National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-23T16:35:21.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Gdzie wolno bekać i dlaczego Japończyk może obrazić się przy toaście? Zdradzamy
items: "Więzienie za buziaka". Poznaj historie, które przydarzyły się naprawdę
items: Etyka Podróżnika: O kulturze dawania prezentów
items: Jak podróżować i nie zostać bufonem? Masz plecak i już czujesz się lepszy od "tych z kurortów"
items: Etyka Podróżnika: To jeszcze fotografia, czy już żerowanie? Jak robić zdjęcia by nie stać się hieną
items: Etyka podróżnika: Nie szata zdobi człowieka, ale...

Gdzie wolno bekać i dlaczego Japończyk może obrazić się przy toaście? Zdradzamy
type: item
date: 2020-12-08T14:40:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chiny
subject: etyka podróżnika
subject: filipiny
subject: japonia
subject: jedzenie
subject: kuchnie świata
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: Travel
description: Łokcie ze stołu, nóż do prawej reki, nie siorbać. Jeżeli wydaje się wam, ze to wystarczy, by nie popełnić gafy podczas jedzenia w podróży, to się mylicie. Wbrew pozorom trzeba niezłego przygotowania przed wyprawą, by po naszej wizycie nie pozostał niesmak.
encoded: Proszę pani, jesteśmy w Kanadzie. Tu powinniśmy jeść według kanadyjskich zasad – usłyszała przez telefon Filipinka Maria Theresa Gallardo Cagadoc podczas rozmowy z dyrektorem szkoły z Roxboro, w Montrealu. Jej siedmioletni syn został dzień wcześniej ukarany w stołówce za niegrzeczny sposób jedzenia: widelcem nakładał na łyżkę porcje obiadu i dopiero wtedy ją pochłaniał. Nie używał przy tym noża. – Nie chce, żeby moi uczniowie jedli jedną ręką albo jednym sztućcem. Zależy mi na tym, żeby zachowywali się inteligentnie przy stole – dodał dyrektor Normand Bergeron. Najwyraźniej nie rozumiał, ze taki sposób spożywania posiłków jest jak najbardziej kulturalny na Filipinach, z których uczeń pochodzi. Sprawa trafiła do mediów i rozpętała się burza. Pod kanadyjską ambasadą w Manili kilkadziesiąt osób manifestowało z transparentami: „Szacunek dla kulturowej różnorodności” i „Jemy łyżką i jesteśmy z tego dumni”. Zaangażował się nawet trybunał praw człowieka w quebeku i ambasadorzy obydwu państw. Skończyło się przeprosinami i tłumaczeniem dyrektora, ze chłopiec był zwyczajnie niegrzeczny podczas obiadu i dlatego został przesadzony do innego stolika. Dyskusja na temat różnic kulturowych przy stole jednak nie ucichła. Wynik? Pozornie dość oczywisty. Potrzeba zwiększenia świadomości międzykulturowej. Jednak w praktyce dosyć wymagający. Oznacza, ze zawsze przed spotkaniem z inna kultura powinniśmy zadać sobie trzy podstawowe pytania na temat jedzenia: co, jak i kiedy? Co, czyli naprawdę światowe menu Chiński pasztet z jąder barana, islandzkie gnijące kawałki rekina, mongolska głowa owcy z oczami i językiem czy może japońska ryba fugu, która źle przygotowana może okazać się śmiercionośna. Co z tego światowego menu wybierasz na dzisiejszy obiad? Nie zdziwiłabym się, gdybyś zdecydował się na post i nie wziął żadnego z tych przysmaków do ust. Ale jeżeli wydaje ci się, ze w naszej kuchni nie ma takich obrzydlistw, to się mylisz. Przedstawiciele innych kultur z odraza zareagują na niektó…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/81aa92e9d7ef423c61de745d0828a6ac5ef7b4f1-5521036.jpeg
width: 1000
height: 667

"Więzienie za buziaka". Poznaj historie, które przydarzyły się naprawdę
type: item
date: 2019-10-17T04:38:09.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: Edukacja
subject: etyka podróżnika
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: podróże
subject: porady w podróży
subject: różnice kulturowe
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Niewinny uśmiech, zbyt mocny uścisk dłoni czy o jeden pocałunek w policzek za dużo nawet wytrawnego podróżnika mogą wpędzić w tarapaty. Bo choć każdy wie, że w Rzymie trzeba się zachowywać jak rzymianin, to nie każdy umie. Wszak diabeł tkwi w szczegółach.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0c4c41029c6539e105c256c3fa1ccad3ba09cc27-3a40b60.jpeg
width: 682
height: 416

Etyka Podróżnika: O kulturze dawania prezentów
type: item
date: 2019-07-23T07:00:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: etyka podróżnika
subject: Kultura
subject: obyczaje
subject: porady w podróży
subject: prezenty
subject: Travel
description: W każdej, nawet najbardziej pierwotnej kulturze ludzie obdarowują się prezentami. I w każdej są podarunki, które mogą wszystkim popsuć humor. Podpowiadamy, jak nie popełnić gafy i dobrze się zaprezentować.
encoded: Ongka ma dziewięcioro dzieci, cztery żony i kilkaset świń. Tymi ostatnimi zajmuje się cała rodzina. Żony i dzieci karmią je, czyszczą, nie pozwalają im uciec. Dzięki tej pomocy on może spokojnie zdobywać kolejne świnie. Jak mówi Ongka: „Bez świń jesteś nikim”. To one są w życiu najważniejsze, bo wyznaczają status nie tylko ich właściciela, ale całego plemienia. Oprócz 600 świń Ongka musi zebrać jeszcze 50 rzadkich ptaków kazuarów, motocykl, ciężarówkę i trochę gotówki. Zajmie mu to całe pięć lat namawiania osób z jego plemienia i bliskich, by oddali część swojej trzody, wymiany z innymi ludami i próby powiększenia własnego stada. Wszystkie te wysiłki po to, by sąsiedniemu plemieniu dać cały ten majdan w… prezencie. Dziesięć lat wcześniej wódz pobliskiej wioski sprezentował Ongce 400 świń. By odzyskać dominującą pozycję plemienia Kawelka, teraz on chce dać znacznie więcej. Kto nie daje, nie liczy się. Taka wymiana na terenach Papui-Nowej Gwinei, zwana moką, trwa od setek lat i jest jedną z najważniejszych tradycji w okolicach Mount Hagen, w środkowej części kraju. Zresztą nie tylko tu. Niedaleko od miejsca, gdzie mieszka Ongka, odbywa się opisany przez Bronisława Malinowskiego rytuał kula. Biorą w nim udział ludy, które zamieszkują m.in. Wyspy Trobrianda. Zamiast świń prezentują sobie naszyjniki z czerwonej perły spondylusa i naramienniki z kręconej muszli. Zawsze o tej samej wartości. Prezent za prezent. Odwiedziny za odwiedziny. Te pierwotne tradycje obdarowywania się, przedstawione m.in. w filmie dokumentalnym Ongka’s Big Moka z 1975 r., od lat są przedmiotem badań antropologów. Ich wyniki jasno pokazują, że dawanie i otrzymywanie jest jednym z podstawowych zachowań społecznych. Dzięki obdarowywaniu się ludzie umacniają więzy, utrzymują kontakty i rozdzielają majątek, tak by jednocześnie najbiedniejsi dostali dary, a bogatsi dawający zyskali honor. Prezentami zajmują się też socjologowie i psychologowie. Ci ostatni twierdzą, że prezenty, jakie dajemy, wiele mówią …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4e00030d3c6237aef2a198564288e33b861596c1-886fd2a.jpeg
width: 960
height: 640

Jak podróżować i nie zostać bufonem? Masz plecak i już czujesz się lepszy od "tych z kurortów"
type: item
date: 2019-06-28T09:23:38.000Z
creator: Adam Leszczyński
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: backpacking
subject: etiopia
subject: etyka podróżnika
subject: Travel
description: Myślicie, że podróżując z plecakiem, przeżywacie coś bardziej autentycznego niż ci, którzy lecą czarterem do hotelu przy plaży? Że jesteście lepsi i fajniejsi od takich turystów? To wcale nie jest takie oczywiste
encoded: To było ponad 20 lat temu, ale te przerażone twarze pamiętam do dziś. Leżałem na poboczu drogi w miasteczku Isiolo, w środkowej Kenii. Chciałem ruszyć na północ, do Etiopii, i czekałem trzeci dzień na konwój. Wtedy był to szlak przez pustynię, którym ciężarówki jeździły w konwojach, bo lokalne bandy koczowników – nazywane w kenijskiej angielszczyźnie ładnym słowem shiftas – napadały na samotne samochody, rabowały co się dało i gwałciły kobiety. Kłopot z konwojami polegał na tym, że nie jeździły codziennie: każdego ranka konwój mógł wyruszyć, ale mógł też nie wyruszyć, i właściwie do samego końca nie było to jasne. Codziennie rano uwalałem się więc z plecakiem na poboczu drogi, gdzie kończył się asfalt, i czekałem. Mój przyjaciel Krzysztof podrywał dziewczyny handlujące owocami przy drodze, a ja się nudziłem. Trzeciego dnia obok nas zatrzymał się mały busik z turystami. Jechali na safari do Parku Narodowego Samburu. W oknach pojawiły się blade twarze i oczy jak spodki, szerokie z przerażenia. Czyści biali ludzie pokazywali nas palcami. To prawda, że wyglądaliśmy na mocno zużytych. Podróżowaliśmy już wtedy po Afryce dwa i pół miesiąca. Byliśmy wychudzeni, brudni i opaleni. Wstyd mi się do tego dziś przyznać, ale wówczas poczułem satysfakcję. Bogaci upasieni lenie wykupili safari w agencji turystycznej: z Afryki widzą tyle, ile wypatrzą przez szybkę. Sprawna miejscowa ekipa niańczy ich jak dzieci i izoluje od mniej przyjemnych wymiarów afrykańskiej rzeczywistości. Czułem się od tych turystów lepszy i myślałem, że to ja jestem twardzielem, który widział prawdziwą Afrykę. (Miałem wtedy 22 lata i to pewnie trochę usprawiedliwia moją głupotę). Konwój pojechał w końcu następnego, czwartego dnia: załadowałem się na dach ciężarówki i jechałem tak dwa dni przez pustynię. Kiedy wyruszaliśmy o świcie, widok zapierał dech w piersiach. Krajobraz za Isiolo przypomina Marsa, z czerwonymi, spalonymi słońcem wzgórzami, które majaczą na horyzoncie. Tuż obok widziałem stado słoni – nie …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0662c4bc676dd8bc95fcc578fc451370b2534cc1-d02d939.jpeg
width: 1000
height: 667

Etyka Podróżnika: To jeszcze fotografia, czy już żerowanie? Jak robić zdjęcia by nie stać się hieną
type: item
date: 2019-06-05T08:00:00.000Z
creator: Julia Lachowicz
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: etyka podróżnika
subject: fotografia
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Parenting
subject: porady w podróży
subject: Travel
description: Fotografować każdy może. Trochę lepiej lub trochę gorzej. Ale nie o to chodzi, jak co komu na zdjęciu wychodzi. Tylko o to, w jaki sposób zostało ono zrobione. Czy nie uraziło czyichś uczuć albo nie było wykonane wbrew czyjejś woli.
encoded: Na zdjęciu widać kilkuletnią dziewczynkę w czasie epidemii głodu w Sudanie w 1993 r. Wychudzoną, skuloną, z opuszczoną głową. Na drugim planie stoi wpatrzony w dziecko sęp, wygląda, jakby znalazł swoją ofiarę. Kevin Carter, fotograf, by nie wystraszyć ptaka, robił zdjęcia, prawie się nie poruszając. Czekał, aż sęp rozłoży skrzydła. Jednak tak się nie stało. Spłoszył więc zwierzę i wrócił do samolotu ONZ. Po opublikowaniu fotografii przez New York Timesa w redakcji rozdzwoniły się telefony. Przejęci czytelnicy chcieli poznać losy dziecka. Carter nie potrafił jednak o nich nic powiedzieć. Nie wiedział, jak dziewczynka znalazła się w tym miejscu, dlaczego była sama, a nawet czy w trakcie naciskania spustu migawki jeszcze żyła. Carter znalazł się pod ostrzałem zarzutów. St. Petersburg Times napisał: Człowiek, który w takim momencie dostosowuje rodzaj obiektywu, też jest drapieżnikiem, kolejnym sępem w miejscu zdarzenia. Zdjęcie dostało jednak Nagrodę Pulitzera i było przedrukowywane przez prasę na całym świecie. Carter tłumaczył, że robił je z misją pokazania ludziom prawdy o Sudanie i że taka jest rola fotoreportera. Ale pytanie o to, czy zamiast fotografować, nie powinien był dziecku pomoc, wciąż powracało. Dwa miesiące od wręczenia nagrody, w wieku 33 lat, popełnił samobójstwo. Historia tego zdjęcia pokazuje, jak cienka może być granica między byciem fotoreporterem a przyzwoitym człowiekiem. Szczególnie gdy tematem zdjęć są osoby bezbronne, które nie mogą się obronić przed nachalnym okiem obiektywu. Łatwo teraz pokręcić głową nad bezdusznością fotografów czy dziennikarzy. My, prawdziwi podróżnicy, nigdy byśmy się tak nie zachowali... Nie żerowalibyśmy na nieszczęściu innych. No a poza tym nasze fotki z wakacji nie robią nikomu krzywdy. Czyżby? Czy nigdy w podroży nie zrobiliście zdjęć osobie w potrzebie i po prostu nie odjechaliście do hotelu? Czy nigdy nie wtargnęliście w cudze życie, tłumacząc sobie, „że to tylko dla nas, na pamiątkę”. Zresztą w dobie internetu, bl…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d2f69d6d017b3ec3daabd8d6e32e438d8658ded3-fa7e10a.jpeg
width: 4000
height: 2667

Etyka podróżnika: Nie szata zdobi człowieka, ale...
type: item
date: 2015-05-06T12:00:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: etyka podróżnika
description: - Żaden z nich zapewne w szortach nie wybrałby się do kościoła ani do muzeum. Jednak przecież byli na wakacjach. A jak wakacje, to szorty, proste! - czyli Ludwika Włodek o sandałach, burkach i backpackerskich mundurkach.
encoded: Kiedyś, dawno temu, kłóciłam się z moim niedoszłym czeskim szwagrem, jaki jest szczyt obciachu? Ja twierdziłam, że polski turysta za granicą, a on upierał się, że nieprawda, bo czeski. – No weź, pomyśl tylko – prosiłam go – czy może być coś bardziej żenującego niż tłusty facet ubrany w płócienny kapelusik, rozpiętą na brzuchu koszulkę w kratkę, szorty, spod których wystają krótkie krzywe nogi, i sandały założone na białe skarpetki? – Nie, z pewnością nie ma nic gorszego. – No właśnie, czyli nie ma nic gorszego niż polski turysta! – wykrzyknęłam triumfalnie. – Ale przecież ty właśnie opisałaś czeskiego turystę – odpowiedział zdziwiony. Teraz i polscy, i czescy turyści prezentują się już na ogół znacznie lepiej. Klasa średnia z obu krajów otrzaskała się ze światem, popatrzyła sobie na kolegów z Niemiec, Holandii czy Włoch. Przaśne ubrania zastąpiły kolorowe i funkcjonalne ciuchy ze sklepów z odzieżą outdoorową. Ale to wcale nie znaczy, że dylemat, jak się ubierać w podróży, zniknął. I nie chodzi wcale o to, żeby turysta przestał wyglądać jak turysta. Czasem ten turystyczny (nie, nie ten obleśny, kapelusikowo-sandałowo-skarpetkowy, ale taki wyluzowany, backpackerski) styl staje się nawet pożądany. Bo świadczy o przynależności do kasty wtajemniczonych, speców od podróży, co to zęby zjedli na włóczeniu się po świecie. fot. Shutterstock Najbardziej rozbawiło mnie, gdy takich turystów wyjadaczy zobaczyłam kilka lat temu w bazie wojskowej w afgańskim Ghazni. Brodaci, opaleni, z półdługimi włosami rozjaśnionymi słońcem (albo zręcznym fryzjerem). Wszyscy nosili klapki japonki, kolorowe spodnie trzy czwarte albo bojówki z obniżonym stanem. Wyglądali, jakby jakaś tajemna siła teleportowała ich prosto z Goa, i stanowili najbardziej wyróżniającą się grupę ze wszystkich ludzi w bazie. – Kto to do cholery jest? – zastanawiałam się cały dzień, bo jakoś nikt nie chciał mnie oświecić. W końcu jedna miła ratowniczka medyczna powiedziała mi w wielkiej tajemnicy: – To nasze chłopaki z GR…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1068661c43497f898f26c783f5f4ceb2ddf0bff4-7e4b83d.jpeg
width: 4961
height: 3042