National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T15:12:29.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Trudne życie na Pacyfiku. Skąd się wzięli Polacy na Hawajach
items: Ellis Island przez 62 lata była bramą do Ameryki. Niezwykłe portrety imigrantów, którzy przybyli do USA
items: Chcesz naprawdę poznać siebie? Badacze: wyprowadź się za granicę
items: Wojna, bieda i niedoścignione ambicje. Paul Salopek o tym, dlaczego ludzie porzucają swoje domy
items: Ucieczka z Korei Północnej

Trudne życie na Pacyfiku. Skąd się wzięli Polacy na Hawajach
type: item
date: 2024-06-11T13:04:53.000Z
creator: Adam Węgłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: ameryka
subject: Edukacja
subject: emigracja
subject: migracje
subject: migranci
subject: niewolnictwo
subject: polacy
subject: praca
subject: praca za granicą
description: Kilkuset pierwszych Polaków przeżyło w „raju dla turystów” srogie rozczarowanie. Śnili o dobrych płacach, a czekał ich tam niemal pańszczyźniany wyzysk. Skąd się wzięli Polacy na Hawajach? Pierwsi dotarli na egzotyczny archipelag już w XIX wieku.
encoded: W tym artykule: Co robił Strzelecki na wulkanie Polacy na Hawajach zmuszeni do niewolniczej harówki Plantacje nie dla Polaków Hawaje, egzotyczny archipelag na Pacyfiku, nie od dziś rozbudza wyobraźnię. Rdzenni Hawajczycy byli pochodzenia polinezyjskiego. W XVI wieku do wysp dotarli Hiszpanie, potem zainteresowali się nimi Brytyjczycy, a w 1898 roku zaanektowali je Amerykanie. Od 1959 roku Hawaje są 50. stanem USA, z coraz mniejszym odsetkiem rdzennej ludności. A skąd się wzięli Polacy na Hawajach? Co robił Strzelecki na wulkanie O ile nie było żeglarzy polskiego pochodzenia na statkach hiszpańskich i wśród załóg kapitana Cooka, to pierwszym naszym rodakiem na Hawajach był słynny Paweł Edmund Strzelecki (1797–1873), jeden z najwybitniejszych polskich podróżników. Zatrzymał się tam w drugiej połowie 1838 roku, podczas podróży z wybrzeża Chile do Australii. „W początkach września statek zawinął do portu w zatoce Kealakekua, tej samej, w której 14 lutego 1779 r. zginął odkrywca Hawajów James Cook. W trakcie pobytu Strzeleckiego Hawaje były jeszcze niepodległym państewkiem rządzonym przez króla z dynastii Kamehameha. Poświęcił tam wiele czasu badaniom tutejszych, największych na świecie wulkanów. Zbadał wulkany Mauna Kea, Mauna Loa, Kilauea. Na zboczach tego ostatniego rozbił obóz dokonując obserwacji wypełniającego dno krateru, pulsującego zbiornika lawy. Przy okazji Strzelecki zapisywał również wierzenia tubylców związane z ich wiarą w nadprzyrodzoną moc wulkanów. Prace naukowe na temat wulkanów hawajskich, jakie opublikował Strzelecki były jednymi z pierwszych w światowej literaturze fachowej”, czytamy w biogramie podróżnika na stronach polonijnego stowarzyszenia Wspólnota Polska. Po Strzeleckim, już w 2. połowie XIX wieku, pojawili się na Hawajach m.in.: literat i turysta Julian Florian Horain, kartograf i inżynier Adam Joachim Kulczycki, misjonarz Józef Hołubowicz, inżynier górnik Modest Maryański oraz hrabia Władysław Zamoyski – podczas półtorarocznej podróży po Au…

hawaje-b9440b5.jpg
width: 2095
height: 1430

Ellis Island przez 62 lata była bramą do Ameryki. Niezwykłe portrety imigrantów, którzy przybyli do USA
type: item
date: 2023-09-04T13:42:00.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Fotografia
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: ameryka północna
subject: Edukacja
subject: emigracja
subject: migranci
subject: nowy jork
subject: Onet
subject: stany zjednoczone
description: Wyspa nadziei i łez, brama do lepszego świata i pierwszy krok w kierunku spełnienia amerykańskiego snu. Na Ellis Island przez 62 lata ważyły się losy milionów imigrantów, którzy chcieli zacząć nowe życie Stanach Zjednoczonych.
encoded: W tym artykule: Imigracja przed Ellis Island Pierwszy człowiek na wyspie nadziei Życie i śmierć u bram Ameryki Ellis Island nie dla każdego Wyjątkowe portrety, które pokazują historię imigracji Ellis Island. Niewielka wysepka w porcie Nowego Jorku, niedaleko wyspy Manhattan. To właśnie tutaj zaczynało się nowe życie milionów imigrantów, głównie z Europy. Nazywano ją bramą do Ameryki i pierwszym przystankiem do lepszego świata. Po przekroczeniu jej progów zaczynał się „amerykański sen”. Dla niektórych jednak wyspa nadziei była początkiem koszmaru i przylądkiem łez. Nie każdemu bowiem udawało się ostatecznie postawić nogę na ziemi Stanów Zjednoczonych. Imigracja przed Ellis Island Centrum przyjmowania migrantów na Ellis Island zaczęło działać 1 stycznia 1892 roku. Był to rezultat zmian w prawie migracyjnym. Wcześniej to poszczególne stany decydowały, kto może trafić na terytorium USA. W Nowym Jorku to Castle Garden, a obecnie Castle Clinton, który położony jest w Battery Park na południowym krańcu Manhattanu w Fort Clinton, był pierwszą amerykańską stacją imigracyjną. Od 1855 do 1890 roku nawet 7,5 mln imigrantów musiało przejść kontrolę przed wjazdem do Stanów Zjednoczonych. Wszystko zmieniło się, gdy władze w zakresie prawa migracyjnego przejął rząd federalny. Pod koniec XIX wieku Castle Garden stał się niewystarczający do kontroli stale napływających migrantów z Europy. To właśnie wtedy postanowiono zamknąć Fort Clinton i przenieść całą administrację do nowo powstałego ośrodka na Ellis Island. Pierwszy człowiek na wyspie nadziei Nastoletnia Annie Moore z Irlandii stała się pierwszą imigrantką, która pozytywnie przeszła kontrolę na Ellis Island. Towarzyszyli jej dwaj młodsi bracia, Anthony i Philip. Annie otrzymała wówczas od urzędnika sztukę złota, która była wówczas warta 10 dolarów. Annie Moore wyszła w USA za Josepha Augustusa Schayera, imigranta z Niemiec, który był sprzedawcą na nowojorskim targu rybnym. Urodziła mu 11 dzieci. Irlandka zmarła w wieku 50 lat na…

ellis-island1-f56281f.png
width: 1920
height: 1080

Chcesz naprawdę poznać siebie? Badacze: wyprowadź się za granicę
type: item
date: 2021-05-03T10:40:44.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: emigracja
subject: psychologia
subject: Travel
description: Badania przeprowadzone na Uniwersytecie Rice'a w Houston wyjaśniają, dlaczego przeprowadzka za granicę jest najlepszym sposobem na odnalezienie siebie.
encoded: Ich autorem jest Hajo Adam, adiunkt w dziedzinie zarządzania, a jego meta-analiza obejmowała sześć badań, w których badano "jasność postrzegania siebie" – skalę używaną do mierzenia, jak dobrze ludzie znają siebie samych. Skala ta zawiera serię dwunastu stwierdzeń, takich jak: "moje przekonania o sobie samym często są ze sobą sprzeczne" lub “spędzam dużo czasu na zastanawianiu się, jakim jestem człowiekiem". Jak zauważył Adam, jasność przekonań o sobie była szczególnie wysoka u osób mieszkających za granicą. Wolni od ograniczeń i oczekiwań związanych z własnymi kulturami, emigranci mieli więcej możliwości, by dowiedzieć się, co jest dla nich najważniejsze. "Wielokrotne przechodzenie przez obce ci doświadczenia zmusza cię do zastanowienia się nad swoimi wartościami" – argumentuje badacz. Badanie Adama wykazało, że to, co sprawia, że ludzie na emigracji mają możliwość głębszej podróży w głąb siebie, to nie liczba krajów, w których mieszkają, ale to, jak długo tam przebywają. "Lepiej jest mieszkać 10 lat w jednym kraju niż dwa lata w pięciu krajach"– powiedział. – ”To dlatego, że kiedy jesteś nowy w danym kraju, jesteś bardziej pochłonięty względami praktycznymi. W pierwszych tygodniach myślisz o tym, gdzie będziesz mieszkał, jak znaleźć lekarza, ale kiedy już się osiedlisz, masz więcej czasu, by skupić się na sobie". Okazuje się, że emigracja ma więcej niematerialnych plusów – inne badanie, przeprowadzone przez Hajo Adama w 2010 roku, wykazało, że życie za granicą i obcowanie z wieloma różnymi kulturami czyni ludzi bardziej kreatywnymi.

emigracja-zdaniem-naukowcow-to-doswiadczenie-ktore-pozwala-poznac-siebie-0d73b5d.jpeg
width: 2121
height: 1414

Wojna, bieda i niedoścignione ambicje. Paul Salopek o tym, dlaczego ludzie porzucają swoje domy
type: item
date: 2020-10-01T06:54:31.000Z
creator: Paul Salopek
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: emigracja
subject: migracje
subject: Społeczeństwo
subject: uchodźcy
subject: wędrówki
description: ONZ szacuje, że ponad miliard ludzi – jedna na siedem żyjących dziś osób – migruje, przenosząc się w obrębie własnych krajów albo poza ich granice. Miliony uciekają przed przemocą: wojną, prześladowaniami, przestępczością, politycznym chaosem. Wielu innych migruje, aby odnaleźć w dalekich stronach ekonomiczną ulgę. U podstaw tego exodusu leży system zglobalizowanego rynku, rozregulowany klimat i ludzkie pragnienia podsycane przez współczesne media. Jak wyglądają migracje i jakie tragedie kryją za sobą ludzkie wędrówki?
encoded: Migracje ludności na świecie – czemu migrujemy? Od prawie siedmiu lat chodzę z migrantami. Zimą 2013 r. wyruszyłem z Herto Bouri, stanowiska archeologicznego w północnej Etiopii, na którym znaleziono skamieniałości Homo sapiens. Zacząłem odtwarzać na piechotę, migrację, która zdefiniowała rodzaj ludzki – naszą pierwszą kolonizację Ziemi w epoce kamienia. W moim marszu chodzi o opowieść. Relacjonuję to, co widzę na ścieżkach naszego pierwotnego odkrywania planety. Od początku wiedziałem, że moja trasa będzie nieokreślona. Antropolodzy sugerują, że nasz gatunek wyszedł z Afryki 600 wieków temu i w końcu dotarł, idąc w zasadzie bez celu, do czubka Ameryki Południowej – ostatniego nieznanego krańca kontynentów i punktu docelowego także mojej podróży. Byliśmy migrującymi myśliwymi i zbieraczami. Nie znaliśmy pisma, koła, udomowionych zwierząt ani rolnictwa. Migrując przez puste plaże, kosztowaliśmy skorupiaków. Ustalaliśmy kierunek, patrząc na klucze wędrownych żurawi. Cele podróży trzeba było dopiero wynaleźć. Do tej pory tropiłem tych zapomnianych migrantów przez 16 000 km. Dziś przemierzam Indie. Nasze współczesne życie, tak bardzo powiązane z domem, od tamtej złotej ery nieskrępowanej eksploracji zmieniło się nie do poznania. Ale czy aby na pewno? Kroczę przez świat w tempie 24 km na dzień, często pośród wysiedlonych. W Dżibuti sączyłem herbatę z migrantami na smętnych postojach ciężarówek. Spałem obok nich w zakurzonych namiotach oenzetowskich obozów dla uchodźców w Jordanii. Słuchałem ich opowieści o bólu. Odwzajemniałem ich śmiech. Oczywiście nie jestem jednym z migrantów. Jestem uprzywilejowanym piechurem. Mam w plecaku kartę bankową i paszport. Ale dzieliłem z migrantami niedole dyzenterii i wielokrotnie byłem zatrzymywany przez ich nemezis – policję. (Erytrea, Sudan, Iran i Tadżykistan odmówiły mi wiz; Pakistan wydalił mnie, a potem wpuścił z powrotem). Co można powiedzieć o tych wypędzonych braciach i siostrach? O ogromnych krainach cienia, które zamieszkują? …

paul-salopek-znany-jest-ze-swojej-wieloletniej-pieszej-wedrowki-przez-swiat-fot-national-geographic-61471bf.jpeg
width: 1272
height: 715

Ucieczka z Korei Północnej
type: item
date: 2018-11-29T10:20:00.000Z
creator: Tom O’Neill
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: chiny
subject: emigracja
subject: korea północna
subject: Travel
subject: uchodźcy
description: Sytuacja na Półwyspie Koreańskim z dnia na dzień robi się coraz bardziej niebezpieczna.
encoded: W 2009 roku opublikowaliśmy tekst o uchodźcach. Masowe ucieczki z Korei Północnej rozpoczęły się już w latach 90, gdy głód pochłonął blisko milion ludzi. Dziś, w kontekście rosnącego niebezpieczeństwa, przypominamy jego treść. 3000 km najeżonej niebezpieczeństwami podróży przez Chiny to dopiero początek. Później przed uchodźcami stanie większe wyzwanie: stworzenie sobie nowego życia. Listopadowy chłód wdziera się przez okna odrapanego bloku w Yanji, chińskim mieście oddalonym o 16 km od granicy. Na trzecim piętrze ktoś zatrzymuje się przed drzwiami. Wewnątrz dwie przerażone uciekinierki z Korei Północnej pochylają głowy, spodziewając się najgorszego. Jeśli policja złapie je bez dokumentów, będą deportowane do ojczyzny, gdzie najpewniej zostaną skazane na lata ciężkich robót. Ściga je też były szef, właściciel stron z internetową pornografią. W ostatnich latach Czerwona i Biała (imiona, które nadałem im w swoich notatnikach na wypadek konfiskaty przez policję) były niewolnicami. Musiały się rozbierać i prowadzić obsceniczne rozmowy przed kamerą internetową. Zbiegły stamtąd zeszłej nocy dzięki pomocy misjonarzy, którzy zapewnili im schronienie w tym mieszkaniu. – Jesteście tam? – odezwał się ktoś za drzwiami. – Otwórzcie. Biała rozpoznała ten głos: należał do człowieka, który pomógł im w ucieczce. Pospieszyła do drzwi i uchyliła je odrobinę. W progu stał mężczyzna trzymający w ręku torbę ryżu. – Na pewno jesteście głodne – powiedział. Kobiety poprowadziły go do kuchni, gnąc się w ukłonach wdzięczności. Już po chwili słychać było ożywioną rozmowę. Misjonarz przyniósł wiadomość: – Bądźcie gotowe do drogi. Właśnie dostaliśmy telefon. Wzdłuż ciągnącej się na długości 1 450 km granicy między oboma państwami, pośród chińskich miast i wiosek, ukrywa się ok. 50 tys. mieszkańców Korei Północnej. Niezliczone rzesze przyjeżdżają tutaj tylko na kilka miesięcy, a następnie prześlizgują się z powrotem do ojczyzny, wioząc ze sobą jedzenie i pieniądze. Wielu jednak nie może lub nie c…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8ac48e89f6cc836d629d49a8b3d30141ac0af033-7c89efb.jpeg
width: 714
height: 527