National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-01-28T12:36:51.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Ta maleńka wyspa skrywa meteorologiczny sekret. Niemal zawsze otulona jest „prywatną” chmurą
items: Tajemnica długiej na niemal dwa tysiące kilometrów marsjańskiej chmury wreszcie została wyjaśniona
items: Na niebie „zatańczyły” obłoki srebrzyste. Rozpoczął się najlepszy okres na ich obserwacje
items: Niezwykłe zjawisko meteorologiczne w Portugalii. Przerażeni turyści uciekali z plaży
items: Niezwykłe odkrycie. Woda paruje nie tylko pod wpływem ciepła. Do zamienienia jej w gaz wystarcza samo światło
items: Widmo Brockenu pięknie sfotografowane w Tatrach. Wokół zjawiska narosło wiele legend
items: Chmury nad Neptunem zniknęły po raz pierwszy od prawie trzydziestu lat obserwacji. Dlaczego?
items: Rodzaje chmur: Jak je odróżnić? [Poradnik Travelera]
items: Obłoki srebrzyste w Polsce. Dlaczego ostatnio widzimy je coraz częściej?
items: Mammatusy i pomarańczowe niebo. Wyjaśniamy, co działo się nad Warszawą
items: Fotografuje chmury. Tym razem uchwycił Armagedon! Zdjęcia tego Polaka robią furorę
items: Zapierające dech zdjęcie z Hawajów pokazuje niezwykle rzadkie zjawisko na niebie
items: Dlaczego sosna pachnie i chłodzi?
items: Balony
items: Z głową w górach- jak przetrwać w górach

Ta maleńka wyspa skrywa meteorologiczny sekret. Niemal zawsze otulona jest „prywatną” chmurą
type: item
date: 2026-01-28T12:05:10.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: chmury
subject: Travel
subject: wyspy
subject: wyspy owcze
description: Choć Lítla Dímun jest najmniejszą wyspą Wysp Owczych, trudno ją przeoczyć. Niemal nieustannie spowija ją charakterystyczna chmura soczewkowata, która stała się jej znakiem rozpoznawczym.
encoded: Spis treści: Chmura jako znak rozpoznawczy Lítla Dímun Co naprawdę kryje się na tej bezludnej wyspie? Dlaczego Lítla Dímun nie jest turystycznym rajem? Lítla Dímun to niewielka wyspa wulkaniczna położona na Morzu Norweskim w archipelagu Wysp Owczych. Jej całkowita powierzchnia to zaledwie 0,82 km kw., a populacja wynosi równe zero. Mimo to Lítla Dímun jest miejscem dobrze znanym przez podróżników, a zwłaszcza marynarzy. Wyspa ta jako jedna z niewielu na całym świecie może poszczycić się tym, że ma „własną” charakterystyczną chmurę w kształcie soczewki. Z tego powodu jest często fotografowana. Zdjęć z samej wyspy nie znajdziemy jednak za wiele. Dlaczego? Chmura jako znak rozpoznawczy Lítla Dímun Nieruchome chmury soczewkowate, bo o nich mowa, są ustawione pod kątem prostym do kierunku wiatru i równolegle do linii gór. Najczęściej formują się bezpośrednio nad szczytami górskimi lub innymi wypukłymi masywami lądowymi. Nie dziwne więc, że pojawiły się nad wulkaniczną wyspą. Ze względu na kształt soczewki lub migdała, chmury te bywają mylone z UFO. Choć nie są wielkie, mogą być poważnym utrudnieniem dla pilotów samolotów. W obszarze ich występowania często dochodzi do turbulencji. Co naprawdę kryje się na tej bezludnej wyspie? Zjawisko to jest bardzo typowe dla Lítla Dímun. Na większości opublikowanych zdjęć wyspa jest pokryta ogromną warstwą chmur przypominającą zaspę śnieżną. Legenda głosi, że między obłokami znajduje się miasto szczęśliwych ludzi. To raczej mało prawdopodobne, ponieważ jedynymi mieszkańcami 800 hektarów są udomowione owce rasy farereskiej. Rzadziej pojawiają się typowe dla regionu maskonury. Do XIX w. na wyspie żyły też dzikie owce Dímunarseyðurin. Ostatnia została zabita w 1866 r. Dlaczego Lítla Dímun nie jest turystycznym rajem? Najmniejsza z Wysp Owczych wzbudza ogromne zainteresowanie turystów. Nie jest to jednak popularny kierunek wycieczek z bardzo prostego powodu. Strome, niemal pionowe zbocza stożkowatej Lítla Dímun skutecznie utrudniają wejśc…

wyspa-z-prywatna-chmurka-1d8e1df.png
width: 2160
height: 1440

Tajemnica długiej na niemal dwa tysiące kilometrów marsjańskiej chmury wreszcie została wyjaśniona
type: item
date: 2025-09-16T06:04:28.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Kosmos
subject: chmury
subject: fizyka
subject: mars
description: Każdej zimy w pobliżu wulkanu Arsia Mons, położonego na południu Marsa, tworzy się chmura o długości 1800 kilometrów. Pojawia się i znika codziennie przez niemal trzy miesiące. Przez ostatnie lata chmura obserwowana jest przez marsjańskie orbitery, ale to symulacje laboratoryjne skutecznie wyjaśniły jej pochodzenie.
encoded: Spis treści: Chmury w Układzie Słonecznym Atmosfera Marsa Chmura nad Arsia Mons Czym są chmury i dlaczego ich badanie poszerza naszą wiedzę na temat miejsca, w którym występują? Zacznijmy od tego, że chmura to po prostu zbiór mikroskopijnych kropelek wody lub kryształków lodu unoszonych prądami powietrza. Pojawiają się, bo w atmosferze znajduje się para wodna, która jest wynikiem parowania wód powierzchniowych. Im wyżej w atmosferze znajduje się ta para, tym szybciej ulega ochłodzeniu i się skrapla. W trakcie tego procesu cząsteczki wody osadzają się na drobnych pyłkach w powietrzu. Określa się to mianem kondensacji pary wodnej. Właśnie to tworzy chmurę. Chmury w Układzie Słonecznym Chmury tworzą się nie tylko nad naszą planetą. Te wenusjańskie składają się z kwasu siarkowego, na Jowiszu i Saturnie głównie z amoniaku, a na Uranie z metanu. Nad Marsem też obserwujemy chmury, jednak geneza jednej wyjątkowo długiej chmury zdecydowanie wymyka się prostym rozwiązaniom. Zacznijmy od tego, że każdej zimy w pobliżu wysokiego na 20 km wulkanu Arsia Mons, położonego na południu Marsa, tworzy się chmura o długości 1800 kilometrów i szerokości 150 km. Pojawia się i znika codziennie przez niemal trzy miesiące. Co ważne, Arsia Mons to jedyne miejsce na niskich szerokościach geograficznych Marsa, gdzie w tym okresie roku widuje się chmury. A także jedyny spośród wielu podobnych wulkanów w tym regionie, nad którym tworzy się taka zasłona. Europejski orbiter Mars Express rejestrował codzienny wzrost i zanik chmury przez dwa sezony. Chmura przechodzi szybki cykl dobowy, który powtarza się każdego ranka przez kilka miesięcy. Zaczyna się tworzyć jeszcze przed wschodem słońca na zachodnim zboczu Arsia Mons, a następnie przez dwie i pół godziny rozszerza się ku zachodowi, rosnąc w niezwykle szybkim tempie – ponad 600 km/godz. – na wysokości 45 km. Potem przestaje się rozrastać, odrywa się od miejsca powstania i jest znoszona dalej na zachód przez silne wiatry na dużych wysokościach, zani…

mars-chmury-79fe790.png
width: 1280
height: 800

Na niebie „zatańczyły” obłoki srebrzyste. Rozpoczął się najlepszy okres na ich obserwacje
type: item
date: 2025-07-07T14:16:35.000Z
creator: Magdalena Rudzka
subject: Kosmos
subject: Przyroda
subject: chmury
subject: meteorologia
subject: obserwacje
description: Wprawdzie w Polsce nie możemy obserwować najpiękniejszych zórz polarnych, zarezerwowanych dla dalekiej Północy, ale mamy je: obłoki srebrzyste. Właśnie teraz przypada najlepszy okres w roku na obserwację tych świecących chmur. Mogą pojawić się każdej nocy i zapewnić niezapomniane wrażenia.
encoded: Spis treści Obłoki srebrzyste nad Polską – wyjątkowe widowisko na niebie Czym są obłoki srebrzyste i jak je rozpoznać? Najlepsze sposoby na obserwację Rozpoczął się najlepszy czas na obserwacje jednego z najpiękniejszych zjawisk naszego nieba, na pograniczu meteorologii i astronomii. Lipiec to miesiąc, kiedy pojawia się najwięcej obłoków srebrzystych. Te świecące chmury łatwo zaobserwować i sfotografować. Obłoki srebrzyste nad Polską – wyjątkowe widowisko na niebie Noc z 2 na 3 lipca w całej Polsce przyniosła niezwykłe obserwacje obłoków srebrzystych. Sieć zalały piękne zdjęcia świecących chmur, wykonane nie tylko profesjonalnymi aparatami, ale nawet niezbyt zaawansowanymi smartfonami. Bo chmury te to niezwykle wdzięczny i łatwy do utrwalenia obiekt obserwacji. I to nie przypadek, że pojawiły się właśnie w lipcu. Przed nami najlepsze tygodnie na ich obserwację. Czym są obłoki srebrzyste i jak je rozpoznać? Obłoki srebrzyste (ang. noctilucent clouds, NLC) to najwyżej występujące chmury w atmosferze Ziemi, tworzące się w mezosferze na wysokości około 75–85 km. Zbudowane są z drobnych kryształków lodu, które kondensują się na maleńkich cząstkach np. pochodzenia wulkanicznego czy kosmicznego. Nie jest jednak jasne, skąd para wodna bierze się na tak dużych wysokościach. Obłoki widać kiedy Słońce zejdzie na 6–16° poniżej horyzontu. W praktyce oznacza to że są widoczne po 22, do 2–3 w nocy. Są chmurami strefy polarnej, czyli tworzą się podobnie jak zorze polarne, na północy. Jednak Polska jest wciąż dobrym miejscem do ich obserwacji. A najlepszym okresem w roku jest właśnie lipiec, choć bywają widoczne także w czerwcu i sierpniu. Jak je rozpoznać? To naprawdę łatwe – świecą własnym blaskiem, w odróżnieniu od zwykłych chmur, które mogą tylko odbijać światło Słońca. Blask ten ma charakterystyczny, chłodny srebrzystoniebieski kolor. Obłoki srebrzyste tworzą też na niebie ciekawe kompozycje i kształty, trochę podobne do dziennych chmur wysokich, ale zdecydowanie ładniejsze i d…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2025/07/51473308224074271245532112402293166887494133n-339abd9.jpg
width: 2048
height: 1354

Niezwykłe zjawisko meteorologiczne w Portugalii. Przerażeni turyści uciekali z plaży
type: item
date: 2025-07-06T08:44:34.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Przyroda
subject: Traveler
subject: chmury
subject: meteorologia
subject: portugalia
description: Tętniąca życiem plaża momentalnie opustoszała, gdy nad oceanem pojawiła się potężna chmura przypominająca falę tsunami. Zjawisko wywołało panikę wśród turystów i poruszenie w mediach społecznościowych. Meteorolodzy uspokajają: choć wyglądało groźnie, to efekt rzadkiego, ale znanego procesu atmosferycznego.
encoded: Spis treści: Niespotykane widowisko nad Portugalią. Co widzieli plażowicze? Jak powstaje wał rotorowy i dlaczego jest tak widowiskowy? W ostatnich dniach Europa zmaga się z rekordową falą upałów, sięgającą nawet 46 °C. W związku z tym wielu urlopowiczów szuka ochłody na plażach – również w Portugalii. Tam jednak letni wypoczynek został niespodziewanie przerwany, gdyż nad Praia de Buarcos pojawiła się niezwykła chmura przypominająca „tsunami”. To zjawisko zaniepokoiło tłumy, które – przestraszone potęgą natury – opuściły plażę. Niespotykane widowisko nad Portugalią. Co widzieli plażowicze? W niedzielne popołudnie odwiedzający Praia de Buarcos dostrzegli w pewnym momencie na horyzoncie ciemną chmurę, która sunęła nisko nad oceanem i rzucała cień na całą plażę. Miała ona kształt poziomej fali i wywołała gwałtowne podmuchy wiatru. Z relacji świadków wynika, że jej widok zaniepokoił plażowiczów, którzy w pośpiechu zaczęli zbierać swoje rzeczy i oddalać się od linii brzegowej. Filmiki z tego momentu błyskawicznie rozeszły się po sieci. Internauci w komentarzach pisali: „To było szaleństwo! Doświadczyłem tej chmury na północy Portugalii. Wyglądała jak tsunami z filmu” , „Wydaje się przerażająca i interesująca równocześnie” czy „To było niesamowite”. View oEmbed on the source website Jak powstaje wał rotorowy i dlaczego jest tak widowiskowy? Według ekspertów z portugalskiego Instytutu Morza i Atmosfery (IPMA), za całe zamieszanie odpowiadało rzadkie zjawisko znane jako „roll cloud”, czyli wał rotorowy. Tej poziomej formacji przypominającej falę towarzyszy specyficzne zawirowanie powietrza. Choć z wyglądu może kojarzyć się z nadciągającym huraganem, w rzeczywistości jej pojawienie się jest wynikiem rzadkich warunków atmosferycznych. Chmury tego typu najczęściej powstają, gdy front burzowy wypycha przed sobą chłodne powietrze, które spotyka się z ciepłym, wilgotnym powietrzem unoszącym się znad nagrzanego morza. Dochodzi wtedy do kondensacji pary wodnej, która układa się w dł…

chmura-7f2e226.jpg
width: 4848
height: 3112

Niezwykłe odkrycie. Woda paruje nie tylko pod wpływem ciepła. Do zamienienia jej w gaz wystarcza samo światło
type: item
date: 2024-04-24T12:08:59.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: chmury
subject: fizyka
subject: klimat
subject: odkrycia
subject: woda
subject: Wolny czas
description: Woda może przechodzić ze stanu ciekłego w stan gazowy bez dostarczenia ciepła. Do takich rewolucyjnych wniosków doszli naukowcy z MIT. Odkryli oni, że za parowanie odpowiada dodatkowy, nieznany dotychczas mechanizm.
encoded: W tym artykule: Co się dzieje na powierzchni wody? Jakie światło powoduje parowanie? Implikacje dla nauki i przemysłu Parowanie to jedno z codziennych, powszechnych zdarzeń zachodzących na całej kuli ziemskiej. Paruje powierzchnia oceanów, rzek i stawów. Wysychają słone jeziora, pozostawiając po sobie sól. Mgła znika w porannym słońcu. Proces wydawał się doskonale poznany od strony fizycznej. Aby powierzchnia wody zaczęła parować, potrzebne jest źródło ciepła. Pod jego wpływem rośnie energia kinetyczna cząsteczek H2O. W pewnym momencie przewyższa ona siły przyciągania wiążące molekuły wody składające się na ciecz. Wówczas woda paruje: przechodzi w stan gazowy. Tak – w uproszczeniu, z pominięciem ważnego czynnika, czyli ciśnienia – brzmiało do dzisiaj wyjaśnienie procesu parowania. Jednak opis ten właśnie staje się niekompletny. W najnowszym wydaniu czasopisma naukowego „PNAS” ukazał się przełomowy artykuł badaczy z Massachusetts Institute of Technology (MIT). W serii precyzyjnych eksperymentów wykazali oni, że parowanie może być powodowane wyłącznie przez światło. A konkretnie – przez fotony światła widzialnego. Co się dzieje na powierzchni wody? Naukowcy z MIT nazwali to zjawisko efektem fotomolekularnym. Po raz pierwszy donosili o jego istnieniu na jesieni 2023 roku. Wówczas udało im się wykazać, że pod wpływem fotonów dochodzi do parowania na powierzchni hydrożelu nasączonego wodą. Teraz badacze udowodnili, że hydrożel nie jest potrzebny. Zjawisko dotyczy każdej powierzchni wody – czy to płaskiej, np. kałuży, czy zakrzywionej, np. kropli deszczu. Efekt fotomolekularny jest niezwykły i niespodziewany. Obecnie bardzo rzadko zdarza się, by zjawisko znane z codziennego życia nie miało pełnego wyjaśnienia od strony fizyki. Dlatego autorzy pracy z „PNAS” przeprowadzili 14 różnych testów, by bez żadnych wątpliwości wykazać jego istnienie. Potwierdziły one, że woda naprawdę paruje wyłącznie pod wpływem światła. A konkretnie, że cząsteczki wody odrywają się od powierzchni…

niezwykle-odkrycie-woda-paruje-nie-tylko-pod-wplywem-ciepla-do-zamienienia-jej-w-gaz-wystarcza-samo-swiatlo-1a85242.jpg
width: 1280
height: 853

Widmo Brockenu pięknie sfotografowane w Tatrach. Wokół zjawiska narosło wiele legend
type: item
date: 2024-04-18T12:22:00.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: chmury
subject: góry
subject: pogoda
subject: tatry
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Cień na chmurze z tęczową obwódką, czyli widmo Brockenu, to rzadki i niepokojący widok. Choć powstanie tego fascynującego zjawiska już dawno zostało wyjaśnione przez badaczy, widmo wciąż prowokuje do powstawania kolejnych legend.
encoded: W tym artykule: Co to jest widmo Brockenu? Jak powstaje widmo Brockenu? Wokół zjawisko narosło wiele legend i przesądów Szczyt Brocken – u źródła widma Zjawiska optyczne w górach Dlaczego tak bardzo kochamy góry? Powodów jest wiele, ale jeden z najczęściej wymienianych to oczywiście zachwycające widoki. Co ciekawe, na szlakach możemy podziwiać nie tylko majestatyczne granie i rozciągające się u ich podnóża doliny, ale również niecodzienne zjawiska. Widmo Brockenu, bo o nim mowa, jest nie tylko piękne, ale też bardzo niepokojące. Wyjątkowy efekt zarejestrowały kilka lat temu zarejestrowały kamery TOPR-u zainstalowane na szczycie Kasprowego Wierchu. Co to jest widmo Brockenu? Zdjęcia przedstawiające widmo Brockenu w pobliżu Kasprowego Wierchu z miejsca zainteresowały internautów. Zacznijmy od początku. To zjawisko optyczne jest najczęściej obserwowane w wyższych partiach gór. Znane jest również pod nazwą mamidła górskiego. Na czym polega zjawisko widma Brockenu? To jak najbardziej naturalne zjawisko, które występuje, gdy osoba stoi na dużej wysokości, na przykład na szczycie góry, ze słońcem za swoimi plecami. Cień tej osoby jest rzucany na chmurę lub mgłę poniżej, tworząc duży i często powiększony kształt, który wydaje się być otoczony aureolą lub tęczowym pierścieniem. Ten efekt jest spowodowany dyfrakcją światła, czyli zmianą kierunku rozchodzenia się fal światła. Nazwa widma pochodzi od Brockenu, najwyższego szczytu w Górach Harz w Niemczech (1 142 m. n.p.m.), gdzie zjawisko zostało opisane po raz pierwszy. Ten imponujący i nieco tajemniczy widok, który fascynuje obserwatorów od wieków. Jak powstaje widmo Brockenu? Widmo Brockenu powstaje w wyniku interakcji światła słonecznego, obiektu i chmur lub mgły znajdujących się poniżej. Osoba na wysokim wzniesieniu: Osoba stojąca na szczycie góry lub innego wysokiego punktu, takiego jak klif czy szczyt. Ważne jest, aby słońce znajdowało się za plecami tej osoby. Cień osoby: Słońce oświetla osobę, rzucając jej cień. Ten ci…

widmo-brockenu1-2364dc3.jpeg
width: 4000
height: 2314

Chmury nad Neptunem zniknęły po raz pierwszy od prawie trzydziestu lat obserwacji. Dlaczego?
type: item
date: 2023-08-18T12:09:14.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: chmury
subject: fizyka
subject: Gwiazdy
subject: kosmos
subject: neptun
subject: planety
subject: słońce
subject: układ słoneczny
description: Cztery lata temu Neptun nagle przestał być zachmurzony. Naukowcy są zdania, że to efekt wpływu, jaki na ostatnią planetę Układu Słonecznego wywiera nasza gwiazda.
encoded: W tym artykule: Znikające chmury na Neptunie Cztery lata bez dużego zachmurzenia Wszystko przez Słońce Zagadki atmosfery Neptuna Neptun, ósma planeta Układu Słonecznego, to tajemniczy glob. Ma mocno lazurowe zabarwienie, które prawdopodobnie zawdzięcza obecnemu w jego atmosferze metanowi. Przypuszcza się, że wewnątrz Neptuna powstają diamenty. Na nim zaś wieją najsilniejsze wiatry w Układzie Słonecznym, których prędkość przekracza 2000 km/godz. Ta gazowa planeta jest oddalona od Słońca trzydzieści razy bardziej niż Ziemia. Jest też od Ziemi znacznie większa. Gdyby Neptun był pustą kulą, w jego wnętrzu mogłoby zmieścić się prawie sześćdziesiąt globów takich jak nasz. Na Neptunie często występowały ogromne burze. Np. przelatująca obok niego sonda Voyager 2 odkryła w 1989 roku gigantyczny antycyklon, nazwany Wielką Ciemną Plamą. Odkryto najjaśniejszą planetę, jaką znamy. Odbija światło jak lustro, bo ma chmury z metalu Naukowcy znaleźli glob, który odbija aż 80 proc. padającego na niego światła. To rekord dla znanych planet poza Układem Słonecznym. „Ta planeta nie powinna istnieć” – powiedziała o ... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/odkryto-najjasniejsza-planete-jaka-znamy-odbija-swiatlo-jak-lustro-bo-ma-chmury-z-metalu-fot-ricardo-ramirez-reyes-universidad-de-chile-7846446.jpg" width="938" height="528" alt="Odkryto najjaśniejszą planetę, jaką znamy. Odbija światło jak lustro, bo ma chmury z metalu (fot. Ricardo Ramírez Reyes (Universidad de Chile))" title="Odkryto najjaśniejszą planetę, jaką znamy. Odbija światło jak lustro, bo ma chmury z metalu (fot. Ricardo Ramírez Reyes (Universidad de Chile))" /> Jak łatwo się domyślić z powyższego, Neptun jest planetą dość zachmurzoną. A raczej był, ponieważ kilka lat temu spowijające go chmury zniknęły. To spora zagadka. W czasie trwających prawie trzydzieści lat obserwacji Neptun pozostawał mniej lub bardziej zachmurzony. Co się zatem stało? Znikające chmury na Neptunie W latach 199…

chmury-nad-neptunem-zniknely-po-raz-pierwszy-od-prawie-trzydziestu-lat-obserwacji-dlaczego-fot-imke-de-pater-erandi-chavez-erin-redwing-uc-berkeley-w-m-keck-observatory-f10c88b.jpg
width: 1280
height: 865

Rodzaje chmur: Jak je odróżnić? [Poradnik Travelera]
type: item
date: 2022-08-26T11:26:00.000Z
creator: Łukasz Załuski
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: chmury
subject: Edukacja
subject: pogoda
description: Łagodne cumulusy, dramatyczne cumulonimbusy i mleczne stratusy. Wszystkie odgrywają istotną rolę w procesach meteorologicznych. Poznaj wszystkie 10 rodzajów chmur.
encoded: W tym artykule: Jak powstają chmury? Rodzaje chmur – Jak dzielimy chmury Chmury niskie Chmury średnie Chmury wysokie Chmury o budowie pionowej Chmury mogą być nie tylko niezwykle piękne wizualnie (zapraszamy do obejrzenia galerii chmur). Są również bardzo ważne, bo odgrywają istotną rolę w większości procesów meteorologicznych. Niektóre z nich są tak fascynujące, że potrafią świecić w ciemności. To właśnie chmury: tworzą opady, w tym deszcze i śniegi, są istotnym ogniwem obiegu wody w przyrodzie, wpływają na temperaturę powierzchni Ziemi, biorą udział w przemianach chemicznych i fizycznych zanieczyszczeń atmosfery. Jak powstają chmury? Powstawanie chmur to fascynujący proces fizyczny. Chmury powstają w wyniku kondensacji pary wodnej w specyficznych warunkach – musi być musi być dostatecznie wilgotno oraz potrzebne są tzw. jądra kondensacji, czyli mikroskopijne cząsteczki aerozoli atmosferycznych służące za podstawę dla kropel. Krótko mówiąc, chmury powstają, gdy wilgotne powietrze schłodzi się wystarczająco, by para wodna skropliła się lub przemieniła w kryształki lodu. Na jakiej wysokości powstają chmury? To zależy od wilgotności powietrza i szybkości z jaką temperatura spada wraz z wysokością. Jądra kondensacji to często po prostu naturalny pył. Nawet cząstki sadzy ze spalin samochodowych lub innego rodzaju zanieczyszczenia mogą spełniać tę rolę. Jedno z badań wykazało, że zmiany poziomu zanieczyszczenia powietrza w weekendy i dni powszednie wpływają na prędkość tworzenia się chmur i deszczu. Dzieje się tak przynajmniej w wilgotnym klimacie z dużą liczbą miast. Jak chronić przyrodę na co dzień? Oto kilka sposobów Jest wiele sposobów, by włączyć się w ochronę zwierząt i ich środowiska naturalnego. Podpowiadamy, jak chronić przyrodę. Rodzaje chmur – Jak dzielimy chmury Do nazewnictwa chmur w polszczyźnie stosuje się ich nazwy łacińskie. Chmury dzieli się w różny sposób – ze względu na: kształt, wewnętrzną budowę sposób powstawania wysokość (tzw. piętro) występowania…

rodzaje-chmur1-3bd5046.jpeg
width: 2119
height: 1414

Obłoki srebrzyste w Polsce. Dlaczego ostatnio widzimy je coraz częściej?
type: item
date: 2022-07-05T11:11:07.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: chmury
subject: niebo
subject: Wolny czas
description: Żeby zobaczyć na wieczornym niebie obłoki srebrzyste, nie musimy mieć teleskopu. Co to za zjawisko i dlaczego jest powiązane z rakietami kosmicznymi?
encoded: W tym artykule: Obłoki srebrzyste nad Polską. Gdzie ich szukać? Jak powstają chmury świecące w ciemności? Ciekawe zjawiska na niebie. Chmury mogą zaskoczyć Gwiazdy i Księżyc to nie wszystko, co możemy zaobserwować na wieczornym niebie. Są też chmury, często przez nas pomijane – albo nie ma ich wcale, albo jest tak wiele, że zlewają się w całość. Sytuacja wygląda inaczej, kiedy nad miastem (lub nad wsią albo lasem, co do tego nie ma zasady) pojawiają się chmury świecące w ciemności. Na ciemnym niebie to one są jaśniejsze od gwiazd. Obłoki srebrzyste nad Polską. Gdzie ich szukać? To nie słońce przebijające się zza chmur, a tzw. obłoki srebrzyste. W ostatnich tygodniach można je było zaobserwować o zmierzchu po obu stronach Atlantyku. Charakterystyczne chmury uwiecznili na zdjęciach obserwatorzy z USA, Kanady oraz Europy. Obłoki srebrzyste były widziane także nad Polską, między innymi na Pomorzu. Z ustaleń naukowców wynika, że na przełomie czerwca i lipca ich aktywność była najwyższa od 15 lat. View oEmbed on the source website Obłoki srebrzyste najczęściej pojawiają się w pobliżu biegunów. Sporadycznie można je zaobserwować także na innych szerokościach geograficznych. Co roku występują latem na obu półkulach na wysokości około 80 km, a więc w mezosferze. W Europie największe szansy mamy patrząc wieczorem w kierunku północy – najlepiej z miejsca, gdzie nic nie przesłania nam horyzontu. Najmniejsza z Wysp Owczych ma „własną” chmurę Lítla Dímun jest miejscem dobrze znanym przez podróżników, a zwłaszcza marynarzy. To zasługa znajdującej się nad nią niemal przez cały czas chmury soczewkowatej. Jak powstają chmury świecące w ciemności? Charakterystyczne chmury łatwo rozpoznać na porannym lub wieczornym niebie. Obserwowane z Ziemi wyglądają, jakby miały cienki, falisty kształt. Powstają po tym, jak para wodna w mezosferze zamarza, tworząc kryształki lodu. Naukowcy podkreślają, że to najwyższe chmury. Dlatego są w stanie nadal odbijać światło słoneczne po tym, jak słońce sch…

obloki-srebrzyste-w-polsce-dlaczego-ostatnio-widzimy-je-coraz-czesciej-d4e35b4.jpeg
width: 2120
height: 1415

Mammatusy i pomarańczowe niebo. Wyjaśniamy, co działo się nad Warszawą
type: item
date: 2021-06-25T12:24:26.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: burze
subject: chmury
subject: niebo
subject: Travel
description: W miniony czwartek warszawscy obserwatorzy chmur mieli prawdziwą ucztę dla oczu. Wytłumaczenia tych zjawisk szukamy w fizyce.
encoded: W tym artykule: Wał szkwałowy i mammatusy – zwiastuny burzy Pomarańczowe niebo nad Warszawą Ostatnie dni były wyjątkowo upalne. Po dość chłodnym maju i początku czerwca, termometry zaczęły niespodziewanie wskazywać wartości powyżej 30 st. Celsjusza. To prędzej czy później musiało zakończyć się gwałtownymi wyładowaniami atmosferycznymi. Front burzowy dotarł do Polski od zachodu. W pierwszej kolejności to mieszkańcy Poznania boleśnie zderzyli się z żywiołem. Na początku tygodnia media społecznościowe obiegły zdjęcia zalanych ulic miasta. Obfite deszcze skutecznie zdezorganizowały funkcjonowanie komunikacji miejskiej w stolicy Wielkopolski. Wał szkwałowy i mammatusy – zwiastuny burzy W czwartek burze dotarły do stolicy, i mimo że nie były szczególnie intensywne, to towarzyszyły im niecodzienne zjawiska pogodowe. Spektakl na niebie rozpoczął się rano, około godziny 9. Wtedy nad Warszawą można było zaobserwować wał szkwałowy, nazywany też chmurą szelfową. Trudno jej nie zauważyć. Najczęściej bardzo ciemna, podłużna, nisko zawieszona jest jednym z najbardziej oczywistych zwiastunów burzy. Jeszcze ciekawiej na warszawskim niebie zrobiło się po południu. Wtedy mieszkańcy stolicy zaczęli wrzucać do sieci zdjęcia charakterystycznych chmur. Jedni porównywali je do folii bąbelkowej, inni do jajek. Pewne jest to, że pojawienie się mammatusów, bo tak brzmi rozwiązanie zagadki, najczęściej jest związane z gwałtownymi burzami. Teorii dotyczących oryginalnego kształtu tych chmur jest wiele i jak na razie, żadna z nich nie została uznana przez wszystkich naukowców. W kręgach akademickich mówi się między innymi, że mammatusy zawdzięczają okrągłe wypustki napływom warstw chłodniejszego powietrza na ciepłe. Wtedy podgrzane krople wody tworzą charakterystyczne kształty. Wał szkwałowy i chmury mammatusy zwiastują burzę, ale nie zawsze towarzyszą zbliżającym się wyładowaniom atmosferycznym. UNESCO chce wpisać Wielką Rafę Koralową na listę zagrożonego dziedzictwa. Australia się buntuje Aust…

mammatusy-i-pomaranczowe-niebo2-ae4a1e5.jpeg
width: 960
height: 540

Fotografuje chmury. Tym razem uchwycił Armagedon! Zdjęcia tego Polaka robią furorę
type: item
date: 2021-04-12T09:01:49.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: burza
subject: chmury
subject: trąba powietrzna
subject: Travel
subject: zdjęcia
description: Łowca chmur poszukuje rzadko spotykanych zjawisk przyrodniczych. A jego zdjęcia, cóż, są po prostu zadziwiające!

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/873086d19a65b187afac3ab13649c5016b97f8f0-b481dc3.jpeg
width: 1230
height: 820

Zapierające dech zdjęcie z Hawajów pokazuje niezwykle rzadkie zjawisko na niebie
type: item
date: 2021-02-26T11:45:36.000Z
subject: Historia
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: burza
subject: chmury
subject: hawaje
subject: pogoda
subject: Technologia
description: Niezwykłe zjawisko na zdjęciu zostało wybrane niedawno na fotografię dnia przez obsługę laboratorium NOIRLab zajmującego się badaniami astronomicznymi w paśmie podczerwonym.
encoded: Na obrazie z 2017 roku automatyczne kamery śledzące otoczenie obserwatorium astronomicznego Gemini na szczycie wulkanu Mauna Kea na Hawajach uchwyciły olbrzymi strumień kolorowego światła wychodzący z burzowej chmury. - Wygląda to, jak gdyby czerwone i niebieskie błyskawice łączyły się ponad łożem z białego światła – zauważa autor towarzyszącej zdjęciu notatki. Choć zdjęcie błyskawic wygląda „tak nieziemsko, że można wziąć je za efekty specjalne”, jest to całkowicie naturalne – choć dość rzadko obserwowane – zjawisko atmosferyczne. Na naszej planecie (bo występuje też np. nad Jowiszem) takie kolorowe błyski powstają w jonosferze, 100 km nad powierzchnią i dużo powyżej aktywnych układów burzowych. Od udokumentowania ich istnienia w 1989 roku te czerwone przyjęliśmy nazywać, niczym z bajki, duszkami, chochlikami czy elfami. Nazywane po angielsku red sprite, to przypominające 30-50 km meduzę struktury zbudowane z głównego obłoku świetlnego i rozchodzących się od niego długich świetlnych włókien. Elfem nazywa się górną część ”meduzy” w kształcie rozległego dysku. Rozpoczynające się na wysokości 70–90 km nad powierzchnią Ziemi, duszki przebiegają w dół nie dochodząc jednak fizycznie do górnej warstwy chmury burzowej. Trwają najwyżej 20 milisekund. Poza nimi są także blue jets, co można przełożyć jako niebieskie fontanny lub strumienie. Występują zwykle do wysokości 50 km.4 lata temu podczas burzy nad Hawajami na ułamek sekundy pojawiła się właśnie taka niebieska fontanna. Fakt, że maszyna służąca do obserwacji warunków pogodowych uchwyciła to zjawisko jest o tyle szczęśliwym przypadkiem, że jak wyjaśnia NOIRLab, automat robi zdjęcia co 30 sekund.

blue-jets-80ff281.jpeg
width: 1877
height: 1440

Dlaczego sosna pachnie i chłodzi?
type: item
date: 2015-07-22T06:04:00.000Z
creator: Jane Vessels
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chmury
description: Cudowny aromat sosnowego zagajnika to tak naprawdę lotne związki organiczne (LZO) unoszące się z drzew.
encoded: W powietrzu LZO wchodzą w reakcję, tworząc cząsteczki aerozolu, które mogą wpłynąć na ilość słońca odbijanego przez chmury, a to obniża temperaturę. Nowe badanie pokazało, że proces ten jest silniejszy, niż kiedyś sądzono. Uwidacznia to znaczenie lasów w ocieplającym się świecie. Drzewa uwalniają aromatyczne opary, które tworzą aerozole. Aerozole powodują tworzenie się chmur, a te z kolei odbijają światło słoneczne.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b138498b39d9633d2d1afe0d0b315d4c80201194-61ba3d2.jpeg
width: 1000
height: 666

Balony
type: item
date: 2010-06-15T06:02:59.000Z
creator: Paulina Szczucińska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: chmury
subject: lot balonem
subject: lotniska
subject: loty samolotem
description: Kilkadziesiąt metrów nad ziemią, w małym koszu, bez silnika, turbin i zaawansowanej elektroniki. Oto plan doskonały romantycznej i ekscytującej podniebnej przygody
encoded: Trudno o bardziej finezyjny sposób podróżowania niż w koszu podpiętym do wielkiej kopuły balonu. Jak wziąć udział w takiej atrakcji? Wystarczy zadzwonić do aeroklubu, firmy organizującej loty lub poznać kogoś, kto ma własny balon, i się umówić. Jest w czym wybierać – w Polsce mamy około 100 balonów na ogrzane powietrze. Gdy już się zdecydujemy, warto sprawdzić licencję pilota i liczbę przelatanych godzin. Oferta z reguły zawiera paliwo na cztery godziny lotu, obsługę oraz samochód terenowy z kierowcą. Termin zwykle ustala się z wyprzedzeniem i lepiej trzymać kciuki, żeby pogoda dopisała. Gdy aura zawiedzie, lot trzeba odwołać – takie rozczarowania są nieodłącznym elementem baloniarstwa. Balon jest unoszony przez wiatr, dlatego w czasie lotu ze względów bezpieczeństwa nie może wiać szybciej niż 7–8 m/s (około 25–28 km/godz.). Wydaje się, że to niewiele, ale podczas zawodów balonowych, kiedy naraz startuje kilkadziesiąt, a nawet kilkaset, jednostek, ograniczenia te są jeszcze bardziej restrykcyjne. Dozwolona prędkość to zaledwie 3 m/s. Kolejne bariery: pułap chmur musi być powyżej 500 m i nie może padać deszcz. Chciałabym polecieć w lipcu, koniecznie w samo południe. Niestety, to niemożliwe. Marzenia przegrywają z warunkami aerodynamicznymi. Gdy w atmosferze pojawia tzw. termika, która sprawia, że powietrze jest niestabilne. W takich okolicznościach podróżowanie balonem staje się niebezpieczne. Najkorzystniejsze warunki panują zimą – przy dobrej pogodzie można wznosić się o dowolnej porze dnia. W cieplejsze pory roku na podniebny spacer baloniarze wybierają się o świcie lub przed zachodem słońca. Jeśli marzy się wam romantyczne nocne latanie, niestety musicie przyjąć do wiadomości, że zwykle się tego nie robi. W ciemności nie widać przeszkód i trudno wybrać miejsce do lądowania. Start Jeśli trasa ma przebiegać w pobliżu lotniska, czyli w tzw. strefie lotów kontrolowanych (CTR), pilot musi zgłosić to Służbie Kontroli Ruchu Lotniczego; powinien też powiadomić Służby Inf…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/a2cdc16d5bcc9f81038ec104ad87e4067ffcb0d9-0e797ac.jpeg
width: 500
height: 375

Z głową w górach- jak przetrwać w górach
type: item
date: 2010-02-14T17:03:35.000Z
creator: Paweł Wroński
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: burza
subject: chmury
subject: ekstremalne warunki
subject: góry
subject: hipotermia
subject: lawiny
subject: sztuka przetrwania
subject: teren
subject: trening
description: Niewłaściwe wyposażenie, brak doświadczenia, lekceważenie sił natury oraz przecenianie własnych możliwości – to najczęstsze przyczyny wypadków w wysokich górach. Nasze rady przygotują cię do stawienia czoła górskim wyzwaniom, ale nie zastąpią kursu wspinaczkowego, który jest pierwszym krokiem ku najwyższym szczytom Ziemi.
encoded: Zygmunt Klemensiewicz, autor podręcznika dla taterników z 1913 r., zalecał, aby w górach nie tracić głowy. „Złamanie jednej nogi pozwala jeszcze na korzystanie z drugiej. Rozbicie głowy likwiduje każde przedsięwzięcie” – pisał. Ta zasada nigdy się nie zdezaktualizuje. Zachowanie przytomności umysłu to warunek sprostania wyzwaniom stawianym zarówno przez tatrzańskie turnie, alpejskie lodowce, jak i himalajskie giganty. W obliczu niebezpieczeństwa o zimną krew będzie łatwiej, jeśli poznasz zasady postępowania w górach. Ich przestrzeganie pozwoli ci nie tylko bezpiecznie przetrwać, lecz również czerpać radość z pokonywania trudności. Pamiętaj, że żadne rady nie zastąpią doświadczenia, bo zgodnie ze wschodnim przysłowiem: lepiej raz przeżyć, niż sto razy usłyszeć. Lawiny śnieżne Są jednym z największych zagrożeń, jakie mogą spotkać człowieka w górach. W Alpach zabijają ponad 100 osób rocznie. Lawiny schodzą najczęściej po silnych opadach śniegu, zwłaszcza jeśli towarzyszą im duże wahania temperatury. Słabo związane warstwy śniegu łatwo suną wówczas w dół, niszcząc wszystko, co napotkają na swojej drodze. Człowiek porwany przez lawinę jest narażony na uduszenie z braku powietrza, zmiażdżenie (śnieg może mieć ogromną masę, im bardziej mokry, tym cięższy) i wychłodzenie. W górskich schroniskach i na stacjach kolejek są podawane komunikaty o zagrożeniu lawinowym (określa je pięciostopniowa skala). Najlepiej jest unikać zbędnego ryzyka i od trzeciego stopnia wzwyż zaniechać zamierzonej wyprawy. W górach „dzikich” natomiast skalę zagrożenia musimy oszacować sami. Więcej „lawinowych” informacji można znaleźć na stronie www.topr.pl. Czego unikać? Poruszając się w terenie zagrożonym lawinami (lekko nachylone i słabo urzeźbione stoki), pamiętaj o tym, aby: Chodzić po formacjach wypukłych (granie, żebra, bule). Unikać żlebów, a jeśli trzeba je przeciąć, robić to pojedynczo i nie na jednym poziomie. Bezpieczniej jest schodzić w nie skośnie w dół, a wychodzić z nich skośnie w górę. …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fc1494ef0eb59b191ffe45a30279535df4c21da6-c0d847d.jpeg
width: 500
height: 375