Naukowcy projektują udoskonalone budki dla ptaków. Pachną grzybami i ratują zagrożone gatunki
Tradycyjne budki dla ptaków często okazują się „pułapkami”, w których pisklęta giną z zimna i wilgoci. Naukowcy stworzyli rozwiązanie: wydrukowane w 3D „protezy dziupli” wykonane z grzybni. Ta innowacyjna konstrukcja zapewnia rzadkim gatunkom idealne warunki, realnie zwiększając ich szanse na przetrwanie.
Spis treści: Naukowcy projektują idealne budki dla ptaków Lepsze schronienie dla ptaków dzięki nauce i technologii Czy nowoczesne budki pomogą uratować zagrożone gatunki? Na terenie posiadłości okazałego pałacu niedaleko Oksfordu, w południowo-zachodniej Anglii, dr Dan Parker balansuje na drabinie, próbując przymocować do jesionu nietypowy obiekt. Z wyciągniętymi w górę ramionami trzyma coś wielkości tostera o falistej powierzchni. Przedmiot jest lekki i pusty w środku, z pojedynczym, okrągłym otworem z boku. Najbardziej intryguje jednak jego zewnętrzna warstwa: grudkowata niczym wata, ale jednocześnie twarda, a przy tym wyraźnie pachnąca... grzybami. – To reishi, gatunek grzyba występujący w tej części Anglii – wyjaśnia dr Dan Parker, naukowiec z Uniwersytetu w Melbourne. W ciągu ostatnich dwóch tygodni dr Parker wydrukował w technologii 3D podstawowy kształt pudełka, wykorzystując trociny i biodegradowalne tworzywo roślinne, a następnie zaszczepił je grzybnią, która stopniowo zaczęła porastać jego powierzchnię. Tego typu metoda wytwarzania przedmiotów z grzybni (mycelium) – wytrzymałej, przypominającej korzenie struktury grzybów – znajduje już zastosowanie w architekturze. Powstają w ten sposób różne obiekty, od krzeseł po cegły. Dr Parker nazywa ten osobliwy obiekt „protetyczną dziuplą”. Jego przeznaczenie staje się jasne, gdy naukowiec ponownie wspina się po drabinie – tym razem, by obok zawiesić tradycyjną budkę lęgową ze spadzistym, zielonym dachem. Dzieło dr Parkera ma rzucić wyzwanie standardowym domkom dla ptaków, które – choć powszechne na całym świecie – często nie przyciągają docelowych gatunków lub – co gorsza – skazują je na chłód i wilgoć, które mogą być zabójcze dla piskląt. Projektując schronienie od podstaw, dr Parker chce zapewnić lepszy start dziuplakom, takim jak rzadka sikora uboga. Eksperyment dr Parkera obejmie porównanie dziesięciu takich nowatorskich schronień z dziesięcioma tradycyjnymi budkami. Celem jest sprawdzenie, czy „grzybowe dziuple” okażą się atrakcyjniejszym domem dla sikory ubogiej – gatunku, którego populacja w Wielkiej Brytanii drastycznie spada – oraz czy wymiernie skuteczniej wspomogą inkubację jaj i pomyślny wylot młodych. Naukowcy projektują idealne budki dla ptaków Dr Dan Parker należy do zespołu Deep Design Lab na Uniwersytecie w Melbourne, który analizuje budki lęgowe z taką samą pieczołowitością, jaką inni projektanci rezerwują dla silników odrzutowych czy drapaczy chmur. W pobliżu swojej siedziby w Melbourne School of Design w Australii zespół najpierw wykorzystał skanery 3D do zmapowania naturalnych dziupli, w których zazwyczaj gnieżdżą się zagrożone sowy potężne (Ninox strenua). Ponieważ wiekowe, dziuplaste drzewa zaczęły znikać, naukowcy sięgnęli po cały arsenał narzędzi – od gogli VR po algorytmy generatywne – aby stworzyć struktury lęgowe idealnie dopasowane do potrzeb tych ptaków. W pałacu Blenheim, obiekcie wpisanym na listę UNESCO i otoczonym blisko 12 tysiącami akrów lasów oraz ogrodów, zespół testuje to podejście w praktyce, pomagając bardziej wymagającym gatunkom ptaków. Szczególnie niepokojący jest spadek liczebności sikory ubogiej, której populacja od lat 70. zmniejszyła się o połowę. W tym samym czasie jej naturalne siedliska – stare drzewa pełne dziupli i szczelin – niemal zniknęły z krajobrazu, głównie z powodu intensyfikacji rolnictwa. Podobny los spotkał także inne, niegdyś powszechne ptaki śpiewające, takie jak sikory sosnówki, wróble, muchołówki czy kowaliki. Co istotne, tradycyjne budki lęgowe instalowane w celu ich ochrony okazały się mało skuteczne i były rzadko zasiedlane przez ptaki. Dr Parker przywiózł do pałacu cały wachlarz budek lęgowych, by zademonstrować, dlaczego te standardowe tak często zawodzą. Na samym dole hierarchii znajduje się tania „podróbka z Amazona”. – Pierwszą rzeczą, jaka rzuca się w oczy, jest jej marna jakość – wyjaśnia dr Joanna Bagniewska, polska zoolożka z centrum studiów podyplomowych Uniwersytetu Oksfordzkiego, która przez dwa najbliższe lata będzie monitorować postępy eksperymentu dr Dana Parkera. – Drewno jest połączone w bardzo prowizoryczny sposób, więc szybko się odkształci i po prostu rozpadnie – dodaje. Badania terenowe wykazały, że temperatura w budkach lęgowych waha się znacznie gwałtowniej niż w naturalnych dziuplach. Te wykonane z cienkiego drewna i pełne szczelin przepuszczają zimne powietrze i deszcz – często w ilościach wystarczających, by zabić pisklęta. W najgorszym scenariuszu, jak wskazują analizy, budki mogą działać jak „pułapki ekologiczne”, które wabią ptaki do domów o fatalnym standardzie, doprowadzając ostatecznie do ich śmierci. W eksperymencie dr Parkera jako grupę kontrolną wykorzystano powszechnie stosowaną budkę, certyfikowaną przez Królewskie Towarzystwo Ochrony Ptaków (RSPB). Choć jest ona solidniej wykonana, wiele tradycyjnych rozwiązań promuje agresywne gatunki, takie jak bogatka, która z łatwością dominuje nad mniejszymi ptakami, np. sikorą ubogą czy modraszką. – Widziałam truchła modraszek wplecione w wyściółkę gniazda po tym, jak bogatka – większa i odważniejsza – wygrała walkę o miejsce lęgowe – mówi dr Ada Grabowska-Zhang, ekolożka z Uniwersytetu Oksfordzkiego. Wcześniejsze badania przeprowadzone w rezerwatach przyrody wykazały, że tylko jeden procent typowych budek był zajmowany przez sikory ubogie, co dowodzi konieczności stworzenia rozwiązania „szytego na miarę”. Andrew Cleaves, założyciel fundacji Birds on the Brink, która finansuje eksperyment dr Parkera zauważa, że sikory ubogie czasem unikają konkurencji, zasiedlając budki dla popielic. Mają one małe otwory wlotowe od strony pnia, przez które bogatki nie są w stanie się przecisnąć. Uwzględnienie tej preferencji w projekcie nowych schronień pozwoliło zwiększyć wskaźnik zasiedlenia do około dziewięciu procent. Lepsze schronienia dla ptaków dzięki nauce i technologii – Musimy wykorzystywać najlepszą dostępną wiedzę naukową i inżynieryjną do tworzenia tych struktur, ale jednocześnie stale zbierać informacje zwrotne – mówi Stanisław Rudawski, architekt i założyciel Deep Design Lab. – Jeśli docelowe gatunki omijają budki z powodów, których jeszcze w pełni nie rozumiemy, możemy nauczyć się projektować lepsze schronienia, obserwując, jak ptaki wchodzą w interakcję z prototypami takimi jak ten stworzony przez dr Parkera. Martyn Stenning, ekolog z Uniwersytetu Sussex, który korzysta z budek lęgowych od lat 80., podkreśla, że najważniejsze jest, aby ich projektowanie było dostosowane do zachowań danego gatunku w naturalnym środowisku. Niektórzy już wcześniej próbowali udoskonalić budki lęgowe, wykorzystując wiedzę o tym, jak ptaki wchodzą w interakcje ze swoim otoczeniem. Do najważniejszych wniosków należy konieczność skutecznego zabezpieczenia przed drapieżnikami, zwłaszcza w okolicy otworu wejściowego, oraz zapobiegania gromadzeniu się pasożytów wewnątrz budek. Dr Parker wyjaśnia, że drewniana konstrukcja wykonana w technologii druku 3D została zaprojektowana tak, aby była na tyle wytrzymała, by uniemożliwić drapieżnikom – takim jak łasice, dzięcioły czy szczury – przedostanie się do środka. Wnętrze budki ma natomiast formę zaokrąglonej dziupli, przypominającej naturalne przestrzenie w drzewach, co ogranicza liczbę szczelin i kątów prostych, w których mogłyby ukrywać się pasożyty. W Blenheim głównym celem zespołu jest jednak przetestowanie grzybni (mycelium) jako materiału budowlanego – po raz pierwszy na taką skalę, jak podkreśla dr Parker. W jednym z wcześniejszych badań zespół Deep Design Lab porównał wpływ wykorzystania grzybni w perspektywie 50 lat z innymi materiałami, takimi jak plastik, który rozważany jest jako główny surowiec do produkcji nawet 300 milionów budek lęgowych w USA. W porównaniu z plastikiem mycelium jest droższe o około 15 procent, ale może jednocześnie zmniejszyć emisję CO₂, zużycie energii i ilość odpadów o ponad 75 procent. Jednak co najważniejsze – jak podkreśla dr Parker – mycelium ma naprawdę świetne właściwości izolacyjne. – Pierwsze trzy tygodnie życia sikory ubogiej, kiedy przebywa jeszcze w gnieździe, są kluczowe dla jej rozwoju – mówi dr Ada Grabowska-Zhang. – Chcemy, żeby pisklę było dobrze odżywione i silne. Jeśli jednak musi zużywać energię na utrzymanie ciepła zamiast wzrostu, jego pióra będą gorszej jakości, a ono samo będzie lżejsze niż powinno. Czy nowoczesne budki pomogą uratować zagrożone gatunki? W nadchodzącym sezonie lęgowym, który rozpoczyna się wraz z ociepleniem w Anglii i pojawieniem się kluczowego pokarmu – np. korowódki dębówki w połowie kwietnia – dr Ada Grabowska-Zhang i dr Joanna Bagniewska będą obserwować, które ptaki wybierają konkretne schronienia i jak radzą sobie z zakładaniem gniazd. Do monitorowania wykorzystają kamerę endoskopową zamontowaną na długim wysięgniku, dzięki której będą mogły zaglądać do wnętrza budek bez zakłócania życia ptaków. – Chcemy sprawdzić, czy ptaki rozpoczęły budowę gniazda i je porzuciły, czy nadal z niego korzystają – wyjaśnia dr Parker. Badaczki będą również monitorować wilgotność i wahania temperatury wewnątrz budek dr Parkera oraz w grupie kontrolnej, a także wszelkie oznaki, że schronienia zawodzą lokatorów. – Można policzyć niewyklute jaja, można policzyć martwe pisklęta, które pozostały w gnieździe – mówi dr Ada Grabowska-Zhang. Dla zespołu monitorującego kluczowe są dwa pytania. Po pierwsze, z punktu widzenia ptaka – polegającego na sygnałach zmysłowych, których my być może nie dostrzegamy – czy schronienia dr Parkera są atrakcyjniejsze? – Czy jest w nich coś, co ptaki widzą, czują lub wyczuwają, co sprawia, że chętniej do nich wchodzą?” – zastanawia się dr Ada Grabowska-Zhang. Drugie pytanie – kluczowe z punktu widzenia ochrony przyrody – dotyczy tego, czy jest to „wybór adaptacyjny”, który rzeczywiście zwiększa szanse ptaków na przetrwanie. – Czy dzięki temu rozwiązaniu będą radzić sobie lepiej, wychowywać więcej potomstwa, a tym samym – czy będzie to skuteczniejsza strategia ochrony gatunku? – dodaje badaczka. Źródło: National Geographic
Powstał wydruk 3D czaszki „wampirki” z Pnia. To pierwszy krok w rekonstrukcji jej twarzy
Kilkaset lat temu w miejscowości Pień niedaleko Bydgoszczy pochowano młodą kobietę z sierpem na szyi i kłódką na palcu lewej stopy. Teraz naukowcy odtwarzają jej wygląd. Pierwszym krokiem jest wydruk 3D jej czaszki.
W tym artykule: Wyjątkowy pochówek kobiety Jak wyglądała zmarła? Wydruk 3D i żmudny proces rekonstrukcji zmarłej To było jedno z najciekawszych odkryć archeologicznych 2022 roku. Dokonano go pod koniec wakacji na terenie XVII-wiecznej nekropolii protestanckiej w Pniu. Badaniami kierował prof. Dariusz Poliński z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Wyjątkowy pochówek kobiety W 2022 r. naukowcy odkryli w Pniu kilka grobów, ale ten zwrócił ich szczególną uwagę. Był to pochówek kobiety, na szyi której znajdował się żelazny sierp, a na palcu lewej stopy zamknięto trójkątną kłódkę. Skąd takie przedmioty i jaka była ich funkcja? Naukowcy uważają, że był to rodzaj zabezpieczenia, ale nie zmarłej, tylko lokalnych mieszkańców. Być może obawiali się, że dziewczyna powstanie z grobu w postaci wampirzycy, strzygi lub innej bestii. Naukowcy odpowiedzialni za odkrycie twierdzą, że to pierwszy taki grób odnaleziony w Polsce. – To pierwszy taki przypadek, gdy spotykamy się z podwójnym zabezpieczeniem. W grobie znajdował się zarówno sierp, jak i kłódka. Wprawdzie znane są w Polsce pochówki z kłódkami, ale nigdy nie występowały one wraz z żelaznym sierpem – powiedział tuż po odkryciu National Geographic, archeolog prof. Dariusz Poliński. Antropolog ekipy ustaliła, że zmarła dziewczyna była młoda. Mogła mieć zaledwie 17–20 lat. Przyczyna jej zgonu nie jest znana. Ciało kobiety ułożono na poduszce. Na głowie miała zapewne jedwabny czepek, co oznacza, że mogła pochodzić z zamożnej rodziny. Zmarła nie była skazana za rzekome czary, bo ciała takich osób traktowano w inny sposób. Dlatego pochówek ten jest dla badaczy zagadką. Jak wyglądała zmarła? Zespół badaczy postanowił odtworzyć wygląd zmarłej. W tym celu zaproszono do udziału w projekcie znanego szwedzkiego rekonstruktora i jednocześnie archeologa, Oscara Nilssona. – Ta rekonstrukcja to będzie popiersie. Trwają rozmowy, czy będzie ona wystawiona w jednym stałym miejscu, czy też będzie wypożyczana instytucjom, muzeom do wykorzystania w celach edukacyjnych oraz promocji i popularyzacji – wyjaśnia w rozmowie z National Geographic Polska prezeska TSE Ewolucja Magdalena Zagrodzka, która odpowiada za promocję badań. – Nasze działania mają na celu pokazanie całego procesu badawczego w sposób zrozumiały dla wszystkich. Chcemy pokazać wszystkim, jak fascynująca jest archeologia. Oraz że Polacy mają fantastycznych badaczy, niesamowite odkrycia i że jesteśmy gotowi, aby o tym mówić i je pokazywać. Są na równi ciekawe jak odkrycia zachodnioeuropejskie – podkreśla Zagrodzka. Czy tego typu rekonstrukcje to rzadkość w polskiej nauce? Według Zagrodzkiej w Polsce wykonuje się z reguły rekonstrukcje rysunkowe, ale coraz częściej powstają również rekonstrukcje cyfrowe. – Rzeczywiste rekonstrukcje są jednak rzadkością. Rekonstrukcja dziewczyny z grobu 75/22, nazwanej przez media „wampirką z Pnia” będzie pierwszą rekonstrukcją zrobioną przez Oscara Nilssona ze szkieletu znalezionego w Polsce – podkreśliła prezeska. Wydruk 3D i żmudny proces rekonstrukcji zmarłej Pierwszym krokiem w rekonstrukcji było wykonanie tomografii i skanu czaszki zmarłej. Dr Łukasz Czyżewski z Instytutu Archeologii UMK w Toruniu przygotował pliki 3D, które następnie trafiły do do Stowarzyszenia Robisz.to i pracowni FabLab powered by Orange w Warszawie. Tam powstał wydruk 3D czaszki w skali 1:1 Teraz czaszka trafi do Oskara Nilssona, który w ciągu najbliższego roku wykona popiersie zmarłej. Ostatnio ten artysta wykonał rekonstrukcję twarzy Damy z Ampato. Była to dziewczyna złożona w ofierze przez Inków na stokach wulkanu. Jej tkanki zachowały się dość dobrze, bo uległa naturalnej mumifikacji. Koordynatorką projektu była dr Dagmara Socha z Centrum Badań Andyjskich UW. Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
W Dubaju otwarto największy na świecie budynek z drukarki 3D
Dwupiętrowy biurowiec o powierzchni ponad 640 m2 wykonano przy pomocy druku 3D.
Największy na świecie obiekt z drukarki 3D został oficjalnie otwarty w Dubaju. Dwupiętrowy biurowiec będzie wykorzystywany przez dubajskich pracowników administracyjnych. Choć w Suzhou w Chinach znajduje się wyższa konstrukcja z drukarki 3D - pięciopiętrowy budynek mieszkalny, to - jak podaje Singularity Hub - budynek w Dubaju może poszczycić się największą powierzchnią w przeliczeniu na metry kwadratowe. Świeżo otwarta konstrukcja powstawała przy pomocy zamontowanej na dźwigu drukarki 3D. Jako materiału budowlanego użyto specjalnej szybkoschnącej mieszanki pochodzących z recyklingu odpadów budowlanych: głównie cementu i gipsu. Użyty budulec jest o połowę lżejszy od tradycyjnego betonu i znacznie bardziej wytrzymały. Całość została wzniesiona na betonowym fundamencie, nad którym drukarka nadbudowywała ściany (wypełniała zygzakiem przestrzeń między dwiema warstwami materiału o grubości kilku cali, pnąc się w górę, aż ściany osiągnęły pełną wysokość). Zobacz wideo: View oEmbed on the source website Całe przedsięwzięcie jest częścią większego planu. Władze Dubaju chcą, by do 2030 r. 25% nowych budowli było wykonanych właśnie przy użyciu drukarek 3D. Według szacunków przejście na tę technologię zmniejszy nakład pracy niezbędny do budowy budynku o 70 proc. i obniży koszty budowy o 90 proc. - Technologia wykorzystania druku 3D w budownictwie jest jak na razie na wczesnym etapie rozwoju - zauważa Nikita Cheniuntai, prezes Apis Cor - bostońskiej firmy technologicznej, która jest autorem projektu. Cheniuntai, zapewnia, że przedsiębiorstwo prowadzi zakrojone na szeroką skalę prace badawczo-rozwojowe, których celem jest wprowadzenie technologii do masowego użytku. Zapowiada, że kolejne budynki z drukarek 3D powstaną w Luizjanie i Kalifornii. Trwają również prace nad stworzeniem niedrogiego domu o powierzchni ok. 45 m2, który można by „wydrukować” w ciągu 24 godzin. Źródło: dailymail.co.uk View oEmbed on the source website
Ta drukarka tworzy obiekty 3D ze światła. Proces wygląda jak czary
Jednak nie ma tu żadnej magii. Maszyna buduje je warstwa po warstwie i choć przy większych projektach może jej zająć godziny, a nawet dni... działa jak prawdziwy replikator ze „Star Treka”!
Urządzenie powstało na Uniwersytecie Kalifornii w Berkeley. Ich wynalazek może stać się rewolucją, nie tylko pod względem estetycznym. Swoje urządzenie, którego opis opublikowali w naukowym czasopiśmie Science, naukowcy nazwali „replikator” właśnie na cześć maszyny z popularnej serii science fiction, która potrafiła odtworzyć praktycznie wszystko. Co ciekawe, działanie maszyny bardziej przypomina komputerowy tomograf niż drukarkę 3D. Na samym początku tworzony jest obraz 3D z mapowanego pod wieloma różnymi kontami pierwowzoru. Następnie obraz ten jest rzucany za pomocą światła na tubę syntetycznej żywicy, która pod wpływem konkretnego rodzaju światła twardnieje. Figurka przedstawiająca duplikat rzeźby Auguste Rodina „Myśliciel” powstała mniej więcej w ciągu dwóch minut. View oEmbed on the source website Jak na razie technologia bazuje na bardzo specyficznym rodzaju żywicy i tworzy relatywnie nieduże modele, jednak w dalszym rozwoju może znaleźć ogromną liczbę zastosowań w przemyśle, medycynie, a nawet pomagać w tworzeniu pomocnych zasobów podczas misji kosmicznych. Źródło: Science Alert
Aby wydrukować replikę czaszki Homo habilis ze zbiorów Narodowego Muzeum Kenijskiego potrzeba 15 godzin pracy drukarki 3D.
Na potrzeby poniższego filmu maksymalnie skrócono ten czas. Teraz każdy, kto dysponuje odpowiednim sprzętem, może wydrukować sobie własną kopię skamienielin. Wszystko dzięki serwisowi africanfossils.org, który powstał przy współpracy wspomnianego muzeum z jednym z producentów oprogramowania. Pod tym adresem znajdują się pliki z modelami 3D. Więcej o druku 3D w grudniowym "National Geographic Polska", który wciąż dostępny jest w kioskach w całym kraju.
Prasa drukarska Gutenberga wyznaczyła niegdyś początek nowej epoki. Dziś druk 3D zmienia kształt przyszłości. Jak działają drukarki 3D?
Części do silników rakietowych, figurki z czekolady, działające repliki pistoletów, dom nad kanałem w Holandii, okulary przeciwsłoneczne od projektanta, zaskakująco szybki i funkcjonalny samochód dwuosobowy, łódź wiosłowa, prototyp bionicznych uszu, pizza – praktycznie co tydzień pojawia się nowy przedmiot wykonany z użyciem szybko rozwijającej się techniki druku przestrzennego, czyli trójwymiarowego. Na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej NASA testuje drukarkę 3D pod kątem możliwości wyprodukowania posiłków, narzędzi i części zamiennych podczas długich misji. Airbus uważa, że do 2050 r. będzie można budować całe samoloty z części drukowanych w technologii 3D. General Electric już używa drukarek do produkcji końcówek dysz paliwowych do silników odrzutowych. Ale technologią zainteresowane są nie tylko największe firmy. (Czy druk 3D zmieni podróżowanie?) – Wszyscy wiemy, że druk 3D odegra w przyszłości ogromną rolę – mówi Hedwig Heinsman, jedna z trójki założycieli holenderskiej firmy architektonicznej DUS, która drukuje dom na brzegu kanału Buiksloter w Amsterdamie. Przez trzy lata sześciometrowa drukarka KamerMaker (Twórca pomieszczeń) stworzy ściany, gzymsy i pokoje, wypróbowując materiały, projekty i koncepcje. (Przeczytaj też o wydrukowanej figurze Matki Boskiej) Technologia wytwarzania przyrostowego – czyli właśnie druk przestrzenny – istnieje od około 30 lat. Głośno zrobiło się o niej z powodu szybkiego tempa rozwoju, które było inspiracją do stworzenia niezwykłych prognoz. Jednak istnieje ogromna, być może niemożliwa do pokonania przepaść pomiędzy tym, co można zrobić na bardzo zaawansowanych komercyjnych drukarkach 3D, a tym, co da się wyprodukować na urządzeniu domowym. Drukarka 3D działa w dużym stopniu tak jak zwykłe urządzenie do papieru. Jednak „drukuje”, używając plastiku, wosku, żywicy, drewna, betonu, złota, tytanu, włókna węglowego, czekolady, a nawet żywej tkanki zamiast tuszu. Dysze drukarki 3D układają materiał w postaci płynu, pasty lub proszku warstwa po warstwie. Niektóre materiały po prostu twardnieją, inne są spajane termicznie lub za pomocą światła. (Przeczytaj, jak na drukarce 3D wydrukowaliśmy dinozaura z okładki NG) Wysoki koszy wyposażenia fabryki długo był barierą uniemożliwiającą rozwój produktów niszowych. To tylko fragment artykułu z grudniowego "National Geographic Polska", który wciąż dostępny jest w kioskach w całym kraju.
Drukowanie przestrzenne wykorzystywane jest już w wielu branżach. Czy drukarki 3D mogą wpłynąć na komfort w podróży?
Kilogramy noszone na plecach bądź w walizce są koszmarem niejednego turysty. Dla wielu z nas utrapieniem przed wyjazdem jest sam rytuał pakowania oraz niepewność, czy wszystko spakowaliśmy. Pojawia się pytanie: czy nie można zastąpić pełnego bagażu jedną funkcjonalną drukarką? Wydawałoby się, że dla osób podróżujących proces drukowania przestrzennego jest szczególnie wygodny. Podobne wątpliwości trapiły fińskiego artystę - Janne Kyttanena. Urzeczywistnił on swój pomysł i wydrukował cały turystyczny ekwipunek, włącznie z butami i torbą. Wszystko wyprodukowano przy pomocy drukarki 3d i oficjalnie zaprezentowano na wystawie w Galerii VIVID w Rotterdamie wiosną 2014 roku. Kyttanen uznał jednak wykorzystanie nowoczesnej technologii w podróży za futurystyczny świat marzeń. Dlaczego? Pomysł na razie przegrywa w zderzeniu z rzeczywistością. Po pierwsze drukarki 3d do tanich nie należą, a ceny tych najprostszych zaczynają się od 2000 zł. Ceny materiałów to również ogromne koszty od 200 złotych do nawet 2000 złotych za kilogram. Typowe drukarki mogą wykorzystywać tylko jeden materiał do produkcji, co poważnie ogranicza wybór przedmiotów, które mogą być wydrukowane. Cały proces też nie jest natychmiastowy, a produkcja niektórych elementów może zająć nawet kilka godzin (!). Okazuje się, że taniej byłoby pojechać gdzieś z pustym bagażem i po prostu zakupić wszystkie potrzebne rzeczy na miejscu. I niestety nadzieje na wyczarowanie sprzętu zadowalającej jakości za pomocą jednego przycisku, pozostają na dzień dzisiejszy dalekosiężne.
Dell zamówił drukarki 3D od polskiej firmy
Po raz kolejny mamy dowód na to, że Polak potrafi! Firma Dell właśnie złożyła zamówienie na 5000 drukarek 3D polskiego producenta, a konkretnie modelu Zortrax M200
5000 urządzeń to niemała ilość nie tylko z perspektywy polskiego rynku, ale także rynku światowego drukarek 3D, gdzie do podobnych transakcji dochodzi rzadko. Jedno jest pewne: to największy jednorazowy kontrakt w historii polskiej firmy. Pierwsza partia drukarek ma zostać przekazana firmie Dell jeszcze w tym kwartale. Firma nie zdradza, ile zarobi na kontrakcie z gigantem, wiemy tylko, że w sklepie Zortax drukarkę M200 można kupić za 1,9 tys. dolarów. Przypominamy, że Zortrax jest pierwszą polską firmą, która zdobyła dofinansowanie za pośrednictwem serwisu Kickstarter (zebrano tam 179 tys. dolarów, by móc kontynuować pracę nad M200.) oraz zrealizowała w terminie wszystkie zobowiązania względem osób dofinansowujących projekt. Redakcja National Geographic Polska serdecznie gratuluje! Druk 3D rozwija się w bardzo szybkim tempie. Początkowo była to jedna z metod szybkiego prototypowania używana zarówno do budowania form i samych prototypów. Obecnie technologia ta poszła tak bardzo do przodu, że stała się metodą wykonywania gotowych obiektów, w tym zabawek, ubrań, czekoladek, butów do biegania, a nawet protez. Ograniczeniem wciąż jest materiał, z którego się drukuje. Dziś najpopularniejszym "atramentem" w drukarkach 3D jest plastikowa żyłka (tzw. ABS - znany choćby z klocków Lego czy samochodowych zderzaków), którą drukarka stapia i układa na tacce.
Jak zrobić wierną kopię XV-wiecznej, misternie wyrzeźbionej drewnianej figury? Można zatrudnić rzeźbiarza, by wystrugał duplikat
Takiemu rozwiązaniu towarzyszy jednak ryzyko (graniczące z pewnością), że kopia nie będzie identyczna jak oryginał. Wykonanie odlewu nie wchodziło tu w grę ze względu na możliwość uszkodzenia pięknej polichromii (na zdjęciu z prawej). Ksiądz Marian Libera, proboszcz parafii pw. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Tulcach, podszedł do zadania innowacyjnie i powierzył je specjalistom od obrazowania komputerowego i drukarek. Brzmi mało sensownie? Pozory mylą. Badacze z firmy Scanning 3D z Leszna w marcu br. przywieźli do Tulc skaner laserowy i nie dotykając figury, zarejestrowali nim każdą fałdę na szacie, żłobienie, a nawet autentyczne niedoskonałości z precyzją 0,15–0,31 mm. Skaner śledził też kolor i stopień połysku polichromii. Proces „zapamiętywania” każdego punktu mierzącej 1,2 m figury trwał sześć godzin. W efekcie powstała tzw. chmura punktów, które trzeba było ułożyć w wirtualną rzeźbę. – Obróbka tych danych zajęła blisko dwa tygodnie – mówi Paweł Klak ze Stowarzyszenia Rozwoju Digitalizacji Dóbr Kultury, które koordynowało całą akcję. Wirtualna Matka Boska z Tulc trafiła do drukarni W+ Architekci. Nie jest to jednak drukarnia zwykła, lecz trójwymiarowa, która pozwala kserować przedmioty albo produkować nowe na podstawie szczegółowych instrukcji zawartych w modelu wirtualnym. Tzw. drukarka 3D nanosiła więc specjalny proszek warstwami cienkimi na 0,1–0,2 mm i łączyła je spoiwem. Akcja nakładania proszku (figura była drukowana w kawałkach) zajęła miesiąc. Części poskładano w całość (z lewej) i przykryto polichromią w pracowni Bartosza Sobolewskiego w Toruniu, co trwało kolejny miesiąc. Wierna kopia została uroczyście poświęcona w kościele w Tulcach 9 września. Jest to pierwsza taka kopia w Polsce. – Koszt wykonania druku 3D obiektu zabytkowego jest już porównywalny z kosztem wykonania figury metodami tradycyjnymi, a dalekimi od doskonałości – przyznaje Paweł Klak. Druk trójwymiarowy · Dzisiaj każdy może wydrukować przedmioty o wymyślnych kształtach, wystarczy mieć wirtualny prototyp. Drukarki tworzą nawet elementy ażurowe. Nanoszą materiał warstwa po warstwie, a w miejscu, które ma być puste, kładą materiał rozpuszczalny w wodzie. W ostatnim etapie jest on wypłukiwany. · Technikę wykorzystują producenci części samolotów, designerzy, a nawet amerykańscy ornitolodzy. W 2005 r. wydrukowali i dokleili bielikowi replikę dzioba odstrzelonego przez kłusownika.
WYSTAWA FOTOGRAFII TRÓJWYMIAROWEJ "ŚWIAT W 3D"
Dnia 12 maja br. Martyna Wojciechowska otworzyła pierwszą w Polsce wystawę fotografii "Świat w 3D".
Wystawa prezentuje 30 trójwymiarowych fotografii z najdalszych zakątków świata. To największa jak dotąd wystawa trójwymiarowa w Polsce. Od 14 do 29 maja można ją obejrzeć w Warszawie, w namiocie sferycznym na parkingu CH Janki, a następnie w ośmiu mistach Polski: w Bydgoszczy (CH Drukarnia), w Krakowie (CH Krokus), w Zabrzu (CH Platan), we Wrocławiu (CH Korona), w Katowicach (CH 3 Stawy ), w Łodzi (Pasaż Łódzki), w Gdańsku (CH Osowa), w Sosnowcu (CH Sosnowiec). Zdjęcia z otwarcia znajdziecie tutaj
Zaproszenia na wernisaż wystaw Świat w 3D
Sprawdź co należy zrobić, aby je dostać.
Jutro, tj. 12 maja odbędzie się wernisaż wystawy Świat w 3D (namiot sferyczny przy Centrum Handlowym Janki koło Warszawy). Mamy dla Was świetną informację! Możecie uczestniczyć w wernisażu razem z nami. Osoby, które prenumerują NG muszą zadzwonić pod numer 22 360 37 77 lub wysłać mail na adres: bok@guj.pl. Pierwszych 15 osób otrzyma podwójne zaproszenia! Czekamy na Was!