National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2025-06-25T05:50:09.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Jest wyjątkowo rzadkim ptakiem. Wkrótce nie będzie można obserwować go w Polsce
items: Uwielbiają ciepły klimat, ale zadomowiły się w Europie. Jest ich coraz więcej
items: Ten ptak o pięknych barwach zimą licznie odwiedza Polskę
items: Oto niezwykły pajęczak ze wschodu. Czy jest groźny dla ludzi?
items: Modliszka w Polsce: fakty i mity. Czy modliszka gryzie i jest groźna dla człowieka?
items: Czy tuje są szkodliwe dla zdrowia? Fakty i mity o wpływie żywotnika na bezpieczeństwo ludzi i zwierząt
items: Argentyna powołała w Patagonii nowy, olbrzymi rezerwat morski. Żyją w nim m.in. wiosłujące kaczki, które nie potrafią latać
items: Jest lodołamaczem wśród wielorybów. Żyje w miejscach niedostępnych dla innych gatunków
items: Gatunek inwazyjny może zagrozić całemu ekosystemowi. Przykładów negatywnego oddziaływania jest cała masa

Jest wyjątkowo rzadkim ptakiem. Wkrótce nie będzie można obserwować go w Polsce
type: item
date: 2025-06-25T05:49:18.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: Czas na naturę
subject: dzikie zwierzęta
subject: polska
subject: ptaki
description: Kraska to ptak, który kiedyś był pospolity w całej Europie Środkowej. Łatwo można było zaobserwować ją w naszym kraju. Obecnie widywana jest tylko sporadycznie. Warto jej jednak wypatrywać, gdyż ten barwny lotnik stanowi prawdziwą ozdobę awifauny. Jak wygląda ptak kraska? Gdzie występuje?
encoded: Spis treści: Kraska, ptak inny niż wszystkie Jedyny taki w Europie Coraz rzadszy gość Kiedy i gdzie można spotkać barwnego lotnika? Niezwykłe zwyczaje kraski Może i jest rzadka, za to trudna do przeoczenia. Egzotyczne ubarwienie kraski od razu rzuca się w oczy, a tym łatwiej ją zauważyć, że z reguły lubi przycupnąć na wyniosłości terenu, w tym na słupach linii energetycznych. Trzeba jednak mieć niebywałe szczęście, by znaleźć się w pobliżu jej stanowiska. Kraska, ptak inny niż wszystkie Już samo ubarwienie kraski sugeruje, że mamy do czynienia z egzotycznym ptakiem. Nawet piękna kaczka mandarynka, która imponuje wspaniałym upierzeniem, nie jest tak kolorowa. Głowę i kark kraski pokrywają niebieskie pióra z lekką domieszką seledynu. Część spodnia jest niebieskoszara, płaszcz i barkówki są brązowoczerwone lub rdzawe, pokrywy skrzydłowe i podskrzydłowe – niebieskie, lotki – szafirowe od spodu i czarne od góry, natomiast sterówki – szafirowe od spodu i seledynowe od góry. Warto podkreślić, że wiosną kraska ma jaśniejsze i intensywniejsze upierzenie niż jesienią, kiedy ptak opuszcza stanowisko lęgowe. Kraska to średniej wielkości ptak. Osiąga do 32 cm długości i do 62 cm rozpiętości skrzydeł. Masa dorosłego osobnika zamyka się w przedziale od 140 do 190 g. Cechuje ją krępa budowa i zaokrąglone skrzydła. Masywny dziób ma czarny kolor. Nogi są żółtawe. Skrajna para sterówek nieznacznie wystaje poza obrys ogona. Jedyny taki w Europie Kraska, czyli Coracias garrulus, jest jedynym przedstawicielem kraskowatych gnieżdżącym się w Europie. Zasięg występowania przedstawicieli tego gatunku obejmuje południową, środkową i wschodnią część kontynentu, a poza tym spotyka się go w zachodniej, środkowej i południowej Azji, a także w północno-zachodniej Afryce. Przybysz z afrykańskiej sawanny Zimowiska krasek znajdują się na sawannach Afryki Subsaharyjskiej. Gdy zew natury wzywa je do europejskich ostoi, korzystają z jednej z trzech tras. Pierwsza prowadzi wprost nad Saharą i przez Morze…

kraska-d3e483e.jpg
width: 1000
height: 667

Uwielbiają ciepły klimat, ale zadomowiły się w Europie. Jest ich coraz więcej
type: item
date: 2025-05-25T06:31:04.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: Czas na naturę
subject: dzikie zwierzęta
subject: ptaki
description: Ibisy to ptaki, które zamieszkiwały podmokłe tereny Nilu. Obecnie przedstawiciele tego gatunku coraz śmielej rozprzestrzeniają się w Europie. Dla obserwatorów przyrody to nie lada gratka, jednak ekolodzy zaczynają bić na alarm. Obecność ibisów na Starym Kontynencie może mieć bowiem poważne konsekwencje dla europejskiej fauny. Jak rozpoznać przedstawicieli tego gatunku? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Mała głowa, długa szyja i szablasty dziób – to najcharakterystyczniejsze cechy ibisów Ibisy to ptaki ciepłego klimatu, które dobrze odnalazły się w Europie Ibisy są u nas nieproszonymi gośćmi Towarzyskie ptaki W starożytnym Egipcie, ibis czczony był symbolem Tota, boga patronującego pismu i mądrości. Egipcjanie otaczali te ptaki nabożną czcią. Przesada? W żadnym wypadku! Po śmierci ibisy mumifikowano i składano w ofierze bóstwom. W Egipcie były świętością, natomiast w Europie ptaki te są traktowane jak nieproszeni goście. To dlatego, że Stary Kontynent nie jest ich naturalnym środowiskiem, a na domiar złego, ich ekspansja postępuje. Mała głowa, długa szyja i szablasty dziób – to najcharakterystyczniejsze cechy ibisów Skąd wzięło się uwielbienie dla przedstawicieli tego gatunku? Trudno powiedzieć. Być może wynikało to z ich nietypowego wyglądu. Ptaki ibisy to przedstawiciele rzędu pelikanowych. Osiągają do 115 cm długości, a rozpiętość ich skrzydeł może sięgać nawet 140 cm. Najcięższe osobniki ważą nawet 2 kg. Mają niejednorodne upierzenie, długą, cienką szyję i długi dziób, zakrzywiony niczym szabla. Ich do połowy nagie nogi są długie, świetnie przystosowane do poruszania się po podmokłym i grząskim terenie. Należy podkreślić, że rodzina ibisów obejmuje ponad trzydzieści gatunków. Nam – mieszkańcom Starego Kontynentu – najbliższy jest ibis czczony. Gatunek ten wyróżnia się białym płaszczem, czarną szyją i głową, czarnymi nogami i dziobem. Wygląda groźnie i złowieszczo. To właśnie specyficzna szata sprawiła, że Egipcjanie wybrali go na boski symbol. W bieli doszukiwali się światła słońca, a w czerni – cienia księżyca. Dlaczego wspomnieliśmy, że przedstawiciele tego gatunku są nam najbliżsi? Ponieważ doskonale odnaleźli się w europejskim klimacie i coraz liczniej zasiedlają nasz kontynent. Ibisy to ptaki ciepłego klimatu, które dobrze odnalazły się w Europie Ibisy żyją w Afryce, Azji, Australii i obu Amerykach. Ich naturalnym środowiskiem są obszary równi…

ibis-f9b6510.jpg
width: 1000
height: 667

Ten ptak o pięknych barwach zimą licznie odwiedza Polskę
type: item
date: 2025-05-11T06:30:01.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: Czas na naturę
subject: dzikie zwierzęta
subject: polska
subject: ptaki
description: Czeczotka to ptak, którego w Polsce można spotkać przede wszystkim zimą. Osobników gniazdujących jest u nas niewiele, za to wraz z końcem lata całe chmary nadlatują do nas z terenów północnych, szukając dłuższego dnia i większej dostępności pożywienia. Kiedy czeczotka przylatuje do Polski. Jak wygląda? Na te i inne pytania odpowiadamy poniżej.
encoded: Spis treści: Czerwona czapeczka to wyróżnik czeczotki Liczny gość w Polsce Smakoszka nasion Lęgi czeczotki Gdy z zarośli dobiega charakterystyczne „cze, cze, cze”, to znak, że w pobliżu kryje się czeczotka. Warto wypatrywać tego pięknego ptaka. Trudno bowiem wskazać drugiego przedstawiciela rodziny łuszczakowatych, który byłby tak pięknie upierzony. Czerwona czapeczka to wyróżnik czeczotki Niewprawnemu obserwatorowi trudno jest odróżnić czeczotkę od pozostałych wróblowych. Ten niewielki ptak ma krągłą sylwetkę i rozmiary zbliżone do wróbla zwyczajnego. Osiąga około 13 cm długości i od 22 do 25 cm rozpiętości skrzydeł. Ma ciemno kreskowaną głowę, wierzch, boki i kuper. Krótki, stożkowaty dziób ma barwę żółtą. Pióra nosowe są ciemne, a na podbródku ptaka widoczny jest ciemny, niemal czarny śliniak. Ogon jest wąski, z wcięciem na zakończeniu. Na pokrywach skrzydeł wyróżniają się białe paski. Środkowa pokrywa podogonowa jest ciemna. Na pierwszy rzut oka, czeczotka zwyczajna przypomina innego przedstawiciela rodziny łuszczakowatych – makolągwę. Ma podobną sylwetkę, podobnie zachowuje się w okresie przelotów. Wystarczy jednak dokładnie przyjrzeć się zaobserwowanemu okazowi. Czeczotka na ciemieniu ma czerwone pióra. To wyróżnik tego gatunku. Ognisty ptak W okresie godowym u samców czerwony kolor pojawia się także na czole, policzkach i piersi. To właśnie tej cesze ptak zawdzięcza swoją nazwę gatunkową – Acanthis flammea – w której drugi człon oznacza „ogień”. U samic czerwona czapeczka jest mniejsza. Tylko niektóre osobniczki mają nieliczne bladoróżowe pióra na piersi, której jednak nie są tak efektowne jak u samców w okresie godowym. Czy to pisklę, czy samica? O ile odróżnienie samca od samicy nie jest trudnym zadaniem, to rozpoznanie osobników młodocianych stanowi już większe wyzwanie. Pisklęta są podobne do matki i tak jak ona mają nieco ciemniejsze upierzenie od samców. Od samic różnią się ciemieniem, które jest nieco bledsze. Liczny gość w Polsce Czeczotka to ptak pół…

czeczotka-1195908.jpg
width: 1000
height: 667

Oto niezwykły pajęczak ze wschodu. Czy jest groźny dla ludzi?
type: item
date: 2025-05-04T12:37:25.000Z
subject: Przyroda
subject: Czas na naturę
subject: pająki
subject: polska
subject: zwierzęta
description: Tarantula ukraińska to jedno z najbardziej fascynujących i zarazem tajemniczych stworzeń występujących na wschodnich terenach Europy. Choć wielu ludzi obawia się pająków i może wystraszyć się na samo ich wspomnienie, ten imponujący pajęczak zasługuje na bliższe poznanie. Czym się wyróżnia? Gdzie można go spotkać? Czy tarantula ukraińska jest groźna? W tym artykule znajdziesz odpowiedzi na te pytania oraz wiele ciekawostek na temat tego wyjątkowego gatunku pająka.
encoded: Spis treści: Jak wygląda tarantula ukraińska? Tryb życia i zwyczaje Czy tarantula ukraińska jest groźna? Tarantula ukraińska – ciekawostki Tarantula ukraińska w hodowli Tarantula ukraińska (Lycosa singoriensis) to przedstawiciel rodziny pogońcowatych (Lycosidae). Mimo że słowo „tarantula” zazwyczaj kojarzy się z niebezpiecznymi i bardzo dużymi pająkami występującymi w najbardziej egzotycznych miejscach na świecie, to tarantula ukraińska, nie jest spokrewniona z popularnymi tarantulami z rodziny Theraphosidae, znanymi z Ameryki Południowej. Nazwa „tarantula ukraińska” utrwaliła się głównie ze względu na jej rozmiary, wygląd oraz spektakularne zachowania łowieckie. Naturalnym środowiskiem życia tego gatunku są stepy południowej Ukrainy, Mołdawii oraz części południowej Rosji. Spotykana jest również w Bułgarii i na Węgrzech. W związku ze zmianami klimatycznymi i działalnością człowieka, zasięg tarantuli ukraińskiej może się stopniowo poszerzać. Choć pojawiają się doniesienia o spotkaniu tarantuli ukraińskiej w Polsce, nie ma jednoznacznych dowodów na jej stałą obecność. Jak wygląda tarantula ukraińska? Na pierwszy rzut oka tarantula ukraińska prezentuje się bardzo okazale. Jej ciało pokryte jest delikatnymi włoskami, a kolory ciała – najczęściej odcienie brązu, czerni i szarości – świetnie maskują ją w naturalnym środowisku. Charakterystyczne dla tarantuli ukraińskiej są również duże oczy – osiem rozmieszczonych symetrycznie oczu pozwala jej na doskonałe wykrywanie ruchu, szczególnie nocą. Pająk ten nie buduje klasycznej pajęczyny, lecz polega na szybkości i wzroku podczas polowania. Jak duża jest tarantula ukraińska? Tarantula ukraińska uchodzi za jednego z największych pająków Europy Środkowo-Wschodniej. Dorosłe samice osiągają długość ciała nawet do 3,5–4 cm, a z odnóżami mogą mierzyć ponad 10–12 cm. Samce są mniejsze, ale bardziej ruchliwe, szczególnie w okresie godowym. Taka wielkość czyni z niej wyjątkowo okazałego przedstawiciela europejskiej fauny. Choć nie moż…

Tarantula-ukrainska-1331d54.jpg
width: 1000
height: 686

Modliszka w Polsce: fakty i mity. Czy modliszka gryzie i jest groźna dla człowieka?
type: item
date: 2025-05-04T06:33:46.000Z
subject: Przyroda
subject: Czas na naturę
subject: owady
subject: polska
subject: zwierzęta
description: Czy modliszka może ugryźć człowieka? Od kiedy i gdzie występuje w Polsce? Czy modliszka jest niebezpieczna? Odpowiadamy na najczęstsze pytania i rozwiewamy mity o tym fascynującym owadzie!
encoded: Spis treści: Modliszka w Polsce jest pod ochroną? Co je? Jak poluje? Czy potrafi latać? Czy modliszka gryzie? Czy modliszka zjada samca? Prawda o kanibalizmie seksualnym Modliszka w Polsce: ciekawostki Modliszka zwyczajna (Mantis religiosa), inaczej modliszka bigotek lub wieszczka czczona, to jeden z najbardziej interesujących owadów, który coraz częściej pojawia się na polskich łąkach. Jeszcze kilkanaście lat temu była spotykana głównie na południu i południowym wschodzie kraju (głównie w Kotlinie Sandomierskiej oraz na Podkarpaciu). Ze względu jednak na zmiany klimatyczne – cieplejsze i dłuższe sezony letnie – modliszka w Polsce pojawia się coraz dalej na północ. Można ją zobaczyć również na Mazowszu, Lubelszczyźnie i w innych regionach kraju. Mapa jej występowania wciąż się rozszerza. Owad ten preferuje ciepłe, słoneczne miejsca – skraje lasów, łąki, murawy. Jego obecność to znak, że lokalny ekosystem jest dobrze zrównoważony. Modliszkę można spotkać od sierpnia do października, kiedy jest dostatecznie ciepło. Modliszka w Polsce jest pod ochroną? Modliszka w Polsce objęta jest ścisłą ochroną i została wpisana do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt jako gatunek zagrożony. Oznacza to, że nie wolno jej łapać, przetrzymywać, sprzedawać, a tym bardziej zabijać. Modliszka jest pod ochroną ze względu na konieczność zachowania bioróżnorodności i przeciwdziałanie zanikania populacji gatunku. Choć mapa bytowania wieszczki w naszym kraju jest coraz szersza, nadal jest to owad rzadki i wrażliwy na zmiany środowiskowe. Co je? Jak poluje? Czy potrafi latać? Modliszka zwyczajna osiąga długość od 5 do 7 cm. Ma trójkątną głowę i smukłe ciało w kolorze zielonym, żółtozielonym lub jasnobrązowym. Charakteryzują ją złożone jak do modlitwy odnóża chwytne – stąd wzięła się jej nazwa (po angielsku praying mantis). Samce są mniejsze, lżejsze i częściej latają. Samice są masywniejsze, mniej mobilne, ale dominują w zachowaniach społecznych. Modliszka potrafi latać. Dorosłe osobniki mają skr…

modliszka-18d68be.jpg
width: 1000
height: 667

Czy tuje są szkodliwe dla zdrowia? Fakty i mity o wpływie żywotnika na bezpieczeństwo ludzi i zwierząt
type: item
date: 2025-05-03T11:02:00.000Z
subject: Przyroda
subject: Czas na naturę
subject: ogrody
subject: rośliny
subject: Zdrowie
description: Tuja to jedna z najpopularniejszych roślin w polskich ogrodach. W ostatnim czasie pojawia się jednak wiele wątpliwości dotyczących jej bezpieczeństwa. Czy tuje są szkodliwe dla zdrowia? Czy są trujące dla psów i kotów? Czy są toksyczne dla ludzi? Czy warto mieć tuje koło domu? Wyjaśniamy.
encoded: Spis treści: Czy tuje to iglaki? Czy tuje są toksyczne? Czy kleszcze żyją w tujach? Czy tuje są szkodliwe w ogrodzie (dla drzew owocowych)? Tuje, znane również jako żywotniki, to jedne z najczęściej sadzonych roślin w polskich ogrodach. Estetyczne, zimozielone i łatwe w pielęgnacji, szybko zyskały popularność jako żywopłoty i naturalne ogrodzenia. Coraz częściej jednak w sieci pojawiają się pytania: czy tuje są szkodliwe dla zdrowia człowieka? Czy tuje są trujące dla psów i kotów? Czy bezpiecznie jest mieć tuje w koło domu? W tym artykule rozwiewamy wątpliwości i analizujemy fakty. Czy tuje to iglaki? Zacznijmy od podstaw. Tuje, czyli żywotniki, to iglaki należące do rodziny cyprysowatych, które przez cały rok zachowują intensywny, zielony kolor. Charakteryzują się zwartym pokrojem, gęstymi łuskowatymi igłami i szybkim wzrostem, co czyni je idealnymi roślinami na żywopłoty. Ponadto tuje są odporne na mrozy i nie mają wygórowanych wymagań glebowych, dlatego tak chętnie sadzi się je w ogrodach przydomowych. W Polsce najczęściej spotykamy tuje z gatunków: żywotnik zachodni (Thuja occidentalis) i żywotnik olbrzymi (Thuja plicata). Choć pochodzą z Ameryki Północnej, doskonale zadomowiły się w naszym klimacie. Czy tuje są toksyczne? Mówiąc krótko i na temat: tuje zawierają w sobie tujon – związek chemiczny, który może wpływać negatywnie na układ nerwowy ludzi i zwierząt. Tujon to substancja należąca do grupy terpenów, występująca naturalnie w niektórych roślinach – takich jak wrotycz, piołun, szałwia i tuja właśnie. Działa psychoaktywnie i w większych dawkach może wywoływać: niepokój, pobudzenie, drażliwość, bóle głowy, zawroty głowy, mdłości. W skrajnych przypadkach zatrucie tujonem może prowadzić do drgawek, skurczów mięśni, a nawet zgonu. Należy jednak zaznaczyć, że trucizna nie działa poprzez sam kontakt ze skórą. Zagrożenie dotyczy wyłącznie spożycia dużych ilości tej substancji. Czy tuje są szkodliwe dla człowieka? Przed zakupem drzewek do ogrodu, wiele osób zastana…

tuja-683c5de.jpg
width: 1000
height: 666

Argentyna powołała w Patagonii nowy, olbrzymi rezerwat morski. Żyją w nim m.in. wiosłujące kaczki, które nie potrafią latać
type: item
date: 2025-05-02T10:00:50.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Przyroda
subject: argentyna
subject: Czas na naturę
subject: parki narodowe
subject: patagonia
subject: rezerwat
subject: wieloryby
description: Azul Provincial Park w regionie Chubut objął 300 tys. hektarów wybrzeża nad Oceanem Atlantyckim. To bezcenne przyrodniczo tereny, na których żyją między innymi humbaki, sejwale, pingwiny magellańskie i ponad 50 gatunków ptaków migrujących.
encoded: Spis treści Azul Provincial Park: oaza bioróżnorodności Największe atrakcje nowego parku Leżąca na terytorium Aregntyny i Chile Patagonia to kraina surowa, a jednak niezwykle bogata przyrodniczo. Jest słabo zaludniona i stanowi siedlisko dla wielu endemicznych gatunków zwierząt, takich jak mara patagońska, gwanako czy nandu. Patagonia od lat przyciąga turystów parkami narodowymi, np. Torres del Paine czy Los Glaciares. Argentyna właśnie utworzyła nowy rezerwat przyrody. Obejmuje on zjawiskowe wybrzeże i wody Morza Argentyńskiego w prowincji Chubut. Azul Provincial Park: oaza bioróżnorodności W Argentynie utworzono nowy regionalny rezerwat przyrody – Patagonia Azul Provincial Park. To największy morski rezerwat utworzony przed samorząd w kraju. Znajduje się w południowej części prowincji Chubut, obejmującej między innymi wybrzeże Morza Argentyńskiego. To tzw. morze otwarte, cześć południowego Oceanu Atlantyckiego. Nowy park ma aż 300 000 hektarów i obejmuje ponad 60 wysp i wysepek, rozległe łąki wodorostów, zjawiskowe skaliste wybrzeże. Ten obszar Patagonii to dom dla ponad 50 gatunków ptaków morskich, w tym pingwinów magellańskich, kormoranów cesarskich i petreli olbrzymich. W wodach przybrzeżnych żyją również liczne morskie ssaki, takie jak kotiki, lwy morskie oraz wieloryby – w tym humbaki, orki i sejwale. W sumie żyje tu aż 7 gatunków wielorybów i delfinów. Obszar ten jest także szczególnie bogaty w życie podwodne: lasy wodorostów są uważane za jeden z najobfitszych ekosystemów Ziemi. Można tu spotkać niezwykłe endemiczne gatunki. Kaczka Tachyeres leucocephalus ma tak małe skrzydła, że nie potrafi latać. Zamiast tego używa ich do szybkiego wiosłowania. Przypomina wtedy parostatek, stąd jej angielska nazwa – steamer duck. Mara patagońska to z kolei duży, roślinożerny gryzoń występujący w suchych i otwartych regionach Argentyny, zwłaszcza w Patagonii. Należy do rodziny kawiowatych. Jest bliską krewną świnki morskiej, choć swoim wyglądem bardziej przypomina zająca l…

Mountainbike-Patagonia-Azul-Maike-Friedrich-2022-0428-d54c4d4.jpg
width: 1200
height: 674

Jest lodołamaczem wśród wielorybów. Żyje w miejscach niedostępnych dla innych gatunków
type: item
date: 2025-05-02T07:03:12.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: Czas na naturę
subject: dzikie zwierzęta
subject: ssaki
subject: walenie
subject: wieloryby
description: Wal grenlandzki należy do najbardziej wyjątkowych morskich ssaków. Ogromny wieloryb świetnie przystosował się do życia w skrajnie nieprzyjaznych warunkach. Wygląda groźnie, ale to tylko pozory. W rzeczywistości jest łagodnym olbrzymem. Przez to znalazł się na krawędzi wyginięcia, a jego sytuacja wciąż jest trudna. Przyjrzyjmy się nieco bliżej temu wspaniałemu kolosowi.
encoded: Spis treści: Wal grenlandzki to zawodnik wagi ciężkiej Spokojny samotnik Długowieczny olbrzym Potężne fiszbiny wala grenlandzkiego Łatwy cel dla wielorybników Wal grenlandzki (Balaena mysticetus) nie miał potrzeby wykształcenia agresywnych zachowań. Tak ogromne zwierzę nie ma naturalnych wrogów (prawie, bo zdarza się, że wielki wieloryb pada ofiarą stada orek). Łagodne usposobienie stało się jego przekleństwem. Niewykazujące skłonności do ataku zwierzę już kilkaset lat temu stało się celem wielorybników. Od 100 lat ogromny wieloryb znajduje się pod ochroną, ale populacja tych kolosów wciąż jeszcze nie zdołała się w pełni odrodzić. Wal grenlandzki to zawodnik wagi ciężkiej Wal grenlandzki jest jednym z największych mieszkańców mórz i oceanów, co do tego nie ma wątpliwości. Największe osobniki osiągają 20 m długości i ważą do 100 ton. Pod względem długości, wal jest zbliżony do kaszalotów. Daleko mu do rekordu w tej kategorii, ale należy podkreślić, że pod względem masy, ustępują jedynie płetwalowi błękitnemu, największemu znanemu zwierzęciu. W praktyce mówimy tu o drugim najpotężniejszym wielorybie. Skąd taka duża masa? To zasługa obfitej warstwy tłuszczu podskórnego, która u wala grenlandzkiego mierzy od 43 do 50 cm grubości. Pod tym względem ten kolos góruje nad każdym innym wielorybem. Pysk jak taran Ze względu na stosunek masy do długości, wal prezentuje się potężnie. To wrażenie potęguje ogromna głowa (stanowi jedną trzecią całkowitej długości ciała) z żuchwą wyraźnie zagiętą ku dołowi. Szczęka jest wręcz karykaturalnie duża. Wygląda jak taran i właśnie taką funkcję spełnia. Wal grenlandzki z dużą łatwością rozbija nawet 60-centymetrową pokrywę lodową. Po co? Zimnolubny kolos Odpowiedź jest prosta – żeby zaczerpnąć powietrza. Nie bez powodu tę potężne wieloryby mają tak grubą warstwę tłuszczu podskórnego. To naturalne przystosowanie do życia w najzimniejszych wodach na naszej planecie. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08…

Wal-grenlandzki--30e02f3.jpg
width: 1000
height: 625

Gatunek inwazyjny może zagrozić całemu ekosystemowi. Przykładów negatywnego oddziaływania jest cała masa
type: item
date: 2025-05-01T06:32:26.000Z
creator: Artur Białek
subject: Przyroda
subject: australia
subject: Czas na naturę
subject: dzikie zwierzęta
subject: ekologia
subject: ekosystem
subject: inwazja
subject: polska
description: Gatunek inwazyjny to taki, który introdukowany na danym obszarze, stanowi poważną konkurencję dla gatunków autochtonicznych. Nawet niewielki bezkręgowiec może poważnie zagrozić całemu ekosystemowi, w którym się znalazł. Wydaje się to niedorzeczne? A jednak. Nie brakuje przykładów na to, że rodzime gatunki mogą przegrać konkurencję z inwazyjnymi.
encoded: Spis treści: Gatunek inwazyjny, czyli właściwie jaki? Gatunki inwazyjne niemal zniszczyły australijską przyrodę Nie każdy gatunek obcy stanowi zagrożenie Gatunki inwazyjne w Polsce, czyli kłopotliwi goście kontra rodzima przyroda Gościnność nie sprawdza się w świecie przyrody. O ile bioróżnorodność jest wysoce pożądana w każdym ekosystemie, to zwiększanie jej poprzez wprowadzanie gatunków obcych czasami ma poważne konsekwencje. Status niektórych z nich może bowiem zmienić się na „inwazyjny”, a to zawsze wiąże się z wystąpieniem mniej lub bardziej poważnych problemów. Gatunek inwazyjny, czyli właściwie jaki? Mówiąc o gatunkach inwazyjnych, na myśli trzeba mieć rośliny, zwierzęta, patogeny i wszystkie inne organizmy, które nie są rodzime dla ekosystemów, a ich obecność może powodować poważne szkody w środowisku lub gospodarce. Do takich zaliczane są także te, których oddziaływanie ma negatywne konsekwencje dla zdrowia ludzi. Najbardziej negatywne oddziaływanie gatunków inwazyjnych dotyczy ograniczenia bioróżnorodności poprzez zmniejszenie populacji lub całkowite eliminowanie gatunków autochtonicznych. Dochodzi do tego w następstwie konkurencji pokarmowej i środowiskowej, drapieżnictwa lub przekazywania patogenów. Brzmi poważnie, ale czy ta definicja nie wyolbrzymia nieco skali problemu? Otóż nie. Gatunki inwazyjne niemal zniszczyły australijską przyrodę Najlepszym dowodem na to, jak destrukcyjne dla rodzimej przyrody mogą być gatunki inwazyjne, jest ich wpływ na Australia. Prawdopodobnie na całym świecie nie ma drugiego obszaru, który w tak dużym stopniu jest narażony na dewastację ekosystemów pod wpływem introdukcji (zamierzonej lub przypadkowej) obcych roślin i zwierząt. Przykładem niech będą króliki, które do Australii przybyły w 1859 roku. Sprowadzone przez Thomasa Austina w celach łowieckich, zaczęły mnożyć się na potęgę i niemal doszczętnie zdemolowały tamtejsze środowisko. Prawdopodobnie najstarszy gatunek inwazyjny w Australii Gatunki inwazyjne pojawiły się w …

gatunek-inwazyjny-bb48660.png
width: 900
height: 600