W strojach ludowych na tle najpiękniejszych miejsc na świecie. Projekt polskiej podróżniczki
Gwatemala, Salwador, Meksyk, Norwegia, Czechy, Francja... Anita Demianowicz przez cztery lata fotografowała się w strojach regionalnych na tle krajobrazów charakterystycznych dla danego kraju.
Od ośmiu lat podróżuję bardzo intensywnie, w dużej mierze zawodowo. Wraz z podróżami przyszła fascynacja fotografią krajobrazową. Z czasem to krajobrazy i natura zaczęły wyznaczać kierunek moich wyjazdów. Poczułam jednak pewien niedosyt. W pejzażach zaczęło mi brakować pierwiastka ludzkiego, który jest szczególnie ważny przy zdjęciach z gór, na których postać ludzka pełni rolę punktu odniesienia i ukazuje majestat natury. Ponieważ najczęściej podróżuję sama, zaczęłam w kadrze umieszczać samą siebie jako właśnie ten punkt odniesienia. I znów czegoś mi brakowało. Wtedy pojawił się pomysł, by wykorzystać to, że tyle podróżuję i do zdjęć krajobrazowych „dorzucić” coś charakterystycznego z każdego kraju. Padło na stroje regionalne. Lawendowe pola w Prowansji, Francja. Fot. Anita Demianowicz Lubię mieć cele w życiu, cele w podróżach i fotowyprawach. Nie podróżuję dla samego podróżowania, a przynajmniej już nie wystarcza mi sam fakt bycia w drodze. Projekt, który wymusza na mnie, by w każdym kraju poszukiwać stroju i miejsca na zdjęcia to dodatkowy motor, który mnie napędza. Każdy nowy kraj i nowe zdjęcie daje mi po prostu radość z osiągnięcia kolejnego stopnia w drodze do celu. Najtrudniejsze było oczywiście zdobycie stroju. W niektórych krajach okazywało się to praktycznie niemożliwe, jak np. w Szkocji, gdzie musiałam uciec się do pewnej sztuczki. Kupiłam narzutkę w szkocką kratę i to nią się okryłam. Dowiedziałam się, że kobiety w swoich tradycyjnych strojach używały właśnie takich narzutek. i zarzucały je często na głowę. Równie trudno było w Norwegii - norweski bunad jest strojem bardzo kosztownym, dlatego też nikt nie chce za bardzo takiego stroju pożyczyć. Jeszcze innym wyzwaniem było fotografowanie samej siebie, a więc ustawienie statywu, regulowanie ostrości, dobieranie kadru. Czasami musiałam się nieźle nabiegać między wybranym miejscem a aparatem, by sprawdzić czy wszystko wyszło dobrze. To była prawdziwa walka z czasem, bo wiadomo, że wschód i dobre światło trwają tylko chwilę. Norwegia, Lofoty. Fot. Anita Demianowicz. ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ >>> Ten projekt nie jest opowieścią o człowieku czy kulturze danego regionu, skupiam się raczej na krajobrazie. Mimo to galeria, którą stworzyłam, jest swego rodzaju hołdem oddanym pięknu danego kraju i jego kulturze. Na swoich zdjęciach chciałam też wykreować nieco inny, niecodzienny i trochę baśniowy świat, który mógłby cieszyć oko. Tak po prostu. Byłam pewna, że po 3 latach będę miała przynajmniej 20-25 strojów i zdjęć. Niestety, w wielu krajach mimo usilnych starań nie udawało się wypożyczyć ubrań albo było to zbyt kosztowne i musiałam zrezygnować z pomysłu. Projekt nauczył mnie przede wszystkim cierpliwości. Minęły prawie 4 lata, a ja sfotografowałam 12 strojów z różnych krajów. Oczywiście nie poddaję się. Myślę, że to projekt już na całe życie! Anita Demianowicz - podróżniczka, fotografka, autorka bloga banita.travel.pl, organizatorka festiwalu TRAMPki - Spotkania Podróżujących Kobiet. Więcej zdjęć na: instagram.com/banita_travel/
40 dni, prawie 4800 kilometrów przejechanych, 400 gb zdjęć i filmów i nieskończona ilość pięknych chwil i przygód
Anna i Marcin Nowakowie, autorzy bloga i kanału podróżniczego “Wędrowne Motyle” postanowili w zamian odwołanych kilku wiosennych i letnich podróży zagranicznych, ruszyć w Polskę, śladem miejsc i regionów mniej znanych. Okrążyli ją prawie wzdłuż granic, jadąc odwrotnie do wskazówek zegara.
-Ta podróż była też na przekór. Na przekór temu wszystkiemu, co zatrutą nicią delikatnie oplotło świat. Pomyśleliśmy, że ruszymy w Polskę ale w taki sposób, by czuć że mamy ze sobą cały świat. Że gdy rozłożymy ręce szeroko to sięgamy od wysokich gór, po morskie klify, od prastarych puszcz po złote bagna i rozlewiska. Że tam gdzie nie ma ludzi, wcale nie trzeba się nudzić, gdy ma się siebie nawzajem. Że jeśli choć 1/4 naszych przeżyć przekażemy Im wszystkim, to uda nam się przekonać, że da się Polskę odkrywać nieco inaczej. - piszą podróżnicy na swoim profilu na facebooku, który cieszy się ogromną popularnością. View oEmbed on the source website Podczas swojej podróży poruszali się dookoła kraju, głównie regionami przygranicznymi, odwiedzili kilka krain pomijanych, mało znanych oraz niekoniecznie bardzo popularnych wśród turystów, ale bardzo szanujących swoją tradycję i odmienność, między innymi: Roztocze Wschodnie, Podlasie Nadbużańskie, Kurpie, Suwalszczyznę, Zachodnie Mazury, Kociewie czy Pobrzeże Słowińskie. We wszystkich udało im się odkryć miejsca i krajobrazy wolne od tłumów. Podczas swojej podróży wybierali miejsca noclegowe z dala od tłumów, ani razu nie zawitali do większego miasta. fot. gdziewyjechac.pl - Podróżowaliśmy małym samochodem. Postanowiliśmy spać na ogół w agroturystykach. Często na końcu świata, bez zasięgu LTE w wioskach bez sklepu, obcując bezpośrednio z naturą. Był to doskonały wybór. Ceny były przystępne, ludzie gościnni a jedzenie - świeże, zdrowe i swojskie. - opowiada Anna Nowak. fot. gdziewyjechac.pl - Najbardziej zaszokowała nas idylla jaka panuje na Suwalszczyźnie oraz, że nad Bałtykiem jest wiele pustych i romantycznych miejsc. Mimo środka sezonu wakacyjnego. Podczas podróży zaplanowaliśmy sobie kilka “misji specjalnych” jak wejście na polski wulkan, spływ kajakowy dziką rzeką, nocleg w drewnianej chatce czy zachód słońca nad Bałtykiem. Prawie wszystkie udało się zrealizować - opowiada Marcin. fot. gdziewyjechac.pl
Odkrywaj, opisuj, wygrywaj! Turystyczne Mistrzostwa Blogerów 2020!
Jeśli coś działa – trzeba to kontynuować! Zatem kontynuujemy! Polska Organizacja Turystyczna już trzeci raz zaprasza internetowych podróżników na wielką przygodę. Cel jest inspirujący: sprawmy, by niezwykłą polską przyrodę i wyjątkowe miejsca w kraju poznali wszyscy, którzy lubią podróże!
Prowadzicie bloga albo znacie kogoś, kto umie opowiadać w Internecie o swojej pasji podróżowania i chciałby odkrywać z nami Polskę? Zapraszamy do udziału w konkursie! Korzystają na nim wszyscy. Blogerzy, bo mają szansę pokazać się większej liczbie odbiorców i wygrać nagrodę. Czytelnicy blogów i mediów społecznościowych, bo poznają nowych, ciekawych autorów i niespotykane, fantastyczne miejsca, o których być może w przeciwnym razie by się nie dowiedzieli. A przede wszystkim zyskuje Polska – z jej nieodkrytymi zasobami, pięknymi krajobrazami, niezwykłymi historiami i wciąż unowocześnianą infrastrukturą. Bądźcie z nami! Zapraszamy do udziału! Do mistrzostw mogą stanąć autorzy prowadzący blogi o profilu podróżniczym, kulinarnym, sportowym, górskim i lifestylowym. Co należy zrobić by wziąć udział w tej niezwykłej przygodzie? Przede wszystkim – spełnić kilka warunków. Zaczynamy od tego, że trzeba przysłać swoje zgłoszenie do dnia 20.09.2020 r. do godziny 23:59:59. Wysyłamy je przez specjalny formularz na stronie mistrzostw: mistrzostwablogerow.polska.travel. Wysyłając zgłoszenie, należy opowiedzieć na pytanie „Dlaczego właśnie Ty powinieneś zostać wybrany do konkursu?”. Czekamy na pełne fantazji i polotu uzasadnienia. Zaskoczcie nas! Konkurs rusza 4.09.2020 r. o godzinie 15.00 i trwać będzie do dnia 10.12.2020 r. do godz. 19.59. Na jego rozstrzygnięcie poczekamy do 10.12.2020 r. do godz. 21.00 i czas ten będzie pełen niespodzianek i odkrywania niezwykłych miejsc w Polsce. Czytelnicy blogów już przebierają nogami i czekają! Oceniać zgłoszenia będzie kapituła, która przyjrzy się stylowi pisania, wartości merytorycznej oraz atrakcyjności wizualnej nadesłanych materiałów. Czy są jakieś warunki uczestnictwa? Tak, jak zawsze! Zgłaszający się blogerzy powinni mieć minimum 4000 unikalnych użytkowników bloga miesięcznie (na podstawie średniej z minimum trzech miesięcy), minimum 1000 fanów na Facebooku i tyle samo na Instagramie. Wyniki pierwszego etapu konkursu znajdziecie na stronie mistrzostwablogerow.polska.travel. I co dalej? Dalej kumulacja dobrej podróżniczej inspiracji! Do drugiego etapu przejdzie 16 osób. Każda z nich zostanie ambasadorem jednego z 16 województw Polski. Zadaniem blogera będzie przygotowanie minimum 2 wpisów oraz 1 materiału wideo (film), a także 6 postów na Facebooku oraz 6 postów Instagramie, które dotyczyć mają kilkudniowego wypadu do przydzielonego województwa. Termin wykonania wszystkich zadań wynosi 30 dni kalendarzowych. Pierwsze publikacje w kanałach social media powinny się ukazać nie później niż dwa tygodnie przed upływem tego terminu. Możliwe, że w trakcie trwania konkursu pojawią się nieobowiązkowe zadania dodatkowe. Spośród 16 relacji jury wybierze 3 najlepszych twórców, którzy znajdą się w finale. Na nich czekają atrakcyjne nagrody pieniężne a na odbiorców ich podróżniczych opowieści – fantastyczne inspiracje. Dołączcie do nas! Razem pokażmy Polakom w jak pięknym kraju żyjemy. Niech mistrzostwa i wasza twórczość staną się wspaniałą inspiracją dla wszystkich podróżników!
Jak rzucić korporację i ruszyć w świat? Podpowiadają autorzy bloga GDZIE BĄDŹ [ROZMOWY TRAVELERA]
Pioter i Zonia prowadzą w serwisie Youtube kanał GDZIE BĄDŹ, za który otrzymali statuetkę Travelera 2020 w kategorii Bloger Roku. W Rozmowie Travelera opowiadają Michałowi Cessanisowi o swoim życiu i radzą, jak ruszyć w niekończącą się podróż.
„Gdziebądzie” jak sami mówią: "pokazują światu.. świat" i zarażają pozytywną energią. Od października 2016 tworzą treści przygodowo-edukacyjne, okraszone dużą dozą humoru, dystansu i naturalności. W swoich reportażach zaprezentowali m.in. Jakucję, Vanuatu czy Wyspy Galapagos. Jedna z ich ostatnich realizacji to wyprawa do Churchill - kanadyjskiego "miasta niedźwiedzi polarnych". "Gdzie Bądzie" inspirują do spełniania marzeń, bawią i uczą. Kanał subskrybuje ponad 130 tys. osób, a łączna liczba odtworzeń filmów przekroczyła 13 milionów. Z laureatami tegorocznych Travelerów rozmawiał Michał Cessanis. Zobacz wideo: View Ediplayer on the source website
Ludzie mówili: „Zajmij się czymś poważnym”. Ruszyłam więc… hulajnogą dookoła Islandii
Poznajcie Cecylię. W wieku 23 lat objechała tę krainę w sposób naprawdę niebanalny.
Poznaj historię Cecylii!
Do Australii postanowili dotrzeć, nie korzystając z transportu lotniczego. Udowadniają, że najważniejsze jest pozytywne nastawienie
Wyposażeni w dwa plecaki, dwie gitary i kapelusze australijskich kowbojów wyruszyli z Krakowa, przez Białoruś, Mongolię, Laos… Gdyby nie pozytywne nastawienie i otwarte głowy, do Polski wróciliby dwa razy szybciej.
Na początek zagadka: dlaczego dwóch Polaków leci z Kuala Lumpur do Sydney, kolejnym lotem wraca do Kuala Lumpur i stamtąd zabiera się w rejs katamaranem do Perth? Podpowiedź: żaden z nich nie zostawił w stolicy Malezji portfela. Marzenie z czasów studenckich Poznajcie Łukasza i Kubę, dwóch podróżników, którzy postanowili dostać się z Polski do Australii wyłącznie drogą lądową i morską. W maju 2015 roku podziękowali dotychczasowym pracodawcom, pożegnali się z najbliższymi i wyruszyli realizować wspólne marzenie z czasów studenckich. Australia stanowiła dla nich ziemię obiecaną, krainę żyzną w fale do surfowania i promienie słoneczne. Długa podróż natomiast, choć chwilami nieznośna, miała przynieść niezapomniane przeżycia warte każdych wyrzeczeń. Białoruś-Rosja-Mongolia… Wyposażeni w dwa plecaki, dwie gitary, w kapeluszach australijskich kowbojów na głowach wyruszyli z Krakowa. Pierwszym przystankiem była Białoruś. Następne na trasie były Rosja, Mongolia, Chiny i Hong Kong, Laos, Tajlandia oraz Malezja. Kilometry pokonywali w zaduchu kolei transsyberyjskiej, we wzbierającym spod motocyklowych kół kurzu mongolskich stepów, czy w zmrożonych azjatycką klimatyzacją autobusach. Wielozadaniowi W czasie wyprawy, nie tylko przemieszczali się, nie tylko zwiedzali okolice i beztrosko bujali się na hamakach. Nad jeziorem Bajkał pomagali swojemu gospodarzowi budować dom, w Ułan Bator grali na gitarach dla przechodniów, a w Tajlandii zajęli się (uwaga!) profesjonalną fotografią hotelowych resortów. Jak to się stało? Otóż rajskie plaże potrafią odurzyć swoim urokiem i cieplutko namawiać „zostań”. Chłopaki usłyszeli ten głos wyraźnie na tajskiej wysepce Koh Lipe. Aby nie zmienił się on w syreni śpiew, który doprowadzi wędrowców do obłędu i bankructwa, musieli wykazać się pomysłowością. Poszukując noclegu, zauważyli, że lokalne hoteliki mogą mocno nadwyrężyć ich wyprawowy budżet, ale ich uwadze nie umknęła również licha jakość zdjęć, jakimi reklamuje się wiele tamtejszych ośrodków. Profesjonalny sprzęt fotograficzny w plecakach do tej pory służył im przede wszystkim do przygotowywania materiałów na podróżniczego bloga carpedream.pl, ale na pewno stałby się lżejszy, gdyby posłużył do dodatkowych zleceń. Wysłali więc do kilku ośrodków zapytanie propozycją wymiany barterowej: pobyt w hotelu w zamian za profesjonalną sesję fotograficzną. Pomysł był śmiały, ale podchwycił. Otrzymali pierwsze zlecenie, później pojawiły się następne. Taka praca! Kilka kolejnych tygodni upłynęło im według następującego harmonogramu: przy dobrym świetle przygotowywali sesje zdjęciowe, przy gorszym zajmowali się obróbką zdjęć oraz aktywnościami regularnych hotelowych gości. Genialne, prawda? Mimo że rytm wyprawy częściej wyznaczały spontaniczne zbiegi okoliczności niż z góry ustalony rozkład jazdy, to wciąż pozostawał jeden nieprzekraczalny termin: określona w dokumentach wizowych data przybycia do Australii. Droga wzywała. Konfrontacja i… rozwiązanie W Malezji marzenia zderzyły się z rzeczywistością: jeśli będą kontynuować podróż bez korzystania z transportu lotniczego nie zdążą na czas. Jeśli zdecydują się nawet na jeden przelot – przekreśli to pierwotne założenie wyprawy. Aby wilk był syty i owca cała, polecieli do Sydney po konieczne w paszportach pieczątki, skąd wrócili do Kuala Lumpur. Podróż kontynuowali katamaranem aż do samego australijskiego wybrzeża. Gdyby startowali w konkursie to być może groziłaby im dyskwalifikacja, ale jedynymi jurorami są czytelnicy bloga i ja, jako jedna z nich, przyznaję punkty! Koniecznie zajrzyjcie na bloga carpedream.pl. Tam aż kipi od pozytywnej energii! Martyna Wasilewska
Szukały swojego miejsca na świecie i trafiły wyjątkowo dobrze! Poznaj Flying Locas - stewardessy na Majorce
Te dwie blogerki na co dzień pracują jako stewardessy. Ale chociaż czują się Polkami na swój dom wybrały ciepłą Majorkę, którą regularnie opisują w internecie. Porozmawialiśmy z Flying Locas.
Martyna Tchórz i Beata Jewtuch od kilku lat mieszkają na Majorce, zjeździły ją wzdłuż i wszerz. Na swoim blogu oraz kanale YouTube opowiadają gdzie warto się na wyspie wybrać, co zjeść, co obejrzeć. - Majorka często nazywana jest wyspą kontrastów, oferującą niezliczoną ilość plaż (z których 33 otrzymały w 2004 roku 'Błękitną Flagę', promującą ochronę środowiska naturalnego), a z drugiej strony, na północno-zachodnim wybrzeżu- pasmo górskie Serra de Tramuntana, bogate w szlaki górskie oraz wpisane w 2011 przez Unesco jako dziedzictwo ludzkości w kategorii krajobrazu. Co za tym idzie, na wyspie można spotkać luksusowe hotele jak i schroniska górskie - opowiada Martyna Tchórz. NG: Dlaczego wybrałyście właśnie Majorkę? Jako stewardessy z pewnością odwiedziłyście wiele pięknych miejsc świata. Prace w lotnictwie każda z nas zaczynała w innej 'bazie', do której kieruje pracodawca po zakończeniu kursu stewardess. Martynie zależało na dotarciu do Portugalii, gdzie spędziła wspaniałe pół roku życia studenckiego na Erasmusie i zapragnęła szlifować lokalny język, natomiast Beata podeszła do tematu bardziej spontanicznie i cierpliwie czekała na przyznanie jej danej miejscówki do rozpoczęcia nowego etapu życia. Dwu miesięczny kurs stewardess każda z nas robiła osobno (Londyn i Krakow), choć w podobnym czasie (styczeń 2011), gdyż nie znałyśmy się jeszcze wtedy. Martynę skierowano na początku do włoskiej Bolonii, wkrótce przeniosła się do Madrytu, wciąż mając nadzieje na szybki transfer do Portugalii, Bea zaczęła latać z Girony. Wraz z zaanonsowaniem otwarcia bazy w Palmie, obie zapragnęłyśmy przeprowadzić się na Majorkę, zaznać życia na słonecznej i nieznanej dotąd wyspie i tak też udało się spełnić nasze marzenie, gdyż spośród wielu aplikantów wybrano grupę około 100 szczęśliwców wydelegowanych do pracy na Majorce, otwierając tam sezon letni 2012. View oEmbed on the source website NG: Skąd wziął się pomysł na "Flying Locas"? Wyspa ma tak wiele do zaoferowania! Często nasi pasażerowie pytają o wskazówki czy rekomendacje, dlatego tez postanowiłyśmy przekazać odbiorcom Majorkę "w pigułce" oraz umozliwić im przygotowane się i rozplanowanie udanych wakacji już przed wyjazdem. NG: Majorka to miejsce gdzie jeździmy na wakacje, spędzamy góra 2 tygodnie i wracamy. Jak żyje się w takim miejscu "po sezonie", jak wygląda jej codzienność? Majorka jest wyspą sezonową, największy natłok turystów widoczny jest tutaj latem, gdyż zimą temperatury spadają o połowę i turyści wybierają wtedy cieplejsze destynacje. W związku z tym, lokalni ludzie, którzy żyją głównie z turystyki 'dorabiają' się właśnie w okresie letnim, choć w tym roku sezon zmożonych przyjazdów zaczął się już w marcu (ogólna tendencja do wydłużania się sezonu), co było bardzo nagłaśniane przez lokalne media. Przez niektórych miejscowych zjawisko to zostało odebrane negatywnie a co za tym idzie - na murach miasta pojawiły się nawet wysprejowane napisy obrażające turystów, gdyż mieszkańcy wyspy obawiali się, że tak duża liczba turystów w jednym czasie może doprowadzić do destrukcji wyspy i znacznego zmniejszenia liczby przyjezdnych w kolejnych latach. Szukając rozwiązania, przywrócono tu dzienny podatek klimatyczny, który ma usprawnić działania serwisów dbających o wyspę. Tak więc, z jednej strony lokalni kochają turystów przynoszących dochody, z drugiej obawiają się o swój piękny kawałek ziemi, z którego są bardzo dumni. View oEmbed on the source website NG: Majorka to nie tylko plaże i opalanie się? Jak wiele więcej można powiedzieć o tym miejscu? Majorka sama w sobie nazywana jest wyspą kontrastów, znaną z i oferującą niezliczoną ilość plaż (z których 33 otrzymały w 2004 roku 'Błękitną Flagę', promującą ochronę środowiska naturalnego), na których można relaksować się także poza sezonem, a z drugiej strony dysponującą na północno-zachodnim wybrzeżu - pasmem górskim Serra de Tramuntana, bogatym w szlaki górskie oraz wpisanym w 2011 przez Unesco jako dziedzictwo ludzkości w kategorii krajobrazu. Co za tym idzie, na wyspie można spotkać luksusowe hotele jak i schroniska górskie, gdzie nie raz nocowałyśmy podczas całodziennych wycieczek pieszych. Majorka jest też przykładem krajobrazu rolniczego, w którym połączono systemy nawadniania pochodzenia islamskiego (pierwotne ataki na wyspę organizowane przez Celtów, Rzymian, Muzułmanów i ich wpływy) z uprawą oliwek, co jest unikatowe na skalę basenu morza śródziemnego. Uprawa oliwek sięga tu XIII wieku, a obecnie Hiszpania prowadzi jako światowy producent wspomnianych oliwek i oliwy. Oliwki z Majorki są specyficzne w smaku, ostrzejsze od reszty uprawianych w pozostałych rewirach tego kraju. Ciekawostką jest, że Włosi kupują te wspaniałe lokalne produkty, a później etykietują i sprzedają jako 'swoje'. Dzięki uprawie oliwek, których należy spróbować będąc na wyspie (i nie tylko: cytrusy, produkcja serów, wędlin, bogactwo win) wyspa jest rajem dla smakoszy, jak wcześniej wspominałyśmy. Sportowi herosi mogą wziąć natomiast udział w zawodach IronMan odbywających się regularnie na Majorce. Poza tym surferzy, kitesurferzy i winsdurferzy znajdą przyjazne wiatry na północy wyspy, natomiast na południu - Wave House Mallorca oferuje sztuczne fale, na których można uprawiać flowboarding. Natomiast, w spokojniejsze dni dużo miejsc oferuje wypożyczenie desek do paddlesurfingu. Przejrzysta woda, jaskinie przy plażach przyciągają zwolenników snoreklingu i nurkowania. Fani biegania mogą uczestniczyć w licznie organizowanych na wyspie maratonach lub robić to na własną rękę na specjalnie przygotowanych trasach ciągnących się wzdłuż wybrzeży wyspy. Wielu kolarzy również korzysta z tych ścieżek, gdyż wyspa oferuje jedne z najlepszych warunków do uprawiania tej dyscypliny sportu w Europie. Polscy triatloniści, z którymi miałyśmy okazję przeprowadzić wywiad, również wybierają Majorkę jako miejsce treningów, natomiast jeden z najlepszych polskich pływaków (obecny w jednym z naszych video) -Sebastian Karaś regularnie szykuje się tu do bicia kolejnych rekordów pływackich. Natomiast polscy paraolimpijczycy z Rio de Janeiro (kolarze ręczni) odwiedzają wyspę biorąc udział w kolejnych zawodach oraz promując aktywny tryb życia. Skaliste zbocza gór są z kolei mekką dla fanów wspinaczki, a delikatniejsze- połączone ze wspomnianymi wcześniej szlakami - dla trekkingowców. View oEmbed on the source website NG: Gdybyście mogły polecić 10 rzeczy, które na Majorce trzeba zrobić, to byłoby to? Wyspa jest bardzo atrakcyjna, co wiadomo od dawna. Nawet Fryderyk Chopin spędził tu kilka miesięcy swojego życia, wiec urokliwa miejscowość Valdemossa powinna znaleźć się na liscie miejsc do odwiedzenia, szczegolnie w sierpniu, który jest tam miesiącem poświęconym naszemu kompozytorowi, natomiast muzeum nakreślające jego pobyt na wyspie otwarte jest cały rok. Michael Douglas posiada w Valdemossie od kilku lat swoją restaurację oraz został założycielem Centrum Kulturalnego Costa Nord. Położona niedaleko, równie piękna miejscowość Deia, gdzie Anja Rubik wzięła tu ślub i kupiła dom. Lokalne markety, organizowane każdego dnia w innej miejscowości, oferujące świeże specjały kuchni hiszpanskiej. Zachód słońca przy punkcie widokowym na skałę Sa Foradada, w niedziele organizowane tam tzw. sunset party. Doradzamy odwiedzenie bajkowych dzikich plaż, do których należy dotrzeć pieszo (lub droga morska) takich jak Es Coll Baix, Cala Varquez, Cala Tuent, Cala d'Egos. Zwolennikom ciekawych eventów czy przedstawień polecamy robiące niezapomniane wrażenie Pirates Adventure Show, działające od lat pod okiem Polki, odpowiedzialnej za występy najlepszych akrobatów i tancerzy, również pochodzących z Polski. Szukający mocnych wrażeń nie mogą odpuścić sobie zdobycia naturalnych dzikich jaskiń np. L'Avenc de Son Pou Cave (trasa Santa Maria/ Orient) oraz flowboardingu w Wave House, unikatowej możliwości uprawiania tego sportu w basenie morza środziemnego. Starówka w Palmie, szczególnie godna polecenia we wtorki wieczorem podczas eventu 'kulinarnego' Ruta Martiana. A po więcej rekomendacji na temat Majorki zapraszamy na kanał YouTube Flying Locas!
Jak nas deportowano z Azerbejdżanu. Opowieść podróżników
Podróżnicy, którzy chcą zmieniać świat, czyli blogerzy z "How to (ex)Change the world" podzielili się z nami kolejną historią. "Deportacja" - to brzmi bardzo groźnie i nieprzyjemnie, ale zdziwicie się jak wyglądała w wypadku bohaterów tego tekstu!
Azerbejdżan. Po 12 dniach w kraju zmierzamy w stronę granicy. Gruzińskiej, choć chcemy jechać do Armenii. Ale innej drogi niż przez Gruzję nie ma. Podchodzimy spokojnie do okienka, podajemy paszporty. Strażnik (pierwsza i jedyna niemiła osoba, którą spotkaliśmy w Azerbejdżanie) nie mówi po angielsku. Pyta o jakąś rejestrację. Ale jaką rejestrację, mamy wizę na 30 dni, byliśmy 12 dni, o jaką rejestrację chodzi? Strażnik przywołuje kogoś, kto mówi po angielsku. Obowiązuje rejestracja, jeśli ktoś jest w kraju dłużej niż 10 dni. Strażnika nie interesuje, że nikt nam o tym nie powiedział, że nigdzie przy wniosku wizowym nie ma o tym informacji. Mamy wrócić do najbliższego dużego miasta (Sheki, 120 km, przynajmniej jedna przesiadka) i zapłacić karę. KARĘ. Ponad 300 euro za dwie osoby (a to tylko dzięki denominacji azerbejdżańskiego manata, inaczej byłoby 500 euro). Nie mamy takich pieniędzy. Ani za bardzo czasu do stracenia, to ostatnie dni naszej podróży. Siadamy na ławce przy okienku strażnika i zaczynamy dzwonić. Trochę osób poznaliśmy podczas pobytu w Azerbejdżanie, może ktoś będzie miał jakąś dobrą radę albo więcej informacji. Spędziliśmy na tym dzwonieniu godzinę czy dwie, była i telefoniczna rozmowa ze strażnikiem, i szukanie Internetu, i sprawdzanie różnych opcji. Stanęło na tym, że jeśli nie jesteśmy w stanie zapłacić, możemy poprosić o deportację. Brzmi groźnie, nie jesteśmy przekonani. Pieczątka „deportacja” w paszporcie może nie spodobać się innym granicznym strażnikom, a wielu jeszcze zamierzamy spotkać. Bez względu na to czy zdecydujemy się na deportację czy zapłacenie kary, nie można tego zrobić na granicy. Musimy wrócić do Sheki. Autobusy jakieś są, choć nie za często. Dojeżdżamy wieczorem. Na szczęście Aygun zgodziła się przenocować nas kolejną noc i poczęstowała pysznymi khinkali (zupełnie innymi niż te gruzińskie). Rano jedziemy do Migration Office, na samym końcu miasta. Wchodzimy. Informujemy urzędników o co chodzi. Zapraszają nas, byśmy usiedli. Pytają how are you i kilka innych grzecznościowych formułek. Bardzo miło, bardzo spokojnie. Oglądają nasze paszporty. W końcu jeden z nich, ten który zna angielski, mówi: - No dobrze, mamy dwa wyjścia. Możecie zapłacić karę: 330 euro. Macie tyle pieniędzy? Kręcimy ze smutkiem głowami. - Drugie wyjście to rozkaz deportacji. Damy Wam dokument, wedle którego musicie opuścić kraj w ciągu 48 godzin i nie możecie wrócić przez określoną ilość czasu. Powinno to być 5 lat, ale jesteście tacy mili, niech będzie rok. ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ. Urzędnik uspokaja nas też, że żadnego stempla z napisem deportacja nie będzie, to są dane widoczne tylko w azerbejdżańskim systemie, no i za rok możemy przyjechać z powrotem. Spytał jeszcze czy jedliśmy śniadanie, bo on może coś dla nas przynieść. Potem okazało się, że córka innego urzędnika była na spotkaniu ze skautami, które organizowaliśmy w Sheki dwa dni wcześniej. Jeszcze tylko wypełnienie dokumentów (wszystko po azerbejdżańsku, łącznie z pytaniem: czy znasz azerbejdżański) i po jakiejś pół godzinie mogliśmy ruszyć z powrotem w stronę granicy. Dwie przesiadki, ostatnia herbata i z mniejszym spokojem niż dzień wcześniej podchodzimy do okienka na granicy. Strażnik zupełnie inny. Wita nas z uśmiechem i „How are you”. Jego twarz wyraźnie smutnieje widząc papiery o deprotacji. Jest mu widocznie smutno, że nie możemy wrócić do Azerbejdżanu. Nam też trochę, choć ostatecznie nie planowaliśmy wracać przez następny rok. Ale kiedy nasza kara minie, wrócimy na pewno. Dla ludzi. Otrzymaliśmy tyle troski, wsparcia, pomocy, zaproszeń na kolację, zaproszeń na warsztaty, że trudno to nawet opisać. Nie mam wątpliwości, że warto odwiedzić Azerbejdżan. Tylko nie zapomnijcie się zarejestrować. źródło: How to (ex)change the world Jeśli lubisz wrażenia, chcesz się z nami podzielić swoimi aktywnościami, zgłoś się i stwórz z nami przewodnik po Polsce Pełnej Przeżyć!
"Życie stewardesy" - książka o pracy marzeń
Zawód stewardesy lub stewarda to dla wielu ludzi praca marzeń. Nieustanne podróże w najdalsze zakątki świata, poznawanie nowych kultur i praca w międzynarodowym zespole. Niewielu ludzi zdaje sobie sprawę z tego, jak trudna i pełna wyrzeczeń jak praca w liniach lotniczych. Już 18 kwietnia ukaże się książką Olgi Kuczyńskiej pod tytułem „Życie stewardesy”, która opowie o blaskach i cieniach tego zawodu.
Olga Kuczyńska od zawsze marzyła o pracy w linach lotniczych. Od najmłodszych lat fascynowały ją nie tylko samoloty, ale również załogi linii lotniczych, można powiedzieć, że już wtedy wiedziała, ze to praca dla niej. Swoją przygodę rozpoczęła w jednej z tanich linii lotniczych, we Włoskiej bazie. To właśnie tam, z zrodził się jej pomysł na blog „Życie Stewardessy”, które obecnie jest jedną z najpopularniejszych stron zrzeszających fanów podróży i lotnictwa. Olga początkowo dzieliła się na nim swoimi codziennymi doświadczeniami: od wymagających szkoleń, przez codzienne trudy, rozłąkę z bliskimi po ciekawostki związane z jej pracą. Naturalnym rozwinięciem bloga Olgi jest książką „Życie Stewardesy”, w które przeczytamy o drodze jaką pokonała pracując dla Omańskich linii lotniczych i z czym musiała się zmierzyć jako polka w kraju Islamskim oraz o tym w jaki sposób poznała Pooje – swoją podopieczną z Indyjskich slumsów, które od kilku lat pomaga rozwijać się i edukować. Dowiemy się również, jak wyglądają procesy rekrutacyjne stewardes oraz jakie najśmieszniejsze i najdziwniejsze sytuacje przytrafiły się Oldze w ciągu ostatnich lat kariery. Książka „Życie stewardesy” to idealna pozycja, dla wszystkich zainteresowanych pracą w tym zawodzie oraz tych, którzy jako pasażerowie interesują się pracą załogi. Książka obala wiele mitów dotyczących podróży lotniczych i pokazuje, że stewardessy i stewardzi to nie podniebni kelnerzy, a przede wszystkim ludzie, którzy każdego dnia dbają o bezpieczeństwo tysięcy pasażerów na całym świecie. Olga Kuczyńska ‒ młoda polska stewardesa. Dorastała na warszawskim Żoliborzu. W latach szkolnych dużo udzielała się artystycznie, śpiewała w Studio Buffo. Pasja latania przez jakiś czas walczyła z pasją śpiewania. Wygrały samoloty. Po szkole średniej trafiła do irlandzkich linii lotniczych i przeprowadziła się do Włoch. Założyła bloga pt. „Życie Stewardessy", który z czasem stał się bardzo popularny. Zawsze chciała latać dla przewoźnika na Bliskim Wschodzie. Dwa lata później osiągnęła swój cel i rozpoczęła latanie w narodowych liniach Omanu. Rozwijała swoją pasję i postanowiła rozpocząć kurs pilotażu. Przez rok aktywnie pomagała w edukacji i odmieniła życie hinduskiej dziewczyny ze slumsów. Jej życie wciąż związane jest z lataniem.
10 rzeczy, które musicie wiedzieć lecąc do Gruzji. Co jeść? Gdzie spać? Na co uważać?
Agata Kowalczyk-Borek z Dosvagabundos.pl przygotowała dla was 10 porad które przydadzą się, jeśli planujecie podróż do Gruzji. Tych, co już byli nie musimy do tego kraju przekonywać, a pozostałym taką podróż bardzo polecamy!
Źródło: Dosvagabundos
Tam trzeba być. Blog Conference Poznań 2017: tu pojawią się najważniejsi blogerzy i vlogerzy
BLOG CONFERENCE POZNAŃ 2017, jedno z największych wydarzeń dla twórców internetowych Polsce, które odbędzie się 27-28 maja na Międzynarodowych Targach Poznańskich.
Podczas wydarzenia najlepsi Polscy blogerzy i zagraniczni goście, vlogerzy i zagraniczni goście opowiedzą, jak tworzyć dobrą treść, aby przyciągnąć tłumy czytelników, budować markę osobistą, zarabiać na blogu oraz współpracować z agencjami. Organizatorzy przygotowali aż 1000 miejsc dla twórców internetowych i osób zainteresowanych marketingiem w sieci. W jednym miejscu zebraliśmy najlepszych z najlepszych, aby mogli przekazać swoją cenną marketingową wiedzę. Wśród prelegentów pojawią się takie osoby jak: Ola Budzyńska - paniswojegoczasu.pl Janina Bak - janinadaily.com Michał Sadowski - Brand24 Konrad i typowa K. - mdcb.pl Karol Lewandowski i Ola Ślusarczyk - busemprzezswiat.pl i wielu innych W sumie aż 35 osób związanych z tworzeniem treści i filmów w internecie. Główne tematy, które pojawią się na konferencji, związane są ze stroną biznesową blogosfery. Jest ona już na tyle dojrzała, że spokojnie możemy nazwać blogowanie/vlogowanie pracą zarobkową. Zarejestruj się już dziś na naszej stronie internetowej www.blogconferencepoznan.pl Dla wszystkich uczestników organizatorzy zorganizowali konkursy z nagrodami. W planach jest także spotkanie integracyjne.
Wyjątkowe miejsce na podróżniczej mapie Warszawy stanęło w ogniu. Nasi przyjaciele potrzebują pomocy
"Obudził nas telefon. W kawiarni wybuchł pożar". Słowa wsparcia potrzebne od zaraz.
Cafe 8 Stóp to przyjazna podróżującym (zwłaszcza z dziećmi!) kawiarnia na warszawskiej Pradze. Od trzech lat prowadzą ją Ola i Paweł Wysoccy, rodzice Maćka i Kaliny - w sumie „8 Stóp”. Tak, tak, stąd nazwa. Zaczynali wspólnie wyjeżdżać, gdy dzieciaki miały zaledwie kilka miesięcy. Ruszyli kamperem przez Stany Zjednoczone, potem przejechali Azję. Są autorami osiemstop.pl, który jest już nie tylko blogiem, ale portalem poświęconym rodzinnemu podróżowaniu i prowadzeniu kawiarni. W ogniu... Niestety, lokal został właśnie zamknięty na bliżej nieokreślony czas. Kilka dni temu część prowadzonej przez nich kawiarni stanęła w ogniu. - Nad ranem, 9 czerwca, obudził nas telefon. Okazało się, że włączył się alarm w lokalu, ekipa interwencyjna po przybyciu na miejsce zobaczyła płomienie i wezwała straż pożarną, która pojawiła się niezwłocznie – piszą na swoim blogu. Z nieustalonych jeszcze przyczyn zapaliła się wiata. Ogień zajął tylną ścianę budynku oraz poszycie dachu. Wszystko zostało zalane wodą i zadymione, ucierpiało wyposażenie: meble, zabawki, książki, ekran projekcyjny, a przybudówka nadaje się do generalnego remontu. Wszystko wydarzyło się w przeciągu godziny. - Jeśli chodzi o ubezpieczenie mienia, to sprawa jest skomplikowana i nie wiadomo, czy coś z tego będzie. Trudny temat, dużo małej czcionki. Nie poddajemy się, ale widoki na sukces są raczej marne – tłumaczą. - Jesteśmy wdzięczni losowi, że nikogo w kawiarni nie było w tym czasie. Nam, ani nikomu z naszych gości nic się nie stało i to jest najważniejsze. Co teraz? Jeszcze nie wiedzą. Jak piszą, to czy wrócą do prowadzenia kawiarni, zależy m.in. od czasu trwania remontu. Jeśli wrócą, to prawdopodobnie tylko na chwilę. Wzywa kolejna podróż. Marzyli o tym, by przekazać miejsce w dobre ręce. Sami przyznają, że w ciągu trzech lat w ścianach Cafe 8 Stóp spotkali wielu fantastycznych ludzi, usłyszeli mnóstwo niesamowitych historii, że… - Nawet mimo tego, co stało się w czwartek nad ranem, możemy powiedzieć, że było warto. Pomóżmy Oli i Pawłowi. Każdy głos otuchy na wagę złota. O tym, jak jeszcze można wesprzeć 8 Stóp przeczytacie na ich blogu.
Festiwal Podróżników National Geographic: 10 wyzwań podczas podróżowania całą rodziną: jak sobie z nimi radzić?
Już 4 czerwca w warszawskiej Kinotece rusza Festiwal Podróżników National Geographic! Wśród jego gości, z którymi będziecie mogli na miejscu porozmawiać, jest także Anna Alboth, blogerka pisząca na "Rodzina bez granic". Specjalnie dla nas rozprawia się z mitami i wątpliwościami dotyczącymi podróżowania z dziećmi.
Da się podróżować i zarabiać! Znamy na to sposoby
Traveler radzi, jak zarabiać, przemierzając świat.
Czas i pieniądz najczęściej nie idą w parze. Kiedy pierwszego jest tyle, że można wyruszyć w podróż dookoła świata, to zazwyczaj portfel świeci pustkami. A niestety podróż za jeden uśmiech to tylko piękne hasło. Otrzymałam za niego siatkę kotletów mielonych w Czeczenii, kostkę mydła w Syrii, nocleg w Osetii, kilka butelek wina w Gruzji i parę niepotrzebnych gadżetów w innych częściach świata. A ja potrzebowałam żywej gotówki! Bo nawet przy maksymalnie oszczędnym życiu chce się samemu kupić jedzenie, bilet czy „za swoje” pójść na piwo. Przeczytajcie więc, jak zarobić w podróży. Oto 7 sposobów na pracę za granicą >>>
Kwestionariusz Travelera: Maja Sontag (majubaju.pl)
Zaczęło się od pocztówek zapisanych drobnym maczkiem... Opowiada Maja Sontag - nominowana w konkursie TRAVELERY w kategorii Blog roku za majubaju.pl
- „Majubaju” to filozofia życia realizowana w podróżach. Przejawia się zachwytem w nowo odwiedzonych miejscach - deklaruje Maja Sontag. Podróżniczka, autorka bloga www.majubaju.pl oraz książki „Majubaju, czyli żyrafy wychodzą z szafy”, która jest zbiorem blogowych relacji z półtorarocznej podróży dookoła świata. Maja Sontag w czasie wyprawy odwiedziła m.in. Madagaskar, Zimbabwe, Gambię, Izrael, Peru, Ekwador, Nową Zelandię i Malezję. O tym, co widzi i słyszy na swojej drodze pisze dowcipnie, z wielką wrażliwością. Co zainspirowało Cię do założenia bloga? W czasach, gdy nie było jeszcze Internetu z każdych wakacji wysyłałam do najbliższych widokówki zapisane drobnym maczkiem. Ale tak, że do ich rozczytania potrzebna był lupa. Potem nastała era cyfrowa, a moje podróże stały się bardziej egzotyczne. Z kafejek internetowych na całym świecie wysyłałam maile, długie na kilometr. Po prostu wpadałam i przelewałam “na papier” wszystko, co zobaczyłam, czego doświadczyłam. Maile te ludzie potem rozsyłali po swoich znajomych, czytali sobie przez telefony. Aż w końcu przyjaciele postawili mi bloga i zachęcili do relacjonowania na nim moich podróży. I ja cały czas mentalnie jestem na tym etapie – na relacjach dla najbliższych. Szczerych, osobistych, wrażeniowych, okrojonych z przewodnikowych faktów. Co się zmieniło od kiedy prowadzisz bloga? Blog niczego nie zmienił w moim życiu i bardzo tego pilnuję. Odkreślam grubą kreską podróże i pisanie od pracy i zarabiania. Czym jest dla Ciebie nominacja do Travelerów? Dowodem na to, że jestem na właściwej drodze i powinnam dalej robić to, co robię i tak jak robię. Zauważono w tłumie podobnych jednostkę, która podróżuje dużo, sama, często i na długo. Z tłumu wystawałam o głowę, moje 194 cm wzrostu podkręciło całe to zainteresowanie. Dlaczego to Ty powinnaś wygrać? Wcale nie jestem przekonana, że powinnam wygrać. Nagroda jest zwykle zwieńczeniem czegoś, a ja chcę wierzyć, że ciągle jestem w procesie, że mam nad czym pracować, uczyć się, poznawać, że najlepsze jeszcze przede mną. Marzę o podróży do... Kropka. Marzę o podróży. O byciu w drodze. Dokądś. Cel nie ma znaczenia. W podróżach najbardziej lubię… Realizować swoje dziecięce marzenia: jeść robaki, spać w namiocie, nie kąpać się codziennie, rozmawiać z nieznajomymi, wdrapywać się na skały i drzewa, jeździć na dachu ciężarówki albo autostopem, tropić nosorożce, łapać motyle, słuchać legend, tańczyć na festynach, śpiewać karaoke. Moje miejsce w Polsce to... Moje mieszkanie w Warszawie. Miejsce do którego wracam i które nazywam domem. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Kwestionariusz Travelera: Ola i Paweł Wysoccy. Blog "8 stóp"
Ola i Paweł Wysoccy nominowani do Travelerów w kategorii Blog roku za osiemstop.blogspot.com odpowiedzieli na pytania Travelera
Nazwa „Osiem stóp” wzięła się od posiadaczy ośmiu nóg: Oli i Pawła, a także ich dwójki dzieci: Maćka i Kaliny. Zaczynali wspólnie wyjeżdżać, gdy dzieciaki miały zaledwie kilka miesięcy. Ruszyli kamperem przez Stany Zjednoczone, potem przejechali Azję. osiemstop.blogspot.com to już nie tylko blog, ale cały portal poświęcony podróżowaniu z dziećmi i prowadzeniu przyjaznej podróżującym rodzinom kawiarni. Na blogu 8 stóp… Staramy się pokazywać, że bycie rodzicami nie musi oznaczać końca własnych planów i marzeń. Jednocześnie jesteśmy normalnymi ludźmi, nie "ekstremalnymi" podróżnikami. Nie jeździmy na koniec świata, raczej wybieramy miejsca ogólnie dostępne. Zwykle planujemy po drodze, na kolanie. Nasze zdjęcia częściej przypominają te z albumu rodzinnego niż z kalendarza. Nasze dzieci nie są aniołkami, wprost przyznajemy, że życie rodzica w drodze nie zawsze jest usłane różami. Podróżujemy z dziećmi, ale to nie o nich jest nasz blog, tylko o naszych podróżach, o miejscach, które odwiedzamy. Dostajemy wiele sygnałów od czytelników, którzy dzieci nie mają, ale też śledzą nasze podróże, podoba im się nasze spojrzenie na świat, język, którym piszemy. W naszych podróżach i na blogu staramy się być sobą. Nie chodzi o zdobycie jak największej ilości „lajków” i najwyższe statystyki, a o czerpanie przyjemności z podróży i z bycia razem. Kiedy nie jesteśmy w drodze, można nas spotkać w Warszawie, w kawiarni 8 Stóp niedaleko zoo. Dzięki temu wielu naszych czytelników poznaliśmy osobiście. Co zainspirowało Was do założenia bloga? Co zmieniło się w Waszym życiu od tamtego czasu? Założyliśmy bloga kiedy wyjeżdżaliśmy na pół roku do Stanów Zjednoczonych - chcieliśmy, żeby nasi bliscy wiedzieli co u nas. Poza tym mamy nadzieję, że nasze dzieci jak dorosną, przeczytają blog i może wyruszą w podróż sentymentalną? Dość szybko nasze grono czytelników rozrosło się poza krąg krewnych i znajomych. Wielu z nich poznaliśmy później osobiście, usłyszeliśmy wiele miłych słów, niektórym pomogliśmy podjąć decyzję o pierwszym wyjeździe z dzieckiem, doradziliśmy czy to w kwestii ekwipunku czy to wyboru trasy. osiemstop.blogspot.com (fot. Ola i Paweł Wysoccy) Poznaliśmy też wielu innych bloggerów, którzy inspirują nas do dalszego poznawania świata. Z wieloma z nich regularnie się spotykamy - dobrze wiedzieć, że nie tylko my nie umiemy wysiedzieć na tyłku, że nie tylko my marzymy o życiu innym niż to wyznaczane godzinami 9-17, że są na świecie ludzie, z którymi możemy pogadać bez tych wszystkich dziwnych spojrzeń, oceniających uwag i pytań w stylu „a po co wam to wszystko?”. Czym jest dla Was nominacja do Travelerów? Ogromnym zaskoczeniem i wielkim zaszczytem. A przy okazji motywacją, żeby zadbać o bloga od strony technicznej i wizualnej. Planujemy już od jakiegoś czasu, żeby przenieść się na własną domenę i urządzić bloga dokładnie tak, jak go sobie wymyśliliśmy. Ciężko jednak przy dwójce dzieci, kawiarni, pracy i innych obowiązkach znaleźć na to czas. Teraz wypadałoby się zmobilizować i w końcu przejść na swoje. Nominacja do czegoś zobowiązuje! Dlaczego to Wy powinniście wygrać? Nie wiemy czy powinniśmy, na pewno byłby to ogromny sukces, bylibyśmy przeszczęśliwi, ale… nasi rywale prowadzą naprawdę świetne blogi. W podróżach najbardziej lubicie.... Nieprzewidywalność, oderwanie od codzienności i poczucie wolności. Marzycie o podróży do... Długo by wymieniać. Chcielibyśmy wrócić do Stanów. Przez pół roku sporo zobaczyliśmy, ale w skali tego kraju to wierzchołek góry lodowej. Ostatnio byliśmy w Azji - Tajlandia, Laos i tydzień w Kambodży pobudziły nasze apetyty, chcemy więcej! Marzy nam się też Ameryka Łacińska, byliśmy już w Peru, Gwatemali i na Dominikanie, chcielibyśmy zobaczyć Urugwaj, Argentynę, Chile i Kubę. Możemy tak wymieniać i wymieniać. Więcej o Travelerach przeczytacie tutaj.
Fotografia w National Geographic odgrywa ogromną rolę. Dlatego Wojciech Franus, dyrektor artystyczny National Geographic Polska, będzie o tym często prawił!
Czasem będzie wesoło, a niekiedy bardzo poważnie. Jedno jest pewne: zawsze szczerze i konkretnie. Zapraszamy do lektury! FRANUS O FOTOGRAFII
Rodzina Bez Granic jedzie na koniec świata!
Podróżowanie z dziećmi wcale nie musi być męczące, wprost przeciwnie: może być inspirujące
Po tym, jak odwiedziła w swoim 4,5-letnim życiu już 25 krajów, rodzice spytali małą Hanię: - Dokąd teraz? Oni, po doświadczeniach kilku wielomiesięcznych podróży w różne kawałki świata, marzyli o tym, żeby polecieć tak daleko, że dalej już się nie da. Hania rozśmieszyła ich swoją odpowiedzią: - Do krainy Taka Tuka! Gdzie to jest? Taka Tuka to miejsce, w którym mieszka tata Pippi Pończoszanki z książki Astrid Lindgrend. W książce napisane jest: Południowy Pacyfik. Toż to przecież Ocean Spokojny! No to jadą! Zaczynają w Nowej Zelandii, a potem poskaczą z wyspy na wyspę, od Francuskiej Polinezji, przez wyspy Cooka, Samoę, Tongę, Fidżi, Vanuatu, Nową Kaledonię do wysp Solomona. Czy uda im się spotkać piratów i tatę Pippi? Co znajdą na końcu świata? Ponieważ zdecydowanie nie są tymi połóż-się-w-jednym-miejscu-na-ciepłej-plaży-i-nic-nie-rób turystami – na pewno znajdą sporo! Niebieskie wodospady, stare wulkany, dzikie tatuaże, gigantyczne posągi tiki i setki historii. Każda z planowanych wysp jest zupełnie wyjątkowa i ich podróż „Szukając krainy Taka Tuka” też na pewno będzie. Tym razem będzie więcej z dziecięcej perspektywy: zdjęć, filmów i rozmów. Jak Hania i Mila odbierają takie rodzinne podróżowanie, jak poznają świat? „Wasz blog jest moim ulubionym miejscem w calusieńkim internecie” – ktoś ostatnio skomentował. „Daliście mi nadzieję i wiarę w to, że może wciąż być pięknie, jak ma się dzieci” – ktoś inny napisał. „Dzięki za dzielenie się tymi wszystkimi miejscami i momentami z nami, proszę!! dzielcie się więcej!” - no to oni będą. Aha, biorą ze sobą parę prezentów od partnerów: aparat Canon 6D, Rollei action camera i tableta Lenovo Yoga. Ale będą zaglądać darowanemu koniowi w zęby :) Kilka słów o Rodzinie Bez Granic Rodzina Bez Granic (Anna: polska dziennikarka, Thomas: niemiecki fotograf i web-designer i dwie małe globtroterki: Hania (4,5) i Mila (3) podróżują i prowadzą swojego bloga już od 4 lat. Blog jest najpopularniejszym blogiem o rodzinnych podróżach w Polsce i w Niemczech (zgarnął wiele nagród: w tym Travelera dla najlepszego bloga National Geographic Traveler, finał konkursu na blog roku Onetu, w kategorii podróże, wyróżnienie w konkursie „Miej odwagę“). Jest czytany w 167 krajach świata, a czytany jest przez ludzi o bardzo różnych korzeniach i marzeniach. Do tej pory odbyli dwie półroczne podróże: „Wokół Morza Czarnego” i "Pomiędzy Oceanami" (przez Amerykę Środkową) i wiele mniejszych (przez całą Europę). Spotkali Króla Romów w Mołdawii, zaprzyjaźnili się z biedną rodziną z autonomicznego Naddniestrza, spędzili wiele nocy z Majami w wioskach Gwatemali, zakochali się Krymie, spędzili egzotyczną Wigilię w maleńkim Belize, znienawidzili rosyjską policję, bawili się z małpkami w Hondurasie, odpoczęli w czeczeńskich wioskach w Gruzji, odwiedzili wioski Zapatystów w Meksyku, roztapiali się w 42 stopniach Celsjusza w Azerbejdżanie, zmokli w Gorskim Karabachu, pytaliśmy o Turcję w Armenii i o Armenię w Turcji. A wszystko to z małymi (a na początku bardzo małymi) córeczkami. I wszystko to na przekór powszechnej opinii, że kiedy pojawia się dziecko, świat się kończy. Ich blog, który początkowo miał być tylko źródłem informacji i zdjęć dla najbliższych, niespodziewanie rozrósł się do ogromnych rozmiarów. „Przecież my też na początku mieliśmy wątpliwości: uda się to wszystko z dzieckiem, czy się nie uda?“ - mówią. Udało się. W tej chwili miesięcznie ponad 25 000 osób z ponad 160 krajów świata czyta ich bloga. Ich historie - zdjęcia i teksty - zostały opublikowane w kilkunastu m.in. polskich, niemieckich, włoskich i angielskich gazetach i portalach, a wywiady z nami dla radia i telewizji pojawiły się w międzynarodowych mediach. Dostali propozycję wydania książki, tłumy przychodzą na pokazy naszych zdjęć. „Zupełnie nagle zdaliśmy sobie sprawę, że musieliśmy przez przypadek i nieplanowanie wypełnić jakąś lukę, której ludziom brakowało: to połączenie życia młodego, zaangażowanego podróżnika z odpowiedzialnym, ale ciekawym świata rodzicem. Bo my wierzymy, że chcieć to móc. I że dziecko tylko poszerza życie, nie ogranicza. Tak samo jak podróżowanie“ – lubią mówić. No to prawie 4 lata rodzinnych podróży za nimi i czas na więcej. Wciąż tyle rzeczy do zobaczenia na świecie! Start: 3-go marca!
Chcemy dzielić się swoimi doświadczeniami.
Salam alejkum – witam leżącą nieruchomo postać na łóżku. Kobieta jest w stanie krytycznym, po tym jak dostała odłamkami amunicji w brzuch. Odpowiada mi ruchem warg, a jej oczy w pełni oddają cierpienie i beznadzieję sytuacji. Wymieniamy spojrzenia. Jedyne co jej mogę w tej chwili podarować, to najszczerszy uśmiech. Sztandarową zasadą pracownika humanitarnego jest przecież to, żeby ci, którym pomagasz, nie widzieli, że się załamujesz. Tę historię opowiedziała mi Dominika po powrocie z Syrii. Wiele podobnych trafia do mnie ze wszystkich krajów, gdzie pracownicy PAH niosą pomoc miejscowej ludności. Niestety nie jestem w stanie ich wszystkich opowiedzieć. Mogą to zrobić osobiście ludzie zaangażowani w pracę misji. Obecnie kilkudziesięciu pracowników PAH działa w Sudanie Południowym, Somalii oraz Autonomii Palestyńskiej. Pomyśleliśmy, że czas najwyższy, aby relacje z terenu trafiały do wszystkich. W tym celu stworzyliśmy bloga, na którym co tydzień koordynatorzy misji będą dzielić się swoimi doświadczeniami. Na blog.pah.org.pl gorąco zapraszam od 19 sierpnia – dnia szczególnego, gdyż wtedy wszyscy zaangażowani w pomoc humanitarną mają swoje święto. Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej ustanowiony został przez Zgromadzenie Ogólne ONZ na pamiątkę ofiar zamachu bombowego na siedzibę ONZ w Bagdadzie (19 sierpnia 2003 r.). Co roku 19 sierpnia kierujemy naszą uwagę na poświęcenie osób, które niosą pomoc, nierzadko ryzykując przy tym własne zdrowie i życie. Każdego dnia pracownicy humanitarni pomagają milionom ludzi na świecie. Dzieło to jest przede wszystkim efektem współpracy z lokalnymi organizacjami oraz miejscowymi społecznościami, które najlepiej znają potrzeby dotkniętych klęską. Celem akcji humanitarnej jest nie tylko dostarczenie niezbędnych środków do życia, ale również zaktywizowanie środowiska do pomagania sobie nawzajem. Warto również wspomnieć o wszystkich tych, którzy zapewniają zaplecze pracy misji, organizując ją finansowo oraz logistycznie. Wiem, że nie każdy z nas może osobiście nieść pomoc w miejscach dotkniętych klęską żywiołową czy konfliktem zbrojnym. Ale udział w misjach nie jest jedyną formą włączenia się w pomoc humanitarną. Każdy z nas może zrobić coś, co trwale zmieni życie cierpiących z powodu głodu czy wojny. Światowy Dzień Pomocy Humanitarnej to też dzień ludzi na co dzień angażujących się w działalność PAH i innych organizacji pomocowych. Swoim wysiłkiem czy darowiznami umożliwiają dotarcie do potrzebujących z pomocą. Szczególne podziękowania należą się członkom Klubu PAH SOS, którzy regularnie wspierają działania humanitarne, www.pah.org.pl/opah/30/klub_sos.
Kiedy przeczytałem o Królestwie Mustang, zapragnąłem tam pojechać. Kiedy pojechałem, zapragnąłem, by ten prawie zapomniany świat, istniał zawsze i w niezmienionej formie
Powód? Odkryłem, że jest to cudowna i niepowtarzalna mieszanka natury Tybetu z naturą religii i tradycji tybetańskiej. Dlatego gorąco wspieram inicjatywę Mustang Art&Climb Expedition. Liczę, że wyniki tej wyprawy przybliżą nam nieznane relikty tej antycznej kultury. I będę czekał na wyniki wyprawy z niecierpliwością.„ Piotr Pustelnik Mustang. Wyprawa życia. Start: 2 kwietnia, by 3 dni później stanąć u wrót doliny rzeki Kali Gandaki i wejść do Królestwa Lo. Do Mustangu. Celem Mustang Art&Climb Expedition jest zebranie materiału o charakterze naukowo-dokumentacyjnym z jedynego tak dobrze zachowanego obszaru dawnego Tybetu. W wyprawie uczestniczą Eliza Kugler, Paula Rettinger-Wietoszko, Krzysztof Gutteter i Piotr Mila. Obok wielu bezcennych i degradowanych przez cywilizację zabytków na terenie Mustangu znajdują się miejsca nieodkryte - to setki grot wykutych w górskich zboczach, z których część zdobiona jest unikalnymi polichromiami. Groty były używane jako domy, pustelnie, miejsca pochówku i odosobnień medytacyjnych zarówno dla buddystów, jak i dla praktykujących starą religie bon. Do dnia dzisiejszego odkryto tylko część z grot ze względu na trudny dostęp wymagający wysokich umiejętności wspinaczkowych. Celem ekspedycji jest m.in., analiza już odkrytych grot oraz rekonesans dotyczący eksploracji nieodkrytych dotąd, położonych w skrajnie niedostępnych miejscach, zabytków kultury tybetańskiej Górnego Mustangu. Co tam odnajdziemy? Czy uda się dotrzeć do nieodkrytych miejsc? To co uda się opisać, sfotografować i sfilmować - tym będziemy się dzielić z Wami. Najczęściej jak to będzie możliwe. Pierwszy przystanek Ruszyliśmy z zimnej, wilgotnej Warszawy. Potem były przystanki w Dubaju i Delhi. Teraz Kathmandu. Kakofonia klaksonów, zapach przypraw, gwar, zwariowana krzątanina, słodka jak ulepek herbata z mlekiem. Ciepło (pozdrowienia dla wszystkich pod śniegiem). Pierwsze spotkanie z Szerpą, studiowanie map, zaznaczanie szczegółów. Jutro ruszamy na północ. Na bieżąco śledź wyprawę na blogu Mustang2013
Warszawa bez Fikcji - ciąg dalszy na sobotę
Międzynarodowy Festiwal Reportażu "Warszawa bez Fikcji" zbliża się wielkimi krokami. Jeszcze chwila, jeszcze moment i przy ul. Kredytowej 1 w Warszawie zagoszczą klimaty z całego świata. Dziś prezentujemy w skrócie sobotni blok tematyczny poświęcony Ameryce Łacińskiej.
Sobota, 27 listopada, godz. 16:40 Nieśmiertelni – potomkowie Inków, Majów, Azteków: Krystian Bielatowicz Podczas spotkania autor zaprezentuje zdjęcia z Peru, Meksyku i Kuby, gdzie powstają długoterminowe projekty o prekolumbijskich kulturach. Opowie także o przygotowaniach i realizacji takich projektów oraz o kulisach pierwszej trzymiesięcznej podróży do Peru i Boliwii. Będzie można usłyszeć o nowym cyklu portretów Majów i Azteków oraz obejrzeć fotokast "Nieśmiertelni". Będzie też okazja do dyskusji o nowej formie prezentacji zdjęć - videokastach. Krystian podzieli się informacjami, jak stawiać pierwsze kroki w fotoreportażu i fotografii podróżniczej. W dobie fotografii cyfrowej i internetu życie fotografa definitywnie się zmieniło. Oto pytanie: jak poradzić sobie teraz? Krystian Bielatowicz - fotograf, archeolog, podróżnik, montażysta. Rocznik 1978. Urodzony w Czechach. Wychował się na Jurze Krakowsko-Częstochowskiej. Z wykształcenia archeolog, studia ukończył na Uniwersytecie Warszawskim, fascynują go dzieje imperium Inków. Członek Kolektywu Fotografów Visavis.pl. Współpracuje z nowojorską organizacją Vision Project. Od 2008 roku prowadzi szkolenia produktowe dla Nikon Polska oraz realizuje multimedialne wywiady z fotografami i poradniki video do edukacyjnego portalu Szeroki Kadr. Należy do grona Nikon Fotografii. Publikował m.in. w „National Geographic Polska”, „Newsweek Polska”, „Dużym Formacie”, „Polityce”, „Przekroju”, "The Virginia Quarterly Review” (USA), „Private Magazine” (Włochy), „El Comercio”, „Cosas” i „Caretas” (Peru). Swoje prace prezentował na wystawach m.in. w Nowym Jorku, Limie, Cuzco, Warszawie, Łodzi, Krakowie, Toruniu, Lublinie, Rzeszowie i Zakopanem. Nagrody: Newsreportaż, BZWBK Press Foto, Grand Press Photo, Wielki Konkurs Fotograficzny National Geographic Polska, Międzynarodowy Konkurs Fotografii Górskiej 'Przestrzeń Życia'. Strona fotografa: www.bielatowicz.com. Sobota, 27 listopada, godz. 17:40 Patagonia - droga przez Południe: Gosia Preuss-Złomska Przez olbrzymie, niezamieszkałe obszary, wśród hulającego niemiłosiernie wiatru, wiedzie zakurzona i pełna kolein Ruta 40. Podczas pokazu autorka zmierzy się ze słynną drogą dalekiego Południa. Towarzyszyć jej będą uchwycone podczas podróży obrazy – bezkresna przestrzeń, wypalony słońcem step, majaczące gdzieś w oddali ośnieżone szczyty Andów: potężny Fitz Roy i monumentalne wieże Paine. Dalej na Południu jest już tylko osnuta legendami Ziemia Ognista. Aby do niej dotrzeć przeprawi się przez zdradliwe wody Cieśniny Magellana. Dzikie góry, lwy morskie i kormorany zamieszkujące bezludne wysepki kanału Beagle świadczą o tym, że dotarła na prawdziwy Koniec Świata. Patagonia to kraina bogata w połyskujące słońcem turkusowe jeziora, gęste lasy, rwące rzeki i rozległe lodowce. Jako pierwsi dotarli tu imigranci z Europy i na przekór żywiołom zakładali estancje (olbrzymie majątki ziemskie). Do dzisiaj hodują wielkie stada bydła, urządzają tradycyjne rodea i kultywują pamięć o pierwszych osadnikach. Przemierzając wspólnie setki kilometrów patagońskich bezdroży nie raz przebiegnie przez drogę guanako lub przepędzane przez gauchos stado owiec. Gosia Preuss-Złomska: doktor socjologii, ale także podróżniczka, fotograf, przewodnik wypraw. Pierwsze kroki w wędrówce ku nieznanym lądom stawiała w Studenckim Klubie Górskim, wspinając się w górach Azji, przemierzając Jedwabny Szlak i bezkresny mongolski step. Podróżowanie stało się jej pasją, sposobem na życie, a może "nieuleczalną chorobą”. Razem z mężem Marcinem odbyła dziesięciomiesięczną podróż poślubną dookoła świata, podczas której wędrowała przez patagońskie bezdroża, docierając do Ziemi Ognistej i do Ushuaia – miasta na Końcu Świata. Ostatnia jej podróż to samochodowa przeprawa przez ostępy Afryki Zachodniej. Swoimi wrażeniami dzieli się podczas pokazów slajdów podróżniczych, wypraw dokoła świata, a także na www.5stronaswiata.pl. Sobota, 27 listopada, godz. 18:30 Ameryka Łacińska w sieci - prezentacja travelblogów: Marta Podleśna-Nowak O Ameryce Łacińskiej – najpiękniejszym i najbardziej różnorodnym kontynencie - niewiele się w Polsce pisze. Nieliczne książki i wartościowe travelblogi są jak wyspy nadziei pływające pośród morza nijakiej i podobnej do siebie treści. Te bogate i ciekawe wyspy i pisane często poetyckim językiem, wyłowi dla Państwa Marta Podleśna-Nowak. Zaprezentuje blogi podróżnicze - zapis podróży przez kraje latynoamerykańskie, a wśród nich blogi ekspatriackie, pisane ręką Polaków mieszkających na stałe za granicą. Te ostatnie zasługują na szczególną uwagę ze względu na wiarygodne i wnikliwe przedstawienie realiów życia codziennego Wenezueli, Kolumbii czy Meksyku. Wspomni również o ostatnich latynoamerykańskich publikacjach, a na koniec poprowadzi dyskusję z pozostałymi prelegentami. Marta Podleśna-Nowak – geograf, absolwentka Instytutu Krajów Rozwijających się Uniwersytetu Warszawskiego (Zakład Ameryki Łacińskiej), stypendystka Universidad de Castilla la Mancha w Hiszpanii. W ciągu 10 lat poznała większość krajów Ameryki Środkowej i Południowej. Powraca do nich wielokrotnie jako pilot wycieczek oraz podczas prywatnych wypraw z plecakiem. W 2005 roku spełniła marzenie o samotnej podróży przez kontynent; przemierzyła go drogą lądową przez Kolumbię i kraje andyjskie do Argentyny. Relacje można było śledzić na blogu Latinamerica. Autorka publikacji naukowych o programie ekoturystycznym Mundo Maya, a także internetowych przewodników po Wenezueli, Ekwadorze i Peru dla serwisu Koniec Świata. Prowadzi wyjazdy, współpracuje z touroperatorami, opracowując nowe programy. www.latinotour.pl Odpowiedzialna za autorską koncepcję i organizację części podróżniczej pod nazwą Labirynt Świata w ramach Międzynarodowego Festiwalu Reportażu - Warszawa bez Fikcji.