National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-23T16:31:01.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: 8 lat eksperymentu w Rio de Janeiro. Jak próbowano odkupić miasto przed Igrzyskami Rio de Janeiro
items: 9/2010
items: Boliwia - informacje praktyczne
items: Boliwia
items: 12/2009
items: Sylwester - jedyna taka noc
items: Brazylia. Podróż marzeń

8 lat eksperymentu w Rio de Janeiro. Jak próbowano odkupić miasto przed Igrzyskami Rio de Janeiro
type: item
date: 2018-09-21T03:00:00.000Z
creator: Joshua Hammer
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: bieda
subject: brazylia
subject: copacabana
subject: fotografia
subject: gangi
subject: igrzyska olimpijskie
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: mafia
subject: narkotyki
subject: rio de janeiro
subject: slumsy
subject: Społeczeństwo
subject: Sport
subject: Travel
description: Rio to miasto pełne przepychu, ale także biedy i przemocy dręczących rozsiane na wzgórzach fawele. Przed Igrzyskami slumsy przechodziły radykalne zmiany. Przeczytajcie jak przygotowywano miejsca, którymi Brazylia nie chciała się chwalić.
encoded: Jesteśmy królikami doświadczalnymi – stwierdza Fabio de Amaral, dawniej zabójca na usługach gangu narkotykowego, dziś ewangelicki kaznodzieja. Kościół, w którym Fabio wygłasza kazania, mieści się w Santa Marta, jednej z faweli Rio. Mówi tak, bo okolicę objął plan wyczyszczenia slumsów przed igrzyskami w 2016 r. Eksperyment rozpoczął się w listopadzie 2008 r. Oddziały specjalne policji wkroczyły wtedy na teren stromego wzgórza pokrytego rachitycznymi domami z cegły i żużlu, które wznoszą się obok ścieżek z 788 stopniami prowadzącymi do stóp słynnej figury Chrystusa Odkupiciela. Podczas zwykłych policyjnych nalotów na narkotykowych dilerów siły porządkowe wjeżdżały do faweli opancerzonymi ciężarówkami zwanymi w slangu „czerepami” i błyskawicznie eliminowały swoje cele. Tym razem jednak 112 „funkcjonariuszy pacyfikujących” zostało w Santa Marta na dłużej, by na dobre rozprawić się z gangiem. Następnie władze wybudowały tu pomalowane w jaskrawe kolory bloki mieszkalne, dociągnęły do nich prąd, wreszcie dostarczyły 700 darmowych lodówek. Dziś Santa Marta jest ulubionym miejscem ekip filmowych i celebrytów pokroju Madonny czy Johna McCaina. Odwiedza je też mnóstwo brazylijskich turystów, dla których jest to często pierwsza wizyta w faweli. Jakiś czas temu Fabio sam był jednym z tych, którzy sprawiali kłopoty w slumsach. Urodzony w faweli w 1973 r. wyrósł na płatnego zabójcę. Zwano go „Bananeira” – od drzewa bananowca, które przypominał, gdy popisywał się, chodząc po wąskich ścieżkach na rękach z nogami rozłożonymi w górze. Wiarę w Boga odnalazł dzięki miejscowej zakonnicy, ale – jak sam przyznaje – całkowita przemiana zajęła mu sporo czasu. – Wierzę w stopniową skruchę – mówi Fabio, próbując opanować dwa pitbule mieszkające na dachu jego domu. Wygląda jak Mike Tyson ubrany do kościoła: ma żółtą koszulę z krótkim rękawem i czarne spodnie od garnituru. W czasie wolnym od głoszenia kazań Fabio na ulicach szuka bezrobotnych i próbuje namówić ich do udziału w szkoleniach z bud…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6e1571c6b6c69051d9a63297c740920e7a55edd6-6f3b898.jpeg
width: 670
height: 497

9/2010
type: item
date: 2010-09-08T20:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: brazylia
subject: copacabana
subject: podróże
subject: rio de janeiro
subject: zwiedzanie
description: Afryka. Kocham ten kontynent. Z jego wszystkimi wadami i niezrozumieniem przez resztę świata. Może dlatego, że kiedyś, lata temu, był on celem mojej pierwszej wyprawy poza Europę? Może dlatego, że na tym terenie ukończyłam arcytrudny i bardzo dla mnie ważny Rajd Dakar? Albo że siedem lat temu, stojąc na szczycie Kilimandżaro, postanowiłam zrealizować projekt Korona Ziemi? A później zwyczajnie zakochałam się w Kapsztadzie i postanowiłam tam zamieszkać. Bo widoki, bo ludzie, bo pyszne wino… A może dlatego, że chyba nigdzie (poza Europą) nie spędziłam tyle czasu, co w Afryce właśnie? A lektura „Hebanu” autorstwa Ryszarda Kapuścińskiego była dla mnie lekcją reportażu. A może po prostu gdzieś w głębi serca mam czarną, tętniącą tymi afrykańskimi rytmami duszę? W każdym razie do Afryki będę wracać zawsze i chciałabym, żebyście spróbowali ją choć trochę zrozumieć. Tym razem chcemy pokazać Wam nieoczywiste oblicze tego kontynentu – Nigeria, Liberia, Uganda… To nie są typowo turystyczne kierunki, choć ze wszech miar warte zobaczenia. A może Namibia w kolorze ochry? Dla mnie była szczególnym doświadczeniem… Miłej lektury!
encoded: Spis treści: Fotoreportaż - Sztukmistrz z Delhi Tanie podróżowanie - Estonia, czyli swojska Skandynawia WYWIAD - Julius Maduaka Nigeryjczyk w Warszawie, O tym dlaczego Polska jest Afryką Europy Podróżuj z głową - SMS od MSZ TEMAT NUMERU - Afryka PODRÓŻE Z GWIAZDAMI - IbizA, Lekcja surfingu Magdaleny Schejbal MIASTO W 48 GODZIN - Erywań. Kaukaz dla każdego ADVENTURE - Warto spróbować. Daj się ponieść psim zaprzęgom Poradnik Travelera - Kurtka z oddechem, czyli jak kupić strój do zadań specjalnych Felieton – Igor Zalewski. Inglisz dla każdego Pamiątki z podróży Wpadki w podróży Przychodzi baba do weterynarza

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f3dadb880ed9cd3b8bea3f04a90db77fa98eca71-9b29fb1.jpeg
width: 1219
height: 1596

Boliwia - informacje praktyczne
type: item
date: 2010-03-20T14:39:06.000Z
creator: M. Liczbarski
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: boliwia
subject: copacabana
subject: kokaina
subject: la paz
subject: narkotyki
subject: piłka nożna
description: Garść informacji dla planujących podróż do Boliwii.
encoded: Powierzchnia: 1099 tys. km2. Jedyny kraj Ameryki Południowej pozbawiony dostępu do morza. Stolica: siedziba rządu mieści się w La Paz, ma 225 km2. Mieszka w niej 1,2 mln ludzi. To najwyżej położona administracyjna stolica (3636 m n.p.m). Stolicą konstytucyjną Boliwii jest Sucre. Ludność: 9,2 mln ludzi. 80 proc. z nich mieszka na płaskowyżu Altiplano. Pozostali – na tropikalnych nizinach, które zajmują aż 70 proc. powierzchni kraju. Narodowości: Indianie Keczua (30 proc.) i Ajmara (33 proc.), Metysi 25 proc., biali 12 proc. Język: Językiem urzędowym jest hiszpański, ale wielu Indian żyjących poza dużymi miastami go nie zna. Boliwijczycy posłu-gują się 36 językami lokalnymi. Najpopularniejszym, keczua, mówi 3 mln mieszkańców. Religie: Katolicy stanowią ok. 80 proc. populacji, protestanci – 12 proc. (najwięcej jest zielonoświątkowców i bahai). Waluta: boliviano, 1 BOB. Najwyższy nominał to 200 Bs; 1 zł = 2,5 BOB; 1 BOB = 40 gr Najpopularniejszy wśród turystów jest okres od czerwca do sierpnia, czyli boliwijska zima, ale najlepsze festiwale organizuje się w sezonie deszczowym od grudnia do marca. W Boliwii są cztery strefy klimatyczne. Średnia temperatura na Altiplano wynosi 10°C, ale zimą, od czerwca do sierpnia może spaść nawet do –25°C. Na tropikalnych nizinach średnia temperatura wynosi 25–30°C i jest bardzo wilgotno. Turyści z Polski zwolnieni są z obowiązku wizowego, gdy przyjeżdżają na maksimum 90 dni. Paszport powinien być ważny co najmniej sześć miesięcy od daty wjazdu. Osoby udające się na dłużej niż trzy miesiące mogą ubiegać się o wizę w Ambasadzie Boliwii w Berlinie (brak boliwijskiej placówki w Polsce). Wszystkich przy wyjeździe obowiązuje opłata lotniskowa: 25 USD za osobę. Samolotem: nie ma bezpośredniego połączenia z Polski. Najtaniej jest dolecieć tanimi liniami do Madrytu i stamtąd ruszyć w dalszą podróż do La Paz, Santa Cruz czy Cochabamba. Z Madrytu z Lan Airlines, KLM, Aerolineas Argentinas za lot w obie strony zapłacimy ok. 1000 euro. Często lot j…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Boliwia
type: item
date: 2010-03-16T19:43:26.000Z
creator: Joanna Skrzyniarz
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: boliwia
subject: copacabana
subject: kokaina
subject: la paz
subject: narkotyki
subject: piłka nożna
description: Zapragnęłam poznać kraj, który uchodzi za osobliwy nawet wśród mieszkańców Ameryki Południowej. Nie dość, że opisuje się go jako najbiedniejszy i najniebezpieczniejszy, to jeszcze jego produktem flagowym jest... kokaina.
encoded: Boliwia uwiodła mnie podczas typowej kuchennej rozmowy obieżyświatów, która wypełnia wieczory w hostelach całego kontynentu (ta ma miejsce w San Pedro na pustyni Atakama, na północy Chile). Opowieść snuje Niemiec, parząc herbatę dla chorej na salmonellę narzeczonej. Przywiozła ją właśnie z Boliwii (niestety chorobę, nie herbatę). – Trzeba mieć sporo cierpliwości i poczucie humoru, żeby się zmierzyć z tym krajem – mówi. – Ale jest on rdzenny i nieokiełznany. Razem z koleżanką decydujemy: skoro jesteśmy tak blisko, musimy tam pojechać. Wyjazd o 7.00 rano z miniagencją turystyczną. Miły pan rozklekotanym busem dostarcza nas na granicę chilijską, gdzie długa kolejka to chleb powszedni, a surowe oko celnika przegląda każdy centymetr plecaka w poszukiwaniu argentyńskiej wołowiny, za którą najchętniej skułby w kajdanki. Boliwia coraz bliżej. Opuszczamy asfaltówkę i tarabanimy się przez porowate drogi pustyni. Teraz wiem, co czuje tarta marchewka. Na horyzoncie, u stóp wulkanu Licancabur dostrzegam jedną budkę, szkielet spalonego autobusu i chmarę wciąż żywych dżipów. To tu. Znika porządek, surowość urzędników i atrybuty cywilizacji. W budce nie ma nic poza wielkim zdjęciem prezydenta Evo Moralesa i dwoma zielonymi ludkami w czołgówkach. Ludzie wręczają im dolary. „O! Kantor!” – myślimy naiwnie, podając panom 10 dolarów. Czekamy na 70 bolivianos, ale nie dostajemy nic. Kiedy okazujemy zniecierpliwienie, otrzymujemy 2 dolary reszty z łapówki, którą właśnie nieświadomie wręczyłyśmy. – Przepraszam, gdzie jest toaleta? – pytam na odchodne. – Ha, ha, ha! – odpowiada rozbawiony celnik. – Toaleta jest wszędzie, proszę pani – łaskawie dodaje. „Wszędzie” na płaskowyżu to jak nigdzie, bo w najlepszym przypadku ukryć się można za kępką trawy, do której i tak nie dojdziesz, bo zabije cię zadyszka. Spacer na 4,5 tys. m jest jak maraton w kisielu czy trucht w butach na magnes po metalowej posadzce. Tymczasem wypatrzona kępka, choć wydaje się 20 m stąd, pewnie jest odległa o 5 km, bo krys…

12/2009
type: item
date: 2009-11-29T22:00:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: australia
subject: copacabana
subject: kambodża
subject: kuba
subject: Kultura
subject: las vegas
subject: lwów
subject: nowy jork
subject: paryż
subject: rzym
subject: skandynawia
subject: sylwester
subject: szampan
description: Czy wiesz, kiedy odbyło się pierwsze spotkanie założycieli Towarzystwa National Geographic? Co było celem ekspedycji Hirama Binghama? W ilu językach na świecie ukazuje się co miesiąc magazyn National Geographic? Co widniało na okładce pierwszego numeru polskiej edycji National Geographic? Czym różni się wydanie dla prenumeratorów od tego klasycznego, dostępnego w kioskach? Jeśli znasz odpowiedzi na te pytania, spróbuj swoich sił w konkursie wiedzy o National Geographic, który potrwa aż do końca stycznia (szczegóły na www.nationalgeographic.pl). Do wygrania wiele cennych nagród, więc zachęcam do udziału! Święta Bożego Narodzenia i koniec roku zbliżają się wielkimi krokami i w związku z tym… dużo się dzieje. Przygotowujemy 12 wyjątkowych wydań magazynu na przyszły rok, pracujemy nad ulepszeniem naszej strony internetowej, planujemy już wkrótce wspólnie z Wami rozstrzygnąć konkurs TRAVELERY dla wybitnych badaczy, eksploratorów i podróżników (szczegóły także na wspomnianej wyżej stronie www) i liczymy na to, że nadal będziecie naszymi wiernymi czytelnikami! W nadchodzącym 2010 r. życzę Wam (i sobie także!) nieustającej ciekawości świata (którą postaramy się zaspokoić), wielu uskrzydlających marzeń (do których będziemy Was inspirować) oraz mnóstwa spokoju i radości (co zapewni lektura naszego magazynu). Ze świątecznymi pozdrowieniami,Martyna Wojciechowska
encoded: Magazyn National Geographic 12/2009 Nowa Ziemia - Wiemy już, że w kosmosie jest wiele planet podobnych do naszej. Ale czy kiedykolwiek znajdziemy na którejś z nich podobne naszemu życie? Wielbłądy- Opływający w luksusy szejkowie lubią snobować się na pustynnych kowbojów. Stąd organizacja imprez takich jak konkursy wielbłądziej piękności. Pyłki- Nasza planeta nieustannie zasypywana jest niewyobrażalną liczbą maleńkich ziaren pyłku. Jak wygląda roślinny „seks na odległość”? Ujgurzy- Ich sytuacja w Chinach przypomina los Tybetańczyków. Też walczą o swoje prawa, ale że nie mają Dalajlamy, świat niewiele o tym wie. Pingwiny- Ptaki te żyją w skrajnie nieprzyjaznym środowisku. Mimo to świetnie sobie radzą, a ich sposoby funkcjonowania w kolonii budzą podziw i zdumienie. Góra Atos- Niezwykła republika prawosławnych mnichów jest częścią Grecji, ale rządzi się swoimi prawami. A są to męskie prawa, obowiązujące od setek lat... Tylko dla prenumeratorów: Misja Healy. Dopóki ocean nad biegunem północnym był skuty lodem, nie budził wielkich emocji. Sytuacja uległa zmianie, gdy globalne ocieplenie otworzyło dostęp do „bezpańskich” surowców energetycznych.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/06100b2b3c3af3b636203ffc80f0e2a43ec209c8-48a331b.jpeg
width: 2075
height: 3000

Sylwester - jedyna taka noc
type: item
date: 2009-03-21T19:10:50.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: australia
subject: copacabana
subject: kambodża
subject: kuba
subject: Kultura
subject: las vegas
subject: lwów
subject: nowy jork
subject: paryż
subject: rzym
subject: skandynawia
subject: sylwester
subject: szampan
description: W gorących rytmach na Copacabanie, nad Kołymą, w Kambodży, w cerkwi Uspieńskiej we Lwowie, a może w kopalni soli?
encoded: LAS VEGAS W STOLICY HAZARDU Czy można spędzić sylwestra w Nowym Jorku, Paryżu i Wenecji jednocześnie? Tak, jeśli wybierzecie się do Las Vegas. Tutaj nie ma rzeczy niemożliwych! W ciągu zaledwie jednej nocy możecie zobaczyć najnowszy broadwayowski musical, pójść na koncert megagwiazdy, obejrzeć francuski kabaret, a nawet wziąć szybki ślub w hotelowej kaplicy. Vegas ma tysiące prawdziwych i plastikowych atrakcji. Tego wieczoru najbardziej wyczekiwaną z nich jest pokaz sztucznych ogni, które o północy od siedmiu lat rozbłyskują feerią kolorów. Miasto z rozmachem przygotowuje swój podniebny show. Ten darmowy spektakl jest transmitowany na całe Stany. Chociaż stojąc razem z radosnym tłumem na The Strip, głównej ulicy nowej części miasta, mam wrażenie, że „całe Stany” znalazły się właśnie tutaj. Zaopatrzeni w karnawałowe gadżety, ze świecącymi na czerwono kieliszkami szampana, po zakończeniu pokazu odwiedzamy kolejne kasyna. Chyba nikt tej nocy nie idzie spać. Każdy po cichu liczy na noworoczny uśmiech losu. Tutaj można obstawić na konnych wyścigach, wycisnąć coś z jednorękiego bandyty, zablefować w pokera. Grają wszyscy i we wszystko. Bo tutaj wygrywa się i traci fortuny o każdej porze dnia i nocy. O trzeciej nad ranem wygrałam w ruletkę 200 dolarów. To się nazywa dobry początek roku! Marta Madigan www.visitlasvegas.com www.lasvegasdirect.com www.lasvegastickets.com RZYM SKOK DO TYBRU Ostatnia noc starego roku gromadzi na placach Wiecznego Miasta – Piazza del Popolo, Piazza Navona, Piazza San Silvestro oraz Piazza Augusto Imperatore – setki tysięcy ludzi. Natomiast w pierwszy dzień Nowego Roku ludzie zbierają się w innym miejscu – przy balustradzie Ponte Cavour. Z tego mostu, tradycyjnie od dziesięcioleci, punktualnie w południe odbywają się skoki do Tybru. Amatorów kąpieli w lodowatej toni nie ma wielu, zazwyczaj kilku. W 2007 r. skoki do Tybru zainicjował Kolumbijczyk Orlando Duque, kilkakrotny mistrz świata w nurkowaniu głębokim. W jego ślady poszedł 55-letni Włoch Ma…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/34ffde911b8136738e707f26d28a55fa002a849f-9aa22b7.jpeg
width: 4252
height: 3388

Brazylia. Podróż marzeń
type: item
date: 2009-03-20T17:44:27.000Z
creator: Barbara Radwańska
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: brazylia
subject: copacabana
subject: podróże
subject: rio de janeiro
subject: zwiedzanie
description: Czy to w lasach nad Amazonką, czy w kamiennych kanionach ulic Rio – wszędzie daje się odczuć niezwykła energia Brazylii. Gorący klimat, mieszanka ras i dźwięki samby tworzą wybuchowy koktajl.
encoded: Wbrew utartym schematom omijam czas karnawału, kiedy Brazylię zalewa tłum żądnych zabawy turystów z nabitymi portfelami. Im nie przeszkadza, że ceny biletów lotniczych i hoteli wzrastają wówczas kilkakrotnie, a liczba rozbojów rośnie proporcjonalnie do liczby potencjalnych ofiar. Sami Brazylijczycy biorą wtedy urlopy i wyjeżdżają na wakacje. Jaki sens ma wizyta w kraju wyludnionym z tubylców? Cóż, to wesoły naród, który uwielbia bawić się i tańczyć przez cały rok. Wolę przyłączyć się do nich podczas przygotowań do karnawału w jednej z lokalnych szkół samby, niż oklaskiwać paradę z betonowej loży Sambodromu. W Rio de Janeiro należy spędzić minimum 4 dni i z takim zamiarem rozpoczynam swoją podróż. Uff! Naprawdę tu jestem! Wilgotny upał oblepia mnie, oczy kleją się po długiej podróży, ale oto już z oddali mamią znane ze zdjęć symbole. Zza chmur wyłania się Głowa Cukru i posąg Chrystusa na wzgórzu Corcovado. W uszach wciąż jeszcze przytłumiony szum samolotu, ale nogi same kierują się do taksówki. Păo de Acucar – sylabizuję wolno. Taksówkarz uśmiecha się dobrotliwie, bo przecież wie, gdzie każdy turysta kieruje pierwsze kroki. Głowa Cukru to wystające bezpośrednio z morza wzgórze wysokości 396 metrów. Pomysł doprowadzenia nań kolejki powstał podczas narodowej wystawy w 1908 roku. Zbudowano dwie linie. Pierwsza łączy plażę Vermelha ze wzgórzem Urca i ma 575 m. Druga, na szczyt, jest dłuższa – ma aż 750 m (koszt ok. 40 zł). Napawam się przepięknym widokiem na miasto i zatokę Guanabara. Wyobrażam sobie, jak na szerokie wody zatoki dostojnie wpływa statek pod portugalską banderą. Jego dowódca – Gaspar de Lemos – myśląc, że odkrył ujście dużej rzeki, nadał jej nazwę Rio de Janeiro, czyli Rzeka Styczniowa. Powoli na wzgórze przybywają tłumy, tak jak ja spragnione nieziemskich widoków. Oznacza to, niestety, ponad pół godziny czekania w kolejce do następnego wagonika, którym opuszczam piękną górę. W uszach ciągle szumi. Żeby odpocząć, kieruję się na najsłynniejszą plażę świata …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c2d89962e3ae9e1511a5530979c2a30d68c57ca2-4468d3e.jpeg
width: 400
height: 300