Grób tego psa otoczony był kultem przez stulecia. Jego kości zdradziły jeszcze inną tajemnicę
W Australii archeolodzy natrafili na niezwykły pochówek. W grobie psa dingo znaleziono dary w postaci muszli, które składano nawet kilkaset lat po śmierci czworonoga. O bliskiej relacji ludzi ze zwierzęciem świadczą też niezwykłe ślady na jego kościach.
Dingo, w języku rdzennej ludności Barkindji nazywany garli, zajmuje w tej kulturze miejsce szczególne. Choć w Europie dingo często postrzega się jako „dzikie psy”, w dawnej Australii były one istotami, które żyły obok ludzi jako członkowie wspólnoty. Te czworonogi z wyglądu są bardzo podobne do psów domowych. Ich sierść koloru brązowego lub żółtawego jest krótka. Ważą około 20 kg. Trwa dyskusja, kiedy pojawiły się w Australii. Z nowych analiz wynika, że już ponad 3300 lat temu. Badania dowodzą, że dingo nie były zwierzętami tolerowanymi w pobliżu obozowisk, ale relacja z ludźmi była od wieków bardzo bliska. Świadczy o tym również nowe znalezisko. Pies na drodze Odkrycia dokonano w zachodniej części stanu Nowa Południowa Walia. Szczątki znajdowały się w wykopie szykowanym na potrzeby budowy drogi na terenie Parku Narodowego Kinchega, w pobliżu jezior Menindee nad rzeką Baaka (Darling). Zlokalizował je członek lokalnej starszyzny. Świadectwo czułości zapisane w kościach Szczegółowa analiza szkieletu psa nazwanego przez badaczy Garli ujawniła poruszającą historię empatii. Zwierzę dożyło zaawansowanego wieku (4–7 lat), mimo że w ciągu życia odniosło poważne obrażenia: miało połamane żebra i nogę, co mogło być wynikiem kopnięcia przez kangura. Fakt, że kości te zrosły się i zagoiły, świadczy o tym, że ludzie musieli opiekować się rannym zwierzęciem. Dostarczali mu pożywienia i chronili je, gdy nie było w stanie samo polować. Dodatkowo jego zęby były mocno starte, co sugeruje długie życie u boku człowieka i spożywanie pokarmów dostarczanych przez opiekunów. Dzięki datowaniu radiowęglowemu ustalono, że dingo został pochowany między 963 a 916 lat temu. Rytuał karmienia przodka Garli po śmierci nie został po prostu zakopany lub porzucony. Jego zwłoki złożono z szacunkiem w specjalnie przygotowanym kopcu wykonanym z licznych muszli. Przez kolejne stulecia lokalna społeczność dodawała do grobu muszle małży rzecznych. Zdaniem współcześnie żyjącej w okolicy rdzennej ludności, są to świadectwa honorowania dingo jako przodka. Praktyka ta była podtrzymywana przez wiele pokoleń, co pokazuje, że więź ze zwierzęciem nie skończyła się wraz z jego zgonem. Tradycja, która przetrwała wieki Najnowsze badania potwierdzają to, co lud Barkindji przekazywał w swoich tradycjach ustnych od tysiącleci: dingo były kochane i cenione. – Wiemy, że dingo były oswajane i żyły u boku ludzi jako część społeczności. Ta analiza szczegółowo ukazuje głębię tej relacji – powiedział główny autor badania i specjalista ds. dingo, dr Loukas Koungoulos z Uniwersytetu Australii Zachodniej. Podczas wykopalisk archeolodzy z Uniwersytetu w Sydney ściśle współpracowali z Radą Starszych z Menindee – pobliskiej miejscowości. Po zakończeniu analiz, zgodnie z tradycją, szczątki dingo ponownie zakopano w czasie uroczystego obrzędu. Źródło: Australian Archaeology Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy i podróżniczy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. przewodniki turystyczne po Egipcie oraz popularnonaukowe książki: „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” i „Bogowie Polski. Szamani, megality i zapomniane słowiańskie bóstwa”. Miłośnik niewielkich, lokalnych muzeów. Uwielbia długie trasy rowerowe, szczególnie te prowadzące wzdłuż rzek.
5000 lat temu mózgi psów drastycznie zmalały. To my za to odpowiadamy
Nowe badania dowodzą, że mniej więcej 5000 lat temu mózgi psów zmniejszyły się o połowę. Naukowcy łączą ten proces z przejściem ludzi na osiadły, rolniczy tryb życia i selekcją najlepszych psów stróżujących.
Badania opublikowane w czasopiśmie „Royal Society Open Science”, przeprowadzone pod kierownictwem zooarcheologa Thomasa Cucchiego z francuskiego Narodowego Muzeum Historii Naturalnej, rzucają nowe światło na proces ewolucji psów i jego ścisłe związki z udomowieniem przez człowieka. Choć naukowcy od dawna wiedzieli, że udomowione czworonogi mają znacznie mniejsze mózgi niż ich wilczy przodkowie, najnowsze badanie odpowiedziało od kiedy. Drastyczna redukcja objętości mózgu psów była już faktem około 5000 lat temu. A to zbiega się w czasie z przełomowym momentem w historii ludzkości: przejściem do osiadłego, rolniczego trybu życia. Dzięki zastosowaniu tomografii badacze udowodnili, że zmiana ta była wynikiem długofalowej adaptacji do specyficznych potrzeb człowieka. Od protopsa do osadnika: jakie psy preferowali łowcy, a jakie rolnicy? Naukowcy poddali szczegółowej analizie szczątki 22 prehistorycznych psów i wilków, głównie z terenów dzisiejszej Belgii i Francji, oraz zestawili je z danymi pochodzącymi od 163 współczesnych osobników. Wyjątkowo istotnym elementem badania było uwzględnienie tzw. protopsów – jednego pochodzącego z Belgii sprzed około 35 000 lat, a drugiego z Francji sprzed 15 000 lat. Analiza wykazała, że ich względna wielkość mózgu, mierzona jako stosunek objętości jamy czaszki do długości czaszki, pozostawała na poziomie charakterystycznym dla plejstoceńskich i neolitycznych wilków. Oznacza to, że we wczesnej fazie udomowienia psów, trwającej dziesiątki tysięcy lat przed upowszechnieniem się rolnictwa, ich mózgi nie uległy istotnemu zmniejszeniu. Psy te, choć genetycznie oddzielone od wilków, wciąż pełniły funkcje wymagające wysokiej sprawności poznawczej, prawdopodobnie towarzysząc koczowniczym grupom łowców-zbieraczy w ich codziennych wyzwaniach. Jak rewolucja neolityczna zmieniła psy? Sytuacja uległa wyraźnej zmianie około 5000 lat temu, w okresie późnego neolitu. Badania dowiodły, że psy z tego czasu posiadały mózgi o niemal połowę mniejsze niż wilki żyjące w tej samej epoce. Ta spektakularna różnica sugeruje, że przejście człowieka na osiadły tryb życia wymusiło na psach zupełnie nowe przystosowania. Co ciekawe, względna wielkość mózgu neolitycznych psów była już wtedy uderzająco podobna do tej, którą obserwujemy u współczesnych psów ozdobnych i małych ras, takich jak mopsy, chihuahua czy pekińczyki. Autorzy badania sugerują, że mogło to być efektem selekcji behawioralnej prowadzonej przez pierwszych rolników. Ludzie zaczęli promować cechy ułatwiające współżycie w gęsto zaludnionych osadach, co w efekcie doprowadziło do przebudowania tkanki mózgowej. Zmienione mózgi udomowionych psów Choć tkanka mózgowa nie zachowuje się w materiale kopalnym, naukowcy spekulują na temat zmian w strukturze mózgu neolitycznych psów. Proponują teorię o alokacji tkanek: mniejszy mózg prawdopodobnie posiadał proporcjonalnie mniej kory mózgowej, odpowiedzialnej za myślenie i uwagę, na rzecz tkanek podkorowych, sterujących podstawowymi funkcjami, takimi jak emocje czy ruch. Taka reorientacja mogła być ściśle powiązana z temperamentem psów, czyniąc je bardziej lękliwymi i czujnymi. W nowo powstających osadach rolniczych cecha ta była niezwykle pożądana, gdyż psy były stróżami, ostrzegającymi przed drapieżnikami lub intruzami. Mimo że mniejszy mózg nie musi oznaczać niższej inteligencji, odkrycia te pokazują, jak głęboko ludzka kultura przekształciła biologię naszych najbliższych towarzyszy. Źródło: Royal Society Open Science Nasza autorka Magdalena Rudzka Redaktorka i wydawczyni National-Geographic.pl. Wcześniej związana m.in. z National Geographic Traveler i magazynem pokładowym PLL LOT Kaleidoscope. Z wykształcenia humanistka (MISH i SNS PAN), ale to przyroda stanowi jej największą pasję. Szczególnie bliskie są jej ekosystemy słodkowodne, a prawdziwym „konikiem” są ryby. W National-Geographic.pl pisze o swoich przyrodniczych pasjach, nauce i medycynie. Prywatnie ceni sobie podróże po nieoczywistych kierunkach, ze szczególnym sentymentem do Europy Środkowej i Wschodniej.
Pies dingo zawładnął Australią stosunkowo niedawno. Dziś jest już jednak jednym z jej symboli
Pies dingo trafił na ten kontynent nie później niż 3000 lat temu wraz z ludzkimi przybyszami. Jako największy dziś tamtejszy drapieżnik doskonale przystosował się do lokalnych warunków. Ewoluował w nich, stając się pełnoprawną częścią ekosystemu.
Spis treści: Luźne związki z ludźmi Budowa i rozmnażanie dingo Pies dingo – sprawny łowca Sposoby komunikacji Najdłuższy płot świata Z psem dingo nauka od dawna ma problemy. Chodzi głównie o ustalenie, jakie jest jego pochodzenie. A w tej kwestii długo nie było jasności. W myśl jednej teorii miał to być podgatunek wilka, czyli Canis lupus dingo. Według innej – wtórnie zdziczały pies już udomowiony przez człowieka. A zatem Canis familiaris dingo. Najnowsze badania genetyczne dowodzą jednak, że nie jest on ani wilkiem, ani psem. Jest osobnym podgatunkiem z rodziny psowatych – Canis dingo. Wskazują na to choćby ostatnie analizy DNA pochodzącego z czaszek psów żyjących w Australii przed przybyciem na ten kontynent Europejczyków, dokonane w mijającym roku przez naukowców z Queensland University of Technology. Multidyscyplinarny zespół przebadał 42 czaszki drapieżników z różnych części kontynentu, mające od 400 do 2746 lat. Następnie porównał je z DNA współczesnych dingo, wilków, a także psów różnych ras. Jak stwierdziła paleontolożka dr. Sally Wasef, jedna ze współautorek badania: „Genetycznie, anatomicznie i behawioralnie dingo różnią się od psów”. To znaczy, że nigdy nie były udomowione. Luźne związki z ludźmi Prawdopodobnie przybyły tu, podążając za człowiekiem z Azji Wschodniej i Nowej Gwinei. Jednak nie jako zwierzęta domowe, ale towarzysząc ludzkim siedzibom. Może dotarły przez lądowy pomost albo też zostały przywiezione przez żeglarzy. Ustalenie, kiedy to nastąpiło, jest szalenie trudne. Rozrzut jest duży, pomiędzy 5 tys. a 18 tys. lat temu. Prawdopodobnie przybyły w dwóch falach i być może w odmienny sposób. Wskazuje na to fakt, że ok. 3000 lat temu wyodrębniły się dwie populacje. Praktycznie mamy tylko jeden opis psa dingo pochodzący sprzed 1788 r., czyli czasu kolonizacji kontynentu przez białych osadników. Jego autorem był pierwszy gubernator Australii Arthur Phillip. Do niedawna dość powszechne było przekonanie, że trudno dziś o czystego genetycznie psa dingo, bo powstało bardzo dużo mieszańców z różnymi psami domowymi przywiezionymi przez Europejczyków. Zwłaszcza że te hybrydy zachowują zdolność rozmnażania się. Wspomniane już nowe badania naukowców z Queensland University of Technology sugerują jednak, że te krzyżówki wcale nie były znów tak częste. Większość psów dingo jest więc „naturalnie rasowa”. Budowa i rozmnażanie dingo Dingo to zwierzę średniej wielkości, osiągające do 55–60 cm w kłębie, 90–120 cm długości i 15 kg wagi. Ma prosty ogon i stojące, szpiczaste uszy. Dojrzałość płciową osiąga po roku, a do rozrodu przystępuje w wieku około dwóch lat. W niewoli dożywa do ok. 14 lat, na wolności zaledwie kilku. Umaszczenie najczęściej jest w odcieniach rudości lub piaskowych. Pojawiają się też jednak wersje czarne, białe i mieszane. Dingo rozmnaża się raz do roku, w pustych kłodach zwalonych drzew, jamach po królikach i skalnych zagłębieniach. W stadzie potomstwo ma tylko para dominująca. Samica zwykle ma w miocie 4–5 młodych, choć bywa i 10. Dingo człowieka raczej unika, ale potrafi też być w stosunku do niego agresywny. Dotyczy to zwłaszcza krzyżówek z psami domowymi, które zazwyczaj są nieco większe od „czystego” gatunku i mniej boją się ludzi. Pies dingo – sprawny łowca Psy dingo żyją pojedynczo, w parach lub większych grupach i tak też polują. Są terytorialne, a ich rewiry mają od 10 do 115 km kwadratowych. Są największymi drapieżnikami na kontynencie. Kiedyś podstawą ich diety była typowa australijska fauna, czyli kangury, wombaty, drobne ssaki i ptaki wodne. Czasami do diety dorzucały płazy czy gady. Teraz najczęstszą zdobyczą są króliki, sprowadzone na kontynent przez osadników w XIX w. Nie gardzą również padliną. W kwestii czasu łowieckiej aktywności dingo są bardzo elastyczne. Na najgorętszych obszarach kontynentu na łowy wyruszają głównie o zmierzchu, w nocy i wczesnym rankiem. Tam gdzie jest chłodniej, polują także w dzień. Na otwartych przestrzeniach Australii występuje jednak także inny typ ofiar – zwierzęta hodowlane, przede wszystkim owce. Te stają się łatwymi ofiarami i powodują specyficzne myśliwskie zachowania psów dingo. O ile bowiem w przypadku dzikiej fauny polują tylko po to, aby zaspokoić głód, przy stadzie bezbronnych owiec drapieżniki te wpadają w morderczy szał. Potrafią wtedy zabijać niejako dla sportu lub też samej satysfakcji. W ten sposób czynią spustoszenia znacznie większe niż tylko wynikające z ich potrzeb pokarmowych. To sprawa, że dla hodowców zawsze były szkodnikami, które należy bezlitośnie tępić. Tu warto wspomnieć, że historycznie ofiarą dingo stał się też wilk tasmański. I to mimo że ten drapieżny torbacz, zwany też wilkoworem, był wyraźnie większy i silniejszy niż dingo. Prawdopodobny ostatni przedstawiciel tego gatunku w niewoli padł w 1936 r. Wilk tasmański na kontynencie australijskim wyginął jednak już kilka tysięcy lat wcześniej. Właśnie z powodu dingo, który wkroczył na tereny łowieckie wilkowora. Choć mniejszy i słabszy, był bardziej wszechstronny. Przede wszystkim polował na jego ofiary stadnie. A dzięki tej strategii zagrażał nawet samemu wilkoworowi. Wilk tasmański na Tasmanii przetrwał dłużej, ponieważ wyspa ta oddzieliła się od kontynentu, zanim dotarł nań dingo. Sposoby komunikacji Dingo jako zwierzęta stadne komunikują się za pomocą dźwięków. W ich bogatym repertuarze znajdują się wycie, warczenie, skomlenie i krótkie, monosylabowe szczeki (dingo nie ujada tak jak pies). Drapieżniki te potrafią także wyć chóralnie, by wysyłać informację osobnikom spoza swojego stada o jego sile. O ile szczeki są zazwyczaj formą ostrzeżenia, warczenie ma sygnalizować dominację lub gotowość do starcia z wrogiem. Innym rodzajem komunikacji jest informacja zapachowa. Swoje terytoria dingo oznaczają bowiem feromonami z moczu lub kału i gruczołów zapachowych. Najdłuższy płot świata Dingo Fence to najdłuższa na świecie tego typu bariera. Mający ponad 5600 km płot biegnie przez tereny Queenslandu, Nowej Południowej Walii oraz Australii Południowej. Wysoką średnio na 1,8 m i zagłębioną w ziemi na 30 cm konstrukcję zaczęto wznosić w 1885 r., a ukończono w XX w. Jej celem było odseparowanie dingo z jałowych, dzikich obszarów Australii od wykorzystywanych rolniczo, głównie do hodowli owiec, południowo-wschodnich terenów, na których dingo zostały już eksterminowane. Okazało się, że bariera ta doprowadziła do zmian w ekosystemie, które naukowcy teraz badają. Kiedyś sądzono, że spowodowała też zmiany genetyczne i podział populacji dingo. Dziś już wiemy, że przyczyna istnienia dwóch różniących się genetycznie populacji, północno-zachodniej i południowo-wschodniej, jest inna.Wynika to raczej z faktu przybycia psów w dwóch turach i topografii kontynentu, która ten podział utrzymała. Płot prawdopodobnie nie miał z tym nic wspólnego. Źródło: Queensland University of Technology Nasz autor Sławomir Borkowski Jestem sekretarzem redakcji magazynu National Geographic Polska związanym z tym pismem od chwili jego debiutu na polskim rynku, a okazjonalnie także wydawcą serwisu national-geographic.pl. Ukończyłem polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim oraz finanse w Wyższej Szkole Bankowości. Moje zainteresowania? Historia, geopolityka i literatura. Relaksuję się w ogrodzie, której to pasji od lat poświęcam mnóstwo wolnych chwil. Szczególnie dumny jestem z odpornej na niestabilność środowiska rozległej rabaty preriowej.
Skąd pochodzą australijskie psy dingo? Zaskakujące informacje naukowców
Psy dingo przybyły do Australii z Azji Wschodniej przez Melanezję. To nowe ustalenie naukowców podważa wcześniejsze twierdzenia, że zwierzęta te były związane ze zdziczałymi psami z Indii lub Tajlandii.
Spis treści: Zagadka pochodzenia psów dingo Skanowanie 3D i nowe technologie na tropie pochodzenia dingo Dingo to rodzaj dzikiego psa żyjącego w Australii. W taki sam sposób określa się bezpańskie psy z Malezji, Filipin, Tajlandii i Nowej Gwinei. Psy dingo zamieszkują głównie zachodnią i środkową część Australii, tam gdzie znajdują się źródła wody. Dingo są z wyglądu bardzo podobne do psów domowych. Ich sierść koloru brązowego lub żółtawego jest krótka. Ważą około 20 kg. Żyją w stadach. Niegdyś polowały na kangury, teraz głównie na króliki, które sprowadzili europejscy osadnicy. Co prawda nie szczekają, ale wydają dźwięki, które czasem są określane jako zbliżone do śpiewu czy zawodzenia. Zagadka pochodzenia psów dingo Jaka jest historia psów dingo? Kiedy i skąd pojawiły się na kontynencie australijskim? Te pytania zaprzątają głowy naukowców od dekad. Przeważał pogląd, że zwierzęta te były związane ze zdziczałymi psami z Indii lub Tajlandii. Z jednych z ostatnich badań wynika, że udomowiono je w Australii na przełomie er, ale z pewnością nie całą populację. Znane jest stanowisko archeologiczne, będące schroniskiem skalnym, w którym 2300–2000 lat temu ludzie chowali dingo. Wśród nich był też stary osobnik. Nowe badania archeologiczne przeprowadzone przez ekspertów z Uniwersytetu w Sydney po raz pierwszy wykazały wyraźne powiązania między skamieniałościami słynnego australijskiego dingo a psami z Azji Wschodniej i Nowej Gwinei. Wnioski opublikowano właśnie na łamach czasopisma naukowego „Nature Scientific Reports”. – Pochodzenie tego kontrowersyjnego australijskiego rodzimego zwierzęcia było intensywnie dyskutowane przez ponad sto lat. Nasze badania pozwoliły znaleźć [do tej pory – przyp. red.] nieuchwytne pierwsze powiązania między materiałem kopalnym, które sugerują, że dingo ewoluowały lokalnie od wschodnioazjatyckiego przodka podobnego do psa – wyjaśnia pierwszy autor publikacji, dr Loukas Koungoulos. Skanowanie 3D i nowe technologie na tropie pochodzenia dingo We wcześniejszych analizach szczątków dingo wykorzystywano tradycyjną analizę morfometryczną. Polegała na pomiarach rozmiarów kości z pomocą suwmiarki. Na potrzeby najnowszego projektu wykorzystano zaawansowane skanowanie 3D i morfometrię geometryczną. Co się okazało? Australijskie dingo są najbardziej podobne do psów japońskich, a także „śpiewających psów” z Nowej Gwinei i dzikiego psa górskiego z Irianu Zachodniego (to dawna prowincja Indonezji). – Stanowiska archeologiczne w jeziorach Mungo i Milkengay [w zachodniej części Nowej Południowej Walii – przyp. red.] zawierają jedne z najstarszych dowodów na istnienie dingo w całej Australii. To niesamowite zobaczyć, jak te niezwykłe zwierzęta ewoluowały przez tysiące lat. Daje nam to lepszy wgląd w ten unikatowy australijski gatunek – mówi dr Koungoulos. Naukowcy nie tylko bardzo precyzyjnie pomierzyli kości. Wykonali też ich datowanie metodą radiowęglową. Okazało się, że niektóre z nich mają nawet ponad 3 tys. lat. To ważna informacja, bo nadal nie jest do końca jasne, kiedy pierwsze dingo postawiły łapę na tym kontynencie. Zespół badaczy ustalił również, że współczesne dingo ewoluowały, stając się większe i smuklejsze, osiągając średnio 54 cm wzrostu w porównaniu do 40–47 cm wzrostu ich starożytnych przodków – to rozmiar znacznie bliższy ich współczesnym krewnym w Azji Południowo-Wschodniej i Melanezji. Źródło: Uniwersytet w Sydney. Nasz autor Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Niespodzianka. Psy robią słodkie oczy nie dla naszych głasków. Ta cecha pojawiła się z innego powodu
Nasi czworonożni przyjaciele wiedzą, jak nas oczarować. Radosne machanie ogonem i wielkie słodkie oczy to psie środki niezawodnie zmiękczające ludzkie serca. Naukowcy podejrzewali nawet, że psy mają specjalne mięśnie pozwalające im czule na nas patrzeć. Jednak ta hipoteza została właśnie podważona.
W tym artykule: Jakie psy chcielibyśmy mieć? Jak psy robią słodkie oczy? Anatomia psowatych Wilki i likaony Nasi przodkowie udomowili psy kilkadziesiąt tysięcy lat temu. Był to ogromny i niepowtórzony już nigdy sukces. Ani wcześniej, ani później naszemu gatunkowi nie udało się udomowić żadnego innego dużego mięsożercy. Konsekwentne poszukiwanie wśród wilków osobników mniej agresywnych i przyjaźnie nastawionych, a następnie ich krzyżowanie, po tysiącach lat dało nam psa domowego. W 1914 r. w niemieckim Oberkassel znaleziono dwa ludzkie szkielety, a przy nich szczątki zwierzęcia pierwotnie uznanego za wilka. Pochodziły sprzed 14,5 tys. lat. W latach 70. ponownie przebadano znalezisko. Wyniki okazały się niespodzianką: razem z dwójką ludzi został pochowany nie wilk, ale pies. Potwierdziły to późniejsze badania DNA. Szczątki psa z Bonn-Oberkassel uznaje się za jedne z najstarszych skamieniałości psów, jakie znamy. Jakie psy chcielibyśmy mieć? Tysiące lat kierowanej przez człowieka selekcji sprawiły, że dziś formalnie istnieje aż 360 psich ras. Psy mogą być wielkie i bardzo małe, pełne energii lub spokojne, lubiące zabawę albo długie wędrówki – ilość możliwości wydaje się nieskończona. Poszczególne rasy mają różne cechy, różne potrzeby i różny temperament. Wszystko zaś jest efektem przystosowywania się psów do różnych zadań, jakie spełniały i spełniają. Jak bardzo psy dostosowały się do życia w naszym pobliżu? W 2019 r. w czasopiśmie „PNAS” ukazał się artykuł z zaskakującą tezą. Według jego autorów w rezultacie udomowienia psy uzyskały umiejętność robienia słodkich oczu. Charakterystyczne pełne miłości psie spojrzenie miało być sposobem na podtrzymanie relacji z nami. No i uzyskanie bardziej wymiernych profitów: opieki, smaczków i głasków. Jak psy robią słodkie oczy? Autorzy tamtego artykułu doszli do takiego wniosku, badając psią anatomię. A konkretnie mimiczne mięśnie pyska psów. Okazało się, że psy mają specjalne mięśnie, dzięki którym robią słodkie oczy. Wilki podobnych mięśni nie miały. Badanie było głośne i szeroko opisywane. Jednak przedstawiona w nim teoria stanowiła – jak to zwykle w nauce bywa – zaledwie hipotezę. Czyli stwierdzenie poparte dowodami, które jednak może zostać obalone, gdy pojawią się nowe dowody. Jaka rasa psów jest najbystrzejsza? Fińskie badaczki opracowały nowy zestaw testów. Wyniki zaskakują Naukowczynie z Uniwersytetu Helsinek sprawdziły, która rasa psów jest najbardziej inteligentna. W testach, które przygotowały, wzięło udział ponad tysiąc zwierząt. Dotychczasowy zwycięzc... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/jaka-rasa-psow-jest-najbystrzejsza-finskie-badaczki-opracowaly-nowy-zestaw-testow-wyniki-zaskakuja-fot-kerem-kocalar-anadolu-agency-via-getty-images-a24ecae.jpg" width="938" height="626" alt="Jaka rasa psów jest najbystrzejsza? Fińskie badaczki opracowały nowy zestaw testów. Wyniki zaskakują (fot. Kerem Kocalar/Anadolu Agency via Getty Images)" title="Jaka rasa psów jest najbystrzejsza? Fińskie badaczki opracowały nowy zestaw testów. Wyniki zaskakują (fot. Kerem Kocalar/Anadolu Agency via Getty Images)" /> Anatomia psowatych I to właśnie się stało. W kwietniu czasopismo „The Anatomical Record” opublikowało pracę podważającą ustalenia sprzed pięciu lat. Jej główną autorką jest Heather Smith, profesorka anatomii z Midwestern University. Smith postawiła proste pytanie. Czy opisane w 2019 r. mięśnie występują również u innych psowatych? Odpowiedź dała sekcja zwłok likaona pstrego (zmarłe zwierzę zostało naukowcom podarowane przez zoo). Likaony to drapieżne ssaki żyjące w Afryce. Wyróżnia je bardzo silny instynkt stadny i duża inteligencja. Jak się okazało, likaony mają dokładnie takie same mięśnie słodkich oczu jak psy domowe. Mięśnie te są także w takim samym stopniu rozwinięte. – W pewnym sensie podważa to pogląd, że psy domowe są jedynymi psowatymi mającymi tę cechę i że wyewoluowała ona specjalnie dla nas – powiedziała portalowi „Live Science” badaczka. Wilki i likaony Po co likaonom zaawansowane możliwości mimiczne? Podczas polowań na otwartych równinach umiejętność wysyłania bezgłośnych sygnałów innym członkom stada może dawać istotną przewagę. Wilki też są stadne, żyją i polują w grupach, jednak w innym środowisku. W lasach czy w górach poszczególne osobniki nie zawsze utrzymują ze sobą kontakt wzrokowy. Dlatego w ich przypadku dodatkowe mięśnie mimiczne nie dawały żadnych korzyści. Heather Smith zamierza teraz przebadać inne gatunki psowatych: lisy, cyjona rudego i wilka perskiego. Być może pomoże to ostatecznie wyjaśnić kwestię słodkich oczu naszych pupili. Źródło: The Anatomical Record, PNAS, Live Science Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Po wymarciu człowieka to zdziczałe zwierzęta domowe opanują Ziemię. Które gatunki poradzą sobie najlepiej?
Ziemia już jest planetą zwierząt domowych. Gdybyśmy nagle zniknęli z jej powierzchni, to zdziczałe zwierzęta domowe miałyby największe szanse na opanowanie opustoszałej planety.
W tym artykule: Zdziczałe zwierzęta domowe – krowy Zdziczałe zwierzęta domowe – psy Zdziczałe zwierzęta domowe – świnie Zdziczałe zwierzęta domowe – kury Zdziczałe zwierzęta domowe – konie Zdziczałe zwierzęta domowe – kozy Zdziczałe zwierzęta domowe – koty Łączna biomasa udomowionych ssaków – na którą składają się głównie krowy i świnie – osiąga 60 proc. wszystkich żyjących przedstawicieli tej grupy. Jeśli do tego dodamy zsumowaną masę ludzi, która stanowi 36 proc. masy ssaków, to na dzikie gatunki z tej grupy pozostaje marne 4 proc. Podobnie rzecz się ma z ptakami. 70 proc. ich obecnej biomasy przypada na drób, głównie kurczaki. Dzikie gatunki stanowią tylko 30 proc. masy wszystkich żyjących ptaków. Tak przynajmniej wyliczył zespół prof. Rona Milo z Weizmann Institute of Science w Izraelu. Bezwzględne dane liczbowe potwierdzają te wnioski. Szacuje się, że obecnie Ziemię zamieszkuje 19,5 mld kurczaków, 1,4 mld krów, 980 mln świń, 470 mln psów oraz 373 mln kotów. Do tego trzeba dodać konie, krowy, owce, kozy czy nawet pszczoły miodne. A także zwierzęta, które, choć nie zostały udomowione, to ściśle związały swoje życie z człowiekiem. Są to choćby myszy domowe, szczury, wróble czy bociany białe. Gdyby ludzkość wyginęła nagle w wyniku jakiejś globalnej epidemii, to gigantyczna przewaga liczebna zwierząt domowych i związanych z człowiekiem dałaby im pierwszeństwo w opanowywaniu opustoszałej po nas Ziemi. Z drugiej strony niektóre wersje genów, jakie pod wpływem człowieka znalazły się w ich komórkach, mogłyby im to utrudnić. Krótkie nogi, duże otłuszczenie, oklapłe uszy czy łagodny charakter nie ułatwiłyby walki o byt w naprawdę dzikiej przyrodzie. Z kolei szybki przyrost masy czy wszystkożerność mogłyby okazać się przydatne. Ewolucja się nie cofa, lecz serwuje nowe mutacje. Widać to, gdy pojawiają się zdziczałe zwierzęta domowe. Zdarzyło się już wielokrotnie na wyspach, porzuconych farmach czy w strefach ewakuacji ludzi po rozmaitych katastrofach. To dobry prognostyk tego, jak mogłyby sobie takie zwierzęta poradzić na Ziemi pozbawionej ludzi. A wnioski bywają zaskakujące. Zdziczałe zwierzęta domowe – krowy Jesienią 2019 r. stado krów uciekło rolnikowi ze wsi Jakubowskie na Podlasiu. Trzymał on zwierzęta od wiosny na pastwisku, czasem tylko dowożąc im pokarm. Krowy miały niewielki kontakt z człowiekiem. Gdy właściciel postanowił zagnać je do obory jesienią, zwiały na sam jego widok. Nikt nie spodziewał się, że samodzielnie przetrwają całą zimę. Tymczasem nie tylko świetnie sobie poradziły, ale jeszcze się rozmnożyły. Rozwinął się też u nich silny instynkt stadny. Na widok człowieka dorosłe krowy chowały młode do środka, a same ustawiały się dookoła. W takim układzie uciekały do lasu. Ponad 170 krów żyje dziko w Lubuskiem. Zdecydowano, by je wybić Zaraz... Wolno żyjące krowy w Polsce? Tak, od około 9 lat w gminie Deszczno obok Gorzowa Wielkopolskiego żyje na wolności stado krów. Powiatowy lekarz weterynarii w Gorzowie Wlkp. wydał decy... Prawdopodobnie kluczem do udanego zdziczenia było to, że należały do mięsnej rasy limousine. Nie wymagały więc codziennego dojenia i nie cierpiały z powodu nadmiaru mleka. Gdyby należały do najpopularniejszej dziś w Polsce rasy holsztyńsko-fryzyjskiej, nie przeżyłyby zimy. Te krowy – o charakterystycznym czarno-białym umaszczeniu – rocznie dają od 5,5 do 11 tys. litrów mleka. Od bardziej pierwotnej rasy czerwonej polskiej można uzyskać tylko do 3 tys. litrów rocznie. Gdyby człowiek nagle zniknął, większość krów, niedojona, zapadłaby na bolesne zapalenie wymion. Nieliczne, które przetrwałyby tę chorobę, musiałyby się zmierzyć ze stadami drapieżników. Powolne krowy ras mlecznych wymarłyby bezpotomnie. Z atakami drapieżników poradzić by sobie mogły dwie linie ewolucyjne. Jedna to małe, chude i szybkie niskomleczne rasy pierwotne. Ich siłą byłaby wytrzymałość i zdolność do ucieczki. Z czasem z tych ras mógłby się wykształcić gatunek niedużego, ale szybkiego i wytrzymałego bydła. Zbliżony wielkością do dzisiejszej sarny tworzyłby małe rodzinne grupy, których główną metodą obrony przed drapieżnikami byłaby sprawna ucieczka. Zniknięcie ludzi mogłyby też przeżyć duże rasy mięsne bydła typu limousine. Geny szybkiego przyrostu masy, preferowane w doborze sztucznym, dałyby im przewagę w starciu z drapieżcami. Krowy tworzyłyby duże stada, które na widok agresorów ustawiałyby się wkoło, spychając młode do środka. W obronie przydawałyby im się duże rogi, więc z czasem ewolucja sprzyjałaby zwiększaniu ich rozmiarów. Tak by powstał drugi gatunek dzikiego bydła: powolny, ale ogromny, przewyższający wielkością żubry i tury, do tego agresywny i uzbrojony w potężne rogi. Zdziczałe zwierzęta domowe – psy Większość psów można zaliczyć do szeroko pojętej kategorii kundli. Badania zespołu prof. Wiesława Bogdanowicza z Muzeum i Instytutu Zoologii PAN w Warszawie wykazały, że ta grupa psów tworzy coś w rodzaju superrasy, lepiej radzącej sobie samodzielnie od przedstawicieli jakiejkolwiek rasy wyhodowanej przez człowieka. Mają lepszy węch, sprawniejsze układy rozrodczy i odpornościowy. Potrafią też samodzielnie wyszukiwać pokarm, żywić się resztkami, nie tylko świeżym mięsem, ale też padliną, odchodami, owocami, nawet gnijącymi. Gdyby więc człowiek nagle zniknął z powierzchni Ziemi, rasowe psy szybko by wymarły. Świat zaczęłyby podbijać wszędobylskie kundle. Szybko jednak musiałyby się zmierzyć z wilkami. Pies bowiem to udomowiony wilk. Badania genetyczne wskazują, że początki tego procesu sięgają między 27 a 40 tys. lat wstecz. Psy i wilki wciąż łączą silne więzy genetyczne. Wilki traktują psy albo jako rywali na swoim terytorium, których należy zagryźć, albo jak partnerów do rozrodu. Badania z 2018 r. wykazały, że aż 62 proc. eurazjatyckich wilków nosi w sobie fragmenty DNA psów. W świecie po wymarciu ludzi wilki, wreszcie wolne od prześladowań, gwałtownie zwiększyłyby swoją liczebność. Kundle z kolei zmuszone zostałyby do poszukiwania pożywienia w dziczy. Część z nich zostałaby zjedzona przez wilki. Pozostałe krzyżowałyby się z nimi na dużą skalę. W efekcie powstałby psowilk. Miałby nieco mniejsze rozmiary niż dzisiejsze wilki, bardziej zróżnicowane umaszczenie i większe możliwości żywieniowe – dietę mięsną, z upolowanych ofiar, uzupełniałby odchodami i dzikimi owocami. Struktura watahy psowilków stałaby się też bardziej elastyczna, co utrudniałoby potencjalnym ofiarom – jeleniom, sarnom, dzikim krowom czy koniom – przewidywanie ich aktualnej strategii myśliwskiej. W strefie umiarkowanej i borealnej psowilki stałyby się najbardziej skutecznym drapieżnikiem w świecie po wymarciu ludzi. Zdziczałe zwierzęta domowe – świnie Po katastrofie w Fukushimie w 2011 r. władze Japonii nakazały ewakuację ponad 100 tys. osób w promieniu ponad 20 km. Ok. 300 km kw. tego obszaru to były tereny rolne i miejskie. Z opuszczonych farm wydostało się tam na wolność blisko 30 tys. świń. Jednocześnie na opustoszałych terenach gwałtownie wzrosła liczebność dzików. To pozwoliło na nieskrępowany kontakt obu gatunków. W dziejach cywilizacji to nie był jakiś wyjątkowy przypadek. Świnie zostały udomowione 8–8,5 tys. lat temu na Bliskim Wschodzie. Stamtąd wraz z rolnikami powędrowały do Europy. Rolnicy z północy do swoich stad świń chętnie dołączali dziki. Ok. 4 tys. lat temu trzoda chlewna stała się krzyżówką obu tych gatunków. Nic więc dziwnego, że i na opuszczonych przez ludzi terenach wokół Fukushimy doszło do wymiany genetycznej między świniami i dzikami. Efekty tego zbadała grupa japońskich naukowców, którzy spodziewali się, że świńskie geny przyniosą korzyści dzikom. Odkryli jednak, że mieszańce stanowiły ledwie 16 proc. populacji, a świńskie geny stanowiły u nich tylko 8 proc. całego DNA. Badacze doszli więc do wniosku, że cechy świń nie pomagały dzikom w przetrwaniu. Ich zdaniem hybrydy stopniowo wymierają. To zaś oznacza, że po zniknięciu ludzkości świnie prawdopodobnie też szybko by się skrzyżowały z dzikami. Mieszańce nie radziłyby sobie jednak ze sprawnym wyszukiwaniem pokarmu w dzikiej przyrodzie i z obroną przed drapieżnikami. Z czasem by więc zniknęły, a na planecie pozostałyby już tylko dziki. Zdziczałe zwierzęta domowe – kury Pierwszym zwierzęciem, jakie przyciąga uwagę turystów na hawajskiej wyspie Kauai, są kury. Widać je na parkingach, trawnikach, ulicach, plażach i w lesie. Nikt ich nie pilnuje, nikt się nimi nie zajmuje. Świetnie radzą sobie całkowicie same. Podobnie jak wszystkie kury na świecie, także i te z Kauai pochodzą od żyjącego w dżunglach południowej Azji kura bankiwa. Udomowienie nastąpiło prawdopodobnie około 8 tys. lat temu. Stamtąd kury rozpowszechniły się na cały świat. Większość dzisiejszych kur jest całkowicie zależna od człowieka. Osiągają rozmiary dwukrotnie większe od swego dzikiego przodka. Często utraciły, i tak pierwotnie nieduże, zdolności latania. Mają proporcjonalnie mniejsze mózgi. Potrafią składać jaja niemal codziennie, ale często tracą potrzebę ich wysiadywania. Te, które około tysiąca lat temu Polinezyjczycy przywieźli na Kauai, bardziej przypominały pierwotne kury bankiwa. Po odkryciu wyspy w 1778 r. przez kapitana Jamesa Cooka skrzyżowały się one z rasami europejskimi. Doszło do tego ponownie m.in. po huraganach z 1982 i 1992 r., które wywiały kurczaki z podwórek do lasów. Zdziczałe kury Kauai zachowały wiele pierwotnych genów, ale dopływ DNA udomowionych kur przyniósł im korzyści. Geny szybkiego wzrostu i reprodukcji pozwalają im szybko odbudować populację po kryzysach. Natomiast cechy dzikie – mniejsze rozmiary ciała, rzadsze składanie jaj i troskliwsze ich wysiadywanie – ułatwiają im przeżycie. Podobny proces można będzie zapewne zaobserwować u kur po wymarciu człowieka. Większość typowych ras mięsnych i nieśnych zapewne szybko by wyginęła. Przetrwałyby te bardziej ogólnoużytkowe, typu polskiej zielononóżki kuropatwianej. Ale nawet one nie poradziłyby sobie zimą w rejonach polarnych i umiarkowanych. Pozbawione ogrzewanych kurników zamarzłyby na śmierć. Natomiast w klimacie ciepłym i tropikalnym, po chwilowym załamaniu liczebności, szybko by się odnalazły. Ewolucja pchnęłaby je w kierunku zmniejszenia wielkości i sprawniejszego latania. Nie potrafiłyby długo fruwać, ale – tak jak cietrzewie czy głuszce – z łatwością podlatywałyby na drzewa, by uciec przed drapieżnikami. Składałyby mniej jaj, które ukrywałyby w wygrzebanym w ziemi dołku, gdzieś w leśnej gęstwinie. Geny szybkiego wzrostu pozwalałyby im prędko dojrzewać i mieć kilka lęgów w roku. Domieszka DNA od ras bojowych zwiększyłaby ich agresywność. W okresie godowym koguty walczyłyby więc ze sobą w niezwykle widowiskowy sposób. Kury zaś broniłyby swoich piskląt z zaciętością, kopiąc silnymi nogami i szarpiąc dziobem przeciwnika do krwi. Zdziczałe zwierzęta domowe – konie Konie najprawdopodobniej zostały udomowione około 5 tys. lat temu przez lud Botai ze stepów Kazachstanu. Stamtąd rozprzestrzeniły się na świat. Hodowano je głównie jako siłę pociągową do prac rolnych albo zwierzę do jazdy wierzchem. Hodowla nie zmieniła tak bardzo ich pierwotnych genów jak u krów, świń czy kur. Większość ras koni zachowała dużą sprawność fizyczną i samodzielność. Pozbawione opieki człowieka, z łatwością dziczeją i przystosowują się do lokalnych warunków. Tak jak choćby mustangi, które są potomkami koni domowych przywiezionych w XVI wieku przez Europejczyków podbijających Amerykę Północną. – W każdym rejonie USA mustangi tworzą nieco inną strukturę – opowiada Iwa Momatiuk, fotografka przyrody, która od 56 lat mieszka w Ameryce. – W częściach Nevady żyją w grupach rodzinnych do 80 koni. W górach z kolei stado tworzy z reguły tylko ogier, kilka klaczy i ich potomstwo. Gdyby więc cała ludzkość wyginęła, to niekontrolowane i niekastrowane konie pewnie by zalały świat. Ich ewolucja mogłaby pójść w dwie strony. Na terenach otwartych – głównie stepach – konie zachowałyby duże rozmiary i tworzyłyby wielkie tabuny, liczące do kilkudziesięciu osobników. Przebywałyby razem przez cały rok. Zachowałyby rozmaitość umaszczenia koni domowych, długie grzywy i ogony. Dobrze widoczne, szczególnie w galopie, stanowiłyby doskonałe ostrzeżenie przed drapieżnikami dla innych członków stada. Z kolei w lasach mógłby powstać gatunek niewielkiego konia o bardziej samotniczym trybie życia i jednolicie ciemnobrązowym umaszczeniu, które pełniłoby funkcję kamuflażu. Krótka grzywa i cienki ogon zapobiegałyby zaplątywaniu się w krzewy. Pysk nieco by się wydłużył i zwęził, aby ułatwić zrywanie pożywnych liści w gąszczu. Konie leśne zbierałyby się razem jedynie w okresie godowym. Samce toczyłyby wtedy brutalne walki o dostęp do samic, korzystając przy tym z kopyt i zębów. Po zapłodnieniu ogiery wracałyby do indywidualnego trybu życia, a klacze samodzielnie wychowałyby młode. Zdziczałe zwierzęta domowe – kozy Zdziczałe kozy były plagą wysp Galapagos. Zabijano je tysiącami, aż w końcu w 2006 r. zlikwidowano ostatnie. Gdyby przetrwała choć jedna ich para, wkrótce te zwierzęta z powrotem by odbudowały liczną populację na wyspach. Ta historia pokazuje, jak niezwykle ekspansywna jest koza domowa. Pochodzi ona od dzikiej kozy bezoarowej, która do dziś żyje na pustynnych obszarach Azji Południowo-Zachodniej. Mimo że od udomowienia minęło już blisko 11 tys. lat, to koza domowa nadal zachowała ogromną wytrzymałość oraz elastyczność pokarmową swoich przodków. Jest w stanie żywić się liśćmi, gałęziami, korą, kwiatami, owocami, korzeniami, nasionami, a nawet grzybami. W Australii zdziczałe kozy jedzą kłujące akacje oraz gorzkie zioła, których unikają owce czy bydło. Gdyby człowieka zabrakło na Ziemi, kozy domowe szybko by opanowały wszelkie rejony suche i ciepłe, szczególnie półpustynne oraz skaliste. Zachowałyby zdolność do rozmnażania się o dowolnej porze roku – byle miały trochę pokarmu i wody. Tworzyłyby, tak jak i dzisiaj, stada o strukturze matriarchalnej: z doświadczoną przewodniczką, młodszymi samicami i ich potomstwem. Samce po osiągnięciu dojrzałości płciowej opuszczałyby rodzinne grupy, tworząc luźne i elastyczne stada męskie. Zdziczałe zwierzęta domowe – koty Niemal 9 tys. małych i średnich wysp świata jest zamieszkanych przez zdziczałe koty. Zjadają tam, co się da: od ptaków i ssaków, przez gady, po bezkręgowce, głównie owady. Ta wszechstronność pokarmowa z pewnością ułatwiłaby kotom przetrwanie po wymarciu człowieka. Więź między naszymi gatunkami sięga 8 tys. lat wstecz. To wtedy koty nubijskie (Felis silvestris nubica), czyli afrykański i arabski podgatunek żbika (Felis silvestris), zaczęły kręcić się wokół człowieka. Przyciągnęły je myszy i szczury, zwabione z kolei zapasami ziaren u pierwszych rolników. Koty nubijskie udomawiały się stopniowo: najpierw w Azji Zachodniej, później w Egipcie. Wraz z rolnikami koty domowe zawędrowały do Europy. Tam spotkały się z drugim podgatunkiem żbika: żbikiem europejskim (Felis silvestris silvestris). Z nim też z łatwością się krzyżowały. W efekcie w wielu rejonach Europy żbiki zostały w dużym stopniu zastąpione przez hybrydy. Po wymarciu człowieka rasy kanapowe zapewne szybko by wyginęły, a Ziemię opanowaliby potomkowie „dachowców”. W warunkach ostrej konkurencji musieliby zacząć się jednak specjalizować pokarmowo. Część kotów przeszłaby na nadrzewny tryb życia, intensywnie krzyżując się ze żbikami europejskimi. Lżejsze, mniejsze i zwinniejsze, żywiłyby się głównie ptakami. Naziemne osobniki utworzyłyby linię większą i cięższą, powolną, lecz waleczną, która wyspecjalizowałyby się w polowaniach na szczury i gigantyczne myszy.
Naukowcy znów usłyszeli dzikie "śpiewające psy". Nie spotkano ich od pół wieku
Na drugiej największej wyspie świata odkryto stado niewidzianych w dziczy od pół wieku psów Canis hallstromi, zwanych śpiewającymi psami z Nowej Gwinei. Te najbliżej spokrewnione z australijskimi dingo dzikie zwierzęta wydają z siebie przeciągłe melodyjne dźwięki podobne do ”pieśni” wielorybów.
Informacja o dobrze radzącej sobie dzikiej populacji tych psów jest o tyle ważna, że na świecie zostało może 200-300 osobników. Wszystkie one żyją w niewoli od lat 70-tych ubiegłego wieku i na skutek chowu wsobnego zniekształciła się ich linia genetyczna. View oEmbed on the source website Według informacji prasowej, po pobraniu krwi trzem z 15 psów z nowoodkrytego stada udało się poznać ich genom. O ile nieco różni się od genomu zsekwencjonowanego z próbek od psów w niewoli, to i tak jest im najbliżej do kuzynów w klatkach. Na ślad psów trafiła w 2016 roku ekspedycja naukowa przeczesująca góry Nowej Gwinei. Canis hallstromi odkryto w pobliżu Okręgu Wydobywczego Grasberg, indonezyjskiej kopalnia miedzi w stanie Papua. Psy odnalazł, obserwował i zebrał próbki zespół badaczy kierowanych przez Jamesa McIntyre’a, szefa New Guinea Highland Wild Dog Foundation. Po raz pierwszy na Nowej Gwinei ten zoolog szukał ”śpiewających psów” w 1996 roku. Udało się mu jedynie znaleźć kilka osobników trzymanych jako domowe pupile. W 2012 roku nastąpił przełom. Zdjęcie: Anang Dianto / PT Freeport Indonesia Przewodnik grupki turystów zdołał zrobić zdjęcie nieznanemu dzikiemu czworonogowi w prowincji Papua. McIntyre dowiedział się o tym i pozyskawszy grant badawczy od firmy wydobywczej operującej lokalną kopalnią, PT Freeport Indonesia, wrócił na wyspę w 2016 r. Odkrycie, wraz z analizą testów prowadzonych do 2018 roku opisano w magazynie PNAS wydawanym przez Amerykańską Akademię Nauk. Badania genetyczne przeprowadzili naukowcy m.in. z amerykańskiego National Human Genome Research Institute (NHGRI) oraz indonezyjskiej uczelni Cenderawasih. View oEmbed on the source website Choć podobieństwo fizyczne jest uderzające, to jednak przez różnice genetyczne ”śpiewające psy” z ogrodów zoologicznych uznano za inną rasę. Te znalezione przy indonezyjskiej kopalni nazwano Dzikimi Psami Wyżynnymi, przyjmując, że są one przodkami tych trzymanych w niewoli. O ile Canis hallstromi w parkach przyrody zostały w praktyce stworzone przez człowieka z 8 osobników sprowadzonych do USA, to opisywane tu stadko jest całkowicie dzikie. Ich korzenie sięgają najpewniej 10 tys. lat wstecz, do epoki kamienia łupanego, gdy odłączyły się od linii genetycznej wilków lub pochodzą od psów sprowadzonych na Nową Gwineę z Chin. Ich rzadkie występowanie i mała różnorodność genetyczna nie pozwalały na bardziej pogłębione badania.