National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T13:30:55.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: O co chodzi z tą Geishą? Czy „najlepsza kawa na świecie" naprawdę jest najlepsza? [TYLKO O KAWIE]
items: Syfon – kawa wprost z domowego laboratorium [TYLKO O KAWIE]
items: Podlasie potrafi być dużo bardziej egzotyczne niż kraje Dalekiego Wschodu [FELIETON]
items: Kawowy słownik część I: A-F [TYLKO O KAWIE]
items: Kawa rozpuszczalna – zło wcielone czy napój dla zabieganych? [TYLKO O KAWIE]
items: "Nie ufam temu całemu «luksusu»”. Felieton Igora Zalewskiego
items: Wszystko, co musisz wiedzieć o... Aeropressie [TYLKO O KAWIE]
items: Wszystko, co musisz wiedzieć o... Chemeksie [TYLKO O KAWIE]
items: Wszystko, co musisz wiedzieć o... dripie [TYLKO O KAWIE]
items: Jak się parzy kawę w kawiarce? Dzięki naszym poradom osiągniesz najlepsze efekty
items: Czy kawa bezkofeinowa to napój „gorszego sortu”? [TYLKO O KAWIE]
items: Cupping kawowy, czyli wydarzenie dla miłośników siorbania [TYLKO O KAWIE]
items: Wypalanie ziaren kawy decyduje o jej smaku. Najlepszy ma ta świeżo palona
items: Nie ma lepszego miejsca na spędzenie emerytury! [FELIETON]
items: Czym jest kawa i jak powstaje? Część 2: zbiory [TYLKO O KAWIE]
items: Jakość i tylko jakość. Czym jest kawa specialty? [TYLKO O KAWIE]
items: Pijesz ją codziennie, a ile o niej wiesz? 5 faktów o kawie, na które nigdy byś nie wpadł [TYLKO O KAWIE]
items: Jak stracić przyjaciół po powrocie z podróży życia [FELIETON]
items: "Polacy są już wszędzie, nawet tam, gdzie alkohol jest nielegalny" [FELIETON]
items: "Tutaj gacie suszą się obok zabytków, a piłkarz czczony jest na ołtarzach" [FELIETON]
items: Jedziemy DO Czech, ale już NA Słowację, na Białoruś, na Węgry... "Zupełnie jakbyśmy walili na Pomorze czy na Śląsk" [FELIETON]
items: (To nie jest artykuł o tym…) Jak w podróży najeść się za darmo?
items: Nie mów "Chcę pogłaskać lwa" przy Igorze Zalewskim. Nigdy nie mów [FELIETON]
items: Jak niebiosa nie chciały, bym miał z nimi kontakt, a KFC owszem [FELIETON]
items: "Kolej zawiera w sobie anachroniczny seksapil". Prawdziwa podróż zaczyna się w pociągu [FELIETON]

O co chodzi z tą Geishą? Czy „najlepsza kawa na świecie" naprawdę jest najlepsza? [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-12-06T16:24:14.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: Kuchnia
subject: napoje
description: Gdyby szukać w kawowym świecie odpowiednika klasycznej historii „od pucybuta do milionera", rozwój Geishy nadaje się na niego idealnie. Kiedyś niedoceniana i wrzucana do tanich kawowych mieszanek, dzisiaj bijąca (absurdalnie już wywindowane) rekordy sprzedaży. Na czym polega wyjątkowość tej odmiany arabiki?
encoded: Takie historie potrafią podnieść na duchu. Następnym razem, gdy poczujecie, że nic dobrego nie ma prawa wydarzyć się w kolejnych miesiącach, przypomnijcie sobie ten tekst i płynący z niego wniosek – „nigdy nie wiemy, co wydarzy się za chwilę". A może wasza sytuacja zmieni się diametralnie tak samo jak historia tej kawowej odmiany? Miejsce zero? Panama Są lata 60. XX wieku. Do Panamy trafiają pierwsze sadzonki Geishy. Plantatorzy zwracają na nie uwagę, bo szczególne odmiana arabiki jest bardzo odporna na niektóre choroby trapiące drzewka kawowe i potencjalnie ma być niezbyt wymagająca w hodowli. Niestety, okazuje się, że roślina nie spełnia pokładanych w niej oczekiwań. Owszem, nieźle radzi sobie z zaburzeniami, ale jej zbiory są niezbyt obfite, a sama kawa nie wyróżnia się absolutnie niczym. Dochodzi do sytuacji, w której staje się jednym z kawowych „wypełniaczy" w tańszych mieszankach. Jak od takiej sytuacji doszliśmy do roku 2018, w którym kawa tej odmiany ustanawia nowy rekord ceny, którą zapłacono za worek zielonego ziarna (1772 dolary za kilogram!)? Odpowiedź jest prosta – lata doświadczeń. Przeciętna i nudna kawa, którą hodowali plantatorzy z Panamy potrafi rozwinąć się w coś niezwykłego, gdy poświęci się jej wyjątkowo dużo uwagi. Zasad pierwsza – wysokość. Po latach uprawy tej odmiany okazało się, że swoje walory Geisha uwydatnia dopiero, gdy hoduje się ją odpowiednio wysoko, czyli przynajmniej 1500 m.n.p.m. Zasada druga – bezpieczeństwo. Okazuje się, że ta sama odmiana, która nieźle radzi sobie z jednymi chorobami jest bardzo podatna na działanie drugich, a utrzymanie drzewka kawowego Geishy w zdrowiu nie jest prostym zadaniem. Zasada trzecia – czas. To najbardziej wymagający czynnik dla właścicieli upraw. Drzewka kawowe innych odmian dają pierwsze owoce dobrej jakości po około 3-4 latach. W przypadku Geishy optimum wynosi aż 8 lat. Najdroższa = najlepsza? Geisha to idealny przykład, że kawa także może być towarem luksusowym, a takie produkty rządzą się swoi…

o-co-chodzi-z-ta-geisha-7e2079b.jpeg
width: 5616
height: 3744

Syfon – kawa wprost z domowego laboratorium [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-10-11T08:10:49.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: Kuchnia
subject: Wolny czas
description: Wygląda jak kosmiczne laboratorium, a kawa wychodzi z niego jedyna w swoim rodzaju. Syfon to wbrew pozorom proste urządzenie, choć na pierwszy rzut oka może wyglądać jak niepotrzebna fanaberia. Czas rozwiać ten mit.
encoded: No dobrze, przyznaję. Syfon jest jedną z bardziej skomplikowanych metod przelewowych, ale czy to oznacza, że powinniśmy z niego rezygnować? Skoro poświęcamy już kilkanaście minut na wybór kawy w sklepie, staramy się dostosować wodę do naszych potrzeb, a nawet warzymy i ręcznie mielimy ziarna, te kilka minut potrzebnych na parzenie tą metodą nas nie zbawi. Zapaleni kawosze nie są zgodni, co do dokładnej historii tego urządzenia. Jedni twierdzą, że jest efektem nieudanego patentu zawodowego wynalazcy, inni skłaniają się do wersji przypisującej patent marynarzowi z zapałem inżynierskim. Pewne jest natomiast, że urządzenie po raz pierwszy pojawiło się w szerszym obiegu w pierwszej połowie XIX wieku. Jako technologiczna nowinka zyskało krótką, acz intensywną sławę, po czym na długo zostało zapomniane. „Odkryto" je na nowo dopiero wraz z przyjściem trzeciej rewolucji kawowej i szerszą dostępnością kaw jakości specialty. Teraz rynek kawowych syfonów w zasadzie w całości dzieli się pomiędzy dwóch magnatów świata kawowych gadżetów, czyli firmy Hario i Yama. Choć urządzenie może być na pierwszy rzut oka onieśmielające, przygotowanie w nim kawy jest prostsze niż może się wydawać. Pierwszym krokiem jest zagotowanie wody, wlanie odpowiedniej jej ilości do dolnej pojemnika, a także rozpalenie pod nim niewielkiego palnika, który jest elementem urządzenia. Następnie możemy przejść do mielenia kawy. Jeśli korzystacie z papierowego filtra ( najpopularniejsze rozwiązanie), zmielcie kawę nieco grubiej niż do drippera V60. Przelejcie filtr gorącą wodę, zamontujcie go w górnym pojemniku, a następnie wsypcie do niego zmieloną kawę. Teraz trzeba uzbroić się w cierpliwość. Woda w dolnym zbiorniku zacznie się podgrzewać, co wytworzy ciśnienie, które wypchnie ją do góry do zbiornika z kawą. Początkowo proces może być powolny, ale z czasem nabierze tempa. Proces zakończy się, gdy w dolnym pojemniku zostanie niewielka ilość wody, która nigdy nie przelewa się do górnej części. Po około minucie m…

syfon-kawa-wprost-z-domowego-laboratorium-tylko-o-kawie-4b49925.jpeg
width: 3864
height: 2576

Podlasie potrafi być dużo bardziej egzotyczne niż kraje Dalekiego Wschodu [FELIETON]
type: item
date: 2020-09-21T08:04:44.000Z
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: felieton
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: podlasie
subject: Travel
description: Mojego przyjaciela z czasów licealnych rzuciło na wschód. Nie na Daleki Wschód, nawet nie na Bliski Wschód. Raczej na bardzo bliski. Na Podlasie.
encoded: Przyjaciel mieszka w Białymstoku, a jakiś czas temu kupił sobie chatę we wsi 3 km od białoruskiej granicy. „Kupił chatę” to brzmi dumnie, ale trzeba wiedzieć, że Podlasie się – niestety – wyludnia. Starzy umierają, młodzi wyjeżdżają. W rezultacie można tam nabyć nieruchomość w zaskakująco niskiej cenie. I taka też okazja trafiła się memu przyjacielowi, którego na użytek tego tekstu nazwijmy C. C. zapraszał serdecznie, a ponieważ Podlasie jest dla nas równie magiczne co Nepal, nie pozwoliliśmy się długo namawiać. Przyjechaliśmy i zachwyciliśmy się chatą. Miała grubo ponad sto lat, za to nie miała wody ani kanalizacji. Do kibelka trzeba było wychodzić na zewnątrz do takiej budki z wyciętym serduszkiem. Z myciem było krucho, co zachwyciło mojego syna. Podobnie jak perspektywa spania na piecu. Na chacie obok gniazdo miała bociania rodzina, a przy kolejnym domostwie, na ławeczce, przesiadywała całymi dniami miejscowa loża szyderców. Jednym słowem cudowny, błogi klimat. Zapytaliśmy C., dlaczego gości nas sam, bez żony i córy. Czyżby dziewczyny nie przepadały za nami? – Eeee, nie, nie o to chodzi – zmieszał się nieco nas gospodarz. – One po prostu nie lubią tego miejsca. Nie lubią? No cóż, każdy ma swoje dziwactwa. Ruszyliśmy na zwiedzanie okolicznych borów, opustoszałych wsi i pozamykanych z powodu braku dzieci szkół. Wieczory kończyliśmy ogniskami. Było wspaniale, ale… Coś dziwnego czaiło się w powietrzu. Najpierw zsikał się w majtki mój syn. W nocy. Rzadko mu się to zdarzało, ale uznaliśmy, że to pewnie efekt spania na piecu i wieczornego wpatrywania się w ogień. Ale następnej nocy znowu się to zdarzyło. To już było daleko poza średnią statystyczno-fizjologiczną, więc lekko nas zaniepokoiło. Po trzeciej mokrej nocy, kiedy zabrakło nam piżamek, uznaliśmy, że coś się dzieje. Tym bardziej że w chacie pojawiły się osy. Wieczorami, kiedy się kładliśmy do naszych zabytkowych, a więc przykrótkich łóżek, w chacie nie było żadnych owadów. Rankiem okna były oblepione osami. Ekste…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b4301421340f08ed7699a1ed6d7ad95e287e065d-30b2930.jpeg
width: 2000
height: 1309

Kawowy słownik część I: A-F [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-08-23T10:20:24.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: Kuchnia
description: Zupełnie nowe i niezrozumiałe słownictwo może być sporą przeszkodą w lepszym poznaniu świata kawy. Właśnie dlatego powstał ten cykl, w którym litera po literze przeprowadzimy was przez najważniejsze (i najbardziej zagadkowe!) wyrażenia z kawowego świata.
encoded: A jak Aeropress Jedna z najprostszych, ale też najciekawszych „zabawek" do zaparzania kawy. Na pierwszy rzut oka przypomina wielką strzykawkę, która w miejscu igły ma plastikowe sitko podtrzymujące papierowy filtr. Kawy z Aeropressu przypominają te przygotowane w dripie, ale często są nieco mniej klarowne, a pod światło zdają się mętne. Eksperci twierdzą, że Aeropress podbija kwasowe nuty w kawach, a najlepiej sprawdzają się w nim kawy z afrykańskich zbiorów. To także idealne urządzenie do zabrania w podróż. Dzięki nieźle zaprojektowanej podziałce na tubie do zaparzania nie potrzeba wagi kuchennej, a szeroki wlot ułatwia dawkowanie wody nawet ze zwykłego czajnika elektrycznego. Największą zaletą Aeropressu jest jednak nieskończona liczba kombinacji i kawowych przepisów. Jeśli szukacie urządzenia na początek waszej przygody z kawami alternatywnymi, Aeropress może być jednym z lepszy kandydatów. B jak blooming Zjawisko, które można obserwować zalewając świeżo wypaloną i zmieloną kawę gorącą wodą. Proces nazywa się także preinfuzją i polega na wydobyciu z kawy nadmiaru dwutlenku węgla, który utrudnia jej rozpuszczanie się w wodzie. Świeżo zmieloną kawę po wsypaniu do dripa lub Chemexa należy zalać gorącą wodą i odczekać od 30 do 40 sekund. Ilość wody zależna jest od ilości wykorzystanych do parzenia ziaren i powinna wahać się między 2 lub 3-krotnością, czyli jeśli mamy zamiar zaparzyć 500 ml naparu z 30 gr ziaren, to do preinfuzji powinniśmy wykorzystać między 60 a 90 ml wody. C jak Chemex Historycy designu twierdzą, że naprawdę dobre projekty bronią się same i nie potrzebują krzykliwych dodatków. Potwierdzeniem tej tezy jest Chemex, czyli zaparzacz do kawy, który powstał w połowie XX wieku. Jeśli rozbierzemy go na czynniki pierwsze okaże się, że to szklany flakon z prostymi drewnianym kołnierzem spiętym skórzanym paskiem. Jednak jego kształt i doskonale zaprojektowane elementy nie pozwalają przejść obok niego obojętnie. Do parzenia wykorzystuje się papierowe filtry, d…

kawowy-slownik-czesc-i-a-f-tylko-o-kawie-4494c37.jpeg
width: 3864
height: 2576

Kawa rozpuszczalna – zło wcielone czy napój dla zabieganych? [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-08-16T10:45:00.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: Kuchnia
description: Niestety, w przypadku kawy rozpuszczalnej, dokładnie tak samo jak w wielu kawowych zagadnieniach, nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie postawione w tytule. Właśnie dlatego zamierzam przedstawić wam bliżej historię i metody produkcji popularnej „rozpuszczalki", tak byście sami mogli wyrobić sobie zdanie na jej temat.
encoded: Jako prawdziwy kawowy świr (czas spojrzeć prawdzie w oczy), powinienem od pierwszego do ostatniego zdania tego tekstu przekonywać was, że kawa rozpuszczalna to zło, którego powinno się zakazać. A jednak – powstrzymam się. Dziennikarska uczciwość wymaga ode mnie, że w miarę obiektywny sposób przedstawić wam zalety i wady tego rozwiązania, a ostateczny osąd pozostawić wam. Od przybytku głowa może rozboleć Gdy rozmawiam z nowo poznanymi ludźmi o kawie, bardzo lubię zadawać im pytanie o stosunek do kawy rozpuszczalnej. Nie po to, by po chwili wytknąć im błędy i wykpić brak wiedzy (kto chciałby wtedy ze mną rozmawiać?), a po to, by sprawdzić co naprawdę myślą o tym kawowym wynalazku. Najczęściej spotykam się z odpowiedzią, że kawa rozpuszczalna ma swoje wady i nie jest najsmaczniejsza, ale pierwiastek szybkości przygotowania przechyla szalę na jej korzyść. Co ciekawe, często słyszę też argument, że „przecież kawa rozpuszczalna powstała, by ułatwić codzienne jej przygotowanie". W rzeczywistości było jednak nieco inaczej. Idea kawy rozpuszczalnej produkowanej na większą skalę pojawiła się po raz pierwszy na początku XX wieku w Brazylii i była rozwiązaniem problemu nadmiarowych zbiorów. Plantatorzy tylko część swoich zbiorów dawali radę sprzedać jako kawę w ziarnach, a duża część ziaren zostawała i marniała. To właśnie wtedy pojawił się pomysł, żeby poddać ziarna obróbce i stworzyć ekstrakt odporny na działanie pleśni i bakterii. Prawdziwy szczyt swojej popularności, jak zaskakująco wiele wynalazków w naszej historii, kawa rozpuszczalna zawdzięcza wojnie. Wynalazek, który wymagał tylko zalania gorącą wodą, stał się jednym z ulubionych elementów wyposażenia amerykańskich żołnierzy w czasie II wojny światowej. Trudno się dziwić, że przyzwyczajeni do smaku kawy rozpuszczalnej żołnierze, po powrocie do domu nie mieli ochoty z niej zrezygnować. Doprowadziło to do sytuacji, w której prawie połowa sprowadzanej do USA kawy była importowana właśnie w formie rozpuszczalnego napoju. W…

kawa-rozpuszczalna-zlo-wcielone-czy-napoj-dla-zabieganych-tylko-o-kawie-54ed3a8.jpeg
width: 4928
height: 3264

"Nie ufam temu całemu «luksusu»”. Felieton Igora Zalewskiego
type: item
date: 2020-08-07T10:15:00.000Z
creator: Igor Zalewski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: felieton
subject: luksus
subject: Travel
description: Luksus w podróży? Jest jak kawa, której aromat obiecuje więcej, niż daje smak. Sugeruje dużo, a potem jest białym szlafrokiem i jednorazowymi kapciami
encoded: Oczywiście mój sceptyczny stosunek do luksusu bierze się pewnie stąd, że jestem za biedny, żeby doświadczyć jego prawdziwego oblicza. Bo zdarzało mi się bywać w miejscach, które wymachują de luxem jak sztandarem, stroją się w ileś tam gwiazdek i epatują kuszącymi słówkami takimi jak spa czy resort. I za każdym razem czułem się rozczarowany – trochę tak jak wtedy, gdy na ulicy spotyka się znaną seksbombę bez makijażu i w dresie – i to ma być niby ona? Niech się kobieta weźmie w garść i nie zawraca głowy. Luksusowość – w jej odsłonie dla klasy średniej, a taką tylko znam – jest przede wszystkim pretekstem do podwyższenia ceny. To taki niepisany układ: my pogłaszczemy i dopieścimy wasze aspirujące ego, a wy w zamian zapłacicie więcej za coś, co nie jest tyle warte. A ponieważ aspirujących jest całkiem wielu, w tych luksusowych miejscach bywa tłoczno, a to oznacza jedno – one tak naprawdę nie są luksusowe. Chodzi jednak o to, żeby sztucznym blichtrem namieszać nam, szarakom, w głowach, które mają zostać onieśmielone i dojść do wniosku, że oto obcują z najprawdziwszym Wielkim Światem, takim jak z Dynastii. W miejscu luksusowym – takie je sobie wyobrażam – przede wszystkim powinno być pusto. Tłum to antyteza wygodnego życia. Tłum oznacza konkurentów próbujących capnąć ten sam łakomy kąsek, który ty właśnie upatrzyłeś. Wielu ludzi to korki, kolejki i czekanie na swoją kolej. Weźmy takie zabiegi spa, które rozpleniły się po świecie jak króliki w Australii i same w sobie próbują nam przedstawić się jako coś nieosiągalnego i wyrafinowanego, a jak wiadomo, króliki australijskie takie nie są. Fundnąłem kiedyś mojej żonie weekend w takim „luksusowym” spa, gdzie na dzień dobry powiedziano jej, że skoro jest sama, to niech nie siada na drugim łóżku w swoim pokoju, żeby nie trzeba było zmieniać pościeli. No dobra, można powiedzieć, że to polska prowincja. Sam jednak byłem w spa we Francji i to takim wypasionym. Wtedy raz w życiu miałem nadzieję, że wreszcie poliżę prawdziwego luksu…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a2badeb24f7ec813cb236de0e4398081bfeaed67-a1602e3.jpeg
width: 3267
height: 2178

Wszystko, co musisz wiedzieć o... Aeropressie [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-07-26T07:31:51.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: jedzenie
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: Wolny czas
description: Zawsze fascynowały mnie sylwetki prawdziwych wynalazców. Szczególnie tych, którzy na swoim koncie mieli patenty z zupełnie różnych dziedzin życia. Dokładnie tak było z Alanem Adlerem, który najpierw wymyślił jeden z najpopularniejszych modeli frisbee, a potem, szukając przepisu na smaczną kawę, doprowadził do jednej z największych rewolucji w świecie kawy.
encoded: Historia tłoka to kawy To jedno z najbardziej wyświechtanych haseł w historii techniki, ale Alan Adler, twórca Aeropressu naprawdę nie spodziewał się, tak wielkiego sukcesu swojego patentu. Jego pierwotną ambicją było stworzenie urządzenia na własny użytek, które pozwoli mu cieszyć się dobrą kawą w każdych warunkach. Dla niedowierzających w intencje wynalazcy, wystarczy powiedzieć, że gdy popularność prostego zaparzacza wzrosła, ten poważnie zastanawiał się nad sprzedaniem marki. Stwierdzenie, że Aeropress to jeden z najważniejszych kawowych wynalazków i symbol przestawiania się świata kawy z podejścia ilościowego na jakościowe nie jest przesadą. W ostatnich dwóch latach powstał nawet film dokumentalny prezentujący sylwetkę wynalazcy i proces prac nad patentem Aeropressu. To właśnie w nim dowiecie się, że przyrządzenie kawy w Aeropressie zyskało już status sportu, a co roku odbywają się oficjalne Mistrzostwa Świata. Po raz pierwszy miały ono miejsce w 2008 roku w Oslo, gdzie w szranki stanęło zaledwie 3 zawodników. Zaledwie w zeszłym roku oficjalne zawody odbyły się w kilkudziesięciu krajach, a wystartowały w nich setki miłośników dobrej kawy. Jaka rewolucja? Przecież to wielka strzykawka! Wielu znawców designu twierdzi, że dobry projekt to taki, który ma dokładnie tyle elementów, co potrzeba. Właśnie tak wygląda patent Aeropressu. Nie ma tu miejsca na zbędne ozdobniki, a każda z części urządzenia jest doskonale przemyślana. Całość zaparzacza składa się w zasadzie z trzech elementów: komory na wodę i kawę, plastikowego tłoka z gumową końcówka i okrągłej nakrętki z dziurkami. To wszystko. Jednak Aeropress to dużo więcej niż kilka części wykonanych z wysokiej jakości plastiku. To symbol wolności w przyrządzaniu kawy. Wszyscy utytułowani Mistrzowie Świata Aeropress powtarzają jedną zasadę – nie ma idealnego przepisu na tę metodę zaparzania. W poprzednich tekstach z tego cyklu podawałem dokładne proporcje kawy i wody, a także opisywałem proces parzenia. W tym tygodniu j…

wszystko-co-musisz-wiedziec-o-aeropressie-tylko-o-kawie1-e19b618.jpeg
width: 938
height: 625

Wszystko, co musisz wiedzieć o... Chemeksie [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-07-19T11:25:31.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: jedzenie
subject: Kuchnia
description: Ostatnio rozmawiając ze znajomymi, próbowaliśmy dojść do sedna fenomenu chemeksa. Po kilkunastu minutach rozmowy pojawiło się zdanie, które zostało ze mną na dłużej i nie dawało mi spokoju. Później uznałem, że będzie ono osią tego tekstu, a dzisiaj rano specjalnie przyrządziłem chemeksową kawę, by mieć pewność tego, co piszę. Czas oficjalnie ogłosić – kawa w Chemeksie wygląd po prostu najlepiej.
encoded: To się nazywa design Kiedy spojrzymy na historię designu użytkowego, szybko zorientujemy się, że „przepisem na sukces" jest połączenie funkcjonalności i piękna przedmiotu. Powstało wiele praktycznych urządzeń, które z powodu braku walorów estetycznych nie osiągnęły sukcesu. Chemex to urządzenie, które potwierdza, że dobry design to prosty design. Na pierwszy rzut oka nie ma nic wyjątkowego w szklanym flakonie z drewnianym uchwytem i skórzanym rzemykiem. Jednak to właśnie prostota tego projektu sprawia, że w ciągu 60 lat od wynalezienia stał się jedynym z najbardziej rozpoznawalnych urządzeń do parzenia kawy. Wszystko zaczęło się na początku lat 40. XX wieku, kiedy znany z patentowania wielu urządzeń codziennego użytku Niemiec Peter Schlumbohm zabrał się za stworzenie uniwersalnego zaparzacza do kawy. Schlumbohm z wykształcenia był chemikiem, co tłumaczy laboratoryjny kształt flakonu. Czasem zastanawiam się, czy projektując swój wynalazek domyślał się, że kilkadziesiąt lat później Illinois Institute of Technology umieści go na liście stu najlepiej zaprojektowanych obiektów współczesnej sztuki użytkowej, Kilkanaście lat po wynalezieniu popularność Chemexa rosła lawinowo. Przez pewien okres był on najpopularniejszą domową metodą parzenia kawy w USA. Przygotowanie w nim naparu było proste, szybkie, a duże flakony pozwalały przygotować w jednym zalaniu spore ilości kawy. Pamiętajmy, że w tamtych czasach nie istniało pojęcie kawy specialty, a do parzenia wykorzystywano popularną kawę od największych producentów. Ze względu na swój unikalny design Chemex zdołała przeniknąć do popkultury, a charakterystyczny kształt podobny do klepsydry można zobaczyć zarówno w wielu odcinkach „Przyjaciół", jak i w „Mad Manie" czy „Interstellarze". Chemex – czym się charakteryzuje? Gdy pierwszy raz zobaczycie Chemex, istnieje duża szansa, że od razy skojarzy wam się z omawianym tydzień temu dripem. To prawda, podobieństwo jest spore, ale istnieją wyraźne różnice, które wpływają na smak kawy…

wszystko-co-musisz-wiedziec-o-chemeksie-tylko-o-kawie-df86092.jpeg
width: 4752
height: 3168

Wszystko, co musisz wiedzieć o... dripie [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-07-12T09:34:36.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: jedzenie
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: Wolny czas
description: W ciągu ostatnich kilku lat ten niepozornie wyglądający lejek stał się symbolem kawowej rewolucji, która zmieniła rolę tych wspaniałych ziaren w naszym życiu. Coraz częściej interesujemy się tym skąd pochodzi kawa, jak może smakować i kto za to odpowiada. Chwała ci dripie!
encoded: Dla całkowitej uczciwości muszę was uprzedzić, że podejmując temat historii dripa i metody jego działania, wchodzimy na tereny alternatywnych metod parzenia kawy. Termin ten powstał jako określenie opozycji do przygotowywania kawy w ekspresie ciśnieniowym i obejmuje dziesiątki różnych metod, które mam nadzieję uda mi się opisać w tym cyklu w najbliższych tygodniach. Alternatywne metody kawy to działka, o której mógłbym rozmawiać godzinami, dlatego też w najbliższych tekstach możecie spodziewać się jeszcze większej dawki dygresji, ciekawostek i klasycznej wiedzy zbędnej, choć ciekawej. Historia kapania Piliście kiedykolwiek tzw. zalewajkę? Mam na myśli zmieloną kawę, którą zalano wodą i pozostawiono na kilka minut. Jeśli tak, to z pewnością kojarzycie uczucie zmielonych ziaren w ustach. Dla niedoświadczonych mała podpowiedź – nic przyjemnego. Przed takim samym problemem stanęła na początku XX wieku Melitta Benz. Ta pomysłowa gospodyni szybko zaczęła szukać rozwiązania kwestii i metody na czysty kawowy napar w kubku. Okazało się, że najlepsze efekty dało przepuszczenie zaparzonej kawy przez kartkę papieru z dziecięcego zeszytu. Później wszystko potoczyło się w tempie lawinowym. Co ciekawe, marka „Melitta" założona przez bohaterkę akapitu działa do dzisiaj, a na rynku wciąż znajdują się kawowe akcesoria sygnowane jej logotypem. W ciągu zaledwie pięćdziesięciu lat metoda parzenia kawy przez papierowe filtry z niszowego pomysłu stała się podstawową metodą wykorzystywaną w domach na całym świecie. „Melitta" zaczęła produkować porcelanowe drippery, a także pasujące do nich filtry w kształcie stożków. Najważniejsze miało jednak dopiero nadejść. Gdy w 1980 roku mało znana japońska firma HARIO stworzyła projekt plastikowego lejka do parzenia kawy, nikt nie zdawał sobie sprawy, że zmieni on całkowicie postrzeganie codziennego parzenia kawy. Jak wiele genialnych projektów, patent nie odniósł natychmiastowego sukcesu. Dlaczego? Jego wynalezienie zbiegło się w czasie z wielką eks…

wszystko-co-musisz-wiedziec-o-dripie-tylko-o-kawie-0fdea7b.jpeg
width: 3864
height: 2576

Jak się parzy kawę w kawiarce? Dzięki naszym poradom osiągniesz najlepsze efekty
type: item
date: 2020-06-28T12:50:11.000Z
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: czas na kawę
subject: felieton
subject: jedzenie
subject: Kuchnia
subject: Wolny czas
description: Mam silne przekonanie graniczące z pewnością, że każdy miłośnik kawy przynajmniej raz w życiu spotkał na swojej drodze ten zabawny czajniczek. Niestety, współcześnie bardziej kojarzy się z archaicznym gadżetem z kuchni dziadków niż ze skuteczną metodą parzenia kawy. W rzeczywistości kawiarka zwana też mokką i makinetką ma do zaoferowania naprawdę pyszną kawę!
encoded: Spis treści: Jak działa kawiarka? Trzy kawiarkowe triki Przyznam wam się do czegoś – zawsze, gdy kupuję nowy kawowy gadżet lub kawę z nieznanej palarni staram się poznać ich historię. Gdy kupowałem swoją pierwszą kawiarkę było dokładnie tak samo. To właśnie wtedy po raz pierwszy w mojej głowie pojawiło się pytanie, czy Alfonso Bialetti wymyślając w 1933 roku domową alternatywę do drogich ekspresów ciśnieniowych zdawał sobie sprawę, że zrewolucjonizuje świat kawoszy? By oddać, jak wielki miał wpływ na popularyzację naparu z kawowych ziaren, wystarczy powiedzieć, że dla wielu Włochów starszej daty to kawiarka Bialettiego stała się ulubioną metodą parzenia kawy, a ekspresy ciśnieniowe używane są w ich domach w ostateczności. Jednak Alfonoso nie jest jedynym przedstawicielem rodziny Bialettich, który zapisał się w historii kawy. Równie dużą rolę odegrał jego syn, Renato. To on jest odpowiedzialny za popularyzację wynalazku ojca. Pierwszy slogan reklamowy wymyślony przez Bialettiego brzmiał: „espresso w domu jak w kawiarni” i doskonale oddawał ideę, która przyświecała powstaniu projektu. Czajniczek do parzenia kawy szybko zyskał ogromna popularność i stał się obowiązkowym wyposażeniem każdego włoskiego domu. Historia ojca i syna, którzy raz na zawsze zmienili domowe metody parzenia kawy ma zabawny i symboliczny koniec. Renato Bialetti zmarł w 2016 roku, a jednym z jego ostatnich życzeń było, by zostać skremowanym i pochowanym w dużej replice słynnej kawiarki. Jak działa kawiarka? Wynalazek Bialettiego współcześnie dostępny jest w ofercie wielu firm, choć na rynku wciąż można dostać produkty sygnowane oryginalnym logotypem mężczyzny w kapeluszu z sumiastym wąsem. Wszystkie łączy ten sam system wykorzystywania ciśnienia zamkniętego w metalowym czajniczku. W największym skrócie każda kawiarka składa się z trzech elementów: zbiornika na wodę, sitka na kawę i czajniczka do zbierania naparu. Idea jest prosta. Do dolnej części urządzenie wlewa się wodę, następnie wkłada się sit…

wszystko-co-musisz-wiedziec-o-kawiarce-tylko-o-kawie-8bd4f8e.jpeg
width: 3790
height: 2627

Czy kawa bezkofeinowa to napój „gorszego sortu”? [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-05-31T13:31:34.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: jedzenie
subject: Kuchnia
subject: Wolny czas
description: Dla wielu ludzi kawa i kofeina są nierozerwalnie połączone. Działanie jest proste – piją kawę, żeby pobudzić się, dzięki zawartej w niej kofeinie. Jednak są sytuacje, w których chętnie sięgnęlibyśmy po napój, w którym nie ma tego związku chemicznego, a wciąż smakuje doskonale. Tylko czy to możliwe?
encoded: Historia bez kofeiny Uwaga! Czas na fanfary i serdecznie życzenia – kawa bezkofeinowa jest z nami już 114 lat. Patent na napar smakujący bardzo podobnie, ale pozbawiony pobudzającego czynnika został złożony do urzędu przez Ludwiga Roseliusa w 1906 roku. Roselius to niezwykły przypadek człowieka-zagadki. Z jednej strony był wielkim miłośnikiem sztyki awangardowej, a z drugiej dwukrotnie starał się dołączyć do nazistowskiej partii NSDAP i dwukrotnie jego wniosek został odrzucony. Powód? Zbyt liberalne poglądy. Poza zaskakującym światopoglądem, Roseliusa charakteryzowała także trudna miłość do kawy. Był synem zawodowego smakosza czarnego napoju, co powodowało, że darzył kawę wielkim respektem, ale też widział niepokojące skutki przyjmowania nadmiaru kofeiny. Po kilku miesiącach prób stworzył recepturę, która zakładała użycie benzenu jako rozpuszczalnika kofeiny w naparze. Pierwszy projekt miał jedną zasadniczą wadę – był silnie toksyczny. Niemniej Roseliusowi udało się stworzyć silną markę znaną w Niemczech jako Kaffe HAG, w USA występującą pod nazwą Dekofa. Jak się produkuje kawę bezkofeinową? Całą światową produkcję kawy bezkofeinowej można podzielić na dwie najpopularniejsze metody: wykorzystujące chemiczne rozpuszczalniki i opierające się na działaniu wody. Produkcję kawy bezkofeinowej przeprowadza się w specjalnych fabrykach, których większość znajduje się na terenie Kanady, Meksyku i Europy. Rozpuszczanie chemiczne Ta metoda opiera się na rozwiązaniu Roseliusa, ale wykorzystuje dużo bezpieczniejsze substancje chemiczne – chlorek etylenu (CH2Cl2) i octan etylu (CH3COOC2H5). Zebrane z drzew zielone ziarna poddaje się działaniu pary wodnej, co zwiększa ich objętość, a następnie zanurza się je na kilka godzin w rozpuszczalniku. Związki chemiczne łączą się z kofeiną, którą następnie razem z wodą się odparowuje. Co ciekawe, substancje nie mają wpływu na właściwości smakowe kawy, dzięki czemu do złudzenia przypomina ona swoją kofeinową wersję. To najpopularniejsza metod…

czy-kawa-bezkofeinowa-to-napoj-gorszego-sortu-tylko-o-kawie-49c4bdd.jpeg
width: 4424
height: 2973

Cupping kawowy, czyli wydarzenie dla miłośników siorbania [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-05-17T10:44:00.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: kawa
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: napoje
subject: Wolny czas
description: Jeśli zdarzyło wam się wejść do kawiarni, z której dobywały się niepokojące dźwięki siorbania i świstania, pierwsze spotkanie z kulturą cuppingu macie za sobą. Spokojnie, drugie pewnie będzie mniej niepokojące.
encoded: Czym jest cupping? W telegraficznym skrócie cupping jest metodą oceny jakości i rodzaju kawy na podstawie próbowania ich naparu z niej przygotowanego. Prawda, że nie brzmi tak dramatycznie? Jeśli zastanowimy się dłużej to każda nasza wizyta w kawiarni, która kończy się stwierdzeniem „ta kawa kojarzy mi się z….” jest w gruncie rzeczy bardzo podstawową formą cuppingu. Pierwszą formułą, która przypominała współczesną formę cuppingu było testowania jakości kaw zbieranych na plantacjach przez XIX-wiecznych kupców. Zanim zdecydowali się oni na zakup większej partii kawy, pobierali z niej próbkę i smakowali przygotowany napar. Miało to uchronić kupców przez kawą niskiej jakości i sprawić, że będą lepiej znali produkt, który kupują. Dzisiaj największe także wykonuje się podobne testy. Największe koncerny sprawdzają w ten sposób czy zebrana kawa smakuje tak jak powinna wedle ich standardów, a mniejsze palarnie mają szanse wybrać najbardziej interesujące ziarna, która następnie wypalą, zapakują i sprzedadzą najwierniejszym miłośnikom kawy. Cupping, który możemy obserwować w kawiarniach specialty ma nieco inną formułę. Tutaj nie szuka się defektów w kawie (choć zdarza się je znaleźć!), a próbuje opisywać wyczuwalne w niej smaki i porównuje się je z innymi rodzajami. Tutaj też najczęściej spotykają się zwykli miłośnicy kawy, którzy chcieliby się dowiedzieć o niej więcej, a profesjonaliści pomagają im zdobyć jak najwięcej wiedzy. Cupping to też doskonałe miejsce, żeby dowiedzieć się więcej na temat wpływu wody na smak parzonej kawy, poznać lepiej rodzaje palenia, a przede wszystkim poznać innych kawowych maniaków. Cupping jako sport? Od mniej więcej 20 lat próbowanie kawy jest też sportem dla najwytrwalszych. Na całym świecie organizowane są zawody, w których znawcy smaków stają w szranki o tytuł najdokładniejszego znawcy. Liczy się nie tylko wiedza o kawie, ale też umiejętność porównywania naparów i opisywania różnic między nimi. Powiedzmy sobie szczerze – nie bez znaczenie jes…

cupping-kawowy-czyli-wydarzenie-dla-milosnikow-siorbania-tylko-o-kawie-37622b3.jpeg
width: 5500
height: 3667

Wypalanie ziaren kawy decyduje o jej smaku. Najlepszy ma ta świeżo palona
type: item
date: 2020-05-10T13:40:17.000Z
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: czas na kawę
subject: felieton
subject: kawa
subject: Kuchnia
subject: napoje
subject: Wolny czas
description: Na czym polega wypalanie kawy? Od stopnia wypalenia zależy smak i aromat naparu.
encoded: Spis treści: Na czym polega wypalanie kawy, tzw. roasting? Jak przygotować kawę do wypalania? Jakie palenie, taki smak i aromat Kilka lat temu pojawił się trend na wykorzystywanie zielonej kawy do przygotowywania naparów. Miała ona mieć właściwości odchudzające, co z pewnością wpłynęło na jej czasową popularność. Czy jest skuteczna? Tego nie możemy potwierdzić, a z pewnością smakuje gorzej niż ta dobrze wypalona do brązowego koloru. Na czym polega wypalanie kawy, tzw. roasting? W największym możliwym skrócie, wypalanie kawy polega na przekształceniu zielonych ziaren zebranych i przetworzonych na plantacjach w brązowe i twarde ziarenka gotowe do przygotowania naparu. Wykorzystuje się do tego piece, które mogą osiągać wysokie temperatury, dochodzące nawet do 300 stopni Celsjusza. Piece do wypalania kawy są skonstruowane tak, by ziarno wciąż pozostawało w ruchu w czasie wypalania. Dzięki temu minimalizuje się ryzyko przypalenia ich i zwiększa szanse, że wszystkie wypalą się równomiernie. Kiedy wnętrza ziaren osiągną temperaturę 200 stopni Celsjusza, zaczynają brązowieć. W ich środku zaczynają się pojawiać związki chemiczne, które odpowiadają za smak i aromat naparu. Proces ten nazywany jest pirolizą i prowadzi do jednoczesnej utraty wagi ziarna i powiększenia jego objętości. Gdy tylko kawa wypali się do odpowiedniego koloru, zostaje natychmiast schłodzona wodą lub powietrzem. Ten proces pozwala zachować w niej większość pożądanych związków aromatycznych i zapobiega przedwczesnemu wietrzeniu kawy i utracie smaku. Jak przygotować kawę do wypalania? Jedna z najważniejszych zasad dobrych palarni kawy twierdzi, że podstawą dobrego naparu jest skrócenie czasu między jej wypaleniem, a zaparzeniem. Właśnie dlatego kawę zwykle wypala się dopiero w kraju jej dystrybucji. Oznacza to, że jest ona transportowana w formie zielonych ziarenek, które przypominają z wyglądu trochę łuskaną fasolką szparagową. Zielone ziarna są miękkie, gąbczaste, a w smaku przypominają trawę. W kraju zbi…

czym-jest-kawa-i-jak-powstaje-czesc-3-wypalanie-tylko-o-kawie-cf66ffe.jpeg
width: 5906
height: 3932

Nie ma lepszego miejsca na spędzenie emerytury! [FELIETON]
type: item
date: 2020-05-05T07:28:39.000Z
creator: Igor Zalewski
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: emerytura
subject: felieton
subject: lizbona
subject: portugalia
subject: Travel
description: -"Jeśli będę bogaty, to emeryturę chciałbym spędzić w Portugalii. Cóż, ten kraj pewnie zasługuje na lepsze hasło reklamowe. Ale tak się składa, że tam się właśnie widzę w jesieni życia" - pisze Igor Zalewski.
encoded: O Portugalii mogę napisać mnóstwo dobrego. Jadłem tam najlepsze pomidory na świecie. W miejscowości Colares, niedaleko Sintry (która, tak na marginesie, też jest zjawiskowa). Kupiliśmy je w warzywniaku, do którego już nigdy nie poszliśmy. I tylko tam były te pomidory. Kiedy będę umierał, to z ich słodyczą na ustach. Portugalia ma kompletnie dziwaczną kuchnię, która podbiła mnie od pierwszego kęsa kiełbasy zmieszanej z krewetkami. Nigdzie indziej takiego połączenia nie spotkałem. Tak jak nigdzie nie jadłem gulaszu z krewetek i miękiszu chleba. Albo dorsza w czymś w rodzaju jajecznicy. W całym basenie Morza Śródziemnego kuchnia jakoś tam się przez wieki przenikała. W ogóle w całej Europie. Tu mamy wpływy włoskie, ówdzie tureckie. A ta portugalska jest jakby z innej planety. Zupełnie osobna. Właśnie osobność jest kluczową cechą Portugalii. To jeden z niewielu krajów na świecie graniczących tylko z jednym państwem. Na wschodzie jest Hiszpania, a na zachodzie ocean. To rodzi specyficzne poczucie izolacji. Człowiek niby jest w Europie, w Unii Europejskiej, w bogatym kraju Zachodu, ale zarazem przenika go tam, mnie przynajmniej przenikało, błogie uczucie oddalenia. Jakby się było na końcu świata. Jakby został on gdzieś hen, hen i zupełnie przestał być istotny. To bardzo rozleniwiający i przyjemny stan. Myślę, że pogrążeni są w nim też sami Portugalczycy. Bo chyba ten rodzaj melancholii wyraża fado. Dla muzyki to dobrze, dla gospodarki Unii Europejskiej to już nie za bardzo. Portugalia od lat należy do najsłabszych ekonomicznie krajów zjednoczonej Europy. Choć wpompowano w nią wielkie pieniądze, choć jej infrastruktura może imponować rozmachem, gospodarczą machinę trudno rozhuśtać. Choć są tam wspaniałe elektrownie, nie ma energii. A przecież Portugalczycy mieli jej kiedyś mnóstwo. Za czasów Henryka Żeglarza i Vasco da Gamy odkrywali świat na stateczkach znacznie mniejszych od tych, które wożą wczasowiczów w Ustce czy Kołobrzegu na godzinne rejsy. Brzmi to dość abstrakcyjni…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/317952c496b64a0f9be039a59f7b0941ad197b93-328fe38.jpeg
width: 1000
height: 667

Czym jest kawa i jak powstaje? Część 2: zbiory [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-05-03T14:38:42.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: Kuchnia
subject: Wolny czas
description: Droga kawy między wzrostem na drzewach, a naszą filiżanką jest dłuższa niż mogłoby się wydawać. Dzisiaj opowiem o drugim w kolejności etapie jej produkcji czyi zbiorach, selekcji i suszeniu.
encoded: Kiedy kawa jest dojrzała? W zależności od odmiany kawy pierwsze nadające się do zbiorów owoce pojawią się na drzewku między 3 a 4 rokiem jego wzrostu. To właśnie wtedy zielone w pierwszych stadiach owoce, ciemnieją i nabierają pełnej czerwonej barwy, której zawdzięczają swoją angielską nazwę „cherry” (wiśnia). Zbiory zazwyczaj odbywają się raz do roku. Istnieją kraje takie jak Kolumbia, gdzie ze względu na wyjątkowe warunki atmosferyczne w tym samym roku potrafią wystąpić dwa kwitnienia i dwa terminy zbiorów. Specjaliści zauważają jednak, że wtedy występują tzw. zbiory główne i drugiego sortu, a owoce zebrane w drugim terminie odbiegają jakością od wcześniejszych. Jak zbiera się kawę? W zależności od jakości produktu końcowego wyróżnia się dwa rodzaje zbierania owoców kawy: zmechanizowany i ręczny. Mechanicznie zbiera się owoce, które będą wykorzystywane do produkcji kawy niższej jakości, a przez to nierówność dojrzałości owoców albo ich wady są elementem wliczonym w produkcję. Kawy jakości specialty w zasadzie wyłącznie zbiera się ręcznie, co gwarantuje najlepszą jakość końcowego naparu i zapewnia wysoką jednolitość w smaku. Część plantacji produkujących kawę najwyższej jakości stosuje także metodę nazywaną zbieraniem selektywnym, która opiera się na ręcznym wybieraniu najbardziej dojrzałych wiśni kawowych i pozostawianiu niedojrzałych owoców na drzewku. W takim wypadku zbieracze sprawdzają to samo drzewko średnio co 8-10 dni, tak by zebrać owoce w najlepszym możliwym dla nich czasie. Wprawiony zbieracz potrafi zebrać od 40 do nawet 80 kg wiśni kawowych dziennie, co w kolejnym etapie produkcji przełoży się na kilkanaście kilogramów ziaren kawy. Od razu po zebraniu owoce zostają przewiezione do zakładu przetwórczego. Ile kawy w kawie? Proces obróbki kawy musi rozpocząć się najszybciej jak to możliwe po zebraniu owoców z drzewa. W innym przypadku owoce zaczynają się psuć, a ziarna w nich ukryte nie nadają się dalej do produkcji kawy. W zależności od regionu, rodzaju …

czym-jest-kawa-i-jak-powstaje-czesc-2-zbiory-tylko-o-kawie-80b8657.jpeg
width: 3864
height: 2576

Jakość i tylko jakość. Czym jest kawa specialty? [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-04-19T12:51:43.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: przepisy
subject: Wolny czas
description: „Z najlepszych winogron powstaje najlepsze wino” – to teza, która w kontekście producji wina stosowana jest od setek lat. Niedługo później przeniesiono ją na pole produkcji herbaty, jednak w głowach producentów kawy pojawiła się stosunkowo niedawno.
encoded: Kawa specialty: o co chodzi? Od zawsze miałem wrażenie, że autor rozpoczynający swój tekst od silnej i kontrowersyjnej tezy „idzie na łatwiznę”. Takie zdanie ma za zadanie oburzyć czytelnika, który nie może już oderwać się od tekstu, a dziennikarz lub redaktor przez kolejnych kilka stron rakiem wycofuje się ze swojego stwierdzenia. Jednak zawsze przychodzi czas, by zmienić zdanie i spróbować czegoś nowego. „Jeśli potrzebujesz mleka i cukru, by zamówiona kawa była smaczna, dostałeś złą kawę.” Uspokajam miłośników mlecznych i słodkich kaw. Nie twierdzę, że wasze gusta są gorsze, a moje lepsze. Sens tego zdania jest inny. Mam na myśli, że jeśli kawa, którą zamówiliście w kawiarni lub kupiliście w sklepie jest nie do wypicia bez dodatku innych składników, pewnie trafiliście na złą kawę. Tutaj wypada szybko wyjaśnić podstawowe różnice w jakości kawy. Dla ułatwienia cały dostępny przeciętnemu klientowi rynek kawy można podzielić na dwa segmenty: kawę niskiej jakości i kawę specialty. „Problem” polega na tym, że słabej jakości kawy to ponad 90% wszystkich dostępnych w sklepach. Pewnie znacie ich smak. Zaparzone bez dodatków smakują błotem, goryczą i czymś, co wprawni roasterzy (wypalacze kawy) nazywają „asfaltem”. Pozostałe 10% to kawy, których powinien spróbować każdy. Ich smak jest łagodniejszy, a nuty smakowe czekolady, orzechów, a nawet soczystych owoców są lepiej wyczuwalne. To właśnie kawy specialty. Powstają z najbardziej zadbanych upraw, a do ich przygotowania wykorzystuje się bardzo precyzyjne metody, które podtrzymują ich jakość. Kawa specialty: trochę historii Historycy kawy nie są zgodni, co do dokładnej daty, kiedy po raz pierwszy użyto sformułowania „specialty coffee”. Można oszacować, że miało to miejsce mniej więcej 50 lat temu. To właśnie wtedy pojawiła się całkowicie rewolucyjna teoria, by prawidła znane z produkcji wina i herbaty, spróbować przełożyć na świat kawy. Jakość miała być na pierwszym miejscu. Do tej pory kawa postrzegana była jako surowiec „pi…

jakosc-i-tylko-jakosc-czym-jest-kawa-specialty-4918e7b.jpeg
width: 3864
height: 2576

Pijesz ją codziennie, a ile o niej wiesz? 5 faktów o kawie, na które nigdy byś nie wpadł [TYLKO O KAWIE]
type: item
date: 2020-04-12T13:41:46.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Smaki świata
subject: Traveler
subject: felieton
subject: jedzenie
subject: Kuchnia
subject: Lifestyle
subject: Wolny czas
description: Jako, że kawa jest jednym z naszych ulubionych napojów, a niedziela ze swoimi leniwymi popołudniami jest niepisanym cotygodniowym świętem kawy, postanowiliśmy rozpocząć zupełnie nowych cykl tekstów. Będą ukazywały się regularnie w niedziele, a ich długość będzie w sam raz do przeczytania nad filiżanką kawy.
encoded: 1. Włosi nie są „ojcami” kawy Kulturowo utarło się, że to mieszkańcy Półwyspu Apenińskiego są światowymi ekspertami od czarnego naparu. W rzeczywistości okazuje się, że istnieje co najmniej kilka narodów, którym podziękowania za propagowanie kawowej kultury należą się w równie dużym stopniu. Na przykład Etiopczykom, którzy jako pierwsi odkryli pobudzające właściwości owoców drzewa kawowego. Albo mieszkańcom Jemenu, którzy jako pierwsi rozpoczęli kontrolowaną hodowlę roślin. Trudno nie wspomnieć też o mieszkańcach Niderlandów, którzy dzięki sprytnemu przemyceniu kilku worków kawy do Europy przełamali kilkuset letni arabski monopol na parzenie kawy. Ostatecznie nie wolno zapomnieć też o Turkach, którzy pod koniec XV wieku otworzyli pierwszą kawiarnię w Stambule. 2. Człowiek, który obserwował kozy czyli historia pierwszej filiżanki kawy Legenda, która może mieć zaskakująco dużo wspólnego z prawdą. Wedle historii jako pierwszy na pomysł spróbowania ziaren kawy wpadł etiopski farmer, obserwujący swoja stado kóz. Zorientował się, że część z nich, która podjadała czerwone owoce z drzew kawowych jest bardziej pobudzona od reszty. Farmer postanowił przedstawić swoje odkrycie lokalnemu kapłanowi, który słysząc jego opowieść od razu stwierdził. że ziarna są przeklęte i wrzucił je do ognia. Po jakimś czasie wypalone ziarna zaczęły uwalniać piękny aromat, który z kolei przyciągnął uwagę innego wierzącego. Zebrał on wypalone już owoce, zmielił i zaparzył w gorącej wodzie, tworząc pierwszą kawę w historii. 3. Istnieje ponad 20 gatunków kawy, ale doskonałe napoje parzymy tylko z dwóch Ponad 3/4 całej światowej produkcji kawy to uprawy gatunku Arabica, a pozostałą ćwiartkę stanowi Robusta. Jeśli chcielibyście spróbować innych gatunków kawy, musielibyście się bardzo postarać. W zasadzie nie hoduje się ich przemysłowo, a uprawa jest nieopłacalna. Dlaczego Arabica wyparła z rynku inne gatunki? Po pierwsze jest jedną z najłagodniejszych kaw i przez to łatwo zdobywa nowych miłośników. Dr…

pijesz-ja-codziennie-a-ile-o-niej-wiesz-5-faktow-o-kawie-na-ktore-nigdy-bys-nie-wpadl-tylko-o-kawie-3f96108.jpeg
width: 3864
height: 2576

Jak stracić przyjaciół po powrocie z podróży życia [FELIETON]
type: item
date: 2019-07-26T09:42:31.000Z
creator: Igor Zalewski
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: felieton
subject: Sport
subject: Travel
description: Uznałem, że mojej historii powinien wysłuchać każdy. I być mi wdzięczny. Niech będzie przestrogą dla wszystkich, którzy właśnie wrócili z podróży życia.
encoded: Jesienią zeszłego roku byłem w Iranie. Bardzo mi się tam podobało, ale… Po powrocie dość niefortunnie uznałem, że moja wycieczka to coś, co zapewne interesuje absolutnie wszystkich. Owszem, niektórzy nawet zagajali: „I jaki jest ten Iran?”, a ja łapczywie rzucałem się na to pytanie i każdemu opowiadałem swoje przygody. Dokładnie trzy przygody, bo cóż, więcej ich nie miałem. Ile w końcu można przeżyć w jednym z najspokojniejszych krajów na świecie w 12 dni? W każdym razie nie wiem nawet, kiedy to się stało, ale każda z przygód ewoluowała w dość rozbudowaną historię, wzmacniana małymi etiudkami aktorskimi. Myślałem nawet o dobudowaniu miniscenografii do tych opowieści, a przynajmniej o dobrze dobranym podkładzie muzycznym. Bo przerób miałem imponujący. Relacji z mojej podróży musieli wysłuchać także ci, którzy nie wykazywali żadnego zainteresowania tematem. Wychodziłem ze słusznego, jak mi się wydawało, założenia, że tak fascynującej historii powinien wysłuchać każdy. Dopiero po pewnym czasie zauważyłem, że ludzie zaczęli mnie unikać. Na mój widok na ulicy nagle odbierali komórkę, a potem krzyczeli do mnie: wybacz, stary, ale mój kot wpadł do szatkownicy, muszę natychmiast go ratować! Albo: jaka szkoda, że nie możemy teraz pogadać, ale właśnie muszę iść do Muzeum Narodowego, żeby obejrzeć autoportret Jacka Malczewskiego. I znikali. Inni natomiast nie odbierali ode mnie telefonów. Pewność, że dzieje się coś niedobrego, zdobyłem na urodzinach pewnej znajomej, podczas których jubilatka uciekła z własnej imprezy, gdy rzuciłem niewinne zagajenie: „A kiedy byłem w Isfahanie…”. W ślad za nią ruszyli inni goście i zostałem zupełnie sam. Tak, wtedy pojąłem ostatecznie, że ludzie mają trochę dość mnie i moich perskich historii. Żona mi nawet wyznała, że wspólni znajomi prosili ją o informację, kiedy przychodzę do domu, i dopiero wtedy bezpiecznie wychodzili na miasto, mając pewność, że nie spotkają mnie gdzieś przypadkiem. Zacząłem rozsyłać SMS-y i maile, że dotarło do mnie, ja…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3d4ad8f03984f6a3fe2bce5ccad3a547e3c108ef-c8e6b93.jpeg
width: 1000
height: 667

"Polacy są już wszędzie, nawet tam, gdzie alkohol jest nielegalny" [FELIETON]
type: item
date: 2018-10-01T05:56:27.000Z
creator: Igor Zalewski
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: felieton
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Sport
subject: Travel
description: - Tato, a tej zimy dokąd pojedziemy? Na Sri Lankę czy do Kambodży? – zapytał mój syn, drugoklasista. No tak, pomyślałem sobie, smarkaczowi się we łbie przewróciło. Kiedy ja byłem w jego wieku (zawsze marzyłem, żeby wykorzystać tę frazę, i wreszcie się udało), to tylko raz byłem na zimowisku w Przemyślu.
encoded: Poza tym chodziłem na sanki na pobliską górkę i na łyżwy do klubu sportowego OKS Start Otwock. Raz, na początku ferii, bawiliśmy się w kaskaderów, więc wróciłem do domu (dzieci wtedy łaziły samopas, co było przejawem barbarzyństwa lub normalności, jak kto woli) kompletnie przemoczony i resztę zimowych wakacji spędziłem w łóżku chory na zapalenie oskrzeli. To wtedy moja ciotka wpadła na pomysł, że spróbuje wyleczyć mnie koniakiem, bo rozgrzewa. Kuracja zaczęła się pomyślnie, bo po zażyciu lekarstwa podobno biegałem po domu bez przerwy przez 15 min. Niestety potem zaległem na dwa tygodnie. Ot, taka rodzinna opowiastka. Ale wróćmy do współczesności. Gdy już mi przeszła faza „kiedy ja byłem w jego wieku”, to pomyślałem sobie, że oburzam się zupełnie niesłusznie. Po pierwsze niewinne dziecię odziedziczyło uzależnienie po rodzicach i bardzo dobrze, że jest to skłonność do dalekich podróży w ciepłe kraje, a nie do koniaku. Po drugie – chłopak jest częścią większego trendu polegającego na tym, że Polacy masowo olewają wycieczki zorganizowane i samodzielnie ruszają odkrywać świat. Co zasadniczo jest bardzo zacnym zjawiskiem, które oczywiście posiada pewne minusy, jak na przykład wysyp blogów podróżniczych, do których czytania zmuszają cię ich autorzy. Ale przecież nie ma róży bez kolców. Kiedy jakieś 10 lat temu zaczęliśmy jeździć do Azji Południowo-Wschodniej, Polaków nie było tam zbyt wielu. W każdym razie rzadko ich spotykaliśmy. A potem zaczęło się zagęszczać. Najpierw natykaliśmy się na inne pary lub grupki młodych ludzi urządzających sobie namiastkę „gap year”. Potem zaczęliśmy spotykać rodziców z dziećmi, co akurat nam pasowało, bo też się dorobiliśmy własnego, a ono czasem chciało pogadać z rówieśnikiem, czy może raczej bardziej szczerze – nam się już nie chciało z nim gadać. Aż wreszcie pojawiły się siwowłose małżeństwa, co też nas bardzo ucieszyło, bo… no cóż, też już niedługo tacy będziemy. Nie wiem, jakie są krajowe statystyki, ale wydaje mi się, że podróżujemy n…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d99f6adae284e46d19ab848d2a51003020a84854-414ccc8.jpeg
width: 1000
height: 667

"Tutaj gacie suszą się obok zabytków, a piłkarz czczony jest na ołtarzach" [FELIETON]
type: item
date: 2018-08-08T06:53:32.000Z
creator: Igor Zalewski
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: felieton
subject: neapol
subject: Travel
subject: włochy
description: Igor Zalewski o tym, jak zobaczyć Neapol i przeżyć.
encoded: O istnieniu Neapolu dowiedziałem się, mając kilka lat. W latach 70. ubiegłego wieku moje ciotki i wujowie podróżowali po południowej Europie, korzystając z fiata 125p, przyczepy turystycznej oraz 120 dol. na łebka, które – dzięki łaskawości Edwarda Gierka – każdy obywatel PRL mógł nabyć w banku po oficjalnej stawce. Po powrocie ciotki i wujowie wiele opowiadali o Rzymie, Florencji czy Atenach. Natomiast Neapol nie wzbudził ich entuzjazmu. – Mówi się „zobaczyć Neapol i umrzeć”. Ale ja mogłam go sobie darować. Brudne, zapyziałe miasto – skwitowała moja ciotka. Nic dziwnego, że od tej pory Neapol zaczął mnie intrygować. Dość długo jednak nie mogłem się tam wybrać. Kiedy wreszcie nabyłem bilety lotnicze i ogłosiłem o tym światu, dostałem garść ostrzeżeń od znajomych. – Podobno brudno i śmierdzi – skrzywił się jeden. – Kradną – lakonicznie zauważył drugi. – Śmieci piętrzą się na ulicach – doniósł trzeci. – Mafia i bardzo tam niebezpiecznie – dorzucił czwarty. Żaden oczywiście w Neapolu nie był. Choć w największym mieście południowych Włoch mieszkał i tworzył Gustaw Herling-Grudziński, mamy do Neapolu dość lekceważący stosunek. A był moment, kiedy była to jedna z największych metropolii na świecie, co w dalekiej przeszłości zdarzało się ośrodkom europejskim rzadko. Wyjąwszy epizod starożytnego Rzymu i Konstantynopola, największe miasta zawsze funkcjonowały w ludnej Azji, przede wszystkim w Chinach, ale także muzułmańskich państwach Bliskiego Wschodu i Afryki. Na przełomie XVI i XVII w. tą hierarchią zachwiał Neapol, rządzony przez ultrakatolickich Hiszpanów. To z tych czasów pochodzi większość imponujących zabytków miasta. Neapol powitał nas wieczorną ulewą tropikalnych rozmiarów. Mimo to przed gmachem jakiegoś okazałego budynku dzieciaki z zapałem grały w piłkę nożną. Następnego dnia poszliśmy sprawdzić, co to za miejsce. Okazało się, że to katedra. I w tym momencie Neapol mnie podbił. Gdzie indziej na świecie małolaty mogłyby rozgrywać mecz u wrót reprezentacyjnej świąt…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/da56bc1ffaf80b9fd6112eb5e3837c6c069a9d3f-2a28ce8.jpeg
width: 1000
height: 667

Jedziemy DO Czech, ale już NA Słowację, na Białoruś, na Węgry... "Zupełnie jakbyśmy walili na Pomorze czy na Śląsk" [FELIETON]
type: item
date: 2018-06-29T09:26:01.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: felieton
subject: język
subject: Kultura
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Igor Zalewski w swoim bardzo lingwistycznym felietonie pisze o tym, jak przeszłość odbija się czkawką językową.
encoded: Język polski lubi płatać figle. Jeżeli jedziemy za granicę, to zazwyczaj DO jakiegoś kraju. Do Niemiec, do Hiszpanii, do Wenezueli czy nawet do Australii. Ale jest kilka takich miejsce, NA które się wybieramy. I nie chodzi tu o wyspy, ale całkiem lądowe miejsca, z których niektóre są w ogóle pozbawione dostępu do morza. Dziwne, nie? Jedziemy do Czech, ale już na Słowację. Do Szwecji, ale na Litwę. Do Estonii, ale na Łotwę. No a poza tym na Ukrainę, na Białoruś, na Węgry. I… to już koniec tych NA. Wszędzie indziej podróżujemy DO. Nie jestem tak wielkim językoznawcą jak Józef Stalin, ale z tego, co wiem, to lingwistyczna pozostałość po mocarstwowym okresie w historii naszego kraju. Państwa, które miały kiedyś szczęście albo pecha znaleźć się w granicach Rzeczpospolitej Obojga Narodów, nasza tęskniąca za choćby malutkim imperium polszczyzna wciąż traktuje jako części naszego kraju. I dlatego na Węgry czy na Litwę walimy zupełnie tak samo jak na Pomorze czy na Śląsk. To taka nasza „bliska zagranica”, którą – jak się okazuje – mają nie tylko Rosjanie. Ale to jednak fajniej, jak mocarstwowa przeszłość odbija się czkawką językową, a nie uzbrojonymi po zęby oddziałami samoobrony. Z tych wszystkich NA najdziwniejsze jest węgierskie. Wciąż jeździmy na Węgry, chociaż żeby doszukać się wspólnego państwa z bratankami, trzeba się cofnąć aż do XV w. Wtedy to Jagiellonowie prowadzili dynastyczną ofensywę, prawie tak skuteczną jak Habsburgowie. W jej efekcie na królewskim tronie Węgier zasiadł Władysław zwany później Warneńczykiem. Później, czyli od momentu, kiedy biedaczysko poległ w bitwie z Turkami pod Warną. Mariaż polsko-węgierski trwał zatem ledwie chwilkę i zakończył się mało przyjemnie. Ale naszemu językowi to wystarczyło, żeby wrzucić Węgrów do niezbyt pojemnego woreczka z napisem NA. Tak swoją drogą – uwielbiam Węgry. Mimo że na pierwszy rzut oka wyglądają niepozornie, to chyba najdziwniejszy kraj w Europie. Ma stolicę nieproporcjonalnie wielką do reszty kraju. Węgry są ma…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a4e2af6ef736b1130a60da8057c05b325bf1b07f-8344ae1.jpeg
width: 1000
height: 566

(To nie jest artykuł o tym…) Jak w podróży najeść się za darmo?
type: item
date: 2018-06-07T09:29:14.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: felieton
subject: Kultura
subject: Sport
subject: tanie podróżowanie
subject: Travel
description: „5 sposobów na darmowy nocleg". Znacie takie wpisy? Mnóstwo jest dobrych rad, jak by tu i co by tu zrobić, żeby w podróży nie wydać ani grosza. A od kiedy cokolwiek należy nam się za darmo?
encoded: A zatem jakie są sposoby na to, żeby najeść się za darmo w podróży? Nie znam, nie chcę znać takich sposobów i ty też nie powinieneś. Dlaczego? A od kiedy cokolwiek miałoby być za darmo? Z przerażeniem obserwuję trend rodzący się wśród podróżników, który polega nie tyle na niskobudżetowym podróżowaniu (to zupełnie co innego i tego już nikt nie powinien oceniać), ale na kombinowaniu, jak tu najeść się za darmo, przejechać się za darmo pociągiem czy przespać di na kempingu bez płacenia tak, żeby nikt nie zauważył. Ile to wpisów krąży po Internecie z historyjkami typu „umieraliśmy z głodu, bo wszystko poszło na piwo i już nie mieliśmy siły iść, więc w końcu jacyś starsi państwo się nad nami zlitowali i dali nam trochę swojego jedzenia…”. Rozumiem, że w życiu bywają skrajne sytuacje, gdy zostanie się okradzionym i człowiek zostaje bez grosza przy duszy i wtedy jednorazowa pomoc kogoś życzliwego jest na wagę złota. Co innego również, jeśli ktoś z własnej woli zechce nas podwieźć, ugościć czy poczęstować. Potraktujmy to wtedy jako przyjacielski gest, a nie jako regułę. Jeśli jedzie się z przekonaniem, że tak ma być cały czas i oczekuje się od wszystkich wsparcia tylko dlatego, że chcemy sobie popodróżować, to coś już zaczyna być nie tak. Skoro wiemy z góry, że nie stać nas na tą podróż, a na pewno nie stać na to, żeby mieć co zjeść, jest to chyba wystarczający znak, że na podróżowanie nie jesteśmy gotowi i potrzebujemy odrobinę więcej, niż samej chęci podbijania świata. Ostatnio obserwowanym hitem podróżniczego kombinatorstwa jest wbijanie się (dosłownie, bo chyba inaczej tego nazwać nie można) do pięciogwiazdkowych hoteli z basenem na dachu. Oczywiście taki basen jest tylko dla gości hotelowych i w większości przypadków potrzebna jest do niego karta hotelowa. I tu zaczyna się festiwal pomysłów jak to obejść. Czytałam różne: od udawania, że jest się hotelowym gościem, po podłączanie się pod jakąś akurat wchodzącą na basen grupę. I chyba najbardziej żenujący: proszenie hote…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/70e8c658f0ab83a8bb68acc0b1eefb7de27bbcd7-b330b78.jpeg
width: 4222
height: 3377

Nie mów "Chcę pogłaskać lwa" przy Igorze Zalewskim. Nigdy nie mów [FELIETON]
type: item
date: 2018-05-21T06:55:00.000Z
creator: Igor Zalewski
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: felieton
description: Udokumentowany jest przypadek kobiety, która posmarowała palce dziecka miodem, żeby niedźwiedź mógł go zlizać do kamery. Niestety miś źle zrozumiał wskazówki...
encoded: Może głupio to zabrzmi, ale brałem kiedyś udział w safari. Jeździliśmy po sawannach wielkim land roverem (tak naprawdę to była toyota, ale to znacznie gorzej brzmi) i oglądaliśmy te wszystkie nieprawdopodobne stworzenia. Przez pierwsze dwa dni czuliśmy się jak Noe na arce, ale trzeciego dnia cuda nam spowszedniały. Zblazowani olewaliśmy antylopy gnu i zebry, bez entuzjazmu łypaliśmy na lwy, po aparat sięgając, jedynie gdy kopulowały. Domagaliśmy się lampartów, gepardów i nosorożców, czyli towaru spod lady, niełatwo dostępnego. "Chcę pogłaskać lwa" W naszej grupce był koleś, który od początku wyprawy głosił, że chce pogłaskać lwa. Na początku było to zabawne, potem mniej zabawne, a w końcu zupełnie niezabawne. Rano mówiliśmy do siebie „dzień dobry”, a on odpowiadał: „Chcę pogłaskać lwa”. Trochę przypominał Katona kończącego każde przemówienie tą samą niezmienną frazą o Kartaginie, która powinna być zburzona. Ale Katon nie przemawiał 14 razy dziennie, a poza tym… jakby to powiedzieć… był Katonem. No więc traktowaliśmy tekst o głaskaniu lwów jako nieco zgrany żarcik, ale pewnego razu nasz kierowca znalazł lukę w tyralierze samochodów terenowych otaczających jakiegoś grubego zwierza (jak jest ciekawy okaz, natychmiast gromadzi się wokół niego tłum terenówek, zupełnie jak tłum ludzi przy Monie Lizie w Luwrze). Tym razem była to gromada lwów, którym przewodził samiec o wyjątkowo bujnej grzywie. Zatrzymaliśmy się ledwie parę kroków od niego, a on nawet na nas nie spojrzał. To bardzo sympatyczna cecha tych zwierząt – mają kompletnie w d... ludzi, trochę tak jak kiedyś monarchowie służbę. Dlatego określenie „król zwierząt” bardzo do tych kocurów pasuje. I wtedy nasz znajomy powiedział: „A ja chcę pogłaskać lwa”. Przewróciliśmy znudzeni oczami, jak moja 18-letnia córka, gdy mówię, że ją kocham. Ale on otworzył drzwi i zabrał się do wysiadania, rzucając do nas: „Róbcie zdjęcia”. Zbaranieliśmy. Przytomność umysłu zachował jedynie nasz przewodnik, który ryknął: „Gdzie leziesz, k…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/099e1ceb66404d3be274280ac15aa98aad1e89b0-fa9d26b.jpeg
width: 3280
height: 2278

Jak niebiosa nie chciały, bym miał z nimi kontakt, a KFC owszem [FELIETON]
type: item
date: 2018-03-29T09:15:00.000Z
creator: Igor Zalewski
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: felieton
description: Igor Zalewski o swoich podróżach (prawie) duchowych.
encoded: No cóż, nie jestem typem szczególnie uduchowionym. Adam Mickiewicz raczej by za mną nie przepadał, bo mędrca szkiełko i oko silniej mówi do mnie niż czucie i wiara. Nie dla mnie medytacje na górze Athos, wśród prawosławnych mnichów (wypady na tę świętą górę były swego czasu modne pośród przedstawicieli polskiej elity finansowej i politycznej). Nie dla mnie sesje z jakimś guru, bo nie jestem w stanie utrzymać powagi i chichoczę jak na łacinie w liceum, gdy absolutnie trzeba było zachować powagę, bo łacinnica była postrachem całej szkoły. Nie dla mnie charyzmatyczni kaznodzieje i mędrcy, odkrywający sens życia. No, może sesje z amazońskimi szamanami i ich roślinnymi wywarami dawałyby mi pewną przyjemność. Ale umówmy się – to żadna duchowość. To czysta chemia i fizjologia. Te słowa brzmią może dość wyniośle, ale wcale takie nie są. Tak po prawdzie zazdroszczę ludziom, którzy przeżywają epifanie i metafizyczne orgazmy. Owszem, często bywają groteskowi, często udają, zazwyczaj wkurzają egzaltacją i bredzą jak potłuczeni. Łatwo ich wyśmiać i kiedyś robiłem to dość okrutnie, nawet chyba na tych łamach. Ale minęło parę lat i mam dla nich znacznie więcej zrozumienia. Cóż jednak poradzę, że na mnie nic nie działa. Jakiś czas temu pewien znajomy powiedział mi: „Byłem w Kandy. W Świątyni Zęba. I dopiero tam, kiedy zobaczyłem tych ludzi, poczułem powiew prawdziwej duchowości”. No to pojechałem do Kandy na Sri Lance, do najważniejszego sanktuarium buddyzmu, gdzie przechowuje się (podobno) jedyny doczesny szczątek Buddy. Czyli jego ząb, cudownie ocalony z pogrzebowego stosu. Co więcej, oderwałem rodzinę od oceanicznych uciech i pociągnąłem za sobą. W góry, w środek wyspy, ku metafizyce. Niebiosa jednak najwyraźniej nie chciały, bym miał z nimi jakiś kontakt, bo wylały na nas nieprawdopodobną o tej porze roku ilość deszczu. Lało i było zimno przez całe 3 dni naszej peregrynacji, więc dygotaliśmy nie z powodu wewnętrznych doznań, lecz temperatury. Żona i syn patrzyli na mnie złowrog…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/87b333ad06770497650f1b7b339d982f42153396-6991283.jpeg
width: 969
height: 768

"Kolej zawiera w sobie anachroniczny seksapil". Prawdziwa podróż zaczyna się w pociągu [FELIETON]
type: item
date: 2018-02-21T09:03:23.000Z
creator: Igor Zalewski
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: felieton
subject: kolej
subject: pociągi
description: Niegdyś nie trzeba było jeździć do Indii, by doświadczyć tłoku w wagonie kolejowym.
encoded: Kiedyś jechałem z pewnym znanym dziennikarzem autobusem linii 116 w Warszawie. To był ikarus. Nagle słynny ów dziennikarz stracił zainteresowanie rozmową ze mną (zapamiętałem mu to oczywiście). Rozglądał się, odwracał, wyciągał głowę. W sposób widoczny narastało w nim podniecenie. W końcu nie wytrzymał i wypalił: „Wiesz co, za nami jedzie ikarus z automatyczną skrzynią biegów. Nie jechałem jeszcze takim. Moglibyśmy się przesiąść?”. Potulnie się zgodziłem, bo z wariatami różnie bywa. W ikarusie z automatyczną skrzynią biegów mój towarzysz wyraźnie się rozluźnił, a na twarzy pojawił mu się uśmiech świadczący o błogiej szczęśliwości. W tej sytuacji mogliśmy wrócić do przerwanej rozmowy. Tenże osobnik zbierał rozkłady jazy pociągów z całej Europy, a może i świata. Piętrzyły się u niego na stołach, ale co gorsza, znał je na pamięć. Czasami zarządzał egzamin. Domagał się, by wymienić na przykład dwa włoskie miasta, a on podejmował się zaplanować (z głowy) marszrutę kolejową pozwalającą przedostać się z jednego do drugiego. I robił to, rzecz jasna, niczym szachowy geniusz grający bez patrzenia na 50 szachownicach jednocześnie. W ogóle włoskie pociągi dlaczegoś bardzo go frapowały. Jak już pisałem, nie był do końca normalny. Acz, muszę przyznać, o ile zgłębianie typów autobusów i podrodzajów tramwajów nieszczególnie mnie fas­cynuje, o tyle pociągi, zgodnie ze swą nazwą, mają w sobie coś pociągającego. Nie żebym zapamiętywał modele lokomotyw z początków XX w., producentów wagonów w Stanach Zjednoczonych czy fabryczne oznaczenia elektrowozów z linii otwockiej. Niech Bóg broni. Wolę zapełniać swój umysł równie nieistotnymi informacjami z innych dziedzin (po prawdzie, to jestem na tym etapie zużycia zwojów mózgowych, w którym z trudem pamiętam imię swojego syna. A mam jednego). Ale kolej faktycznie zawiera w sobie ten anachroniczny seksapil w stylu koronek czy gorsetów. Nawet kiedy przyobleka się w nowoczesne czy wręcz futurystyczne kształty TGV oraz jednostek z Chin i Japonii.…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/dface51f8dde96559997dcc04b28e22aab1fb345-86cf9be.jpeg
width: 3000
height: 2000