National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-04-22T12:45:42.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Demony i upiory w dawnej Polsce. Między wiarą w czary a surowym prawem Sarmatów
items: Czarownice na nartach i legenda sprzed wieków. Tak wygląda najdziwniejszy wyścig w Alpach
items: Poznaj jedno z najbardziej zagadkowych miejsc Beskidów. Wciąż żyją tu opowieści o czarownicach
items: Sydonia von Borck – czarownica czy ofiara? Szlachcianka, która mogła zmienić historię
items: W średniowiecznym dworze odkryto „znaki czarownic”. To mogła być klątwa
items: Dziwny przypadek Clairviusa Narcisse’a. Czy ten mężczyzna zmienił się w zombie, czy był zwykłym oszustem?
items: Czarownice bardzo interesowały nazistów. Dlaczego tajny dział SS studiował procesy o czary?
items: Czy w Salem naprawdę palono wiedźmy?
items: To jedno z najbardziej bezpruderyjnych miejsc na Ziemi. Nie bez przyczyny nazywa się je Wyspami Miłości
items: Czarownice naprawdę latały. Zawartość magicznego kotła sprawiała, że każdy by odleciał
items: Polskie polowanie na czarownice. Jak do tego doszło?
items: Na pograniczu religii i magii. Tajemne moce wodun
items: Weekend na Dolnym Śląsku. Sprawdź, co warto zobaczyć w dawnym Księstwie Nyskim
items: Czarownice w Nysie

Demony i upiory w dawnej Polsce. Między wiarą w czary a surowym prawem Sarmatów
type: item
date: 2026-04-26T10:16:23.000Z
creator: Mateusz Wyżga
subject: Historia
subject: czarownice
subject: polska
subject: przesądy
subject: wampiry
subject: wierzenia
description: Wrażliwość społeczeństwa nowożytnego wykraczała daleko poza sferę rzeczywistości. Z początkiem XVI wieku mija już pół tysiąca lat chrystianizacji Polski. Podobnie jak w innych krajach Europy, wiara w demony i przeróżne zaświatowe stwory wciąż ma się dobrze, zwłaszcza pośród ludu. Co więcej, demonów takich ludzie dopatrują się i wśród bliźnich.
encoded: Kobiety w zeznaniach – własnych lub zainsynuowanych – tańczą z diablętami po granicach wsi, splatają się z nimi w miłosnych uściskach podczas sabatów w miejscach odosobnienia, zamawiają krowy sąsiadek i mieszają czarnoksięskie dekokty. Mężczyźni też bywają posądzani o czarownictwo. Zwłaszcza z uwagi na spryt niektórych z nich, rychłe a nieoczekiwane przez komilitonów wzbogacenie, powodzenie. Z zazdrości sądzono, że szczęśliwiec sprzymierzyć się z księciem piekieł. „Czarujący” chłop Z osady Kijewo koło Gniewkowa zbiegł kmieć. Chłop Marcin Iwnicki, woźny sądowy ze Stanowskiej Woli, razem z dwoma szlachcicami słyszał, jak „wszyscy chłopi i poddani tejże wsi Kijowo zeznali, iż robotny Łukasz Kraska, kmieć […], bez wszelakiej do ucieczki przyczyny dania od [dzierżawcy wsi] uciekł”. Chłopi tłumaczyli to jego zdolnościami magicznymi: w jednej chwili miał pojawiać się w wielu miejscach. Wraz ze swoją żoną rzekomo „byli oboje czarownikami wielkimi”. Łukasz uciekł dlatego, że wstydził się swojego czarowania i obawiał się skarg. Za czary w sądzie Przejdźmy do wsi Zakrzew w ziemi sieradzkiej, podzielonej między dwóch dziedziców. Jeden z nich, Stanisław Zakrzewski, pozwał do sądu drugiego, Bartłomieja Zakrzewskiego, za to, że jego poddana Gajkowa rzuciła czary na żonę powoda. Sąd grodzki uznał jednak, że pozwany ma urządzić w tej sprawie sąd wiejski w swych dobrach. Wobec takich podejrzeń niebezpieczeństwo utraty życia wydawało się spore. Oto urząd sołecki starostwa kiszporskiego skazał we wsi Stary Targ za czary dwie kobiety. Jedna z nich miała zostać spalona, druga – wypędzona poza granice starostwa. Wiara w demony przetrwała długo Trwać będzie przesąd o demonach tkwiących w niektórych ludziach. Przeniknie się z chrześcijaństwem i wyjdzie poza czasy sarmackiej Polski. W połowie XIX wieku posiadacz dóbr podkrakowskich Kazimierz Girtler pisze o chłopce ze wsi Pleszów, która miała spotkać zmarłego męża zamienionego w upiora, a lokalna społeczność znów idzie ze szpadlem na cmentar…

upiory-acee80b.jpg
width: 6016
height: 4000

Czarownice na nartach i legenda sprzed wieków. Tak wygląda najdziwniejszy wyścig w Alpach
type: item
date: 2026-01-31T14:21:07.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Historia
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: alpy
subject: czarownice
subject: góry
subject: jazda na nartach
subject: szwajcaria
subject: wyścigi
description: Choć przebieranie się za czarownice najczęściej kojarzy się z Halloween, w Szwajcarii ten motyw ma zupełnie inne znaczenie. Od ponad czterech dekad w jednej z alpejskich wiosek odbywają się nietypowe zawody narciarskie, podczas których wszyscy uczestnicy zakładają stroje czarownic i pędzą w dół stoku. To lokalna tradycja, która z roku na rok przyciąga coraz więcej widzów.
encoded: W alpejskiej miejscowości Belalp co roku rozgrywa się wydarzenie, które jest nie tylko sportową rywalizacją, ale także hołdem dla miejscowej legendy. Wyścigi narciarskie poświęcone są postaci czarownicy i dramatycznej historii jej męża, a ich uczestnicy – przebrani w charakterystyczne, czarne stroje – przyjeżdżają tu z różnych stron świata. Na czym polega ta niezwykła tradycja i dlaczego od 43 lat nie traci na popularności? Legenda czarownicy z Valais, która dała początek niezwykłej tradycji U podstaw jednego z najbardziej osobliwych wydarzeń sportowych w Alpach leży mroczna legenda sięgająca XV wieku, głęboko zakorzeniona w ludowej wyobraźni regionu Valais. Według przekazów w jednej z górskich osad żyła kobieta, którą mieszkańcy szybko obdarzyli mianem czarownicy. Była postacią budzącą niepokój – nieprzystępną i obdarzoną przenikliwym, głośnym śmiechem, który miał rozlegać się po okolicznych zboczach. Jej mężem był miejscowy rolnik, Sepp vom Hegdorn – człowiek spokojny, pracowity i lubiany, zajmujący się hodowlą owiec i kóz, a wolne chwile spędzający przy kieliszku wiśniówki. W przeciwieństwie do sąsiadów nie wierzył w plotki o rzekomych nadprzyrodzonych zdolnościach swojej żony i konsekwentnie stawał w jej obronie. Z czasem jednak podejrzenia narastały. Według legendy kobieta miała nocami przybierać postać kruka i potajemnie opuszczać dom, by odwiedzać ukochanego w pobliskim miasteczku. Gdy Sepp vom Hegdorn zginął w tajemniczych okolicznościach (spadając z drzewa wiśniowego) lokalna społeczność szybko znalazła winnego. Rozeszła się pogłoska, że jego żona, przemieniona w ptaka, zaatakowała rolnika, oślepiając i doprowadzając do śmiertelnego upadku. Kobietę oskarżono nie tylko o morderstwo, ale także o „lot kruka”, symboliczny dowód czarów. Wyrok był bezwzględny: spalono ją na stosie. Choć od tamtych wydarzeń minęły stulecia, historia bezimiennej czarownicy przetrwała w lokalnych podaniach i opowieściach przekazywanych z pokolenia na pokolenie. W 1983 roku legenda t…

Belalp-84f1bb3.jpg
width: 2048
height: 1365

Poznaj jedno z najbardziej zagadkowych miejsc Beskidów. Wciąż żyją tu opowieści o czarownicach
type: item
date: 2025-11-26T09:30:33.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: beskidy
subject: czarownice
subject: polska
subject: wierzenia
description: Wśród porośniętych lasem zboczy Beskidu Małego kryje się miejsce, które od pokoleń budzi niepokój nawet wśród doświadczonych wędrowców. Skała Czarownic – owiana legendami o zniknięciach, zaklęciach i niewytłumaczalnych zjawiskach – przyciąga tych, którzy chcą zmierzyć się z lokalnymi opowieściami i tajemnicą zapisaną w surowej formacji skalnej. To jedna z tych beskidzkich historii, które wciąż żyją w wyobraźni mieszkańców.
encoded: Już wkrótce do polskich kin trafi thriller „Jadwiga, czarownica z Beskidów”, opowiadający historię słowackiego śledczego powracającego w góry na styku Polski, Czech i Słowacji, by zmierzyć się ze sprawą, która przed laty wymknęła mu się z rąk – legendą „Beskidzkich Czarownic”. Choć film czerpie z fikcji, jego fabuła zakorzeniona jest w realnych wierzeniach, które przez wieki kształtowały kulturę karpackich wsi. W Beskidach nie brakowało kobiet oskarżanych o czary, a pamięć o tych dawnych opowieściach przetrwała w topografii regionu. Jednym z miejsc najmocniej związanych z lokalnymi legendami jest Skała Czarownic w Beskidzie Małym – tajemnicza formacja, która od lat pobudza wyobraźnię turystów i badaczy folkloru. Legendy i mroczne opowieści o Skale Czarownic w Beskidzie Małym Skała Czarownic od wieków zajmuje szczególne miejsce w lokalnej wyobraźni – nie tylko ze względu na swój kształt czy położenie, ale też atmosferę, którą wielu opisuje jako trudną do racjonalnego wyjaśnienia. Wędrowcy wspominają o niepokojącym wrażeniu, że ktoś ich obserwuje, a mieszkańcy powtarzają historie, które przetrwały tu całe pokolenia. Najbardziej znana legenda prowadzi do początku XVIII wieku i postaci Wojciecha Bulaka ze Spytkowic – rozbójnika, który według kroniki Jana Halamy z 1709 roku ukrywał się właśnie u stóp tej skały. Bulak, wspierany przez dwie znachorki, miał wykorzystywać informacje zdobywane przez kobiety od ich pacjentów, by rabować kupców przemierzających tutejsze szlaki. Ich działalność przerwano dopiero po głośnym włamaniu do kościoła św. Michała w Wilkowicach. Schwytany przez miejscowych Bulak poniósł okrutną śmierć, lecz — jak głosi legenda — jego wspólniczki obserwowały egzekucję z ukrycia i już tego samego dnia wróciły pod skałę, by wykopać skarby i zniknąć bez śladu. „Tylko czarownice znikają jak duchy” – powtarzano później w okolicy. To właśnie od tej historii miejsce miało zyskać swoją nazwę. Inne opowieści sięgają znacznie dalej, w czasy, gdy naturalne formacje …

IMG0726-420c90c.jpeg
width: 4004
height: 2847

Sydonia von Borck – czarownica czy ofiara? Szlachcianka, która mogła zmienić historię
type: item
date: 2025-01-26T09:07:55.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: czarownice
subject: pomorze
subject: szczecin
subject: Zachodniopomorskie
description: Sydonia von Borck, szczecińska szlachcianka żyjąca na przełomie XVI i XVII wieku, pozostaje jedną z najbardziej zagadkowych postaci w historii Pomorza. Czy była czarownicą – jak głosi legenda – czy ofiarą procesów o czary, które przetaczały się przez Europę jeszcze w czasach nowożytnych? Jej historia to mieszanka faktów i narosłych przez wieki mitów, która wciąż fascynuje historyków, pisarzy i artystów.
encoded: Spis treści: Niedoszła księżna Szczecina Klątwa na ród Gryfitów Co mówią akta z procesu Sydonii Sydonia von Borck – ze Szczecina do Hollywood Powstaje dokument o życiu Sydonii von Borck Sidonia von Borcke (znana też jako Sydonia von Borck) przyszła na świat około 1548 roku w szlacheckiej rodzinie o słowiańskich korzeniach. Choć dokładna data jej urodzin jest owiana tajemnicą, wiemy, że była córką hrabiego Ottona i Anny von Schwiecheld. Pradziadkiem Sydonii był Maćko Bork, sprzyjający Polsce rycerz pomorski, poseł i rozbójnik. Borkowie należeli do wpływowej pomorskiej arystokracji, a ich majątek obejmował rozległe ziemie i liczne posiadłości. Najstarsze przekazy dotyczące tego walecznego rodu pochodzą z XII wieku. W jego herbie znajdują się dwa wilki. Niedoszła księżna Szczecina Sydonia dorastała w otoczeniu przywilejów, ale także w cieniu obowiązków i surowych zasad, jakie narzucała na kobiety ówczesna etykieta. Była kobietą o niezwykłej urodzie, ale także silnym i niezależnym charakterze. Gdy nie wyszła za mąż, zaczęły się szerzyć plotki na temat jej trudnej natury i kontaktów z siłami nadprzyrodzonymi. Nie istnieją jednoznaczne dowody, że Sydonia była dwórką w Wołogoszczy (dzisiaj niemieckie miasto Wolgast). Wiele jednak wskazuje, że tak mogło być. Wzbudzała zainteresowanie wśród mężczyzn. Ale czy sama odwzajemniała uczucia adoratorów? Według różnych opowieści, serce młodej damy mogło bić dla jednego z Gryfitów. Jedna z wersji mówi o księciu szczecińskim Erneście Ludwiku, synu księcia Filipa I, który miał obiecywać jej ślub i miejsce w książęcej rodzinie. Polityczne interesy i presja rodziny sprawiły, że obiekt jej uczuć wybrał korzystne sojusze i małżeństwo z niemiecką arystokratką, Zofią Jadwigą. Inna legenda wspomina jednak, że jej uczucie mogło być skierowane do kolejnego członka dynastii. Niezależnie od szczegółów, historia nie kończy się dla Sydonii szczęśliwie. Klątwa na ród Gryfitów Z zemsty za złamane serce rozgoryczona Sydonia ma przekląć ród władców pom…

Sydonia-von-Borck-00b7dd1.png
width: 1200
height: 630

W średniowiecznym dworze odkryto „znaki czarownic”. To mogła być klątwa
type: item
date: 2024-10-31T13:15:51.000Z
subject: Historia
subject: anglia
subject: czarownice
description: Nowe badania w dawnej rezydencji Gainsborough Old Hall przyniosły zjawiskowe odkrycie. Badacze znaleźli „znaki czarownic”. Znajdowały się w skrzydle zajmowanym przez służbę.
encoded: Spis treści: Upiorna rezydencja w Gainsborough Straszny przypadek w Old Hall Odkrycie godne Halloween Gainsborough Old Hall to średniowieczny brytyjski dwór znajdujący się Gainsborough w hrabstwie Lincolnshire, w północnej Anglii. To jedna z najlepiej zachowanych rezydencji z tego okresu w kraju. Budynek został zbudowany w latach 1470-1484 przez sir Thomasa Burgha, bogatego szlachcica z jednego z potężniejszych rodów w regionie. Dwór Gainsborough Old Hall był nie tylko ich domem, ale także symbolem ich bogactwa i pozycji. W 1484 roku sir Burgh gościł w swoich progach m.in. króla Ryszarda III, a w latach późniejszych dwukrotnie zawitał tu Henryk VIII. Upiorna rezydencja w Gainsborough Organizacja English Heritage (Angielskie Dziedzictwo, tłum. red.) w ostatnich miesiącach prowadziła szereg badań w dawnej rezydencji. Prace naukowców przyniosły nieoczekiwane odkrycie. Badacze znaleźli i zidentyfikowali szereg wzorów i symboli, które umieszczone były w różnych częściach budynku. Analiza wykazała, że większość z nich powstała, aby chronić właścicieli przed złymi siłami. Były to elementy magii apotropeicznej. Celem takich praktyk była ochrona człowieka przed najróżniejszymi nieszczęściami, takimi jak choroby, ale także przed demonami i duchami. – To przede wszystkim proste okręgi. pięciokąty i rozety sześcioramienne, które przypominały stokrotki. Uważano, że służą one do łapania demonów. Znaleźliśmy również znaki, które tworzyły literę V, a także symbole nawiązujące do kultu Maryi – napisali w oświadczeniu naukowcy. Oprócz różnorodnych symboli zidentyfikowano również ok. 100 nadpalonych śladów. – Niegdyś uważano, że chronią przed ogniem. Wszystkie te znaki nazywane były w średniowieczu „znakami czarownic” – piszą autorzy. Jednak badanie ujawniło coś jeszcze. W skrzydle należącym do służby odkryto bardzo rzadki rodzaj klątwy napisanej na ścianie. Straszny przypadek w Old Hall – Musiały zostać wykonane w czasie, gdy William Hickman był właścicielem nieruchomości, czyli od 1…

Slady-czarownic-9935adc-e1730380078832.png
width: 1100
height: 630

Dziwny przypadek Clairviusa Narcisse’a. Czy ten mężczyzna zmienił się w zombie, czy był zwykłym oszustem?
type: item
date: 2024-03-03T10:24:49.000Z
creator: Adam Węgłowski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: czarownice
subject: legendy
subject: śmierć
subject: Wolny czas
description: Clairvius Narcisse urodził się w 1922 roku. Zmarł w 1962. W roku 1980 wrócił z zaświatów i został gwiazdą. Czy był przykładem zombie?
encoded: W tym artykule: Nagła choroba i śmierć Clairviusa Narcisse’a Pogrzebany żywcem i zmieniony w zombie Sensacyjny powrót z zaświatów Miasto L’Estère w dolinie rzeki Artibonite, Haiti, rok 1980. Na targowisku pojawia się człowiek, którego nigdy wcześniej tu nie widywano. Nagle stolarz przypomina sobie, że robił dla tego mężczyzny trumnę! Podobnie pomocnik rzemieślnika – dziś dorosły, a wtedy jeszcze czeladnik. Na dodatek to było osiemnaście lat wcześniej, w 1962 roku. Kolejni ludzie rozpoznają przybysza. Także jego siostra. Okazuje się, że to niejaki Clairvius Narcisse, rocznik 1922. Miał kiedyś w dolinie żyzną ziemię – jak dobrze pamiętają sąsiedzi – której nie chciał sprzedać, choć namawiała go cała rodzina. Nagła choroba i śmierć Clairviusa Narcisse’a I nagle, pewnej kwietniowej niedzieli w 1962 roku mężczyźnie podskoczyło ciśnienie. Choć zdrowy wcześniej jak ryba, zaczął tracić oddech. Kiedy nie pomagały mu domowe lekarstwa, po dwóch dniach, 30 kwietnia trafił do Szpitala Alberta Schweitzera w Deschapelles. Miał obrzęk płuc, stracił na wadze, drętwiał. Hipotermia, mocznica, sinica – wywiad lekarski wskazywał na kolejne niebezpieczne zaburzenia. Oblicza wudu. Reportaż ze świata duchów W hollywoodzkich filmach obrzędy wudu przedstawiane są krwawo i tajemniczo. Okazało się, że w rzeczywistości wyglądają całkiem podobnie. Na pomoc było już za późno. W środę 2 maja 1962 roku lekarze stwierdzili zgon Clairviusa. Nie mieli wątpliwości, że nie żyje. Wyedukowani byli więcej niż przyzwoicie jak na miejscowe warunki. Jeden był Amerykaninem, drugi miał za sobą naukę w USA). Wypełnili dokumenty, a niepiśmienna siostra zmarłego „podpisała się” na zaświadczeniu o zgonie brata odciskiem palca. Następnego dnia rano Narcisse został pochowany na cmentarzu Benetier. Pogrzebany żywcem i zmieniony w zombie „Kiedy mnie tutaj grzebali – wspominał po latach na cmentarzu – słyszałem wszystko, co się dookoła działo, lecz nie mogłem się poruszyć, odezwać ani czegokolwiek zrobić”. Jeden z gwoźd…

dziwny-przypadek-clairviusa-narcisse-a-czy-ten-mezczyzna-zmienil-sie-w-zombie-czy-byl-zwyklym-oszustem-fot-jean-claude-francolon-gamma-rapho-via-getty-images-379b252.jpg
width: 1024
height: 687

Czarownice bardzo interesowały nazistów. Dlaczego tajny dział SS studiował procesy o czary?
type: item
date: 2024-01-14T10:25:15.000Z
subject: Historia
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: adolf hitler
subject: czarownice
subject: Edukacja
subject: wojna
description: W 1945 r. Polacy odkryli w pałacu w Sławie tajemnicze archiwum. Okazało się, że kryło sekretną broń szefa SS Heinricha Himmlera wyciągniętą z inkwizytorskich szaf.
encoded: W tym artykule: Archiwum Himmlera ukryte w pałacu Masońskie dokumenty i akta procesów czarownic Dlaczego nazistów interesowały czary i okultyzm? Materiały kompromitujące Kościół Praprababka Himmlera spłonęła na stosie Komuniści też chcieli szkodzić Kościołowi Kiedy alianckie bomby zaczęły regularnie spadać na Berlin, Niemcy postanowili ukryć część archiwów i kolekcji dzieł sztuki na wschodnich rubieżach Trzeciej Rzeszy. Nie spodziewali się oczywiście, że po 1945 r. tereny te znajdą się w granicach Polski! Gdy polscy urzędnicy pojawili się na tych „ziemiach odzyskanych”, przejmowali pozostawione zbiory. Tak było także w przypadku Schlawy, czyli dzisiejszej Sławy. Wiosną 1945 r. polscy byli robotnicy przymusowi poinformowali nową administrację, że w pobliskim pałacu Haugwitzów znajdują się cenne zbiory książek. Urzędnicy nie zareagowali z entuzjazmem. Ot, kolejny zbiór do zinwentaryzowania. Bardzo się mylili, bo trafili na tajemnicę, której do dziś nie udało się w pełni rozwikłać. Archiwum Himmlera ukryte w pałacu Informację o odkryciu w Sławie przekazano prof. Aleksandrowi Birkenmajerowi – pełnomocnikowi do spraw zabezpieczania księgozbiorów porzuconych i opuszczonych oraz dyrektorowi Biblioteki Uniwersyteckiej w Poznaniu. Profesor dysponował nieliczną grupą pracowników, wśród nich byli jednak wybitni specjaliści. Śledztwo w sprawie sławskich zbiorów zostało zlecone 56-letniemu Ludwikowi Gocelowi, historykowi i bibliofilowi, kolekcjonerowi m.in. archiwaliów ariańskich oraz dokumentów z czasów powstania listopadowego. Dla Gocela zadanie było kontynuacją tego, co robił od lat, bo przez całą II wojnę światową ratował książki. Zamki Dolnego Śląska. Jaka jest ich historia i jakie tajemnice kryją? Zamki Dolnego Śląska odzyskują blask. I otwierają się na turystów. Dzięki temu w luksusie zarezerwowanym kiedyś dla błękitnokrwistych mogą pławić się dziś zwykli śmiertelnicy. W kwietniu 1945 r. stanął przed pałacem w Sławie. Majątek zrobił na nim wrażenie. Okazała rezydencja leż…

czarownice-w-sluzbie-himmlera-po-co-hitlerowcy-studiowali-procesy-o-czary-622343c.png
width: 1200
height: 630

Czy w Salem naprawdę palono wiedźmy?
type: item
date: 2021-11-02T15:50:34.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: czarownice
subject: obrzędy
subject: przesądy
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: O miasteczku Salem słyszał chyba każdy miłośnik strasznych opowieści. Co stało się wiedźmami oskarżonymi o czary?
encoded: W tym artykule: Czarownice z Salem. Co się z nimi stało? Historia żywa do dziś Długie wieczory i jesienna aura za oknem sprawiają, że czytanie o tajemniczych, niewyjaśnionych historiach z przeszłości smakuje jeszcze lepiej. Na przestrzeni lat część wydarzeń historycznych obrosła legendami. Dopowiedziane wątki zazwyczaj mają mało niewiele wspólnego z prawdą, ale to dzięki nim straszne historie opowiada się do dziś. Relacje o spotkaniach z duchami mają swoje naukowe wytłumaczenie Zaskakująco wielu ludzi wierzy w duchy. Badanie przeprowadzone w 2017 roku przez Chapman University wykazało, że aż 52% Amerykanów wierzy, że duchy mogą nawiedzać ludzi! Mało tego, liczb w... Czarownice z Salem. Co się z nimi stało? W latach 1692-1693 w miasteczku Salem i okolicach (stan Massachusetts) władze aresztowały około 150 osób pod zarzutem uprawiania czarów. Dziś takie oskarżenia wzbudziłyby raczej uśmiech i politowanie, jednak pod koniec XVII w. potraktowano je poważne. 19 osób – wspominanych jako czarownice z Salem – skazano na śmierć. Na popularności zyskała wersja wydarzeń, według której wiedźmy spalono na stosie zgodnie z europejskimi zwyczajami. To miałoby sens, biorąc pod uwagę, że miasteczko Salem należało wówczas do angielskiej kolonii. Profesor Elizabeth Reis, autorka książki Damned Women: Sinners and Witches In Puritan New England tłumaczy jednak, że w ramach egzekucji na czary nikt nie został spalony na stosie. Rzekome wiedźmy powieszono. To samo mówi Emerson Baker, profesor historii z Salem State University. – W Anglii i angielskich koloniach sprawy czarów trafiały do sądów karnych. Tak jak w przypadku innych poważnych przestępstw, oskarżonym groziła kara śmierci przez powieszenie – wyjaśnia w rozmowie z serwisem „Live Science”. Jak dodaje, w Europie sprawy związane z magią rozstrzygały sądy zarządzane przez Kościół. Osoby oskarżane o uprawianie czarów były traktowano na równi z heretykami – winni byli paleni na stosie. Opuszczony psychiatryk, ruiny zamku, a nawet komisa…

czarownice-z-salem1-7fc21c2.jpeg
width: 1936
height: 1394

To jedno z najbardziej bezpruderyjnych miejsc na Ziemi. Nie bez przyczyny nazywa się je Wyspami Miłości
type: item
date: 2021-04-06T09:20:14.000Z
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: czarownice
subject: egzotyka
subject: Lifestyle
subject: papua nowa gwinea
subject: Spa
subject: Sport
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: Zdrowie
description: Kobiety na Wyspach Trobrianda noszą najkrótsze w rejonie, ledwie zakrywające pośladki spódniczki, seks przedmałżeński jest nieskrępowany, a nocą latają... czarownice.
encoded: Sto lat temu na Wyspach Trobrianda (Papua - Nowa Gwinea) badania prowadził nasz rodak, ojciec współczesnych nauk społecznych Bronisław Malinowski. Dziś dociera tam Aleksandra Gumowska. „Kiedy przyjechałam tam pierwszy raz w 2009 r., poczułam się jak w środku jego czarno-białego zdjęcia, tyle że pokolorowanego”. Czarownice Wysp Miłości Czarownica jednoznacznie wskazała winnego: – Ten, który wkrótce nie wróci z wyprawy morskiej, będzie tym, który mnie okradł. Nie wyróżniała się szczególnie – ot, kobiecina sprzedająca orzechy betelowe – miejscową używkę. Niestara, ale też niemłoda, z ujarzmioną na krótko fryzurą afro. Kiriwińczycy, mieszkańcy niewielkiej Kiriwiny na Papui-Nowej Gwinei, wzięli jednak jej słowa na poważnie. Wiedzieli, że kobieta pochodzi z Kitavy, jeszcze mniejszej sąsiedniej wyspy w Archipelagu Trobrianda, ze znaczącą populacją wiedźm. Tydzień później z morza nie wróciło czterech młodych mężczyzn. Widziano ich, jak wiosłują w drodze powrotnej, a potem – jak płyną wpław. Nie dało się im pomóc, bo morze było zbyt wzburzone, wiatr zbyt silny. Turkusowe Morze Salomona na południowym Pacyfiku potrafi się gwałtownie zmienić w granatową otchłań. Miejscowe czółna wbrew pozorom radzą sobie lepiej niż kutry czy jachty: są lżejsze, łatwiej ślizgają się po falach i nie ma dramatu, jak trafią w rafę. Ale czarownica może wytworzyć wiatr, swoje fale, sprowadzić ciemne chmury, deszcz, żeby żeglujący nie znaleźli drogi. Potrafi usunąć wyspę, przenieść ją gdzie indziej. Jednego z tych czterech pożarł rekin, trzej pozostali chcieli dopłynąć do wyspy, ale utonęli i wtedy pożarł ich rekin. – Ale nie prawdziwy żarłacz – szczupły, wyprostowany niemal 60-letni wuj Mulamada, emerytowany nauczyciel, robi pauzę, żeby spojrzeć mi prosto w oczy. Chodzi w koszuli, ale przewiązuje się w biodrach tradycyjną chustą – laplapem. Jest pewien, kto jest odpowiedzialny za śmierć tych czterech. – Czarownica ich pożarła. To pewne. Czarownice żyją w świecie duchowym, mogą się zmieniać, w co chc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/05fd0cb4ac5de6e5a460bdeb7481d8f6c3e3f2b0-d89fa51.jpeg
width: 4961
height: 4961

Czarownice naprawdę latały. Zawartość magicznego kotła sprawiała, że każdy by odleciał
type: item
date: 2019-10-09T07:47:23.000Z
creator: redakcja
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: czarownice
subject: Edukacja
subject: magia
description: W całej historii wiedźmy często były zielarkami i uzdrowicielkami. Lecz na skutek tajemnych praktyk nierzadko utożsamiano je ze złem.
encoded: Czary – wiara w moc magii – są być może najstarszą religią ludzkości. Praktykowane na całym świecie od wieków często opierały się na kulcie natury i życia. W średniowiecznej Europie wiele osób uważało, że swoje magiczne moce czarownice otrzymują od diabła. To przekonanie często prowadziło do ogromnych prześladowań. W szczytowym okresie polowań na czarownice, w latach 1550–1650, ponad 100 tys. osób było sądzonych za czary. Najczęściej oskarżyciele nie mieli żadnych dowodów, ale i tak, jak się szacuje, ogółem stracono 60 tys. „czarownic”. Jedna z największych i najbardziej haniebnych egzekucji w historii walki z czarownicami miała miejsce w Würzburgu w Niemczech na początku XVII w. Tamtejszy biskup, za rzekome stosunki seksualne z diabłem, kazał spalić na stosie 900 osób. To była masowo, monstrualna rzeź, która objęła nawet czteroletnie dzieci i księży. Słynniejsze, przynajmniej obecnie, są procesy czarownic z Salem w stanie Massachusetts z 1692 r. Oskarżono w nich setki kobiet, z których 20 skazano na śmierć. Te osławione wydarzenia stały się inspiracją wielu opowiadań, książek i filmów. Czarna magia Ogromną większość wśród oskarżonych o czary stanowiły stare kobiety. Dlaczego tak się działo? – W mizoginicznym społeczeństwie europejskim ludzie zakładali, iż starsze panie, zwłaszcza wdowy, jako osoby biedne, samotne, słabe i nieszczęśliwe łatwiej dają się skusić diabłu, godząc się zawrzeć z nim pakt, w zamian za obietnice bogactwa, seksu i władzy – stwierdził Jason Coy, znawca europejskich czarów i przesądów z College’u Charlestońskiego w Karolinie Południowej. Najprawdopodobniej właśnie te prastare przekonania stały się inspiracją dla współczesnych wyobrażeń wiedźm i czarownic, które często pojawiają się na ekranach jako powykrzywiane stare kobiety z haczykowatymi nosami i brodawkami. Wiele historycznych źródeł wspomina też, że czarownice zjadały dzieci. Miały to robić z wielu powodów, między innymi po to, żeby zachować wieczną młodość i moc. Coy twierdzi, że te wier…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/8ec95ae8433ce489ae62f0f4cd5f1f86c4aed601-948e323.jpeg
width: 2000
height: 1222

Polskie polowanie na czarownice. Jak do tego doszło?
type: item
date: 2019-09-16T06:34:37.000Z
creator: Ewa Jabłońska
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: czarownice
subject: Deco
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: magia
subject: przesądy
subject: Shopping
description: W całej Europie 60 tysięcy kobiet i mężczyzn padło ofiarą polowań na czarownice. W Polsce – która w świadomości wielu uchodzi za państwo bez stosów – płonęły one także.
encoded: O czym myślała Jadwiga Macowa, patrząc, jak kat ścina głowę jej córki? Co czuła potem, widząc jak płomienie stosu trawią zwłoki dziewczyny? Może nie czuła już nic – skatowana, udręczona torturami, nieświadoma, co się wokół niej dzieje? A może z przerażeniem zastanawiała się, jak zniesie ból, gdy ogień dosięgnie najpierw jej nóg, a potem zacznie ogarniać resztę ciała? I czy wybaczyła swojemu dziecku, że z taką łatwością oskarżyło ją o namawianie do zbrodni? 13 sierpnia 1688 r. do sądu wójtowskiego w Wiśniczu przybyli Wojciech Mach i Zofia Skrzynecka, mieszkańcy Łapczycy, złożyć doniesienie na Jadwigę Macową i jej córkę. Oskarżali je o czary i rzucanie uroków. Mach był świadkiem, jak Macowa wlazła na chałupę i na niej siedziała. Podsądna nie potrafiła przekonująco wyjaśnić, dlaczego to robiła. Choć zapewniała o swojej niewinności, nikt nie wierzył, że z chorobą bydła nie miała nic wspólnego. Naznaczona na męki mistrzowi w końcu przyznała, że siedziała na dachu dlatego, żeby powódź beła. Kat widać znał się na swoim fachu, skoro Macowa opisała nawet, jak wzięła wody konewkę i kropieła po kalenicy i po ziemi, mówiąc diable, czarcie biorę cię na pomoc. Dopomóż że mi, żeby beła powódź, a na naszy sucha. To wystarczyło, by kobietom udowodniono winę. Dziewczyna, która dobrowolnie przyznała, że ją matka zepsowała i wodzieła po granicach z drugiemi…, została ścięta, a potem spalona. Macowa musiała przyglądać się jej egzekucji, a potem sama żywcem spłonęła na stosie. Procesy o czary rozpowszechniły się w Polsce w XVI w. Od tamtego czasu przez kraj przetoczyło się kilka fal nagonek na czarownice i czarowników: W XVII stuleciu związane były z kontrreformacją. Doktor Małgorzata Pilaszek w swej pracy Procesy czarownic w Polsce w XVI––XVIII w. Nowe aspekty wskazuje, że kluczem do poznania mechanizmów polowania na czarownice jest zrozumienie mentalności dawnego społeczeństwa. Otóż z jednej strony potęgi piekielne były w mniemaniu ówczesnych nader realnym niebezpieczeństwem, a z drugi…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/2e9c8f4cf87e38a9965379f92fa9929951cb4723-b1bb57e.jpeg
width: 1000
height: 667

Na pograniczu religii i magii. Tajemne moce wodun
type: item
date: 2018-12-19T06:26:00.000Z
creator: Zuzanna Kisielewska
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: czarownice
subject: Edukacja
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Travel
subject: wierzenia
subject: Wolny czas
description: Przywoływanie ducha wymaga cierpliwości i pokory. Nigdy nie wiadomo, czy przyjdzie, a tym bardziej – co powie.
encoded: Słońce dopiero co zawisło nad linią horyzontu, a upał już daje się we znaki. Wszędobylskie kury, kozy i psy chowają się w cieniu. Tymczasem mieszkańcy wioski zbierają się wokół świątyni. Wszyscy są boso, nieliczni mają na sobie odświętne ubrania. Pełnym szacunku wzrokiem śledzą każdy ruch przygotowujących się do ceremonii kapłanów, którzy wkładają rytualne szaty. W powietrzu wisi coś szczególnego. Jak zawsze, gdy ktoś szykuje się, aby zadać duchom pytanie. Aklampa to benińska osada odcięta od świata wysuszoną ziemią. Dwadzieścia tysięcy osób żyje tu bez prądu, urządzeń sanitarnych i dostatku jedzenia. Targane rankami do domów wiadra z wodą są tu jedyną nadzieją na przeżycie. Ogólnodostępną studnię podarowała mieszkańcom wioski pewna rodzina z Polski. Ale Aklampa ma też oblicze niedostępne dla obcych. Przypomina o nim dziwnie powiązana sterta patyków, pokryty plamami kamień albo tajemnicza figura, do której dostawiono grube drągi. Przybierające różne formy fetysze są według mieszkańców ucieleśnieniem wodun. A wodun jest wszędzie. W każdym liściu, w ziemi, w kropli wody. Ludzie mówią, że to część ich krwiobiegu, że człowiek się z tym rodzi, tak samo jak z liniami na dłoniach. W języku rozsianego po Afryce Zachodniej plemienia Fon wodun znaczy tyle co „duch” lub „bóstwo”. W rdzennej religii Beninu bóstwom, czyli właśnie wodunom, przypisane są konkretne domeny rzeczywistości. Ich kult uznaje się za jedną z najstarszych na świecie religii, a okolice Aklampy wchodzą w skład terenów będących jej kolebką. Zanim kult ten przyjął współczesną, złożoną formę, swoim zasięgiem ograniczał się bowiem do nieistniejącego już Królestwa Dahomej. Zajmowało ono niegdyś tereny dzisiejszego południowego Beninu, Togo i Nigerii. Jego rozwój i ekspansja przyszły wraz z nadejściem epoki kolonialnej, kiedy na wybrzeżach tych państw rozkwitł transatlantycki handel niewolnikami. To stamtąd tysiące nieszczęśników wyruszało w trzymiesięczną podróż za ocean. Nie mieli nic oprócz przekazywanych z pok…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/48d5f7d4132442ab9728c1c0ed2699b2f1394a35-1d126eb.jpeg
width: 816
height: 543

Weekend na Dolnym Śląsku. Sprawdź, co warto zobaczyć w dawnym Księstwie Nyskim
type: item
date: 2018-04-27T07:11:03.000Z
creator: Joanna Lamparska
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: czarownice
subject: dolny śląsk
subject: kopice
subject: nysa
subject: weekend
description: Jest tu wszystko, co lubię. Mroczne historie o czarownicach. Skarby i dachy tak strome, że ześlizguje się z nich nawet diabeł. Tajemnice biskupów. Do tego plaże i łagodne wzgórza. To Księstwo Nyskie – historyczna kraina na Dolnym Śląsku.
encoded: Nawet gdybym nie znała jej historii, nieprawdopodobna liczba kościołów podpowiedziałaby mi, gdzie jestem. Niegdyś te tereny należały do wrocławskich biskupów, ich główne siedziby mieściły się w Nysie i Otmuchowie. Nysę nazywano nawet Śląskim Rzymem. Jego dominantą jest Bazylika Mniejsza, której historia sięga XII w. To właśnie tę budowlę pokrywa najbardziej stromy dach w Europie. Obok bazyliki stoi dzwonnica, która wygląda tak, jakby nigdy nie została skończona. Przez chwilę mam wrażenie, że przyleciała tutaj z innego świata. Wrażenie potęguje się, gdy wchodzę do środka. To skarbiec św. Jakuba. Późnogotycki budynek jest ramą dla nowoczesnej galerii sztuki sakralnej gromadzonej tu od stuleci. Są tu kunsztowne monstrancje, kielichy, ornaty. Od złota aż kipi. Przepych biskupiego państwa czuć również w Otmuchowie oddalonym od Nysy o zaledwie 16 km. Dojeżdża się tu wzdłuż Jeziora Nyskiego, które ma własną plażę i kilka niezłych miejsc ze smażonymi rybami. Jezioro widać z najwyższych pięter otmuchowskiego zamku. To nawet nie zamek, lecz zamczysko, niegdyś letnia rezydencja biskupów. Najpierw uroczy dziedziniec, następnie szeroka klatka schodowa z bardzo dziwnymi, nieproporcjonalnie długimi stopniami. To słynne końskie schody zbudowane rzekomo po to, żeby panowie mogli sobie wjeżdżać na komnaty konno. Nie są zbyt wygodne, a powstały tak naprawdę dla kardynała Filipa von Sinzendorfa, którego z powodu jego podagry wnoszono w lektyce. Prowadzą do świata tajnych przejść i zapadni zainstalowanych tu przed wiekami. Nie potrafię się oprzeć i chowam się w kominku, z którego niegdyś podsłuchiwano rozmowy. Nawet wygodnie. Kochanki i czarownice Choć przez dawne księstwo wiedzie malowniczy szlak średniowiecznych miasteczek, cichych i spokojnych, te okolice mają też swoje mroczne strony. W XVII w. na obecnym pograniczu polsko-czeskim hurtem niemalże palono kobiety oskarżone o czary. Żeby zrozumieć tamte czasy, trzeba pojechać wzdłuż Szlaku Czarownic wyznaczonego pomiędzy Domem Kata w P…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/379ff9d84f81af5016bb3d1091a9def3b8338487-8de7d86.png
width: 1235
height: 920

Czarownice w Nysie
type: item
date: 2010-02-19T05:09:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: czarownice
subject: nysa
subject: weekend
description: Pod koniec października 2009 roku do stałych ekspozycji w Muzeum Historycznym w Nysie dołączyła wystawa poświęcona procesom czarownic, które w XVII wieku bardzo często odbywały się na obecnym polsko-czeskim pograniczu.
encoded: Sądzono i skazywano kobiety, które podejrzewano o stosowanie czarnej magii, rzucanie uroków i zaklęć, a także o … miłość do szatana. Kim była czarownica? Zdaniem Heinricha Kramera i Jakoba Sprengera, autorów spisanego w 1486 r. „podręcznika” dla łowców czarownic pt. „Młot na czarownice” (Malleus Maleficarum), była to niewiasta, często z nizin społecznych, zajmująca się na przykład zielarstwem lub, jak powiedzielibyśmy dziś, medycyną naturalną. Za takowe uważano również kobiety wykształcone lub zjawiskowo piękne, które posądzano o konszachty z diabłem. Fakt jest faktem, że na jednego mężczyznę oskarżonego o praktykowanie magii, przypadało około stu kobiet, posądzanych o ten sam czyn. Jak wykrywano i łapano czarownice? No cóż, metod było wiele. Do polowań na czarownice powoływano specjalny organ śledczo-lekarski, a koronnym dowodem było przyznanie się do winy. Uzyskanie tego nie było trudne, gdyż wobec pojmanych i oskarżonych o uprawianie czarów stosowano wymyślny system tortur. Sprawdzano na przykład czy na ich ciałach nie ma znaków diabelskich. W tym celu nakłuwano je i rozcinano. Bardzo popularną metodą sprawdzenia czy pojmana kobieta jest czarownicą było wrzucenie jej do wody. Jeśli szła na dno uznawano, że była niewinna, jeśli natomiast utrzymywała się na powierzchni, stawała się automatycznie nie tylko podejrzaną, ale wręcz już skazaną.. Ale jak tu pójść szybko na dno w długich sukniach i kilku warstwach halek? Oprócz próby wody stosowano również próbę wagi. Jeśli kobieta ważyła mniej niż 49,5 kg to oznaczało, że bez wątpienia jest czarownicą i może wznieść się w powietrze na miotle. Gdy wina została już udowodniona nieszczęsną oskarżoną skazywano na śmierć i albo palono na stosie, albo wieszano. Czasem stosowano lżejsze kary, takie jak chłosta, wygnanie z miejsca zamieszkania, czy nałożenie rekompensaty pieniężnej względem osoby pokrzywdzonej. W XVII wieku na obecnym pograniczu polsko-czeskim do procesów i egzekucji czarownic dochodziło bardzo często. Eskalacja…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/629c00a6b1af2f856ffe0500fc6e530700f858e5-e8c7aca.jpeg
width: 500
height: 337