National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-10-03T09:20:08.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Przez nasze kosmiczne podwórko – Drogę Mleczną – rozchodzi się gigantyczna fala. Tylko co ją powoduje?
items: Śpiewające sygnały z bliskiego kosmosu. Astronomowie badają tajemnicze fale
items: Detektor fal grawitacyjnych zarejestrował coś dziwnego. To fuzja gwiazdy neutronowej i tajemniczego obiektu
items: Najbliższa Ziemi gwiazda neutronowa z silnym polem magnetycznym zaczęła się dziwnie zachowywać
items: Kwadratowe fale to piękne, ale niebezpieczne zjawisko. Żeby je podziwiać, trzeba udać się do Francji
items: Globalne ocieplenie „kołysze” naszą planetą. Łączy się to ze wzrostem liczby morskich sztormów
items: Czy LIGO można wykorzystać do wykrycia wielkiego statku obcej cywilizacji? Grupa fizyków twierdzi, że tak
items: Asteroida, która unicestwiła dinozaury spowodowała gigantyczną falę tsunami, która przemierzyła pół globu
items: Banalne zdjęcia fal? Nic podobnego! Ten fotograf dostrzega w australijskich falach to, czego nie widzi nikt inny
items: Aloha, Hawaii!
items: Hawaje - informacje praktyczne

Przez nasze kosmiczne podwórko – Drogę Mleczną – rozchodzi się gigantyczna fala. Tylko co ją powoduje?
type: item
date: 2025-10-03T09:19:40.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: droga mleczna
subject: fale
subject: obserwatorium
description: Chociaż faza obserwacji naukowych europejskiej misji Gaia już się zakończyła, to analizy zebranych danych nie dotarły jeszcze nawet do półmetka. Naukowcy związani z projektem właśnie poinformowali, że rozwiązali zagadkę wygiętego, kołyszącego się dysku Drogi Mlecznej.
encoded: Nic w kosmosie nie pozostaje w bezruchu. Tak naprawdę żyjemy w gigantycznym mechanizmie, w którym wszystko się kręci. Planety wokół własnej osi i wokół gwiazd, te wraz ze swoimi układami wokół centrów galaktyk. Jakby tego było mało, galaktyki łączą się w gromady i rotują wokół centrum grawitacyjnego tychże. Kosmos to niekończąca się przestrzeń obrotów i piruetów. Również nasza galaktyka, Droga Mleczna, nigdy nie jest w bezruchu: obraca się i kołysze. W dodatku, jak wykazują dane z obserwatorium kosmicznego Gaia – przez nasze kosmiczne podwórko przetacza się gigantyczna, rozchodząca się z centrum galaktyki fala. Tylko czym ona konkretnie jest i jakie są jej skutki? Droga Mleczka niczym dziecięcy bączek Już od lat 50. ubiegłego wieku wiadomo, że dysk Drogi Mlecznej jest wygięty. W 2020 roku obserwacje Gai pokazały ponadto, że dysk ten chybocze się w podobny sposób jak wirujący bączek. Ale pozostało pytanie: co wywołuje te odkształcenia? Zdaniem naukowców misji Gaia odpowiedzią jest wielka fala. To ona wprawia w ruch gwiazdy w naszej galaktyce na odległościach dziesiątek tysięcy lat świetlnych od Słońca. Niczym kamień wrzucony do stawu, który powoduje rozchodzenie się fal, ta galaktyczna fala gwiazd obejmuje znaczną część zewnętrznego dysku Drogi Mlecznej. – Tym, co czyni to odkrycie jeszcze bardziej fascynującym, jest nasza zdolność, dzięki Gai, do mierzenia ruchów gwiazd w obrębie dysku galaktycznego – mówi Eloisa Poggio, astronomka z Istituto Nazionale di Astrofisica (INAF) we Włoszech, która kierowała zespołem odkrywców fali. Obserwacje w trzech wymiarach Tylko jak to możliwe, że niewielkie, usadowione w punkcie L2 układu Ziemia – Słońce obserwatorium może mapować ruchy gwiazd w obrębie całego, mierzącego ponad 100 tysięcy lat świetlnych średnicy dysku galaktycznego Drogi Mlecznej? Wszystko dzięki wyjątkowo precyzyjnej możliwości prowadzenia obserwacji we wszystkich trzech kierunkach przestrzennych (3D) oraz w trzech prędkościach (do nas, od nas i w poprzek nieba).…

Gaiadiscoversourgalaxysgreatwaveside-by-side-ee80d26.png
width: 3840
height: 2160

Śpiewające sygnały z bliskiego kosmosu. Astronomowie badają tajemnicze fale
type: item
date: 2025-01-27T13:24:07.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: astronomia
subject: fale
subject: obserwacje
subject: układ słoneczny
description: Międzynarodowy zespół astronomów wykrył tajemnicze sygnały w nieoczekiwanym regionie przestrzeni kosmicznej. Po przekonwertowaniu na format audio sygnały przypominają śpiew ptaków.
encoded: Spis treści: Wybuchy promieniowania elektromagnetycznego Fale chóralne Dziury elektronowe Kilka tysięcy kilometrów nad powierzchnią Ziemi naszą planetę otaczają dwa masywne pasy promieniowania. W ich obrębie cząstki, uwięzione w ziemskim polu magnetycznym, poruszają się z prędkościami niemal dorównującymi prędkości światła. Wśród tych cząstek znajdują się tzw. „zabójcze elektrony”, które osiągają zawrotne prędkości dzięki przyspieszeniu spowodowanemu przez niezwykłe zaburzenia ziemskiego pola magnetycznego, zwane falami chóralnymi. Ich nazwa pochodzi od dźwięku przypominającego ptasi śpiew. Przez długi czas zakładano, że te fale występują jedynie w pobliżu Ziemi i innych planet, co sugerowało, że unikanie ich może zwiększyć bezpieczeństwo podróży kosmicznych. Jednak najnowsze badania pokazują, że fale chóralne są znacznie bardziej rozpowszechnione w głębokim kosmosie, niż dotychczas przypuszczano. Wybuchy promieniowania elektromagnetycznego Niedawno misja NASA Magnetospheric Multiscale (MMS) zarejestrowała trwające ułamki sekund wybuchy promieniowania elektromagnetycznego emitowanego wysoko nad powierzchnią Ziemi. Misja ta obejmuje cztery poruszające się w formacji satelity, których celem jest prowadzenie badań ziemskiego pola magnetycznego. Do tej pory tego typu zjawiska wykrywano nie dalej niż 51 tysięcy kilometrów od Ziemi. Jest to miejsce, w którym ziemskie pole magnetyczne najbardziej przypomina magnes z wyraźnymi, przeciwnymi biegunami. Fizycy uważali, że cecha ta ma kluczowe znaczenie dla tworzenia niezbędnych niestabilności w plazmie przepływającej przez Układ Słoneczny. Ale najnowsze dane wskazały, że tego typu wybuchy mają miejsce nawet 165 tysięcy kilometrów od Ziemi. Czyli w mniej niż połowie odległości Ziemia-Księżyc. Na tej wysokości ziemskie pole magnetyczne jest znacznie bardziej zniekształcone. Wybuchy mogą więc zachodzić na skraju ziemskiej magnetosfery, znacznie dalej od obszaru, w którym wielu naukowców przypuszczało, że mogą się tworzyć. Fale ch…

fale-choralne-8bbc529.jpg
width: 1024
height: 415

Detektor fal grawitacyjnych zarejestrował coś dziwnego. To fuzja gwiazdy neutronowej i tajemniczego obiektu
type: item
date: 2024-04-15T11:12:09.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: fale
subject: kosmos
subject: odkrycia
subject: Wolny czas
description: W zeszłym roku do Ziemi dotarł ślad nietypowego kosmicznego zderzenia. Detektor fal grawitacyjnych zarejestrował echo kolizji dwóch obiektów, do której doszło w odległej części kosmosu. Jeden z nich to gwiazda neutronowa. Drugi jest niewiadomą.
encoded: W tym artykule: O wszystkim decyduje masa Dziwna luka między masami Sygnał z bardzo odległego kosmosu Kolejna sesja obserwacyjna Niezwykły sygnał grawitacyjny dotarł do Ziemi w maju 2023 r. Wówczas znajdujący się w Luizjanie detektor LIGO zarejestrował przechodząca przez planetę falę grawitacyjną. Jej źródłem była kolizja dwóch niedużych i zwartych obiektów. Jeden z nich nie budzi wątpliwości. To gwiazda neutronowa. Jednak drugi stanowi dla astronomów zagadkę. Jego masa wynosi między 2,5 a 4,5 masy Słońca. Jest to dokładnie ten przedział mas, w którym zgodnie z obowiązującymi teoriami nic nie powinno się znajdować. O wszystkim decyduje masa Gwiazdy neutronowe i czarne dziury mogą mieć wspólne pochodzenie. Jedne i drugie stanowią często pozostałość masywnych gwiazd, w których ustały reakcje termojądrowe. Gwiazdy takie odrzucają swoje zewnętrzne warstwy. Natomiast ich jądro się zapada. W zależności od masy gwiazdy – wielkości, które decyduje o niemal wszystkim w kosmosie – w rezultacie kolapsu grawitacyjnego powstaje albo gwiazda neutronowa, albo czarna dziura. Jedne i drugie obiekty obserwowane są od wielu lat. Od wielu lat również naukowcy wyznaczają ich masy. Od 2015 r. pomagają w tym detektory fal grawitacyjnych. Wcześniej masy czarnych dziur o masie gwiazdowej (to jeden z rodzajów tych najpotężniejszych źródeł grawitacji w kosmosie) wyznaczono, mierząc promieniowanie rentgenowskie. Natomiast masy gwiazd neutronowych można było wyznaczyć, mierząc promieniowanie radiowe. Dziwna luka między masami Czym takich obserwacji przybywało, tym wyraźniej rysowała się pewna prawidłowość. Najcięższe gwiazdy neutronowe, jakie istniały miały masę 2,2–2,5 masy Słońca. Natomiast najlżejsze czarne dziury – 5 mas Słońca. Między tymi wielkościami istniała luka. Czyli – nie było dowodów istnienia ani czarnych dziur, ani gwiazd neutronowych, których masa mieściłaby się mieściłaby się między 2,4 a 5 mas Słońca. Wyglądało na to, że istnieje wyraźna granica oddzielająca od siebie te obiek…

detektor-fal-grawitacyjnych-zarejestrowal-ultrarzadkie-zdarzenie-to-fuzja-gwiazdy-neutronowej-i-tajemniczego-obiektu1-9b0beeb.jpg
width: 1600
height: 900

Najbliższa Ziemi gwiazda neutronowa z silnym polem magnetycznym zaczęła się dziwnie zachowywać
type: item
date: 2024-04-09T12:30:26.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: astronomia
subject: fale
subject: gwiazda neutronowa
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: Wolny czas
description: Naukowcy zarejestrowali nietypowe sygnały radiowe docierające z uśpionej gwiazdy. To magnetar, który przez ponad dekadę był nieaktywny. Jednak w ostatnich latach ta gwiazda neutronowa znów zaczęła emitować fale radiowe.
encoded: W tym artykule: Co to są gwiazdy neutronowe? Magnetary, nietypowe gwiazdy neutronowe Co wiemy o magnetarach Mała nierówność na powierzchni gwiazdy Magnetary to słabo zbadany rodzaj gwiazd neutronowych. Najbliższy Ziemi magnetar – oznaczony jako XTE J1810-197 – znajduje się 8 tys. lat świetlnych od nas. O jego istnieniu dowiedzieliśmy się w 2003 r. Wówczas po raz pierwszy zarejestrowano impulsy radiowe, których jest źródłem. Następnie ta tajemnicza gwiazda neutronowa wyciszyła się. Ziemskie instrumenty naukowe nie rejestrowały żadnego docierającego z niej promieniowania. Zmieniło się to w ostatnich latach, kiedy magnetar ponownie zaczął emitować fale radiowe. Naukowcy opisali ich charakterystykę w czasopiśmie „Nature Astronomy”. Co to są gwiazdy neutronowe? Magnetary to szczególny typ jednego z najbardziej niezwykłych obiektów we Wszechświecie: gwiazd neutronowych. Gwiazdy neutronowe powstają w wyniku supernowej. To wybuch umierającej gwiazdy o masie mieszczącej się w przedziale od ośmiu do około 30 mas Słońca. W czasie eksplozji jądro takiej gwiazd zapada się grawitacyjnie. Oznacza to, że tworząca je materia zostaje ściśnięta do niezwykle małych – jak na gwiazdę – rozmiarów. Promień gwiazdy neutronowej wynosi tylko kilkanaście km. Dla porównania – promień Słońca to 696 tys. km. Promień Ziemi zaś, mierzony na równiku: 6378 km. Specyfika gwiazdy neutronowej kryje się w jej gęstości. Jest ona ultragęsta: nieduży obiekt ma masę zbliżoną do masy Słońca. Gdyby pudełko od zapałek wypełnić materią gwiazdy neutronowej, ważyłoby milion ton. Magnetary, nietypowe gwiazdy neutronowe Ten nietypowy i ciągle słabo zbadany rodzaj gwiazd jest źródłem wielu interesujących dla astronomów zjawisk. Gwiazdy neutronowe mogą wirować, z niezwykłą regularnością wysyłając w kosmos wiązki fal radiowych. Taki typ gwiazd neutronowych to pulsary. Mogą również mieć niezwykle silne pola magnetyczne – miliardy razy silniejsze niż najpotężniejsze ziemskie magnesy. Wówczas przypisuje się je do innego p…

najblizsza-ziemi-gwiazda-neutronowa-z-silnym-polem-magnetycznym-zaczela-sie-dziwnie-zachowywac-1431b69.jpg
width: 4961
height: 3508

Kwadratowe fale to piękne, ale niebezpieczne zjawisko. Żeby je podziwiać, trzeba udać się do Francji
type: item
date: 2024-04-07T06:26:04.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: fale
subject: fizyka
subject: morze
subject: przyroda
subject: Travel
subject: woda
description: Fale płynące w kierunku linii brzegowej nie dziwią nikogo, kto choć raz miał okazję wypoczywać w dowolnym nadmorskim kurorcie. W niektórych miejscach zdarza się jednak, że na powierzchni falującej wody tworzą się wzory przypominające szachownicę. To tak zwane kwadratowe fale – zjawisko tak samo piękne, co niebezpieczne. Jak powstają? Gdzie można je zaobserwować i dlaczego stanowią zagrożenie dla pływaków i żeglugi? Poniżej odpowiadamy na każde z tych pytań.
encoded: W tym artykule: Jak powstają fale na morzu? Jak powstają fale kwadratowe? Co oznaczają kwadratowe fale? Gdzie można zaobserwować kwadratowe fale? Uchwycone obiektywem aparatu kwadratowe fale prezentują się fenomenalnie. Należy jednak pamiętać, że ten niesamowity spektakl matki natury jest nie tylko niezwykle widowiskowy, ale i niebezpieczny. Woda jest nieprzewidywalnym żywiołem, a gdy na jej powierzchni tworzy się charakterystyczna szachownica, trzeba zachować jeszcze większą niż zazwyczaj ostrożność. Z kwadratowymi falami może nie poradzić sobie nawet doświadczony pływak. Jak powstają fale na morzu? Zanim wyjaśnimy, jak powstają kwadratowe fale, najpierw musimy opisać warunki, w których dochodzi do wystąpienia „konwencjonalnych” fal. Zaburzenia powierzchni wody mogą powstawać na skutek działania różnych czynników. Najczęściej są jednak wywoływane przez wiatr. Fale powierzchniowe powstają na styku powierzchni wody i powietrza. Gdy powietrze porusza się względem wody, w obszarze powierzchni swobodnej cieczy dochodzi do wystąpienia zjawiska fizycznego nazywanego niestabilnością Kelvina-Helmholtza. W wyniku występowania turbulencyjnych zaburzeń, następują cykliczne zmiany ciśnienia nad wodą. W rezultacie woda lokalnie podnosi się. W tym miejscu zwiększeniu ulega prędkość ruchu powietrza, co doprowadza do dalszego spadku ciśnienia. Nierówność powiększa się, a nadana jej prędkość zaczyna kształtować grzbiet fali. Z kolei w dolinie zachodzą zjawiska odwrotne – pęd powietrza zwalnia, a ciśnienie wzrasta. Różnica ciśnień w obszarach grzbietu i doliny wywołuje ruch wirowy cząsteczek wody, który podnosi poziom fal. Oznacza to, że im szybciej wieje wiatr, tym większe jest falowanie wody. Jak powstają fale kwadratowe? O ile widok fal na morzu nikogo nie dziwi, to należy zaznaczyć, że fale kwadratowe, nazywane też krzyżowymi, są jednym z najrzadszych zjawisk naturalnych. Pod tym pojęciem kryją się regularne kwadratowe formacje na powierzchni wody, wołane zjawiskiem falowania. Kw…

kwadratowe-fale-to-piekne-ale-niebezpieczne-zjawisko-zeby-je-podziwiac-wystarczy-udac-sie-do-francji-fot-shutterstock-8d497ad.jpg
width: 1000
height: 664

Globalne ocieplenie „kołysze” naszą planetą. Łączy się to ze wzrostem liczby morskich sztormów
type: item
date: 2023-11-09T14:00:49.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: Edukacja
subject: fale
subject: globalne ocieplenie
subject: morze
subject: Onet
subject: Społeczeństwo
description: Oplatające całą Ziemię sieci sejsmograficzne znane są przede wszystkim z monitorowania i badania trzęsień ziemi. Nieustannie rejestrują naturalne i wywołane przez człowieka zjawiska sejsmiczne, w tym erupcje wulkanów, eksplozje jądrowe itp. Jednak najbardziej rozpowszechnionym na całym świecie sejsmicznym sygnałem tła jest nieustanny huk wytwarzany przez sztormowe fale oceaniczne.
encoded: W tym artykule: Coraz wyższe fale oceaniczne Fale oceaniczne i sejsmiczne Wzrost na przestrzeni dekad Rekordowe sztormy Zapobiec katastrofie Gdy fale oceaniczne wznoszą się i opadają, wywierają nacisk zarówno na dno morskie, jak i struktury poniżej. Tym samym generują fale sejsmiczne. Są tak potężne i rozległe, że sejsmografy odbierają je jako jednostajne dudnienie. W ostatnich dziesięcioleciach sygnał ten staje się coraz bardziej intensywny. Naukowcy łączą to z coraz bardziej burzliwymi morzami, a co za tym idzie z wyższymi falami oceanicznymi. Coraz wyższe fale oceaniczne W opublikowanym na łamach czasopisma „Nature Communications” badaniu profesor geofizyki Uniwersytetu Stanowego w Kolorado Richard Aster oraz jego grupa badawcza, prześledzili ten wzrost na przestrzeni ostatnich czterech dekad. Analizowane przez naukowców globalne dane, wraz z innymi oceanicznymi, satelitarnymi i regionalnymi badaniami sejsmicznymi, pokazują trwający od dziesięcioleci wzrost energii fal, który zbiega się z rosnącymi sztormami przypisywanymi również rosnącym globalnym temperaturom. Tylko co wspólnego mogą mieć globalne sieci sejsmograficzne oraz ocieplenie klimatu? Sejsmografy kojarzymy głównie z urządzeniami rejestrującymi wstrząsy w skorupie planety oraz pozwalającymi dzięki temu tworzyć obrazy wnętrza danego ciała niebieskiego. Ale te wyjątkowo czułe instrumenty rejestrują również inne zjawiska sejsmiczne. W tym te generowane przez działalność człowieka, oraz zjawiska naturalne: erupcje wulkanów, uderzenia meteorytów czy trzęsienia lodowców. Wychwytują również te wywołane działaniem wiatru i wody. Fale oceaniczne i sejsmiczne Okazuje się, że najbardziej powszechnym sejsmicznym sygnałem tła jest huk wytwarzany przez sztormowe fale oceaniczne. Fale oceaniczne generują sygnały mikrosejsmiczne na dwa sposoby: Pierwszym jest tzw. mikrosejsm wtórny, który pulsuje w okresie od około 8 do 14 sekund. Gdy grupy fal przemieszczają się po oceanach w różnych kierunkach, interferują ze sobą, …

fale-oceaniczne-07138d8.jpg
width: 1000
height: 566

Czy LIGO można wykorzystać do wykrycia wielkiego statku obcej cywilizacji? Grupa fizyków twierdzi, że tak
type: item
date: 2022-12-19T13:00:11.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Historia
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Edukacja
subject: fale
subject: kosmici
subject: kosmos
subject: nauka
description: Naukowcy są zdania, że do szukania kosmicznych cywilizacji powinniśmy zacząć używać najnowocześniejszych instrumentów naukowych. Takich jak detektor fal grawitacyjnych, który rejestruje odkształcenia czasoprzestrzeni.
encoded: W tym artykule: Detektor fal grawitacyjnych będzie szukać kosmitów? Jak duży statki mogliby budować kosmici? Jak duży musi być statek kosmiczny, by wykryło go LIGO? Inne detektory do szukania kosmitów Czy jesteśmy sami we Wszechświecie? To pytanie, które coraz bardziej intryguje naukowców. Zdaniem części z nich jest zupełnie niezrozumiałe, dlaczego życie miałoby rozwinąć się tylko na jednej z miliardów planet istniejących w kosmosie. Ta zagadka to tzw. paradoks Fermiego. Jej rozwiązaniem jest szukanie różnych przyczyn, z powodu których nie natrafiliśmy jeszcze na żaden ślad życia pozaziemskiego. Możliwe, że nie szukamy tego, co trzeba? A może nie szukamy tam, gdzie trzeba? Albo życie powstaje bardzo rzadko i w tak ogromnych odległościach od siebie, że szansa trafienia na nie jest minimalna? A może – wypatrując obcych cywilizacji – powinniśmy zacząć korzystać z zupełnie innych urządzeń niż te, które stosowaliśmy do tej pory? Detektor fal grawitacyjnych będzie szukać kosmitów? Do takiego wniosku doszła grupa fizyków z kilku czołowych światowych uniwersytetów (m.in. Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles, Uniwersytetu Carnegie Melon i Uniwersytetu Lund). Na serwisie preprintów naukowych arxiv.org opublikowali pracę, w której twierdzą, że do wykrywania pozaziemskich statków kosmicznych można użyć detektorów fal grawitacyjnych. Takich jak LIGO, czyli dwie działające w USA instalacje oddalone od siebie o 3 tys. km. – Zdolność LIGO do rejestrowania fal grawitacyjnych, generowanych przez przyspieszające źródła astrofizyczne takie jak układy podwójne czarnych dziur, oznacza, że istnieje również potencjał wykrycia pozaziemskich megatechnologii – napisali badacze w swojej pracy. Odkryto prawdziwe wodne światy. To odległe planety nawet w połowie złożone z wody, ale nie takiej, jak nasza Astronomowie odkryli wodne światy. Czyli egzoplanety pokryte grubą warstwą wody. Ich oceany mogą mieć nawet 2 tys. km głębokości! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatil…

ligo-3fc3a27.jpg
width: 1024
height: 683

Asteroida, która unicestwiła dinozaury spowodowała gigantyczną falę tsunami, która przemierzyła pół globu
type: item
date: 2022-10-05T12:38:56.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: asteroida
subject: dinozaury
subject: Edukacja
subject: fale
subject: planetoidy
subject: tsunami
subject: zagłada
description: Asteroida, która doprowadziła do zagłady dinozaurów spowodowała liczne kataklizmy, w tym olbrzymie tsunami. Do tej pory naukowcy zastanawiali się, jak wysoka mogła być fala. Okazuje się, że gigantyczna!
encoded: W tym artykule: Jakie były skutki uderzenia asteroidy, która spowodowała masowe wymieranie? Symulacja komputerowa wykazała, jak silne było tsunami sprzed 66 mln lat Po 10 minutach fala znajdowała się już 220 km od miejsca uderzenia asteroidy Około 66 mln lat temu w Ziemię, w miejsce, w którym znajduje się dzisiejszy półwysep Jukatan w Meksyku, uderzyła asteroida o średnicy 10 km i masie biliona ton. Zdarzenie spowodowało serię kataklizmów, m.in. tsunami, trzęsienia ziemi oraz wyrzucenie pyłu, który przez lata unosił się w powietrzu, doprowadzając do poważnych zmian klimatycznych. Jakie były skutki uderzenia asteroidy, która spowodowała masowe wymieranie? W tym roku naukowcy odkryli, że uderzenie planetoidy wyrzuciło do stratostrefy dużo większą ilość siarki, niż dotychczas przypuszczano. Uczeni stwierdzili, że dużych rozmiarów chmura przez kilkaset lat powodowała ograniczenie promieniowania słonecznego. Taki stan rzeczy miał spowodować jeszcze większe ochłodzenie klimatu. Rodzaje dinozaurów - ciekawostki i opisy gatunków. Co wiemy o tych pradawnych gadach? Jakie rozróżniamy gatunki dinozaurów? Zapraszamy na wycieczkę do prehistorycznego świata, którym władały olbrzymie potwory. Najnowsze badania rzucają nowe światło na skalę zniszczeń, które wywołało uderzenie planetoidy. Naukowcy z Uniwersytetu w Michigan twierdzą, że tsunami, które powstało zaraz po zderzeniu, miało aż 4,5 km wysokości. Co więcej, fala przetoczyła się niemalże przez połowę naszej planety, powodując katastrofalne szkody i zabijając miliony zwierząt. Odkrycie zostało opublikowane na łamach czasopisma naukowego „AGU Advances”. Symulacja komputerowa wykazała, jak silne było tsunami sprzed 66 mln lat Naukowcy przeprowadzili pierwszą w historii globalną symulację siły tsunami, które wywołało uderzenie asteroidy. Krok po kroku stworzyli model rozchodzenia się fali w ciągu pierwszych dwóch dni od upadku planetoidy. Autorzy napisali w swojej pracy, że siła tsunami była nawet o 30 000 razy większa od tego n…

asteroida-86147e4.jpg
width: 5615
height: 3158

Banalne zdjęcia fal? Nic podobnego! Ten fotograf dostrzega w australijskich falach to, czego nie widzi nikt inny
type: item
date: 2020-10-19T10:05:13.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: fale
subject: fotografia
subject: oceany
subject: Travel
description: ​To coś więcej niż oceaniczne pejzaże Australii. Zaskakujące zdjecia!
encoded: Zobacz GALERIĘ >>> Na fali Czy fale oceanu są banalnym tematem fotograficznym? Warren Keelan udowadnia, że nie. Ich dynamicznie zmieniające się formy awansuje na swoich zdjęciach do rangi sztuki. Czy może inaczej - najpiękniejsze dzieła sztuki tworzy sama natura, ale to wprawne oko fotografa i jego niezwykła wyobraźnia otwierają przed nami nowe światy wyobrażeń. Keelan dostrzega w falach to, czego nie widzą inni. Ich faktura, przypadkowe kształty, woda wdzierająca się w wybrzeże, tańczące krople stały się tematem jego zdjęć. Jak ryba w wodzie Fotograf z wodą związany jest od zawsze. Mieszka w Australii na wybrzeżu Nowej Południowej Walii. - Większość czasu spędzam w towarzystwie oceanu, a to, co widzę interpretuję za pomocą aparatu - opowiada. Jak mówi, natura fascynowała go od zawsze. Zwłaszcza ocean i jego wciąż zmieniająca się uroda. Nauczył się chwytać jej unikatowe momenty. - Kocham nieprzewidywalną naturę wody, jej ruch, sposób w jaki światło rozświetla to, co na powierzchni wody i pod nią – opowiada. - Moim celem i największym wyzwaniem jest stworzenie obrazu, który opowie historię lub chociaż zrobi wrażanie na oglądającym. Skutecznie zaskakujący Tego fotografowi odmówić nie można. Swoje zadanie wykonuje na szóstkę. Nie tylko my daliśmy się ponieść tej fali. Warren wielokrotnie zdobywał międzynarodowe nagrody fotograficzne, m.in. International Photo Awards, Epson International Pano & International Loupe Awards W 2013 otworzył swoją pierwszą galerię w Wollongon. Więcej: FB / Instagram / www / 500px

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/aec85bb939d906c986139ea6c58466612d844e3c-c268f52.png
width: 995
height: 662

Aloha, Hawaii!
type: item
date: 2010-03-30T07:35:45.000Z
creator: Magda Zbrzeska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: fale
subject: hawaje
subject: honolulu
subject: maui
subject: oceany
subject: polinezja
subject: surfing
subject: wulkany
description: Wystające z oceanu szczyty najwyższych (bezwzględnie!) gór świata kojarzą się ze słońcem, drinkiem z parasolka, rozgrzana do czerwoności lawa i surfowaniem po wysokich jak nigdzie indziej falach. Ale to także kraina wierzeń i przesadów, w której większym szacunkiem niż urodzony w Honolulu Barack Obama cieszy się mitologiczna bogini Pele.
encoded: Tak, pojedziesz do Honolulu! – to zdanie było przedszkolną złośliwością wypowiadaną podczas słownych przepychanek. „Honolulu” brzmiało śmiesznie, jak bardziej wymyślne „tralalala”. Pamiętam moje zdziwienie, gdy się dowiedziałam, że Honolulu istnieje. Na lekcjach geografii „tralalala” stało się punktem na mapie – prawdziwym miastem. Myślę o przedszkolnym powiedzeniu i uśmiecham się do siebie, bo oto po prawie trzydziestu godzinach podróży ląduję w... HONOLULU! Wokół rozbrzmiewa radosne Aloha! Hawajczycy używają tego słowa na powitanie lub pożegnanie oraz by wyrazić szczęście i miłość. Alo znaczy poczuć, ha – tchnienie życia. Dane mi to będzie dopiero następnego dnia, bo na razie czuję tylko, że doleciałam na koniec świata. Budzę się w jednym z najbardziej kultowych miejsc na ziemi – Waikiki, turystycznej dzielnicy Honolulu. Na niewielkiej powierzchni stoi ponad 700 hoteli, z których większość to szkaradne szklano-betonowe wieżowce. Przedpołudnie na plaży Waikiki (usypanej z kalifornijskiego piasku przetransportowanego statkami na tutejsze mokradła) jest stałym punktem programu nie tylko turystów, ale i mieszkańców Honolulu. Kilka ślizgów na desce surfingowej zamiast porannego joggingu, kolejne ślizgi w przerwie między spotkaniem służbowym a lunchem, dzieci ujarzmiające fale w ramach lekcji wuefu – wszystko to w prawdziwie wakacyjnej atmosferze. Ślizganie się na falach zajmowało ważne miejsce w dawnej kulturze hawajskiej. Wodzowie mieli zarezerwowane najlepsze rejony surfingowe, a złamanie zakazu korzystania z fal karano śmiercią. Pierwsze deski wyrabiano z pni endemicznych hawajskich drzew koa i wiliwili. Największe miały prawie 7 m długości i ważyły do 70 kg. Do czasu ostatnich wyborów prezydenta USA najsławniejszym mieszkańcem Hawajów był Duke Kahanamoku – urodzony w Honolulu w 1890 r. pływak, mistrz olimpijski i ojciec nowoczesnego surfingu. Między zawodami podróżował sporo po świecie i popularyzował nieznany poza Hawajami surfing. W 1925 r., pływając na desce u w…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/db65b0a81f0aef92c00b4f70bc2a91a4aad8921e-8bdf237.jpeg
width: 500
height: 433

Hawaje - informacje praktyczne
type: item
date: 2010-03-20T16:28:45.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: fale
subject: hawaje
subject: honolulu
subject: maui
subject: oceany
subject: polinezja
subject: surfing
subject: wulkany
description: Porady dla odwiedzających rajskie Hawaje.
encoded: Powierzchnia: archipelag składa się ze 137 wysp i wysepek, których łączna powierzchnia wynosi 16,7 tys. km2. Ludność: 1,2 mln, z czego rdzenni Hawajczycy stanowią ok. 7 proc. mieszkańców, 33 proc. to biali, a 41 proc. – Azjaci (głównie Japończycy, Filipińczycy, Chińczycy, Koreańczycy). Języki: angielski i hawajski. Religie: chrześcijanie stanowią ok. 60 proc. (są to głównie protestanci i katolicy), buddyści 9 proc., mormoni 4 proc. Waluta: dolar amerykański (USD); 1 USD = ok. 3 zł. Temperatury od kwietnia do października wynoszą 23–31°C, od listopada do marca, które są miesiącami bardziej wilgotnymi, wahają się między 18 a 28°C. Na Hawaje warto przyjechać zimą, bo wtedy są najlepsze fale do surfowania, można obserwować zimujące w przybrzeżnych wodach Maui humbaki oraz podziwiać pokryty śniegiem najwyższy szczyt archipelagu – Mauna Kea. Hawaje są 50. amerykańskim stanem, Polaków obowiązują więc przepisy wizowe USA. Otrzymanie wizy amerykańskiej nie jest jeszcze jednoznaczne z pozwoleniem na wjazd na terytorium Stanów. Ostateczną decyzję podejmuje urzędnik imigracyjny w pierwszym amerykańskim porcie, w którym wylądujemy. Samolotem: nie ma bezpośredniego połączenia z Europy. Do Honolulu doleci się liniami amerykańskimi z przesiadką na konty-nencie. Najtańszy bilet kosztuje ok. 3500 zł. Na wyspach lądują także linie australijskie, nowozelandzkie i japońskie. Pomiędzy wyspami najlepiej przemieszczać się samolotem: albo Hawaiian Airlines (największy i najbardziej renomowany lokalny przewoźnik), albo Mokulele Airlines. Samoloty latają nawet co pół godziny, bilet często można kupić w ostatniej chwili. Na O'ahu istnieje linia autobusowa (TheBus), którą można objechać wyspę (5 USD). Bilet na jeden przejazd kosztuje 2,5 USD, 4-dniowy turystyczny (nieograniczona liczba przejazdów) 25 USD. Najlepiej wynająć auto w jednej z sieciowych wypożyczalni od razu na wszystkie wyspy (koszt za dzień: od 25 USD, za tydzień: od 130 USD). Auto można zarezerwować przez internet i odebrać je po…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400