National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2026-01-07T13:41:28.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Marek Kamiński wraca na bieguny – tym razem z 18-letnim synem. Polski podróżnik po 30 latach ponownie przemierza całą Ziemię
items: Koło podbiegunowe – kraina zimna oraz trwających wiele miesięcy dni i nocy
items: Naukowcy wreszcie zmierzyli pole elektryczne Ziemi. To przez nie cząsteczki atmosfery uciekają w kosmos
items: Mateusz Waligóra zdobył biegun południowy! Jak wyglądała wyprawa? „Przeżyłem wtedy piekło”
items: Klimat okołobiegunowy – czym się charakteryzuje i w jakich krajach panuje?
items: Strefy klimatyczne świata – jaki klimat panuje w różnych zakątkach Ziemi?
items: Wyprawa Waligóry na biegun południowy wkracza w decydującą fazę. Czeka go „bardzo trudne” 150 km
items: Przed Mateuszem Waligórą samotne święta. Podróżnik jest w połowie drogi na biegun południowy
items: Mateusz Waligóra idzie na biegun południowy. Pierwsze 100 km za nim
items: Jak zdobyć biegun południowy? Dotarła tam samotnie pierwsza kolorowa kobieta – Preet Chandi
items: Przybywa opuszczonych stacji na Antarktydzie
items: Nurkując w Głębi Challengera zdobył wszystkie szerokości świata: dwa bieguny, kosmos i dno oceanu
items: "Zrobię wszystko, żeby to była najlepsza dekada mojego życia”. Inspirująca historia Jerri Nielsen
items: Patagonia: Wyprawa śladami Magellana
items: Antarktyda: "Doceniłem, że żyję na rzeczywiście dużej planecie i właśnie zmierzam na sam jej koniec"

Marek Kamiński wraca na bieguny – tym razem z 18-letnim synem. Polski podróżnik po 30 latach ponownie przemierza całą Ziemię
type: item
date: 2025-12-23T13:54:46.000Z
creator: Jonasz Przybył
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: antarktyda
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: dalekie podróże
subject: marek kamiński
subject: między biegunami
subject: ojciec
subject: podróże
description: Marek Kamiński to podróżnik ekstremalny i absolutny rekordzista. Jako pierwszy człowiek na Ziemi zdobył oba bieguny samotnie, bez żadnej pomocy. Po 30 latach od tego wydarzenia wyruszył z synem w nową podróż, by sprawdzić, jak zmienił się świat – i my sami. Gdzie jest teraz?
encoded: 9 grudnia 2025 roku Marek Kamiński rozpoczął roczną ekspedycję z bieguna południowego na biegun północny. Projekt Pole2Pole podzielony jest na 12 etapów, z których każdy dotyczy jednego z wyzwań współczesnego człowieka: samotności, pamięci, klimatu, technologii, odporności, długowieczności czy wspólnoty. Gdy to czytasz, jest właśnie w trakcie 111-kilometrowego marszu przez Antarktydę. Polski podróżnik powtarza swój wyczyn W 1995 roku Marek Kamiński został wpisany do Księgi rekordów Guinnessa: jako pierwszy na świecie zdobył oba bieguny Ziemi bez pomocy z zewnątrz. I to oba w przeciągu jednego roku! 23 maja 1995 „odwiedził” – chociaż słowo to nie oddaje powagi wyprawie – biegun północny, a 27 grudnia 1995 roku biegun południowy. 30 lat później powtarza swój wyczyn – daje sobie rok, by przemierzyć trasę z jednego bieguna na drugi. Jego szlak – na którego początku towarzyszy mu wyłącznie syn Kay – prowadzić będzie przez najbardziej kontrastowe miejsca na Ziemi. Od Antarktydy, przez Patagonię, Atacamę i Amazonię, po Spitsbergen, Grenlandię i Kanadę – każde z tych miejsc stanie się metaforą realnych problemów, z którymi mierzymy się jako społeczeństwo. Po co jeszcze raz zdobywać bieguny? Dzisiaj Marek Kamiński nie jedzie po rekord, ale po odpowiedzi. Chce zobaczyć, jak przez 30 lat zmienił się świat, co oferuje nowoczesna technologia, z jakimi problemami zmagają się ludzie oraz – przede wszystkim – poznać własne granice. W 2026 rok będzie wchodził na biegunie: 31 grudnia planowane jest jego zdobycie. – Chciałbym wejść w nowy rok z poczuciem porządku. Że droga, którą przeszliśmy, miała sens i że decyzje podjęte po drodze były właściwe. Na biegunie południowym nie ma miejsca na iluzje – warunki szybko weryfikują wszystko. Jeśli docierasz tam w zgodzie z tym, co robisz, nowy rok może się zacząć od solidnych podstaw – życzy sobie Marek Kamiński. Nie chodzi o bieguny, ale o to, co „pomiędzy” 12 etapów ekspedycji to 12 różnych odpowiedni na pytanie, kim staje się człowiek w św…

FABRIC-KOLAZ-32-37-d33f733.jpg
width: 2700
height: 1800

Koło podbiegunowe – kraina zimna oraz trwających wiele miesięcy dni i nocy
type: item
date: 2025-10-04T10:16:12.000Z
creator: Ewelina Zambrzycka-Kościelnicka
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: geografia
description: Koło podbiegunowe jest najbardziej na północ lub południe wysuniętym regionem na Ziemi. Znajdują się tam terytoria należące do kilku krajów, choć prawdziwymi władcami są tam zwierzęta.
encoded: Spis treści: Dzień i noc polarna Życie za północnym kołem podbiegunowym Zimna Arktyka, zimniejsza Antarktyda Kołem podbiegunowym nazywamy obszar rozciągający się wokół geograficznego bieguna. Znajduje się on na północ lub południe od równoleżnika 66°33’, choć dokładna linia szerokości geograficznej ulega niewielkim zmianom i od lat powoli przesuwa się. Każdego roku przesuwa się średnio o około 15 metrów. Zjawisko to wynika z grawitacyjnego oddziaływania Księżyca, które powoduje „kołysanie” osi Ziemi. Naturalne siły odpowiadają więc za przesuwanie się koła podbiegunowego i nie ma to związku ze zmianami klimatycznymi. Dzień i noc polarna Obszary w obrębie koła podbiegunowego doświadczają skrajnych różnic długości dnia – latem słońce świeci tam przez długi czas, a zimą pojawia się na wyjątkowo krótko. W dniu przesilenia letniego – zazwyczaj 20 lub 21 czerwca – w obrębie północnego koła podbiegunowego słońce w ogóle nie zachodzi. Dla odmiany w przesilenie zimowe (21 lub 22 grudnia) słońce w ogóle nie wschodzi. Liczba kolejnych dni ciemności lub światła rośnie w miarę przesuwania się na północ. Na samym biegunie północnym cały rok można przeżyć niejako w jeden dzień – doświadcza się tam sześciu miesięcy ciemności i sześciu miesięcy światła. Okresy te nazywa się nocą polarną i dniem polarnym. Zjawiska tak długich dni i nocy wynika bezpośrednio z nachylenia osi Ziemi. Po prostu w trakcie zimy na półkuli północnej jej północna część odchylona jest od słońca, a cień Ziemi obejmuje biegun północny. Latem sytuacja jest odwrotna. Te same zjawiska występują na obszarze antarktycznego koła podbiegunowego. Leży ono wokół bieguna południowego. Tam również występuje jeden dzień, kiedy słońce nie zachodzi oraz jeden dzień, kiedy nie wschodzi, ale dni te są odwrotne w porównaniu z kołem podbiegunowym północnym. Życie za północnym kołem podbiegunowym Otaczający biegun północny Ocean Arktyczny pokryty jest grubą warstwą lodu, choć z powodu zmian klimatycznych lód ten niestety topnieje. …

kolo-podbiegunowe-09e01c3.jpg
width: 2000
height: 1500

Naukowcy wreszcie zmierzyli pole elektryczne Ziemi. To przez nie cząsteczki atmosfery uciekają w kosmos
type: item
date: 2024-08-29T14:25:10.000Z
creator: Magdalena Salik
subject: Kosmos
subject: National Geographic Site
subject: badania naukowe
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: kosmos
subject: Wolny czas
subject: ziemia
description: NASA donosi, że po raz pierwszy udało się zmierzyć globalne pole elektryczne Ziemi. O jego istnieniu mówiło się od lat 60. poprzedniego wieku. Pole jest jednak bardzo słabe i do niedawna naukowcy nie dysponowali odpowiednim sprzętem umożliwiającym jego wykrycie. Zmieniło się to dopiero teraz dzięki misji Endurance, w ramach której ze Svalbardu wystrzelono specjalnie zaprojektowaną rakietę suborbitalną.
encoded: W tym artykule: Co to jest wiatr polarny A może nad Ziemią istnieje pole elektryczne? Uciekający wodór Misja Endurance odbyła się w maju 2022 roku. Suborbitalna rakieta skonstruowana przez naukowców NASA osiągnęła wysokość 768 km nad powierzchnią Ziemi. Po 19 minutach lotu spadła do Morza Grenlandzkiego. Jednak nawet ten krótki czas wystarczył, by potwierdzić istnienie na dużej wysokości nad planetą wyjątkowo słabego pola elektrycznego. Instrumenty wykryły zmianę potencjału elektrycznego wynoszącą zaledwie 0,55 wolta. To bardzo mało, a jeden z badaczy stwierdził, że wykryte pole jest równie słabe jak bateria zegarka. Jednak nawet takie słabe pole rozwiązuje zagadkę, nad którą naukowcy głowili się od kilkudziesięciu lat. Wyjaśnia mianowicie, dlaczego nad biegunami Ziemi istnieje tzw. wiatr polarny (ang. polar wind). Co to jest wiatr polarny Określenie „wiatr polarny” powstało pod koniec lat 60. poprzedniego wieku. Ian Axford, nowozelandzki naukowiec i wieloletni szef Max Planck Institute for Aeronomy, zaproponował, by nazwać tak stały strumień jonów uciekający w kosmos z rejonów nad południowym i północnym biegunem Ziemi. Nazwa miała wskazywać na podobieństwo tego zjawiska do wiatru słonecznego, czyli strumieni plazmy wypływających ze Słońca. Z Ziemi uciekają jonu wodoru, helu i tlenu. Cząsteczki tych pierwiastków zostają zjonizowane w górnych warstwach atmosfery właśnie przez wiatr słoneczny. Jonizowanie to proces, podczas którego zmienia się liczba elektronów obojętnej elektrycznie cząsteczki albo atomu. Atom np. zderza się z cząstką o wysokiej energii i przekształca się w dodatnio naładowany jon. Pojawiają się przy tym również elektrony swobodne. Istnienie „wiatru polarnego” potwierdzały pomiary z lat 60., kiedy wykryto stały strumień cząstek uciekający z atmosfery ziemskiej w rejonach nad biegunami. Naukowcy nie byli jednak pewni, co powoduje to zjawisko. Uciekające cząstki miały niskie temperatury, a mimo to poruszały się z prędkościami naddźwiękowymi. Coś musia…

po-raz-pierwszy-naukowcy-zmierzyli-pole-elektryczne-ziemi-to-ono-sprawia-ze-czasteczki-atmosfery-uciekaja-w-kosmos-fot-nasa-685d1be.jpg
width: 2880
height: 1983

Mateusz Waligóra zdobył biegun południowy! Jak wyglądała wyprawa? „Przeżyłem wtedy piekło”
type: item
date: 2023-01-16T11:47:55.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: biegun południowy
subject: mateusz waligóra
subject: podróże
subject: Travel
description: W piątek 13 stycznia tuż po północy czasu chilijskiego Mateusz Waligóra został czwartym Polakiem, który samotnie dotarł na biegun południowy. Wyprawa trwała 58 dni.
encoded: W tym artykule: Mateusz Waligóra zdobył biegun południowy Jak wyglądała wyprawa na biegun południowy? Mateusz Waligóra o spełnianiu marzeń z dzieciństwa Mateusz Waligóra zdobył biegun południowy. Droga z lodowej zatoki Hercules Inlet zajęła mu 58 dni. W linii prostej to około 1140 km. Podróżnik szedł sam, a wszystko, co potrzebne, ciągnął za sobą na specjalnych saniach. Finisz w piątek trzynastego zapamięta na całe życie. Na mecie nie ukrywał wzruszenia. – Czuję się spełniony jak nigdy po żadnej z wypraw. Ta była od początku do końca dobrze zaplanowana i wykonana. Antarktyda jest całkiem inną pustynią niż te, z którymi miałem dotąd do czynienia. Opowiem o tym więcej po powrocie – mówił. Mateusz Waligóra zdobył biegun południowy Mateusz Waligóra zapisał się na kartach historii jako czwarty Polak, który samotnie dotarł na biegun południowy. Wcześniej dokonali tego Marek Kamiński, Małgorzata Wojtaczka i Jacek Libusza. Tylko Kamiński zaczynał marsz w innym miejscu, na Wyspie Berknera, skąd do bieguna miał 1400 km. Pokonał je w 54 dni. Droga z zatoki Hercules Inlet zajęła Wojtaczce 69 dni, a Libusze – 53. Droga nie była prosta, o czym można było przeczytać w relacjach z wyprawy na national-geographic.pl. Na części odcinków podróżnik musiał kluczyć, wyszukiwać trasę pomiędzy szczelinami, przeciągać ważące ponad 100 kg sanie przez zastrugi, zaspy nawianego i zamarzniętego śniegu. Miejscami zastrugi osiągają 2–3 metry i tworzą lodowy labirynt. Waligóra wspomina, że najtrudniej było, kiedy spotkał je po raz pierwszy, po kilkunastu dniach marszu. – Przeżyłem wtedy piekło, potem nie było już tak źle – opowiadał Waligóra. W sumie polarnik pokonał 1250 km. Jak wyglądała wyprawa na biegun południowy? Przez pierwsze dwa tygodnie mocno sypało śniegiem, wiało, a świat znikał w bieli, którą polarnicy nazywają whiteout’em, białą ciemnością. Zjawisko można porównać do gęstej mgły. Powstaje w trakcie śnieżnej zadymki albo wtedy, gdy chmury schodzą bardzo nisko. Powierzchnia jest wówczas…

mateusz-waligora-zdobyl-biegun-poludniowy-jak-wygladala-wyprawa-425286a.jpg
width: 800
height: 534

Klimat okołobiegunowy – czym się charakteryzuje i w jakich krajach panuje?
type: item
date: 2023-01-14T08:07:16.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: Edukacja
subject: klimat
subject: przyroda
subject: ziemia
description: Długie zimy z najniższymi na Ziemi temperaturami powietrza, ograniczające się głównie do śniegu niskie opady atmosferyczne i wysokie amplitudy temperatur w niektórych rejonach – oto najkrótsza charakterystyka strefy klimatów okołobiegunowych. Panujące tam ekstremalne warunki ukształtowały się w następstwie występujących różnic w warunkach oświetlenia w trakcie dnia polarnego i nocy polarnej. Jakimi cechami charakteryzuje się klimat okołobiegunowy? Jakie rodzaje klimatu występują w tej strefie i jaki jest jej zasięg? Na każde z tych pytań odpowiadamy poniżej.
encoded: W tym artykule: Czym jest klimat okołobiegunowy? Jakie są cechy klimatu okołobiegunowego? Rodzaje klimatu okołobiegunowego Gdzie jest klimat okołobiegunowy? Fauna i flora strefy okołobiegunowej Klimat na Ziemi jest kształtowany przez liczne czynniki strefowe i astrefowe. W niektórych miejscach na naszej planecie panują wyjątkowo trudne lub wręcz ekstremalne warunki. Takie stwarza choćby klimat równikowy, dla którego charakterystyczna wysoka średnia temperatura i duża wilgotność powietrza, i klimat zwrotnikowy, w strefie którego odnotowywane są najwyższe temperatury. Jeżeli mowa o klimatycznym ekstremum, nie można pominąć strefy okołobiegunowej. To właśnie tam ziemia skuta jest lodem, a temperatura powietrza osiąga najniższe wartości. W porównaniu z tymi warunkami, nawet najsurowsze zimy, jakie czasami zapewnia strefa umiarkowana, wydają się być łagodne. Czym jest klimat okołobiegunowy? Klimat okołobiegunowy to piąta i ostatnia główna strefa klimatyczna w klasyfikacji Wincentego Okołowicza. Występuje na półkuli północnej i południowej, obejmując obszary za kołami podbiegunowymi. Zewnętrzne granice tych pasów są wyznaczone przez izotermę najcieplejszego miesiąca 10 stopni Celsjusza. Na obu półkulach strefa okołobiegunowa sąsiaduje (po stronie południowej na północy i odwrotnie na południu) ze strefą klimatów umiarkowanych. Rozpiętość warunków pogodowych jest tam nieznaczna, dlatego w całej strefie wyróżnia się tylko dwa typy klimatów (zgodnie z klasyfikacją Wincentego Okołowicza). Jakie są cechy klimatu okołobiegunowego? W strefie okołobiegunowej występują szczególne warunki oświetlenia, związane z małym dopływem energii pochodzącej z promieniowania słonecznego. To sprawia, że występuje tam ujemny bilans energetyczny, kształtujący się na poziomie minus 200 W/m kw. Zwierzęta Antarktydy - jakie gatunki tam żyją? Antarktyda - najdalej wysunięty na południe kontynent - to jedno z najbardziej tajemniczych miejsc na Ziemi. Południowy biegun zimna jest jedynym kontynentem ni…

klimat-okolobiegunowy-czym-sie-charakteryzuje-i-w-jakich-krajach-panuje-fot-sebnem-coskun-anadolu-agency-via-getty-images-f8f115d.jpg
width: 1024
height: 683

Strefy klimatyczne świata – jaki klimat panuje w różnych zakątkach Ziemi?
type: item
date: 2023-01-07T14:03:11.000Z
creator: Artur Białek
subject: National Geographic Site
subject: Przyroda
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: Edukacja
subject: klimat
subject: lasy równikowe
subject: przyroda
subject: ziemia
description: Poszczególne obszary naszej planety różnią się pod względem średniej rocznej temperatury powietrza, ilości opadów i wartości ciśnienia atmosferycznego. Mieszkańcy niektórych części świata niemal przez cały rok cieszą się doskonałą pogodą, podczas gdy inni muszą zmagać się z wyjątkowo niesprzyjającymi warunkami. Podobne elementy klimatu, występujące na określonych obszarach, pozwoliły naukowcom podzielić Ziemię na strefy klimatyczne.
encoded: W tym artykule: Czym jest klimat? Jakie czynniki kształtują klimat na Ziemi? Podział na strefy klimatyczne Strefa klimatów równikowych Strefa klimatów zwrotnikowych Strefa klimatów podzwrotnikowych Strefa klimatów umiarkowanych Strefa klimatów okołobiegunowych Inne podziały stref klimatycznych Nieustanna ewolucja jest charakterystyczna nie tylko dla żywych organizmów. Ciągłym zmianom podlegają także warunki klimatyczne, które panują na naszej planecie. Przez miliony lat, tor ewolucji klimatu wytyczały czynniki naturalne, ale od pewnego czasu do zachodzących zmian przyczyniają się także ludzie, a konkretnie – nasza działalność na Ziemi. Tempo zmian klimatycznych nabrało szczególnej dynamiki w ostatnich dwóch stuleciach. Niektórzy naukowcy wyrażają przekonanie, że granica między poszczególnymi strefami klimatycznymi może ulec całkowitemu zatarciu do 2100 roku. Póki co, wciąż jeszcze możemy dzielić naszą planetę na pięć głównych stref klimatycznych. Czym jest klimat? Mówiąc o klimacie, nie należy myśleć o pogodzie, to dwa różne pojęcia. Pogoda to nic innego jak stan atmosfery występujący w określonym miejscu i czasie, określany na podstawie jej głównych składników: temperatury powietrza, wilgotności, ciśnienia atmosferycznego, opadów i osadów atmosferycznych, zachmurzenia, kierunku i prędkości wiatru, natężenia promieniowania słonecznego i innych zjawisk atmosferycznych. Nasza cywilizacja potrwa do 2050 roku. Wyliczone i potwierdzone naukowo Niespełna 30 lat. Tyle czasu ma ludzkość, według opublikowanego przez australijskie centrum naukowe Breakthrough National Centre for Climate Restoration. Jeszcze jesteście spokojni? Zniknie mi... Obraz klimatu tworzą składniki, które są identyczne z elementami pogody, ale każdy z nich jest analizowany w kontekście znacznie dłuższego okresu. Mówimy tu bowiem o całokształcie zmieniających się stanów pogody i warunków atmosferycznych, który pozostaje właściwy dla określonego obszaru i czasu i jest określany na podstawie obserwacji trw…

strefy-klimatyczne-swiata-jaki-klimat-panuje-w-roznych-zakatkach-ziemi-fot-getty-images-1c3410b.jpg
width: 2280
height: 1315

Wyprawa Waligóry na biegun południowy wkracza w decydującą fazę. Czeka go „bardzo trudne” 150 km
type: item
date: 2022-12-30T15:52:31.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: biegun południowy
subject: mateusz waligóra
subject: podróżnicy
subject: polacy
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Mateusz Waligóra nie zwalnia tempa. Po trawersie Grenlandii i przejściu wszystkich oznakowanych szlaków polskich Tatrach podróżnik wyruszył na kolejną w tym roku wyprawę. Tym razem za cel obrał biegun południowy. Przedsięwzięciu patronuje national-geographic.pl.
encoded: W tym artykule: Mateusz Waligóra idzie na biegun południowy Podróżnik jest coraz bliżej celu Wyprawa na biegun południowy i wgłąb siebie Mateusz Waligóra od listopada przemierza na nartach Antarktydę. Jego cel to biegun południowy. Jeśli ukończy wyprawę, będzie czwartym Polakiem z tym wyczynem na koncie. Do tej pory wyprawę z powodzeniem ukończyli Marek Kamiński, Małgorzata Wojtaczka i Jacek Libucha. Mateusz Waligóra idzie na biegun południowy Od prawie trzech tygodni Mateusz Waligóra nie robił przerwy w drodze. Wyprawa wkracza w decydującą fazę i nic nie wskazuje, żeby w najbliższym czasie planował dłuższe postoje. Przed podróżnikiem największe pola zastrug i szczelin. Cała trasa z lodowej zatoki Hercules Inlet do bieguna południowego liczy 1200 km. Z powodu zasp nawianego i zamarzniętego śniegu nie da się jednak pokonać tego dystansu w linii prostej. Na początku zastrugi były niskie, ale im bliżej celu, tym bardziej rosną. Z informacji, które docierają do idących w tym roku na biegun wynika, że takich zastrug na Antarktydzie nie widziano od ośmiu lat. – Ostatni dzień przerwy miałem 18 dni temu. Nie wiem, kiedy odpocznę. Zanim to się stanie, chciałbym przejść przez pole zastrug. Przede mną bardzo trudne 150 km – relacjonuje Mateusz Waligóra. Podróżnik jest coraz bliżej celu Przez 43 dni podróżnik pokonał na nartach ok. 900 km i wspiął się powyżej 2000 m n.p.m. Droga cały czas wiedzie delikatnie pod górkę. Na ostatnich 300 km Waligóra pokona jeszcze ok. 800 metrów przewyższenia. – Z powodu wysokości zrobiło się zimno. W środę pierwszy raz zmarzłem w stopy. Od tej pory muszę pilnować się ze wszystkim, każdy, najmniejszy błąd, może nie sporo kosztować. Ale cieszę się, że silny wiatr przegnał chmury, które zupełnie ograniczały widoczność na początku tygodnia. Wyprawa wkracza w decydującą fazę. Przede mną pole potężnych zastrug, pomiędzy którymi kryją się zdradliwe szczeliny – opowiada Waligóra. Mateusz Waligóra wyrusza samotnie na biegun południowy. „Jestem zwolennikie…

wyprawa-waligory-na-biegun-poludniowy-wkracza-w-decydujaca-faze-czeka-go-trudne-150-km-80e7b2d.jpg
width: 960
height: 540

Przed Mateuszem Waligórą samotne święta. Podróżnik jest w połowie drogi na biegun południowy
type: item
date: 2022-12-21T15:07:43.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: antarktyda
subject: biegun południowy
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Mateusz Waligóra od ponad miesiąca maszeruje w kierunku bieguna południowego. Wyprawie patronuje national-geographic.pl.
encoded: W tym artykule: Mateusz Waligóra w połowie drogi na biegun południowy Samotna wyprawa na koniec świata Tak Mateusz Waligóra zdobywa biegun południowy Mateusz Waligóra mówi, że „niematerialność celu” to „największy problem przemierzania pustyń”. Podróżnik ma doświadczenie w tej materii. W 2018 r. samotnie przeszedł mongolską część Pustyni Gobi. W 2022 r. ponownie zapisał się na kartach historii, kończąc trawers Grenlandii razem z Łukaszem Superganem. Mateusz Waligóra w połowie drogi na biegun południowy Od listopada podróżnik przemierza na nartach Antarktydę. Jego cel to biegun południowy. Jeśli ukończy wyprawę z sukcesem, dołączy do grona zaledwie kilku Polaków z tym wyczynem na koncie. Są to Marek Kamiński, Małgorzata Wojtaczka i Jacek Libucha. Od kilku dni w tej części Antarktydy, którą przemierza Mateusz Waligóra, panuje dobra pogoda. – Przestało wiać, ale mimo tego marsz nie jest najłatwiejszy. Parę dni temu w trakcie śnieżycy spadło dużo śniegu. Teraz jest sucho, więc nie tworzy on zwartej skorupy, przypomina raczej sypki piasek. Trudno po czymś takim iść. Trochę przyspieszyłem, wyrabiam już regularnie 20 km. Muszę, żeby zdążyć – relacjonuje podróżnik. Samotna wyprawa na koniec świata Zależy mu, aby dotrzeć do bieguna południowego przed końcem sezonu przewidzianego na antarktyczne wyprawy. Na dotarcie tam ma jeszcze około miesiąca. Przeszedł już 600 km, a przed nim kolejne tyle. Jest więc w połowie drogi. W połowie grudnia Waligóra świętował 36. urodziny torcikiem czekoladowym. Teraz czekają go samotne święta. Jak przyznaje, tęskni za rodziną i krajem. – To będą trudne dni – mówi. Jakie są największe wyzwania w drodze na biegun południowy? Wspomniana niematerialność celu. – Gdy wspinasz się na wysoką górę, niemal każdego dnia widzisz swój cel, punkt, do którego dążysz. Idąc na nartach przez Antarktydę, gdy ze względu na whiteout [białą ciemność] nie widzisz niczego wokół, twoja determinacja musi być ogromna. Nie zobaczysz celu przez dwa miesiące codziennej wędr…

przed-mateuszem-waligora-samotne-swieta-podroznik-idzie-na-biegun-poludniowy-fe6c0c9.jpg
width: 960
height: 540

Mateusz Waligóra idzie na biegun południowy. Pierwsze 100 km za nim
type: item
date: 2022-11-29T15:35:16.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: antarktyda
subject: biegun południowy
subject: mateusz waligóra
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Opady śniegu, biała ciemność i temperatura odczuwalna spadająca do -50 stopni Celsjusza. Mateusz Waligóra od połowy listopada przemierza Antarktydę.
encoded: W tym artykule: Mateusz Waligóra w drodze na biegun południowy Polacy na biegunie południowy Wyprawa, który uczy i uświadamia Mateusz Waligóra nie zwalnia tempa. Po trawersie Grenlandii i przejściu wszystkich oznakowanych szlaków polskich Tatrach podróżnik wyruszył na kolejną w tym roku wyprawę. Tym razem za cel obrał biegun południowy. Przedsięwzięciu patronuje national-geographic.pl. – W ostatnich dniach spadło sporo śniegu. Konsystencją przypomina piasek. Sanie ważą wciąż ponad 100 kg i trzeba je szarpać. W środę w ciągu 10 godzin przeszedłem 14 km. W sumie to już ponad 100 km, niby nie dużo, ale jestem z tego dumny, bo wiem, ile sił mnie to kosztowało – mówi Mateusz Waligóra. Mateusz Waligóra w drodze na biegun południowy Podróżnik rozpoczął wyprawę od lodowej zatoki Hercules Inlet. Widoczność w trakcie marszu utrudniała tzw. biała ciemność (z ang. whiteout). Waligóra porównuje ją do chodzenia na nartach po nieregularnie ustawionych krawężnikach o wysokości kilkudziesięciu centymetrów. – Gleba jest nieunikniona – przyznaje. Pierwszy tydzień był wymagający również z powodu niskich temperatur. W tej części Antarktydy, przez którą idzie Waligóra, jest zimniej niż zwykle o tej porze roku. Temperatura odczuwalna miała wynieść - 50 stopni Celsjusza. Waligóra nie ukrywa, że jest mu bardzo zimno. Czasami nie dowierza w to, gdzie się znajduje. – Góry już za mną. Wszędzie tylko biała przestrzeń. Jestem sam i czuję, jakbym był na Księżycu – opowiada. Polacy na biegunie południowy Mateusz Waligóra pokonał już pierwszy niebezpieczny fragment trasy, na którym musiał szczególnie uważać na szczeliny. Kolejny rejon szczelin czeka go za około 140 km. Część z nich jest przysypana śniegiem, dlatego nigdy nie ma pewności, co znajduje się pod nogami. Jeśli wyprawa zakończy się sukcesem, Waligóra będzie jedną z zaledwie czterech osób z Polski, które dotarły na biegun południowy samotnie i bez wsparcia. Dotychczas sztuka ta powiodła się jedynie: Markowi Kamińskiemu, Małgorzacie Wojtacz…

mateusz-waligora-idzie-na-biegun-poludniowy-pierwsze-100-km-za-nim-c785b4d.jpg
width: 960
height: 540

Jak zdobyć biegun południowy? Dotarła tam samotnie pierwsza kolorowa kobieta – Preet Chandi
type: item
date: 2022-03-15T07:49:53.000Z
creator: Magdalena Bryś
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: antarktyda
subject: biegun południowy
subject: kobiety
subject: Travel
subject: wyprawy
description: Preet Chandi chciała pokazać osobom o różnym pochodzeniu etnicznym i młodemu pokoleniu, że przed odkrywcami i eksploratorami nie ma granic. Samotnie zdobyła biegun południowy jako pierwsza kolorowa kobieta w historii.
encoded: W tym artykule: Preet Chandi służyła w wojsku i brała udział w trudnych wyprawach Przygotowania do wyprawy na biegun południowy Wyprawa Chandi ma zainspirować innych i pomóc w realizacji marzeń Brytyjska oficer armii i fizjoterapeutka Preet Chandi rozpoczęła wyprawę w kierunku bieguna południowego pod koniec listopada 2021 r. W 40 dni pokonała ponad 1000 kilometrów, walcząc z bardzo niską temperaturą i ekstremalnymi warunkami. Jednocześnie ciągnęła sanie, które na początku wyprawy ważyły aż 87 kilogramów. Całą podróż dokumentowała na bieżąco na swoim Instagramie oraz na stronie projektu, „Polar Preet”. Jako samotna eksploratorka bieguna południowego, Preet dołączyła do grona innych pionierów, jak Norwegowie: Roald Amundsen, który w 1911 r. dotarł tam jako pierwszy człowiek oraz Liv Arnesen, która jako pierwsza kobieta odbyła samotną podróż na biegun południowy w 1994 r. Na decyzję Chandi o wyprawie na biegun wpłynęło wiele czynników. Preet Chandi służyła w wojsku i brała udział w trudnych wyprawach Rodzice Chandi przyjechali do Anglii z Pendżabu w Indiach. Jej dzieciństwo ukształtowały rodzinne oczekiwania, związane m.in. z przynależnością do mniejszości etnicznej. Chandi pamięta bardzo dobrze, kiedy pierwszy raz doświadczyła przejawów dyskryminacji i rasizmu. Dlatego od zawsze wiedziała, że należy mówić o dyskryminacji, a przy tym czuła się dumna ze swojej kultury, pochodzenia i koloru skóry. Planując wyprawę na biegun południowy słyszała, że nie wygląda jak polarniczka, właśnie z uwagi na kolor skóry. Nie zrażała się jednak. Podczas któregoś z treningów pokazała, jak ciągnie za sobą oponę w tradycyjnym indyjskim stroju. „Jestem pendżabską dziewczyną i jestem z tego dumna” – napisała, dodając, że przez lata odcinała się od swoich indyjskich korzeni. Zwierzęta Antarktydy - jakie gatunki tam żyją? Antarktyda - najdalej wysunięty na południe kontynent - to jedno z najbardziej tajemniczych miejsc na Ziemi. Południowy biegun zimna jest jedynym kontynentem nieeksploatowa…

jak-zdobyc-biegun-poludniowy-dotarla-tam-samotnie-pierwsza-kolorowa-kobieta-preet-chandi-fot-polar-preet-85347dc.jpeg
width: 2048
height: 1538

Przybywa opuszczonych stacji na Antarktydzie
type: item
date: 2021-09-10T20:02:35.000Z
creator: Rafał Dadura
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: Przyroda
subject: antarktyka
subject: biegun południowy
subject: Edukacja
description: Antarktyda to największa pustynie na Ziemi. Jest ona jednak coraz bardziej naznaczona działalnością człowieka.
encoded: W tym artykule: Opuszczonych budynków na Antarktydzie przybywa Międzynarodowe traktaty a rzeczywistość Co tak naprawdę oznacza „opuszczona stacja"? Znajdujący się na antarktycznym Archipelagu Palmera „Port Lockroy” (jego wnętrze na zdj. poniżej), który jest niepozornym drewnianym budynkiem, został zbudowany jeszcze w 1944 roku. Była to pierwsza stała baza antarktyczna Wielkiej Brytanii. Od 1962 roku jest opuszczony. W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku, badacze, którzy odwiedzili to miejsce odkryli, że został on przejęty przez pingwiny, które pozakładały swoje gniazda w zewnętrznych krokwiach budynku. Opuszczonych budynków na Antarktydzie przybywa Ten przykład to tylko jeden z wielu przypadków takich opuszczonych miejsc na kontynencie Antarktydy. Na całym kontynencie znajduje się aż 5 tys. różnych stałych budowli. Począwszy od zwykłych chat, przez latarnie morskie, rozbudowane stacje badawcze skończywszy na ... kościołach. Zwyczajowo, około połowa z 76 czynnych stacji badawczych na kontynencie jest zamykana na zimę. Warunki panujące wtedy na Antarktydzie (sztormy na morzu, bardzo silne wiatry i zamiecie śnieżne) uniemożliwiałyby w tym okresie podjęcie jakiejkolwiek akcji ratowniczej z morza bądź z powietrza, w przypadku nagłej sytuacji. Mimo tego, kraje do których należą przeróżne antarktyczne instalacje, mają istotny powód, by ponosić koszty ich utrzymania. Chodzi o ich znaczenie strategiczne. To sposób na utrzymanie trwałej obecności w południowych rejonach kuli ziemskiej. Pomimo wrażenia jakie można odnieść, że Antarktyda to całkowicie wyludniony kontynent, ostatnimi czasy wpływ ludzkości na to miejsce stał się tak znaczący, że duże jego obszary nie są już uważane za tereny dzikie. Istnieją bowiem stacje, które w ograniczonym stopniu działają. Wiele innych jest opuszczonych, choć wciąż niektóre z nich nadają się do zamieszkania. Jeszcze inne zostały utracone z powodu ekstremalnych warunków pogodowych, kolejne pozostawione po to, aby umocnić geopolityczne ros…

antarktyda1-d044428.jpeg
width: 1024
height: 573

Nurkując w Głębi Challengera zdobył wszystkie szerokości świata: dwa bieguny, kosmos i dno oceanu
type: item
date: 2021-03-08T15:05:08.000Z
creator: Katarzyna Grzelak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: kosmos
subject: nurkowanie
subject: oceany
subject: rów mariański
subject: Sport
subject: Travel
description: Amerykański zdobywca Richard Garriott może powiedzieć, że przemierzył Ziemię wszerz i wzdłuż. Na swoim koncie ma bowiem zdobycie dwóch biegunów – południowego i północnego, oraz podróż na Międzynarodową Stację Kosmiczną. A 1 marca zanurkował w Głębi Challengera, najgłębszym miejscu Rowu Mariańskiego.
encoded: – Jestem pierwszą osobą, która pokonała drogę od bieguna do bieguna, w kosmos i w głąb, a drugą osobą - pierwszym mężczyzną - będącą w kosmosie i w głębi – powiedział Garriott po udanym nurkowaniu w rozmowie z collectSPACE. Pierwszą w historii osobą, która była zarówno na stacji ISS (Międzynarodowa Stacja Kosmiczna), jak i na dnie Głębi Challengera jest była astronautka NASA, Kathy Sullivan. Dokonała tego w czerwcu 2020 roku. Co ciekawe – w czasie podwodnej misji połączyła się przez telefon satelitarny z kolegami na ISS. Richard Garriott, który oprócz wysokości i głębokości zdobył także dwa bieguny, jest prezesem The Explorers Club, choć szerzej znany jest jako projektant i programista gier komputerowych z serii gier Ultima i Tabula Rasa. Jest też synem amerykańskiego naukowca i astronauty Owena Garriotta. Garriot Junior nurkował w Głębi Challengera na pokładzie „Limiting Factor” - pierwszego certyfikowanego komercyjnego pojazdu do głębokiego zanurzenia. Podwodna kapsuła została opracowana i sfinansowana przez podwodnego odkrywcę Victora Vescovo. Podobnie jak wcześniej Kathy Sullivan, tak i Garriott odbył podróż wgłąb Rowu Mariańskiego w ramach serii zanurzeń mających na celu zbadanie dna rowu i zebranie próbek do badań naukowych. W całym przedsięwzięciu towarzyszył mu przyjaciel Michael Dubno. View oEmbed on the source website Garriott jest pasjonatem nurkowania. Odbył m.in. podwodną wyprawę do wraku Titanica, pływał też na rosyjskich okrętach podwodnych Mir. Na pokładzie Limiting Factor zszedł na głębokość ponad dwukrotnie większą niż kiedykolwiek wcześniej. – Tytanowy kadłub o grubości 9 centymetrów tworzył najmniejszy pojazd, w jakim kiedykolwiek byłem, chociaż wydaje się bardziej pojemny niż Sojuz [rosyjski statek kosmiczny], ponieważ wewnątrz jest mniej ludzi i materiałów. W rzeczywistości czujesz się bardzo komfortowo, ale średnica wewnątrz zaczyna się od około 1,46 metra i kurczy się do 1,4 metra w miarę wzrostu ciśnienia na zewnątrz – opowiada Garriott w ro…

richard-garriott-na-pokladzie-limiting-factor-fot-twitter-27d87e2.jpeg
width: 615
height: 410

"Zrobię wszystko, żeby to była najlepsza dekada mojego życia”. Inspirująca historia Jerri Nielsen
type: item
date: 2020-09-11T05:00:00.000Z
creator: Marcin Dzierżanowski
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: biegun południowy
subject: Sport
subject: Travel
description: Nie ma znaczenia, kiedy i jak umrzemy. Ważne, żeby choć przez chwilę żyć pełnią życia. Historia Jerri Nielsen jest doskonałym przykładem.
encoded: Jerri Nielsen wchodzi na aulę Uniwersytetu Medycznego w Ohio uśmiechnięta jak zawsze. Jak zawsze też swój wykład na temat profilaktyki nowotworowej zaczyna od przypomnienia swojej historii sprzed dziewięciu lat. Punkt pierwszy: ośmiomiesięczne uwięzienie na Antarktydzie. Punkt drugi – wykrycie u siebie raka piersi. Punkt trzeci – chemioterapia, którą lekarka aplikuje sobie w polarnych warunkach. Wreszcie happy end: zwycięstwo nad chorobą, które rozsławiło ją na całe Stany. Ale wykład w Ohio 3 października 2008 r. ma element, którego nikt się nie spodziewa. Na zakończenie bohaterka zdejmuje perukę, pokazując audytorium łysą głowę. – Dwa tygodnie temu przeszłam udar mózgu. Okazało się, że rak wrócił. Niedługo umrę. Po kilkudziesięciu sekundach krępującej ciszy dr Nielsen kontynuuje wystąpienie. – Nie ma najmniejszego znaczenia, kiedy i jak umrzemy. Jedyne co ma znaczenie, to to, czy kiedykolwiek żyliśmy pełnią życia – mówi. Rozlegają się owacje, ale słuchaczom trudno ukryć szok. Nie tak miał wyglądać ten wykład. W życiu dr Jerri Nielsen prawie wszystko wyglądało nie tak, jak powinno. Kiedy w połowie 1997 r. zdecydowała się opuścić rodzinę i zamieszkać w domu rodziców w Ohio, chciała przede wszystkim odpocząć. Miała 46 lat i czuła, że przegrała swój los. Praca lekarza w ambulatorium, która kiedyś wydawała się jej powołaniem, coraz bardziej ją nużyła. Właśnie zakończyła też swój nieudany związek z psychopatycznym mężem. W dodatku po rozwodzie córka i dwaj synowie niespodziewanie oświadczyli, że chcą zostać przy ojcu. Jerri popadła w depresję. Przestałam marzyć, nie widziałam przed sobą przyszłości. Zastanawiałam się, czy tak wygląda starość? – napisze później w swych wspomnieniach. Pewnego dnia wpada jej do ręki ogłoszenie prasowe: Amerykański program antarktyczny poszukuje lekarzy. Możliwość rocznego wyjazdu na polarną stację badawczą i pracy w charakterze medyka opiekującego się grupą naukowców na biegunie południowym wydaje się ciekawym wyjściem z sytuacji, która jes…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/902991248295bc5d521102288ae1a272fa628daf-eab6bc3.jpeg
width: 500
height: 334

Patagonia: Wyprawa śladami Magellana
type: item
date: 2019-07-15T09:00:00.000Z
creator: Edi Pyrek
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: ameryka południowa
subject: argentyna
subject: biegun południowy
subject: Edukacja
subject: Kultura
subject: patagonia
subject: pingwiny
subject: podróże
subject: Travel
description: Pewnego wrześniowego dnia 1519 r. Ferdynand Magellan wyruszył w morze w poszukiwaniu drogi do indonezyjskich Wysp Korzennych
encoded: Miał stamtąd przywieźć do Europy trochę pieprzu i goździków. Zamiast tego opłynął ziemię, odkrył cieśninę Magellana (zwaną Cieśniną Wszystkich Świętych), Ziemię Ognistą (zwaną Ziemią Dymu) i Patagonię (zwaną Ziemią Patagona). Teoretycznie można więc powiedzieć, że mu się nie udało. Zamiast pieprzu – Ziemia Ognista. Zamiast goździków i cynamonu – cieśnina i góry. Ale najważniejsze było to, że to jego żeglarze byli pierwszymi białymi, którzy zjedli pingwina. Jak wygląda pingwinie niebo? To pytanie nurtowało nas, gdy lecieliśmy z Buenos Aires do Patagonii, poważnie zastanawialiśmy się nad tym, czy stare pingwiny straszą swoje małe jajeczka żeglarzami Magellana? Czy mówią: „Bądź grzeczny, bo cię zje Ferdynand”? Kiedy nasz syn miał dwa lata, uważał, że pingwiny mają bardzo bogate życie wewnętrzne. Podobnie postrzegał pingwiny noblista Anatole France, który w książce Wyspa Pingwinów opisał, jak zwiedziony przez Szatana święty Mael chrzcił pingwiny w przekonaniu, że są to mali ludzie. To wydarzenie wywołało w niebie bardzo poważną dyskusję nad tym, czy zwierzęta mają dusze (podobno święta Katarzyna była za). Anatole France poszedł jeszcze dalej: uznał, że Francuzi są uczłowieczonymi i ochrzczonymi pingwinami. Według niego Bóg przeciągnął Wyspę Pingwinów do Europy i zamienił ją we Francję. Tak więc pingwinom zawdzięczamy: wieżę Eiffla, egzystencjalizm, impresjonizm i bagietki. A także koncepcję wolności, równości i braterstwa... Wylądowaliśmy w Punto Arenas. Niedaleko miasta są dwa miejsca związane z pingwinami. Pierwsze to Seno Otway (– Nie jedźcie tam – powiedziała nam właścicielka naszego guesthouse’u – tam ostatnio siedzi tylko kilkanaście pingwinów). Drugie – Magdalena. Wyspa Pingwinów. Podobno to pingwini raj. Nikt ich tu nie je. I mogą nosić jajka na stopach. Po dwóch godzinach płynięcia po szarym morzu (nasz kapitan był Patagończykiem i muzykiem, śpiewał nam Yellow Submarine) dotarliśmy do brzegu. Wąski pomost. Pusta wyspa ze ścieżkami dla ludzi (tutaj tylko pingwin…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/679c9259910e8fbbe88c1d74705127097ad0440a-2d95abf.jpeg
width: 1000
height: 667

Antarktyda: "Doceniłem, że żyję na rzeczywiście dużej planecie i właśnie zmierzam na sam jej koniec"
type: item
date: 2019-04-08T07:00:00.000Z
creator: Mikołaj Golachowski
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: antarktyda
subject: antarktyka
subject: arktyka
subject: biegun północny
subject: biegun południowy
subject: henryk arctowski
subject: Kultura
subject: Lifestyle
subject: Moto
subject: słoń morski
subject: Technologia
subject: Travel
subject: Wolny czas
subject: wyprawy
description: Na Antarktykę dopłynąłem 15 lat temu i wsiąkłem w nią z kretesem. Tak naprawdę nigdy już stamtąd nie wróciłem
encoded: Ze zdjęć i opowieści znajomych wiedziałem, że na krańcu świata góry lodowe są oszałamiająco błękitne, lodowce onieśmielają swym pięknem, a zwierzęta się niczego nie boją i jest ich mnóstwo. Mimo to nic nie było mnie w stanie przygotować na przytłaczającą wspaniałość Antarktyki. Podróż statkiem z Gdyni na Antarktydę trwała 40 dni. Długo, ale dzięki temu doceniłem, że żyję na rzeczywiście dużej planecie i właśnie zmierzam na sam jej koniec. To czas na poznanie innych członków wyprawy. Czyli ludzi, z którymi przyjdzie mi przeżyć rok, tam gdzie człowiek jest tylko pokornym gościem, a skutą lodem krainą władają niepodzielnie miejscowi, czyli pingwiny z całą kompanią. Gdzie chodzi się głową do dołu, a środek lata wypada w styczniu. Mroźna pieczęć Podróż na dalekie południe zaczęła się w atmosferze euforycznego podniecenia. Była to XXVII Polska Wyprawa Antarktyczna (potem uczestniczyłem jeszcze w trzech). Pamiętam, że od pierwszej, zresztą całkiem małej, góry lodowej długo nie mogłem oderwać wzroku. Choć później widziałem ich setki (wiele z nich dużo większych i piękniejszych), to ona na zawsze odbiła na mnie swoją mroźną pieczęć. Dlatego wciąż pamiętam jej niewiarygodnie turkusowy odcień i garbaty grzbiet. Wreszcie wpłynęliśmy do Zatoki Admiralicji na Wyspie Króla Jerzego, największej z archipelagu Szetlandów Południowych. Z zaciekawieniem słuchałem, jak doświadczeni koledzy opisywali poszczególne szczyty, nazywali poszczególne skały. Teraz, gdy tam wracam, sam je ze wzruszeniem rozpoznaję. Po kilkudziesięciu minutach skały straciły na znaczeniu. W oddali można już było wyróżnić charakterystyczne budynki stacji Arctowskiego, nasz dom na nadchodzące miesiące. Gamoniowaty komitet powitalny Pierwszy szok przyszedł tuż po wylądowaniu na brzegu. Niedaleko nas słonica morska właśnie urodziła szczeniaka, a teraz, zupełnie niezrażona ludzką krzątaniną, go karmiła. Jako biolog doskonale wiedziałem, dlaczego tak się dzieje. Na Antarktydzie nie ma żadnych lądowych drapieżników, więc…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/4b41b08ce3917e14d0b6c16571ab3dbdcc769861-508566a.jpeg
width: 799
height: 535