National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-24T17:54:43.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: „Dziś” w Birmie to jeden wielki znak zapytania. O życiu w tym fascynującym kraju opowiada Aleksandra Minkiewicz, dyrektorka Yangon Film School
items: 19-letnia aktywistka zginęła na proteście w Mjanmie. Wojsko zbezcześciło jej grób
items: W Mjanmie d. Birmie doszło do puczu. Armia aresztowała laureatkę Pokojowej Nagrody Nobla
items: Jeden dzień z życia mnicha. Fotografie Marcina Zaborowskiego [FOTOGRAF MIESIĄCA]
items: Brutalnie wykluczeni. Życie muzułmańskiej mniejszości w buddyjskiej republice [FOTOGRAF MIESIĄCA]
items: „Uśmiechnięty żółw” ocalony przed wyginięciem. Pokazano zdjęcia młodych
items: Mjanma dla średnio zaawansowanych. Spędź wakacje życia w krainie 1000 pagód
items: Azja nie zdeptana przez turystów? Podpowiadamy
items: Punkt bez odwrotu. Ten szczyt sprawdził siły najlepszych
items: Jak podróżować po Birmie (Mjanmie)? Poznaj kilka praktycznych wskazówek
items: Ten kraj kojarzy Ci się tylko z egzotycznymi wakacjami? Niesłusznie. Sri Lanka to wyspa zranionych serc [REPORTAŻ]
items: Polscy medycy ratują w Mjanmie. "Dajemy tym ludziom szansę na nowe życie"
items: Coraz mniej małych ludzi. Pigmeje odchodzą
items: Włączając birmańską telewizję… Czego można się z niej dowiedzieć o kraju mnichów i żołnierzy?
items: Dwójka blogerów zwiedza cały świat i próbuje go zmienić. Odkrywają przed nami tajemnice Mjanma
items: Włochy i Birmę może znów czekać ten sam okrutny los. Wszystko przez uskoki tektoniczne
items: Peryferie Birmy to wciąż czwarty świat
items: Lutowy Traveler już jutro w kioskach
items: Uśmiech Myanmar nagrodzony
items: Tygrys na skraju nicości
items: Birma. Dyktatura po liftingu
items: Podróż w głąb siebie
items: Kuba Niziński i Jan Mela zapraszają na najbliższy program Między Biegunami

„Dziś” w Birmie to jeden wielki znak zapytania. O życiu w tym fascynującym kraju opowiada Aleksandra Minkiewicz, dyrektorka Yangon Film School
type: item
date: 2021-11-19T10:58:31.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: azja
subject: birma
subject: festiwale
subject: Travel
description: Siedem sekcji – Retrospektywa: Wong Kar Wai, Tajwańskie kino queer, Sekcja olimpijska, Nowe Kino Azji, Asian Cinerama, Pokazy specjalne / Mistrzowie, Birma dziś - ponad 50 filmowych produkcji, studio festiwalowe i debaty online. Tegoroczna edycja Pięciu Smaków odbywa się w formule hybrydowej, co oznacza, że większość filmów będzie dostępna od 17 do 29 listopada na specjalnej platformie VOD piecsmakow.pl.
encoded: W programie 15. edycji znalazła się m.in. sekcja Birma dziś, a niej zestaw krótkich metraży wyprodukowanych przez Szkołę Filmową w Jangonie, której dyrektorką od 2016 roku jest pochodząca z Polski Aleksandra Minkiewicz. Filmy studentów i absolwentów Szkoły prezentują różnorodne oblicza współczesnej Birmy: spotkania tradycji ze współczesnością, wyzwania ekonomiczne, pejzaż miejskich i prowincjonalnych historii. Filmy pokazują, jak polityczne turbulencje kształtują codzienność mieszkańców tego kraju, a zarazem są głosem pokolenia, które właśnie w tej chwili mierzy się z radykalnym ograniczeniem wolności wypowiedzi. Szkoła Filmowa w Jangonie od kilkunastu lat jest miejscem rozmów o tożsamości kraju i jego bardzo różnorodnego społeczeństwa, złożonego z licznych grup etnicznych - wiele studentek i studentów Szkoły z nich właśnie się wywodzi. Studenci i absolwenci uczelni w dokumentalnych i quasi dokumentalnych formach rejestrują historie ze zmieniającej się rzeczywistości - zarówno te z dużych ośrodków, jak i niewielkich, lokalnych społeczności. Ich produkcje są bezcennym materiałem, który niesłyszane dotąd głosy kieruje do szerokiej grupy odbiorców w kraju i zagranicą. O Birmie rozmawiamy Aleksandrą Minkiewicz, dyrektorką Yangon Film School: Sekcja nazywa się Birma dziś – co znaczy słowo „dziś” w tym przypadku? Spora część filmów została wyprodukowana kilka lat wcześniej – czy ma to jakieś znaczenie? Aleksandra Minkiewicz: “Dziś” w Birmie to jeden wielki znak zapytania. Niepewność i autentyczny strach o jutro, wyczekiwanie. “Dziś” się w Birmie nie żyje, tylko przeczekuje. Czas liczy się na ‘przed i po’. Ta kluczowa data to 1 lutego 2021, gdy wojskowi przejęli władzę, krwawo stłumili wielotysięczne demonstracje i praktycznie zlikwidowali wolne media. Niedługo mija rok od tego wydarzenia, a sytuacja w kraju wciąż jest daleka od stabilizacji. Widziałam, jak z dnia na dzień euforia pierwszych lat po demokratycznych wyborach z 2015 roku, wiara w lepsze jutro i nadzieja powol…

dzis-w-birmie-to-jeden-wielki-znak-zapytania-o-zyciu-w-tym-fascynujacym-kraju-opowiada-aleksandra-minkiewicz-dyrektorka-yangon-film-school-33e7ab2.png
width: 1920
height: 1080

19-letnia aktywistka zginęła na proteście w Mjanmie. Wojsko zbezcześciło jej grób
type: item
date: 2021-03-17T14:03:02.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: Edukacja
subject: Mjanma
subject: Społeczeństwo
description: Na początku lutego w Mjanmie doszło do puczu. Od tamtej pory na ulicach największych miast trwają krwawo tłumione protesty obywateli, którzy nie godzą się na przejęcie władzy w kraju siłą. Ich symbolem stała się 19-letnia Angel.
encoded: W tym artykule: Nielegalna ekshumacja ciała Angel "Zmiana reguł gry" Angel, czyli Ma Kyal Sin, zmarła na początku marca po tym, jak została postrzelona w głowę podczas protestu w mieście Mandalaj. Nastolatka miała na sobie t-shirt z wymownym napisem: "Wszystko będzie dobrze". Jeszcze przed tragiczną śmiercią dla tysięcy Birmańczyków stała się uosobieniem odwagi i walki o wolność. Kilka dni przed zastrzeleniem Angel zadeklarowała na Facebooku, że chce, aby po śmierci jej organy zostały przekazane najbardziej potrzebującym. W pogrzebie aktywistki wzięły udział tysiące ludzi. Wielu z nich na znak solidarności trzymało w górze trzy palce – symbol ten został zaczerpnięty z filmu "Igrzyska Śmierci", w którym był gestem protestujących. Nielegalna ekshumacja ciała Angel Zaledwie kilka godzin po pochówku Angel na cmentarzu zjawiła się birmańska policja. Funkcjonariusze twierdzili, że chcą przeprowadzić sekcję zwłok niezbędną do orzeczenia przyczyny jej śmierci. Zgodnie z prawem ekshumacja odbywa się na wniosek bliskich zmarłego lub sądu. W tym wypadku rodzina nastolatki nigdy się na nią nie zgodziła. Dziennikarzom CNN udało się dotrzeć do świadka, który widział, jak grupa 20 uzbrojonych osób weszła na teren miejskiego cmentarza. Dane informatora zostały zatajone ze względu na jego bezpieczeństwo. – Część z nich przyjechała samochodem i na motocyklu. Reszta wojskowym autem. Wskazywali bronią na cmentarną bramę i prosili o jej otwarcie – przekazał anonimowy obserwator. Policjanci mieli w tym czasie zakazać wstępu na teren nekropolii osobom trzecim oraz powiedzieć pracownikom, żeby nie informowali nikogo o ich przyjeździe. Na drugi dzień okazało się, że grób Angel został zalany cementem. Wokół leżały żyletki, łopaty, fartuchy chirurgiczne, łopaty i zakrwawione rękawiczki. "Zmiana reguł gry" Aktywiści już wcześniej obawiali się, że służby mundurowe będą próbowały ukryć tragiczną śmierć Angel przed światem. Phil Robertson, zastępca dyrektora ds. Azji w Human Rights Watch zwrócił …

mjanma-protesty-030c2fc.jpeg
width: 1024
height: 683

W Mjanmie d. Birmie doszło do puczu. Armia aresztowała laureatkę Pokojowej Nagrody Nobla
type: item
date: 2021-02-02T09:51:10.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: Travel
description: W poniedziałek w godzinach porannych na antenie kontrolowanej przez wojsko stacji telewizyjnej ogłoszono, że władzę w kraju przejął generał Min Aung Klaing. Armia powołała się na art. 417 konstytucji. Zapis usprawiedliwia takie działanie na rzecz ochrony suwerenności kraju i jedności narodowej.
encoded: Po telewizyjnym ogłoszeniu żołnierze aresztowali prezydenta Win Myinta oraz liderów Narodowej Ligi na Rzecz Demokracji (NLD), w tym Aung San Suu Kyi – laureatkę Pokojowej Nagrody Nobla z 1991 roku. Do tej pory nie wiadomo, gdzie są przetrzymywani opozycjoniści. W Naypyitaw ograniczono dostęp do Internetu, telefonii i większości kanałów telewizyjnych. Udany zamach stanu w Mjanmie Najwyższy przywódca Min Aung Klaing zapowiedział roczny stan wojenny. Wojsko nieustannie kontroluje największe miasta Mjanmy. Zamach stanu jest następstwem napięcia politycznego, które narastało w społeczeństwa od listopada ubiegłego roku, kiedy to wybory generalne po raz drugi z rzędu wygrała Narodowa Liga na Rzecz Demokracji. Wynik podważała zarówno armia, jak sympatyzująca z nią Unia Solidarności i Rozwoju. Dwa miliony osób nie oddały głosu, ponieważ na terenach objętych działaniami zbrojnymi zamknięto lokale wyborcze. Jeszcze w styczniu Siły Zbrojne Mjanmy publicznie rozważały przejęcie władzy w kraju siłą. Aung San Suu Kyi nawoływała wówczas swoich wyborców do tego, żeby sprzeciwili się planowanemu zamachowi stanu. W liście, który napisała jeszcze przed aresztowaniem, wyraziła swoją obawę o to, że działania armii doprowadzą kraj z powrotem pod dyktaturę. Mieszkańćy Mjanmy również są mocno zaniepokojeni przyszłością kraju. – Nie pierwszy raz budzę się w świecie, który w ciągu nocy diametralnie się zmienił. Miałem nadzieję, że już nigdy nie będę musiał przez to przechodzić – mówi 25-letni mieszkaniec miasta Yangon w rozmowie z BBC. Widmo powrotu dyktatury Do 2011 roku Birma była rządzona przez juntę wojską. Po blisko 50 latach demokratyczne reformy przeprowadzone przez Aung San Su Kyi zakończyły reżim armii. W poniedziałek Narodowa Liga na Rzecz Domokracji miała rozpocząć drugą kadencję. Mimo zmiany ustroju 10 lat temu, wojsko i tak utrzymywało ścisłą kontrolę nad Birmą. Konstytucja gwarantuje Siłom Zbrojnym jedną czwartą wszystkich miejsc w parlamencie. Nowa władza w kraju zapowiedziała …

birmanczycy-mieszkajacy-w-tajlandii-trzymaja-zdjecia-przywodczyni-birmy-aung-san-suu-kyi-podczas-protestu-przed-ambasada-birmy-w-bangkoku-w-tajlandii-w-poniedzialek-1-lutego-2021-roku-fot-ap-associated-press-east-news-e316723.jpeg
width: 1000
height: 659

Jeden dzień z życia mnicha. Fotografie Marcina Zaborowskiego [FOTOGRAF MIESIĄCA]
type: item
date: 2020-09-09T08:59:32.000Z
subject: Fotografia
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: Fotograf Miesiąca
subject: fotografia
subject: Kultura
subject: Marcin Zaborowski
subject: mnisi
subject: Travel
description: Podczas podróży po Mjanmie (Birmie) fotograf National Geographic Polska - Marcin Zaborowski - udokumentował codzienność buddyjskich mnichów. Efektem tej pracy jest galeria intymnych zdjęć klasztornego życia, którą bohater cyklu Storytellers Fotograf Miesiąca postanowił się z nami podzielić.
encoded: - W latach 2004-2010 dużo podróżuję. Chłonę miejsca, zapachy, ciekawią mnie ludzie. Zachłystuję się egzotyką na kilka kolejnych lat - opowiada fotograf, Marcin Zaborowski. To właśnie w Mjanmie (Birmie) po raz pierwszy spotyka mnichów. W tym kraju są niemal wszędzie - ich liczbę szacuje się na 300–500 tys. Zaborowski spędza z nimi niemal każdą wolną chwilę. - Obserwowałem ich w trakcie medytacji, porannego spaceru po dary, w trakcie lekcji, sprzątania i innych mniej lub bardziej niezwykłych codziennych czynności. Z tego powstał zapis dokumentalny „A day of monk’s life”. Zobacz galerię zdjęć "Jeden dzień z życia mnicha" >>>

jeden-dzien-z-zycia-mnicha-fotografie-marcina-zaborowskiego16-808eb2e.jpeg
width: 2048
height: 1365

Brutalnie wykluczeni. Życie muzułmańskiej mniejszości w buddyjskiej republice [FOTOGRAF MIESIĄCA]
type: item
date: 2020-09-09T08:50:21.000Z
subject: Fotografia
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: Fotograf Miesiąca
subject: fotografia
subject: Kultura
subject: Marcin Zaborowski
subject: Rohingjowie
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
description: Rohingjowie jako nieuznana grupa etniczna są traktowani przez rząd birmański jak nielegalni imigranci, a w konsekwencji na ziemi, którą zamieszkują od pokoleń, pozostają bezpaństwowcami. Życie tej społeczności w Bangladeszu i Birmie dokumentował przez 5 lat fotograf National Geographic Polska - Marcin Zaborowski.
encoded: Rohingjowie to muzułmańska mniejszość etniczna, zamieszkująca birmański stan Arakan (Rakhine), położony na zachodzie kraju i graniczący z Bangladeszem. Ustępują liczebnie buddyjskim Arakańczykom, z którymi od kilku dekad pozostają we wrogich stosunkach. Na mocy przyjętej w 1982 roku ustawy o narodowościach, rząd Birmy oficjalnie nie uznaje Rohingjów za odrębną grupę. Stanowisko to podparł budzący kontrowersje i wątpliwy metodologicznie oficjalny spis 135 „narodów” Birmy, który ostatecznie wykluczył Rohingjów ze społeczeństwa. Jako nieuznana grupa etniczna są traktowani przez rząd birmański jak nielegalni imigranci, a w konsekwencji na ziemi, którą zamieszkują od pokoleń, pozostają bezpaństwowcami. Prześladowania Rohingjów mają charakter systemowy, zaś ostatni exodus, w którym setki tysięcy Rohingjów uciekło z Birmy do Bangladeszu, jest powracającym akordem w toczącym się od czterech dekad dramacie. W latach 2013-2018 miałem przywilej dokumentować życie tej społeczności w Bangladeszu i Birmie. Stąd powstał zapis dokumentalny, który dzisiaj można obejrzeć w kilkunastu zdjęciach w wielkim skrócie: Tekst i zdjęcia: Marcin Zaborowski

rohingjowie-27e1a7d.jpeg
width: 1024
height: 683

„Uśmiechnięty żółw” ocalony przed wyginięciem. Pokazano zdjęcia młodych
type: item
date: 2020-09-08T09:00:02.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: birma
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
subject: zagrożone gatunki
subject: żółwie
description: Żółwie birmańskie, czyli Batagur trigittata, do początku lat 2000 były uznawane za gatunek wymarły. Po tym, jak na żywego osobnika natrafiono na targu dzikich zwierząt, uruchomiono specjalny program ochronny. Po latach starań przyniósł efekty, a żółwie birmańskie – zwane też „uśmiechniętymi żółwiami” – nie są już uznawane za krytycznie zagrożone wyginięciem.
encoded: Żółwie birmańskie znane są jako „uśmiechnięte żółwie”, a to za sprawą swojej nietypowej mimiki. Wyraz pyszczka przypominający uśmiech oraz lekko wyłupiaste oczy sprawiły, że gady te możemy określić jako najweselsze w całej żółwiej rodzinie. Jednak ich historia nie jest równie wesoła. Przez wiele lat naukowcy uważali gatunek za wymarły, do czasu. W 2002 roku na chińskim targu dzikich zwierząt amerykański kolekcjoner żółwi kupił żywego żółwia birmańskiego. Było to dowodem, że eksperci się mylili, a żółwie birmańskie wciąż musiały żyć gdzieś na wolności. Szybko zapadła decyzja o powołaniu na terenie Myanmaru (Birmy) specjalnego programu ochrony gatunkowej żółwi. Teraz naukowcy potwierdzili, że program przyniósł spodziewane efekty – populacja żółwia birmańskiego zbliża się do 1000 osobników, co oznacza, że ​​gatunek nie jest zagrożony całkowitym wyginięciem – podaje IFL Science. Stowarzyszenie Wildlife Conservation Society (WCS) i Turtle Survival Alliance opublikowały galerię zdjęć oraz nagrania, na których widać wykluwające się pisklęta żółwia oraz młode, już wyklute, osobniki. Zdjęcia pochodzą z bezpiecznego ośrodka hodowlanego, usytuowanego w wiosce Limpha w regionie Sagaing (Myanmar). Zdjęcia ilustrują też pierwszy w historii naukowy opis piskląt gatunku, opublikowany w czasopiśmie Zootaxa. Chociaż wzrost populacji to powód do radości, to trzeba podkreślić, że mówimy o zwierzętach żyjących w niewoli. Losy dziko żyjących żółwi nie są do końca zbadane, jednak naukowcy sądzą, że na wolności żyje zaledwie pięć lub sześć samic tego gatunku i zaledwie dwa samce. Obecnie podejmowane są wysiłki na rzecz ochrony pozostałej dzikiej populacji. Niewykluczone, że do naturalnego siedliska wypuszczone zostaną osobniki żyjące dotychczas w hodowli ochronnej. Gatunek żółwia birmańskiego – niegdyś występujący w rzekach Myanmaru – ucierpiał głównie z powodu ludzkiej działalności – polowań i podkradania jaj. Także inne gatunki żółwi – lądowych oraz wodnych – są w niebezpieczeństwie. Spo…

jedno-z-pisklat-zolwia-birmanskiego-credit-myo-min-win-wcs-myanmar-program-4b4d081.jpeg
width: 1168
height: 736

Mjanma dla średnio zaawansowanych. Spędź wakacje życia w krainie 1000 pagód
type: item
date: 2019-06-24T10:26:51.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azja
subject: birma
subject: Kosmetyki
subject: Spa
subject: Travel
subject: Uroda
subject: Wolny czas
description: - Musisz uważać na wodę – rzekł wróżbita. A ja się tylko zaśmiałam. Niedługo potem ruszyłam w rejs po rzece Irawadi.
encoded: Zaczepił mnie nieopodal pagody Sule w Rangunie, mówiąc, że przepowiadał przyszłość Wayne’owi Rooneyowi. Powiedział, że chciałby mi powróżyć. Nigdy nie korzystałam z usług wróżek, więc odruchowo wybuchnęłam śmiechem. „Daj rękę, nie wezmę od ciebie pieniędzy. Musisz uważać na wodę, będziesz mieć problemy z oczami podczas tej podroży”. Podziękowałam i nadal śmiejąc się, poszłam w stronę hotelu. Zaopatrzona w „podręczny zestaw autobusowy”: stopery do uszu, chustkę na głowę i gruby sweter, wkroczyłam w ciemność ranguńskiego dworca autobusowego. W mieście wieczorami często brakuje prądu, nieliczne latarnie świecą słabym bladożółtym światłem. Chodniki są pełne dziur i przez chwilę nieuwagi można wylądować w rynsztoku. Autobus do Mandalaju okazał się dość komfortowy. Klimatyzacja działała bez zarzutu, w środku temperatura wynosiła ok. 17 stopni, podczas gdy na zewnątrz mimo późnej pory było nadal ponad 30. Ubrałam sweter i chustkę. Stopery do uszu okazały się wybawieniem, ponieważ podróż umilały pasażerom sercowe perypetie młodego ranguńskiego biznesmena – mjanmańska wersja Niewolnicy Isaury i Dynastii w jednym. Droga do Mandalaju jest jedyną autostradą w Mjanmie, prowadzi w pobliżu obecnej stolicy kraju – Naypyidaw – miasta widma. Pełno tu luksusowych budynków, szerokich kilkupasmowych dróg, ale na ulicach nie widuje się ludzi. W 2002 r. rząd w największej tajemnicy przed światem, pośród pól uprawnych w pobliżu miasteczka Pyinmana, rozpoczął budowę „siedziby królów”, bo tak się tłumaczy nazwa miasta. 6 listopada 2005 r. stolicę oficjalnie przeniesiono do Naypyidawu, a urzędników poinformowano, że mają się stawić do pracy w nowym, oddalonym od Rangunu o 370 km miejscu. Czym podyktowana była taka decyzja? Jak głosi plotka, wróżbita doradził przesądnym generałom budowę stolicy z dala od morza, by uchronić ją przed inwazją USA. Uciec z Mandalaju Wcześnie rano, po 7 godzinach podróży, dotarłam do Mandalaju. Marzec to miesiąc, w którym odbywają się „shinbyiu” – ceremonie rozpocz…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/af05a2053aef5b23dbaf6355d30336383e3a0b13-f43e35a.png
width: 1396
height: 904

Azja nie zdeptana przez turystów? Podpowiadamy
type: item
date: 2019-03-07T03:24:00.000Z
creator: Materiały prasowe
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: azja
subject: birma
subject: Kultura
subject: laos
subject: Lifestyle
subject: natura
subject: podróże
subject: Shopping
subject: tajlandia
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wypoczynek
subject: zima
description: Zima w Tajlandii, czy w Indiach? Czemu nie! Oto kilka wskazówek, na temat tego, gdzie konkretnie warto zajrzeć
encoded: Okazuje się, że nie wszystkie państwa Azji Południowo-Wschodniej przyciągają Polaków tak samo, są takie, do których niewielu jeszcze zawitało – a szkoda, bo ich natura i zabytki zachwycają, a szlaki nadal nie są zdeptane stopami turystów. Może warto pomyśleć o jakiejś wyprawie? Internetowe Centrum Podróży eSKY.pl przekonuje do tego, by zainteresować się niektórymi państwami tego regionu. Birma – lub Myanmar jest krajem, który jeszcze do niedawna bardzo ograniczał wjazdy turystów, nadal w niektóre jego regiony, ze względu na sytuację polityczną, obcy nie powinni się zapuszczać. Jednak, gdy tylko przepisy wizowe złagodzono, turyści chętnie zaczęli z tego korzystać i Birma otrzymała od Europejskiej Rady Turystyki i Handlu tytuł „Najciekawszego kraju dla turystów w 2014 roku”. Co tam oglądać? Obowiązkowo Bagan – chyba najbardziej charakterystyczne miejsce dla tego kraju – około 2 tysięcy świątyń na powierzchni 40 km². Pomiędzy IX a XIII było ich jeszcze więcej, bo aż 13 tysięcy, niestety do dziś przetrwała tylko część z nich. Jeżeli ktoś zawita w te strony warto zejść z utartego szlaku i iść do tych mniej turystycznych świątyń, by tam oddać się niezwykłej atmosferze tych miejsc. Świątynie do których koniecznie trzeba wejść to – Anada z czterema posągami Buddy o wysokości 9,5 metra każdy i przedstawioną na 554 płytkach terakotowych historią życia Buddy; Shwezigon Pagoda i Świątynia Gawdawpalin. Niezapomnianych przeżyć dostarczy też lot nad świątyniami balonem o wschodzie słońca. Głośne i gwarne miasto Mandalay też jest warte odwiedzenia, jako że to ostatnia z birmańskich królewskich stolic. W samym centrum znajduje się Pałac Królewski – kolos otoczony 8 metrowym murem i fosą o szerokości 64 metry! Niestety całość jest kopią zrekonstruowaną po II wojnie światowej kiedy to pałac uległ zupełnemu zniszczeniu. W mieście warto zobaczyć też Świątynię Mahamuni Paya, Monaster Shwenandaw, Kuthodaw Pagodę i najbardziej rozpoznawalną Monaster Atumashi. I o ile w Bagan warto było pod…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b0873036643fc029a95be14276e4862aa3972c78-2b01bc9.jpeg
width: 1000
height: 667

Punkt bez odwrotu. Ten szczyt sprawdził siły najlepszych
type: item
date: 2019-01-04T05:58:00.000Z
creator: Mark Jenkins
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: góry
subject: Lifestyle
subject: Sport
subject: szczyty
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wspinaczka
description: Jak nieznany szczyt górujący ponad dżunglą Mjanmy nieomal pokonał elitę wspinaczy.
encoded: Tekst Mark Jenkins Zdjęcia Cory Richards Wiatr z impetem uderza we mnie, a ja kurczowo chwytam się czekanów, aby nie odpaść od ściany. Opieram głowę o śnieg, uspokajam się i patrzę w dół. Pod moimi rakami jest 1500 m przepaści. To jakby stanąć w otwartych drzwiach samolotu. Jestem przywiązany linami do dwóch towarzyszy, nie mamy żadnego zakotwiczenia do zbocza. Odpadnięcie tutaj oznaczałoby, że wszyscy trzej runęlibyśmy w ramiona śmierci. Gdy wiatr słabnie, wbijam aluminiową szablę w śnieg i zaczepiam do niej linę. Nie utrzymałaby mnie, gdybym zaczął spadać, ale daje wystarczający komfort psychiczny, aby iść dalej. Skupiam się. Mocuję frienda i asekuruję partnerów, Cory’ego Richardsa i Renana Ozturka, nad rozpadliną. – Niezłe prowadzenie, stary! – Cory przekrzykuje wiatr, gdy udaje mu się dotrzeć do mnie. Odbija w lewo, szukając przejścia w górę między skałami i śniegiem. Kiedy pojawia się Renan, na mojej półce skalnej nie ma już miejsca, więc trawersuje kawałek dalej. Cory ostrożnie wbija przednie zęby raków w cienką półkę ponad nami i małymi kroczkami znika nam z oczu. Czekamy z Renanem skuleni, tupiemy nogami i klaszczemy bolącymi z zimna dłońmi w rękawicach. Jesteśmy zbyt daleko od siebie, by rozmawiać. Stoimy przy skalnej ścianie ponad 5 km n.p.m. Po półgodzinie zaczynamy marznąć, po godzinie – nie czujemy palców u rąk i u nóg. – Nie dam już rady – krzyczy Renan przez pokrytą kryształkami lodu brodę. – Nie czuję stóp. Muszę zacząć się ruszać. Nie wiemy, co robi Cory ponad nami, ale jest tak zimno, że jest nam wszystko jedno. Renan zaczyna się wspinać, ja idę za nim. Jesteśmy wciąż związani liną. Powinna być przypięta do ściany, aby nas asekurować, ale podejmowanie takiego jak to śmiertelnego ryzyka zdarza się w himalaizmie nader często. Gdy nie ma dobrych punktów asekuracyjnych, stają się nimi partnerzy wspinaczkowi – fizycznie i emocjonalnie. Musisz zawierzyć swoje życie ich zdolności oceny sytuacji i umiejętnościom, a oni swoje twoim. Renan i ja zatrzymujemy …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/59c229161ce81b57232a923fdc68501070af1aba-a2e2a7a.jpeg
width: 670
height: 448

Jak podróżować po Birmie (Mjanmie)? Poznaj kilka praktycznych wskazówek
type: item
date: 2019-01-03T08:04:00.000Z
creator: Michał Lubina
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: birma
subject: Travel
description: Sprawdź, kiedy i czym podróżować, co zobaczyć i jak zrobić to taniej.
encoded: Birma, od jakiegoś czasu zwana Mjanmą, była niegdyś jednym z najbogatszych państw Azji południowo-wschodniej. Dzisiaj niestety należy do najbiedniejszych, a dawną chwałę przypominają głównie świątynie buddyjskie. Mimo to Birma nadal ma swój urok. Kiedy jechać? Najlepiej między październikiem a marcem. W kwietniu i maju jest bardzo gorąco, latem pada. A to oznacza, że jeśli nabraliście ochoty na Birmę, macie jeszcze kilka miesięcy na zorganizowanie tej podróży! :) Jak dotrzeć? Najważniejsze jest znalezienie taniego lotu do Bangkoku. Dalej do Rangunu lub Mandalaju, leci się tanimi liniami. Potem można wypożyczyć auto. Opłaca się, gdy koszt rozkłada się na kilka osób. Gdzie spać? Jest tu drożej niż krajach sąsiednich. Ceny od 10 (rzadko) do 80 dolarów. Do niedawna obcokrajowcy nie mogli nocować w tańszych hotelach dla miejscowych. Całe szczęście w 2012 roku zakaz został zniesiony. Co zobaczyć? Koniecznie wybierz się nad jezioro Inle - drugi pod względem wielkości akwen w Birmie. Jest jednym z ulubionych miejsc turystów, a sama liczba mieszkańców tego miejsca sięga 70 000. Zobacz buddyjską świątynię w Rangunie – Szwedagon jest obok Świątyni Mahamuni w Mandalaj oraz Złotej Skały uważana za jedno z najświętszych miejsc Birmy. Co robić? Zdecydować się na niezapomniany lot balonem nad świątyniami w mieście Bagan. To może być kosztowna atrakcja, cena potrafi sięgać nawet 360$. Chętnych jednak nie brakuję, gdyż na wolne miejsce trzeba czasem czekać ponad miesiąc.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0eb598cfeade40447a2bea905d742fe06f315094-ed111e7.jpeg
width: 5510
height: 3678

Ten kraj kojarzy Ci się tylko z egzotycznymi wakacjami? Niesłusznie. Sri Lanka to wyspa zranionych serc [REPORTAŻ]
type: item
date: 2018-12-10T10:57:47.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: Sport
subject: Travel
subject: tygrysy
subject: Wolny czas
description: Siedem lat po zakończeniu brutalnej wojny domowej Sri Lanka zaczyna mierzyć się z jej następstwami. A są to dziesiątki tysięcy bezdomnych i tyleż zaginionych.
encoded: Fotografia, którą trzyma w ręku młoda kobieta, jest nie większa niż znaczek pocztowy. Ale to jedyne zdjęcie męża, jakie zdołała znaleźć w domu jej rodziców. Nie zaakceptowali tego małżeństwa, bo wybranek był zaledwie rybakiem z nadmorskiego miasta Mannar, a rodzina kobiety od pokoleń mieszka w Dżafnie, stolicy Prowincji Północnej. Zakochali się w sobie w obozie dla uchodźców w południowych Indiach w 1999 r. Miała wtedy 17 lat. Obojgu udało się uciec przed wojną domową na Sri Lance. Ona z Dżafny uciekała razem z rodziną, pod bombami, potykając się o martwe ciała sąsiadów. On zdołał wydostać się z Mannaru po tym, jak na jego oczach żołnierz armii rządowej zastrzelił w domu jego siostrę. Młodzi pobrali się mimo braku aprobaty matki kobiety. W 2002 r. wrócili do Mannaru, gdzie on mógł ponownie wziąć łódź, sieci i wypłynąć w morze. Najpierw urodził im się chłopiec, później dziewczynka. Mężczyzna zaczął sprzedawać kanistry z benzyną członkom tamilskiego ruchu oporu. Ona wtedy nie widziała w tym nic groźnego, w końcu wielu Tamilów w Mannarze tak zarabiało. Kiedy pewnego dnia powiedział do niej: „Jeżeli coś mi się stanie, nie próbuj mnie szukać, wróć do matki”, nie przywiązała do tego wagi. Aż do 27 grudnia 2006 r., kiedy wyszedł z domu i nie wrócił ani tego wieczora, ani w ciągu kolejnych. Między jej stopami zygzakiem przechodzi kogut. Wytrącona z zadumy żona rybaka odkłada zdjęcie i wraca do gotowania z innymi kobietami w rozpadającym się, słabo oświetlonym domu. Dzisiaj rodzina zebrała się, by uczcić pamięć jej matki, która miesiąc wcześniej zmarła na raka żołądka. Jeden z braci nie mógł przybyć. Przebywa w Paryżu – nielegalnie. Wojsko lankijskie torturowało go, więc obawia się, że jeśli wróci do domu, aresztują go na ulicy, tak jak rybaka, i tak jak tysiące innych Tamilów – bez ostrzeżenia, bez uzasadnienia, nakazu zatrzymania czy choćby oficjalnego potwierdzenia faktu zatrzymania. W jakiś sposób ta 34-letnia kobieta z długim warkoczem, który kołysze się, gdy serwuje tr…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/c1b2ff87661e0f8225214c52ed0e26b9ed59fdc2-de6ff45.jpeg
width: 1537
height: 1025

Polscy medycy ratują w Mjanmie. "Dajemy tym ludziom szansę na nowe życie"
type: item
date: 2018-08-02T13:59:19.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: Edukacja
subject: misja
subject: Parenting
subject: polska
subject: pomoc
subject: Travel
subject: Zdrowie
description: Cel jest jasny - ograniczyć śmiertelność kobiet podczas porodów oraz dzieci do piątego roku życia. Można to zrobić tylko pomagając medycznie na miejscu - w dolinie Irawadi.
encoded: Z pomocą długiej tyczki rybak ostrożnie manewruje łodzią. Po przeprawie przez gęsto zarośnięte kanały delty Irawadi w końcu naszym oczom ukazuje się wioska. Jej mieszkańcy zebrali się już przy budynku, w którym znajduje się prowizoryczna klinika. Większość z przyprowadzonych przez rodziców kilkulatków potrzebuje pomocy lekarskiej, ale na ich twarzach nie widać strachu. Zamiast płakać, zgromadzone dzieci z zaciekawieniem przyglądają się przybyszom. Mężczyźni bezzwłocznie przystępują do swoich obowiązków. W obskurnym pomieszczeniu rozstawiają kartony z lekami i przygotowują narzędzia potrzebne do badania. Ich ubrania zdobi biało-czerwone logo Polish Aid - Polskiej Pomocy. Mjanma, mimo stopniowo postępujących przemian społecznych, wciąż boryka się z problemami charakterystycznymi dla państw rozwijających się. Jakość życia w dużych miastach nie odstaje od innych krajów Azji Południowo-Wschodniej, jednak Birmańczycy mieszkający na prowincji muszą radzić sobie brakiem dostępu do czystej wody oraz podstawowego zaplecza sanitarnego. Wiele do życzenia pozostawia również poziom opieki medycznej, a także świadomość dotycząca profilaktyki chorób zakaźnych. Po otwarciu granic w 2011 roku luki te próbują wypełnić organizacje pozarządowe, w tym Polska Misja Medyczna. Polscy wolontariusze od ponad dwóch lat pomagają mieszkańcom gminy Wakema. - Region ten charakteryzuje się dużą gęstością zaludnienia oraz niewystarczającą ilością wykwalifikowanego personelu medycznego. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia, jeszcze w 2010 roku współczynnik ten wynosił trochę ponad jedną osobę (1.3) na tysiąc mieszkańców - tłumaczy Magda Komperda, koordynatorka misji w Mjanmie - Dodatkowo dostęp do wielu wiosek jest ograniczony, szczególnie w porze deszczowej. Ze względu na te trudności przeważająca większość kobiet decyduje się na poród w domu. Właśnie dlatego naszym głównym celem są szkolenia dla położnych oraz kobiet w ciąży. Oprócz szkoleń, polscy lekarze prowadzą konsultacje dla swoich pac…

misja-medyczna-w-mjanmie7-629419d.jpeg
width: 2000
height: 1333

Coraz mniej małych ludzi. Pigmeje odchodzą
type: item
date: 2018-07-10T07:10:00.000Z
creator: Andrzej Muszyński
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: chiny
subject: Kuchnia
subject: pigmeje
subject: plemiona
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
subject: Zdrowie
description: Są mali i mieszkają nie tylko w Afryce, ale również w Azji. Jest ich coraz mniej.
encoded: – Niestety pana wyprawa ma raczej charakter historyczny. To smutne. Zostało ich dosłownie kilku – tymi słowami pożegnał mnie w Rangunie dr U Ko Ko. Na północ Birmy, do Pudao u podnóży zapomnianych przez świat Himalajów Birmańskich, dotarłem samolotem w towarzystwie rządowego „opiekuna”. Tam czekało na mnie dziewięciu tragarzy i tłumacz z plemienia Rawang. Z pozwoleniami rządowymi w ręku ruszyłem do dżungli wzdłuż rzeki Nan Tamai. Mozolna wędrówka do wioski Arongham trwała 12 dni, w tym cztery ostatnie w bezustannym deszczu. Plemiona Rawang i Lisu zamieszkujące Himalaje Birmańskie to praktykujący, mocno wierzący chrześcijanie. W każdej wsi stoi kościół. To efekt działalności misjonarskiej Amerykanów na początku XX w. Mieszkańcy przestrzegają surowych zasad: nie piją, nie palą, w zasadzie nie dochodzi między nimi do żadnych konfliktów. Funkcję rzeczywistych wodzów wiosek pełnią pastorzy. Ciągle padało, kończyła się pora sucha – był kwiecień. Trafiłem do Arongham w środku świąt wielkanocnych. Poszedłem do kościoła. Po mszy wszyscy mieszkańcy należący do klanu Rawang podchodzili do mnie, by się przywitać. W pewnym momencie poczułem, że ściskam dłoń, ale nie widziałem jej właściciela. Spodziewałem się tego spotkania, jednak, jak widać, nie byłem wystarczająco czujny. Spojrzałem w dół. Mężczyzna uśmiechnął się i po chwili zniknął w tłumie. Tak poznałem Dawiego – ostatniego azjatyckiego pigmeja Tarong w dolinie Adong, mieszkającego ze swoimi dwoma siostrami w wiosce zamieszkanej przez plemię Rawang. Spotkanie z „dziwnymi istotami” relacjonowali pierwsi eksploratorzy tych ostępów. Frank Kingdon Ward, wybitny brytyjski podróżnik, nazywał ich Daru. Tereny były tak izolowane i niedostępne, że pierwsza ekspedycja rządu birmańskiego pod wodzą pułkownika Sawa Myinta odbyła się dopiero w 1954 r. W 1962 r. do Arongham po miesiącu marszu dotarła grupa birmańskich lekarzy, w której pracował dr U Ko Ko. Naukowcy prowadzili liczne badania plemienia Tarong. Zastali na miejscu 95 pigmejó…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/f6006144e3cfa882b64f40bc01fea11bb38094ab-1b79567.jpeg
width: 1050
height: 699

Włączając birmańską telewizję… Czego można się z niej dowiedzieć o kraju mnichów i żołnierzy?
type: item
date: 2018-01-25T11:13:34.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: birma
subject: Marek Tomalik
description: Dla ludzi spoza Indochin Mjanma, do 1989 roku znana jako Birma, jest ciągle geograficznym znakiem zapytania, krajem odizolowanym od świata. Czego można się o niej dowiedzieć z narodowej telewizji?
encoded: Fragment książki Marka Tomalika „U ludzi”: Nowy Rok Poniedziałek Spojrzałem na zegarek – pora na telenowelę. Skusiłem się i nie pożałowałem. Pełna indoktrynacja – dorosłych, młodzieży i dzieci. Nawet nie znając birmańskiego, mogłem bez trudu przyswajać głębokie treści i przesłania płynące z trywialnych scenek rodzajowych w stylu porywających tasiemców jak Z jak Zazdrość, Na złe i jeszcze gorsze czy Barwy nieszczęścia. – Może wolisz CNN lub MTV? – zapytała z uśmiechem piękna, miła recepcjonistka. – Nie uwierzysz, ale Mjanma TV jest dla mnie o wiele ciekawsza, przynajmniej w tej chwili – odparłem, oddając uśmiech. Zdziwiłem się, że mają tu telewizję satelitarną. Popatrzyła na mnie trochę zawstydzona. Postanowiłem porozmawiać. Wiedziałem, że tematy polityczne należy omijać. Nawet nie tyle dla własnego, co rozmówcy bezpieczeństwa. Ściany ulic mają uszy, a co dopiero rządowe hotele. Niemal każdy jest szpiegiem albo nim będzie. – Jak masz na imię? – zapytałem Jej Piękność. – Nie mam imienia ani nazwiska w europejskim rozumieniu. Mam nazwę – powiedziała, trzepocząc rzęsami. Z jej ust, zdobionych szczerym uśmiechem, wypadło coś niezwykle długiego. Poprosiłem, by przetłumaczyła na angielski. – Nazywam się Nowy Rok Poniedziałek, ponieważ urodziłam się pierwszego stycznia w poniedziałek, w skrócie Nit Tit. „The New Light of Myanmar” W hotelowym hallu sięgam po „Nowe Światło Mjanmy”, sztandar rządzącej junty, jedyną gazetę w języku angielskim. Dziwny ton i schematyzm podawanych informacji kierują moją wyobraźnię w obszary orwellowskich absurdów. Wypowiedzi rządu sprowadzają się do populistycznych „pragnień ludu”, które serwuje nie tylko gazeta, ale i liczne transparenty na mieście: „Przeciwstawiaj się obcym elementom, prześmiewcom o negatywnych postawach! Przeciwstawiaj się tym, którzy wystawiają na niebezpieczeństwo stabilność kraju i rozwój narodu! Przeciwstawiaj się ingerencji obcych państw w wewnętrzne sprawy kraju! Miażdż wszelkie wewnętrzne i zewnętrzne destruktywne eleme…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fdd66aceb5bee2ec04e4fbeb426e8d7b3503968d-7df5fd3.jpeg
width: 1200
height: 781

Dwójka blogerów zwiedza cały świat i próbuje go zmienić. Odkrywają przed nami tajemnice Mjanma
type: item
date: 2016-11-22T12:08:06.000Z
creator: redakcja
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: birma
subject: podróże
subject: porady
description: ​"Byliście w Mjanma aż miesiąc?!" Z takim pytaniem spotykamy się często, szczególnie gdy akurat ktoś wie, gdzie jest Mjanma i zaraz dodaje: "czemu tak długo?"
encoded: W przeciwieństwie do sąsiednich Tajlandii czy Indii, Mjanma turystycznie dopiero się rozwija, przyjeżdża tam niewiele osób, a większość tych, którzy już zdecydują się na wyprawę, nie wychodzi poza utarte, turystyczne szlaki. A te da się przejechać w kilka dni. Nas jednak utarte ścieżki nie interesują, robiliśmy więc wszystko, by poznać Mjanmę alternatywną, prawdziwą, ukrytą przed oczami tych, którzy pędzą przed siebie. Nasze spostrzeżenia spisujemy w kilku punktach, mając nadzieję, że i Wam się przydadzą. Zobacz zdjęcia blogerów z Mjanmy Noclegi W Mjanmie wciąż nielegalne jest nocowanie turystów z zagranicy w swoim własnym domu. Dla nas, którzy przejechali całą Azję Południowo-Wschodnią śpiąc w hostelu może trzy razy, było to prawdziwe wyzwanie. Couchsurfing tu nie działa, nawet kontakty uzyskane przez znajomych kończyły się na kawie, bo mimo najlepszych chęci ludzie nie mogli podzielić się kawałkiem swojej podłogi. Pozostają więc hostele i to drogie hostele. Tylko niektóre z nich mogą przyjmować zagranicznych gości, płacąc za to odpowiednią cenę. Opłata wliczana jest w cenę za pokój, który kosztuje 3-4 razy więcej niż w Tajlandii czy innych krajach Azji Południowo-Wschodniej. Jest na to jednak pewne wyjście, a są nim... Centra Medytacji To być może jedyne miejsca w Mjanmie, w których osoby z zagranicy mogą spać spokojnie. My spędziliśmy dwa tygodnie w Centrum Medytacji Thabarwa, położonego na obrzeżach Yangon. Dzień upływał nam na medytacji i dobrych uczynkach, wspomagaliśmy Centrum w funkcjonowaniu, dbając o starszych ludzi, budując kompost czy uczestnicząc w alms – ceremoni zbierania jedzenia przez mnichów, którzy codziennie rano wyjeżdżali z Centrum do Yangon i tam krocząc boso po mieście dawali ludziom możliwość zrobienia dobrego uczynku poprzez podarowanie jedzenia. Jedzenie to służyło za posiłek dla mnichów, ale i dla 2 tysięcy innych osób mieszkających w Centrum, często starszych, chorych, z niepełnosprawnościami (więcej o naszych przygodach w Centrum tutaj)…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/b21612aff7f5b178ad1f0d446331010ed66ec5ff-393be51.jpeg
width: 4608
height: 3456

Włochy i Birmę może znów czekać ten sam okrutny los. Wszystko przez uskoki tektoniczne
type: item
date: 2016-09-05T14:05:58.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: kataklizm
subject: włochy
description: ​24 sierpnia rano dwa duże trzęsienia ziemi wystąpiły w pobliżu dwóch głównych linii uskoku – w regionach o długiej historii niszczycielskich wstrząsów.
encoded: W środę w nocy trzęsienie o sile 6,2 w skali Richtera oraz seria mniejszych wstrząsów wtórnych spowodowały śmierć kilkuset ludzi i zawalenie się wielu budynków w środkowych Włoszech. Kilka godzin później i tysiące kilometrów dalej doszło do kolejnego trzęsienia o sile 6,8 w Birmie. Zobacz zdjęcia ze zrujnowanego włoskiego miasta. Włochy położone są blisko linii uskoku pomiędzy płytami litosfery – euroazjatycką i afrykańską. Ten obszar wzdłuż Apeninów jest “tektonicznie i geologicznie skomplikowany”, jak donosi amerykańska agencja naukowo-badawcza USGS (ang. United States Geological Survey). Agencja podaje, że płyta euroazjatycka przesuwa się w stosunku do Afryki w kierunku północnego wschodu w tempie około 24 milimetrów na rok. Podobnie sytuacja ma się w przypadku Birmy, która leży na wschód od Rowu Sundajskiego – kolejnego aktywnego pod względem sejsmicznym miejsca. W kwietniu tego roku kraj nawiedziło trzęsienie o sile 6,9 w skali Richtera, w wyniku którego zginęły 2 osoby, a dziesiątki innych zostało rannych. Trzęsienia ziemi występują, kiedy jedna z płyt pokrywających Ziemię zetknie się z inną płytą – otrze się o nią lub w nią uderzy. Zarówno Włochy jak i Birma położone są w pobliżu miejsc, gdzie płyty się stykają i w obu krajach występowały silne trzęsienia ziemi w przeszłości. Trzęsienia ziemi są nieprzewidywalne. Codziennie występuje tysiące małych wstrząsów wywołujących niewielkie szkody, głównie na terenie obszarów niezaludnionych. Amerykańska agencja USGS cały czas monitoruje te wstrząsy. Choć duże i niszczycielskie trzęsienia zdarzają się rzadko, setki milionów ludzi żyje w strefach sejsmicznych. Największych zniszczeń najnowsze trzęsienie we Włoszech dokonało w małym mieście Amatrice, 140 kilometrów na północny wschód od Rzymu. Burmistrz miasta powiedział, że na skutek wstrząsów, które zaczęły się zaraz po 3:30 rano, zniszczeniu uległa większa część Amatrice. Ostatnie duże trzęsienie ziemi we Włoszech miało miejsce w 2009 roku w oddalonym o 45 kilometrów…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/59e54c2694dcc75f23c62d68f1bc26db543b49db-c22b1b0.jpeg
width: 945
height: 629

Peryferie Birmy to wciąż czwarty świat
type: item
date: 2015-06-23T07:40:00.000Z
creator: Adam Robiński
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: andrzej muszynski
subject: birma
subject: historia
subject: Społeczeństwo
description: Na północy Birmy dotarłem w takie miejsce, gdzie macki reżimowej władzy fizycznie się kończyły – mówi Andrzej Muszyński, reporter i prozaik, współpracownik NG.
encoded: O Birmie napisał, bo poczuł do niej miętę. Jego reportaż "Cyklon", poświęcony przemianom w tym kraju ukazał się właśnie nakładem wydawnictwa Czarne. Książka jest owocem wielu wyjazdów do azjatyckiego kraju. Podczas zbierania materiałów Muszyński dotarł m.in. w Himalaje Birmańskie oraz na pogranicze birmańsko-indyjskie. Pierwszy raz pojechałeś do Birmy jesienią 2008 roku, tuż po przejściu cyklonu Nargis i rok po szafranowej rewolucji, podczas której mnisi stanęli na przeciwko reżimowej armii. Co pchnęło Cię w tamtą stronę? Andrzej Muszyński: Nie miałem żadnej szczególnej motywacji. Birma jawiła się jako kraj zamknięty, niemalże zza żelaznej kurtyny. To bardzo działało na wyobraźnię. Każdy człowiek, reporter czy turysta, ma potrzebę niesamowitości, inności. Miałem wrażenie, że tam ta potrzeba zostanie zrealizowana. Tym bardziej, że byłem już dość okrzepły w podróżach, sporo jeździłem, sporo zrobiłem, a wciąż szukałem kulturowego zderzenia, bo ono jest w podróżowaniu po świecie najfajniejsze. Pierwszy raz w Birmie był tylko tygodniowym wypadem podczas pobytu w Azji Południowo-Wschodniej, ale to wystarczyło, by mnie ten kraj pochłonął. Rangun był całkiem inny od tego, co widziałem wcześniej, choćby w Bangkoku. A kiedy jeszcze tego samego dnia wyjechaliśmy wynajętym busem na północ, kiedy zobaczyłem, jak za pięciomilionowym miastem zaczyna się las, jak ta zieleń wgryza się w płoty i domy, to wiedziałem, że będę tam wracał. A kiedy uświadomiłeś sobie, że chcesz o Birmie napisać książkę? Właśnie wtedy, kiedy zderzyłem się z tą kulturą, z tą ciemnością. Trzy czwarte birmańskiego społeczeństwa wciąż nie ma dostępu do sztucznego światła. W tej ciemności wyobraźnia siłą rzeczy zaczyna pracować. Nie wiedziałem jeszcze wtedy, jak moje pobyty w tym kraju będą wyglądać, o czym będę pisać, ale musiałem tam jak najszybciej wrócić. Nie mogłeś też wiedzieć, że chcesz pisać o kraju w czasie odwilży, przemiany, bo wtedy nie było mowy o żadnej przemianie. Jechałem pisać reportaże z kraju…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/626cc4cae0409a1af3571b06ccfbd2854b9371a7-87aff8e.jpeg
width: 900
height: 606

Lutowy Traveler już jutro w kioskach
type: item
date: 2013-01-24T05:00:00.000Z
creator: redakcjang
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: birma
subject: eden
subject: lalibela
subject: nowa zelandia
subject: porady w podróży
subject: tanie podróżowanie
subject: tanzania
subject: traveler
description: Już jutro ukaże się kolejny, lutowy numer National Geographic Traveler
encoded: W numerze lutowym szukamy raju. Stawiamy tezę, że rajem dla oczu jest Birma, rajem dla uszu są głosy sawanny w Tanzanii, rajem dla nosa - lawendowe pola Prowansji, rajem dla skóry masaże w indyjskiej Kerali, rajem dla podniebienia - miks kuchni w Singapurze. Jedziemy do Lalibeli, etiopskiej Jerozolimy, którą zbudowali ponoć aniołowie, spływamy po Zambezi i sprawdzamy, jak tanio podróżować po krainie bez drapieżników, czyli Nowej Zelandii. Zastanawiamy się też, jak zachowywać się w kontaktach z pierwotnymi plemionami. A że czasami raj może zamienić się w piekło, pokazujemy w tekście o uwięzionych w Papui Nowej Gwinei. Na weekend lecimy zaś do Vancouver, czyli według wszelkich danych najwygodniejszego miasta do życia na świecie. Luty to także Walentynki. My polecamy miejsca na oświadczyny, sprawdzamy, po czym poznać w różnych kulturach, czy ktoś jest żonaty/zamężna, czyli "nie tylko obrączki", serwujemy romantyczne śniadanie Brazylii czy Tajlandii, rozmawiamy o dzikich plemionach z amerykańskim reporterem Scottem Wallacem. Poza tym bierzemy pierwszą lekcję hokeja i testujemy łyżwy, a także przechodzimy krótką psychoterapię, dzięki której przestajemy się bać latać samolotami.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/004d59ad7141c534c9448b01f65de3dca2a68157-e98fd9a.jpeg
width: 1181
height: 1181

Uśmiech Myanmar nagrodzony
type: item
date: 2012-10-29T10:44:29.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: birma
subject: fotografia
subject: krzysztof muskalski
description: Sukces polskiego fotografa, Krzysztofa Muskalskiego!
encoded: Jedna z fotografii z wystawy Krzysztofa Muskalskiego "Uśmiech Myanmaru" pod patronatem medialnym National Geographic Polska zostala nagrodzona brązowym medalem United Photographers International na 6 międzynarodowym Konkursie Fotografii w Konya (Turcja) organizowanym pod patronatem FIAP (Międzynarodowej Federacji Fotografii Artystycznej). Fotografia zatytułowana "Towards the Heaven" przedstawia buddyjskiego mnicha na najdluższym na świecie moscie wykonanym z drewna tekowego w miejscowosci Amarapura w Myanmarze (Birma). Wiecej zdjęć z Birmy autorstwa muskalskiego można znaleźć pod tym adresem: www.muskalski.pl/birma

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/fac48fa45d2412819ff6143fe6cc1cb448ad64f5-9075d28.jpeg
width: 2500
height: 1694

Tygrys na skraju nicości
type: item
date: 2012-02-01T14:14:00.000Z
creator: Caroline Alexander
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: birma
subject: indonezja
subject: natura
subject: tygrysy
description: Mamy środki, żeby ocalić największe koty świata. Pytanie tylko, czy wystarczy nam wytrwałości.
encoded: Park Narodowy Ranthambhaur, Indie Jest ranek, mgła wciąż spowija las. Widać tylko krótki odcinek czerwonego od glinki duktu. Nagle w zamglonym świetle poranka pojawia się tygrysica. Przez chwilę wąsami pociera o drzewo najpierw po jednej, a potem po drugiej stronie drogi. Następnie opiera się przednimi łapami o pień i drapie pazurami korę. Staje do nas bokiem, prezentując swój przepiękny profil. Tygrys to największy z wielkich kotów. Jego pazury osiągają długość 10 cm i są chowane jak u kotów domowych. Kły potrafią kruszyć kości. Zwierzę osiąga prędkość 55 km/h, choć jego „konstrukcja” powstała z myślą o sile, nie utrzymywaniu szybkości. Krótkie, mocne nogi pozwalają na niesamowite szarże i skoki – jego znak firmowy. Niedawno ktoś sfilmował tygrysa, który wybił się na wysokość 3,5 m, by dosięgnąć mężczyznę podróżującego na grzbiecie słonia. Budowa tygrysiego oka pozwala zwierzęciu widzieć w nocy, a jego przeraźliwy ryk niesie się na ponad półtora kilometra. Podróżowałam przez kilka tygodni po najlepszych dla tygrysów terenach Azji – tropikalnych dżunglach i namorzynowych bagnach, jednak tygrysa tam nie zobaczyłam. Częściowo z powodu jego legendarnej samotniczej natury. Jest to zwierzę, które potrafi skradać się w całkowitej ciszy przez trawę, las, a nawet wodę. Osoby, które widziały lub przeżyły atak tygrysa, zgodnie powtarzają, że „pojawił się znikąd”. Jednocześnie tygrys jest wystarczająco silny, by zabić i przeciągnąć w ustronne miejsce ofiarę ważącą pięć razy więcej niż on sam. Drugim, istotniejszym powodem braku moich sukcesów w tropieniu był niedostatek w tym idealnym tygrysim krajobrazie tygrysów. Odkąd pamiętam, koty te stanowiły gatunek zagrożony. Przyzwyczailiśmy się do myśli, że to rzadkie zwierzę – to po prostu jedna z jego przyrodzonych cech. Dziś jednak tygrysy żyjące na wolności patrzą wprost w oczy nicości. – Musimy podejmować decyzje podobne do tych, które zapadają na oddziale intensywnej terapii – mówi Tom Kaplan, współzałożyciel Pantery – organiza…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/80a1321002ef2178e949ed76e3d7277e155e6ffd-35b7f16.jpeg
width: 670
height: 433

Birma. Dyktatura po liftingu
type: item
date: 2011-11-10T10:36:00.000Z
creator: Brook Larmer
subject: Historia
subject: National Geographic Site
subject: birma
subject: Społeczeństwo
description: Wyzwoliwszy się z izolacji, Birma utknęła w martwym punkcie, miotając się między represjami a reformami.
encoded: W rangunie trwa właśnie magiczna godzina, w której niszczejące centrum miasta skąpane w ostatnich promieniach słońca, chłodniejszych niż w ciągu dnia, zachęca mieszkańców do wyjścia z domów. Grupka dzieci ze śmiechem biegnie do sklepu po świeży sok z trzciny cukrowej. Kobiety głośno targują się ze sprzedawcą ryb. Na ulicy mężczyźni ubrani w T-shirty i longyi, typowy birmański sarong, rozsiedli się na chodniku, z ukontentowaniem żując betel. Zabawowa atmosfera wkrótce się kończy. W regionach tropikalnych zmrok zapada szybko, a przerwy w dostawach prądu – zmora Birmy – nadają miastu niepokojący charakter. Wszystkie okna w rozpadającym się budynku rządowym z czasów kolonialnych gasną jak na zawołanie. Alejkę przed domem rozświetla jednak niebieskawa poświata telewizorów zasilanych przenośnymi generatorami prądu. Kupcy stojący pod drzewami są niemal niewidoczni, ale na ich oświetlonych świeczkami straganach znajduję bukiety z kwiatów bananowych i stosiki betelu do żucia. A obok równo ułożone w drewnianym pudełku pirackie DVD. Welcome to the Hotel California – słyszę słowa wypowiedziane doskonałym angielskim przez kogoś, kogo twarzy nie mogę dostrzec. Trzech młodych mężczyzn siedzących na plastikowych taboretach wybucha śmiechem w reakcji na to niezwykłe powitanie. Sprzedawca płyt DVD, chudy 29-latek w okularach, uśmiecha się do mnie szeroko. Mimo że jego edukacja zakończyła się na czwartej klasie, mówi po angielsku, używając wyrażeń zaczerpniętych z hollywoodzkich filmów i starych podręczników gramatyki. Trzej kumple, Tom, Dick i Harry, jak sami siebie nazywają, spotykają się co dzień, by poćwiczyć angielskie idiomy. Dzisiejszego wieczora, siedząc tu w ciemnościach, przyjaciele pytają mnie o wyjaśnienie jakiegoś skomplikowanego wersu ze starego hitu The Eagles. Pięćdziesięciomilionowy naród przez większość XX w. żył pod rządami wojskowej junty. Tatmadaw, czyli armia, była jedyną instytucją zdolną scalić rozczłonkowane państwo w przededniu uzyskania niepodległości od Wie…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6329f21576485c085b6fabecf0befd0eb793e859-cd2a5dc.jpeg
width: 714
height: 525

Podróż w głąb siebie
type: item
date: 2011-02-08T16:03:09.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bali
subject: birma
subject: kanada
subject: republika południowej afryki
subject: stany zjednoczone
description: MAPA TO NIE TYLKO TERYTORIUM. ŚCIEŻKI, KTÓRE PRZEMIERZAMY, ISTNIEJĄ RÓWNIEŻ NA PŁASZCZYŹNIE DUCHOWEJ.
encoded: Aborygeni wierzą, że cały ich świat jest poprzecinany „ścieżkami śpiewu”. Te ścieżki żyją. Aby Australia przetrwała, należy te ścieżki „wyśpiewać”. Dlatego co pewien czas wyruszają oni na swój walkabout – czyli wędrówkę mitycznymi drogami, którymi podążali ich przodkowie i bogowie. Nie jest to tylko wędrówka geograficzna, dlatego przemierzając kraj, odbywają oni także podróż w głąb siebie. Topografia przecina się wtedy z mistyką. A wyśpiewując ziemię, wyśpiewują siebie. Czasem na swym walkabout można spotkać duchy, bóstwa, a nieraz kogoś, kogo hindusi nazywają street teacher, przypadkowego nauczyciela, który wydaje się pojawiać tylko w jednym celu – ma nas popchnąć w odpowiednim kierunku. To nie tylko przywilej Aborygenów. W walkabout i wyśpiewanie siebie może się zamienić zwykła wycieczka kolejką do Sochaczewa. PODRÓŻ 1 USA Nie ma rzeczy nieistotnych Kaktus peyotl ma właściwości halucynogenne, jego międzynarodową karierę rozpoczął amerykański znawca kultury Indian Carlos Castaneda. Zep też jest szamanem peyotlowym. W kuchni jego teksaskiego domu czyściliśmy broń. Mały jamnik kręcił się pod naszymi nogami, na stole stały kubki z gorącą peyotlową herbatą. Wokół rozrzucone pióra, koraliki i talizmany. Zep załadował sztucer. Odstawił go na bok. Popchnął w moim kierunku kubek z halucynogennym naparem. – Pij tylko trochę. Tyle żebyś poczuł Dziadka – powiedział. Gorzki napój stanął mi w gardle. Chciałem zwymiotować, ale Zep sięgnął po skrzydło orła i muszlę z paląca się szałwią. Zaczął mnie okadzać i śpiewać modlitwę do Dziadka Mescalito – ducha peyotla. Wzięliśmy broń i jamnika. Niosłem na ramieniu torbę z szamańskim „stafem” i broń. Potrzebowaliśmy świętego jelenia. Za parę dni Zep miał ceremonię leczniczą, mięso tego zwierzęcia, będącego symbolicznym odpowiednikiem peyotla, było mu niezbędne. Po paru godzinach spomiędzy drzew wyszedł do nas jelonek. Stanął i patrzył na nas. Zep podniósł sztucer i zapytał: – Bracie, przyszedłeś, aby poświęcić się dla nas? Po powrocie do…

ng2-5b1a9be.jpg
width: 600
height: 400

Kuba Niziński i Jan Mela zapraszają na najbliższy program Między Biegunami
type: item
date: 2010-01-15T17:30:00.000Z
creator: Redaktor National Geographic
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: birma
subject: boliwia
subject: jan mela
subject: kuba niziński
subject: między biegunami
subject: radio kraków
description: Kuba Niziński i Jan Mela zapraszają na najbliższy program Między Biegunami (sobota 16 stycznia godz.14.) Radio Kraków 101,6 w Małopolsce (można słuchać przez internet www.radiokrakow.pl http://www.radiokrakow.pl). W programie do wygrania bilet lotniczy!"Boliwia" gość: Magda Moll, Monika Wiącek"Birma - kraj gdzie zatrzymał się czas" gość: Ela Sermet
encoded: Boliwia to miejsce, w którym wszystko dzieje się samo z siebie. Latynoski rytm salsy, caporales i morenady wplątuje cię w barwny korowód życia. Życia kpiącego sobie z twoich oczekiwań, założeń i domniemywań. Lejący się z nieba żar sprawia, że po prostu poddajesz się naturalnemu biegowi rzeczy. Otwierasz się na to, co przyniesie kolejna chwila... Przezywasz Boliwię jak spotkanie z przyjaciółką - słuchasz jej, a ona bardzo śmiało odkrywa przed tobą swoje tajemnice... Boliwia to kraj różnic i przeciwieństw. Jest przenikliwie zimna (Andy, Salar de Uyuni) i nieznośnie gorąca (region Beni, Chapare, Santa Cruz). Jest płaska (Salar de Uyuni, Redukcje Jezuickie) i górzysta (Andy i Altiplano). Zamieszkują ja ludzie otwarci i ciepli (tropiki) oraz zdystansowani, z dużą rezerwą (tam, gdzie jest zimno). To kraj tętniący kosmopolityczną młodością (Cochabamba) i kraj, w którym masz wrażenie, ze czas zatrzymał się parę wieków temu. W Boliwii na twoich oczach powstają nowe budynki, piękne domy, nowe centra handlu, kultury i rozrywki. Jednocześnie w kraju jest ogromny analfabetyzm, ludzie żyją w lepiankach, bez prądu i bieżącej wody. Birma to kraj rządzony przez Juntę Wojskową. Kraj gdzie zatrzymał się czas, gdzie można jeszcze zobaczyć i poczuć na własnej skórze tą prawdziwą kulturę Indochin. Kraj, który zadziwia, oszałamia, powala na kolana, kraj, którego nie da się zapomnieć. Kraj gdzie każdy podróżnik jest dla nich jak gwiazda rock'a, gdzie ludzie są niesamowicie życzliwi i bardziej zafascynowani nami niż my nimi. Birma to kraj totalnego absurdu - nie można próbować tego zrozumieć- tutaj można się tylko z tego śmiać. Dzieci mówią Ci "bye, bye" na powitanie, pojazdy łamią prawa fizyki, benzynę sprzedaje się w butelkach po mineralnej stojące pod parasolem, jak płacisz dolarami to nie daj Boże z zagięciem, gdy ich waluta wygląda jak śmieci. W całym kraju nie ma ani kropli mleka w sklepach, kawa tylko 3w1, wszystkie zachodnie utwory są przerobione na covery w ich języku.

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/241cb102ada27776b3a0e12ac8b5eb6ba1b0da82-5dd2347.jpeg
width: 640
height: 428