Tym w czasach antycznych było Morze Śródziemne, którego nazwa pochodząca od mediterraneus właśnie to po łacinie oznacza. Panujący tu klimat z łagodnymi deszczowymi zimami i suchym latem jest i był idealny dla wegetacji roślin, a te od zawsze stanowiły podstawę naszego dobrobytu i rozwoju – bo najzdrowsza dla nas dieta oparta na oliwie, świeżych warzywach, owocach i rybach to przecież dieta śródziemnomorska. Nic więc dziwnego, że właśnie wokół tego morza narodziły się jedne z najwspanialszych cywilizacji świata, żeby wspomnieć tylko te największe: egipską, grecką czy rzymską. Tu krzyżowały się szlaki kupieckie, kwitły nauka, sztuka, rodziły się idee, jak chociażby demokracja, czy wielkie monoteistyczne religie, które stworzyły podwaliny wszystkiego, co znamy, a na czym zbudowana została nasza tożsamość i czym się zachwycamy. Morze Śródziemne łączy 22 kraje, jego linia brzegowa liczy aż 46 tys. km, jest na nim ponad 3,3 tys. wysp i należy ono do jednego z najbardziej kulturowo zróżnicowanych i fascynujących miejsc na ziemi. Dlatego od zawsze było najchętniej odwiedzanym przez turystów miejscem na świecie – kiedy zbliżają się wakacje, nasze myśli automatycznie kierują się ku temu regionowi, jego niekończącym się plażom, pysznej kuchni, niezapomnianym zachodom słońca, idealnej temperaturze wody i wspaniałym atrakcjom. Pewnie już zastanawiacie się, co wybrać: Egipt, Turcję, Maroko, Francję, Hiszpanię, a może Włochy albo Słowenię? Podpowiedzią, mamy nadzieję, będzie to wydanie Travelera.
Cork: malownicze hrabstwo, które warto zobaczyć
Irlandia to przede wszystkim zapierające dech widoki. Dowód? Prezentujemy galerię zdjęć dodaną przez naszego użytkownika.
Zdjęcia wykonane w Irlandii w hrabstwie Cork. Autor: seboss (Mariusz). Miejsca, warunki pogodowe i chwile uchwycone na zdjęciach są owocem moich bardzo częstych przejażdżek samochodowych i zarazem spacerów z aparatem na łonie natury. Jeśli chodzi o warunki świetlne do uzyskania jakiejś zjawiskowości na fotografii, która mogłaby się podobać, to w Irlandii nie jest łatwo. Trzeba mieć po prostu szczęście i być w odpowiednim miejscu i o odpowiedniej porze. Dodam jeszcze, że dwa zdjęcia przedstawiają typowe okoliczne pola w West Cork. Kolejne to plaża nieopodal Clonakilty przy Inchydoney Hotel również w tej samej części hrabstwa Cork. Plaża ta podczas odpływu ma bardzo imponujące rozmiary, gdyż woda cofając się odsłania olbrzymią plażę, co jest efektem bardzo łagodnego spadku/nachylenia gruntu i zamaszystej amplitudy pływów morskich (przypływy i odpływy). A jeśli chodzi o las na zdjęciu, to park leśny/rezerwat Gougane Barra również w hrabstwie Cork.
Felieton. Elfy w czasach poprawności politycznej
Parę tygodni temu wróciłem z Irlandii, gdzie… szukałem elfów. Szukałem też krasnali, skrzatów, wróżek, goblinów, trolli i innych mieszkańców zbiorowej wyobraźni, które podobno ukryły się na tej zielonej wyspie.
Najpierw znalazłem koło Corku psychodeliczne krasnale produkowane w ich polskim zagłębiu pod Poznaniem. Jak się okazało, nasz kraj jest jedną z największych producenckich potęg, jeśli chodzi o „małych ludzi” i inne produkty baśniowe…, chociaż w czasach poprawności politycznej powinienem raczej stwierdzić, ze produkujemy dużą ilość stworzeń „upośledzonych wysokościowo i kolorystycznie”. Z naciskiem na słowo „upośledzone”, bo gdybym ja wyglądał tak, jak te poznańskie krasnale, też bym się ukrywał po lasach. Po traumatycznym spotkaniu z polskimi krasnalami natknąłem się na pewnego barda – czyli opowiadacza historii, który wyglądał jak wzór opowiadacza historii zakopany obok wzoru metra w Sevres pod Paryżem. Był bardziej archetypowy niż sam archetyp. Był formą, według której Pan Bóg odlewał innych bardów. Mężczyzna opowiedział mi, skąd się wzięły na ziemi elfy i inne „upośledzone wysokościowo i kolorystycznie” stworzenia (zwane przezeń na wszelki wypadek „dobrymi ludęmi”. Jak sam stwierdził: „lepiej o nich mówić dobrzy ludzie, bo mogą się okazać niezbyt dobrymi. Trzeba się podlizać.”). Elfy są, przynajmniej według niego, upadłymi aniołami, które wykorzystały fakt, że Pan Bóg poszedł do ubikacji, i wtedy postanowiły przejąć władzę w niebie. Niestety, udało im się to zrobić tylko na czas pobytu Stwórcy w toalecie. A potem, na skutek słusznego gniewu Boga, zostały zrzucone na ziemię. Okazało się, ze grawitacja – czyli prawo mówiące o tym, że jak coś wystarczająco długo leci, to wreszcie spada – była niezbyt łaskawa dla aniołów. Uderzenie w twardy grunt uświadomiło im, że życie na ziemi jest bolesne. I choć może w niebie jest nudno (bo jak długo można siedzieć na chmurce i udawać, że jest się Luciano Pavarottim?), to na ziemi jest trudniej. Mimo to elfy szybko zadomowiły się na naszym padole, a wskutek eksperymentów genetycznych i kulinarnych zaczęły się rozmnażać i ewoluować. Jedne zamieszkały pod ziemią (gobliny i inne stwory o specyficznym podejściu do higieny), inne wybrały sobie do mieszkania drzewa, strumienie i grzyby. Te ostatnie zostały opanowane przez owłosione i ubrane w denerwujące czerwone czapeczki anioły po kuracji testosteronem (bo jakoś trudno mi inaczej wyjaśnić fakt, że miłe, wysokie, eteryczne i obdarzone imponująca parą skrzydeł istoty przeprowadzające po mostku dzieci mogły zamienić się w zarośnięte i napakowane kurduple). Jeszcze inni „dobrzy ludzie” zamieszkali po domach, gdzie za resztki herbatników i parę łyków mleka z kociej miski sprzątają i myją okna. Mylnie uważani są w Polsce za przybyszki zza wschodniej granicy. Obudowany wiedzą teoretyczną i wizualną postanowiłem kontynuować poszukiwania. Kolejno odwiedzałem kamienne kręgi (gdzie elfy imprezują), dolmeny (gdzie śpią), grobowce, gaje i strumienie (gdzie mieszkają). Niestety. Nawet wizyta w klasztorze zbudowanym przez św. Patryka, który spotkał kiedyś elficę zakochaną w mężczyźnie, zakończyła się klęską. Elfów nie spotkałem. I wtedy naszła mnie refleksja, a była to jedna z tych podstępnych i pełzających refleksji, które skaczą na niczego się niespodziewającego człowieka jak grom z jasnego nieba: „w życiu nie chodzi o to, żeby elfa złapać, chodzi o to żeby go gonić”. Bo, pomyślałem idąc dalej śladami refleksji (ślad był wilgotny i wyraźnie świecący w ciemności), że tak samo jest w podróży. Nieważne, gdzie człowiek dociera, ważne, że w ogóle jedzie.