National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-14T09:28:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Trzmiele potrafią zaskoczyć. Dość powiedzieć, że naukowcy nauczyli je rozumieć prostą odmianę kodu Morse’a!
items: Odkryto nowy rodzaj motyli. Został nazwany po najmroczniejszej postaci z „Władcy Pierścieni”
items: Celnicy znaleźli na lotnisku bardzo rzadką ćmę . Ostatni raz widziano ją 110 lat temu
items: Śledząc zachowanie mrówek ogniowych, możemy zaprojektować lepsze roboty – twierdzą naukowcy
items: Seks, sztuczna kochanka i śmierć przy 4 tysiącach V. To nie film science fiction, to walka z owadami
items: Sztuka surwiwalu: Szkwał i motyle
items: Granty NG: Noce wśród pasikoników
items: O motylach, co mrówki nabierają

Trzmiele potrafią zaskoczyć. Dość powiedzieć, że naukowcy nauczyli je rozumieć prostą odmianę kodu Morse’a!
type: item
date: 2025-11-14T09:28:00.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Przyroda
subject: entomologia
subject: owady
subject: pszczoły
description: Okrąglutkie i gęsto owłosione pszczoły z rodzaju Bombus, czyli trzmiele, stały się obiektem badań naukowców z Queen Mary University of London (QMUL). Badacze chcieli sprawdzić inteligencję tych stworzeń oraz ich zdolność do uczenia się i oceny czasu. Wyniki uzyskane przez owady przewyższyły oczekiwania ekspertów.
encoded: Czy wszystkie zwierzęta odbierają upływ czasu i potrafią uwzględniać go w swoich codziennych wyborach? Wiemy, że kolibry i pszczoły planują swoje podróże po danym obszarze zgodnie z tempem odnawiania się nektaru w poszczególnych gatunkach roślin. Ale naprawdę skuteczna komunikacja wymaga też kodowania i dekodowania przerw czasowych. Widzimy, że wykorzystywane jest to m.in. w charakterystycznym tańcu pszczół czy w sygnałach godowych świerszczy. Mamy też potwierdzone dane o tym, że różna długość trwania wydawanych dźwięków odpowiada różnym odległościom i jest charakterystyczna dla konkretnych gatunków. Słodki jak kropka Ale czy owady mogą podejmować decyzje o tym, gdzie się udać, na podstawie tego, czy zobaczą krótkotrwały błysk oznaczający „kropkę”, czy długotrwałą „kreskę”? Zdolność ta znana była do tej pory jedynie u ludzi i innych kręgowców, takich jak makaki czy gołębie. Jednak eksperci z Queen Mary University of London (QMUL) uznali, że pszczoły, a konkretnie trzmiele, również mogą to robić. „W pracy skupiamy się na zdolności trzmiela Bombus terrestris do rozróżniania wizualnych przedziałów czasowych w zakresie 0,5–5 sekund w zadaniu wolnego żerowania. Ich umiejętność rozróżniania czasów trwania błysków może sugerować elastyczność układu wzrokowego oraz zdolność uczenia się arbitralnych wskazówek czasowych” – napisali badacze we wstępie do artykułu opublikowanego na łamach „Biology Letters”. Pszczeli Morse Aby trenować pojedyncze osobniki do odnajdywania nagrody w formie cukrowego roztworu umieszczonego przy jednym z dwóch błyskających kółek, zespół zbudował specjalny labirynt. W drugim błyskającym kółku umieszczono substancję gorzką, której trzmiele nie lubią. Świetlne kółka błyskały krótko („kropka”) lub długo („kreska”). Miało to zbudować odpowiednie skojarzenia: krótki błysk – cukier; długi błysk – nieprzyjemna, gorzka substancja. Pozycje błyskających kółek były zmieniane, tak by pszczoły nie mogły polegać na otoczeniu czy stałych wskazówkach przestrzennych.…

shutterstock2234347547-8387a55.jpg
width: 2988
height: 2000

Odkryto nowy rodzaj motyli. Został nazwany po najmroczniejszej postaci z „Władcy Pierścieni”
type: item
date: 2023-05-08T13:27:13.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: entomologia
subject: ewolucja
subject: motyle
subject: owady
subject: przyroda
subject: Wolny czas
subject: zwierzęta
description: Motyla rodzina właśnie się powiększyła. Naukowcy dodali do niej zupełnie nowy rodzaj. Został nazwany Saurona – od władcy Mordoru z powieści J.R.R. Tolkiena.
encoded: W tym artykule: Zagrożone gatunki motyli Ile motyli żyje na świecie? Tolkien w biologii i astronomii Otoczone ogniem, żółte jak u kota, czujne i skupione, z czarną szczeliną pośrodku. Takie było Oko Saurona, strzegące tolkienowskiego Mordoru. Podobny wzór odkryto na skrzydłach niewielkich motyli. Naukowcy nazwali je Saurona. Motyle należące do rodzaju Saurona mają pomarańczowe skrzydła. Zdobią je jasne plamy w czarnych obwódkach. Plamy te wyglądają jak oczy. Dzięki nim nieduże i delikatne owady wydają się swoim naturalnym wrogom groźniejsze niż są w istocie. Na razie naukowcy odkryli dwa nowe gatunki należące do Saurona. Zostały nazwane Saurona triangula i Saurona aurigera. Badacze przypuszczają, że może być ich znacznie więcej. Ich poszukiwanie to jednak wyścig z czasem. Zagrożone gatunki motyli – Motyle znajdują się pod ogromną presją środowiskową – mówi Blanca Huertas z Muzeum Historii Naturalnej w Londynie dla „Guardiana”. – Dlatego desperacko staramy się identyfikować i opisywać nowe gatunki – dodaje. Największe, najpiękniejsze i najbarwniejsze – poznaj fascynujące gatunki motyli Te gatunki motyli to jedne z najbardziej niezwykłych owadów świata. Huertas należy do międzynarodowej grupy naukowców, którzy spędzili dziesięć lat, szukając nieznanych przedstawicieli motylej rodziny. W tym czasie przeanalizowano DNA 400 gatunków motyli należących do plemienia Euptychiina. Plemię to jednostka taksonomiczna niższa od rodziny. Nazwanie nowych gatunków od imienia postaci Tolkiena nie jest tylko efektem tego, że naukowcy uważają się za miłośników jego prozy. – Nadając motylom nietypowe imiona, próbujemy zainteresować nimi ludzi – mówi Huertes. – Oraz zwrócić uwagę na to, że motyle na całym świecie radzą sobie coraz gorzej – dodaje naukowczyni. Ile motyli żyje na świecie? Na Ziemi żyje około 150 tysięcy gatunków motyli. W Polsce około trzech tysięcy, z czego większość to motyle nocne, czyli ćmy. Niewiele wygląda tak, jak nowe gatunki należące do Saurona. Choć niektóre z mo…

odkryto-nowy-rodzaj-motyli-zostal-nazwany-po-najmroczniejszej-postaci-z-wladcy-pierscieni-fot-https-doi-org-10-1111-syen-12590-cc-by-4-0-e67ab31.jpg
width: 1569
height: 1121

Celnicy znaleźli na lotnisku bardzo rzadką ćmę . Ostatni raz widziano ją 110 lat temu
type: item
date: 2022-05-26T15:34:06.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: ćmy
subject: Edukacja
subject: entomologia
subject: motyle
subject: owady
subject: Społeczeństwo
subject: stany zjednoczone
subject: Zdrowie
description: Larwy i poczwarki niezwykłego owada znaleziono w bagażu podręcznym. Analiza wykazała, że to gatunek, który ostatnio widziano w 1912 roku.
encoded: W tym artykule: Ostatni raz ćmę odkryto i opisano w 1912 roku. Od tamtego czasu nikt jej nie widział Gdyby owady wydostały się z lotniska, mogłyby stanowić zagrożenie dla ekosystemów Ile żyją ćmy? Niektórzy entomolodzy czekają na takie odkrycie całe życie, a i tak nie wszystkim się to udaje. Właśnie dlatego pracownicy z lotniska w Detroit mogą mówić o niesamowitym szczęściu. We wrześniu ubiegłego roku podczas rutynowej kontroli, w bagażu podręcznym pewnego pasażera odnaleźli larwy i poczwarki bardzo rzadkiej ćmy. Ostatni raz ćmę odkryto i opisano w 1912 roku. Od tamtego czasu nikt jej nie widział Pasażer przyleciał do Stanów Zjednoczonych z Filipin. W jego walizce znajdowały się strąki rośliny leczniczej. Celnicy zwrócili jednak uwagę na to, że w nasionach znajdują się dziury, które były wydrążone przez larwy owadów. Rządowa agencja U.S. Customs and Border Protection (CBP) zarekwirowała nasiona. Wstępne oględziny wykazały, że ćmy należą do rodziny omacnicowatych (Pyralidae). Motyle piszczą, udają drapieżniki i mają „panele słoneczne". 9 cech motyli, o których nie wiedziałeś Niektóre żywią się padliną, inne zachowują się jak kolibry. Oto ciekawostki o motylach, które zaskoczą nawet miłośników przyrody. W celu dokładniejszej ekspertyzy owady, które były we wczesnej fazie rozwoju, zostały przesłane ekspertom z dziedziny entomologii. Sprawą zajął się Departament Rolnictwa USA. Naukowcom udało się rozpoznać tajemniczego owada. Okazało się, że jest to Salma brachyscopalis Hampson. Gatunek, który ostatni raz widziano w 1912 roku. Co ciekawe, to pierwszy raz w historii, kiedy odnaleziono larwy i poczwarki tej ćmy. Gdyby owady wydostały się z lotniska, mogłyby stanowić zagrożenie dla ekosystemów Chociaż odkrycie jest niewątpliwie niezwykłe, to władze CBP przypominają, że to duży sukces celników, że udało im się wykryć te owady. – Nasi specjaliści odkrywają kluczową rolę w dbaniu o bezpieczeństwo naszego kraju i ekosystemów – mówił w oświadczeniu Robert Larkin, dyrektor portu…

ile-zyja-cmy-55cbc16.jpeg
width: 840
height: 640

Śledząc zachowanie mrówek ogniowych, możemy zaprojektować lepsze roboty – twierdzą naukowcy
type: item
date: 2022-03-03T13:16:19.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: badania
subject: badania naukowe
subject: biologia
subject: Edukacja
subject: entomologia
subject: mrówki
subject: owady
subject: przyroda
description: Co się dzieje, kiedy mrówkom świat wali się na głowę? Zbijają się w ogromne grupy, których zachowanie śledzą nie tylko biolodzy, ale i specjaliści zajmujący się inżynierią matematyczną. Ich zdaniem niezwykłe strategie przetrwania mrówek mogą pomóc zaprojektować lepsze roboty oraz nowe rodzaje samonaprawiających się materiałów.
encoded: W tym artykule: Jak mrówki bronią się przed utonięciem? Mrówki zbudowały tratwy i wypustki Po co bada się inteligencję roju? Wyobraźmy sobie, że nadchodzi potop. Ludzie budują wówczas arki, jednak owady nie mają takich możliwości. Jak się ratują przed utonięciem? Naukowcy z Uniwersytetu Kolorado w Boulder odkrywają, że działania, jakie w chwili próby podejmują mrówki, są złożone i zaskakujące. Gatunkiem, którego dotyczą badania, jest mrówka ogniowa (Solenopsis invicta). Nazwę zawdzięcza bolesnym użądleniom, jakie zadaje. W skali bólu Schmidta ten gatunek osiąga wynik 1,2. Co prawda to sporo mniej niż rekordowe 4 przypisywane mrówkom Paraponera clavata. Jednak i tak konfrontacja z mrówką ogniową skutkuje nagłym i ostrym bólem, jak po dotknięciu naelektryzowanego przedmiotu. Mrówki ogniowe pochodzą z Ameryki Południowej. Rozprzestrzeniły się również w Ameryce Północnej oraz w Azji. Ekspansję umożliwiają im wyjątkowe zdolności przetrwania, które szczegółowo bada zespół Roberta Wagnera i Francka Vernereya. Ich najnowszy artykuł został opublikowany w czasopiśmie naukowym „PLOS Computational Biology”. Jak mrówki bronią się przed utonięciem? – Zachowanie mrówek rządzi się prostymi regułami – mówi Franck Vernerey. – Pojedyncze owady nie są specjalnie bystre. Jednak razem zamieniają się w inteligentne i odporne społeczności. Ta zadziwiająca plama na wodzie to mrówki. Dużo mrówek Gdy podczas powodzi władze Południowej Karoliny w Stanach Zjednoczonych ostrzegały mieszkańców przez aligatorami i wężami, ci zwrócili uwagę na inne zjawisko. Jeszcze w połowie zeszłego roku naukowcy przeprowadzili badania, które dla mrówek były niczym biblijny potop. Najpierw przygotowali ogromny zbiornik z wodą, w środku którego znajdował się plastikowy pręt. Następnie wrzucili do niego tysiące mrówek. – Zostawiliśmy je tam na osiem godzin i obserwowaliśmy, co się stanie – mówi Wagner. Mrówki zbudowały tratwy i wypustki Jak można się domyśleć, mrówki zgromadziły się w środku zbiornika. Tam zbudował…

sledzac-zachowanie-mrowek-ogniowych-mozemy-zaprojektowac-lepsze-roboty-twierdza-naukowcy-fot-vernerey-researcher-group-at-cu-boulder-b7e8452.jpeg
width: 2241
height: 1261

Seks, sztuczna kochanka i śmierć przy 4 tysiącach V. To nie film science fiction, to walka z owadami
type: item
date: 2018-04-27T09:40:29.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: badania
subject: entomologia
description: To brzmi jak scenariuszy hitu kaset video lat 80-tych, ale nic bardziej mylnego. Metody badania i odstraszania pewnego owada w Ameryce Północnej są zaskakujące.
encoded: Szmaragdowy opiętek jesionowy krąży i przygląda się potencjalnym partnerkom w dole. Zafascynowany światłem, które odbija się od ich grzbietów, chrząszcz wybiera jedną, zbliża się, inicjuje kontakt i… ginie rażony prądem 4000 V. Taki widok może wydawać się makabryczny, ale entomolog Michael Domingue nie ma skrupułów. Od 2002 r. opiętek zniszczył bowiem miliony jesionów w Ameryce Północnej. Aby złapać szkodnika, Domingue i jego zespół z Uniwersytetu Pensylwanii stworzył femme fatale: zasilaną baterią kusicielkę rażącą prądem każdego adoratora. Gdy naukowcy stworzyli prototyp sztucznej uwodzicielki na drukarce 3D, samce opiętka przyglądały się jej, ale unikały kontaktu. Zrobiono więc bardziej realistyczny model o szmaragdowym odcieniu i błyszczącej strukturze pancerza. Podczas testu, w którym użyto zarówno martwych samic opiętka, jak i ich realistycznych atrap (powyżej), praktycznie tyle samo chrząszczy siadało na prawdziwych osobnikach, co na „podróbkach”. Umieszczenie przynęt w potencjalnych obszarach pojawienia się opiętka umożliwi zbadanie zakresu jego rozprzestrzeniania się. – Dzięki tym danym być może łatwiej będzie z nimi walczyć – mówi Domingue. Tekst: Patricia Edmonds

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4bcf9d9e067b31d99e218da055e85524278d001d-5fe11df.jpeg
width: 968
height: 597

Sztuka surwiwalu: Szkwał i motyle
type: item
date: 2013-11-04T08:00:00.000Z
creator: John Tennent
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: entomologia
subject: ocean spokojny
subject: papua nowa gwinea
description: Sporządzając spis motyli regionu Pacyfiku, szukałem nowych gatunków na wyspach Lusancay
encoded: Aby się przemieszczać między skrawkami lądu, dla naszej pięcioosobowej ekipy, w której prócz mnie znaleźli się: operator, jego dwóch asystentów i miejscowy wódz z wyspy Kawa, wynająłem ponton. Gdy tak pływaliśmy od wyspy do wyspy, niespodziewanie uderzył w nas szkwał. Silnik przestał pracować, a łódź nabierała wody. Wylewaliśmy ją jedynym dostępnym narzędziem: przepołowioną łupiną kokosa. Mieliśmy tylko dwa wiosła. Chcąc utrzymać ponton dziobem do wiatru, asystenci wiosłowali bez wytchnienia. Gdy przestawali pracować, łódź natychmiast odwracała się bokiem, grożąc wywrotką. Kolejne próby uruchomienia silnika nie przynosiły rezultatu. Na szczęście po dwóch godzinach wzrosła nieco widoczność i wódz rozpoznał dwie wystające z wody skały. Dzięki temu zdołał zlokalizować nasze położenie. Razem chwyciliśmy brezent, przywiązaliśmy go z obu stron do wioseł i tym prymitywnym żaglem łapaliśmy wiatr. Operator tymczasem, używając sześciometrowej tyczki jako steru, według wskazówek wodza dowiózł nas na wyspę Kawa. Z najwyższym trudem kierowaliśmy się do jej zawietrznej strony, nie dając się rzucić na koralowe wybrzeże. Chwytając się koralowców, powoli dobrnęliśmy do brzegu. Przemarznięci, ale szczęśliwi pomaszerowaliśmy do najbliższej wioski poszukać schronienia na noc. Ze względu na ciągłe burze jedna noc zamieniła się jednak w tydzień. Później dowiedzieliśmy się, że owego dnia zatonął prom z setkami osób na pokładzie, z których wiele zginęło. Dzięki przytomności umysłu wodza z wyspy Kawa nam nic się nie stało. John Tennent - badacz National Geographic, specjalizacja entomologia, miejsce Papua-Nowa Gwinea. (Fot. John Tennent)

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9e9f2695771fa31fc8c937666802a63b044c0b5e-19bfa27.jpeg
width: 845
height: 506

Granty NG: Noce wśród pasikoników
type: item
date: 2013-02-04T06:46:00.000Z
creator: Paulina Szczucińska
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: badania naukowe
subject: entomologia
subject: harvard
subject: nauka
subject: owady
subject: pasikoniki
description: – Wychodzę w teren, gdy zaczyna się robić ciemno, czyli około 18–19, do domu wracam nad ranem – mówi dr Piotr Naskręcki, entomolog
encoded: Niezależnie od tego, czy badania prowadzi w Afryce, czy Ameryce Południowej, noce spędza w lesie tropikalnym, wędrując wzdłuż wytyczonych przez siebie szlaków, i wykrywaczem ultradźwięków skanuje teren. Szuka częstotliwości od słyszalnych do 120 kHz, których nie wychwyci nawet ucho nietoperza. To właśnie zakres dźwięków wydawanych przez pasikoniki, jego cel badawczy. Gdy zarejestruje jakiś ciekawy dźwięk, włącza mikrofon kierunkowy i stara się zlokalizować jego źródło; owad zwykle siedzi na drzewie. – Muszę się na nie wspiąć, odnaleźć pasikonika, nagrać, a potem go złapać – mówi. Wszystko to robi po ciemku, przy latarce. Jednak biała lampa płoszy pasikoniki, więc zakłada na latarkę czerwony filtr; owady nie widzą czerwonego światła. Jak wygląda łapanie pasikonika? – No cóż, wymaga treningu i doświadczenia: one potrafią bardzo wysoko skakać i latają – dodaje naukowiec. – Używam chwytaka na wysięgniku i działam ostrożnie. Jeśli spędziłem pół godziny na tym, by owada namierzyć na drzewie, proszę mi wierzyć, że staram się go nie spłoszyć. Czy buszując nocą po tropikalnym lesie, badacz nie narażasię na niebezpieczeństwo? – Wiele osób o to pyta – mówi entomolog – a ja niezmiennie odpowiadam: oczywiście że nie. W ciągu kilkunastu lat pracy ani razu nic złego mi się nie stało. Nocą w tropikach jest bezpiecznie. W dzień głównym zagrożeniem są węże, te nocne zwierzęta wówczas śpią i bardzo łatwo je zaskoczyć, wystraszyć, mogą ukąsić, czego sam raz doświadczyłem. W nocy zaś nigdy. Są aktywne, widzą mnie i słyszą z daleka, więc po prostu schodzą mi z drogi. Piotr Naskręcki podczas nocnych wypraw poszukuje odpowiedzi na pytanie, dlaczego pasikoniki „śpiewają” w tak wysokich częstotliwościach (ponad dwa razy wyższych niż emitują nietoperze). Bada filogenezę tych owadów, stara się zrekonstruować główne wydarzenia w ewolucji narządów służących do wydawania dźwięków. Wszystkie szczegółowe informacje, łącznie z cechami morfologicznymi i opisem DNA, zamieszcza w bazie orthoptera.speci…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6bff7c91bece6edba1e2e2101267429b6a7a5e8e-0a27b6f.jpeg
width: 849
height: 602

O motylach, co mrówki nabierają
type: item
date: 2011-01-27T12:27:00.000Z
creator: Małgorzata T. Załoga
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: entomologia
subject: motyle
subject: mrówki
description: Marcin Sielezniew jest entomologiem, entuzjastą motyli myrmekofilnych, czyli takich, które do swojego rozwoju wykorzystują mrówki. To dla nich przeniósł się z Warszawy do Białegostoku, a w przyszłości planuje zamieszkać na podlaskiej wsi, by mieć jeszcze bliżej do obiektów swych badań. Ostatnio ze swoją drugą połówką Izabelą Dziekańską, która dzieli jego pasję, wydali pierwszy w Polsce fotograficzno-rysunkowy atlas motyli we wszystkich postaciach.
encoded: Skąd właściwie u motylka pomysł, żeby zainwestować w mrówki? Być może było tak: gdzieś w stepach Mongolii, gdzie lata są krótkie, a zimy długie i mroźne, żyły sobie gąsienice żywiące się nasionami. To pokarm o stosunkowo wysokiej zawartości białka, o wiele treściwszy niż liście. Stąd już tylko mały krok do poszerzenia diety o białko innego, zwierzęcego pochodzenia. Zaś w mongolskich stepach było wtedy sporo mrówek tylko dwóch rodzajów: Myrmica i Formica. U obu w mrowiskach jest mnóstwo smacznych larw. Trzeba było tylko znaleźć sposób, jak dostać się do tej spiżarni. I modraszki tego dokonały. Ich gąsienice nauczyły się udawać mrówcze larwy. Tak po prostu? O nie, w końcu mrówki nie są głupie. Przez miliony lat ewolucji wykształciły skomplikowany system komunikacji, którego celem jest także sprawne wykrywanie zagrożeń i intruzów. Chemiczna mowa mrówek to przykład połączenia skomplikowania i prostoty. Opiera się na kilku związkach zwanych węglowodorami powierzchniowymi. Ich mieszanka w odpowiednich proporcjach tworzy kod rozpoznawczy konkretnej kolonii. Modraszek musi ten kod złamać. Czyli musi mrówkę zmanipulować? Jak mu się to udaje? No cóż, zwykle larwa zaczyna udawać, że jest larwą mrówki, co ułatwia jej fakt, że mrówki kiepsko widzą. Podstawową rolę w komunikacji odgrywają u nich wspomniane sygnały chemiczne, istotny jest też dotyk i dźwięki. Najważniejsze zatem dla gąsienicy to odpowiednio pachnieć – jak larwa mrówki. Jeśli jeszcze ćwierka jak ona i umie uzyskać pokarm, stukając w dolną wargę aparatu gębowego niepodejrzewającej niczego mrówki, można powiedzieć, że jest w domu. To potrafią właśnie modraszki alkony. Są przez mrówki czyszczone, a nawet przenoszone razem z całą kolonią. Mają jeszcze lepiej niż prawdziwe larwy. Szczytem perfidii jest imitowanie dźwięków wydawanych przez mrówczą królową. Wszystko po to, by dostawać jeszcze lepszy wikt i opiekę. Ale jak się zaczęła cała przygoda z mrówkami? Skąd motyl „wiedział”, że powinien udawać mrówczą larwę? Cóż, m…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d9da311cf4da05f4323d6b9a4b89d9045925c481-32ab7a6.jpeg
width: 500
height: 337