Gin – co warto wiedzieć o tym trunku? Oto 5 ciekawostek, które zaskoczą największych smakoszy
Jak się okazuje, gin niejedno ma imię. Poniżej prezentujemy 5 mało znanych ciekawostek na temat tego niezwykle lubianego trunku, który od pokoleń podbija bary na całym świecie. A to wszystko z okazji trwającego w największych polskich miastach festiwalu GinWeek.
W tym artykule: 5 ciekawostek o ginie Zajrzyj na GinWeek i poczuj smak dobrego ginu! 5 ciekawostek o ginie 1. Skąd pochodzi słowo „gin”? Gin jest Holendrem. Pierwszym producentem ginu był Lucas Bols, który otworzył destylarnię w Amsterdamie. Po pewnym czasie gin zaczął być popularny także w Anglii. Rozpowszechnili go żołnierze angielscy, którzy wrócili z niderlandzkiej wojny 80-letniej. Pili tam przydziałowy „genever”, który podnosił morale – nazywali go „dutch courage”, co oznacza holenderską odwagę. W Wielkiej Brytanii skrócono holenderską nazwę pochodzącą od słowa „jałowiec”, stąd dzisiejszy „gin”. 2. Gin stosowano jako lekarstwo A dokładniej jako profilaktykę przed malarią. W pewnym momencie w koloniach brytyjskich zaczęto go używać, by maskować nim gorzki smak chininy. W jaki sposób? Substancję rozpuszczano w wodzie gazowanej tworząc tonik, a następnie dolewano do niej gin, którego wówczas było pod dostatkiem. W ten właśnie sposób gin z tonikiem przekształcił się w jeden z najpopularniejszych drinków na świecie. 3. Gin, czyli jak smakują pieniądze Brzmi dość intrygująco? W 2014 roku Remy Savage z Paryża wziął udział w konkursie barmańskim i przygotował syrop, który odzwierciedlał banknoty drukowane w banku w Laverstoke Mill. Powstały syrop zmieszał z ginem, odrobiną soli, a całość udekorował banknotami. Kompozycja tak bardzo zachwyciła jurorów konkursu, że ci bez wahania przyznali Remy’emu główną nagrodę. 4. Koktajl Jamesa Bonda Vesper Martini, bo o nim mowa, sławę zawdzięcza najsłynniejszemu brytyjskiemu agentowi XX wieku. Choć elegancki wygląd i wspaniały smak też mają spore zasługi w jego promocji. Chcesz się poczuć jak gwiazda filmowa? Zmieszaj gin (np. Beefeater) z wermutem, dorzuć kostki lodu, oliwki i voila! Koktajl jest idealną propozycją dla miłośników szpiegowskich książek i filmów. 5. Napój ubogich i szeptane koktajlbary Na pewnym etapie historii, wiele gospodarstw domowych utrzymywało się z produkcji ginu. Ceny na rynku tak spadły, że jego produkcja przestała być opłacalna. W pubach reklamowano się słynnym sloganem: „U nas upijesz się za pensa, a będziesz nieprzytomny jak za dwa”. Gin szybko stał się najpopularniejszym trunkiem, a alkoholizm zalał ulice Londynu. Wszystko to zmusiło rząd do wydania pięciu regulacji nazywanych Gin Act, które miały przyczynić się do ograniczenia produkcji i spożycia. Efekt? Nowe przepisy przeniosły gin do podziemia. Rozpoczęła się era speakeasy barów, czyli lokali ukrytych, pozbawionych szyldu i z tajemnym wejściem. Kto wynalazł wódkę – Polacy czy Rosjanie? Historia polskiej wódki: od wynalezienia do dziś Co było pierwsze – polska wódka czy perfumy? Gdzie w Polsce można było kupić ziemię z wódką? Co do produkcji alkoholu mają wieloryby? I wreszcie: jak rozstrzygnąć odwieczny spór – k... Zajrzyj na GinWeek i poczuj smak dobrego ginu! Nabrałeś ochoty na drinka z ginem w roli głównej? Jeśli tak, to świetnie się składa. Najmodniejszych kompozycji koktajlowych będziesz mógł spróbować podczas premierowej edycji GinWeek. Trwający do 19 czerwca festiwal organizowany jest w największych polskich miastach – Warszawie, Krakowie, Poznaniu, Gdańsku, Gdyni, Sopocie oraz we Wrocławiu. Na uczestników czeka ponad 60 topowych GinBarów i szeroka oferta drinków z całego świata (w niezwykle niskich cenach), które przygotują najlepsi barmani w kraju. Więcej informacji na temat wydarzenia znajdziesz pod tym linkiem. Uwaga! Festiwal jest przeznaczony tylko i wyłącznie dla osób powyżej 18. roku życia. Źródło: materiał prasowy Restaurant Club
Ciekawe trunki z ciekawych miejsc świata
Powiedzenie „co kraj, to obyczaj” ma zastosowanie także do kultury picia alkoholu. Wszyscy wiemy, jak wygląda ona w Polsce i z jakim trunkiem przede wszystkim się kojarzy. Jak wygląda to u innych narodów?
Tropikalne klimaty W znanej powieści Chinuy Achebego, „Wszystko się rozpada” mieszkańcy afrykańskiej wioski piją wino palmowe z własnoręcznie zebranych owoców. Co ciekawsze, kiedy przychodzi szczególna okazja, główny bohater spożywa je... z czaszki pierwszego zabitego przez siebie człowieka. Oczywiście to ekstremalny przykład zaczerpnięty z fikcji literackiej, niemniej jednak wino palmowe to nadal bardzo popularny trunek w wielu częściach Azji i Afryki. Wiąże się ono z wieloma obrzędami religijnymi, a w niektórych rejonach Nigerii do zwyczaju należy, aby mężczyzna prosząc o rękę kobiety, przyniósł do jej domu właśnie wino palmowe. Natomiast wyrazem szacunku dla przodków jest rozlanie niewielkiej ilości na ziemię przed rozpoczęciem picia. Co istotne, z dodatkiem ziół stosowane jest także jako uniwersalny lek. A co słychać bliżej? To tylko jeden z przykładów radykalnie odmiennych zwyczajów związanych ze spożywaniem alkoholu. Jednak różnice można dostrzec nawet wewnątrz bliższych nam kultur. Spójrzmy choćby na Włochów czy Hiszpanów, dla których nie istnieje kwestia picia „dopiero po 13”, wino w końcu pasuje do każdego posiłku. Warto też wspomnieć o trunku charakterystycznym dla Hiszpanów i Portugalczyków, czyli sangrii, przyrządzanej z wina, owoców, soków owocowych i lodu, ewentualnie z dodatkiem innych alkoholi. Zupełnie inny styl picia alkoholu, a co za tym idzie – spędzania czasu, reprezentują Brytyjczycy, dla których typowe jest piwo i kultura przebywania w pubach. Wielu z nich zahacza o ulubiony lokal codziennie po pracy. Zamawiają tam jeden z wielu rodzajów piwa, lubują się też w dziwnych kombinacjach, takich jak połączenie piwa z... lemoniadą. Ten trunek jest popularny również wśród Belgów. Ważone przez nich piwa są poważane na całym świecie, a wiele z nich uważa się za marki luksusowe. Z kolei Francuzi chętnie sięgają po wykwintne wina, koniecznie z odpowiednimi przekąskami – na przykład różnymi gatunkami serów. Rosjanie za to upodobali sobie wódkę – rocznie kupują niemal połowę jej światowej produkcji. Zjednoczeni w skutkach Jak widać, każda kultura jest bogata w odmienne zwyczaje związane ze spożywaniem alkoholu. Jedno, co się nie różni, to konsekwencje tej formy zabawy (no, może trochę – na przykład Azjaci znacznie gorzej metabolizują alkohol). Na szczęście udało nam się już wypracować sposoby na ich przezwyciężenie. Wiemy na przykład, że przed wyjściem z domu należy „dobrze” zjeść, że alkoholi nie wolno mieszać, a ich spożyciu powinny towarzyszyć przekąski i napoje bezalkoholowe. Warto też zainteresować się nieco bardziej nowoczesnymi sposobami „dla wtajemniczonych”. Na rynku dostępny jest na przykład szczególny produkt – Alcovit Med, którego działanie polega na zdolności redukowania poziomu alkoholu w organizmie. To może być najlepszy ostatni drink, po jaki sięgniesz!
Karaiby. Puerto Rico. Odległy koniec wyspy. Biała plaża. Turkus wody. Szelest palm. Fala odpowiednio wysoka i wygięta. Na niej ludzie i deski. Wszystko sunie z prędkością niebezpieczną, ale fascynującą.
Raj surferów Zawsze myślałem, że raj surferów to trochę hipisowskie miejsce – bary na piachu i opaleni młodzi i chudzi ludzie wyszlifowani przez wodę. Żyją skromnie, jadają głównie ryby, bo nad morzem to najtańsze, są trochę obdarci, ale zawsze szczęśliwi. Z pasją życia. Z radością! A tu? Same wypasione fury, w nich osoby też raczej wypasione; niektórzy aż się przelewają. Przyjeżdżają głównie ze Stanów Zjednoczonych. Chodzą wprawdzie z deskami, ale takimi najdroższymi – bardziej na pokaz. Fuj, fuj, fuj! A kiedyś to był jeden z wielu hipisowskich rajów rozsianych na dzikich plażach dookoła Karaibów. Wszystkie raje były podobne do siebie – czy to w Kostaryce, czy w Playa del Carmen na Jukatanie, czy na małych wysepkach u wybrzeży Belize: uliczki piaskowe, budownictwo deskowe malowane na olejno, wszystko pstrokate, kwiaty we włosach, ludzie bosi, długowłosi i niemający kompletnie nic do roboty. Ale jakoś im się żyło. A to z renty za wojnę w Wietnamie, a to z groszy fuksem zarobionych, bez stresu, bez myślenia o przyszłości – jak to w raju. Dziś nie ma tam hipisów – są za to asfalt i hotele, obok plaż Plaza. Ślady dawnych romantycznych zakątków pozostały jedynie w nazwach poszczególnych miejsc. Kiedy z hotelowych szyldów usunie się słowa: Beach Resort, Inn, Condos, Villas, Marriott, Sheraton and Lodge, wrócą pierwotne nazwy. Z Mamacitas Inn zostaną same Mamacitas, czyli Mamuśki. Skąd ta nazwa? Mamacitas to trzy amerykańskie dziewczyny; grube i brzydkie, ale dobre i sympatyczne. Tylko jakoś nie mogły sobie znaleźć chłopaków na tyle rozsądnych, by potrafili dostrzec dziewczęcą duszę, a nie tuszę. Wyjechały więc na Puerto Rico, założyły drewniany hotelik i podobno nawet znalazły mężów. Spędziły na tej plaży kilkanaście lat. Gdy pod koniec lat 80. sprzedały swój hotelik Marriottowi, zniknęły. Gdzie teraz jesteście, sympatyczne Mamacitas? Czy w nowym miejscu też jest tak romantico, jak Wam było na Puerto Rico? Kolejna nazwa: Papa Alberto Hotel. Kim był Tatusiek Alberto? To stary potężny Murzyn i emerytowany bosman. Miał bar na plaży. Przyrządzał ogromne drinki. Litrowe! Mówił, że nie chce mu się robić mniejszych co pięć minut. Dlatego podawał jeden przypominający wazon, potem drugi, a do trzeciego nikt i tak nie był w stanie dotrwać, bo Papa alkohol lał szczodrze. Robił tylko dwa typy drinków: rum z colą i rum z pepsi. Oferta wprawdzie mało zróżnicowana, ale to u niego siedziało najwięcej ludzi, bo, po pierwsze, nigdzie nie było tak tanio (rum „domowej roboty”). Po drugie, jeśli ktoś nie lubił rumu, mógł przynieść wino lub piwo. Po trzecie, Papa Alberto robił drinki także sobie, a potem śpiewał bluesy do samego rana. I dla tych bluesów warto było u niego siedzieć nawet o suchym pysku. Albertooo! Gdzieś odpłynął? I czy jesteś tam szczęśliwy? Czy też masz swój bar? Takich postaci było w portorykańskim raju około setki. Plus drugie tyle przyjezdnych zatrzymujących się na kilka tygodni, czasem pół roku: Lazy Parrot – Leniwy Papug – bywał dentystą w nagłych przypadkach. Dziś został po nim Lazy Parrot Resort. Crippled Frankey, czyli Kulawy Franuś – casanowa na wózku inwalidzkim. Dziewczyny szeptały coś sobie o nim, a potem podobno każda chciała sprawdzić, czy... to prawda. Dziś ze sławnego casanowy zostało kondominium. Pinaple Jo – miał gębę pryszczatą ze śladami po ospie. Spalone w słońcu i łuszczące się policzki przypominały ananasa. Dlatego wołali na niego Ananasowy Jaśko. Dziś został tylko Pinaple Jo’s Bar & Grill. Hotel, Beach Resort, Inn, Condos, Villas, Marriott, Sheraton and Lodge zapraszają do raju. Kiedyś plaża – dziś Plaza. Kiedyś raj – dziś Tropical Paradise.