National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-07-31T08:52:32.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: To jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w Polsce. Kraina Otwartych Okiennic zachwyca wyjątkową architekturą
items: Prawosławny proboszcz z Podlasia mówi wprost o swoich wiernych. „Mamy inne podejście”
items: National Geographic 9/24
items: Traveler 12/23
items: Na strychu podlaskiej cerkwi odkryto fragment XVII-wiecznego artefaktu. „Rzecz niezwykle istotna”
items: Wezwani na Świętą Górę [REPORTAŻ]
items: Polska dla ciekawskich: Skarby z drewna
items: Nie można mu się oprzeć. Magia Beskidu Niskiego
items: Himalaje Beskidów. Szlakiem cerkwi Beskidu Niskiego
items: 12/2017
items: Ta serbska cerkiew zniknęła pod wodą. Polscy nurkowie chcą zbadać jej wnętrza
items: Hej koladki, koladki!
items: Polska egzotyczna
items: Kolejne zabytki z Polski na liście UNESCO
items: Dusza Rosji
items: Małopolska-szlak architektury drewnianej

To jedno z najbardziej niezwykłych miejsc w Polsce. Kraina Otwartych Okiennic zachwyca wyjątkową architekturą
type: item
date: 2026-08-03T06:51:09.000Z
creator: Sabina Zięba
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: architektura
subject: cerkwie
subject: domy
subject: podlasie
subject: polska
subject: szlaki
subject: wieś
description: Niektóre polskie wsie zachwycają nie tylko położeniem, ale także wyjątkową architekturą i historią. Na Podlasiu trzy z nich stworzyły niezwykły szlak turystyczny znany jako Kraina Otwartych Okiennic. Skąd wzięła się jego intrygująca nazwa i dlaczego to miejsce od lat przyciąga miłośników spokojnych podróży?
encoded: Na południe od Białegostoku znajduje się miejsce, w którym czas zdaje się płynąć wolniej. Kraina Otwartych Okiennic prowadzi przez trzy podlaskie wsie słynące z kolorowych drewnianych domów oraz misternie zdobionych okiennic, narożników i szczytów budynków. To jeden z najbardziej charakterystycznych szlaków kulturowych w Polsce, pozwalający poznać wielokulturowe dziedzictwo regionu i zobaczyć architekturę, która przez dziesięciolecia niemal nie zmieniła swojego charakteru. Kraina Otwartych Okiennic. Skąd wzięła się niezwykła nazwa tego miejsca? Choć nazwa brzmi niemal baśniowo, nie kryje się za nią legenda, lecz charakterystyczna architektura trzech podlaskich wsi – Trześcianki, Soc i Puchłów. To właśnie tutaj zachowały się drewniane domy z bogato zdobionymi okiennicami, nadokiennikami, narożnikami oraz szczytami budynków, które od dziesięcioleci są symbolem regionu. Misternie wykonane ornamenty, często malowane na intensywne odcienie błękitu, zieleni czy czerwieni, wyróżniają się na tle drewnianych elewacji i sprawiają, że trudno pomylić je z zabudową spotykaną w innych częściach Polski. To od tych charakterystycznych, często pozostawianych otwartych okiennic, wzięła się nazwa całego szlaku. Wyjątkowy wygląd tutejszych domów nie jest jednak dziełem przypadku. Kraina Otwartych Okiennic leży na pograniczu kultur, gdzie od wieków przenikały się wpływy polskie, białoruskie i rosyjskie. Większość mieszkańców stanowią prawosławni potomkowie ludności białoruskiej, którzy przez pokolenia pielęgnowali własne tradycje, widoczne nie tylko w architekturze, ale również w religii, obrzędach i języku. Starsi mieszkańcy nadal potrafią porozumiewać się gwarą określaną jako „po swojemu” lub „po naszemu” – dziś coraz rzadziej słyszaną, ale wciąż będącą ważnym elementem lokalnej tożsamości. Badacze wskazują, że bogata snycerka zdobiąca drewniane domy mogła rozwinąć się po bieżeństwie, czyli przymusowej ewakuacji ludności w głąb Imperium Rosyjskiego podczas I wojny światowej. Wracający…

zdj-2026-07-31T102642.932-b8c5846.jpg
width: 4864
height: 3240

Prawosławny proboszcz z Podlasia mówi wprost o swoich wiernych. „Mamy inne podejście”
type: item
date: 2025-10-22T07:09:00.000Z
creator: Barbara Żukowska
subject: Historia
subject: Lifestyle
subject: cerkwie
subject: kościoły
subject: Kultura
subject: prawosławie
subject: religie
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wschód
subject: zachód
description: Kościół prawosławny w Polsce to nie tylko cerkwie, ikony i Wielkanoc w innym terminie. W niektórych regionach wyznawcy prawosławia stanowią większość, a ich duchowni otwarcie mówią o różnicach z katolikami.
encoded: Spis treści: Prawosławna Grabarka – miejsce kultu i spotkań dwóch tradycji Dogmaty, różnice i sporne kwestie między Wschodem a Zachodem Sakramenty, życie monastyczne i różnice obyczajowe Relikwie św. Gabriela wrócą do rodzinnej wsi Prawosławie w Polsce – od Kazimierza Wielkiego po współczesność Między symbolem rusyfikacji a walką o niezależność Kościoła Unia brzeska, rozbiory i walka o niezależność Kościoła prawosławnego Liturgia i ikona – serce prawosławnej duchowości Autokefalia, wojna i odbudowa. Prawosławie we współczesnej Polsce Liturgia, języki i kalendarze – co różni prawosławie od katolicyzmu? Ikony – sztuka, kanon i duchowość Prawosławie codzienne – między muzeum a Olchówką Ekumenizm na Podlasiu – wspólne modlitwy i wspólna ziemia Polska jest krajem zdominowanym przez katolików, ale istnieją miejsca, gdzie to wierni prawosławni stanowią większość. W takich regionach, jak województwo podlaskie czy południowo-wschodnia część Lubelszczyzny, duchowni prawosławni pełnią ważną rolę w życiu lokalnych społeczności. Choć religie chrześcijańskie mają wspólne korzenie, ich rytuały, kalendarze liturgiczne i architektura świątyń bywają zupełnie inne. Prawosławna Grabarka – miejsce kultu i spotkań dwóch tradycji W Polsce, gdzie 95 proc. wierzących obywateli to katolicy, oczywiste wydaje się, że pątnicy wędrują na Jasną Górę. Ale szlak grupki ludzi z krzyżem wiedzie z Warszawy na Podlasie, gdzie wznosi się święta Góra Grabarka, zwana „prawosławną Częstochową”. Najważniejsze w Polsce prawosławne sanktuarium stało się znane z powodu tysięcy krzyży wotywnych otaczających cerkiew pw. Przemienienia Pańskiego. Pielgrzymi przynoszą je przez cały rok, ale najwięcej przybywa ich 18 sierpnia, czyli w wigilię święta Przemienienia. Latem na Grabarkę codziennie przyjeżdża po kilka autokarów z turystami z kraju i zagranicy. – Ludzie są zaskoczeni niewielkimi rozmiarami świątyni i panującą w niej atmosferą skupienia i modlitwy. Tutaj tradycja harmonijnie łączy się z przyrodą – siostra J…

kosciol-prawoslawny-w-polsce-GettyImages-2151097123-2991f1b.jpg
width: 7736
height: 5160

National Geographic 9/24
type: item
date: 2024-08-22T12:32:45.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: cerkwie
subject: kościoły
subject: Kultura
subject: prawosławie
subject: religie
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wschód
subject: zachód
description: Tajemnice oceanu
encoded: Początki naszej eksploracji głębin sięgają XIX w., kiedy to w latach 1872–1876 brytyjski okręt żaglowo-parowy HMS Challenger stał się centrum pierwszej wyprawy badawczej systematycznie zbierającej próbki z dna oceanu i dokumentującej różnorodność życia morskiego. W wieku XX dzięki postępowi technologicznemu badania morskich otchłani nabrały tempa. W 1930 r. Amerykanie William Beebe i Otis Barton zeszli w batysferze na głębokość 923 m, co było rekordem tamtych czasów. Nawiasem mówiąc, oryginalną batysferę zaprojektowaną przez Bartona można dziś oglądać w Muzeum National Geographic w Waszyngtonie. W 1960 r. batyskaf Trieste z Jacques’em Piccardem i Donem Walshem na pokładzie dotarł do najgłębszego punktu na Ziemi – dna Rowu Mariańskiego. Kolejne dekady przyniosły rozwój zaawansowanych łodzi podwodnych, takich jak Alvin, który w 1986 r. zlokalizował wrak Titanica. W tym wydaniu wraz z reportażystką Annie Roth wybieramy się na pokład statku OceanXplorer. Ta doskonale wyposażona superjednostka umożliwia badania oceanu od jego powierzchni aż po najmroczniejszą głębię. W numerze znajdziecie również m.in. relację z marszu Paula Salopka przez Chiny, materiały o niedźwiedziach z Alaski oraz Saharze z czasów, gdy była ona zielona. Życzę przyjemnej lektury. Łukasz Załuski redaktor naczelny Spis treści 8 | W centrum uwagi 14 | Gdy twarze są takie same W wieku 39 lat pewna dziennikarka wreszcie dowiedziała się, dlaczego nie jest w stanie rozpoznawać i zapamiętywać ludzi. Powód? Zaburzenie neurologiczne zwane prozopagnozją. 20 | Głębokie zrozumienie Korzystając z możliwości, jakie daje statek OceanXplorer, naukowcy badają rekina sześciopara szarego głęboko pod powierzchnią oceanu. 42 | Fortele gąsienic Zobacz zdumiewające sposoby, w jakie próbujące przetrwać larwy motyli oszukują potencjalnych drapieżników – od wizualnego naśladowania części roślin po rzucanie wężowego spojrzenia. 48 | Jak zbudować dinozaura Grupa ekspertów przez lata wydobywała kości potężnych dinozaurów ze skał …

national-geographic-9-24-8d43288.jpg
width: 2074
height: 3000

Traveler 12/23
type: item
date: 2023-11-13T22:59:56.000Z
creator: Jan Stradowski
subject: Magazyn
subject: Traveler
subject: cerkwie
subject: kościoły
subject: prawosławie
subject: rosja
subject: wiara
description: 52 podróże na cały rok
encoded: Wyzwanie Travelera Zaplanować wszystkie tygodnie przyszłego roku i wypełnić je ciekawymi aktywnościami – brzmi ambitnie, niczym jedno z naszych noworocznych postanowień. Szkoda, że tylko nieliczne wypełniamy. Jednak może tym razem będzie inaczej? Stąd nasze redakcyjne wyzwanie. Otóż w tym wydaniu Travelera proponujemy aż 52 podróże na każdą z czterech pór roku. Do miejsc zarówno dalekich, jak i bliskich. Mamy nadzieję, że zachęcą Was one do stworzenia własnej autorskiej listy. W przyszłym roku chcemy jak najwięcej czasu spędzać na świeżym powietrzu, bo to dobre dla naszego zdrowia i kondycji psychicznej, a z badań wynika, że mamy z tym coraz większy problem. Liczy się każdy wypad do pobliskiego lasu, spacer po innej dzielnicy czy miniwycieczka do sąsiedniej miejscowości. Rowerem, pociągiem, piechotą, na biegówkach, jest tyle możliwości. Zimą wielu z Was zapewne wybierze się na narty, ja bardziej ciepłolubnym polecam Dubaj. Temperatury z 40 st. C spadają tam wówczas do 24, dzięki czemu można eksplorować pustynię. I przeżyć niezapomnianą przygodę. Zachód słońca, tradycyjna muzyka, biesiadowanie przy ognisku pod baldachimem z gwiazd – czy to nie brzmi romantycznie? To inna strona Dubaju, za którą tęsknią pławiący się w luksusach szejkowie. Jeszcze 100 lat temu w większości byli oni właśnie nomadami, przemieszczającymi się po pustyni. Dziś Dubaj, zbudowany na piasku, to jedna z najszybciej zmieniających się metropolii świata, z największą liczbą rekordów i mnóstwem atrakcji. Tylko w ubiegłym roku odwiedziło go aż 16 mln turystów. Fascynujące jest poznawanie tego, co stoi za tym sukcesem. Spis treści PLANETA TRAVELERA 10 | Wieści ze świata 16 | Miejsce miesiąca Sri Lanka – tropikalny raj 18 | Kierunek kultura TEMAT NUMERU 52 PODRÓŻE NA KAŻDĄ PORĘ ROKU ZIMA 24 | PATAGONIA ARGENTYNA I CHILE Zachwyca naturą nietkniętą przez człowieka 30 | DUBAJ ZJEDNOCZONE EMIRATY ARABSKIE Miasto luksusów, rekordów i niekończących się zaskoczeń 36 | PŁW. KALIFORNIJSKI MEKSYK Bezdroża, kaktu…

traveler-12-23-f4ed47f.jpg
width: 653
height: 828

Na strychu podlaskiej cerkwi odkryto fragment XVII-wiecznego artefaktu. „Rzecz niezwykle istotna”
type: item
date: 2023-10-16T13:52:13.000Z
creator: Jakub Rybski
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: cerkwie
subject: chrześcijaństwo
subject: Edukacja
subject: kościoły
subject: odkrycia
subject: polska
description: Naukowcy z PAN odnaleźli fragmenty zabytkowego ikonostasu. Artefakt datowany na XVII wiek znajdował się na strychu cerkwi w Nowoberezowie w województwie podlaskim.
encoded: W tym artykule: Fragmenty ikonostasu na strychu cerkwi Największe odkrycie od czasu obrazu El Greca Jedyny artefakt w swoim rodzaju Naukowcy z Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk prowadzili badania w województwie podlaskim. Odbywały się w ramach projektu „Scalenie dziedzictwa. Inwentaryzacja i dokumentacja zabytków zachodniego pogranicza ziem wschodnich dawnej Rzeczpospolitej”. Badacze przekazali, że w jednej z tamtejszych cerkwi, odnaleźli fragmenty zabytkowego ikonostasu. Artefakt pochodzi prawdopodobnie z XVII wieku. Fragmenty ikonostasu na strychu cerkwi Ikonostas to charakterystyczny element wnętrz wschodnich kościołów chrześcijańskich tradycji bizantyńskiej. To swoista przegroda, która w cerkwi pełni rodzaj „bariery” pomiędzy ołtarzem a nawą przeznaczoną dla wiernych. Ta ozdobna ściana wykonana jest najczęściej z kamienia, drewna lub metalu. Znajdują się na niej ikony, które, oprócz Jezusa Chrystusa i Maryi, przedstawiają świętych kościoła wschodniego. Duże fragmenty XVII-wiecznego ikonostasu znajdowały się na strychu cerkwi św. Jana Teologa w Nowoberezowie. To niewielka wieś znajdująca się w powiecie hajnowskim. Drewniana cerkiew została zbudowana w 1771 roku na planie prostokąta jako świątynia unicka. Fundatorką kościoła była Izabela Branicka. Według oświadczenia PAP, najnowszego odkrycia dokonali prof. Zbigniew Michalczyk, Piotr Jamski i Jan Nowicki z zespołu Katalogu Zabytków Sztuki w Polsce. – Nie mamy zupełnie żadnej wątpliwości, że jest to odkrycie wyjątkowe. Od początku, od kiedy tylko zorientowaliśmy się, z czym mamy do czynienia, mieliśmy takie przekonanie, że jest to rzecz niezwykle istotna – powiedział w rozmowie z Polską Agencją Prasową Jan Nowicki. Największe odkrycie od czasu obrazu El Greca Badacze znaleźli w sumie 17 fragmentów. Niektóre z nich są bardzo dobrze zachowane. Podczas oficjalnej prezentacji badacze pokazali zdjęcia odkrytych fragmentów, a także detali poszczególnych ikon. Naukowcy przedstawili również rekonstrukcję ikonostasu, …

cerkiew-3a0bce8.jpg
width: 1024
height: 683

Wezwani na Świętą Górę [REPORTAŻ]
type: item
date: 2019-09-06T07:57:47.000Z
creator: Robert Draper
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: cerkwie
subject: Edukacja
subject: grecja
subject: Kultura
subject: mnisi
subject: prawosławie
subject: święta góra
subject: Travel
description: Święty półwysep góry Atos, wysunięty 50 km w głąb Morza Egejskiego, jest niczym duchowa wyspa usiłująca odłączyć się od świeckiej reszty Grecji. Od ponad tysiąca lat żyje tu społeczność prawosławnych mnichów dobrowolnie rezygnujących z ziemskich przyjemności na rzecz służby Bogu.
encoded: Mnisia enklawa – fale bijące o brzeg, gęste lasy kasztanowców, widok ośnieżonej góry Atos wysokości 2033 m – znajduje się tak daleko od świata realnego, jak to tylko możliwe. Na półwyspie jest 20 klasztorów, 12 pustelni oraz setki mnisich cel. Mieszkający tu duchowni izolują się od świata, ale i od siebie nawzajem, spędzając większość czasu na modlitwie i w samotności. Ich długie brody i czarny strój symbolizują śmierć dla świata. Wyglądają jak wyjęci z bizantyjskich fresków. Łączą ich wspólnota rytuału, asceza i uwielbienie Boga, ale również niedoskonałość. Mnisi mają świadomość swojej ułomności. – Nawet na górze Atos jesteśmy ludźmi balansującymi codziennie na ostrzu brzytwy – mówi jeden ze starszych duchownych. Góra Atos jest tylko dla mężczyzn. Zgodnie z surowo przestrzeganą zasadą od samego początku istnienia klasztorów wstęp dla kobiet był wzbroniony. Przepis ten wynikał raczej z męskiej słabości niż złośliwości wobec płci pięknej. Jak wyjaśnia jeden z mnichów: – Gdyby kobiety mogły tu przyjeżdżać, dwie trzecie z nas uciekłoby z nimi i założyło rodziny. Wstępując do klasztoru, mnich zrywa relację z matką, lecz zyskuje matkę zastępczą – Maryję (według legendy statek, którym podróżowała, zboczył z trasy w drodze na Cypr i dobił do wybrzeża góry Atos, a Matka Boska zeszła na ląd i pobłogosławiła jej świeckich mieszkańców, w wyniku czego nawrócili się). Mnich nawiązuje bliskie więzi z opatem lub starszym mnichem, który przejmuje rolę duchowego ojca i „pomaga ustanowić osobistą relację z Chrystusem”. Przejście na emeryturę lub śmierć przewodnika duchowego może być trudnym doświadczeniem dla ucznia. Podobnie zresztą jak dla starszego mnicha decyzja podopiecznego o powrocie do świata. – Zeszłego roku odszedł jeden z nas – wspomina starszy mnich. – Nie zapytał mnie nawet, co o tym sądzę – dodał z żalem. – W takim razie dobrze się stało, że opuścił klasztor. Mnisi chrześcijańscy zaczęli tworzyć zgromadzenia monastyczne na egipskiej pustyni w IV w. n.e. Praktyka ta dota…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/74e6e2f28039f7dc3f545cabd0dae5ec9942ed72-c6ca2d8.jpeg
width: 714
height: 476

Polska dla ciekawskich: Skarby z drewna
type: item
date: 2018-08-06T07:00:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: beskidy
subject: cerkwie
subject: Edukacja
subject: góry
subject: karpaty
subject: Kultura
subject: małopolska
subject: polska
subject: Travel
subject: unesco
subject: województwo podkarpackie
subject: zabytki
description: Małopolska i Podkarpacie - tu znajdziecie przepiękne drewniane cerkwie, które doceniło nawet UNESCO, umieszczając na swojej prestiżowej liście dziedzictwa kultury. Przeczytajcie opowieść Joanny Stachowiak o ich czarującym szlaku.
encoded: Jest zima 2009 r. Od kilku dni przemierzam z plecakiem zbocza Beskidu Niskiego i Sądeckiego. A od wyniku tych zmagań zależy moje być albo nie być na kursie przewodnickim. Wraz z grupą współkursantów odwiedzam cerkiew św. Jakuba Młodszego Apostoła w Powroźniku. I od razu wiem, że jestem w miejscu zupełnie wyjątkowym. Takim, o którym powinno się uczyć w szkołach, które powinno trafiać na okładki przewodników po Polsce, być wyjątkowo chronione. Które powinno znaleźć się na Liście światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego UNESCO (na razie jest na niej tylko 13 miejsc z Polski). Doczekam się tego latem 2013 r., kiedy to cerkiew w Powroźniku wraz z siedmioma innymi z Polski i ośmioma z Ukrainy trafi do tego prestiżowego grona. Drugiego takiego nie ma nigdzie na świecie – to podstawowy warunek, by zabytek trafił na listę UNESCO. Na zdj. cerkiew w Kwiatoniu. (Fot. Adam Brzoza) Choć dzisiaj świątynia jest kościołem rzymskokatolickim, stanowi doskonały przykład cerkwi zachodniołemkowskiej. Łemków łączył obrządek, ale dzieliły kilometry. O ich zróżnicowaniu świadczy m.in. architektura sakralna. Na zachodnich krańcach Łemkowszczyzny budowle te składają się z sanktuarium, nawy oraz wysokiej wieży kryjącej przedsionek. Stoję i podziwiam. Cała drewniana, pokryta gontem, otoczona wianuszkiem starych drzew. W okolicach Muszyny można znaleźć mnóstwo podobnych, jednak ta powroźnicka jest zupełnie wyjątkowa. Patrzę na charakterystyczne cebulkowate banie oraz wieńczące je żeliwne krzyże. Jeśli spojrzy się pod odpowiednim kątem, te układają się w linię prostą. Powroźnik szczyci się najstarszą cerkwią w polskich Karpatach. Choć na jednej ze ścian wyryto datę 1604 r., badania wykazują, że powstała w roku 1600. W XVIII w. dobudowano wieżę, a następnie – niestety wskutek powodzi – nowe dłuższe sanktuarium. W obawie przed całkowitym zalaniem przeniesiono cerkiew w bezpieczniejsze miejsce. Stare prezbiterium zostało wówczas zdegradowane do funkcji przybudówki. Jakże wielkie jest moj…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/9be94099f7626631496f33265f275c28f3240d19-7a848a1.jpeg
width: 2096
height: 1398

Nie można mu się oprzeć. Magia Beskidu Niskiego
type: item
date: 2018-05-25T05:30:00.000Z
creator: Wojciech Mikołuszko
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: beskidy
subject: cerkwie
subject: góry
subject: natura
subject: Travel
subject: zwiedzanie
description: Goście przyjeżdżają tu na jeden dzień, a zostają na kilka. Niektóre leony zaś w ogóle nie chcą stąd wyjeżdżać.
encoded: Postawić dom - Andrzej zwariował! Kupuje pół PGR-u! – Agnieszka Adamkiewicz opowiada o plotce, która w 1995 roku rozniosła się po wydziale psychologii, na którym obydwoje studiowali. Najgorsze, że w plotce było dużo prawdy. – Bardzo lubiłem wędrować po Beskidzie Niskim. W pewnym momencie postanowiłem tu kupić ziemię i zamieszkać – mówi Andrzej Adamkiewicz. – Ale tam, gdzie mi się podobało, właściciele albo nie chcieli sprzedać, albo dawali „zaporową” cenę. W końcu dowiedziałem się, że koło Śnietnicy wystawiają na licytację PGR. Pojechałem z kolegą obejrzeć. W pewnym momencie zatrzymaliśmy się, żeby rozprostować kości. Rozejrzałem się do-koła i powiedziałem „Tu bym postawił dom”. A za chwilę okazało się, że ten kawałek ziemi też należy do PGR-u. – Ja zawsze chciałam mieć piękny dom w pięknej okolicy – dodaje Teresa Adamkiewicz. – Gdy mój syn znalazł to miejsce, zmieniłam pracę na lepiej płatną, żebyśmy mogli je kupić. Andrzej zaś zaczął budowę. Fundamenty kopał wśród pastwisk między beskidzkimi wsiami: Izbami i Banicą. Dom na łąkach To ich mieszkańcy nazwali nową budowlę „domem na łąkach”. Określenie przyjęło się i dziś jest oficjalną nazwą gospodarstwa Adamkiewiczów. Podstawą domu stały się dwie stare chyże – łemkowskie chaty, których właścicieli siłą wyrzucono podczas powojennej pacyfikacji wsi. Wkrótce do Adamkiewiczów zaczęli przybywać goście. Jesienią 1999 r. przyjechała Agnieszka, odwiedzić kolegę ze studiów. Nie zastała go. Trafiła tu ponownie w wakacje 2000 r. Potem wróciła raz jeszcze. I raz jeszcze. W końcu przestała stąd wyjeżdżać. Ślub odbył się w dawnej cerkiewce unickiej (dziś katolickiej kaplicy). Niektórzy przyjeżdżają tu, żeby wędrować po najdzikszych polskich górach. Można po nich łazić pieszo, wybrać się na rowerze lub wypożyczyć konie w izbiańskiej stadninie. W pobliżu pnie się Lackowa – najwyższy szczyt Beskidu Niskiego. Zimą nogi same rwą się na narty biegowe. Dla innych najciekawsze są tutejsze cerkiewki, stare i urokliwe cmentarze oraz dawne w…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/63cb3c06c82fbb6a89e36cc4380f1b262ad98252-c7db180.jpeg
width: 500
height: 361

Himalaje Beskidów. Szlakiem cerkwi Beskidu Niskiego
type: item
date: 2018-02-22T10:00:00.000Z
creator: hannagadomska
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: beskidy
subject: cerkwie
subject: góry
subject: polska
subject: Travel
description: Pod względem wysokości nie są to Himalaje, ale Beskid Niski ma coś wyjątkowego, swój własny Tybet – kilkadziesiąt drewnianych cerkwi przycupniętych na wzgórzach. Zwiedzamy!
encoded: Jak tu jest? Wita nas wystająca pośród kępy drzew srebrna bania drewnianej cerkwi. A w środku? Złote ikony i zapach kilkusetletniej historii. To typowe stopklatki Łemkowszczyzny. Jak tu jest? Wyjątkowo spokojnie. Opuszczone wsie i samotne prawosławne krzyże na łąkach sprawiają wrażenie jakby zatrzymał się tutaj czas. Czas zapomniał o Beskidzie Niskim. Jest w tym jakaś melancholia, ale pełna uroku. W Beskidzie Niskim najwyższy szczyt po stronie polskiej, czyli Lackowa, osiąga „wybitne” 997 m n.p.m. Jego Wschodnia granica jest jednocześnie granicą Karpat Wschodnich i Zachodnich. Na terenach znajduje się Magurski Park Narodowy i cztery uzdrowiska: Rymanów-Zdrój, Iwonicz-Zdrój, Wysowa-Zdrój oraz Wapienne. Beskidzkie krajobrazy (fot. Shutterstock) Niecałe sto lat temu można było doliczyć się tutaj 150 cerkwi. Do dziś przetrwała zaledwie połowa. Ale trudno je przeoczyć. Po wyjściu z beskidzkiego lasu od razu rzucają się w oczy. Celowo budowano je na wzniesieniach, aby górowały nad wsiami. Ogrodzone gontowym płotem świątynie spoglądają na wschód. Dookoła strzelają stare, wysokie drzewa. Na teren cerkwi wchodzi się przez drewnianą bramę z dachem. Z zewnątrz każdą z trzech części cerkwi wieńczy oddzielna wieża, każdą wieżę - oddzielny "hełm". To właśnie wieże dodane do tradycyjnego korpusu i hełmy o barokowych formach stanowią o nietypowym charakterze cerkwi w stylu zachodniołemkowskim. Fundatorami i budowniczymi świątyń byli Łemkowie, wschodniosłowiańska mniejszość etniczna. Otwieramy wrota Wnętrze cerkwi to trzy światy: boskie prezbiterium, ziemska nawa i… "babski" babiniec. Ostatnia część, przeznaczona niegdyś tylko dla kobiet, jest węższa od pozostałych. Nawę od prezbiterium oddziela ściana ikon, czyli ikonostas. Typowy dla tego rejonu, zwany ikonostasem karpackim, składa się z czterech poziomych części. Z pierwszego rzędu spogląda ikona chramowa, przedstawiająca patrona cerkwi - zazwyczaj Świętego Mikołaja. Obok niej „Chrystus nauczający”. Następnie Matka Boska z Dzieci…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/5b82c376840c7ade7acf3693a84c40e65273a79a-0e7ce8b.jpeg
width: 1000
height: 750

12/2017
type: item
date: 2017-11-22T11:31:00.000Z
creator: redakcja
subject: Magazyn
subject: National Geographic
subject: beskidy
subject: cerkwie
subject: góry
subject: natura
subject: Travel
subject: zwiedzanie
encoded: Jezus i nauka W ostatnich dekadach zgromadziliśmy więcej wiedzy niż przez ostatnie kilka tysięcy lat. Naukowcy dysponujący nowoczesną techniką mogą sięgać głębiej, analizować dane szybciej, interpretować je pełniej. Dzięki temu coraz lepiej pojmujemy przeszłość i teraźniejszość, coraz dokładniej prognozujemy przyszłość. Nigdy w historii ludzkość nie miała tak dobrego rozumienia zachodzących na świecie procesów. Jednak są idee, które pomimo rozwoju nauki pozostają niewzruszone, i mam tu na myśli przede wszystkim religię, interpretującą świat w innym porządku. Z punktu widzenia wiary nie potrzeba żadnych dowodów na istnienie Jezusa. Chrześcijanie po prostu wierzą, że urodził się w Betlejem, a został ukrzyżowany i pochowany w Jerozolimie. Pamiętam, że kiedy po niej spacerowałam, czułam się dziwnie. Miejsce to żyło w mojej wyobraźni od dziecka i nagle nastąpiło zderzenie tych obrazów z rzeczywistością. Współczesna Jerozolima to miasto gwarne, tłoczne, zapełnione straganami, gdzie Żydzi w chałatach przechadzają się obok żołnierzy z nowoczesnym sprzętem, muzułmanie mijają chrześcijan, gdzie w powietrzu wyczuwa się konflikt. Mimo że – a może właśnie dlatego, że – miasto to jest święte dla wyznawców aż trzech wielkich religii. Pamiętam też moje zdumienie, kiedy zobaczyłam próbę rekonstrukcji twarzy Jezusa wykonaną przez brytyjskiego antropologa sądowego Richarda Neave’a, opartą na badaniach czaszek ludzi żyjących w tamtym czasie. Była tak niepodobna do wizerunków, które spoglądały na mnie z kościelnych obrazów. Szybko jednak przyszła refleksja, że skoro Jezus był Semitą, to włosy miał raczej ciemne i kręcone niż jasne, i takąż karnację, a jego oczy musiały być piwne. I wcale nie musiał być przystojny i szczupły; jako cieśla zapewne był krępy i umięśniony, a średnia wzrostu człowieka w tamtym czasie wynosiła 155 cm. Jego wizerunki to artystyczna interpretacja zgodna z kanonami piękna właściwymi dla innych epok. Choć nie ma twardych dowodów, że Jezus stąpał po ziemi, żaden z …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/aa140a402fd85f952c91215ba48bcbd41c1eb4cf-4b421a3.jpeg
width: 511
height: 720

Ta serbska cerkiew zniknęła pod wodą. Polscy nurkowie chcą zbadać jej wnętrza
type: item
date: 2017-11-09T13:23:39.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: cerkwie
subject: ekspedycje
subject: nurkowanie
description: Kiedy cerkiew we wsi Tubravić zniknęła pod wodą, ci którzy przyczynili się do jej zalania, zaczęli ginąć w niewyjaśnionych okolicznościach... Wyprawa nurkowa pod egidą Tomasza Stachury zamierza zbadać wnętrza tajemniczej świątyni.
encoded: Tubravić to niewielka wieś w zachodniej części Serbii. To tam znajduje się Kościół Świętego Michała Archanioła Tubravić, znany również pod nazwą Valjevska Gračanica - miejsce kultu lokalnej, bardzo religijnej ludności. Tomasz Stachura - trójmiejski nurek po raz pierwszy usłyszał o tym miejscu od zaprzyjaźnionego nurka - Jarka Kura. „Historia, którą usłyszałem od razu mnie zafascynowała, wiedziałem, że to będzie kolejny temat na wyprawę. Z doświadczenia wiem, że miejsca zalane nie pozostają długo zachowane w tak idealnym stanie. Tym bardziej chciałbym to udokumentować, zbadać i przede wszystkim zobaczyć osobiście.” Cerkiew sukcesywnie podtapiana, znalazła się całkowicie pod wodą w marcu 2016 roku. Nastąpiło to w związku z budową zapory Rovna, która powstała pomimo licznych protestów lokalnej ludności. Kontrowersje wokół jej zalania do dziś budzą olbrzymie emocje. Mieszkańcy wsi chcieli, aby budynek został zachowany, ponieważ wierzą, że zdarzają się w nim cuda. Grupa wierzących od miesięcy gromadzi się na pobliskich wzgórzach odprawiając modlitwy. Uważają, że zatopienie kościoła jest sprzeczne z wolą Boga, a wśród lokalnej ludności krążą historie o nagłych i niewyjaśnionych wypadkach wśród tych, którzy bezpośrednio budowali tamę, przyczyniając się do zalania cerkwi. Tomasz Stachura od wielu lat uczestniczy i przewodzi międzynarodowym projektom eksploracyjnym. Dzięki wykonanym przez niego podwodnym zdjęciom została stworzona unikatowa mozaika szwedzkiego wraku "Mars Makalös", okrętu zatopionego w XVI wieku na Bałtyku. Stachura przy tym projekcie zrobił ponad 1200 zdjęć, jego praca została doceniona przez liczne media, pojawiła się na okładkach magazynu National Geographic w Niemczech, Szwecji, Hiszpanii, Portugalii i Polsce. Od kilku lat organizuje ekspedycje poszukiwawcze „Santi Odnaleźć Orła”, mające na celu odkrycie legendarnego polskiego okrętu ORP „Orzeł”. Tym razem w serbskiej wyprawie będą towarzyszyli mu dwaj zaprzyjaźnieni nurkowie: Łukasz Piórewicz, Jacek Kap…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/7cb78f4206e89d365d353618d9d9789b2805851d-8adc1bd.jpeg
width: 1280
height: 821

Hej koladki, koladki!
type: item
date: 2015-01-09T07:45:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: cerkwie
subject: kolędy
description: Chór, cerkiewna akustyka i prawosławne kolędy. Tzw. „koladki” będzie można usłyszeć 9.01. w cerkwi św. Marii Magdaleny w Warszawie.
encoded: Jeszcze dziś w Kościele prawosławnym świętuje się Boże Narodzenie. Prawosławne święta rozpoczynają się 13 dni później niż katolickie. Dlaczego? Ze względu na na odmienny kalendarz będący podstawą roku liturgicznego. W kościele prawosławnym jest nim z reguły kalendarz juliański. Zgodnie z cerkiewnym zwyczajem kolędy można usłyszeć jeszcze przed świętami, ale wspólne kolędowanie jest szczególnie popularne w czasie tzw. świętych wieczorów. To okres od prawosławnego Bożego Narodzenia do Nowego Roku (14 stycznia). Współcześnie popularnym zwyczajem są odbywające się w cerkwiach otwarte dla wszystkich kolędy koncert. Jeden z takich koncertów odbędzie się 9 stycznia o 17.30 w cerkwi św. Marii Magdaleny na warszawskiej Pradze. Kolędy wykona kilka chórów. Wystąpią m.in. chóry dziecięce, młodzieżowe, studenckie, chór katedralny oraz chór duchowieństwa. Podczas koncertu będzie można usłyszeć koladki, czyli wschodnio-słowiańskie aranżacje znanych kolęd, ale i kolędy zupełnie niepopularne. „Cicha noc” rozbrzmiewać będzie jako „Tichaja nocz”. W prawosławnym kolędniku znajdziemy także kolędy ukraińskie, białoruskie, rosyjskie, greckie, a nawet gruzińskie. Koncert Kolęd 9 stycznia, 17:30 Katedra Metropolitalna p.w. św. Marii Magdaleny Warszawa, Praga

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6bf387bc58d38ac2e888be0770b0611703626dde-bda656f.jpeg
width: 1000
height: 667

Polska egzotyczna
type: item
date: 2014-11-24T12:36:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cerkwie
subject: disneyland
subject: egzotyka
subject: kruszyniany
subject: mazury
subject: meczet
subject: moszna
subject: polska
subject: stańczyki
subject: zabytki
description: Poszukiwanie prawdziwej egzotyki nie zawsze wymaga podróży na drugi koniec świata. W naszym kraju również możemy znaleźć miejsca, które wyglądają niczym żywcem przeniesione z dalekich krain.
encoded: Pod znakiem półksiężyca Wśród podlaskich lasów stoi drewniany meczet pomalowany na ulubiony kolor proroka Mahometa. Nagrobki na pobliskim cmentarzu mają inskrypcje po polsku, białorusku i arabsku. Na stołach wciąż króluje egzotyczna kuchnia, a do najpopularniejszych imion w okolicy należą m.in. Emir i Dżamila. Wszystko to w Kruszynianach – malutkiej wiosce przy granicy z Białorusią, uważanej za najbardziej egzotyczną miejscowość w naszym kraju. Stało się tak za sprawą Tatarów, którzy osiedlili się tu w XVII wieku z nadania króla Jana III Sobieskiego. W Kruszynianach mogli bez przeszkód kultywować swoje tradycje i obyczaje. Dzięki temu możemy dziś poczuć tu prawdziwie orientalny klimat. Ogromne wrażenie robi XVIII-wieczny meczet, którego ściany pokrywają tzw. muhiry (ozdobne tkaniny pokryte wersetami z Koranu), a nabożeństwa wciąż odbywają się po arabsku. Można tu także skosztować oryginalnych tatarskich smakołyków – w 2012 r. zajadał się nimi sam brytyjski książę Karol. Fot. Materiały prasowe Sekrety templariuszy Pisali o nich Umberto Eco i Dan Brown, ich skarbów szukał Indiana Jones, znają ich też doskonale fani gier z cyklu „Assassin’s Creed”. Średniowieczny zakon templariuszy to jedno z najbardziej tajemniczych ugrupowań w dziejach świata, a legendy o zgromadzonych przez jego członków bogactwach oraz konszachtach z ciemnymi mocami do dziś pobudzają wyobraźnię. Okazuje się, że rycerze z czerwonym krzyżem na płaszczach dotarli również na ziemie polskie. I pozostawili po sobie niezwykła pamiątkę, którą można oglądać w małej wiosce Chwarszczany, ok. 10 km od Kostrzyna nad Odrą. To pochodząca z połowy XIII w. gotycka kaplica, której konstrukcja wzorowana była ponoć na biblijnych przekazach dotyczących jerozolimskiej Świątyni Salomona. Fot. Materiały prasowe Mazurski akwedukt Dwa bliźniacze wiadukty kolejowe w Stańczykach w Puszczy Rominckiej na Mazurach na pierwszy rzut oka wyglądają tak, jakby ktoś przeniósł je prosto ze starożytnego Rzymu. Betonowe konstrukcje zosta…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/419ad26cf76cb778753ee5001e991c9ec0877db5-ce02a87.jpeg
width: 1412
height: 1007

Kolejne zabytki z Polski na liście UNESCO
type: item
date: 2013-08-14T06:22:00.000Z
creator: Joanna Stachowiak
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: beskidy
subject: bieszczady
subject: cerkwie
subject: polska
subject: unesco
subject: zabytki
description: Nareszcie! Pod koniec czerwca na prestiżową listę UNESCO trafiły kolejne zabytki z Polski – osiem zachwycających cerkwi Małopolski i Podkarpacia
encoded: Jest zima 2009 r. Od kilku dni przemierzam z plecakiem zbocza Beskidu Niskiego i Sądeckiego. A od wyniku tych zmagań zależy moje być albo nie być na kursie przewodnickim. Wraz z grupą współkursantów odwiedzam cerkiew św. Jakuba Młodszego Apostoła w Powroźniku. I od razu wiem, że jestem w miejscu zupełnie wyjątkowym. Takim, o którym powinno się uczyć w szkołach, które powinno trafiać na okładki przewodników po Polsce, być wyjątkowo chronione. Które powinno znaleźć się na Liście światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego UNESCO (na razie jest na niej tylko 13 miejsc z Polski). Doczekam się tego latem 2013 r., kiedy to cerkiew w Powroźniku wraz z siedmioma innymi z Polski i ośmioma z Ukrainy trafi do tego prestiżowego grona. Choć dzisiaj świątynia jest kościołem rzymskokatolickim, stanowi doskonały przykład cerkwi zachodniołemkowskiej. Łemków łączył obrządek, ale dzieliły kilometry. O ich zróżnicowaniu świadczy m.in. architektura sakralna. Na zachodnich krańcach Łemkowszczyzny budowle te składają się z sanktuarium, nawy oraz wysokiej wieży kryjącej przedsionek. Stoję i podziwiam. Cała drewniana, pokryta gontem, otoczona wianuszkiem starych drzew. W okolicach Muszyny można znaleźć mnóstwo podobnych, jednak ta powroźnicka jest zupełnie wyjątkowa. Patrzę na charakterystyczne cebulkowate banie oraz wieńczące je żeliwne krzyże. Jeśli spojrzy się pod odpowiednim kątem, te układają się w linię prostą. Powroźnik szczyci się najstarszą cerkwią w polskich Karpatach. Choć na jednej ze ścian wyryto datę 1604 r., badania wykazują, że powstała w roku 1600. W XVIII w. dobudowano wieżę, a następnie – niestety wskutek powodzi – nowe dłuższe sanktuarium. W obawie przed całkowitym zalaniem przeniesiono cerkiew w bezpieczniejsze miejsce. Stare prezbiterium zostało wówczas zdegradowane do funkcji przybudówki. Jakże wielkie jest moje zdziwienie, kiedy okazuje się, że szalenie cenna polichromia figuralna zdobi teraz ściany zakrystii. Unikatowe malowidła z 1637 r. przedstawiają scen…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f6df1f0ad1ad375dae20ca9b86c0890ce96e6038-fe264ee.jpeg
width: 798
height: 532

Dusza Rosji
type: item
date: 2009-04-15T04:23:20.000Z
creator: Serge Schmemann
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: cerkwie
subject: kościoły
subject: prawosławie
subject: rosja
subject: wiara
description: Po 75 latach przymusowego trwania w ukryciu wiara rosyjskich carów odzyskuje uprzywilejowany status. Nowa Rosja zanika tuż za rogatkami Moskwy. Korki i smog, galerie handlowe i billboardy, oznaki rozkwitu gospodarczego ostatnich lat, ustępują miejsca szarym przedmieściom i popadającym w ruinę fabrykom z czasów radzieckich.
encoded: Za nimi rozciągają się lasy brzóz i sosen, wśród których rozłożyły się wioski pełne drewnianych chat. Na horyzoncie można wypatrzyć wieże o pozłacanych kopułach, błyszczących w blasku wiosennego słońca. Docieramy do „głubinki” – prowincjonalnej Rosji ukochanej przez słowianofilów, uchodźców oraz malarzy. Naszym celem jest Murom – jedno z najstarszych miast Rosji, rozłożone na wzgórzach nad brzegami Oki. W średniowieczu Murom było ważnym posterunkiem na wschodnich peryferiach Rusi, ale rozwój imperium zmienił je w biedną prowincjonalną osadę pełną monastyrów, wspomnień i mitów. Przed czterema wiekami pojawiła się tutaj pobożna młoda kobieta, żona „dobrze urodzonego, bogatego męża”. Pomimo wielu nieszczęść, które ją spotkały – ciągłej nieobecności męża walczącego na wojnach, urodzenia 13 dzieci i śmierci 8 z nich, klęski głodu, zarazy, najazdów i rozbojów czasów Wielkiej Smuty – Juliana Osorin wytrwała w wierze i czynieniu dobra. Kiedy zmarła w 1604 r., Rosyjska Cerkiew Prawosławna postanowiła ją kanonizować, nadając imię świętej Juliany Łazarewskiej, upamiętniające wioskę Łazarewo w pobliżu Murom, gdzie spędziła większość swego życia. Wyniesienie na ołtarze miało pokazać żyjącym w strachu i zrozpaczonym ludziom, że świętość nie musi wiązać się z wstąpieniem do klasztoru i można ją osiągnąć w domu, pośród rodziny. Jej bezpośrednią potomkinią i dziedziczką imienia była Juliana Ossorguine, moja matka. Odwiedziłem Murom już wcześniej – w czasach gdy Rosja odradzała się z kolejnej smuty. Był marzec 1992 r. Kra na Oce zaczynała się roztapiać, a wokół czuć było nadchodzące przemiany. Ostatnie lata istnienia państwa radzieckiego spędziłem w Moskwie na stanowisku kierownika biura New York Timesa, a teraz powróciłem, aby opisać upadek komunizmu. Był to czas oszałamiających, chaotycznych przemian, rozczarowań i wielkich nadziei – na demokrację, wolność gospodarczą oraz odrodzenie duchowe. Na zgliszczach państwa radzieckiego odradzała się rosyjska Cerkiew prawosławna, a miliony …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/390b47bb4d12f0c75b70d31bcc0adac32cb38c4d-7fdae97.jpeg
width: 714
height: 476

Małopolska-szlak architektury drewnianej
type: item
date: 2009-04-03T05:29:23.000Z
creator: Ewa Cieślik
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: cerkwie
subject: dwory
subject: kościoły
subject: zabytki
description: Szlak architektury drewnianej pozwala zobaczyć bogactwo budownictwa południowo-wschodniej Polski – kościoły, cerkwie, dzwonnice, dwory, spichlerze i wiejskie chaty. Każdy może wytyczyć własny szlak.
encoded: Z Krakowa, gdzie swój początek ma Małopolski Szlak Architektury Drewnianej (cały Szlak Architektury Drewnianej kończy się w Medyce na granicy polsko-ukraińskiej), wyruszam w piątkowe popołudnie. Tego dnia czasu wystarczy mi na zwiedzenie tylko dwu obiektów, ale za to niezmiernie ciekawych. Kieruję się do Lipnicy Murowanej. Przewrotnie właśnie tu zachował się drewniany kościół św. Leonarda. Legenda głosi, że zbudowano go w 1141 r., w miejscu gdzie stała pogańska gontyna. O jego przedchrześcijańskich korzeniach ma świadczyć drewniany słup podtrzymujący ołtarz – rzeźba Świętowita. Zastanawiam się, jak to możliwe, by w chrześcijańskim kościele zachowało się do dziś przedstawienie pogańskiego bożka? – Być może stało się tak dlatego, że słup zamieniono na krzyż poprzez przybicie do niego poziomej belki. Taki stan rzeczy, jak opowiadali mi parafianie, trwał do lat 50. XX w. – wyjaśnia mi ksiądz Zbigniew Kras, proboszcz Lipnicy. Obecny kościół, wzniesiony w XV w., należy do najcenniejszych drewnianych kościołów gotyckich w Polsce – kilka lat temu został wpisany na listę UNESCO. Stoi na starym cmentarzu, dostać się do niego można przez most na Uszwicy. Ta wijąca się niewinnie rzeczka podczas powodzi w 1997 r. podmyła fundamenty i niewiele brakowało, by zniszczyła kościół. Mieszkańcy uratowali świątynię, przywiązując ją linami do rosnących obok wiekowych drzew. Wewnątrz od razu zwraca uwagę bogata dekoracja malarska. Najstarsza, tzw. patronowa, czyli wykonywana za pomocą szablonów, powstała w XV w. Z późniejszego okresu pochodzą wielobarwne malowidła na ścianach prezbiterium przedstawiające Ukrzyżowanie, Ostatnią Wieczerzę, Maryję ze św. Szymonem z Lipnicy i Sąd Ostateczny. Parapet chóru pokrywają ludowe przedstawienia Dziesięciu Przykazań. W Lipnicy idę jeszcze obejrzeć ryneczek, przy którym stoją nieliczne drewniane parterowe domy z XIX w. z podcieniami wspartymi na słupach. Ta charakterystyczna zabudowa dobrze oddaje układ i walory dawnego średniowiecznego miasta targowego…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/176174d068158f7cb793cd5a09278df569778fef-1e8085a.jpeg
width: 640
height: 426