOC obfitowała w wiele wyjątkowych wydarzeń. Poza przeglądem filmów dokumentalnych na najwyższym poziomie w Warszawie, Krakowie i Poznaniu, widzowie wzięli udział w spotkaniach z reżyserami, pisarzami oraz reporterami. 13 listopada odbędą się również warsztaty operatorskie organizowane w współpracy z firmą Canon Polska. Kolejna edycja festiwalu za rok, a ci, którym już teraz brakuje festiwalowej atmosfery i kina, które nie pozostawia obojętnym, mogą oglądać wybrane filmy V MFFD do końca roku na platformie internetowej KINOPLEX.PL. Tam część filmów będzie przystosowana do potrzeb osób z dysfunkcjami wzroku i słuchu! Zapraszamy na Międzynarodowy Festiwal Filmów Dokumentalnych za rok!
Polska kinematografia będzie głównym bohaterem 18. edycji festiwalu filmowego „Czarne Noce”, 14 - 30 listopada 2014 w stolicy Estonii
Polski film doceniony Estońscy miłośnicy X muzy będą mieli okazję do bliskiego zapoznania się z polskim kinem. Podczas festiwalu zaprezentowanych zostanie ponad 20 polskich filmów. Będzie to okazja do poznania polskiej kultury, Polaków i ich obyczajów. Cały festiwal otworzy pokaz „Powstania Warszawskiego”. W programie „Czarnych Nocy” znajdzie się m.in. „Psie Pole” w reżyserii Lecha Majewskiego oraz „Obce ciało” Krzysztofa Zanussiego. Polska reprezentowana jest również w konkursach festiwalowych: Animated Dreams, Just Film oraz Sleepwalkers. Seanse polskich filmów nie są jedynym wyrazem uznania organizatorów dla polskiej kinematografii. Nagrodę za całokształt twórczości odbierze bowiem Maja Komorowska. Estońskie Cannes „Czarne Noce” są 15. festiwalem filmowym dołączonym przez Międzynarodową Federację Zrzeszeń Producentów Filmowych do grupy „międzynarodowych festiwali konkursowych”, wśród których znajdują się również imprezy takie jak Cannes, Berlin, Wenecja, Tokio czy San Sebastian. Pierwsza edycja „Czarnych Nocy” odbyła się w 1997 roku. Zaprezentowano wtedy 25 pełnometrażowych filmów, które obejrzało łącznie 4500 osób. Od tamtego momentu festiwal rozrastał się systematycznie i sięgał po dzieła twórców z coraz dalszych krańców świata. W ciągu 10 lat liczba filmów oraz widzów zwiększyła się ponad dziesięciokrotnie. W ubiegłym roku podczas Festiwalu wyświetlono 220 pełnometrażowych filmów oraz 250 krótkometrażowych. W festiwalowych salach zasiadło niemal 80 tys. kinomanów.
Kameralne miasteczko nad Wisłą na kilka letnich dni staje się areną światowego kina
Terkot rolki mknącej w filmowym projektorze, płynące ulicami dyskusje o reżyserach, aktorach, szept festiwalowych plotek i rekomendacji. Dzięki Festiwalowi Filmu i Sztuki Dwa Brzegi Kazimierz Dolny nad Wisłą na moment otrząsa się ze spokojnego, kameralnego charakteru. Jeśli wpadniecie tu między 2 a 10 sierpnia, to na pewno spotkacie ulubionego reżysera czy pisarza i traficie na plenerową wystawę zdjęć. Świat sztuki, dzięki Grażynie Torbickiej, pomysłodawczyni i dyrektorowi artystycznemu festiwalu, współistnieje tu z codziennością. Kazimierz Dolny, niczym most, spina brzegi obu rzeczywistości. – Sporą popularnością cieszy się Niezależny Konkurs Filmów Krótkometrażowych, w którym chcemy nagrodzić kwotą 5 tys. zł najciekawszy obraz – wyjaśnia Dawid Rydzek reprezentujący Festiwal Dwa Brzegi. Na tegorocznej edycji nie zabraknie też gwiazd. – Planujemy między innymi dużą retrospektywę filmów Małgorzaty Szumowskiej i oczywiście spotkania z ich twórczynią – mówi Rydzek. – Szumowska jest dziś jedną z bardziej znanych reżyserek na świecie, a jej twórczość jest na tyle uniwersalna, że trafia do odbiorców również spoza naszej kultury. Będzie więc okazja zobaczyć najnowsze, wielokrotnie nagradzane filmy reżyserki, takie jak Sponsoring czy W imię, a także te z dawniejszych lat. A w specjalnym namiocie trwać będą pokazy festiwalowych filmów, w tym wielu obrazów, które zdobyły uznanie m.in. w Cannes i Berlinie. Skok w inny świat Renesansowy Kazimierz Dolny zachęca do zwiedzenia okolicy. Oprócz pobliskiego Mięćmierza, dawnej rybackiej osady nad brzegiem Wisły, pełnej zabytkowych chłopskich chałup przeniesionych tu z innych miejsc Polski, czeka też Janowiec z zamkiem pamiętającym XVI stulecie. A tuż pod Kazimierzem szlak wąwozów lessowych z ponadpółkilometrowym jarem korzeniowym. Dużo dalszy skok można jednak wykonać dzięki seansom filmowym, wystawom i literackim opowieściom, które wypełniają na kilka festiwalowych dni cały Kazimierz. Przenieść się do innych miast, krajów, wtopić w nowe towarzystwo, posmakować dalekich światów i bezpiecznie powrócić na kazimierski ryneczek wraz z wyświetlanymi na ekranie napisami końcowymi.
Se-ma-for Film Festival – we francuskich barwach
Animatorzy Tima Burtona, Johnny Bravo we własnej osobie, ponad 200 animacji stop motion i niezła zabawa. 9-13 października to data, którą kinowe „tygrysy” muszą sobie obowiązkowo wpisać w kalendarz
Na świecie jest zaledwie kilka wydarzeń poświęconych szczególnie pracochłonnej animacji poklatkowej (stop motion). Jednym z nich jest łódzki Se-ma-for Film Festival. Technika, w której 24 fazy ruchu składają się na jedną sekundę, a ta powstaje nierzadko cały dzień, bliższa jest filmowi aktorskiemu niż animacjom generowanym komputerowo. Im bardziej tu wszystko prawdziwe– dekoracje, „aktorzy”, rekwizyty, tym bardziej animacja cenna. W zero-jedynkowym świecie stanowi niezwykłą niszę, którą parają się zapaleńcy. Tacy zapaleńcy co rok organizują w Łodzi Se-ma-for Film Festival. Mając za plecami kultowe polskie studio z Oscarem w tle, pod stopami plan zdjęciowy animacji lalkowej, a za ścianą Se-ma-for Muzeum Animacji, wiedzą gdzie szukać naprawdę dobrych filmów. W roku 2013, w czwartej edycji Festiwalu, zdecydowali się powędrować z programem w stronę krajów francuskojęzycznych. Dlaczego? Bo to właśnie we Francji zaczęła się przygoda świata z animacją. Już w 1982 Émile Reynaud zaprezentował w Paryżu swój Teatr Optyczny i dokonał pierwszej w historii projekcji animacji. Do tego leitmotif francuski to kluczyk do prawdziwej skarbnicy z animacją – to dzięki filmowi animowanemu kinematografia francuska stała się numerem jeden w Europie i zajmuje trzecie miejsce na świecie. Festiwal zaprosi więc w podróż przez francuskie stop motion, od mistrzowskiego archiwum do współczesności. Podążając za kluczem językowym, wyłowi też perły animacji belgijskiej i kanadyjskiej czy przyjrzy się bardzo rzadkim pełnym metrażom. Obok produkcji francuskich – paradokumentu „Jasmine” czy „Kota Rabina”, który gada, bo pożarł papugę, pojawi się tu m.in. hiszpańska czarna komedia „O Apostolo”. Dość luźno powiązane z tematem będą pokazy specjalne. Tu m.in. teledyski stop motion, do których zaplątał się…animowany set klipów Queens of The Stone Age z ostatniej płyty grupy! Organizatorzy postawili na dobry balans pomiędzy kinem artystycznym a rozrywkowym. Cieszy fakt, że będzie co obejrzeć, ale i nad czym zadumać się czy pośmiać. Prawdziwy patchwork pod tym względem obrazują festiwalowe konkursy – Polski na Najlepszą Animację i Międzynarodowy na Najlepszą Animację Stop Motion. Mamy tu dramat mieszkającego w kapeluszu królika w filmie „Focus” , teatr absurdu w „Kompletnych bzdurach” czy urzekającą pochwałę macierzyństwa w obsypanym nagrodami „Ab Ovo”. A to tylko trzy z…siedemdziesięciu! Festiwal to też goście, a wśród nich Johnny Bravo we własnej osobie, czyli aktor dubbingujący Marc Silk. Będzie i okazja zapytać, czy Nemo na serio chciał wrócić do domu, bo tą i kilka innych tajemnic Pixara odkryje w Łodzi Anthony Christov. Żądnych prawdziwych wrażeń na profesjonalnym sprzęcie przeszkoli z kolei Jens Jonathan Gulliksen, animator Tima Burtona. Równolegle odbędzie się bezpłatny Junior Se-ma-for Film Festival, na którym rządzić będą najmłodsi – z własnym konkursem, własnymi pokazami i warsztatami, które poprowadzi Se-ma-for Muzeum Animacji. Na najmłodszych czeka barwny świat Michela Ocelot’a, serialowe pocztówki z Francji i Argentyny, spotkanie z animacją Tajemniczego Kontynentu oraz kącik MiniMini+. Karnety na cały festiwal w cenie 35 zł dostępne są w Ticketpro, a pełen program można sprawdzić na www.festival.se-ma-for.com. Główne projekcje odbędą się w Łódzkim Domu Kultury i Se-ma-for Muzeum Animacji.
Zobacz film wyreżyserowany przez psy i koty!
Do tej pory w sieci można było podejrzeć filmy wyreżyserowane przez amerykańskie koty i psy, ale już niebawem na dużym ekranie zobaczymy dzieła naszych rodzimych czworonogów: Mruczka, Tofika, Pysi czy Morusa
Nie ma chyba osoby, która nie znałaby nazwisk tak popularnych reżyserów jak Spielberg, Almodovar, Machulski czy Wajda, lecz niewielu zapewne słyszało o superprodukcjach Mruczka, Tofika, Pysi czy Morusa. Ci, którzy chcieliby odkryć nowe horyzonty kinematografii, powinni się wybrać na tegoroczny Festiwal Gwiazd w Międzyzdrojach Dla wszystkich sympatyków czworonogów marka FRISKIES zorganizowała konkurs fotograficzny. Zwycięzcy otrzymali oryginalne nagrody – kamery video, dzięki którym czworonożni przyjaciele mogli nakręcić film ze swojej perspektywy. Psy i koty są ważnymi towarzyszami naszego życia, dlatego bardzo lubimy dzielić się wspólnymi zdjęciami. Odzwierciedliła to wielka liczba zgłoszeń konkursowych. Oryginalna nagroda, jaką była kamera video dostosowana do kręcenia filmów z perspektywy zwierzęcia, przełożyła się na ogromną liczbę niezwykle ciekawych, intrygujących, a przede wszystkim zabawnych filmów o świecie widzianym oczyma naszych ulubieńców. Z najciekawszych filmów zostanie nakręcona jedna superprodukcja „FRISKIES. Rodzinne Kroniki Filmowe”, która będzie miała pełnometrażową premierę na festiwalu w Międzyzdrojach, już 6 lipca 2013 roku. To, jak twórcze i inspirujące mogą być filmy reżyserowane przez czworonożnych artystów udowodnili już ich koledzy zza oceanu. Amerykańską superprodukcję przedstawiającą niezwykły dzień z życia kota, obejrzało już ponad 1,5 miliona ludzi na całym świecie. Jak dobrze wiemy, polscy artyści nie ustępują klasie swoim amerykańskim kolegom, dlatego podczas festiwalu w Międzyzdrojach oczekujemy owacji na stojąco dla naszych milusińskich reżyserów.
Ruszyły zgłoszenia na 10. Planete+ Doc Film Festival
Można już nadsyłać zgłoszenia na 10. jubileuszową edycję PLANETE+ DOC FILM FESTIVAL, która odbędzie się 10-19 maja 2013 w Warszawie, Wrocławiu i ponad 20 miastach w Polsce
Do sekcji konkursowych przyjmujemy filmy dokumentalne dłuższe niż 45 minut, pokazywane w Polsce po raz pierwszy ("polskie premiery"). Aby zgłosić film należy pobrać formularz zgłoszeniowy w języku angielskim ze strony www.planetedocff.pl i przesłać go na entry@planetedocff.pl do 22 lutego 2013. 10. PLANETE+ DOC FILM FESTIVAL odbędzie się w dniach 10-19 maja 2013 w Warszawie, Wrocławiu i ponad 20 miastach w Polsce. Więcej o PLANETE+ DOC FILM FESTIVAL na www.planetedocff.pl
Tydzień Animacji w Łodzi –industrialno-bajkowe Se-Ma-For Muzeum Animacji i 3. Se-ma-for Film Festival
Otwarcie jedynego w Polsce poświęconego technice animacyjnej Se-ma-for Muzeum Animacji zapoczątkuje Tydzień Animacji w Łodzi.
Od piątku 05.10.2012 na uczestników czekają spotkania, projekcje i warsztaty, przełamane środową inauguracją 3. Se-Ma-For Film Festival, jednego z trzech światowych wydarzeń poświęconych animacji stop motion. Dwa Oscary zobowiązują – tak kultowe studio Se-ma-for postanowiło przypomnieć o swoich tradycjach i sukcesach w swoje 65. urodziny. Kto nie lubi animacji? Od czasu takich filmów jak „Wallace i Gromit”, „Uciekające kurczaki” czy „Gnijąca panna młoda” nie ma wątpliwości, jak ważne miejsce zajmuje w sercach dorosłej publiczności. Te trzy produkcje, poza kasowym sukcesem, łączy też inna cecha – technika animacyjna. Stop motion to rzadko spotykany w zero-jedynkowym świecie, pracochłonny proces wykonywania 25-ciu zdjęć na sekundę lalkom czy elementom inscenizacji w różnych fazach ruchu. W świecie zdominowanym przez animację komputerową produkcje wykonane tą techniką urastają do rangi co najmniej magicznych. Dla widzów o wysublimowanym guście, wielbicieli detalu i prawdziwej sztuki, bo tak należy traktować animację poklatkową, oscarowe studio Se-ma-for przygotowało prawdziwą ucztę: 3. Se-Ma-For Film Festival. W dniach 10-13 października, w samym sercu Łodzi, w kinie Silver Screen, odbędzie się jedno z trzech światowych wydarzeń poświęconych animacji stop motion. Warto w tych dniach odwiedzić Łódź – na Festiwalu zobaczymy bowiem najciekawsze produkcje z 10 europejskich krajów – w tym z Estonii, Słowacji, Węgier, Litwy, Rosji czy Chorwacji, krótki metraż Aardmana (twórcy serii „Wallace i Gromit”), serię „Ojcowie naszej animacji” i kilka innych, interesujących bloków tematycznych. Wszystko to skupi się wokół Międzynarodowego Konkursu na Najlepszą Animację Stop Motion i otwartych spotkań z animatorami z całego świata. Twórcy Uszatka nie zapominają naturalnie o swojej najmłodszej publiczności i tym widzom proponują m.in. premierowy odcinek nowej produkcji Studia - „Zajączka Parauszka” – godnego następcy słynnego misia. Z „dorosłych” tytułów warto wspomnieć o „Happy Birthday” estońskiego giganta Nuku Film, traktującym o mentalnym pojedynku Jezusa z robotem czy duńskie „Siedem minut w warszawskim getcie” – poruszający obraz Holocaustu widziany oczami małego chłopca. Doskonałym preludium dla Festiwalu będzie otwarcie Se-ma-for Muzeum Animacji (05.10.2012)– jedynego muzeum w kraju poświęconego światowym technikom animacyjnym. W pełni interaktywna i multimedialna ekspozycja zastąpi wcześniejszą, tradycyjną wystawę Muzeum Bajki. Aspirujące do tytułu jednej z najciekawszych łódzkich placówek Muzeum dysponuje własnym kinem, w którym jako element zwiedzania zobaczymy m.in. najlepsze łódzkie produkcje. Dubbingowanie bajek, wieloplan, konstrukcje animacyjne, animowanie lalek czy możliwość stworzenia własnego filmu – to zastaną w industrialno-bajkowym wnętrzu Muzeum wszyscy zwiedzający. Fiesta bezpłatnych warsztatów i zwiedzania potrwa niemal tydzień, by 10.10 płynnie przekształcić się w Festiwal.
Against Gravity przedstawia kolejny zestaw filmów w cyklu DVD magazyn sztuki dokumentu: Oblicza...Tym razem zestaw 4 unikatowych dokumentów pokazujących kondycję współczesnej Rosji.
„Oblicza Rosji” – zestaw filmów dokumentalnych na DVD. 1. Durakowo, wioska głupców 2. Rublowka 3. W czterech ścianach 4. Borys RyŜy – historia poety 5. Elektryczka 6. 7x Moskwa Nie bój się Rosji- Tadeusz Sobolewski Sześć dokumentów umieszczonych w tym pakiecie - to głęboko pouczająca podróż po współczesnej Rosji i jej skrajnościach. Od pałaców, stawianych seryjnie na wzór XIX-wiecznych arystokratycznych rezydencji, wzdłuż szosy zwanej „Rublowką”, gdzie mieszka Putin, Jelcyn, „nowi Ruscy”, ale też Roztropowicz, córka Szostakowicza i potomkowie carskiej rodziny Romanowów – po bloki Jekaterynburga, gdzie mieszkał młody poeta „straconego pokolenia” pieriestrojki („Borys Ryży - historia poety”), zanim popełnił samobójstwo w 2001. Schodzimy jeszcze niżej, do bandyckich lepianek, z których wywodzą się chłopcy z poprawczaka, o jasnym, szczerym spojrzeniu, skazani za kradzieże i zabójstwa („W czterech ścianach”). Jest tu jeszcze inny dom poprawczy, założony przez byłego wojskowego, związanego z partią „Narodnaja Wolja”, zwany przez niego „poligonem kształcenia człowieka”. Zbudował dwór, stworzył feudalną społeczność, opartą na absolutnym posłuszeństwie wobec przywódcy, którego dewizą jest: „Bóg na niebie, car na ziemi” („Durakowo - wioska głupców”). Charyzmatyczny Michał Fiodorowicz o niedźwiedziowatych kształtach, z krzyżem prawosławnym na piersiach, przyjmuje do swojego schroniska zagubionych młodych. Może jest kimś w rodzaju rosyjskiego Kotańskiego, który stawia na nogi nałogowców? Gruzińską reżyserkę, Nino Kirtadze, interesuje głównie jego wizja rosyjskiego społeczeństwa, tak charakterystyczna dla współczesnych autorytarnych tendencji. Jest to wizja podupadłego imperium, atakowanego przez siły zachodniej demokracji, działające rozkładowo na rosyjską duszę. Przeciwko Rosji toczy się wojna - wywodzi Michał Fiodorowicz – Rosja potrzebuje silnej władzy. Jej wcieleniem jest Putin. Jego antytezą – Gorbaczow. Pieriestrojka przełomu lat 80. i 90. zostawiła w przeciętnym Rosjaninie złą pamięć. To wtedy – tłumaczy bohater „Durakowa” – otwarto na oścież okno do Europy i zapomniano je zamknąć; powstał przeciąg. To wtedy, na naszą zgubę – wywodzi dalej – otwarto tamy wolności słowa i braku odpowiedzialności za nie. Potrzebny jest sojusz silnej władzy, wojska i cerkwi. Czy taka postawa kształtuje ustrój współczesnej Rosji? Czy mamy do czynienia z odrodzeniem odwiecznej imperialnej idei „Boga, Cara i Ojczyzny”? Czy tak zwana „rosyjska idea” towarzyszyła wszystkim fazom ustrojowym Rosji, także komunizmowi w radzieckim wydaniu? W głośnym eseju pod złowrogim tytułem „Kamienna Rosja, martwy lud”, publikowanym w styczniu 2009 w Gazecie Wyborczej, rosyjski politolog Jurij Afanasjew mówi z przerażeniem o społeczeństwie, które – zupełnie jak pensjonariusze Durakowa – poddaje się putinowskiej „ogólnorosyjskiej gimnastyce porannej, wstawaniu z klęczek w łoskocie werbli i fanfar”. Filmy, które obejrzymy, na pierwszy rzut oka potwierdzają tę pesymistyczną diagnozę. Rozczarowanie stanem Rosji panuje tam zarówno na lewicy, jak na prawicy. Opozycyjny demokrata, podobnie jak nacjonalista z Durakowa, skłonny jest widzieć dzisiejszą Rosję jako na kraj chory, znajdujący się w stanie upadku, bliski katastrofy. Z tą różnicą, że dla jednych Putin jest symbolem tego upadku, a dla innych jest mężem opatrznościowym. W filmie o Rublowce stara kobieta skarży się: „Gorbaczow i Jelcyn okradli nas ze wszystkiego. Za Breżniewa było lepiej, był przynajmniej porządek. Życzę Putinowi, żeby rządził jak najdłużej.” W tym wciąż ogromnym, mimo rozpadu ZSRR, kraju-kontynencie podziały polityczne idą wbrew naszym nawykom myślowym, wyniesionym z czasów PRL. I tak na przykład potężna partia, która nosi nazwę „komunistycznej”, dawno porzuciła leninizm na rzecz tradycyjnej „rosyjskiej idei”, wyrażającej się w trójcy: „prawosławie, samodzierżawie, narodowość”. Mamy wrażenie, że Rosja pod względem mentalnym cofa się do swoich początków. Ożywa idea imperialna, kult Stalina. Daje o sobie znać upokorzenie, jakim był rozpad ZSRR. Ślad myślenia, że tylko silna, autorytarna władza pomoże podnieść z upadku znajdziemy w filmie „W czterech ścianach”, w wypowiedziach młodocianych przestępców z poprawczaka. „Tutaj ciągle patrzą na ciebie, obserwują. Żyjemy pod ostrym reżimem. Ale już przywykliśmy”. Dom poprawczy, w którym złodzieje i zabójcy o niewinnych twarzach zgodnie śpiewają w chórze: „ruski chłopak w ogniu nie płonie, ruski chłopak w wodzie nie tonie”, jest oazą czystości i porządku, wobec panującego wokół rozpadu. Czyżby autorytaryzm miał być jedynym wyjściem ze społecznego chaosu? Film Alexandry Westmeier mówi coś innego. Przestępczość młodych jest wynikiem społecznego rozproszenia, braku demokracji. Autorytarny reżim nie poprawia ludzi, nie resocjalizuje ich, większość tych chłopców trafi z powrotem do więzień dla dorosłych. Film o poecie Borysie Ryżym – zrealizowany przez Rosjankę, mieszkającą w Holandii, Alionę van der Horst, przyjaciółkę siostry poety – wnika głęboko w dramat pokolenia, którego koniec dzieciństwa przypadł na czasy pieriestrojki. Liberalizacja życia w ZSRR, która nam niosła nadzieję na niepodległość, dla Rosjan z pokolenia Borysa była katastrofą, wykoleiła ich, skazała na przestępczość. Rozpadła się komunistyczna wiara, w której byli wychowani, i którą wbijano im w głowy niczym kościelne credo. Komunizm był dla nich czymś w rodzaju religii. „Tylko my dwoje - opowiada w filmie siostra poety - poszliśmy na studia. Reszta naszej klasy skończyła jako ochroniarze gangsterów. To był jedyny sposób na lepsze życie. Ludzie uzyskali wolność, ale nie wiedzieli, co z nią zrobić”. „Dla wielu Rosjan, zwłaszcza z prowincjonalnych miast był to okres rujnujący – mówi reżyserka. Ja wiem, wy w Polsce macie nieco inny stosunek do pieriestrojki. Ale tam, w głębi Rosji, zobaczyłam straszne konsekwencje tamtego czasu. Wielu bandytów, którzy doszli do głosu w latach 90., jest dziś we władzach Jekaterynburga. Bawią się w demokrację, choć wszyscy wiedzą, kim byli wcześniej. Ale demokracja – dodaje Aliona van der Horst – to długi i powolny proces. Ile wieków pracy było trzeba, ile historycznego szczęścia, aby demokracja zapanowała tu, gdzie teraz mieszkam, w Holandii?”. Ważne jest, żeby te filmy – zrealizowane przez twórców spoza Rosji – nie utwierdzały nas w rusofobii. Spoglądamy często na Rosję z nieuprawnioną wyższością, jak na inną, obcą cywilizację, niemającą szans na wejście do demokratycznej rodziny. Ten sposób myślenia podważa Maria Janion w książce „Niesamowita słowiańszczyzna”, pokazując, jak łatwo poprawiamy swoje europejskie samopoczucie, widząc w Rosji jedynie patologię – znieruchomiały, fatalistyczny obraz kraju skazanego na autorytaryzm i nacjonalizm. W Polsce – pisze Janion – „samoidentyfikacja dokonuje się zazwyczaj poprzez przedstawienie Rosji jako nie w pełni wartościowego, niebezpiecznego Innego”. Usuwamy ją z horyzontu europejskiego i uznajemy za niższą formę cywilizacji. Tolerujemy tylko złe informacje o Rosji. Przeciwko katastroficznym tezom wspomnianego eseju Afanasjewa, który mówił o rozpadzie społeczeństwa w Rosji putinowskiej, zaprotestował polski wybitny znawca Rosji, historyk idei, prof. Andrzej Walicki: „można mieć różne poglądy na Rosję Putina i Miedwiediewa, ale pisanie, że Rosja w naszych czasach zmieniła się tylko na gorsze, że społeczeństwo rosyjskie znajduje się w gorszym stanie niż w czasach stalinowskich, jest równie obłędne i niemoralne, jak negowanie Holocaustu”. Podobnie wypowiada się moskiewski pisarz Wiktor Jerofiejew w wywiadzie Marcina Wojciechowskiego (Gazeta Wyborcza): „Rosyjski autorytaryzm może wywoływać dziś sprzeciw, czy nawet obrzydzenie, ale w porównaniu z sowieckim totalitaryzmem to krok do przodu. Trzeba zdać sobie sprawę, że w Rosji nigdy nie było demokracji, więc nie zbuduje się jej od razu. Na to potrzeba czasu. Tymczasem Rosja zrezygnowała z komunizmu i już do niego nie wróci. Władza kontroluje partie, media, część biznesu, ale ludzie mogą żyć w miarę po swojemu. Jeżdżą za granicę, przyglądają się światu, posyłają dzieci do szkół. Obszar wolności rozszerza się. Budujemy kapitalizm – nawet z Miedwiediewem i Putinem. A kapitalizm to zaufanie i otwartość. W końcu te wartości doprowadzą nas do liberalizmu i demokracji. Chociaż jeszcze nieprędko” – przepowiada Jerofiejew. Ma pretensje do Zachodu, który po 1989 „popełniał wobec Rosji błąd za błędem. Wtedy [w czasach Gorbaczowa i Jelcyna] byliśmy naprawdę gotowi przyjąć wartości europejskie. Ale nikomu na tym nie zależało.” Zabawne, że filmie o Rublowce podobnie mówi mały chłopiec z rodziny Romanowów, potomek jednego z najstarszych arystokratycznych rodów, który w odróżnieniu od „nowych Ruskich” mieszka nie w stylizowanym pałacu, ale w awangardowym, „dekonstruktywistycznym” domu zaprojektowanym przez jego rodziców: „Przeczekamy obecny zamach na demokrację. W Rosji musi zapanować prawdziwa wolność i przejrzystość.” W dokumentach, ukazujących „Oblicza Rosji” jest wiele karykatury. To nieuniknione w sytuacji, gdy Rosjanie, spadkobiercy ZSRR, przybierają pozy. Uczą się na nowo cerkiewnej pobożności, która stała się dziś państwowym rytuałem. W kraju bez demokratycznych tradycji kwitnie kult arystokracji. Mieszkający wzdłuż podmoskiewskiej Rublowki „nowi Ruscy” ubierają się w sobolowe futra, stawiają kopie staroszlacheckich rezydencji jak z Carskiego Sioła i zawieszają na ścianach portrety, na których wyglądają jak carscy dworzanie. W dokumencie Piotra Stasika „7x Moskwa” mamy współczesne „żywe obrazy”. Stasik, wzorując się na Wojciechu Wiszniewskim, monumentalizuje obrazy codzienności, nadając im ironiczny sens. Ukazuje ludzi, sprowadzonych do jednego, mechanicznego gestu. Wspaniała scena, będąca kwintesencją pretensjonalnych rosyjskich póz: para nowożeńców pozuje do zdjęcia z gołąbkiem na tle moskiewskich pałaców. Zastygają w pomnikowych pozach - tacy ładni i tacy nieszczerzy. A gdzie Rosja zwyczajna, nieupozowana? Polska i Rosja są dziś odgrodzone barierą stereotypów, propagandy, historycznych pretensji. Na naszych wyobrażeniach o Rosji kładzie się cieniem kompleks wymuszonej przyjaźni polsko-radzieckiej. Przed kilku laty do projektu filmowego „Rosja-Polska”, zainicjowanego przez Instytut Adama Mickiewicza, a wyprodukowanego przez polską firmę Eureka Media, zaproszono młodych ludzi, którzy nie mają antyrosyjskiego kompleksu, przeciwnie, ciągnie ich na Wschód. – Najpierw my odwróciliśmy się od Rosji, teraz Rosja od nas – mówi Maciej Cuske. Jadąc tam, chciałem sfilmować nie tyle życie rosyjskie, co życie w ogóle. Gdy wydawało się, że nie mam tematu, odkryłem, że tematem jest kolejka, którą codziennie dojeżdżam. Ale nie ta z pijackiej legendy „Moskwy-Pietuszek”, tylko ta najzwyczajniejsza, o której nikt nie pisał. Cuske ma wielki dar bezinteresownej obserwacji. Pozbierane w różnym czasie i miejscu mikroobserwacje, mikroscenki kunsztownie zaplata w jeden sytuacyjny warkocz, tak, że widzowi zdaje się, że wszystko to zobaczył ot, tak sobie, wsiadając do wagonu kolejki. Patrzymy na rzeczywistość jak na jedną całość, jeden organizm, spleciony z wielu twarzy, zbiorowe „oblicze Rosji”. W „Elektryczce” Cuske sfilmował zbiorowość ludzką tak, jakby był to jeden człowiek o wielu twarzach. Moskiewską „elektryczką” ludzie dojeżdżają do pracy nieraz i 100 kilometrów. Ktoś chrapie z otwartymi ustami, ktoś pije piwo, ktoś bawi się z dzieckiem. Ten śmieje się, ta śpiewa “Podmoskownyje wieczera”, ta porusza rytmicznie głową jak w tańcu, tamci flirtują. Ktoś szuka między ławkami zagubionego kota. Kobieta opowiada swojej sąsiadce coś zabawnego - widzimy teatr jej rąk w szumie pędzącego pociągu, w smugach światła, przebiegających po sylwetkach ludzi. Za oknami mijają pory dnia, migają wysokie bloki. Czyjś śmiech, czyjeś zagapienie, czyjeś zaaferowanie – to różne twarze tej samej zbiorowości, od dzieciństwa po starość. „Pociąg dojeżdża do stacji końcowej, ale nic się nie kończy. Potok życia trwa. Następnego dnia, kiedy kamery już nie będzie, tak samo będzie jechała para z niemowlakiem, tak samo ktoś się będzie kłócił, flirtował. Tak samo wchodzić będą żebracy, handlarze, grajkowie.” Oto Rosja oddemonizowana, zwyczajna, podobna do całego świata, a zarazem fascynująca pięknem ludzkich twarzy, wyrazistością spojrzenia, melodią języka. Tadeusz Sobolewski „Oblicza Rosji” – zestaw filmów dokumentalnych na DVD. 1. Durakowo, wioska głupców 2. Rublowka 3. W czterech ścianach 4. Borys RyŜy – historia poety 5. Elektryczka 6. 7x Moskwa
Oblicza Indii. Unikalna kolekcja trzech filmów na DVD
Filmów ukazujących obraz współczesny kraju, który nieustannie zadziwi i wzbudza zachwyt.
Są dziś miejsca na mapie Indii, przy których Polska wydaje się ubogą prowincją.Nie interesują one jednak turystów czy „travellersów” – młodych ludzi z plecakami, na szczęście fascynują filmowców.Wędrowcy na szlaku wciąż poszukują starożytnychIndii, niezmienionych przez czas.Nie zauważają, że nawet tam,gdzie znajdują zabytki, pod pozorami idylli toczą się takie same procesy jak wszędzie na świecie. W Indiach całe wioski i plemiona są wysiedlane z powodu budowy tam wodnych, całe połacie ziemi zostają skażone przez produkcję przemysłową. Tysiące rolników odebrało sobie życie w ostatnich latach z powodu radykalnych reform mających wprowadzić w kraju wolny rynek. Niektóre rejony kraju kontroluje lewicowa partyzantka,winnych silne są dążenia niepodległościowe. Indie to wielki subkontynent, w teorii jedno państwo, gdzie w każdej szkole śpiewa się rano hymn państwowy o wielkości i potędze kraju. W praktyce Indie to kolaż różnych kultur, języków i religii, grup społecznych iwizji świata.Żeby próbować dziś je poznać trzeba zająć się nie tylko ich wielowiekową przeszłością, ale też równie fascynującą teraźniejszością, trzeba by nakręcić dziesiątki filmów i napisać wiele książek.Każde uogólnienie byłoby fałszywe, ale każda opinia może być prawdziwa. Zachodni odbiorca egzotycznych krajów woli zazwyczaj proste skojarzenia, zamieniające kontynenty w parę haseł z katalogu turystycznego.W wypadku Indii od przynajmniej stu lat poruszamy się w zaklętym kręgu nic nie znaczących haseł–wytrychów. Na przykład „Bieda i duchowość” to ulubione schematy. Albo odwrotnie: „przyrost gospodarczy”. Jednak dopiero w połączeniu, zderzeniu tych haseł ma szansę objawić się jakaś prawda. Taki zróżnicowany obraz subkontynentu prezentują trzy filmy wydawane w serii „Planete Doc Review”. W John i Jane z Kalkuty nie znajdziemy klasycznych ikon Indii: żadnej świętej krowy paradującej po ulicach, żadnego ascety unoszącego się nad ziemią. Reżyser Ashim Ahluwalia świadomie inscenizuje niektóre fragmenty zacierając granicę między fikcją a rzeczywistością, fabułą a dokumentem. Podobnie jego bohaterowie mają problemy z rozróżnieniem światów w których żyją. W ciągu dnia mieszkają w wielkich miastach Indii, w nocy pracują w „call centers”, udając amerykańskie telefonistki i telefonistów.Które z wcieleń jest prawdziwe? Być może żadne bo wszystko jest ułudą, a może obydwa wcielenia – awatary, jak mówi się o bóstwach z panteonu hinduistycznego, są równie ważne? Tradycja indyjska przydaje się dopiero przy interpretacji tego filmu, sama akcja pokazuje Indie które uciekły własnej historii stając się globalnym graczem z tanią siłą roboczą, która jest zarazem wykształcona i zna angielski. Tak swój kraj chcą widzieć sami mieszkańcy, którzy po Oskarach dla Slumdoga Danny Boyle‘amiotali sięmiędzy dumą z tego, że film o nich robi karierę a złością, że opowiada o slumsach Mumbaju a nie o wieżowcach wyrastających ponad nimi. Nie tylko „outsourcing” usług jest przyczyną sukcesów ekonomicznych Indii. Amartya Sen, ekonomista i filozof, laureat nagrody Nobla twierdzi, że przy równie taniej sile roboczej co Chiny jego ojczyzna jest jednak krajem wolnymi demokratycznym. Demonstracje chłopów sprzeciwiających się budowie nowej fabryki, która pozbawi ich ziemi, są pokazywane przez media, w Chinach takie wiadomości są ukrywane przez władze. Na posterunkach policji indyjskiej giną co prawda niewiarygodne ilości ludzi, ale informacji o tym nie trzeba przemycać na zachód. Skażenie środowiska przekracza wszelkie dopuszczalne normy, a politycy, pochodzący zazwyczaj z paru wielkich rodzin nie płacą podatków, ale o głosy walczą jednak różne partie.Wyborcy są niepiśmienni i łatwo ich przekupić, ale kraje mnie steruje żaden komitet centralny. Krótko mówiąc, Indie przegonią ekonomicznie Chiny i Zachód, ponieważ neoliberalna gospodarka ma przeciwwagę w postaci wolnego społeczeństwa. Owszem, hierarchicznego i kastowego, ale bez obozów pracy jak w Chinach, nie zniszczonego przez indywidualizm jak w Europie i USA. Z kolei film Hair India włoskich twórców Leopardiego i Brunettiego zderza tradycję i nowoczesność subkontynentu. Uboga rodzina mieszkająca w lepiance na skraju szosy pielgrzymuje do hinduistycznej świątyni.Bogom mogą zaofiarować tylko własne włosy,które są potem przez braminów sprzedawane w świat.Hinduizm odsłania swoje oblicze o którym nie chcemy wiedzieć:wyzysk i bogacenie się kasty kapłańskiej wykorzystującej wiarę i biedę wiernych. Ścięte w ofierze włosy znajdą się na głowach indyjskiej i zachodniej elity, która chce wyglądać jak gwiazdy Bollywood i Hollywood. Pielgrzymka wieśniaków i świat elit z Mumbaju to dwie skrajności pomiędzy którymi rozciągają się Indie. Na tym pierwszym, tradycyjnym świecie skupia się trzeci z filmów zestawu:Hinduskie love story. Głównybohater, znachor i czarowniknie jest tutaj jednak tylko egzemplifikacją starożytnych Indii, kraju pełnego magii i cudów.Reżyserka Jiska Rickels szukarównowagi między indywidualną historią o miłości a egzotycznym tłem. Babaji nie jest więc tylko mieszkańcem subkontynentu, lecz także człowiekiem jak każdy znas, ze swoją prywatną historią. To ostrzeżenie, żeby ponad biliona obywateli największej demokracji świata (jak reklamuje się kraj na przejściu granicznym z Pakistanem) nie zamykać w bezdusznych cyfrach statystyki. Jakmówią sami Indusi: „Tutaj wszystko jest możliwe”. W tej prostej anegdotycznejmądrości kryje się zarówno wielkie mocarstwo, które ma swój program kosmiczny i wydało najbogatszych ludzi na świecie, jak iwstydliwa świadomość nędzy i wyzysku, pracy dzieci czy samobójstw rolników nie mogących spłacić paro dolarowych kredytów. Nad największymi slumsami świata w trzynastomilionowym Mumbaju wyrośnie wkrótce najdroższy dom świata należący do indyjskiego biznesmena działającego na skalę światową. Na pierwszych trzydziestu pietrach znajdą się garaże żeby mieszkańcy nie musieli patrzeć na biedę na ulicach. Kolejny temat na ciekawy dokument, który podobnie jak te zebrane przez Planete Doc Review pokaże oblicza współczesnych Indii. Tekst: Max Cegielski View oEmbed on the source website Więcej o filmie>>