National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-11-25T13:29:30.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Czy szympansy toczą wojny? Tak, ta trwała 10 lat i przyniosła ogromne zyski zwycięzcom
items: Juliane Koepcke przeżyła katastrofę samolotu i upadek z 3000 metrów. 10 dni spędziła w dżungli
items: Zwierzęta dżungli budzą fascynację. Mogą być piękne, ale i śmiertelnie niebezpieczne dla ludzi
items: Rośliny Amazonii – odkryj co stanowi florę dżungli amazońskiej
items: Ile wiesz o dżungli? Oto najważniejsze informacje o tym wyjątkowym ekosystemie
items: „Prawdziwy Tarzan” spędził w dżungli ponad 40 lat. Zmarł niedługo po powrocie do cywilizacji
items: Spędził 18 dni w australijskim gąszczu, bo zabłądził w drodze do domu. Żywił się tylko grzybami
items: Na przełaj przez Dżunglę: Jak się przygotować?
items: Rzeczne duchy: delfiny słodkich wód
items: Goa: "W hotelowym pokoju wita mnie gekon". Kraina stworzona przez bogów
items: Architekci z Dubaju znów działają na wyobraźnię. Zbudują hotel, we wnętrzu którego powstanie... dżungla [GALERIA]
items: Młody podróżnik zaginął w dżungli Kostaryki. Szuka go ojciec
items: 11/2011
items: Świętych obcowanie
items: Borneo
items: Borneo - informacje praktyczne
items: Minkebe expedition - marsz przez puszcze Gabonu
items: Malezja
items: W dżungli czuję się najlepiej

Czy szympansy toczą wojny? Tak, ta trwała 10 lat i przyniosła ogromne zyski zwycięzcom
type: item
date: 2025-11-25T14:20:05.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Przyroda
subject: dżungla
subject: ewolucja
subject: konflikty
subject: małpy
subject: szympansy
subject: wojna
description: W postapokaliptycznej serii Fallout słyszeliśmy na każdym kroku, że „wojna nigdy się nie zmienia”. Obecnie wiemy, że to stwierdzenie pasujące nie tylko do ludzi, ale także do zwierząt. Badacze udowodnili, że krwawa, 10-letnia wojna pomiędzy plemionami szympansów zakończyła się dominacją jednego stada, które odniosło z niej ogromne korzyści. Gloria victoribus, vae victis.
encoded: Zachowania społeczne szympansów – najbliżej spokrewnionych z nami naczelnych – od lat fascynują badaczy. Szczególne zainteresowanie budzi ich agresja oraz konflikty pomiędzy poszczególnymi społecznościami. Okazuje się, że szympansy nie tylko współpracują i okazją sobie empatię, ale potrafią także prowadzić zorganizowane i długotrwałe wojny przypominające ludzkie konflikty zbrojne, z których czerpią wymierne korzyści. Czemu szympansy nie mogą żyć w zgodzie? Szympansy są zwierzętami terytorialnymi i żyją w silnie zorganizowanych społecznościach. Terytorium każdej grupy jest nie tylko miejscem zamieszkania, ale przede wszystkim źródłem pożywienia i bezpieczeństwa. Konflikty wybuchają najczęściej na tle rywalizacji o zasoby – przede wszystkim o dostęp do pożywienia, wody czy atrakcyjnych miejsc do odpoczynku. Ważnym czynnikiem prowadzącym do konfliktów jest również struktura społeczna szympansów. Każda grupa ma ściśle określoną hierarchię z dominującymi samcami na czele. Walka o pozycję w grupie powoduje wzrost napięć i sprzyja wybuchom agresji. Liczba członków grupy także wpływa na prawdopodobieństwo rozpoczęcia wojny – większe grupy częściej angażują się w agresywne działania wobec sąsiadów. Tak jak ludzie. Krwawe wojny to domena nie tylko ludzi Jane Goodall, angielska antropolożka, prymatolożka i jedna najwybitniejszych na świecie badaczek dzikiej fauny, nieodłącznie kojarzona jest z naszymi najbliższymi kuzynami ze świata zwierząt. Sama jednak twierdziła, że szympansy zdecydowanie nie są jej ulubionymi zwierzętami – są zbyt podobne do ludzi. I nie miała na myśli naszej empatii czy kreatywności. W latach 70. XX w. opisała ona trwającą 4 lata wojnę między szympansami w Tanzanii, które podzieliły się na dwa wrogie obozy po śmierci dominującego samca. Jego odejście skutkowało do rywalizacji, a następnie otwartej wojny pomiędzy młodszymi zwierzętami. Ostatecznie konflikt zakończył się całkowitym wyniszczeniem jednej z grup, a zwycięzcy przejęli ich ziemię. Wojna dziesięc…

GettyImages-467572747-9c3e268.jpg
width: 3354
height: 2396

Juliane Koepcke przeżyła katastrofę samolotu i upadek z 3000 metrów. 10 dni spędziła w dżungli
type: item
date: 2025-06-17T08:28:31.000Z
creator: Filip Nowek
subject: Historia
subject: dżungla
subject: katastrofy
subject: loty samolotem
description: Juliane Koepcke spadła z wysokości trzech kilometrów prosto do amazońskiej dżungli. Była jedyną osobą, która przeżyła katastrofę lotu LANSA 508. Przez 10 dni samotnie walczyła o życie, kierując się wiedzą, nie nadzieją.
encoded: Spis treści: Kim jest Juliane Koepcke? Cudowne ocalenie Juliane Koepcke Drugie życie 24 grudnia 1971 r. na lotnisku w Limie panował przedświąteczny ruch. Samolot LANSA 508 miał przetransportować pasażerów na wschód kraju, do Pucallpy, miasta położonego na skraju amazońskiej dżungli. Na pokładzie znajdowało się 92 podróżnych, w tym 17-letnia Juliane Koepcke i jej matka, Maria. Obie wybierały się na spotkanie z ojcem dziewczyny, który prowadził badania naukowe w tropikalnym lesie. Lot miał trwać nieco ponad godzinę. Niestety, maszyna wkrótce po starcie wpadła w burzową chmurę, a jeden z piorunów trafił w skrzydło samolotu. W ciągu kilku chwil konstrukcja uległa całkowitemu zniszczeniu. Spośród wszystkich osób na pokładzie przeżyła tylko Juliane, przypięta pasami do fotela, która spadła z wysokości ok. trzech kilometrów. Jej historia stała się jednym z najbardziej zadziwiających przypadków przetrwania w dziejach lotnictwa. Kim jest Juliane Koepcke? Juliane Koepcke urodziła się 10 października 1954 r. w Limie. Była jedynym dzieckiem niemieckich biologów, Marii i Hansa-Wilhelma Koepcke, którzy osiedlili się w Peru, by prowadzić badania nad bioróżnorodnością Amazonii. Jej dzieciństwo upłynęło między stolicą a terenową stacją badawczą „Panguana”, założoną przez rodziców. Od najmłodszych lat dziewczynka zdobywała praktyczne umiejętności związane z przetrwaniem w lesie. Rozpoznawała gatunki roślin, wiedziała, które owady są groźne, jak szukać wody i kiedy najlepiej się ukryć. Edukacja Juliane nie kończyła się na lekcjach w niemieckiej szkole w Limie. Równie istotne były doświadczenia wyniesione z wypraw do dżungli, gdzie towarzyszyła rodzicom w pracy badawczej. Bezpośredni kontakt z przyrodą kształtował jej sposób myślenia i przygotował do reagowania w nieprzewidywalnych warunkach. Wszystko to miało okazać się pomocne w dniu katastrofy. Cudowne ocalenie Juliane Koepcke Po rozbiciu Koepcke przez dłuższy czas pozostawała nieprzytomna. Gdy odzyskała świadomość, była ciężko rann…

Juliane-Koepcke-ae51f06.png
width: 900
height: 600

Zwierzęta dżungli budzą fascynację. Mogą być piękne, ale i śmiertelnie niebezpieczne dla ludzi
type: item
date: 2023-12-10T12:03:02.000Z
creator: redakcja
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biologia
subject: dżungla
subject: Edukacja
subject: przyroda
subject: zwierzęta
description: Wilgotne lasy równikowe obfitują w niesamowite gatunki istot żywych. Jakie są zwierzęta dżungli i gdzie można je spotkać? Na te pytania odpowiadamy w dalszej części artykułu.
encoded: W tym artykule: Czym jest dżungla? Gdzie na świecie występuje dżungla? Zwierzęta dżungli afrykańskiej Zwierzęta dżungli azjatyckiej Zwierzęta dżungli południowoamerykańskiej Dżungla to jeden z najcenniejszych ekosystemów świata. Stanowi siedlisko niezliczonych, różnorodnych gatunków roślin i zwierząt. Od wieków pobudza też wyobraźnię twórców. Wystarczy wspomnieć „Księgę dżungli” czy legendę o Tarzanie. Naturalne, pierwotne piękno dżungli kusi, by zobaczyć ją z bliska. Należy jednak pamiętać, że człowiek nie jest tam mile widzianym gościem. Zwierzęta dżungli, choć fascynujące, mogą być bardzo groźne. Z drugiej strony, działalność człowieka zepchnęła wiele z nich na skraj zagłady. Zacznijmy jednak od początku. Czym jest dżungla? Słowo „dżungla” kojarzy nam się jednoznacznie. To bujny, gęsty, tropikalny las. Miejsce o ogromnej bioróżnorodności – zarówno roślin, jak i dzikich zwierząt. Słowo to pochodzi od sanskryckiego słowa „jangala”, co oznacza „nieużytek”. Jednak dokładna definicja jest inna. Mianem dżungli określano formacje roślinne występujące w nadrzecznych terenach północno-wschodnich obszarów Azji Południowej. Początkowo nazywano tak tylko pierwotne lasy nadrzeczne. Z czasem określenie to przylgnęło także do lasów wtórnych z okazałymi roślinami zielonymi, lianami i światłolubnymi krzewami. W końcu mianem dżungli zaczęto określać każdy wilgotny las równikowy. Gdzie na świecie występuje dżungla? Oznacza to, że dżunglę spotkamy nie tylko w Azji, lecz i na innych kontynentach. Największe jej skupiska na świecie to: dorzecze Amazonki w Ameryce Południowej, dorzecze Kongo w Afryce, Archipelag Malajski między Azją Południowo-Wschodnią a Australią. Są to miejsca odległe od siebie w sensie geograficznym. Mimo podobnego klimatu, ekosystemy dżungli mogą się więc znacznie różnić. Np. rośliny Amazonii nie są takie same jak te w dorzeczu Kongo. Podobnie wygląda to w przypadku zwierząt. Jakie więc są zwierzęta dżungli? Poniżej podajemy przykłady pogrupowane geograficznie. Zw…

goryle-gorskie-50e41e1.jpeg
width: 1184
height: 770

Rośliny Amazonii – odkryj co stanowi florę dżungli amazońskiej
type: item
date: 2022-08-15T07:00:00.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: amazonia
subject: ameryka południowa
subject: brazylia
subject: dżungla
subject: Edukacja
subject: peru
subject: puszcza amazońska
subject: rośliny
description: Amazonia – zielone płuca Ziemi – to najbardziej zróżnicowany gatunkowo biom na naszej planecie. W granicach jej obszaru mieści się więcej niż połowa wszystkich lasów deszczowych, a oprócz tego występują tam także tropikalne łąki, siedliska wydmowe, bagna i lasy palmowe. To wszystko sprawia, że na obszarze Puszczy Amazońskiej trudno jest znaleźć obok siebie dwóch przedstawicieli flory, reprezentujących ten sam gatunek. Jakie drzewa rosną w Amazonii? Poniżej wymieniamy i opisujemy najciekawsze gatunki.
encoded: W tym artykule: Klimat w Amazonii Rośliny Amazonii – Bertholletia excelsa Victoria amazonica Rośliny Amazonii – Ceiba pentandra Rośliny Amazonii – Dinizia excelsa Rośliny Amazonii – Heliconia episcopalis Rośliny Amazonii – Orchis Hevea brasiliensis Chelyocarpus ulei Ananas comosus Czy wiesz, że obszar Amazonii jest ponad 20-krotnie większy niż terytorium Polski? Ten niezwykły biom, położony w dorzeczu najdłuższej rzeki świata, rozciąga się w granicach 9 państw: Brazylii, Ekwadoru, Boliwii, Peru, Gujany, Gujany Francuskiej, Surinamu, Kolumbii, Wenezueli. Amazonia zajmuje powierzchnię przekraczającą 7 mln. km2. Aż 5,5 mln. km2. Puszczy Amazońskiej pokrywa las deszczowy. Nie należy zatem dziwić się, że mówimy tu o najbardziej zróżnicowanym biologicznie obszarze na Ziemi. Na kilometr kwadratowy amazońskiego lasu przypada ok. 90 tys. ton żywej biomasy, na którą składają się tysiące gatunków roślin. Do tej pory naukowcy opisali ponad 400 tys. występujących tam gatunków, a nie ulega wątpliwości, że wiele wciąż jeszcze czeka na odkrycie. Klimat w Amazonii Tak duża różnorodność gatunkowa jest zasługą tamtejszego klimatu. W Puszczy Amazońskiej właściwie nie występują pory roku. Panuje tam wilgotny klimat równikowy, dla którego charakterystyczna jest wysoka suma opadów i taka sama średnia wartość rocznych temperatur. Opady atmosferyczne w Amazonii rozkładają się dość równomiernie w ciągu roku, a ich suma zamyka się w przedziale od 2000 do 4000 mm. Częstym zjawiskiem są deszcze zenitalne, czyli powstające w następstwie odparowania wody i skroplenia pary wodnej. Także temperatura, osiągająca średnią wartość 25-28 stopni Celsjusza, jest wyrównana w ujęciu rocznym. Lasy deszczowe Amazonii dzielą się na piętra. Najwyższe tworzą korony wysokich drzew, przerastające o ok. 10 m sklepienie lasu. Panuje tam dość specyficzny klimat (suchy i wietrzny), który jest determinowany przez silne nasłonecznienie. Niższe piętro tworzą zwarte korony niższych drzew, osiągających wysokość do 45 m. Na…

rosliny-amazonii-66bc1ea.jpeg
width: 2127
height: 1409

Ile wiesz o dżungli? Oto najważniejsze informacje o tym wyjątkowym ekosystemie
type: item
date: 2021-11-16T11:20:03.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: amazonia
subject: dżungla
subject: Edukacja
subject: Travel
description: Dżungla - jeden z najcenniejszych ekosystemów świata - stanowi dom dla niezliczonych gatunków roślin i zwierząt. Naturalne, pierwotne piękno tych lasów kusi, by zobaczyć je z bliska, należy jednak pamiętać, że człowiek nie jest tam mile widzianym gościem. W tak ekstremalnym środowisku, zagrożenie czyha na każdym kroku, nie tylko ze strony drapieżników, ale także bezkręgowców, w tym owadów, i roślin. Co to jest dżungla? Gdzie występują te niesamowite lasy i jakie zwierzęta je zamieszkują? Odpowiedź zamieszczamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Charakterystyka dżungli Dżungle świata Jakie zwierzęta żyją w dżungli? Roślinność dżungli Jak przetrwać w dżungli? Niektóre obszary roślinne, jak choćby tundra, charakteryzują się skąpą szatą roślinną i całkowitym brakiem zalesienia. Na Ziemi istnieją też obszary zalesione, które jednak trudno nazwać różnorodnymi, czego świetnym przykładem jest tajga. W kwestii różnorodności gatunków roślin, dżungla stanowi ich absolutne przeciwieństwo. Charakterystyka dżungli Na przestrzeni lat, znaczenie słowa "dżungla" wyraźnie ewoluowało. Kiedyś, określano tak formacje roślinne występujące w nadrzecznych terenach północno-wschodnich obszarów Azji Południowej. Początkowo nazywano tak pierwotne lasy nadrzeczne, z czasem określenie to przylgnęło także do lasów wtórnych z okazałymi roślinami zielonymi, lianami i światłolubnymi krzewami, które wyrosły pod wpływem zniszczenia pierwotnej warstwy drzew, efektem czego był zwiększony dostęp światła. Z czasem, mianem dżungli (słowo to pochodzi od sanskryckiego słowa "jangala", co oznacza "nieużytek") zaczęto określać każdy wilgotny las równikowy. Czy jest to błąd? Cóż, w tej kwestii nie ma zgody, jednak w znacznej ilości publikacji naukowych słowo "dżungla" z premedytacją używane jest jako synonim dla wilgotnego lasu równikowego, więc należy przyjąć, że świat nauki rozszerzył jego znaczenie. Zatem, co to jest dżungla? Mając na uwadze powyższe, należy przyjąć, że mówimy tu o wiecznie zielonej formacji leśnej, występującej w strefie międzyzwrotnikowej. Dżungle świata Występowanie dżungli ogranicza się do kilku kontynentów, gdzie panują sprzyjające warunki do rozwoju tej formacji roślinnej. Charakterystyczny biom strefy równikowej rozwinął się w trzech głównych obszarach. Mowa o dorzeczu Amazonki (Ameryka Południowa), dorzeczu Kongo (Afryka) oraz o Archipelagu Malajskim (rozciągającym się między Azją Południowo-Wschodnią a Australią). Ponadto, dżungle występują w dorzeczu górnego Nigru (Afryka), w obszarze Zambezi (Afryka), w …

dzungla-jak-w-niej-przetrwac-poznaj-dzungle-swiata-ich-roslinnosc-i-zwierzeta-435e49d.jpeg
width: 3072
height: 2048

„Prawdziwy Tarzan” spędził w dżungli ponad 40 lat. Zmarł niedługo po powrocie do cywilizacji
type: item
date: 2021-09-15T14:30:11.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dżungla
subject: sztuka przetrwania
subject: Travel
subject: wietnam
description: Na co dzień nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak wiele chorób cywilizacyjnych chorób nam grozi. 52-letni Ho Van Lang porównywany do Tarzana niedługo cieszył się dobrodziejstwami współczesnego świata.
encoded: W tym artykule: Wietnamski „Tarzan” uciekł do dżungli przed wojną Wyjątkowa przyjaźń ponad barierami Chyba każdy zna historię Tarzana – mężczyzny, który wychowywał się w dżungli. Jak się okazuje, podobna miała miejsce w prawdziwym życiu. Tym razem bez hollywoodzkiego happy endu. Wietnamski „Tarzan” uciekł do dżungli przed wojną Ho Van Lang uciekł z ojcem do dżungli w 1972 r. po kolejnym amerykańskim bombardowaniu w czasie wojny w Wietnamie. W sumie dwóch Wietnamczyków spędziło z dala od cywilizacji ponad 40 lat. Przez dziesięciolecia nie wiedzieli o tym, że wojna już się skończyła. Przed ucieczką do dżungli rodzina Langa żyła tak, jak inni. Dopiero z dala od cywilizacji mężczyźni nauczyli się polować i budować schronienie z materiałów dostępnych na łonie natury. Z czasem ograniczyli też ubiór do przepasek na biodrach. Przez 41 lat ojciec zachował swoje umiejętności językowe, za to syn znał tylko kilka podstawowych słów w języku Cua. Do najbliższego miasta weszli dopiero w 2013 r. Lang szukał pomocy dla swojego ojca, który miał poważne problemy zdrowotne. Mężczyzna zmarł 4 lata później z niewyjaśnionych przyczyn. Jego syn niewiele dłużej żył pomiędzy ludźmi. We wrześniu 2021 r. media podały informację o śmierci „prawdziwego Tarzana”. Miał 52 lata. Przyjaciel Langa, Alvaro Cerezo, odniósł się do jego śmierci w oświadczeniu dla prasy. Jak twierdzi, 52-latka zniszczyły wszystkie „pułapki nowoczesnego życia”, w tym wysokoprzetworzona żywność. – Jest mi bardzo smutno, że odszedł, ale czuję też ulgę, bo wiem, że cierpiał w ostatnich miesiącach – dodał. Wyjątkowa przyjaźń ponad barierami Ho Van Lang i Alvaro Cerezo poznali się w 2016 roku. Przedsiębiorca przez kilka dni uczył się wtedy od „prawdziwego Tarzana”, jak przetrwać w dżungli. Ich przyjaźń przetrwała kolejne lata. Cerezo opisał w książce aklimatyzację Langa ze społeczeństwem. Pomimo wielu różnic mężczyznom szybko udało się nawiązać silną więź. Lang nigdy nie spodziewał się, że ktokolwiek będzie zainteresowany jego …

prawdziwy-tarzan-spedzil-w-dzungli-ponad-40-lat-55008be.jpeg
width: 5000
height: 3337

Spędził 18 dni w australijskim gąszczu, bo zabłądził w drodze do domu. Żywił się tylko grzybami
type: item
date: 2021-03-29T13:54:05.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: australia
subject: ciekawostki
subject: dżungla
subject: lasy
subject: Travel
description: Robert Weber trafił na pierwsze strony australijskich gazet po tym, jak odnalazł się 18 dni po zaginięciu. A właściwie został odnaleziony, bo na mężczyznę „obozującego” w pobliżu tamy w Queensland przypadkowo natrafił lokalny farmer.
encoded: Nieoczekiwana i nieplanowana przygoda Webera rozpoczęła się 6 stycznia. 58-letni mężczyzna wracał z Kilkivan Hotel do domu w miejscowości Narangba. Chcąc ominąć korki wybrał skrót i zjechał z głównej drogi. – Okazało się to błąd, ponieważ droga prowadziła donikąd – mówił Weber stacji ABC News. View oEmbed on the source website Z relacji mężczyzny wynika, że jechał wybranym „skrótem” przez około trzy godziny, aż w końcu samochód ugrzązł w błotnistej drodze. W czasie prób wypchnięcia auta, maszyna się zepsuła. Dalej Weber musiał podróżować pieszo. – Miałem zapas wody przez około trzy dni. Padał deszcz, więc zbierałem wodę w zbiornikach przy samochodzie i używałem plastikowej butelki, aby ją zassać. Ale kiedy wyschła, wyszedłem z samochodu, żeby poszukać źródła wody – powiedział Weber. W czasie poszukiwań źródła mężczyzna miał wypadek – stracił równowagę podczas wspinaczki po kamienistym nasypie. Zsunął się ok. 15 metrów w dół zbocza. Nie tylko boleśnie otarł prawie jedną czwartą pleców, ale też stracił część pozostałego ekwipunku. Został mu jedynie nożyk i butelka z wodą. Zapytany przez dziennikarzy, czy musiał zmagać się z jakimiś drapieżnikami stwierdził, że najbardziej uciążliwymi drapieżnikami okazały się… mrówki. – Wyobraź sobie, że leżysz na hamaku i czujesz się komfortowo, a nagle mrówki zaczynają cię atakować. Były okrutne. Prawie wyrwały mi ucho. Były najgorszym drapieżnikiem. Podniosłem czapkę i zobaczyłem cały ich rój. Obracałem się, żeby odpocząć w innym miejscu, a po dwóch lub trzech godzinach była to samo – opowiada Weber. 58-latek nie zrezygnował z poszukiwania wody, wiedząc, że jest ona gwarantem przetrwania. Znalazł kilka mniejszych źródeł, które wysychały po dwóch dniach, więc ostatecznie zatrzymał się dopiero w pobliżu tamy. Odżywiał się jedynie surowymi grzybami, które popijał wodą. Nic dziwnego, że w ciągu 18 dni stracił ponad 10 kilo – jak powiedział mediom. Weber powiedział też, że trzykrotnie widział i słyszał poszukujący go helikopter. Nie mia…

robert-weber-spedzil-18-dni-w-australijskim-gaszczu-zywiac-sie-jedynie-surowymi-grzybami-fot-queensland-police-service-53686df.jpeg
width: 700
height: 394

Na przełaj przez Dżunglę: Jak się przygotować?
type: item
date: 2019-05-02T10:17:52.000Z
creator: redakcja
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dżungla
subject: lasy równikowe
subject: Sport
subject: Travel
subject: wyprawy
description: Najłatwiejszym i zarazem najpowszechniejszym sposobem zwiedzania lasu równikowego jest droga wodna. Las poprzecinany jest licznymi rzekami i to właśnie płynąc nimi najwygodniej jest eksplorować dżunglę. Co prawda pokonywanie bystrzy na dzikich rzekach bywa śmiertelnie niebezpieczne, ale co do zasady spływ to „dżungla dla wygodnych”. Dużo trudniejsze będzie przejście lasu na własnych nogach. Ale nie trzymaj się wydeptanych ścieżek. Jeśli chcesz naprawdę zmierzyć się z „zielonym piekłem” i przeżyć prawdziwą przygodę, to idź na przełaj!
encoded: Sukces każdej trudnej wyprawy zależy od perfekcyjnego przygotowania, dlatego potraktuj je bardzo poważnie i nie odkładaj na ostatnia chwilę. Logistyka i formalności Gdy już zdecydujesz, gdzie chcesz pojechać i czego dokonać, to dowiedz się, jak zdobyć wizę i rozejrzyj się za biletem lotniczym. Musisz też opracować sposób dotarcia na miejsce startu wyprawy i zaplanować powrót po jej zakończeniu. Wszystkie te sprawy jesteś w stanie załatwić siedząc przed komputerem. Ale do pozostałych czynności musisz się ruszyć z miejsca. Ekwipunek Cokolwiek ze sobą zabierzesz, pamiętaj o dwóch najważniejszych zasadach: ekwipunek musi być JAK NAJLŻEJSZY i SPRAWDZONY. Jeśli nie masz czasu na testowanie nowych sprzętów, to ich nie kupuj. Lepiej zabierz to, czego już używałeś podczas innych wędrówek i co się sprawdziło. Druga rzecz to morale – jest bardzo wrażliwe na wagę twojego plecaka. Ważniejszy będzie komfort w trakcie marszu, niż podczas biwakowania. Dlatego zrezygnuj z takich rzeczy jak ręcznik, śpiwór, czy karimata. Liczy się każde 100 gram! Buty Wybór odpowiednich butów jest kluczowy, bo jeśli cię obetrą, to będziesz w tarapatach. Nie wystarczy, żeby były sprawdzone. Musisz przetestować je na mokro. W dżungli będziesz musiał wielokrotnie chodzić po bagnistym terenie, nierzadko brodząc strumieniami. Jeśli chcesz sprawnie poruszać się w dziewiczym terenie, to musisz liczyć się z całkowitym zamoczeniem butów, nawet, jeśli będą to kalosze. Dlatego przetestuj chodzenie w mokrych butach i sprawdź, czy po 2-3 dniach nie obcierają cię. Kto wie, czy nie ważniejszy od samych butów będzie dobór skarpet. Najlepsze trekingowe skarpety zrobione są z wełny merynosów z domieszką materiałów syntetycznych. Innym rozwiązaniem są skarpety neoprenowe, które nawet mokre będą zachowują sprężystość. Buty powinny być możliwie lekkie, ale jednak wysokie, żeby chroniły piszczele przed ciągłym ocieraniem się o gałęzie i liany. Możesz zainwestować w tzw. dżunglówki. Taki but nie jest wodoodporny, za to ma …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/605897d2deb1f5c3da486084b4abfdc9a518901d-d242333.jpeg
width: 4288
height: 2848

Rzeczne duchy: delfiny słodkich wód
type: item
date: 2019-03-14T06:56:17.000Z
creator: Mark Jenkins
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: amazonia
subject: delfiny
subject: dżungla
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Travel
subject: Zdrowie
description: Słodkowodne delfiny Inie tropią zdobycz w... lasach, korzystając z dorocznego wielkiego przyboru Amazonki.
encoded: Delfiny pływają między drzewami. Ich gibkie ciała przemykają wśród konarów, owijają się wokół żłobkowanych pni. Trawiastozielone ryby czmychają pomiędzy liście, a różowe jak malinowa guma do żucia delfiny kłapią za nimi długimi niczym dzioby zębatymi pyskami. I nie jest to jakiś magiczny, oniryczny pejzaż z kart powieści Márqueza tylko pora wysokiej wody w górnym biegu Amazonki, poniżej peruwiańskiego miasta Iquitos. Rzeka zalała tropikalną puszczę, więc słodkowodne delfiny mogą polować wśród drzew. Przodkowie Inia geofrensis, amazońskiego delfina, oddzielili się od swych oceanicznych pobratymców 15 mln lat temu, w miocenie. – Poziom morza był wtedy wyższy niż dziś – tłumaczy Healy Hamilton, biolożka z Kalifornijskiej Akademii Nauk w San Francisco – i duże obszary Ameryki Południowej, w tym nizina Amazonki, pozostawały zalane płytką warstwą słonawych wód. Potem, gdy morze się cofnęło, odcięci w dolinie rzeki przodkowie delfinów wyewoluowali w niezwykłe zwierzęta, mało podobne do popularnych butlonosów, gwiazd ekranu i oceanariów. Delfiny słodkowodne mają wydatne, baniaste czoła i cienkie, wydłużone dzioby, przydatne do łapania ryb w plątaninie gałęzi lub do wydłubywania skorupiaków z dennego mułu. Inaczej niż u ich oceanicznych pobratymców, u delfinów słodkowodnych kręgi szyjne nie są zrośnięte, co pozwala im odchylać głowy nawet pod kątem prostym – pożyteczna cecha, gdy trzeba się prześlizgiwać między pniami. Rzeczne delfiny mają szerokie płetwy piersiowe i uwstecznioną płetwę grzbietową (duża utrudniałaby przedzieranie się w ciasnych przestrzeniach). Mają też małe oczy – do orientacji w mętnej wodzie bardziej przydatna od wzroku jest echolokacja. Delfiny Inia, zwane w Brazylii boto, ważą do 200 kg i mierzą do 2,5 m długości. Są największe spośród czterech gatunków delfinów rzecznych. Pozostałe żyją w Gangesie i Indusie (Indie i Pakistan), w Jangcy (Chiny) oraz w La Placie (Argentyna i Urugwaj). Wszystkie są do siebie podobne, ale jest to podobieństwo powierzchowne…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d287f5dcc370be0eadfe02eb105ecd17907fe1cf-0d2109c.jpeg
width: 714
height: 478

Goa: "W hotelowym pokoju wita mnie gekon". Kraina stworzona przez bogów
type: item
date: 2019-02-20T09:22:00.000Z
creator: Danuta Śmierzchalska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dżungla
subject: goa
subject: hindusi
subject: indie
subject: krykiet
subject: Kuchnia
subject: Sport
subject: Travel
subject: turystyka
subject: wakacje
description: Paraśurama, szóste wcielenie boga Wisznu, wypuścił strzałę w stronę Morza Arabskiego, nakazując falom, by się rozstąpiły. Miejsce, na które padła strzała, stało się nowym królestwem, które z czasem zaczęto nazywać Goa
encoded: Chłodna słodycz soku z arbuza rozkosznie gasi pragnienie. Jest 30°C, więc ukryłam się w cieniu na tarasie restauracji. I wcale nie myślę o tym, że w Warszawie jest minus 10. Prawie w ogóle nie myślę, trwając w absolutnym błogostanie. Patrzę na spokojne dziś morze, na gładki piasek plaży, na gęstwę palm i zaczynam rozumieć magię tych plaż. Jeszcze nie tak dawno masowo kwitły tu dzieci kwiaty, a dziś ściągają ci, co dość mają pośpiechu, wielkomiejskiego życia i nadmiaru dobrodziejstw cywilizacji. Zwyczajni turyści, ale i wszelkiego rodzaju oryginały z całego świata przyjeżdżają do Arambolu i innych miejsc na Goa, by leżeć w słońcu, popijać piwo w barach na plaży, a noce spędzać w stojących na niej bambusowych chatach, gdzie co prawda jest zakaz palenia trawki, ale przecież można wyjść na zewnątrz. Absolutnie wolni. Dzieci kwiatów prawie już nie ma, przetrwały jedynie najbardziej konsekwentne w wyborze takiej życiowej drogi okazy, które przybyły na Goa na przełomie lat 60. i 70., gdy setki tysięcy hipisów wyruszyło na wyprawę do Indii w poszukiwaniu love, peace and freedom. Droga z zaśnieżonego Okęcia do tego raju zajęła mi dziesięć godzin lotu i „postarzyła” mnie o cztery i pół godziny – o tyle w przód należy tu przesunąć zegarek. Ledwie dwa dni temu powitałam Nowy Rok. Po wyjściu z samolotu jak najszybciej pozbywam się swetra. Powietrze jest gorące i wilgotne. Na szczęście w busie, który wiezie mnie do hotelu w miejscowości Cavelossim, działa klimatyzacja. Za oknem migają kolorowe naszyjniki świateł rozpiętych na domach, hotelikach, restauracjach. Niemal przed każdym z tych budynków świecą białe gwiazdy betlejemskie, które znikną dopiero po 4 stycznia. Wielu mieszkańców Goa to chrześcijanie i Boże Narodzenie obchodzi się tu bardzo uroczyście. Położone na południowo-zachodnim wybrzeżu kraju Goa to najmłodszy z indyjskich stanów. Przez 450 lat był prowincją portugalską. 18 grudnia 1961 r. indyjska armia w ciągu kilku godzin dokonała inwazji na jego terytorium, a nazaju…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7506968be4b9ddd2e7140177ffea004d2524341f-eb11063.jpeg
width: 1000
height: 667

Architekci z Dubaju znów działają na wyobraźnię. Zbudują hotel, we wnętrzu którego powstanie... dżungla [GALERIA]
type: item
date: 2016-09-26T10:59:10.000Z
creator: redakcja
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dubaj
subject: dżungla
subject: hotele
subject: lasy deszczowe
subject: luksus
subject: zjednoczone emiraty arabskie
description: Las deszczowy na pustyni? To możliwe w Dubaju. Zobacz wizualizacje.
encoded: ZOBACZ GALERIĘ >>> Dubaj jest naj. Tu ma być najwięcej, najwyżej, najbardziej fantazyjnie... Cena nie gra roli. Nikogo już nie dziwi wyspa w kształcie palmy albo sztucznie naśnieżane stoki, gdy temperatura za oknem sięga nawet 50 stopni. Tym razem projektanci z Dubaju postanowili zaskoczyć nas jeszcze bardziej. We wnętrzu położonego na pustyni hotelu zamierzają posadzić… las deszczowy. Bujny i tropikalny. Wśród egzotycznych zarośli powstanie specjalna strefa wypoczynku, tak by goście hotelu mogli poczuć się, jak podczas wyprawy do Amazonii. Efekt mają potęgować fontanny, dźwięki i animacje. Szczyt wyobraźni Rosemont Five Star Hotel & Residences będą tworzyć dwie 53-piętrowe, szklane wieże. W jednej z nich zaaranżowanych zostanie 448 pokoi, w drugiej - 280 luksusowych apartamentów. We wnętrzach hotelu powstanie również planetarium oraz wizualizacje przedstawiające podwodny świat. Celem projektantów jest połączenie nowoczesnego designu i cyfrowej technologii ze światem przyrody. „Kto bogatemu…” Hotel powstanie w stolicy Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Planowany termin ukończenia prac? Rok 2018. Koszt inwestycji to, bagatela, 550 mln dolarów. Autorami tego projektu są architekci z pracowni ZAS Architects. Trzeba przyznać - fantazji im nie brakuje.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a1b6ae66146f2d515f4aca898592cb5cfaf471d9-5c1a5a0.jpeg
width: 1024
height: 1024

Młody podróżnik zaginął w dżungli Kostaryki. Szuka go ojciec
type: item
date: 2016-05-19T10:31:38.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: dżungla
subject: Kostaryka
subject: syn
description: Poszukiwacz przygód opowiada o dwuletnich poszukiwaniach swojego syna, który zaginął w Kostaryce.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/d1c35f46970f4fe3dc1c0208fe941d9c6b9b8c82-5f5c1ba.png
width: 929
height: 617

11/2011
type: item
date: 2011-10-27T20:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: amazonia
subject: dżungla
subject: indianie
subject: wojciech cejrowski
subject: yerba mate
description: W XXI wieku śmierć jest tematem tabu. Nie chcemy o niej myśleć, nie chcemy o niej rozmawiać, najchętniej wyeliminowalibyśmy ją, podobnie jak starość, z naszego życia. Nie wyobrażamy sobie, że dotknie nas albo kogoś z naszych najbliższych, nie wymagamy od dzieci, żeby chodziły na pogrzeby. Jednak na swój sposób jest też pociągająca, szczególnie gdy ma miejsce gdzieś na końcu świata. Bo jak inaczej wytłumaczyć chęć uczestnictwa turystów w rytualnych pochówkach odbywających się chociażby w Indiach albo w Indonezji? Zapewne jednym z takich powodów jest widowiskowość tych ceremonii i fakt, że nie zawsze są smutne. Tana Toradża na Celebes są w stanie za celebrowanie śmierci zapłacić bardzo dużo. Najważniejszym wydarzeniem w ich życiu nie są narodziny członka społeczności ani ślub, tylko... ceremonia pogrzebowa. To nie jest zwykła żałobna stypa, jaką znamy z naszych realiów, tylko wielki festyn, który kosztuje fortunę. Aby wyprawić krewnego na tamten świat, wiele rodzin popada w długi. Właśnie w ten sposób wyraża swój szacunek dla zmarłego. W dzień Wszystkich Świętych stawimy się przy grobach bliskich, żeby zapalić znicze, a potem w rodzinnym gronie powspominać drogie nam osoby. Obejrzymy udekorowane chryzantemami i bratkami grobowce rozświetlone tysiącami lampek. Zadumamy się nad własnym życiem. Wyobraźmy sobie, że śmierci nie ma. Czy wtedy nasze życie wydawałoby się nam równie piękne i cenne? Agnieszka Franus
encoded: SPIS TREŚCI: Wywiad z Krzysztofem Mroziewiczem – o Fidelu Castro i jego Kubie, na której parasolki mogłyby rodzić pomarańcze.Rozmawia Danuta Śmierzchalska Skarb Sasów. Kto zakopał skarb złożony z dziwnie pogiętych złotych okuć mieczy? Epoka legendarnego króla Artura ma jeszcze wiele tajemnic. Tana Toradża. W tej społeczności zabalsamowany zmarły może czekać – w domu! – na pogrzeb miesiącami. A wszystko przez to, że na urządzenie pochówku trzeba małej fortuny. Obróceni w proch. W płomieniach, żołądkach sępów, a czasem innych ludzi... Wyprawa na tamten świat jest kluczowym zagadnieniem w każdej kulturze. Ziemie rzadkie. Na tych metalach opierają się nowoczesne technologie. Ale nie dość, że jest ich mało, to jeszcze większość złóż kontrolują Chiny. Tymczasem potrzeby rosną... Rekin wielorybi. Choć ogromne, żywią się morską drobnicą. A rybacy wcale nie drżą na myśl o spotkaniu z nimi. A nawet podkarmiają je, jak kaczki. Saamowie. W nowoczesnej Norwegii trudno być pasterzem i nomadą. A jednak wielu Saamów chce żyć tak jak ich wędrujący za reniferami przodkowie. Ötzi. Choć zmarł ponad 5 tys. lat temu, wciąż trzyma się nieźle. A lekarze nie dają mu spokoju, próbując za pomocą najnowocześniejszych metod wydrzeć tajemnice jego i czasów, w których żył. Tylko dla prenumeratorów: Rzeki USA. Dzikie i malownicze – kiedyś takie były wszystkie. Dziś ostatnich ich fragmentów przed zabudową, tamami i mostami bronią zapaleńcy.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b78260ad96e985d51e12d46712168f3e7b82eea7-f6299dc.jpeg
width: 1039
height: 1508

Świętych obcowanie
type: item
date: 2010-07-08T06:50:00.000Z
creator: Wojciech Cejrowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: duchy
subject: dżungla
subject: indianie
subject: śmierć
subject: szamanizm
subject: wojciech cejrowski
description: Dla Indianina śmierć nie jest końcem życia – ot jeden z etapów... rozwoju, przez który się po prostu przechodzi dalej.
encoded: Śmierć to przejście z jednego normalnego stanu w inny – także normalny. Bo cóż jest nienormalnego w byciu nieboszczykiem, albo duchem? – zapyta Indianin. Nikt z nas nie zapłacze nad bryłką lodu, że już nie jest wodą. Nikt nie będzie płakał po wodzie, która wyparowała. Podobnie Indianie nie płaczą po duszach, które „wyparowują” w zaświaty. Po śmierci są pewne rytuały, które należy wykonać. I żadnym z nich nie jest płacz. Przeciwnie – płacz jest jak najbardziej niewskazany, bo „przytrzymuje” zmarłego na tym świecie. Dopóki płaczesz po kimś, on nie może spokojnie odejść. Dopóki płaczesz, myślisz, kochasz, zmarły tkwi jedną nogą w ziemskim świecie; jak w potrzasku. To bolesne tkwienie – rozdarcie między „byłem” a „jestem”. Ponadto my – żywi – jeśli trzymamy się kurczowo zmarłego to... możemy być wciągnięci w zaświaty, oderwani od tu i teraz. Dlatego po śmierci Indianina zaplata się wejście do jego szałasu łykiem z lian, a z przeciwnej strony robi nowe wejście, którego zmarły nie zna. Szałas obsypuje się popiołem, aby duch pomyślał, że wszystko spłonęło i nie wracał. Zasiada się nocami wokół jego ogniska, wbija palisadę ze strzał i śpiewa pieśni odpędzające ducha. Przez kilka kolejnych dni wdowa wstaje nocą, śpiewa głośno i szuka w obejściu śladów męża – wszelkich pozostałości po nim. Zbiera je i rytualnie niszczy. Naczynia, z których jadał - rozbija, a skorupy zagrzebuje w ziemi. Trofea myśliwskie pali, łamie strzały… I wypluwa łzy. Wypluwa tak długo, jak długo chce się jej płakać. W końcu żal mija i zmarły zostaje uwolniony do zaświatów – rodzi się do nowego życia w Krainie Zmarłych. To koniec ziemskiego żywota. I początek żywota wiecznego. Dopiero wtedy ducha uwolnionego od ziemskich powiązań można spokojnie zaprosić z powrotem do domu. Stany pośrednie i brak zdecydowania, kim się jest, są niebezpieczne. Powinno się być albo chłopcem, albo wojownikiem; albo dziewczynką, albo kobietą… Albo człowiekiem, albo duchem. Indianie nie boją się duchów i obcują z nimi dość swob…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/01bbac5b2d6ddec06a62dea14dd3b568e483555c-f32bcea.jpeg
width: 520
height: 335

Borneo
type: item
date: 2010-04-15T13:18:47.000Z
creator: Mikołaj Jeżak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: borneo
subject: dżungla
subject: guano
subject: orangutany
subject: plemiona
subject: wyspy
description: Na Borneo możesz spotkać małpy, które wyglądają niczym sędziwi mędrcy, powąchać największy kwiat świata, zaprzyjaźnić się z łowcami głów, zdobyć szczyty i głębiny, spłynąć rzeką w dżungli, zaznać luksusu i niewygód. Na tej wyspie na pewno przeżyjesz wspaniałą przygodę!
encoded: Na Borneo możesz spotkać małpy, które wyglądają niczym sędziwi mędrcy, powąchać największy kwiat świata, zaprzyjaźnić się z łowcami głów, zdobyć szczyty i głębiny, spłynąć rzeką w dżungli, zaznać luksusu i niewygód. Na tej wyspie na pewno przeżyjesz wspaniałą przygodę! Czysto, nowocześnie. Uprzejmi i mówiący po angielsku urzędnicy imigracyjni, dwupasmowa droga z lotniska, a na niej dużo japońskich aut terenowych, klimatyzowane domy towarowe i świeżo wybudowane apartamentowce. Na billboardach uśmiechnięci Chińczycy wysyłają SMS-y. Gorąco, duszno, parno, szaro i ani śladu dżungli, dzikich plemion czy orangutanów. Jestem w Kota Kinabalu, malezyjskiej, północnej, części Borneo. (Reszta wyspy należy do Indonezji i niewielkiego sułtanatu Brunei). Kota Kinabalu, zwane przez mieszkańców KK, okazuje się nieciekawym betonowym blokowiskiem z knajpkami i tanimi hotelami dla backpackersów. Droższe obiekty wybudowano przy plażach pod miastem albo na okolicznych wyspach. W KK najciekawszy jest chyba ożywający wieczorem targ filipiński, który swą nazwę zawdzięcza królującym tu, legalnym bądź nie, emigrantom z tego kraju. Wśród straganów z egzotycznymi owocami i warzywami można zjeść równie egzotyczną świeżą rybę z rusztu oraz wszelkie możliwe wyroby rzemieślnicze. Na Borneo rozwój przemysłu drzewnego, kopalnie rud miedzi, cyny, boksytu i żelaza i stale rozrastające się plantacje palmy oleistej doprowadziły do znacznej poprawy sytuacji ekonomicznej jego mieszkańców. Właściwie nie ma tu bezrobocia, zarobki są coraz lepsze. Teraz nawet krajanie z kontynentalnej Malezji nie mogą przebywać na wyspie dłużej niż dwa miesiące, chyba że otrzymali specjalne zezwolenia na pracę. W stanie Sabah, w którym leży KK, przy drewnianych domach na palach cumują łodzie ze 100-konnymi silnikami, obok parkują najnowsze modele dżipów. Tradycyjne wsie, kampungi, znikają w szybkim tempie i ustępują miejsca nowoczesnej architekturze. Nie ma się co temu dziwić – w końcu już za panowania Brytyjczyków Borneo na…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/88174f7218dd3885d622228a8c4f5da24cf40a8c-750e452.jpeg
width: 500
height: 333

Borneo - informacje praktyczne
type: item
date: 2010-03-24T08:24:55.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: borneo
subject: dżungla
subject: guano
subject: orangutany
subject: plemiona
subject: wyspy
description: Kilka informacji dla chcących odwiedzić Malezję i Borneo.
encoded: Powierzchnia: 743 tys. km2. Największa wyspa Archipelagu Malajskiego. Jej północna część (stany Sarawak i Sabah) należy do Malezji. Język: Językiem urzędowym jest bahasa melayu (malajski). Angielskiego używa się powszechnie. Liczne grupy etniczne mówią swoimi własnymi językami i dialektami. Wszystkie rozkłady jazdy na dworcach kolejowych i autobusowych oraz tabliczki z nazwami ulic mają również napisy w języku angielskim. Waluta: Malajski ringgit (MYR). Jeden ringgit to 100 sen. 1 PLN = 1,216 MYR Przy pobytach nieprzekraczających 90 dni nie ma obowiązku posiadania wizy. Od turystów z Europy władze imigracyjne nie żądają przedstawienia środków finansowych na każdy dzień pobytu. Średnia temperatura przez cały rok wynosi ok. 30°C i właściwie nigdy nie spada poniżej 20°C. W malezyjskich prowincjach Borneo występują dwa monsuny: północno-wschodni oraz południowo-zachodni. Na Sarawaku, gdzie pada najsilniej, opady są najwyższe między październikiem a marcem. Nie ma bezpośrednich lotów z Polski do Kota Kinabalu i Kuching. Najlepsze połączenia lotnicze do KK są z Frankfurtu i Londynu z przesiadkami w Kuala Lumpur lub Singapurze. Najtańsze bilety kosztują ok. 4000 zł wraz z opłatami lotniskowymi. Obowiązuje ruch lewostronny. Ze stanu Sarawak do Sabah trzeba jechać przez Brunei. Autobus: komunikacja działa sprawnie. Autobusy państwowe kursują na liniach lokalnych, a trasy dalekobieżne obsługują przewoźnicy prywatni. Codziennie jest wiele połączeń między Sibu, Bintulu i Miri. Samochód: kultura jazdy Malezyjczyków jest dość wysoka. Łatwo jest wypożyczyć auto. Najtańszy i najpopularniejszy w tym kraju proton saga (pojemność 1,3 dm3) kosztuje ok. 150 MYR za dzień (900 MYR za tydzień), nie ma limitu kilometrów. Cena pokrywa też ubezpieczenie i autocasco. Statek: Nie ma regularnych połączeń promowych między Półwyspem Malajskim a Borneo. Lokalne promy i statki kursują z półwyspu na wysepki w pobliżu wybrzeża Borneo i na rzekach w Sabahu i Sarawaku. Po Rejang i Baram pływają szybkie …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f1feb8f3beb4b373d0526f066b8cb4d48aef79e4-3da9353.jpeg
width: 500
height: 332

Minkebe expedition - marsz przez puszcze Gabonu
type: item
date: 2010-02-27T07:00:00.000Z
creator: Andrzej Muszyński
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: dżungla
subject: gabon
subject: pigmeje
subject: puszcza
description: – Słyszysz? On tu jest. – Szept Tomka budzi mnie koło północy. – Niemożliwe. Boją się ognia – mamroczę w odpowiedzi. – Nic nie słyszę. Głośny pomruk za cienką ścianką namiotu oznacza jedno: ewakuację!
encoded: Dźwięki suwaków rozpinanych w nerwowym pośpiechu, trzask, cmokanie naszego tragarza Nestora bez wątpienia oznaczające sygnał do ucieczki, chaos, strach, bieganina i kompletna ciemność. Jest nów. Boso, w samej bieliźnie uciekamy w głąb dżungli, rozcinając sobie stopy. Któryś z Pigmejów pierwszy zbliża się do paleniska, roznieca ogień. Zza pni wychylają się dobrze widoczne w blasku płomieni wystraszone twarze. Siedzimy pół godziny przy ognisku. Nagle krzyk Augustina, trzask i kolejna ewakuacja. Słoń przebiegł przez gęste krzaki tuż koło obozu. Nie bał się ognia. Dopiero wtedy przypominam sobie relację z Megatransectu – szaleńczej ekspedycji amerykańskiego ekologa Michaela Faya przez równikowe puszcze Kotliny Konga – o słoniu przewalającym się niczym pociąg towarowy przez obozowisko i o ranach odniesionych przez Faya. Zrozumiałem, że popełniliśmy kardynalny błąd – rozbiliśmy się na mukongo, ścieżce słoni. Od tej chwili nasza wyprawa przez puszczę Gabonu, do której zainspirował nas Megatransect, nabiera innego wymiaru. Minkébé to nazwa jednej z najbardziej dziewiczych, najmniej poznanych, spektakularnych puszcz równikowych świata. Wiele zespołów przyrodników eksplorowało jej południowe krańce, koncentrując się na rejonie inselbergów – kopulastych granitowych wzgórz wynurzających się z morza zieleni. My chcemy przejść całą puszczę. Naszą Minkebe Expedition rozpoczęliśmy 13 lipca 2008 r., wylatując do Libreville, stolicy Gabonu. Tam czas pochłonęły nam: załatwianie dokumentów, laminowanie map i liczne spotkania: z Jurkiem Flisem – misjonarzem i tłumaczem, z polskim konsulem honorowym w Gabonie – Andrzejem Dębskim, oraz przedstawicielami WWF-u. – To nie węże są największym zagrożeniem. Czarną mambę bardzo trudno spotkać, żmija gabońska nie atakuje niesprowokowana. Przez 11 lat mojej pracy nie zdarzyło się żadne ukąszenie. Musicie być za to wyjątkowo ostrożni przy spotkaniach ze słoniami – Pauwel den Wachter, z którym korespondowaliśmy na długo przed przylotem, wspierał nas…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6c4c6a5af23f5e4bcb0d7d91acbf02ecb1c95045-2e17d7a.jpeg
width: 500
height: 459

Malezja
type: item
date: 2009-03-25T09:54:24.000Z
creator: Agnieszka Franus
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: dżungla
subject: kuala lumpur
subject: Kultura
subject: ludzie
subject: malezja
subject: natura
subject: zwierzęta
description: Jest tak czarna i gęsta, że nie widać gwiazd. Jej spokój burzy otaczający mnie zewsząd trudny do opisania hałas. Tysiące syków, bzykań, cykan, pohukiwań łączy się w jedną, intensywną, głośną, wibrującą i niepokojącą melodię. To pierwotne brzmienie dżungli Taman Negara.
encoded: Taman Negara- malezyjska arka Noego Im dłużej go słucham i lepiej rozpoznaję pojedyncze tony, tym mocniej upewniam się, że lista jego twórców jest nieskończona. Jestem z grupą 10 podróżników i turystycznych wyjadaczy, razem mamy na sumieniu niejedną niebezpieczną wyprawę i niejeden przerażający turnus, ale nawet z tym bagażem doświadczeń pierwsze, co przychodzi teraz do głowy, to wziąć nogi za pas. Przed ucieczką powstrzymuje mnie obecność przewodnika, który podobno zna Taman Negara jak nikt inny. Groźne dla nas dęwięki są dla niego drogowskazami w położonym w samym sercu Półwyspu Malajskiego, odciętym z trzech stron wodą, najstarszym i najbardziej dzikim z tropikalnych lasów deszczowych Azji, a może i świata. Zaś noc to najlepsza pora, żeby poznać jego tajemniczych mieszkańców. Powoli, potykając się o rozmyte w mroku głazy, wyruszam więc na nocne safari. Każdy wyłaniający się z ciemności kształt na nowo rozbudza moją wyobraźnię. Poskręcane konary przypominają karykaturalnie wygięte ludzkie kończyny, a lepkie od mieszaniny wilgoci i własnych soków liście są niczym twarze czarnych charakterów z filmów fantasy. Do tego jeszcze czające się wokół życie, którego słyszalna obecność przyprawia mnie o dreszcze. Dość powiedzieć, że na blisko 4,4 tysiącach km2 tego parku narodowego skrywa się 150 tys. gatunków owadów, w tym samych motyli około tysiąca, 200 gatunków ssaków, 300 gatunków ptaków, 140 węży, w tym 17 jadowitych, 100 jaszczurek i wiele innych – często jeszcze nieopisanych bądź znanych jedynie z akademickich podręczników – stworzeń. Idziemy gęsiego wąską, wyciętą w leśnej gęstwinie ścieżką, którą rozjaśnia nam snop światła rzucany od czasu do czasu przez ciężką, żółtą ręczną latarkę, w jaką wyposażony jest przewodnik. To potęguje wrażenia, podobnie jak padająca od kilku godzin mżawka, która nasączyła gliniaste podłoże do tego stopnia, że ślizgamy się po nim niczym po lodowisku. Jeden zły ruch – ostrzega nasz opiekun – i zjedziemy po stromym zboczu wprost do wezbrane…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/ca89b2ea392ee8db77bd2e320942070902289f29-b7eae2e.jpeg
width: 640
height: 410

W dżungli czuję się najlepiej
type: item
date: 2009-03-19T20:24:58.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: amazonia
subject: dżungla
subject: indianie
subject: wojciech cejrowski
subject: yerba mate
description: Chodzi na bosaka, ale tylko latem. Pstrokate koszule kupuje na wagę w ciuchlandzie. Wstaje o 6.00 rano, czyta Stary Testament i pije yerba mate. Nie lubi, gdy się zdrabnia jego imię. Ma dwa koty, które z łóżka wygania, ale jak mu się położą obok klawiatury komputera, to ich nie przepędza. Słynie z niewyparzonego języka i słabości do dzikich plemion.
encoded: Z Wojciechem Cejrowskim rozmawia Agnieszka Franus Kim chciałeś zostać, gdy byłeś małym chłopcem? Wojciech Cejrowski: Papieżem, by udowodnić światu, że Polak potrafi. Potem milionerem (udało się). Pisarzem (również). Teraz bardzo chciałbym wykładać na uniwersytetach jako profesor antropologii. Taki wiek – człowiek zebrał pewną porcję wiedzy i nadszedł czas, aby się nią dzielić. Od ponad 20 lat niemal co roku poszukujesz dzikich plemion w Ameryce Południowej. Czy one jeszcze tam żyją? Mam nadzieję, że tak. W przeciwnym razie zaprzestałbym organizowania wypraw. Ale moja nadzieja słabnie. Jeszcze dziesięć lat temu właściwie każdy wyjazd kończył się sukcesem. Dzisiaj najczęściej wracam z niczym. Zamiast szamana znajduję gościa z paczką przeterminowanej aspiryny. A zamiast przepasek biodrowych – nylonowe gatki. Przeszkadzają Ci majtki u Indian? Sam je chyba nosisz. Nieprawda. Przed wejściem na terytorium dzikich ubieram się tak jak oni. Niedawno pojechałem do nich w przepasce, którą kupiłem specjalnie na tę okazję. Wysiadłem z czółna w wiosce, o której mój przewodnik opowiadał, że to już ostatnia w pełni tradycyjna osada. Świeciłem gołym tyłkiem, myśląc, że robię na nich dobre wrażenie, a wódz przywitał mnie w spodenkach Adidasa. Niby wszyscy tam mówili po indiańsku, mieli szamana, ale... tylko ja miałem przepaskę. Biali wyprawiają się na koniec świata, żeby doświadczyć prawdziwej dzikości, a okazuje się, że „straszny” wódz ma kino domowe i pasjami ogląda amerykańskie seriale. Sami mieszkamy w wygodnych, ciepłych domach, a od innych oczekujemy, że będą ganiać nago po dżungli i polować na małpy? O co nam chodzi? Tęsknimy do czasów, w których żyliśmy w szałasach? Nie jeżdżę w poszukiwaniu dzikości. Dzikość gryzie, kłuje i zabija, moczy nocną ulewą i uwiera w tyłek przy siedzeniu. Wyjeżdżam, bo żal mi, że ten świat ginie. Życie Indianina w dżungli jest bardzo trudne, ale on jest tam u siebie. Pozostaje wolnym człowiekiem. Niby nic nie ma, ale jednocześnie niczego mu nie brak…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5d2b00bf4dc5a3b4c48768a93fcf41fe6cb860e2-49c5497.jpeg
width: 600
height: 396