Niezwykłe znalezisko sprzed 2 tys. lat. W Niemczech odkryto sandał rzymskiego legionisty nabijany gwoździami
Pozostałości obuwia żołnierza Imperium Rzymskiego znaleziono podczas wykopalisk w Bawarii. Pochodząca sprzed dwóch mileniów podeszwa to część sandała, od którego nazwy powstał przydomek rzymskiego cesarza.
W tym artykule: Co nosili na nogach rzymscy legioniści Cesarz nazwany od sandała Co jeszcze znaleziono w Bawarii? Oberstimm to niewielka miejscowość w Bawarii, położona na południe od Ingolstadt. Niedaleko znajduje się Dunaj. Być może właśnie dogodne położenie w pobliżu rzeki zadecydowało o tym, że w czasach rzymskich w okolicach dzisiejszego Oberstimm Rzymianie wznieśli niewielki fort. Stanowił część systemu umocnień zabezpieczających granicę na Dunaju, a także bazę zaopatrzeniową. W pierwszym wieku naszej ery obok powstała nieduża osada. Według archeologów była ona zamieszkała między 60 a 130 rokiem n.e. I właśnie z tego okresu pochodzi znalezisko, o którym informuje Bawarski Urząd Ochrony Zabytków (niem. Bayerisches Landesamt fur Denkmal Pflege, BLfD). W osadzie znaleziono pozostałość skórzanego buta z czasów rzymskich. Do naszych czasów przetrwała jego podeszwa i kilka wbitych w nią dobrze zachowanych gwoździ. Co nosili na nogach rzymscy legioniści Artefakt sprzed dwóch tysięcy lat został prześwietlony promieniami rentgenowskimi. Badanie pozwoliło ustalić, że podeszwa była częścią rzymskiego obuwia wojskowego – sandałów nazywanych caligae. W pierwszym wieku naszej ery caligae nosili zwykli żołnierze i niżsi dowódcy. Wykonywano je z garbowanej bydlęcej skóry, przy czym gruba podeszwa była zszywana z kilku jej kawałków. Gwoździe ją wzmacniały, ale miały jeszcze inne funkcje. Zapewniały przyczepność i optymalizowały rozkład masy ciała podczas marszu. Całe caligae zaś były gęsto nacinane i wiązane wysoko, wokół kostki. Taki but nie zsuwał się ze stopy i chronił ją przed urazami. Sandały rzymskie zapobiegały powstawaniu otarć i pęcherzy, a także zmorze żołnierzy wszystkich epok – tzw. stopie okopowej. Tak określa się cały zespół różnych urazów stóp spowodowanych wilgocią albo niskimi temperaturami. Nazwa powstała w czasie I wojny światowej. Jednak stopa okopowa dręczyła również żołnierzy walczących podczas II wojny światowej, a także wojny w Wietnamie. Cesarz nazwany od sandała Caligae były wystarczająco wygodne, by pozwolić rzymskim legionistom pokonywać nawet 30 km w czasie dnia marszu. Ważną innowacją było to, że dzieliły się na but prawy i lewy. W lecie ich przewiewność była zaletą. W zimie musiały zostać ocieplone, choćby futrem. Można było przedłużyć ich rzemyki i wiązać je w połowie łydki. Germanik, bratanek cesarza Tyberiusza, a brat Klaudiusza, był znanym rzymskim dowódcą i ukochanym bohaterem Rzymian. Na wyprawach wojennych towarzyszyła mu jego żona Agrypina wraz z dziećmi. Właśnie w obozach wojskowych dorastał ich syn, Gajusz Juliusz Cesar Germanik. Popularność wśród żołnierzy zapewniał malcowi strój, który był kopią ubrania legionistów. Mały Germanik nosił takie same buty jak żołnierze jego ojca – caligae. Legioniści zaczęli więc nazywać go zdrobniale Caligula (bucik). I pod imieniem Kaligula przeszedł do historii. Co jeszcze znaleziono w Bawarii? Poza podeszwą żołnierskiego sandała na wykopaliskach w Oberstimm znaleziono jeszcze inne artefakty z czasów rzymskich: naczynia ceramiczne, resztki jedzenia, sierp i skrawki ubrań. Oświadczenie prasowe BLfD nie precyzuje, jakie będą dalsze losy tych wszystkich znalezisk. Jednak jest możliwe, że po zakończeniu badań naukowych trafią do pobliskiego Manching. W Manching znajduje się Muzeum Celtycko-Rzymskie (niem. Kelten-Römer-Museum). Do jego najważniejszych eksponatów należą wraki rzymskich okrętów wojskowych z ok. 100 r. n.e. 15-metrowe resztki statków znaleziono w latach 80. XX wieku w zamulonej odnodze Dunaju w pobliżu Oberstimm. W muzeum są również inne rzymskie zabytki znajdowane w okolicy – m.in. replika słynnej lorica segmentata, rzymskiej zbroi płytowej. Źródła: Bayerisches Landesamt fur Denkmal Pflege, Live Science, Wikipedia Nasz ekspert Magdalena Salik Dziennikarka naukowa i pisarka, przez wiele lat sekretarz redakcji i zastępczyni redaktora naczelnego magazynu „Focus". Wcześniej redaktorka działu naukowego „Dziennika. Polska, Europa, Świat”. Pasjami czyta i pisze, miłośniczka literatury popularnonaukowej i komputerowych gier RPG. Więcej: magdalenasalik.wordpress.com
Ile lat ma najstarsze obuwie na świecie? Być może nawet 100 tys. lat. Tropy prowadzą do RPA
Ścieżki wydeptane przez ludzi, być może nawet ponad 100 tys. lat temu, odkryli naukowcy w Republice Południowej Afryki. Nasi przodkowie nie szli jednak na boso. Mieli na sobie obuwie. Zapewne były to sandały.
W tym artykule: Ichnologia na pomoc archeologii Datowanie odcisków obuwia Najstarsze sandały na świecie Takie znalezisko z tak wczesnego etapu pradziejów należy do absolutnych rzadkości. Nadal nie do końca wiadomo, kiedy nasi przodkowie zaczęli nosić jakąś formę obuwia. Nie ma w zasadzie szans na odkrycie najstarszych butów, bo były wykonane z materiałów organicznych, zapewne skóry i włókien roślinnych. Tak więc uległy szybkiemu rozkładowi. Na masową skalę znaną są dopiero z okresu średniowiecza z badań miast, również w Polsce. Ichnologia na pomoc archeologii Ichnologia jest działem paleozoologii, zajmującym się badaniem skamieniałych śladów zwierząt kopalnych. Naukowcy z RPA zastosowali taką samą metodykę do analizy odkrytych śladów ludzkich stóp z tego kraju. Znaleziono je w Park Narodowym Garden Route, rezerwacie Goukamma i okolicy Kleinkrantz w RPA u wybrzeżu oceanu. Naukowcy byli jednak zaskoczeni. Tym razem odcisk był ewidentnie człowieczy, ale nie mogli dostrzec palców. Więc osoba ta nie szła boso. Doszli do wniosku, że stopy musiały być obute. Postawili na jakiś rodzaj sandałów. Aby lepiej zrozumieć, z czym mają do czynienia, wykonali rekonstrukcję domniemanego obuwia. Zrobili to na podstawie dogłębnej kwerendy. Wcześniej przyjrzeli się sandałom używanym przez rdzennych mieszkańców San na piaskach pustyni Kalahari. Zapoznali się z okazami muzealnymi, przedstawieniami obuwia w sztuce naskalnej ludu San i najstarszymi zachowanymi przykładami obuwia. Po kilku eksperymentach wykonanych na plażach doszli do wniosku, że pradziejowe odciski pozostawił ktoś, kto miał na sobie sandały z twardą podeszwą. Datowanie odcisków obuwia Naukowcy mieli poważny problem z określeniem wieku śladów. Standardowo archeolodzy korzystają z metody węgla radioaktywnego do określenia wieku zabytków. Jednak tym razem mieli do czynienia nie z przedmiotem, ale z jego przypuszczalnym odciskiem. Na podstawie różnego rodzaju odcisków z najbliższej okolicy określili wiek tych należących do obutego człowieka na od około 70 tys. do ponad 130 tys. lat. Gdyby to ustalenie udało się potwierdzić, byłyby to najstarsze znane na świecie odciski obutej stopy. Do tej pory znane są jedynie cztery stanowiska archeologiczne, na których doszło do podobnego znaleziska. Ich wiek określony jest jako starszy niż 30 tys. lat i położone są w Zachodniej Europie. Odciski na jednym z nich pozostawił być może neandertalczyk. „Choć dowody nie są rozstrzygające, jesteśmy podekscytowani naszymi odkryciami. Wspierają pogląd, że Afryka Południowa jest regionem, w którym ludzkie zdolności kognitywne i umiejętności praktyczne rozwinęły się bardzo dawno temu” – pisze jeden z autorów badania, Charles Helm z African Centre for Coastal Palaeoscience z Uniwersytetu Nelsona Mandeli. Najstarsze sandały na świecie Najstarsze odkryte do tej pory sandały mają około 10 tys. lat. Odkryto je w stanie Oregon w USA w Fort Rock. Wykonano je z kory i innych elementów roślin. Zachowały się zapewne dzięki temu, że wiele tysięcy lat temu przykrył je pył wulkaniczny, którego sprawcą był wulkan Mazama. W tym samym miejscu znaleziono wiele sandałów w różnym stanie. Niektóre należały do dzieci. Część była poważnie zniszczona od użytkowania i zapewne wyrzucona. Również najstarsze pełne obuwie pochodzi z USA i jest datowane na około 7,5 tys. lat. W Europie jedno z ciekawszych znalezisk prabutów pochodzi z Alp, z pogranicza Włoch i Austrii. Słynny człowiek śniegu Ötzi , żyjący około 5,3 tys. lat temu, miał na sobie gustowne buty z wielu materiałów. Ich podeszwa była wykonana z niedźwiedziej skóry. Cholewki – ze skóry jelenia, która była przymocowana do podeszwy paskiem ze skóry bydlęcej. W podeszwę wpleciony był gruby pasek ze skóry bydlęcej. Wnętrze obuwia stanowiła trawa, którą umieszczono w celu zapewnienie odpowiedniej izolacji w trudnych, górskich warunkach. Źródła: The Conersation, Ichnos, The Museum of Natural and Cultural History. Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Buty dla wybrednych i wymagających. Dzięki nim szybko, łatwo i bezpiecznie pokonasz każdy szlak
Pancerne, a jednocześnie lekkie i świetnie dopasowujące się do stopy. Nadające się do wymagających podejść, ale też do szybkich przebieżek. O uniwersalnym designie, pasującym zarówno w wysokie góry, jak i do miasta. Takie właśnie powinny być idealne „trekkingi”.
W tym artykule: KEEN – od słynnych sandałów do ciekawej hybrydy Wszystko, czego potrzebujesz w bucie sportowym Zarówno na szlak, jak i na ulicę Góry są nieprzewidywalne. Tak, trudno o większy banał, ale to hasło, które zawsze mają z tyłu głowy producenci obuwia trekkingowego. Warunki pogodowe wysoko n.p.m. zmieniają się jak w kalejdoskopie, a wraz z nimi – stan górskich tras. Czasami szlaki potrafią przypominać strumienie czy błotniste bajorka, a zdarza się, że wyglądają jak skalne rumowiska. Mogą być pokryte miękką ziemią albo… asfaltem. Będąc w górach, nie jesteśmy w stanie zmieniać butów w zależności od rodzaju podłoża, dlatego szukamy takich, które poradzą sobie w każdych warunkach. KEEN – od słynnych sandałów do ciekawej hybrydy Właśnie takie obuwie tworzy marka KEEN. Wsławiła się ona zrobieniem prawdziwej rewolucji na rynku sandałów sportowych. Każdy chyba kojarzy kultowy już model Newport wyróżniający się hybrydowym designem i systemem ochrony palca. Z jednej strony są bardzo przewiewne, a z drugiej – wytrzymałe i świetnie nadające się do górskich spacerów. Na sandałach projektanci KEEN oczywiście nie poprzestali i zabrali się za tworzenie obuwia do chodzenia po wodzie, a także butów zimowych i typowo trekkingowych. Teraz przyszła pora na kolejną rewolucję. Marka wprowadziła na rynek model NXIS, dostępny w kilku wariantach i wersjach dla kobiet i mężczyzn. Jest to najlżejsza i najwęższa propozycja w portfolio marki. Zawiera wszystkie najlepsze cechy obuwia KEEN, czyli niską wagę, wygodę, ochronę i stabilizację, ale projektanci dodali również funkcjonalności lekkich butów do biegania. Ludzie uprawiający jogging w górach to bowiem coraz częstszy widok. Nie wystarcza im już ani przemierzanie leśnych ścieżek czy nadrzecznych bulwarów, ani standardowe górskie wędrówki. Potrzebują obuwia, które idealnie łączyłoby oba światy. To między innymi dla nich stworzony został model NXIS, ale zachwyceni nim będą wszyscy, którzy szukają po prostu solidnych butów ze świetną amortyzacją, wsparciem stopy i doskonałą przyczepnością podeszwy. Doskonale sprawdzi się niezależnie od pory roku. – Zimowe spacery z moim psiakiem. Przebrnąć przez śnieg pomogła nam marka KEEN – napisał na swoim Instagramie @podroznikdowynajecia. Wszystko, czego potrzebujesz w bucie sportowym Znakiem charakterystycznym wszystkich modeli marki KEEN jest czubek buta oblany gumą. W wersji NXIS nadal jest on w ten sposób umocniony, ale posiada wycięcie między paluchem a palcem długim, co sprawia, że gumy jest mniej, a but jest lżejszy. Ten sam materiał – wspomagany technologią KEEN.ALL-TERRAIN – znajduje się na podeszwie, co tworzy doskonale trzymający się w błocie i na śliskim terenie bieżnik. Kolejną innowacją jest profil podeszwy. W NXIS nie ma wcięcia przy „obcasie”, czym bardziej przypominają buty do biegania niż klasyczne trekkingi. Dzięki takiemu kształtowi stopa ma lepszy kontakt z podłożem, szczególnie w czasie szybkiego chodzenia. Śródpodeszwa w NXIS jest grubsza i pełniejsza niż w innych modelach, a jednocześnie bardzo sprężysta, świetnie amortyzująca i wyjątkowo lekka. Dobrze kompensuje wstrząsy i wspomaga piętę. W modelu NXIS po raz pierwszy pojawia się też „poducha” Heel Lock wszyta z tyłu cholewki, nad piętą. Świetnie chroni ona ścięgno Achillesa i sprawia, że but lepiej trzyma się stopy, w szczególności powyżej kostki. Jeśli chodzi o materiał, cała cholewka w NXIS wykonana jest z plecionej „oddychającej” siateczki z wytrzymałego nylonu. Aby nie zostawało na niej błoto, dodano wstawki z TPU (termoplastycznego poliuretanu). But pokryty jest wodoodporną i oddychającą membraną KEEN.DRY, a wewnątrz obłożony przepuszczającą powietrze tekstylną wyściółką. Brzydkim zapachom i postawaniu drobnoustrojów zapobiega technologia Eco Anti-Odor wykorzystująca aktywne probiotyki. Zarówno na szlak, jak i na ulicę Dla kobiet przeznaczone są dwie wersje NXIS – EVO WP i EVO MID WP. Mają one różną wysokość cholewki i są dostępne w kilku kolorach. Mężczyźni mogą wybierać spośród dwóch niskich modeli – EVO WP i SPEED, który najlepiej nadaje się do górskiego joggingu. Technologie zastosowane we wszystkich tych butach są właściwie takie same, różnią się jedynie niuansami. Dzięki temu, że buty NXIS ma bardziej sportowy, a mniej górski wygląd, z powodzeniem można je nosić również w mieście. Nie trzeba ich szczególnie oszczędzać i zachowywać tylko "na specjalne okazje" – świetnie sprawdzą się także jako buty na co dzień, szczególnie że w niczym nie przypominają typowych ciężkich buciorów. Połączenie świetnej jakości i uniwersalnego designu to największa siła nowej propozycji marki KEEN.
Stabilny i stały krok jest w górach najważniejszy. Postawisz go w dobrze dobranych butach
Wybór odpowiedniego obuwia trekkingowego może przyprawić o ból głowy nawet najbardziej zaprawionego w boju piechura. Buty wysokogórskie, turystyczne, alpejskie, podejściowe, hikingowe, trailowe… Łatwo się w tym pogubić. Z pomocą przychodzi najnowsza outdoorowa kampania eobuwie.pl.
W tym artykule: Dobre buty trekkingowe, czyli jakie? Rozmiar ma znaczenie Test butów outdoorowych Co jest najbardziej potrzebne na szlaku? Kondycja fizyczna, zdrowy rozsądek oraz… wygodne buty. Bez nich daleko nie zajdziemy – tak uważa Anna Szczepaniak, licencjonowana trenerka CrossFitu, organizatorka górskich obozów oraz bohaterka zrealizowanego przez nas filmu. Trudno się z nią nie zgodzić. Przy wyborze obuwia outdoorowego nie można iść na kompromisy. Stawką jest nie tylko nasz komfort, ale przede wszystkim bezpieczeństwo i zdrowie. Jeśli inwestować w jakiś sprzęt turystyczny, to najlepiej właśnie w porządne buty. Podziękują nam za to nasze stopy, kolana i kręgosłup. Dobre buty trekkingowe, czyli jakie? View Ediplayer on the source website Ci, którzy szukają uniwersalnego obuwia górskiego, będą musieli obejść się smakiem. Sprawdza się tu stare porzekadło, że jak coś jest do wszystkiego, to jest do niczego. Buty trzeba przede wszystkim dopasować do swojego ciała, do konkretnego rodzaju aktywności, którą planujemy w nich uprawiać, do trudności trasy, a także do wagi plecaka. Inne wybierzemy do turystyki zimowej, inne do letniej, inne do wysokogórskiej, a jeszcze inne do biegania po szlakach. Buty skórzane czy z tkaniny syntetycznej, z membraną czy bez niej, z wysoką cholewką czy niską, z elastyczną czy twardą podeszwą? Te pytania z pewnością będą towarzyszyć naszym obuwniczym poszukiwaniom. Wszystkie modele mają swoje zalety, ale też wady. Przyda się więc dobry research oraz opinia eksperta. Rozmiar ma znaczenie Kluczowy jest dobry rozmiar. Wiadomo, ta zasada obowiązuje w przypadku wszystkich butów, ale w górskich jest to jeszcze ważniejsze, bo przy schodzeniu stopa potrzebuje dodatkowej przestrzeni z przodu. Jak to sprawdzić? Zapytaliśmy o to Anię Szczepaniak, która na górach zna się jak mało kto. – Najważniejsze to mierzyć buty w skarpetkach do trekkingu, ponieważ są grubsze. Zawsze kupuję obuwie o rozmiar większe. Wybierając je warto też stanąć na krawędzi schodów, albo kopnąć kilka razy czubkami butów w podłogę. Dzięki temu imitujemy ruch stopy podczas schodzenia. Jeżeli palce nie dotykają czubków butów, to znaczy, że są odpowiednie. Stopa jest bezpieczna, niezależnie od tego, czy idziemy 4 czy 12 godzin. Test butów outdoorowych Na potrzeby naszego filmu Ania przetestowała kilka par butów – wszystkie dostępne są na eobuwie.pl. Do gustu przypadły jej m.in. dwa fioletowe modele z trekkingowej kolekcji Adidasa. Buty Terrex Hikster z niską cholewką mają podeszwę wykonaną przy pomocy technologii Traxion i EVA. Dzięki nim spód buta jest lekki, giętki i idealnie przylega do każdej nawierzchni. Dobrze amortyzuje, nie tworzy zbędnych punktów ucisku na stopę i ryzyko poślizgu jest dużo mniejsze. To świetny model na długie i trudne dystanse. Podobną podeszwę ma model Terrex Free Hiker, ale udoskonalono ją jeszcze specjalną mieszanką gumy stosowaną w oponach firmy Continental oraz amortyzującym i zapewniającym zwrot energii systemem Boost System w podeszwie środkowej. Ten but ma wysoką cholewkę, która dzięki technologii Primeknit otula stopę niemal jak skarpeta i gwarantuje elastyczność, stabilność oraz wsparcie. Powłoka buta wykonana jest z membrany GORE-TEX®Performance Comfort Footwear zapewniającą trwałą wodoszczelność oraz odprowadzanie potu na zewnątrz. Silną reprezentację na eobuwie.pl ma także marka The North Face. Ania wybrała niebieskie trekkingi Women's Vectiv Fastpack Futurelight. Wykonane są z elastycznego włókna syntetycznego Lycra wyróżniającego się dużą wytrzymałością na zerwanie. Membrana FUTURELIGHT™ umożliwia przepuszczanie powietrza i zapewnia lepszą wentylację oraz większą oddychalność bez utraty wodoodporności. W podeszwie zewnętrznej, oprócz wspomnianej już technologii EVA, wykorzystano też Surface CTRL®, czyli mieszankę gumy pochodzenia biologicznego, gwarantującą doskonałą trakcję oraz trwałość. Konstrukcja VECTIV™ pozwala na wysoką dynamikę każdego kroku. Dzięki niej ten model świetnie sprawdzi się podczas biegania oraz wędrówek w wymagającym technicznie, górskim terenie. Warto też zwrócić uwagę na inne buty marki The North Face – biało-koralowe Vectiv Eminus. Dzięki technologii EVA mają bardzo elastyczną, lekką, odporną na ścieranie i świetnie amortyzującą podeszwę, a termoplastyczny poliuretan (TPU) sprawia, że ma ona zdolność absorbowania wstrząsów. Guma Surface CTRL® zapewnia jej doskonałą trakcję oraz trwałość, a konstrukcja VECTIV™ – wysoką dynamikę każdego kroku. Marka Columbia też może pochwalić się bogatym wyborem butów do chodzenia po górach. Model Facet 60 Outdry wyposażony jest w technologię OutDry, która zapewnia zwiększony komfort i ochronę przed deszczową pogodą. Umożliwia ona bezpośrednie połączenie oddychającej membrany z warstwą zewnętrzną buta, dzięki czemu uszczelnia wszystkie miejsca, przez które mogłaby wniknąć woda. Podeszwa Omni-Grip posiada specjalne żłobienia, jest wyjątkowo odporna na ścieranie i charakteryzuje się wysoką przyczepnością, nawet w mokrym terenie. Dzięki specjalnej mieszance gum nie ślizga się również w śniegu czy lodzie. Wielkim atutem butów Trailstorm Mid Waterproof jest, jak sama nazwa wskazuje, ich wodoodporność. Zawdzięczają ją specjalnej membranie chroniącej je przed czynnikami zewnętrznymi i zapewniającej suchość w środku, a także technologii Omni-Tech, która wykorzystuje mikroporowatą, oddychającą membranę i uszczelnione szwy pokryte trwałą, wodoszczelną powłoką. Bardzo elastyczna podeszwa wykonana jest z termoplastycznego poliuretanu (TPU), który dodatkowo absorbuje wstrząsy. Opatentowane rozwiązanie Techlite poprawia natomiast amortyzację środkowej podeszwy buta i nadaje jej sprężystości. Dzieje się tak dzięki pochłanianiu większej ilości energii i oddawaniu jej w początkowej fazie kolejnego kroku. Jak widać, kupowanie obuwia górskiego to niełatwe zadanie, bo trzeba wziąć pod uwagę naprawdę mnóstwo czynników. Ale warto – właściwie dobrane i wygodne buty to podstawa każdej dłuższej wędrówki i inwestycja na długie lata. Jak mówi Anna Szczepaniak, to właśnie stabilny i śmiały krok jest w górach najważniejszy, a rozwijanie pasji staje się już tylko czystą przyjemnością.
Jak dobrać buty trekkingowe? Najważniejsze wskazówki
Jak dobrać buty trekkingowe? Czym się kierować przy wyborze odpowiedniego modelu? Które sprawdzą się najlepiej podczas górskich wędrówek? Odpowiedzi na te pytania i wiele innych znajdziecie w dalszej części artykułu.
W tym artykule: Do czego służą buty trekkingowe? Jakie buty trekkingowe w góry? Jak wybrać dobre buty trekkingowe? Gdzie można kupić buty trekkingowe? Gdy do wyszukiwarki zakupów wpiszemy hasło „buty trekkingowe”, zostaniemy zarzuceni definicjami, nazwami, parametrami, ofertami. Oraz zapewnieniami, że niewątpliwie to najlepsze modele na świecie i że obyć się bez nich nie możemy. Niestety, przymiotnik „trekkingowe” zastosowano do obuwia na wszelkie rodzaje wędrówek, zarówno po wysokich górach, jak i lasach deszczowych i pustyni. Jednak co tak naprawdę rozumiemy przez słowo „trekkingowe”? Do czego służą buty trekkingowe? Tymczasem dla Anglosasów słowo „trekking” oznacza wędrówkę po względnie trudnych, a nawet dzikich terenach, zazwyczaj z dość ciężkim plecakiem. Wycieczki bez obciążenia, w łatwiejszym terenie (ze ścieżkami, schroniskami i z gospodami), określane są mianem hiking. Spacery po lesie czy mieście to po prostu walking. Jeśli komuś udało się w ogóle sklasyfikować formy turystyki, to chyba właśnie Anglosasom. Dla nich ewidentnie trudniejsza od trekkingów jest turystyka w górach wysokich, wymagająca zarówno opanowania techniki poruszania się w skalnym albo lodowcowym terenie, jak i stosownego do technicznych wyzwań ekwipunku. Takie formy turystyki określa się u nich mianem mountaineering. Czymś jeszcze innym jest climbing, czyli wspinaczka. „Trekking” powinien mieć więc dość precyzyjnie wytyczone granice. Trekking w Dolomitach. 5 szlaków na trasy dla początkujących i zaawansowanych Wciśnięte między Włochy, Szwajcarię a Austrię strzeliste pasmo gór Dolomitów każdego lata zachwycającymi szlakami przyciąga turystów z całego świata. W opisie modeli pojawia się określenie pór roku. Cięższym modelom butów przypisywany jest atrybut „zimowe”, lżejszym zaś –„letnie”. Jednak na eskapady w góry typu alpejskiego przez cały rok potrzebne będą cięższe, cieplejsze modele. Z kolei na Czarny Ląd – modele lżejsze. Butów będziemy szukać przede wszystkim w polskich sklepach. Zatem nie pozostaje nam nic innego, jak pogodzić się z faktem, że na naszych półkach nie ma uniwersalnych butów „trekkingowych”. Jest natomiast mnóstwo modeli przeznaczonych na konkretne warunki. Jakie buty trekkingowe w góry? Nie jest tajemnicą, że but butowi nierówny. Dotyczy to także obuwia trekkingowego. Dlatego przed zakupem odpowiedniego modelu należy zastanowić się jakie będzie ich główne przeznaczenie. Ponieważ jeden idealny fason, przystosowany do każdych warunków, nie istnieje. Choć na rynku nie ma odgórnie ustalonych typów butów trekkingowych, poniżej przedstawiamy umowną klasyfikację odnoszącą się do kategorii firm La Sportiva i Salewa. To czołowi producenci obuwia wysokogórskiego. Podejście w skałach – lekkie obuwie turystyczne, w tym półbuty i trzewiki ze wstawkami tekstylnymi. Nadają się na wędrówki bez obciążenia. Dobre są do chodzenia po skałach, drogami zwanymi via ferrata. Zwłaszcza, gdy jest sucho i nie wkraczamy w teren zaśnieżony i lodowcowy. Wspinacze używają ich na podejściach pod ściany. Kategorie: climbing (La Sportiva), approach, hiking (Salewa). W Beskidy – w górach średniej wielkości poniżej granicy śniegu, gdzie deszcz i błoto to główne utrudnienia, najlepiej sprawdzą się modele z jednorodnym pokryciem (nie szytym). W tropiki dobre są lekkie modele z membraną. Kategorie: lżejsze modele backpacking, trekking light (La Sportiva), trekking (Salewa). W Tatry – potrzebujemy modeli o dobrej podeszwie, które ochronią nas przed uderzaniem o kamienie, wytrzymają tarcie o piarg i nie zawiodą na zleżałym śniegu. A więc – buty wyższe, ale nie za ciężkie, najlepiej mające jednorodne pokrycie. Kategorie: backpacking, lżejsze modele mountain (La Sportiva), trekking (Salewa). Na lodowiec w Alpach – ciężkie buty są wzmocnione otokami z grubej twardej gumy albo kevlaru, bo czubem czy piętką będziemy kopać stopnie w zmrożonym śniegu. Powinny mieć wyprofilowane podeszwy do raków. Zimą koniecznie są buty podwójne. Kategorie: mountain, high mountain (La Sportiva), mountaineering (Salewa). Jak wybrać dobre buty trekkingowe? Zakup odpowiednich butów trekkingowych nie jest prostym zadaniem. Szczególnie dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z górami. Aby nieco ułatwić ten wybór, poniżej prezentujemy poszczególne elementy, na jakie należy zwrócić uwagę, aby uniknąć dyskomfortu, otarć, ucisków czy urazów mechanicznych. 1. Przymiarka W sklepie dobrze jest wyjąć z buta wkładkę i postawić na niej stopę. Powinna się cała zmieścić i nie wystawać poza krawędź. Margines swobody nie może być też zbyt duży. Pospacerujmy po sklepie. Noga nie powinna w nich latać, bo stopy będą ocierać. Wielu osobom na większych wysokościach puchną nogi. Najlepszym sposobem na uniknięcie dolegliwości jest dobra aklimatyzacja. Zakup butów „na wszelki wypadek luźnych” to błąd. Nie mogą być też za ciasne, bo tylko bardzo tanie (a więc tandetne) modele z czasem się rozchodzą. Rozchodzone buty są do wyrzucenia. Przestają trzymać w kostce. Co więcej, zahamowany przez ucisk ciasnego buta krwioobieg przyspiesza wychłodzenie, co w strefach niskich temperatur prowadzi do odmrożeń. 2. Wysokość cholewki Długość buta dobiera się przede wszystkim ze względu na... ciężar naszego bagażu. Jeśli będziemy długo dźwigać ciężki plecak, lepiej kupić buty, które trzymają w kostce. Wysoka cholewka powinna być miękka i elastyczna, żeby nie ocierała nogi. Na wysokości ścięgna Achillesa musi być wyraźne wcięcie. W butach z wysoką cholewką czasem montuje się podwójny język. Zewnętrzny chroni wnętrze przed sypaniem się śniegu. Wewnętrzny – otula piszczel. Do wędrówek z lekkim bagażem dobre są półbuty. Przy pewnej wprawie możemy w nich chodzić także po górach, zwłaszcza gdy jest sucho i nie wkraczamy w teren zaśnieżony i lodowcowy. 3. Materiał na but Wszystkie współczesne modele butów trekkingowych mają wielowarstwowe pokrycie. W zależności od zastosowań, różnią się rodzajem i ilością wykorzystanych materiałów oraz sposobem ich łączenia. 4. Ochrona na zewnątrz Warstwa zewnętrzna izoluje od wilgoci i zimna, chroni but przed uszkodzeniem, a stopy przed urazami. Co wybrać? Skórę czy tekstylia? Mam ochotę odpowiedzieć: materiał w kolorze czerwonym... Przynajmniej dobrze go widać, gdy będą wystawać ponad lawinisko! W zwykłych warunkach dobór materiału w dużej mierze jest kwestią upodobań. Wśród materiałów naturalnych najpopularniejszy jest nubuk. Zazwyczaj stosuje się go w cięższych modelach. Zamsz wykorzystywany jest w lżejszych butach. Rodzaje używanych w butach tekstyliów różnią się, w zależności od przeznaczenia, grubością i gęstością splotu. Buty cięższe robi się z mutacji cordury – bardzo trwałego i odpornego na mechaniczne uszkodzenia materiału (stosuje się go również w produkcji plecaków). Lżejsze modele bazują na wariacjach nylonu. 5. Komfort w środku Stopom ma być wewnątrz buta miękko, temperatura powinna utrzymywać się na względnie stałym poziomie. Pokrycie musi natomiast oddychać, czyli odprowadzać pot na zewnątrz. Między warstwą zewnętrzną a miękką wyściółką ukryta jest zaawansowana technologicznie membrana. Od lat materiałem numer jeden jest Gore-tex. To rozciągnięty politetrafluoroetylen, który przypomina strukturą żywopłot z mikroskopijnymi szczelinkami 20 tys. razy mniejszymi od przeciętnej kropli wody i 700 razy większymi od cząsteczki pary wodnej. Dzięki temu nie przemaka i nie stanowi bariery podczas parowania, czyli oddycha. Liczne, używane zamiast Gore-texu membrany poliuretanowe są na ogół tańsze. Jednak działają nie zawsze równie skutecznie, ponieważ z czasem się łuszczą i tracą swoje właściwości. 6. Etykieta Kolorowa książeczka z informacjami o zastosowanych w materiałach patentach to podstawowe źródło informacji o bucie. Jeśli użyto membrany, pojawiają się parametry: oddychalność (najczęściej w g/m2/24 godz.) – oznacza, ile gramów pary wodnej przepuści m2 materiału w ciągu doby. Wodoodporność (w mm) oznacza wysokość słupa wody, którego napór materiał wytrzyma bez przemakania. Im parametry wyższe, tym lepsze. Powinny dotyczyć całej powłoki buta. Cordura, nylon i ich pochodne mają czasem podaną liczbę z literą D. To parametr denier, umowna jednostka grubości włókna. Im wyższa wartość denier, tym jest ono grubsze i bardziej wytrzymałe. Modele dla pań oznacza litera L albo słowo „Lady”. Buty takie są lżejsze i mają mniejszą tęgość, wyższe podbicie i zazwyczaj nieco inaczej skrojoną podeszwę niż męska. W renomowanych butach podana jest waga. Obuwie na łatwiejsze wycieczki: około 450 g, skórzane – ponad 500 g, do wspinaczki skalno-lodowej – powyżej kilograma. Superlekkie buty (250–300 g) przeznaczone są do przełajowych biegów górskich. 7. Podeszwa Zaawansowane technologicznie buty również spodnią część mają zbudowaną z wielu warstw. Komponenty podeszew łączą dwie z pozoru przeciwstawne cechy: elastyczność i sztywność. Elastyczność ułatwia wybijanie się z palców. Sztywność pozwala na pewne poruszanie się nawet wtedy, gdy mamy oparcie jedynie dla krawędzi buta. Nie ma uniwersalnej skali sztywności, trzeba wypróbować but samemu. Najsztywniejsze są podeszwy butów przeznaczonych do wspinaczki w lodzie. Większość modeli amortyzuje działanie sił obciążających nasze stawy, kości i ścięgna, zwłaszcza gdy wędrujemy z plecakiem. Konstrukcja podeszwy i wkładek częściowo niweluje wady postawy, jak płaskostopie albo kaczy chód. Krawędzie podeszew butów przeznaczonych w wysokie góry specjalnie się profiluje, aby można było sprawnie zamocować automatyczne raki. Podeszwy powinny zapewniać dobrą przyczepność na mokrych i śliskich powierzchniach. Bieżniki powinny same się oczyszczać, nie zatrzymywać śniegu i błota. Podeszwa zwykle jest zintegrowana z korpusem. Tworzy całość ze wzmocnieniem korpusu z twardej gumy lub kevlaru. 8. Konserwacja Żadne buty nie są wieczne. Jednak gdy już zainwestujemy w obuwie sporą sumę, warto przedłużyć jego żywotność. Skórzanym i syntetycznym butom najbardziej szkodzą gwałtowne zmiany temperatur. Unikajmy suszenia obuwia przy ognisku. Każda warstwa pokrycia inaczej zareaguje na temperaturę i buty się zdeformują. Warto korzystać ze specjalnych suszarek z delikatnym nawiewem ciepłego powietrza, które są dostępne na przykład w wielu alpejskich schroniskach. W ekstremalnych sytuacjach należy włożyć buty do śpiwora. Jeśli zamarzną, nie założymy ich, a rozbijanie czekanem czy rozgrzewanie nad kuchenką skończy się uszkodzeniem wyrafinowanej struktury. But trzeba czyścić i impregnować przeznaczonymi do tego preparatami. Inne pozatykają pory membran i wierzchnich materiałów, niszcząc ich termoaktywne właściwości. Jeśli uznamy, że buty (tekstylne i niezbyt sztywne) są tak brudne, że nadają się tylko do prania, zróbmy to. Ale w niewysokiej temperaturze, z użyciem preparatów do regeneracji outdoorowej odzieży. W ostateczności można użyć delikatnych detergentów. Woski, aerozole czy płyny do czyszczenia i impregnacji często stosuje się na wilgotne powierzchnie. Impregnację trzeba powtarzać codziennie. Innych preparatów używa się do syntetyków, a innych do skóry. Przechowywać buty powinno się w prawidłach albo wypchać je zgniecionymi w kule pergaminem czy gazetą. Tym sposobem uchronimy obuwie przed deformacją. Przetarte wyściółki i wkładki, przykry zapach potu, dziury w pokryciu czy zdewastowany wibram oznaczają, że buty są do wyrzucenia. Diabeł tkwi w szczegółach, czyli jak przygotować się do wyjazdu w góry Na pytanie, kiedy najlepiej jechać w góry, bez wahania odpowiada: latem. Z Anną Szczepaniak, licencjonowaną trenerką CrossFitu i organizatorką górskich obozów, rozmawiamy między innymi o t... Gdzie można kupić buty trekkingowe? Aby w stu procentach być usatysfakcjonowanym ze swojego wyboru, najlepiej dokonać zakupu w sklepie stacjonarnym, gdzie będziemy mogli zobaczyć wybrany produkt na własne oczy. I, co najważniejsze, przymierzyć go. Bardziej doświadczeni trekkingowcy mogą pozwolić sobie na zakupy online, bez konieczności stania w długich kolejkach do kasy. Żeby zaoszczędzić wasz czas, przeszukaliśmy ofertę popularnych platform internetowych i wybraliśmy modele butów trekkingowych, które cieszą dobrymi opiniami wśród klientów, a także są przystępne cenowo. Oto one: Proste modele dostaniemy już za 200–300 zł. Bardziej wyrafinowane, w miarę wszechstronne za 400–800 zł. Na buty obuwie wysokogórskie i przystosowane do niskich temperatur trzeba wydać powyżej 900 zł.
Fotograf uchwycił w czym chodzimy po górach. I wcale nie chodzi tu o gust
Wygląda na to, że większość z nas jest co najmniej lekkomyślna. Bartłomiej Jurecki jest fotografem i boleśnie to uchwycił. Polecamy Wam jego zdjęcia górskiej przyrody. Jednak ten zbiór nie jest do zachwycania się - to ostrzeżenie.
Ostrzeżenie dla wszystkich, którzy chcą iść w góry, nie mając na nogach odpowiednich butów. Rozumiemy, że styl się liczy, ale najważniejsze jest bezpieczeństwo! Więcej zdjęć Bartłomieja Jureckiego znajdziecie na jego stronie. Zdjęcia powstały na zlecenie Tygodnika Podhalańskiego.
Chodzenie boso jest zdrowsze niż jakiekolwiek buty. Nowe badanie
Wychodzi na to, że przez ostatnie tysiące lat pozostawaliśmy w błędzie. Szpilki, trapery, tenisówki, chodaki, sandały – wszystko przegrywa z najbardziej tradycyjnym ze sposobów chodzenia. Udowadniają to badania połączonej grupy naukowców z trzech kontynentów: Ameryki, Europy i Afryki.
Chcecie mieć zawsze idealnie gładkie stopy niczym niemowlak? Lepiej sobie to odpuścić i pogodzić się ze zgrubieniami i stwardnieniami na piętach. Grubsza i zrogowaciała skóra na stopach to wynik setek lat ewolucji, których nie przeskoczy żadna, nawet najbardziej designerka podeszwa czy wkładka. Tak przynajmniej twierdzą autorzy tego badania. W przeciwieństwie do butów zgrubienia skórne dają ochronę ale też nie ograniczają chodu ani wrażliwości kończyny. Chodzenie w butach natomiast na dłuższą metę stępia wrażliwość stopu i zmienia rozkład sił działających na stawy i mięśnie nóg. Co ważne, naukowcy przekonują, że mimo tak pozytywnych wyników nie oznacza to, że ludzkość natychmiast powinna pozbyć się obuwia. To po prostu kwestia ewolucji, której wynalazek wciąż jest lepszy niż nasz. Jeśli jednak całe życie nosiliście buty, jak i my, to zmiana może być dość trudna. Ewolucyjnie zostaliśmy przygotowani do chodzenia boso, więc jak wynika z badań, poruszanie się na co dzień w ten sposób może przynieść pozytywne skutki dla naszego zdrowia. Po prostu ruszamy się zgodnie z naturalną mechaniką projektu. - To bardzo zabawne odkrywać jak nasze ciała ewoluowały by dobrze działać – mówi Daniel Lieberman, profesor specjalizujący się w ludzkiej ewolucji na uniwersytecie Harvard – Zmysłowe korzyści chodzenia boso mogą mieć implikacje dla naszego zdrowia, choć trzeba to jeszcze zbadać. Większość czasu istnienia naszego gatunku na planecie, około 200 tysięcy lat, chodziliśmy boso. Najstarsze obuwie odnalezione przez archeologów ma około 8 tysięcy lat, choć istnieją niepotwierdzone i niejasne przesłanki na korzystanie z sandałów i mokasynów dziesiątki tysięcy lat temu. Dzisiejsze obuwie to efekt zaledwie około 300 lat rozwoju szewskiego rzemiosła na szeroką skalę. Lieberman ze swoją grupą badał w jaki sposób zgrubienia skórne na stopach pomagają utrzymywać komfort i równowagę w zestawieniu z butami. Przebadali stopy ponad 100 ludzi, głównie z Kenii. Około połowa z nich większość czasu chodziła boso, druga część nosiła buty. U bosych grubość naskórka nie zmniejszyła wrażliwości stopy i możliwości odczuwania na przykład podłoża podczas chodzenia. Buty, ze swoimi podeszwami, zdecydowanie odcinają nas od tego. Mocne zgrubienia na stopach nie tylko działają jak ochrona w obuwiu. Dodatkowo mogą chronić przed niebezpiecznym podłożem, odpowiednio szybko informując o nim mózg. Według naukowców uczucie dotykania podłoża może także pomagać w utrzymywaniu równowagi. - Sugerujemy by dzieci chodziły boso po wilgotnej trawie by stymulować ich połączenia nerwowe dla potrzeb rozwoju – mówi Thomas Milani z Technische Universität Chemnitz, który także brał udział w badaniu. Chodzenie boso wzmaga naszą wrażliwość i czujność, którą buty ograniczają. Dodatkowo ustalono, że chodzenie w butach owszem zmiękcza efekt początkowy kroku, ale następnie uruchamia znacznie większą pracę stawów i mięśni niż krok boso. To z kolei ma wpływ na stan bioder i kolan, szczególnie ważny do monitorowania w wieku dojrzałym. Niezależnie od ewolucyjnych zalet chodzenie na boso dziś nie jest najlepsze dla każdego. W końcu niewielu z nas żyje tylko w otoczeniu wilgotnych trawiastych łąk, gdzie nie ma żadnego zagrożenia „wdepnięcia” w coś nieprzyjemnego. Wyniki badań naukowców przydadzą się jednak z pewnością innym badaczom: neurologom lub lekarzom opracowującym nowe metody rehabilitacji.
Złe dobrego początki. 7 wskazówek dla wszystkich, którzy chcieliby zacząć biegać
Biegać każdy może. Trochę lepiej lub trochę gorzej - chce się dodać. Pytanie, jak to robić, by nie zniechęcić się na początku i nie poddać się myśli "to nie dla mnie"?
Złe dobrego początki - Lecimy, lecimy. Nie zwalniaj! – kolega wyrwał do przodu i co pewien czas oglądał się, żeby zobaczyć, czy jeszcze siedzę mu na ogonie. Starałam się ze wszystkich sił utrzymać tempo, nie przechodzić do marszu, nie zatrzymywać się. Czułam, jak ciężko jest mi złapać oddech, jak w klatce piersiowej zaczyna mnie palić, i przypomniałam sobie znienawidzone lekcje wuefu, kiedy padało hasło: „Dzisiaj biegamy”. Jak nie kolka, to problemy z oddychaniem, zawsze było coś nie tak. I teraz znowu. – Może to bieganie naprawdę nie jest dla mnie? – pomyślałam i na jakiś czas znowu się zniechęciłam. Niesłusznie, bo to naprawdę fajny sport, tylko trzeba wiedzieć, jak do niego podejść. – Bieganie to najlepsza szkoła cierpliwości – mówi Damian Witkowski, trener i zawodnik. – Mamy taką tendencję, że chcielibyśmy wszystko od razu. Wychodzimy na trening i chcemy biec jak najdłużej, bez przerw na marsz, bo uważamy, że stać nas na więcej. Owszem, stać nas, ale jak długo utrzymamy takie tempo? – pyta. No właśnie, ja, mimo że regularnie uprawiałam inne sporty, wytrzymałam 10 min. – Żeby trening miał sens, musi trwać przynajmniej pół godziny, a jeszcze lepiej trzy kwadranse. Tyle wystarczy, żeby włączyć i rozruszać wszystkie procesy fizjologiczne oraz poprawić metabolizm – mówi trener Krzysztof Janik. 45 min? Czy oni są normalni? – pomyśli każdy początkujący. Tak, to się da zrobić, każdy z nas jest w stanie wykonać taki trening. Magiczne słowo to: marszobiegi. Czas zacząć Przekonałam się o tym na własnej skórze. Kilka miesięcy po nieudanej próbie biegania z kolegą postanowiłam spróbować raz jeszcze. Na trening wyszłam sama. Kiedy miałam siłę i chęć, biegłam, kiedy czułam, że potrzebuję minuty na złapanie oddechu, przechodziłam do marszu i nie wstydziłam się. I wreszcie zaczęłam czerpać z tego przyjemność! Z treningu na trening przerwy na marsz robiłam coraz rzadziej i coraz krótsze. I nawet nie wiem, kiedy zaczęłam startować w zawodach na 10 km, w półmaratonach, maratonach i biegach górskich. Co jeszcze, prócz szybkiego parcia do przodu, możemy robić źle na początku przygody z bieganiem? Trenować zbyt często. Obserwowałam siebie, moich znajomych i zauważyłam, że często popadamy z jednej skrajności w drugą: najpierw nic nie robimy, a później wstajemy z kanapy i chcemy biegać codziennie. Nic w tym dziwnego, bo nagle okazuje się, że czujemy się i wyglądamy lepiej, mamy więcej energii i… chcemy więcej! Ale wszędzie, również w bieganiu, trzeba zachować umiar. Mięśnie i stawy nie są przygotowane do takiego szoku, potrzebują czasu, ale nie można też przesadzić w drugą stronę i wychodzić na trening raz w tygodniu, bo tą metodą niewiele wskóramy. – Żeby widzieć postępy, trzeba iść na marszobieg minimum trzy razy w tygodniu, byle nie dzień po dniu. Organizm zdąży odpocząć pomiędzy treningami, a zarazem będzie poprawiał swoją wydolność – wyjaśnia Krzysztof Janik. Wyjdź i biegnij A co ze sprzętem? Patrzysz na biegaczy wokół i masz wrażenie, że zanim wyjdziesz na pierwszy trening, musisz wydać majątek na buty, ubranie, zegarek z GPS-em i inne cuda. Tak naprawdę potrzebujesz tylko chęci i wygodnych sportowych ciuchów, które i tak na pewno masz. Moje pierwsze biegowe kroki stawiałam w bawełnianych legginsach i butach na fitness. Jeśli nie masz nadwagi (wtedy potrzebna będzie amortyzacja) ani kontuzji czy problemów z kręgosłupem (konieczna konsultacja z fizjoterapeutą), to na pierwsze treningi nie warto kupować specjalnego stroju czy nawet butów, które rzeczywiście są najważniejsze w ekwipunku biegacza. Dlaczego? Spójrz na to realnie: jeśli zaczniesz od marszobiegów trzy razy w tygodniu, to w miesiącu nie pokonasz tak dużo kilometrów. Te buty, w których do tej pory dobrze ci się ćwiczyło na zajęciach fitnessu, powinny wystarczyć. Po miesiącu będziesz już wiedział, czy to jest sport dla ciebie, zobaczysz, jak stawiasz stopy podczas biegu, co cię boli, gdzie uwiera, i wtedy przyjdzie czas na dobór właściwego obuwia i zestaw ubrań. Dorzuciłabym jeszcze pulsometr, żeby już na początku przygody z bieganiem kontrolować tętno. Taka nagroda za regularność. Biegam bo... ...chcę schudnąć, rzucam palenie, chcę mieć lepszą formę do uprawiania innego sportu, tak będzie najtaniej – każdy ma inną motywację. Dużo osób wybiera ten sport, kiedy pragnie wyszczupleć. – Chciałam zrzucić 7 kg, których długo nie mogłam się pozbyć po drugiej ciąży. Bieganie wydało mi się najłatwiejsze: zakładasz buty sportowe, dres i wychodzisz o tej porze, o której uda ci się wygospodarować wolną chwilę – mówi 38-letnia Julita. – Gdybym chciała chodzić na fitness, musiałabym się dostosować do planu zajęć, przeznaczyć trochę czasu na dojazdy, a tak wystarczyła mi godzina, czasem nawet mniej – dodaje. Już dawno zgubiła kilogramy, ale bieganie polubiła tak bardzo, że ma już nowy cel: złamać 4 godz. w maratonie. Ja zaczęłam biegać z prozaicznego powodu: nie miałam pieniędzy na siłownię. Przeprowadziłam się do Londynu, szukałam pracy. Od roku trenowałam regularnie: chodziłam na fitness pięć–sześć razy w tygodniu. Potrzebowałam ruchu jak powietrza, a bieganie wydało się najprostszym i najtańszym rozwiązaniem. Jednak jak tylko dostałam pierwszą wypłatę, zapisałam się do klubu fitness, zaczęłam ćwiczyć siłowo i na jakiś czas zapomniałam o nieudanych próbach truchtania z ambitnym kolegą. Do czasu, gdy pewnego dnia zachorowałam i musiałam przyjąć gigantyczną dawkę antybiotyków, które mnie bardzo osłabiły. O siłowni musiałam zapomnieć na kilka miesięcy. Lekarz powiedział: – Proszę wzmocnić serce, dobre byłoby bieganie. I tak po raz kolejny spróbowałam. Tyle że tym razem na spokojnie, z głową i z przerwami na marsz. Dlaczego warto Co jest takiego magicznego w bieganiu, że zaczynasz od niewinnego truchtu, a później tak mocno w to wsiąkasz, że nie wiadomo kiedy twoje życie zaczyna się kręcić wokół treningów, zawodów, obozów biegowych? Powodów jest wiele. Mieścisz się w ulubione dżinsy, a znajomi prawią ci komplementy. – Jesteś taka radosna, masz tyle energii – słyszę czasem. Szkoda, że mnie nie znali, nim zaczęłam biegać. Byłam wiecznie senna, zamyślona, smutna. Regularne treningi rzeczywiście dodają energii: poprawiają krążenie, pracę serca, pomagają ustabilizować ciśnienie (od dziecka miałam bardzo niskie – stąd ta senność; od kilku lat ciśnienie mam w normie). Warto dodać, że podczas dłuższych treningów nasz organizm produkuje endorfiny dające poczucie zadowolenia. Gdy biegamy na zewnątrz, możemy się doładować witaminą D. Te wszystkie czynniki sprawiają, że już po miesiącu naprawdę da się zauważyć dużą różnicę w samopoczuciu. A skoro coś nam sprawia przyjemność, a przy okazji pomaga utrzymać szczupłą sylwetkę, to czemu tego nie robić? To dopiero początek długiej listy. Kiedy biegamy, zwracamy większą uwagę na to, co jemy. W końcu to, jak daleko zajedziemy, zależy od tego, jakie paliwo zatankujemy. Paradoksalnie lepiej sobie radzimy z organizacją czasu. Niby mamy go mniej, bo regularnie trenujemy, ale musimy być lepiej zorganizowani, żeby ze wszystkim zdążyć. Bieganie uczy też cierpliwości i konsekwencji, co przekłada się na wszystkie dziedziny życia. Na zawodach poznajemy nowych ludzi, z którymi czasem dzieli nas wszystko, ale łączy jedno: pasja. Mojego narzeczonego poznałam na zawodach. Bieganie to odkrywanie nowych miejsc, kontakt z naturą, czas dla siebie. Raptem zauważamy, że koło domu mamy ładny park, las czy jezioro. Szukamy na mapie fascynujących miejsc, w których chcielibyśmy pobiegać. W zeszłym roku skusiłam się na biegi górskie na Maderze, w Szwajcarii, w Niemczech, poleciałam biegać aż na Grenlandię. Mogłabym tak jeszcze długo wymieniać. Ale to bez sensu, lepiej założyć buty sportowe i samemu się przekonać, o co chodzi. Anna Szczypczyńska Recepta na bieganie. 7 wskazówek ■ Biegnij wolno Rób przerwy, ale poświęć temu sporo czasu Dzięki temu zbudujesz wytrzymałość niezbędną do dalszej pracy. ■ Nastaw się na długość treningu A nie na intensywność. Zaplanuj co najmniej 30 minut - nawet jeśli na początku będą to głównie marsze. ■ Nie ubieraj się zbyt ciepło Nie idziesz na spacer, a na bieganie – rozgrzejesz się. ■ Nie jedz przed treningiem Jeśli biegasz rano, rób to na czczo lub jedz coś małego i lekkiego. ■ Nie trenuj codziennie Twoje mięśnie i stawy potrzebują czasu na regenerację. ■ Trenuj w grupie Pod okiem trenera i bardziej doświadczonych kolegów, możesz się więcej nauczyć. ■ Miej plan działania Przed wyjściem na trening założyć sobie, ile czasu chcemy biegać lub jaki dystans chcemy pokonać. Określić długość odcinków przeznaczonych na bieg i na marsz po to, żebyśmy mogli z tygodnia na tydzień stawiać sobie coraz bardziej ambitny cel i monitorować postępy.
Dokądkolwiek zmierzasz, buty to podstawa. Co nowego w męskiej kolekcji Kazar?
Kazar prezentuje nową kolekcję na lato, która jest dowodem na to, że marka nie zapomina o swoich męskich odbiorcach i zdecydowanie rozwija dla nich ofertę. Jest odpowiedzią dla tych, którzy szukają obuwia i akcesoriów idealnie dopasowanych do swoich potrzeb w każdej sytuacji i każdych okolicznościach. Ogromna różnorodność modeli oraz motywów, umożliwi mężczyznom urozmaicenie swojego wizerunku, a niektórym spośród nich, wręcz jego określenie. Kazar słynie z eleganckiego obuwia biznesowego, ale nowa kolekcja pokazuje, że marka ma bardzo dużo do zaoferowania w zakresie obuwia codziennego oraz sneakersów. Mnogość motywów jest ogromna – od stonowanych i klasycznych po odważne i modowe. Z tych ostatnich wymienić należy przede wszystkim ozdobne, tekstylne taśmy, zarezerwowane dotychczas dla największych domów mody. Dodają one charakteru nie tylko klasycznym modelom, ale występują w różnych formach jako ozdoba również w mokasynach czy obuwiu sportowym. Na sneakersach znajdziemy też printy nawiązujące do streetartu i graffiti oraz przełamujące monotonię, intrygujące kolory tęczy. Na szczególną uwagę zasługują niezwykle modne, dzianinowe modele sportowe. Paleta barw jest bogata – odcienie kobaltu, głęboki granat, mineralna czerwień i słoneczna, energetyczna żółć a także piękne, wyrafinowane bordo. Okres wiosenny to też odrodzenie zieleni - w licznych odcieniach – od jasnej, wypłowiałej po nasyconą leśną. Bogactwo barw jest widoczne zwłaszcza w kategorii mokasynów, wykonanych z różnych rodzajów skór – licowej, nubuku czy zamszowej i dostępnych w aż piętnastu wersjach kolorystycznych. Warto obejrzeć także idealne na upalne dni stylowe sandały. W letniej kolekcji znajdziemy, jak widać, propozycje dla mężczyzn poszukujących odważniejszych dodatków i tych, którzy wolą minimalistyczne wzornictwo. Niezależnie od modelu, każdy odświeży i nada wyrazistości codziennej, męskiej stylizacji. Dzięki świetnemu designowi oraz najwyższej jakości skórom, marka Kazar może poszczycić się wysoką trwałością swoich produktów, a także, co chyba najważniejsze w codziennym użytkowaniu, wygodę i komfort. Różnorodność materiałów, wzorów i modeli zarówno w kolekcji męskiej jak i damskiej wpisuje się we wspomniany na wstępie manifest marki. Daje ona bowiem możliwość zdefiniowania swojego własnego, indywidualnego stylu i wyrażenie swojej osobowości. Marka stawia na indywidualne podejście do mody, własnego wizerunku i wolny wybór. Szeroka oferta butów, toreb i akcesoriów umożliwia tworzenie niezliczonych wariacji. O końcowym efekcie decydują, wszakże detale. Kolekcja Wiosna 2019 dostępna jest już w sklepach i na kazar.com View Ediplayer on the source website
Annex Recruit - miejski styl w najlepszym wydaniu
Każdy miłośnik outdooru wie, że jesień to nie najlepsza pora na obuwnicze kompromisy. Nie pozwól, aby kręte ścieżki przygody wyprowadziły cię na manowce. Sprawdź najnowszą propozycję marki Merrell i rozpocznij nową porę roku z przytupem!
Annex Recruit to model, który świetnie sprawdzi się zarówno w miejskiej dżungli, jak i na globtroterskich bezdrożach. Najlepsze rozwiązania trekkingowe połączono ze sportowym stylem. Wierzchnią warstwę butów wykonano ze skóry i wysokiej jakości materiału. Model Annex Recruit Mid WP wyposażono także w wodoodporną membranę M-Select™ DRY, która zapewni stopom suchość w czasie niespodziewanego deszczu. Podszewka z oddychającej siateczki gwarantuje komfort przez cały dzień, a wzmocnienia z gumy przy palcach i pięcie chronią stopę przy uderzeniu w krawężnik czy konar drzewa. Co najważniejsze, możesz teraz pewniej poruszać się po zróżnicowanym terenie. Podeszwa Vibram® gwarantuje doskonałą przyczepność i stabilność nawet w trakcie zmieniającej się pogody. Przekonaj się sam, że dzień w mieście, a nawet codzienne spacery po lesie z psem mogą nabrać zupełnie innego charakteru. Poczuj prawdziwy komfort Annex Recruit jest również idealną propozycją dla pasjonatów bardziej zaawansowanych aktywności. Marzy ci się przemarsz przez skaliste, nadmorskie klify? A może właśnie planujesz wypad do białostockiej głuszy? Świetnie się składa, ponieważ ten model posiada szereg technologii, które zapewnią twoim stopom niepowtarzalną wygodę. Poduszka powietrzna Merrell® Air Cushion amortyzuje wszelkie wstrząsy, tym samym daje większą kontrolę nad stopą. Ponadto, wewnątrz buta znajduje się kinetyczna wkładka z technologią FIT™ BASE zapewniająca idealne dopasowanie buta do stopy i poprawiająca elastyczność ruchów. Specjalny język ze wstawkami uniemożliwia zanieczyszczeniom przeniknięcie do wnętrza buta. Produkty Merrella są zaprojektowane tak, aby zagwarantować maksymalny komfort użytkowania. Odnajdź swój miejski styl Mężczyźni, którzy chcą po prostu wygodnie przemieszczać się po mieście także będą zadowoleni z tego wyboru. To w końcu lekkie, miejskie buty, w których można chodzić na co dzień. Ciągłe przebudowy, nierówne powierzchnie oraz wysokie krawężniki będziesz pokonywać znacznie sprawniej. Warty podkreślenia jest również ich modny design. Annex Recruit wyróżniają się nowoczesną linią oraz ciekawymi przeszyciami. Masz ochotę na odrobinę stylowego szaleństwa? Wybierz model z pomarańczowymi sznurówkami, które świetnie wybijają się na tle ciemnych, fioletowych wstawek. Jeśli natomiast wolisz bardziej stonowaną kolorystykę, postaw na buty w odcieniach zieleni lub klasycznej czerni. Podbij miejskie szlaki we własnym stylu! Merrell posiada w swojej ofercie same sprawdzone rozwiązania. Sięgnij po jedno z nich i przekonaj się, że buty z kategorii Active Lifestyle są stworzone dla ciebie. Rozpocznij nową, ekscytującą przygodę razem z Annex Recruit. Więcej na: http://merrell.pl
Moda na aktywne spędzanie czasu zatacza coraz szersze kręgi. Podsyca też akademicką zgoła debatę, czy lepiej uprawiać jogging, czy nordic walking. Rozwiązaniem tego sporu może być... Bieganie z kijkami na nartach!
Stawianie pierwszych kroków na biegówkach jest bez porównania łatwiejsze niż na nartach zjazdowych. Jazda wydaje się bardziej naturalna, wystarczy przypomnieć sobie, jak nie wolno było w dzieciństwie ślizgać się po muzealnych posadzkach w filcowych kapciach, i skoordynować ten ruch z naprzemienną pracą rąk. Na nartach biegowych angażuje się niemal wszystkie mięśnie oraz stawy, nie narażając ich (przynajmniej w formie rekreacyjnej) na kontuzje m.in. dlatego, że łatwo jest kontrolować prędkość jazdy. Bieganie na nartach poprawia ogólną sprawność i koordynację ruchową, korzystnie wpływa na układ sercowo-naczyniowy i służy gubieniu zbędnych kilogramów – podczas biegu po płaskim terenie zużywa się aż 9–20 kcal/min. Sceptycy powiedzą, że tyle samo spala się, chodząc po schodach, ale zapewniam, że sunięcie po śniegu jest o niebo przyjemniejsze! Uprawianie tego sportu ma jeszcze tę zaletę, że nie drenuje kieszeni. Ze śniegu można korzystać wszędzie, nie trzeba wydawać pieniędzy na skipassy i kosztowne noclegi w kurortach narciarskich, a niezbędny ekwipunek – nawet z najwyższej półki – jest znacznie tańszy od zjazdowego. Bieganie na nartach w Polsce dopiero staje się modne, więc sprzęt można kupić tylko w niektórych sklepach sportowych. Przy jego wyborze trzeba pamiętać, że są dwa rodzaje nart: sportowe (biegówki) i turystyczne (śladówki). Klasyk czy łyżwa? Biegówki są bardzo wąskie z długimi, mocno wywiniętymi czubami. Najlepiej sprawdzają się na specjalnie przygotowanych trasach – gdy sunie się w uformowanych w śniegu równiutkich „koleinach”. Trochę szersze, znacznie mniej wygięte śladówki służą do spacerowania i biegania po śniegu tam, gdzie nikt nie przetarł szlaku. Profesjonaliści używają dwóch rodzajów sportowych nart biegowych (do kroku klasycznego lub łyżwowego). Na szczęście dla amatorów przeznaczone są tylko jedne, uniwersalne narty sportowo-rekreacyjne. Najsolidniejsza wersja turystycznych nart śladowych to back country. Mają one wzmocnione krawędzie i nadają się znakomicie na dłuższe eskapady w trudnym terenie. Przygotowane w ten sposób krawędzie podczas jazdy krokiem łyżwowym ułatwiają odbijanie się od powierzchni i chronią narty przed uszkodzeniem przy uderzaniu w zmrożone korzenie lub kamienie. Warto sprawdzić, czy na ślizgach pod wiązaniem znajduje się łuska, która sprawia, że podczas podbiegania pod górkę narty nie zsuwają się do tyłu. Ułatwia ona amatorom obsługę nart – bardziej doświadczeni turyści i sportowcy zamiast niej stosują w tej części nart smary zwane klistrami. Tymczasem prawidłowe smarowanie ślizgów wcale nie jest proste i zwłaszcza początkującym polecam zdać się na fachowców w serwisie. W związku z butem Obuwie biegaczy w porównaniu z tym dla narciarzy zjazdowych jest znacznie lżejsze, bardziej elastyczne i delikatniejsze. Najbardziej jednak różni się piętkiem, który nigdy nie blokuje się w wiązaniu. Do śladówek używać należy modeli sztywniejszych niż do biegania po przygotowanych torach. Wyższa cholewka ma dobrze trzymać nogę w kostce i przy przedzieraniu się przez zaspy chronić przed śniegiem sypiącym się do środka. Jak but trzyma się narty? Jest przypięty do wiązania za nosek, zaś wiązania mają wypustki, które pasują do kanałów wyżłobionych w podeszwie. W standardzie SNS opracowanym przez firmę Salomon (Salomon Nordic System) jednej dość szerokiej listwie wiązania odpowiada szczelina w podeszwie buta. Z kolei w wiązaniach NNN (New Nordic Norm, patent firmy Rotefella używany też przez Rossignola, Madshusa i Alpinę) dwie wąskie, równoległe wypustki wiązania odpowiadają kanałom w podeszwach butów. Oba systemy sprawdzają się podobnie. Trzeba jednak o tych różnicach pamiętać podczas kompletowania sprzętu. I jeszcze ostatni niezbędny element wyposażenia biegacza – kije. Są znacznie dłuższe od używanych w narciarstwie alpejskim czy nordic walkingu, sięgają aż do ramienia. Ma to same zalety – można wziąć nimi duży zamach, żeby się rozpędzić, co również wydatnie ćwiczy mięśnie obręczy barkowej. Siła spokoju Obie techniki, klasyczna i łyżwowa, bazują na naturalnych ruchach wzbogaconych jedynie o fazę poślizgu. Kluczem do ich szybkiego opanowania są staranność, płynność ruchów i... stoicki spokój. Nie należy się spieszyć. Najważniejsza jest precyzja, która pozwala złapać właściwy rytm. Od kondycji i wprawy zależy, jak szybko to nastąpi oraz jak długo będziemy w stanie równy krok utrzymać. Gdyby nie poślizg na narcie krok zwany klasycznym albo diagonalnym różniłby się od zwykłego marszu chyba tylko tym, że niemal nie odrywa się w nim nóg od podłoża. Podobnie jak w zwykłym marszu ręce i nogi pracują tu naprzemiennie. Wysunięcie do przodu lewej nogi jest zgrane z wysunięciem ręki prawej. Wybijamy się zawsze z nogi znajdującej się z tyłu i ruch ten wspomagamy odepchnięciem kijem trzymanym w ręce, która znajdowała się z przodu. Krok drugi, zwany łyżwowym, też jest naturalny, przynajmniej dla tych, którzy jeżdżą na łyżwach lub rolkach. Nie przesuwamy w nim nart równolegle, blisko siebie, lecz ukośnie, z palcami stóp skierowanymi na zewnątrz. Dla nadania dynamiki ruchowi wychylamy się lekko do przodu i balansując ciałem, przenosimy ciężar z narty na nartę. Ręce również pracują zupełnie inaczej niż przy kroku klasycznym. Wychylając się, wyrzucamy obie przed siebie, wbijamy równocześnie kije i mocno się nimi odpychamy. Tajemnicą sukcesu w kroku klasycznym i łyżwowym jest utrzymanie jak najdłuższego ślizgu, by maksymalnie wykorzystać energię uzyskaną dzięki wybiciu i odepchnięciu. Żeby się za szybko nie zasapać (i umożliwić prawidłową pracę przeponie), trzeba płynnie zgrać ruchy ciała z oddechem. Znajomość obu kroków przydaje się w biegach rekreacyjnych i turystycznych. Stosuje się je w zależności od rodzaju i głębokości śniegu, ukształtowania terenu oraz kondycji. Technika łyżwowa jest bardzo efektywna, gdy się poruszamy po dobrze ubitym śniegu, na oblodzonych drogach czy podczas podchodzenia pod górkę. Bieg techniką klasyczną jest jedynym skutecznym sposobem na pokonanie głębokiego śniegu, w którym trzeba przecierać ślad. Z górki na pazurki Na biegówkach łatwiej się podchodzi pod wzniesienia, niż z nich zjeżdża, ponieważ specyfika wiązań sprawia, że sterowanie nartami jest utrudnione. Jednak i tego można się nauczyć. Pierwsze zjazdy zwykle kończą się bliskimi spotkaniami ze śnieżną zaspą, jednak ćwiczenie czyni mistrza. Z niewielkich wzniesień najłatwiej jest po prostu zjeżdżać na nartach rozstawionych na szerokość bioder, w pozycji pochylonej, nazywanej obrazowo „na jajo”. W otwartym terenie, gdy jest bardziej stromo, skręcajmy „przeplatanką”, czyli lekko w bok, odstawiając nartę od strony, w którą chcemy skręcić, i dostawiając do niej drugą możliwie jak najszybciej. Nie trzeba chyba tłumaczyć, że nie należy techniki tej stosować przy dużych prędkościach! W lesie najbezpieczniej jest zjeżdżać zakosami, czyli łagodnie w poprzek stoku, co pewien czas zmieniając kierunek. Dobrze także opanować telemark (jazdę z przyklękiem na jednej nodze), jednak to już wymaga większego doświadczenia. Ani biegówki, ani śladówki nie nadają się na trasy dla nart zjazdowych. To wcale nie znaczy, że śmiga się na nich tylko po nizinach. Wręcz przeciwnie, trasy do biegania są w każdym alpejskim ośrodku, często wysoko na lodowcach. Słyną z nich na przykład Dachstein w austriackiej Styrii czy dolina rzeki Avisio w Dolomitach. Pierwsze kroki najlepiej jest stawiać właśnie tam, korzystając z infrastruktury, wypożyczalni i usług instruktorów. Trasy dla biegaczy preferujących styl klasyczny wyznaczają zawsze dwa równolegle poprowadzone ślady, po których poruszamy się niczym tramwaj po szynach. Trasy do biegu łyżwowego to mocno ubity szlak szerokości polnej drogi. Narciarze turyści, którzy używają nart śladowych lub back country, mogą biegać po parkach, łąkach i lasach i ze sprzętem biwakowym wypuszczać się na kilkudniowe wycieczki, łącząc aktywny relaks ze zwiedzaniem. Warto pamiętać, że narty biegowe to sport dla każdego. Bo cóż znaczy bieganie stylem klasycznym?! Nawet – bez urazy – człapanie na śladówkach nikomu ujmy nie czyni. Byle zachowywać rytm i płynność ruchów, a takie spokojne przemieszczanie się też będzie i przyjemne, i zdrowe.