Najlepsze cytaty o podróżach, które sprawią, że zaczniesz przebierać nogami
Cytaty o podróżach od razu budzą w nas chęć do wybrania się w nieznane. Podczas gdy większość krajów stosuje się do rygorystycznych obostrzeń dotyczących podróżowania, wiele osób usycha z tęsknoty za zwiedzaniem nieznanych krain. Co w zwiedzaniu świata kochamy najbardziej? Te cytaty podróżnicze na pewno Wam to przypomną!
Istnieje wiele powodów, dla których od kilkuset lat ludzie uwielbiają podróżować: od odkrywania nieznanych lądów, poznawania nowych smaków, aż po interakcje z miejscową ludnością. Jednak cel jest zazwyczaj jeden – poszerzenie swoich horyzontów. Niezależnie od tego, z jakiego powodu kochacie zwiedzać świat, prawie każdy z nas może znaleźć odbicie swoich podróży w cytatach mądrych ludzi, którzy słynęli z otwartości na nowe wyzwania. Cytaty o podróżowaniu inspirują do działania Podróżnicze cytaty mają do siebie to, że możemy się do nich odnieść praktycznie wszyscy i – niezależnie od tego, czy planujecie kolejny wyjazd, walczycie z pourlopową chandrą, czy po prostu podróżujecie palcem po smartfonie – możecie być pewni, że gdzieś w odmętach internetu znajdują się cytaty, które idealnie opisują Wasze podejście do eksploracji nowych lądów, kultur i społeczeństw. Co dają nam takie cytaty? Inspirują nas do poszukiwań nowych przygód, motywują do podejmowania podróżniczych wyzwań i doskonale obrazują to, co czujemy, odkrywając nieznane miejsca na świecie. Zobaczcie czy nasze cytaty o podróży i świecie oddają to, co czujecie za każdym razem, gdy pakujecie walizkę i wyruszacie w nieznane! Najlepsze cytaty o podróżach
Sztuka życia, sztuka umierania. O tym co pcha w góry
Po co te góry? Kupa kamieni, zimno i niebezpiecznie - mówią przeciwnicy. Postanowiliśmy oddać głos tym, którzy górom poświęcili życie.
"Wspinaczka to pragnienie życia". Kukuczka, Rutkiewicz, Kurtyka i in. o miłości do gór >>> Alpiniści są jacyś inni. Nie sposób odkryć co nimi kieruje. Ułańska fantazja, niezdrowa skłonność do ryzyka, oderwana od rzeczywistości romantyczna dusza? A przede wszystkim alpiniści to egoiści - bo jak można tak dla własnej przyjemności pchać się w objęcia śmierci?! Na te wszystkie "nie rozumiem", "nie pojmuję", "nie wiem, jak...", za którymi nie kryje się próba zrozumienia, Piotr Pustelnik odpowiedział kiedyś: "Ludzi można podzielić na dwa rodzaje: na tych którym nie trzeba tej pasji tłumaczyć i na tych którym się jej nie wytłumaczy". Choć ta celna myśl w zasadzie zamyka dyskusję, postanowiliśmy raz jeszcze oddać głos osobom, które górom poświęciły życie, osobom które je kochają i rozumieją. To opowieści o sile, wolności i satysfakcji, o ucieczce od codzienności i pracy nad sobą, o życiu pełną piersią, za które ceną bywa śmierć. Hanna Gadomska
Na straży natury. Wykorzystywanie zwierząt
LUDZIE UWIELBIAJĄ ZWIERZĘTA. Nigdzie nie jest to tak oczywiste jak w National Geographic, gdzie zdjęcia zwierząt należą do najbardziej lubianych przez naszych obserwatorów na Instagramie, historie o zwierzętach napędzają ruch na naszej stronie, a ich fotografie ukazują się na łamach naszego magazynu. Ale ta miłość ludzi do zwierząt często może prowadzić, nieświadomie, do krzywdzenia ich. Wysłaliśmy więc reporterkę Natashę Daly i fotografkę Kirsten Luce w podróż dookoła świata, aby zbadały, jak wygląda życie zwierząt w niewoli, gdy już robiący sobie z nimi selfie turyści wrócą do domu. To, co odkryły, wielu czytelnikom złamie serce. W przypadku licznych atrakcji zapewnianych przez pozbawionych skrupułów organizatorów wycieczek turyści nie mają pojęcia, że zwierzęta, z którymi radośnie wchodzą w interakcje, są bezwzględnie wykorzystywane. - Nie wiedzą, że słonie pokornie wykonują sztuczki i wożą ludzi tylko dlatego, że zostały brutalnie złamane za młodu - mówi Daly. - Albo że amazońskie leniwce zabrane nielegalnie z puszczy często umierają w ciągu kilku tygodni po zamknięciu w niewoli. Jeszcze bardziej szokujące jest odkrycie, że niektóre słonie w "ekologicznym" kurorcie w Tajlandii - gdzie klienci widzą wolne zwierzęta wędrujące po posiadłości - są tymi samymi słoniami, które w innej atrakcji, zaledwie kilka kilometrów dalej, wożą turystów i robią sztuczki, często szturchane metalowym hakiem. Turystyka związana z dziką przyrodą nie jest niczym nowym, ale dziś napędzają ją media społecznościowe. Któż z nas nie chciałby przytulić małego tygrysa i uwiecznić tego na zdjęciu? To znaczy chciałby, dopóki nie pozna rzeczywistości i nie dowie się, że młode są zabierane matkom kilka dni po urodzeniu, więc samice mogą zostać szybko ponownie zapłodnione. I nikt nie wie, co dzieje się z tymi cennymi tygrysami, kiedy staną się niesfornymi nastolatkami. Jak wynika z naszych raportów, zbyt często branża ta korzysta z miłości ludzi do zwierząt, wykorzystując je dla zysku od chwili ich narodzin aż do śmierci. Mamy nadzieję, że dzięki naszym opowieściom i ciągłemu raportowaniu naszych strażników dzikiej przyrody ta ważna kwestia przyciągnie uwagę, na którą zasługuje. Dziękujemy, że czytasz National Geographic. Susan Goldberg redaktor naczelna NG USA W numerze: <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fd6b41e151923e88d7dae94ac5e504b2234b0030-7c61217.jpeg" width="1280" height="853" alt="W tygrysim zoo w Tajlandii tygrysiątka są trzymane w małych klatkach, z których wyjmuje się je tylko na czas robienia zdjęć. Hodowanym w niewoli matkom młode odbiera się tuż po urodzeniu - aby turyści zawsze mieli słodkie kociaki do przytulania. " title="fd6b41e151923e88d7dae94ac5e504b2234b0030-7c61217" /> W tygrysim zoo w Tajlandii tygrysiątka są trzymane w małych klatkach, z których wyjmuje się je tylko na czas robienia zdjęć. Hodowanym w niewoli matkom młode odbiera się tuż po urodzeniu - aby turyści zawsze mieli słodkie kociaki do przytulania. Autorka: Kirsten Luce / National Geographic NA STRAŻY NATURY. ZOOTURYSTYKA | Natasha Daly, Kirsten Luce Kontakt z dzikimi zwierzętami bywa dla ludzi źródłem euforycznych doznań. Ale za pięknymi fotografiami prezentowanymi w mediach społecznościowych kryje się przemysł pełen okrucieństwa i brutalnej eksploatacji zwierząt. ZIMBABWE. STRAŻNICZKI | Lindsay N. Smith W Zimbabwe kobiety, które same były ofiarami przemocy, sprawdzają się w roli strażniczek dzikiej natury walczących z kłusownictwem. PRZEKLEŃSTWO ŁUSKOWCÓW | Rachel Bale Łuski, zbudowane ze zwykłej keratyny, ale mające rzekomo cudowne właściwości, stały się dla tych ssaków przekleństwem. Ze względu na ich wykorzystywanie w tradycyjnej medycynie chińskiej, łuskowce należą do najczęściej sprzedawanych i kupowanych ssaków świata. MORZE SARGASSOWE | James Prosek Tajemnicze Morze Sargassowe to jedyna w swoim rodzaju, pełna życia "oceaniczna sawanna. Dryfujące rośliny zwane gronorostami wspierają złożoną i zadziwiającą rozmaitość morskiego życia. Numer dostępny w salonach prasowych oraz sklepie internetowym www.kultowy.pl od 30 maja.
Gautama Budda powiedział: „Nikt nie może zrozumieć Drogi, jeśli się najpierw nie stanie Drogą”.
Wędruję więc jestem A potem Mahomet rzekł: „Nikt nie może być Prorokiem, jeśli nie był najpierw pasterzem”. Trzeba też wspomnieć o tym, że po grecku „Nomos”; Nomada, oznacza pasterza. Nawet Bóg Starego Testamentu jest Bogiem nomadów. Jego wybranym narodem są pasterze. Jego świątynią jest namiot, a ołtarzem kilka kamieni nie obrobionych ręką człowieka. Nic trwałego. Nic stałego. Zresztą Chrystus także był nomadą. Nauczał wędrując. I sam powiedział o sobie „Jestem Drogą”. Można więc zaryzykować stwierdzenie, że wszystkie wielkie religie zostały albo stworzone przez nomadów, albo im przekazane. Człowiek jest więc przede wszystkim istotą wędrowną. Australijscy Aborygeni często porzucają pracę, miasto, po prostu znikają. Wybierają się na „walkabout”. Na wędrówkę. Odchodzą na dni, tygodnie, miesiące. Nie mówią nic. Wędrują, śpiewając swój kraj. Bo Australia jest dla nich żywym organizmem. Istnieje tylko wtedy, gdy będzie podtrzymywana pieśniami i wędrówką. Parę lat temu włóczyłem się po Pakistanie. Na dachu autobusu, którym jechałem przez Karakorum Highway, spotkałem pewnego niewysokiego Francuza. Leżeliśmy pod śpiworami, patrząc jak nad nami przemieszczają się niebo i góry. Było więc tak, jakbyśmy my byli w bezruchu, a świat się poruszał. Francuz zaczął opowiadać o sobie. Był szkutnikiem. Marzył o zbudowaniu jachtu, którym będzie mógł pływać dookoła świata. Patrząc w niebo, zapytałem go, dlaczego jeździ po świecie. Mężczyzna milczał przez chwilę, a potem pochylił się do mnie: – Wszyscy jeździmy w tym samym celu. W poszukiwaniu straconego raju. Jeszcze później zadałem to samo pytanie setkom ludzi poznanych po drodze. Odpowiedzi były różne. Czasami mówili o pięknie, którego szukają w podróży, czasami o spotkaniach z ludźmi (bo nigdzie nie rozmawia się tak dobrze, jak w podróży), a czasami o tym, że nie potrafią inaczej. Jakby potrzeba migracji była u nich zapisana głęboko w genach – tak jak kolor włosów. Zresztą ci, którzy mają dzieci, wiedzą, że najlepiej uspokoić niemowlę, kołysząc i nosząc je w ramionach. Czyżby więc w dziecku została dawna, archetypowa pamięć czasów, kiedy wszyscy byliśmy nomadami i nasze matki nosiły nas na plecach? Zresztą, do dziś matki Buszmenów noszą dziecko przez blisko 7000 km, zanim samo zacznie chodzić. Staroangielskie słowo „podróż” było synonimem słowa „rozwój”. W tym lekko chaotycznym felietonie – będącym zapisem moich rozważań na temat wędrowania, bo jak każdy Anonimowy Nomada staram się wyleczyć ze swojego uzależnienia, a pierwszym krokiem w procesie leczenia jest zrozumienie, dlaczego muszę wędrować – doszedłem do momentu, kiedy powinienem przeciwstawić sobie dwie sprzeczne ze sobą koncepcje życia. „Szanowni państwo w lewym narożniku i w błękitnych spodenkach mamy nomadę, a w prawym, w czerwonych spodenkach, przedstawiciela społeczności osiadłej.” Konflikt ten rozpoczęli już Kain i Abel – pierwszy z nich – który, nomen omen, był wg Biblii twórcą pierwszego miasta – wziął swe imię od hebrajskiego „kanah” oznaczającego dostać, własność. Abel to hebrajskie „hebel” oznaczające oddech. I w tej pierwszej historii o konflikcie między osiadłymi a wędrującymi, między posiadaniem a oddychaniem, Kain zabił Abla. Ten, który zbudował miasto, zabił tego, który nigdy by nie wpadł na tak idiotyczny pomysł. Prawdopodobnie tak jak niektórzy z nas mają zapisaną w genach potrzebę wędrówki, tak inni mają wyrytą potrzebę pewności i bezpieczeństwa. Wypadałoby teraz zakończyć ten felieton jakąś błyskotliwą puentą – niestety, nic nie przychodzi mi do głowy. Prócz tego, że gdy wychodzę z plecakiem z domu, to wszystko staje się proste.