Stanął oko w oko z grizzly, biegał w 0°C i upale. Polski „Forrest Gump” pokonał już połowę USA!
Zaczęło się na kultowym moście Golden Gate w San Francisco, a potem nastąpił dziki pęd przez skrajności Ameryki. Tomasz Sobania, polski biegacz i podróżnik, realizuje właśnie swój życiowy projekt „Run Across USA”, polegający na przebiegnięciu Stanów Zjednoczonych od oceanu do oceanu. Za nim już 22 maratony – czyli prawie połowa zaplanowanej trasy. W drodze z Alaski na Hawaje i dalej w głąb lądu zmierzył się nie tylko z morderczym dystansem, ale też z niedźwiedziem grizzly, radykalnymi zmianami stref czasowych oraz temperaturami od zera do trzydziestu stopni Celsjusza.
Spis treści: Z zamarzniętej Alaski do hawajskiego piekła w 24 godziny Oko w oko z grizzly i amerykańska prowincja bez Instagrama Od natury do ludzi. Niezwykła lekcja amerykańskiej gościnności Cel: Nowy Jork. Druga połowa wyzwania przed Polakiem Tomasz Sobania to polski biegacz ekstremalny, podróżnik i pisarz, przez media często nazywany „Polskim Forrestem Gumpem”. Choć karierę zaczynał od pisania powieści dla młodzieży, jego prawdziwym powołaniem stały się ultradystanse. Ma na swoim koncie m.in. bieg z Zakopanego do Gdyni (756 km), wyprawy przez Europę do Rzymu, Barcelony i Grecji, a także spektakularne pokonanie 5250 kilometrów z jednego na drugie wybrzeże USA. Swoje ekstremalne wyczyny sportowe Sobania zawsze łączy z misją charytatywną i społeczną – w ramach obecnego projektu „Run Across USA” promuje kampanię „Możesz więcej niż myślisz”, udowadniając, że granice ludzkich możliwości leżą wyłącznie w naszej psychice. Bieg ma też upamiętnić 250 lat Polaków w USA. Z zamarzniętej Alaski do hawajskiego piekła w 24 godziny Początek wyprawy to logistyczny i fizyczny rollercoaster. Po starcie w Kalifornii i sprincie przez Oregon oraz Seattle Tomasz Sobania dotarł na Alaskę, gdzie brutalnie zderzył się z surowym klimatem północy. Maraton nad jeziorem lodowcowym odbywał się w temperaturze 0°C, w gęstym deszczu ze śniegiem, pośród całkowicie dzikiej, górskiej natury. Prawdziwy szok dla organizmu przyszedł jednak chwilę później. Prosto z mroźnej Alaski ekipa ruszyła na Hawaje. – Po ponad ośmiogodzinnym locie i zaledwie 4 godzinach snu obudziłem się w zupełnie innej strefie czasowej, przy 30-stopniowym upale i gigantycznej wilgotności. Byłem pewien, że to będzie najtrudniejszy maraton, a zrobiłem go w 4 godziny i 19 minut – relacjonuje nam Tomasz Sobania. Z tropikalnych Hawajów trasa poprowadziła przez neonowe, puste o szóstej rano kasyna w Las Vegas, aż na wysokość ponad 2000 metrów n.p.m. nad Wielkim Kanionem Kolorado. Tam rozrzedzone powietrze sprawiło, że bieg stał się o wiele trudniejszy, a regeneracja organizmu drastycznie zwolniła. Polak zaliczył też kultowy punkt na mapie każdego kinomana – przebiegł Monument Valley w Utah dokładnie w tym samym miejscu, w którym swoją filmową trasę kończył Forrest Gump. View Gallery on the source website Oko w oko z grizzly i amerykańska prowincja bez Instagrama Wyprawa przez amerykańskie stany to nie tylko walka z własnymi słabościami, ale też nieprzewidywalne spotkania z dziką przyrodą. Podczas maratonu w słynnym Parku Narodowym Yellowstone polski biegacz przeżył chwile grozy. – Biegnąc, nagle trafiłem na niedźwiedzia grizzly. W starciu z tak potężnym zwierzęciem czułem się kompletnie nagi i bezbronny – wspomina Tomek w rozmowie z National Geographic Polska. Na szczęście spotkanie skończyło się bezpiecznie, a trasa poprowadziła biegacza przez zapierającą dech w piersiach Montanę oraz obie Dakoty. Tam z kolei ekwipunkiem biegacza i jego ekipy zainteresowały się stada bizonów oraz pieski preriowe. Amerykańska prowincja zaskoczyła podróżników również wymiarem ludzkim. W Montanie biegacz spotkał dziewczynki jeżdżące konno na oklep i sprzedające jajka, które... nie miały pojęcia, czym jest Instagram. Niedługo później, w Minnesocie, krajobraz nagle zyskał swojski, niemal rodzimy wymiar. Zielone, bezkresne pola do złudzenia przypominały polskie okolice pod Opolem. Od natury do ludzi. Niezwykła lekcja amerykańskiej gościnności Tomasz Sobania zauważa, że o ile pierwsza połowa projektu „Run Across USA” stała pod znakiem spektakularnych krajobrazów i dzikiej przyrody, o tyle kolejny etap to przede wszystkim niesamowite spotkania z ludźmi. W Illinois polski biegacz zupełnie przypadkowo trafił do lokalnego muzeum kolejnictwa, gdzie poznał wolontariusza imieniem Ogi. Spotkanie, które miało potrwać chwilę, przerodziło się w półtorej godziny wspólnego zwiedzania zabytkowych pociągów. Gdy Polak w ramach podziękowania podarował Ogiemu swoją oficjalną koszulkę biegową, ten zrewanżował się t-shirtami muzeum dla całej ekipy. Sobania resztę dziennego dystansu pokonał dumnie w koszulce Railroad Museum of New York. To właśnie takie momenty, jak sam przyznaje, stanowią największą, nienamacalną wartość jego wypraw. Cel: Nowy Jork. Druga połowa wyzwania przed Polakiem Projekt „Run Across USA” nie zwalnia tempa. Za polskim „Forrestem Gumpem” już maratony w Nebrasce, Kansas, Oklahomie oraz Teksasie. Obecnie Tomasz Sobania mierzy się z morderczą, duszną pogodą w Luizjanie, gdzie wysoka wilgotność i upał wyciskają z niego siódme poty. Przed nim wciąż setki kilometrów i kolejne stany do pokonania. Cel jest jeden – meta na wschodnim wybrzeżu w Nowym Jorku. Śledząc chart ducha i dotychczasowe tempo Polaka, to epickie wyzwanie jest na wyciągnięcie ręki. Wszystkie etapy tego niezwykłego biegu, mapę trasy oraz cele charytatywne stojące za projektem można śledzić na bieżąco na oficjalnej stronie inicjatywy: runacrossusa.org. Źródło: tomaszsobania.pl Nasz ekspert Łukasz Załuski Od ponad 20 lat opowiada o świecie – jego historii, nauce i miejscach, do których warto wyruszyć z otwartą głową. Jest redaktorem naczelnym „National Geographic Polska” oraz National-Geographic.pl. Wcześniej kierował m.in. „Focusem”, „Focusem Historia” czy „Sekretami Nauki”, konsekwentnie rozwijając tematykę popularnonaukową i podróżniczą. Jest inicjatorem projektu pierwszej naukowej rekonstrukcji wizerunków władców z dynastii Jagiellonów. Po godzinach miłośnik gimnastyki sportowej, książek kryminalnych i europejskich stolic. noopener">RunAccrossUSA.org
Irena Szewińska kochała sport z wzajemnością. Kibice okrzyknęli ją „królową królowej sportu”
Siedem medali igrzysk olimpijskich, siedem tytułów mistrzyni Europy i masa rekordów. Irena Szewińska swoimi sukcesami na zawsze zapisała się w historii polskiego i światowego sportu.
W tym artykule: Początki kariery Ireny Szewińskiej Najbardziej utytułowana polska olimpijka Ile medali zdobyła Irena Szewińska? Rekordy Ireny Szewińskiej Z miłości do sportu Irena Szewińska i ciekawostki z nią związane Polscy lekkoatleci od dekad należą do ścisłej światowej czołówki. W okresie międzywojennym triumfy święcili Halina Konopacka, Janusz Kusociński oraz Stanisława Walasiewicz. Po wojnie nadeszła era Wunderteamu, którego członkowie w latach 1956–1966 sięgnęli po 17 krążków igrzysk olimpijskich i 40 medali mistrzostw Europy. Końcówka lat 60. to pierwsze sukcesy Ireny Szewińskiej (wtedy jeszcze Kirszenstein). I nikt nie przypuszczał wówczas, że mamy do czynienia z najwybitniejszą lekkoatletką w dziejach polskiego sportu. Początki kariery Ireny Szewińskiej Irena Szewińska urodziła się 24 maja 1946 r. w Leningradzie (obecnie Sankt Petersburg). Rok później rodzina przyszłej mistrzyni – ojciec Jakub Gustaw Kirszenstein i matka Eugenia z domu Rafalska – przeniosła się do Warszawy, gdzie osiedliła się na stałe. Swoją przygodę z lekką atletyką Irena rozpoczęła w szkole podstawowej. Trenerzy od razu dostrzegli w niej ogromny potencjał, który wymagał odpowiedniego oszlifowania. – Przebiegłam na szkolnym sprawdzianie tak szybko, że nauczycielka poprosiła o powtórkę, bo chyba jej się stoper popsuł. Lekkoatletykę zaczęłam uprawiać jesienią 1960 roku, mając 14 lat, w grupie uczniów Szkoły Podstawowej nr 37 w Warszawie, której trenerem był dawny oszczepnik, finalista igrzysk z Melbourne, Jan Kopyto – przyznała w jednym z wywiadów. Na pierwsze sukcesy nie trzeba było długo czekać. Już w 1964 r. podczas rozgrywanych na Stadionie Dziesięciolecia Europejskich Igrzysk Juniorów wschodząca gwiazda sportu sięgnęła po trzy złote krążki – w biegu na 200 m, skoku w dal i sztafecie 4x100 m. Kolejne medal były tylko kwestią czasu. Najbardziej utytułowana polska olimpijka Irena Szewińska pięciokrotnie startowała na igrzyskach olimpijskich. Na najważniejszej imprezie czterolecia zadebiutowała w 1964 roku, zaledwie miesiąc po niezwykle udanych dla siebie Europejskich Igrzyskach Juniorów, na których trzykrotnie usłyszała „Mazurka Dąbrowskiego”. W Tokio 18-letnia wówczas lekkoatletka sięgnęła po trzy medale – dwa srebrne w biegu na 200 m i skoku w dal oraz złoty w sztafecie 4x100 m, bijąc wraz z koleżankami rekord świata. Cztery lata później, w Meksyku, ponownie święciła triumfy. Na 100 metrów była trzecia, a na dwukrotnie dłuższym dystansie nie miała sobie równych. Złoty krążek okrasiła znakomitym rekordem świata (22,5 sek.). Na igrzyskach w Monachium powiększyła swój olimpijski dorobek o jeden brązowy medal, wywalczony w koronnej konkurencji, czyli biegu na 200 m. Na olimpijski szczyt powróciła w 1976 r. W Montrealu legendarna sprinterka w fenomenalnym stylu wygrała rywalizację pań na 400 metrów, ustanawiając kolejny rekord świata (49,29 sek.). Po raz ostatni na igrzyskach olimpijskich wystartowała w 1980 r. w Moskwie, gdzie dotarła do półfinału biegu na jedno okrążenie. Siedem krążków wywalczonych przez Irenę Szewińską czyni ją najbardziej utytułowaną polską olimpijką pod względem liczby zdobytych medali. W klasyfikacji wszech czasów zajmuje drugie miejsce, tuż za Robertem Korzeniowskim, który czterokrotnie stawał na olimpijskim podium, za każdym razem na jego najwyższym stopniu. Ile medali zdobyła Irena Szewińska? Oprócz siedmiu olimpijskich krążków Irena Szewińska miała w swojej kolekcji także 16 medali mistrzostw Europy – 10 na otwartym stadionie i 6 w hali. Najbardziej udany okazał się czempionat w Budapeszcie w 1966 roku, kiedy to wybitna polska lekkoatletka trzykrotnie stawała na najwyższym stopniu podium (bieg na 200 m, skok w dal i sztafeta 4x100 m). Osiem lat później, podczas rozgrywanych w Rzymie mistrzostw, zaliczyła sprinterski dublet, wygrywając bieg na 100 i 200 metrów. Pod halą największy triumfy święciła w 1969 r. Na halowych mistrzostwach Starego Kontynentu w Belgradzie Szewińska wywalczyła trzy medale – dwa złote w biegach na 50 m i skoku dal oraz w sztafecie szwedzkiej 1+2+3+4 okrążenia. Ponadto w latach 1965–1979 24-krotnie zdobywała tytuł mistrzyni Polski w biegu na 100, 200 i 400 metrów, sztafecie 4×100 metrów oraz skoku w dal. Rekordy Ireny Szewińskiej Irena Szewińska wielokrotnie ustanawiała rekordy Polski i świata. Dziennikarze i znawcy dyscypliny za najlepszy występ w jej w karierze uważają finałowy bieg na 400 m z Montrealu, gdy czasem 49,29 sek. poprawiła swój własny rekord globu (ustanowiony w Bydgoszczy w 1975 r.) o blisko 0,5 s. i, co najważniejsze, sięgnęła po złoty medal olimpijski. Wynik ten przez prawie pięć dekad był rekordem kraju. Tytuł najszybszej Polki na dystansie 400 m odebrała jej dopiero w 2024 r. Natalia Kaczmarek, mistrzyni olimpijska z Tokio w sztafecie mieszanej 4x400 m, która jedno okrążenie pokonała poniżej 49 sekund. Z miłości do sportu W 1980 r., po niezbyt udanych dla siebie igrzyskach w Moskwie, Irena Szewińska oficjalnie zakończyła karierę, ale nie opuściła świata sportu. Zasiadała w Zarządzie Polskiego Związku Lekkiej Atletyki (w latach 1997–2009 stała na jego czele), była wiceprezeską Polskiego Komitetu Olimpijskiego, a od 1998 r. członkinią Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego. Ponadto działała w Komisji Koordynacyjnej sprawdzającej stan przygotowań do igrzysk w Atenach, Londynie oraz Tokio. – Prawdę mówiąc, to po zakończeniu sportowej kariery nie miałam w ogóle pojęcia o tym, że pozostanę w sporcie. Właściwie to za bardzo nawet nie wiedziałam, co chciałam robić. Wówczas pojawiła się propozycja zostania członkiem kierownictwa Polskiego Związku Lekkiej Atletyki. Po dwóch miesiącach były również wybory do władz Polskiego Komitetu Olimpijskiego. W grudniu 1980 roku zostałam sportowym działaczem. I tak krok po kroku wciągnęłam się w tę pracę, która daje mi dużo satysfakcji – mówiła w 2008 r. w rozmowie z „Głosem Szczecińskim”. Irena Szewińska odeszła 29 czerwca 2018 r. w wieku 72 lat po długiej walce z nowotworem. Siedmiokrotna medalistka olimpijska spoczęła w Alei Zasłużonych na warszawskich Powązkach Wojskowych. Żegnały ją tłumy, z szefem MKOl Thomasem Bachem na czele. Trzy lata po śmierci została uznana za polskiego sportowca stulecia w specjalnym plebiscycie „Przeglądu Sportowego”. Irena Szewińska i ciekawostki z nią związane Siedmiokrotna medalistka olimpijska z sukcesem łączyła sport z nauką. W 1970 r. ukończyła studia na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego i otrzymała tytuł magistra ekonomii; Prywatnie Irena Szewińska była żoną Janusza Szewińskiego, wielokrotnego reprezentanta Polski w biegu na 400 m przez płotki i jej późniejszego trenera; Szewińska czterokrotnie – w latach 1965, 1966, 1974 i 1976 – zwyciężała w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca Polski; Na długiej liście odznaczeń i wyróżnień przyznanych Irenie Szewińskiej znajduje się m.in. Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski oraz Order Orła Białego. Źródła: olimpijski.pl, archiwum redakcji. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Najszybszy człowiek świata ustanowił „rekord XXII wieku”. Pomógł mu... lęk przed pająkami
Kibice nieprzypadkowo nadali mu przydomek „Błyskawica”. Najszybszy człowiek świata w czasach swojej świetności bił rekord za rekordem, a rywali zostawiał daleko w tyle.
W tym artykule: Kim jest najszybszy człowiek świata? Prędkość „Błyskawicy” Osiągnięcia Usaina Bolta Polka była najszybszą kobietą świata – Czy państwo to widzą?! To jest po prostu rekord XXII wieku – krzyczał z zachwytu Włodzimierz Szaranowicz, który w 2009 r. komentował na antenie TVP męski finał biegu na 100 m podczas mistrzostw świata w Berlinie. To właśnie wtedy legendarny Usain Bolt – jako pierwszy człowiek w historii – przebiegł najkrótszy spośród lekkoatletycznych dystansów poniżej 9,6 sekundy. Poprawił tym samym własny rekord globu o 0,11 sek. i na trwałe zapisał się w dziejach światowego sportu. Kim jest najszybszy człowiek świata? Za najszybszego człowieka na Ziemi powszechnie uznaje się rekordzistę świata na dystansie 100 metrów. Nieprzerwanie od ponad 15 lat jest nim Usain Bolt, który w 2009 r. ustanowił niebotyczny rekord globu w tej konkurencji. Podczas światowego czempionatu w Berlinie najlepszy sprinter wszech czasów pokonał najkrótszy z rozgrywanych na otwartym stadionie biegów w czasie 9,58 sekundy i przełamał nieosiągalną do tej pory dla nikogo barierę 9,60 sek. Do Jamajczyka należy również rekord na dwukrotnie dłuższym dystansie, który także został ustanowiony w stolicy Niemiec. Cztery dni po zdobyciu złotego krążka na 100 metrów, liczący blisko dwa metry wzrostu Bolt w wielkim stylu triumfował w biegu na 200 m, ponownie łamiąc magiczną granicę. 20 sierpnia 2009 r. uzyskał czas 19,19 sek. „Król sprintu” niezwykle udane dla siebie mistrzostwa zwieńczył złotym medalem w sztafecie 4x100 m, ustanawiając przy okazji... rekord świata w tej konkurencji (37,31 s.). Trzy lata później, podczas igrzysk w Londynie, Jamajczycy – Usainem Boltem w składzie – poprawili ten wynik aż o 0,47 sek. Prędkość „Błyskawicy” Przez lata wiele osób zadawało sobie pytanie: dlaczego Bolt jest taki szybki? Sam zainteresowany w jednym z wywiadów zdradził, że w sukcesach na bieżni pomaga mu... arachnofobia, czyli lęk przed pająkami, z którym się zmaga. – Na starcie wyobrażam sobie, że moi rywale to wielkie pająki. Dlatego tak szybko uciekam! – przyznał. Fenomen „Błyskawicy”, jak nazywany bywa Bolt, postanowili zbadać także naukowcy. Według modelu matematycznego opublikowanego ponad dekadę temu na łamach „European Journal of Physics”, najszybszy człowiek świata w czasie bicia rekordu globu osiągnął prędkość 12,2 m/s, a więc niespełna 44 km/h. Badaczom udało się ustalić, że do ruchu używane było zaledwie 8% energii mięśni Jamajczyk. Z kolei pozostałe 92% odpowiadało za pokonywanie oporu powietrza. Co ciekawe, wykonana wówczas analiza masy ciała, wysokości i ciepłoty ciała jamajskiego sprintera wykazała, że „współczynnik oporu aerodynamicznego Bolta był mniej korzystny niż w przypadku przeciętnego człowieka”. – To pokazuje, jak niezwykłe są jego zdolności. Potrafi bić rekordy, chociaż nie jest tak aerodynamiczny, jak inni ludzie – podkreślił Jorge Hernandez z Uniwersytetu Autonomicznego w Meksyku cytowany przez PolskieRadio.pl. Osiągnięcia Usaina Bolta Usain Bolt to jeden z najbardziej utytułowanych sportowców w historii. Jamajski sprinter na swoim koncie ma osiem złoty medali olimpijskich, wywalczonych w Pekinie, Londynie i Rio de Janeiro w biegach na 100 i 200 metrów oraz sztafecie 4x100 m. Na mistrzostwach globu 11-krotnie stawał na najwyższym stopniu podium, dwukrotnie sięgał po srebrny i raz po brązowy krążek. W latach 2008, 2009, 2011, 2012, 2013 i 2016 uznawany był najlepszym lekkoatletą roku (World Athlete of the Year). Bogatą w sukcesy karierę zakończył po mistrzostwach świata w Londynie w 2017 r., na których zdobył jeden brązowy medal na dystansie 100 metrów. Podczas ostatniego biegu w stolicy Wielkiej Brytanii – sztafety 4x100 m – Bolt doznał kontuzji i nie dobiegł do mety. Halina Konopacka była prawdziwą legendą. W czasie wojny bohatersko ratowała polski skarb Halina Konopacka na rzutni nie miała sobie równych i zawsze była pierwsza. Pierwsza też usłyszała „Mazurka Dąbrowskiego” na igrzyskach olimpijskich, zapisując się tym samym na stałe w... Polka była najszybszą kobietą świata Rekord świata na 100 metrów wśród pań – nieprzerwanie od ponad trzech dekad – należy do Amerykanki Florence Griffith-Joyner. 16 lipca 1988 r. trzykrotna mistrzyni olimpijska z Seulu pokonała najkrótszy lekkoatletyczny dystans na stadionie w czasie poniżej 10,5 sekundy. Druga na liście wszech czasów, Jamajka Elaine Thompson-Herah, w 2021 r. uzyskała wynik 10,54 sek. Podium uzupełnia jej utytułowana rodaczka, Shelly-Ann Fraser-Pryce, z czasem 10,6 sek. Niewiele osób wie, że nieoficjalny tytuł „najszybszej kobiety świata” swego czasu piastowała nasza rodaczka. Stanisława Walasiewicz, bo o niej mowa, była jedną z najlepszych sprinterek XX-lecia międzywojennego. W 1932 r. została pierwszą i jak do tej pory jedyną polską mistrzynią olimpijską w biegu na 100 m. Na rozgrywanych w Los Angeles igrzyskach trzykrotnie wyrównywała rekord globu (11,9 sek.), należący wówczas do Holenderki Tollien Schuurman. Walasiewiczówna w swoim dorobku miała również m.in. srebro igrzysk olimpijskich w Berlinie, siedem medali (w tym cztery złote) Światowych Igrzysk Kobiet oraz dwa tytuły indywidualnej mistrzyni Europy. Ponadto 24-krotnie sięgała po mistrzostwo Polski w różnych konkurencjach. Począwszy od biegów sprinterskich na 60, 100 i 200 m, przez skok w dal, na rzucie oszczepem kończąc. Wybitna lekkoatletka zginęła tragicznie 4 grudnia 1980 r. w czasie napadu na sklep w Cleveland po postrzeleniu przez napastnika. Przypomnijmy, że aktualny rekord Polski wynosi 10,93 s. i został ustanowiony podczas krajowego czempionatu w 1986 roku przez Ewę Kasprzyk. Bliska wyrównania, a nawet poprawienia tego wyniku była halowa wicemistrzyni świata i wicemistrzyni Europy Ewa Swoboda, która w 2023 r. na zawodach w Chorzowie uzyskała czas słabszy zaledwie o 0,01 sekundy od blisko 40-letniego rekordu Polski. Źródła: polskieradio.pl; archiwum redakcji. Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
7 rad, jak przygotować się do biegu w górach
I tak będą zakwasy. By jednak milej wspominać górski bieg i uniknąć kontuzji, warto stosować się do kilku sprawdzonych reguł.
To miał być zwyczajny bieg w maratonie. Wtem! Zaatakował ją niedźwiedź
​Uczestniczka maratonu w Nowym Meksyku w 2016 roku spotkała na trasie niedźwiedzicę z małymi. Sprawdź, w jaki sposób przeżyła atak i dowiedz się, jak sobie radzić w podobnej sytuacji.
W sobotę 18 czerwca Karen Williams biegła od prawie sześciu godzin, kiedy w Rezerwacie Narodowym Valles Caldera w północnym Nowym Meksyku zaatakował ją niedźwiedź czarny zwany też baribalem. Williams to 53-letnia atletka, która od 1984 roku bierze udział w triatlonach, a od kiedy skończyła 50 lat, biega również w ultramaratonach. Tym razem uczestniczyła w corocznym maratonie przebiegającym przez park Valles Caldera i czuła się dobrze. - Jestem powolna i było gorąco, ale sobie pomyślałam: „Poradzę sobie, dobiegnę do końca”, przypomina sobie Williams w swoim domu w Los Alamos w Nowym Meksyku. Kiedy dotarła na szczyt wzgórza, przy 37 kilometrze trasy, zajmowała 30 pozycję przy 50 uczestnikach. Usłyszała hałas, ale było już za późno. - Mam kiepski słuch, więc kiedy ją zobaczyłam, już podążała z bagiennego terenu prosto w moim kierunku – opowiada Williams. Zauważyła małego niedźwiadka dopiero kiedy podparła się, by przyjąć cios. Niedźwiedź przewrócił ją, zaczął drapać i gryźć. - Uniosłam do góry ręce i krzyknęłam, bo bolało jak diabli, ale wyczułam, że od krzyku niedźwiedzica robi się jeszcze bardziej zdenerwowana. Przy kolejnym ciosie zwierzęcia Williams poczuła jakby straciła prawe oko. Zakryła je ręką i przeturlała się na prawą stronę, a niedźwiedź zaczął gryźć lewą stronę jej karku. Williams skuliła się w kłębek, jedyną ochronę stanowił jej plecak CamelBak. I zaczęła udawać, że nie żyje. - Wiedziałam, że nie podobają się jej moje krzyki, więc przestałam hałasować i przestałam się ruszać. To podziałało. Niedźwiedzica zostawiła ją, by zabrać swoje małe i w końcu zaczęła się oddalać, od czasu do czasu spoglądając do tyłu. Williams, która służyła w amerykańskiej armii, a teraz pracuje jako pielęgniarka pogotowia ratunkowego, powiedziała: “Jestem w stanie zachować spokój, więc przez większość ataku myślałam”. Pamiętając artykuł o ataku niedźwiedzia z zeszłego roku, leżała nieruchomo przez całe 10 minut, aż przestała go słyszeć. Nie była w stanie ani iść ani w pełni otworzyć oczu, przeczołgała się 3 metry do cienia i czekała. Po 33 minutach usłyszała znajomy głos. - To był Ken O’Connor, emerytowany 79-letni ultramaratończyk z Grant – opowiada Williams. O’Connor rozpoczął jej ewakuację, drogą powietrzną przetransportowano ją do szpitala University of New Mexico Hospital w Albuquerque, gdzie zajęto się leczeniem urazów. Jej życiu nie zagrażało niebezpieczeństwo. - W przeciągu kilku godzin 150 osób przekroczyło ten punkt. Niedźwiedzie z reguły trzymają się z daleka od miejsc o dużym natężeniu ruchu – informuje dyrektor biegu Valles Caldera Marathon Kris Kern. – To jest dziesiąty rok, kiedy organizujemy tu wyścig, a ja biegam tu od 20 lat i do tej pory widziałem tylko dwa niedźwiedzie. Zgodnie z prawem stanowym Nowego Meksyku, niedźwiedź, który atakuje człowieka, musi zostać uśpiony. Departament ryb i zwierzyny łownej Nowego Meksyku (ang. The New Mexico Department of Game and Fish (NMDGF)) zlokalizował niedźwiedzia przy użyciu obroży z nadajnikiem i zabił go tej samej nocy. Części jego mózgu są teraz badane pod kątem wścieklizny. - Nikt nie lubi zabijać zwierząt, zwłaszcza my; naszym zadaniem jest dbanie o dziką przyrodę – twierdzi rzecznik NMDGF Dan Williams. - Ludzie z departamentu ryb i zwierzyny łownej zrobili, co do nich należy – wypowiada się Karen Williams. Wierzy, że takie prawo obowiązuje jako łatwiejsza alternatywa dla zmuszania ludzi do płacenia tysiąca dolarów za zastrzyki przeciwko wściekliźnie, na które, jej zdaniem, i tak większość mieszkańców Nowego Meksyku nie może sobie pozwolić, a ubezpieczenie ich nie pokrywa. Trwają teraz poszukiwania małych niedźwiedziątek. Jeśli się odnajdą, zostaną przeniesione do ośrodka dzikiej przyrody. Wraz ze wzrostem liczby mieszkańców, prawie proporcjonalnie wzrasta liczba niedźwiedzich ataków. - Niedźwiedzie są niezwykle emocjonalne i inteligentne. W większości przypadków uciekają od ludzi – informuje Casey Anderson, amerykański badacz dzikiej przyrody i autor publikacji The Story of Brutus: My Life With Brutus the Bear and the Grizzlies of North America. - Niedźwiedź czarny atakuje z dwóch powodów: w obliczu zagrożenia lub źródła pokarmu. W 99 procentach przypadków niedźwiedź widzi w człowieku zagrożenie, więc wszelkie próby walki stworzą jeszcze więcej problemów. Jeśli już rzeczywiście przestraszymy niedźwiedzia, Anderson sugeruje zatrzymać się, unikać kontaktu wzrokowego i powoli cofać się do tyłu. Jeśli niedźwiedź zaatakuje w obronie własnej – opowiada Anderson - nie należy przyjmować pozycji obronnej, ale zachować spokój. – Krzyczenie jest jednym z powodów, dla których ludzie ponoszą obrażenia twarzy i karku – ponieważ niedźwiedź chce, żebyś przestał krzyczeć i był cicho – wyjaśnia Anderson. Głodny lub chory niedźwiedź czarny może zaatakować człowieka w akcie desperacji. W takim rzadkim przypadku, trzeba walczyć. – Należy zaatakować wrażliwe miejsca, jak na przykład oczy i nos – dodaje Anderson. – Bez względu na intencje zwierzęcia, najlepszym sposobem na odparcie ataku jest spray na niedźwiedzie. Niedźwiedź dostaje tym sposobem nauczkę. To trochę tak jak my podczas spotkania ze skunksem, który w trakcie zagrożenia wydziela bardzo nieprzyjemny zapach. - W takiej sytuacji nie ma przegranych – my uchodzimy z życiem i niedźwiedź też. Tekst: Matt Hart Źródło: National Geographic News
Polka w biegu na Aconcaguę. Zamierza pobić kobiecy rekord
Za cel postawiła sobie najwyższy szczyt obu Ameryk. Te prawie 7000 m n.p.m. zamierza zdobyć... biegiem.
Trochę wyżej, trochę szybciej Jak mówi Ania Figura, jej plan jest prosty: chce wbiec na wierzchołek Aconcagui i zmierzyć się z obecnym kobiecym rekordem wejścia na ten najwyższy szczyt obu Ameryk. Szkopuł tkwi w tym, że ta góra ma prawie 7000 m n.p.m. Skąd taki pomysł? Górską pasją zarazili ją rodzice. W zasadzie jeszcze przed urodzeniem zdobywała wysokie szczyty. - Mama będąc w trzecim miesiącu ciąży weszła na Gerlach, najwyższy szczyt Tatr, na który prowadzi jedynie taternicka droga (nie ma szlaku turystycznego) - śmieje się. Na poważnie wszystko zaczęło się od wyprawy na Pik Lenina (7134 m n.p.m.) w 2014 roku. - Podczas tego wyjazdu okazało się, że mój organizm całkiem dobrze znosi duże wysokości - opowiada Ania. Tak naprawdę to Jacek Żebracki, przyjaciel i trener, podsunął jej pomysł zdobywania kolejnych wierzchołków w nieco szybszy sposób. - Po swoim bardzo szybkim wejściu na Mont Blanc (4810 m.n.p.m) w czasie 4h 15min, Jacek wysłał mi sms: „Aniu, pobiegłem na Blanca. Teraz Twoja kolej!” Wzięłam sobie jego słowa do serca i w sierpniu 2015 roku ruszyłam na Blanca. Udało mi się „wykręcić” całkiem dobry czas 5h 17min pokonując ponad 3800 m różnicy wysokości. Kolejnym celem był bieg Elbrus Race na najwyższy szczyt Kaukazu 5642 m n.p.m. Z czasem 4 godz. 22 min ustanowiła nowy rekord świata w tym ekstremalnym biegu. Jej wysokość Aconcagua Teraz myśli o kolejnej wysokiej górze. To szczyt Aconcagua w Ameryce Południowej (6962 m n.p.m.). Stosunkowo łatwy technicznie, dzięki czemu możliwe jest samotne zdobywanie wierzchołka. - Oczywiście to nie oznacza, że góra jest łatwa! Nie ma łatwych gór, zwłaszcza tak wysokich. Załamania pogody, niskie temperatury, duża wysokość to wszystko powoduje, że projekt jest naprawdę wymagający, ale myślę, że jestem na to gotowa. Planowany termin wejścia to grudzień 2016/styczeń 2017. Wówczas panują tam najkorzystniejsze warunki pogodowe. - Najpierw muszę zadbać o dobrą aklimatyzację. W tym celu przynajmniej raz chcę wyjść na wierzchołek. Poznam trasę, zapamiętam każdy szczegół, przemyślę taktykę. Cała ta „logistyka” jest niezmiernie ważna. Szkoda byłoby zmarnować miesiące (może nawet lata, bo trenuję już ponad dziesięć lat) przygotowań przez głupi błąd. Sam start planuje z wysokości 2900 m n.p.m. - Horcones przy wejściu do parku, metę - na wierzchołku 6962 m n.p.m. Łącznie pokona 30 km i 4 100 m przewyższenia! _________ Ania Figura Mistrzyni Świata i Europy w narciarstwie wysokogórskim, wielokrotna medalistka Pucharu Świata oraz Pucharu Polski i Mistrzostw Polski. Czterokrotna uczestniczka prestiżowych zawodów Pierra Menta we Francji. Biegaczka górska, zwyciężczyni Biegu Ultra Granią Tatr 2015 i Sudtirol Ultra Skyrace 2014 we Włoszech. Przewodnik Tatrzański, Instruktor Narciarstwa, absolwentka leśnictwa na Uniwersytecie Rolniczym w Krakowie, obecnie pracuje w Nadleśnictwie Krościenko. Realizuje swoje pasje dzięki wsparciu Fundacji LOTTO Milion Marzeń, Dynafit, Term Bukovina, Budrem.
Bieg z przeszkodami: tylko dla twardzieli
Brytyjski Winter Warrior Obstacle Race to jeden z najtrudniejszych biegów z przeszkodami. Start 31.01.2015
Biegacze, którzy wezmą udział w wyścigu, zamienią się w zimowych wojowników. Nie chodzi tylko o pokonanie dystansu, trzeba stawić czoła kilkudziesięciu przeszkodom. Na drodze do mety pojawią się: płotki, drabinki, tunele, gigantycznym mur, śliska nawierzchnia (błoto, śnieg, lód) oraz belki – na których trzeba będzie umiejętnie balansować. Ponadto cześć trasy należy pokonać… na kolanach, przydadzą się też umiejętności wyniesione z kursu samoobrony – czytamy na stronie organizatora. Winter Warrior Obstacle Race to bieg na dystansie 5 lub 10 km. Meta biegu na stadionie, gdzie biegacza - jak mistrza świata - powita wiwatujący tłum. Kto podejmie wyzwanie, może liczyć na medal, upominki i – jak zapewnia organizator - prawdopodobnie najlepszy dzień w życiu. Gdzie? Donington Park, Derbyshire, Wielka Brytania Kiedy? Sobota, 31 stycznia 2015 Dystans: 5km lub 10 km Limit: 3000 biegaczy
Zimowy Maraton Bieszczadzki: musisz tam być!
Każdy, kto biega, na pewno słyszał o Biegu Rzeźnika. W tym roku kultowa już impreza nabierze nieco innego wymiaru, a dodatkowo fani Bieszczadów już w styczniu mogą się sprawdzić na maratońskim dystansie. Będzie magicznie!
Bieszczady zachwycają o każdej porze roku. Wiedzą o tym nie tylko turyści, ale także biegacze górscy. W czerwcu odważni mierzą się z dystansem ultra podczas kultowego już Biegu Rzeźnika (ci, którzy zaczynają swój romans z biegami górskimi mogą się skusić na Rzeźniczka). Jesienią z kolei Bieszczady przyciągają paletą barw i Maratonem Bieszczadzkim, który cieszy się coraz większym powodzeniem. Organizatorzy postanowili pokazać urok regionu w jeszcze innej odsłonie: zimowej. 25 stycznia odbędzie się pierwsza edycja Zimowego Maratonu Bieszczadzkiego. O tym, czego się spodziewać po tej imprezie porozmawiałam z organizatorami: Mirosławem Bienieckim i Jakubem Lengiewiczem. Anna Szczypczyńska: Zimowy Maraton Bieszczadzki - w takiej odsłonie chyba po raz pierwszy będzie można pohasać po Bieszczadach? Skąd ten pomysł? Mirosław Bieniecki: Pomysł chodził nam po głowie już od paru lat. W ubiegłym roku zrobiliśmy rekonesans i stwierdziliśmy, że trzeba to zrobić. Bieszczady zimą to naprawdę specyficzny klimat: zupełne odludzie, piękne widoki i nieprzetarte szlaki. Po ubiegłorocznych doświadczeniach z próbą biegania po zimowych Bieszczadach zarzuciliśmy zamysł puszczenia biegu po szlakach górskich. Przychylamy się tutaj do opinii GOPR-u, żeby specjalnie nie zachęcać turystów do tego typu niebezpiecznej formy aktywności bo GOPR i tak każdej zimy ma z takimi zabłąkanymi zimowymi łazęgami niestety zbyt dużo pracy... Stąd też powstał pomysł na bieg górski, ale wiodący drogami i stokówkami. Utwierdziło nas w tym pomyśle Nadleśnictwo Cisna, które zadeklarowało się jako partner biegu i obiecało przygotować trasę bez względu na warunki. Co do dystansu, to stwierdziliśmy że okrągły dystans maratoński zimą może być ciegawą ofertą dla naszych maratończyków. AS: Na czym będzie polegać największa trudność tego biegu? Jakub Lengiewicz: Nie przewidujemy żadnych trudności (śmiech). A tak na serio, do standardowego wysiłku maratonskiego dojdą jeszcze niska temperatura i przewyższenia, które mimo wszystko dadzą o sobie znać. Do tego dojdzie bariera mentalna, którą planujemy ustawić na 27 kilometrze. Będzie to możliwość skrócenia dystansu do około 30km i bycia sklasyfikowanym na tym krótszym dystansie – ciekawe ile osób się skusi :) AS: Spodziewacie się bardzo niskich temperatur i trudnych warunków? MB: W Bieszczadach najpiękniejsze jest to że są one zupełnie nieprzewidywalne. Spodziewać się można raczej aury zimowej ale, o ile nie zaskoczy nas jakaś śnieżyca, ekstremalnych warunków biegowych raczej nie będzie. AS: A co z trasą? Z tego co widzę nie jest typowo górska. MB: Tak jak mówiłem, trasa prowadzi drogami i stokówkami, czyli jest relatywnie "szybka" (jak na standardy górskie, ma się rozumieć). Suma podbiegów to niecałe 700m, ale między 15. a 23. kilometrem być może przyda się "jabłuszko" do zjeżdżania (śmiech). Na pewno, wzorem naszego ultra Maratonu Bieszczadzkiego, chcemy oznaczyć wszystkie kilometry trasy. AS: Czy na punktach odżywczych dostaniemy coś innego niż w przypadku pozostałych biegów? JL: Będzie zimno a wycieńczony wysiłkiem maratońskim organizm wiele gorzej reaguje na wyziębienie. Dlatego planujemy żeby dostępna była przede wszystkim ciepła herbata, a w szczególnych przypadkach będziemy próbowali ogrzewać zmarźluchów na różne inne sposoby (śmiech). No i oczywiście planujemy coś ciepłego do jedzenia i picia na mecie. Wiemy też, że Browar URSA przygotowuje na metę grzane piwo. AS: Dlaczego warto zacząć rok od tego biegu? JL: Z własnego doświadczenia wiemy jak trudno się doczekać pierwszych zimowo-wiosennych maratonów i półmaratonów – ZiMB jest właśnie pomysłem na spełnienie tych oczekiwań. Do tego dorzuciliśmy jeszcze okrągłą dychę (Zimowa Bieszczadzka Dycha czyli ZBiD) dla tych, którzy nie są gotowi na maraton, a chcieliby pobiegać zimą w Bieszczadzach. Z kolei w sobotę przed biegiem Nadleśnictwo Cisna organizuje też Bieg Narciarski Tropem Wilka. W ogóle radzimy przyjechać całą rodziną i dobrze się bawić bo Cisna w ten weekend ożyje. Wspólnie z Nadleśnictwem planujemy przynajmniej dwa koncerty (Wiewiórka na Drzewie i Leniwiec), grill w nowo otwartej wiacie Nadleśnictwa, no i oczywiście biegi dla dzieci organizowane przez Państwa Grabowskich z Fundacji Aktywne Trzemeszno, których wiele osób zna m.in. z biegów dla dzieci organizowanych przy ultra Maratonie Bieszczadzkim czy Biegu Rzeźnika. AS: I kultowy Bieg Rzeźnika – doszły mnie słuchy, że w tym roku pojawią się nowości. Możesz zdradzić, co to będzie? MB: W tygodniu przedrzeźnickim planujemy zorganizować dwie nowe imprezy: Bieg Rzeźnika Ultra na dystansie 134km (4100m D+) oraz trzydniową Rzeźnicką Etapówkę. Rzeźnik Ultra to trochę odpowiedź na oczekiwania niektórych zawodników, którzy miewali niedosyt po ukończeniu Biegu Rzeźnika Hardcore albo w ogóle w nim nie startowali z uwagi na (w ich mniemaniu) trywialność tego biegu (śmiech). Rzeźnicka Etapówka to dla nas wielka niewiadoma bo nie wiemy czy się przyjmie. Ale przede wszystkim będzie to chyba wielka przygoda dla tych, którzy podejmą się tego zadania żeby trzy dni pod rząd przeciągnąć się po kilkadziesiąt kilometrów przez góry. Bo łatwo jest się zmotywować do jednego startu, po którym jest zasłużone kilka dni odpoczynku. A tutaj trzeba będzie dzień w dzień motywować się od nowa żeby obolałe nogi zmusić do działania. Sami jesteśmy ciekawi jak to wszytko wypadnie, ale jesteśmy dobrej myśli :) Więcej na stronie biegu: http://maratonbieszczadzki.pl/bieg-rzeznika/zimowy-maraton-bieszczadzki/
Ponad 100 kilometrów (zawody plus treningi na miejscu), 5 krajów, 18 regionalnych smakołyków, 4 specjalistów i mnóstwo fantastycznych znajomości z całego świata - tak w wielkim skrócie wyglądała realizacja naszej akcji specjalnej
To fantastyczny pomysł. Nie ma nic lepszego niż połączenie dwóch największych pasji: biegania i podróżowania. Chętnie skorzystam z porad i sam w przyszłym roku zaplanuję więcej startów zagranicą - pisaliście. Pomysł był prosty: wybieramy kilka miejsc, gdzie można pobiec w ciekawym otoczeniu i podajemy przepis na udany wyjazd. Każdy z kierunków i startów miał być zupełnie inny od poprzedniego z prostej przyczyny: bieganie ma wiele twarzy i warto je wszystkie poznać. Włochy: pyszne jedzenie i romantyczny nastrój Biegową przygodę rozpoczęliśmy bardzo przyjemnie, bo od nocnego półmaratonu w Lido di Jesolo. Do Włoch poleciałam sama z głową pełną obaw: biec czy nie biec? Dopiero wychodziłam z bolesnej kontuzji i nie biegałam niczego powyżej 40 minut, a tutaj czekał na mnie półmaraton. Pierwsza myśl: zejdę z trasy po 10 kilometrach - po prostu zobaczę jak jest, poczuję klimat i pozwolę zdrowemu rozsądkowi tym razem przesądzić o moim losie. Kilka dni później plan się zmienił: pokonam całą trasę, ale postawię na marszobieg i z takim nastawieniem poleciałam do Wenecji, skąd dostałam się do klimatycznego miasteczka nad brzegiem morza Lido di Jesolo. Wieczorem pospacerowałam po plaży, a następnego dnia rano pojechałam do Wenecji. Dzięki gościnności władz University of Venice wylądowałam w motorówce na Venice Dragon Cup na Canal Grande. Zanim wróciłam do Lido di Jesolo na zawody, znalazłam sobie miejsce z widokiem na lunch i zajadałam się włoską foccacią. Przeczytaj pełną relację na specjalnej stronie poświęconej projektowi: http://biegi.national-geographic.pl/aktualnosci
Bieszczady jesienią są najpiękniejsze! Setki barw zachwycą nawet najbardziej wybrednych poszukiwaczy przygód. A Ci aktywni powinni się skusić na Maraton Bieszczadzki, a właściwie ultramaraton
12 października w Bieszczadach odbędzie się druga edycja biegu górskiego. Na zawodników czeka dość trudna, za to bardzo malownicza trasa. Dystans nieco dłuższy od tradycyjnego maratonu: trzeba będzie pokonać między 51 a 55km (jak to w górach bywa trasa wciąż jest opracowywana). Jesień w górach, doświadczeni organizatorzy (znani z Biegu Rzeźnika, Rzeźniczka czy Biegu PoLesie): czego chcieć więcej? Jak będzie? Na co trzeba się przygotować? Dlaczego warto wpisać tę imprezę w swój kalendarz imprez biegowy? - o to zapytaliśmy samych organizatorów: Mirosława Bienieckiego i Jakuba Lengiewicza. Rozmawiała: Anna Szczypczyńska. 1. To już druga edycja biegu. Będzie podobnie, czy zupełnie inaczej? MB: Będzie trochę inaczej. Na pewno trasa będzie inna bo w tym roku poprowadziliśmy bieg przez pasmo Hyrlatej – pasmo dzikie i przepiękne, ze świetnymi widokami na bardziej znane fragmenty Bieszczadów. Postaramy się, żeby było też lepiej. Po zeszłorocznej edycji Maratonu (a także tegorocznym Rzeźniku, Rzeźniczku, Rzeźniczątku oraz Biegu Polesie) mamy na pewno więcej doświadczenia. Czerpiemy z tego doświadczenia ale jednocześnie chcemy żeby z biegiem czasu Maraton wyrobił sobie swój własny indywidualny klimat. 2. W zeszłym roku sporo mówiło się na ten temat, że Maraton Bieszczadzki to idealny wstęp dla tych, którzy chcą zacząć swoją przygodę z górami: połowa trasy była lżejsza, szutrowa, bez specjalnych przewyższeń, sporo asfaltu. Czy w tym roku też tak będzie? JL: Dalej uważamy, że to świetny wstęp do biegów ultra. Asfaltu będzie co prawda trochę mniej niż w ubiegłym roku, trasa będzie trochę bardziej wymagająca, ale i tak to jeden z krótszych biegów na ultra dystansie. Na pewno jeden z łatwiejszych dających punkt kalifikujący do UTMB. Warto dodać, że obok biegu głównego przewidujemy jeszcze bieg na ok. 15km dla miłośników krótszych dystansów oraz dla tych, którzy chcieliby po raz pierwszy sprawdzić się w górach. 3. Trasa nieco dłuższa, ale czy trudniejsza? MB: Trudniejsza i dłuższa, ale bez przesady. Ok. 4km dłuższa i doszedł jeden podbieg ok. 400m na pasmo Hyrlatej. Za to na pewno ciekawsza i bardziej atrakcyjna ze względu na miejsca, przez które się przebiega oraz widoki, które – jeśli tylko pogoda pozwoli – będą nam towarzyszyć. 4. Na czym będzie polegała największa trudność tego biegu? JL: Piędziesięciotrzykilometrowy bieg po górach sam w sobie jest trudny. Dla starych ultrasów to okazja do pościgania się czy napawania widokami, ale dla tych, którzy będą się mierzyć z takim dystansem po raz pierwszy, jest to wyzwanie, którego nie można zlekceważyć. Szczególnie, jeśli nie biegało się wcześniej po górach. Dodatkową trudność może stanowić ograniczenie punktów regeneracyjnych, które będą rozmieszczone co ok. 10km. Tego typu ograniczenie wynika z wymagań stawianym biegom kwalifikującym do UTMB. 5. O której start i jaki jest limit czasu na dotarcie do mety? JL: Start biegu planujemy na godzinę 8:00; chociaż rozważamy przyspieszenie startu. Szkoda nam dnia, który w październiku nie jest zbyt długi. Limit czasu dla całego dystansu został określony na 8h, jednak ze względów bezpieczeństwa – podobnie jak w ubiegłym roku – wprowadzimy limit na punkcie kontrolnym na przełęczy nad Roztokami. W tym roku będziemy przebiegali przez ten punkt dwukrotnie jednak limit będzie jeden, prawdopodobnie ok. 6h. 6. Jakie atrakcje będą czekać na uczestników biegu? MB: Po pierwsze będą jesienne Bieszczady: przewidujemy czerwone buki w jesiennym słońcu, grzyby, ostatnie jagody i... dzikie zwierzęta, bo w końcu biegniemy tymi mniej uczęszczanymi szlakami bieszczadzkimi. A do tego przygotowujemy najlepszą na świecie obsługę na trasie (wolontariusze znani biegaczom z Biegu Rzeźnika, Rzeźniczka, Maratonu Lubelskiego, Biegu Polesie, Noraftrail czy też – jako zawodnicy – z innych biegów ultra i nie tylko), przepyszne pasta party przygotowane przez Karczmę Brzeziniak, atmosferę zbliżoną do tej panującej na Biegu Rzeźnika, fajne imprezy towarzyszące (koncerty, biegi dla dzieci) oraz atrakcyjne pakiety startowe. Punkty regeneracyjne nieliczne, ale za to dobrze zaopatrzone (Ci, którzy biegli w ubiegłym roku, będą wiedzieć o co chodzi :). A po biegu sporo relacji w mediach, może w TV... 7. Dlaczego warto wpisać Maraton Bieszczadzki w swój kalendarz biegowy? MB: Ze wszystkich powodów, o których wspominaliśmy powyżej: dlatego że to Bieszczady, dlatego że to porządne ultra i dlatego że spotka się tam doborowe towarzystwo biegaczy oraz wolontariuszy. Dodatkowo planujemy wprowadzić preferencje przy zapisach na przyszłoroczny Bieg Rzeźnika dla osób, które uczestniczyły w innych naszych biegach. Więcej na temat biegu oraz mapkę trasy znajdziesz tutaj: http://maratonbieszczadzki.pl/
Półleżąca pozycja, wielki „plecak” zasłaniający telewizyjną transmisję meczu, pilot w prawej ręce, miłość do Żubrów - taka codzienność odpowiada większej części męskiej populacji Polaków. Na przebudzenie się z letargu pasywnej codzienności, nigdy nie jest za późno
- Choroba? Kiedyś ważyłem 100 kg i gdyby nie filmik z wakacji, na którym wyglądałem jak wielki Mors – pewnie tkwiłbym w tym stanie do dzisiaj. Całe szczęście, że nie było tam działaczy Greenpeace, bo z pewnością wepchnęliby mnie z powrotem do oceanu - wspomina z uśmiechem Piotr Pogon, maratończyk, członek charytatywnej drużyny biegowej Misji: Semper Fi, triathlonista - Ironman, zdobywca szczytów Aconcaqua, Kilimanjaro, Elbrus, Mt. Kenya, skitourowiec, człowiek po resekcji płuca i nawrotach choroby nowotworowej. Misja: Semper Fi Od 1976 r. w Waszyngtonie, w październikową niedzielę - słychać odgłos wystrzału z działa. Wojskowa haubica daje sygnał do startu dla ponad 30 000 biegaczy, którzy wyruszają zmierzyć się z pełnym dystansem biegu maratońskiego (42 km 195 m) - jednego z najstarszych w USA, wyjątkowego i elitarnego, bo organizowanego przez United States Marine Corps tj. Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych. Motto Marines: SEMPER FIDELIS (łac. Zawsze Wierni) stało się inspiracją dla biegowej aktywności zespołu charytatywnego stworzonego w ramach kampanii społecznej Fundacji Dorastaj z Nami. Kampanii wsparcia i zmiany postaw świadomości dotyczącej pełnienia służby publicznej. Beneficjentami pomocy Fundacji są polskie dzieci, których rodzice: żołnierze, policjanci, strażacy, ratownicy górscy - zginęli w trakcie pełnienia służby. Tegoroczne działania dobroczynne znajdą finał 11 listopada 2014 r. w dniu polskiego Święta Odzyskania Niepodległości, kiedy 24 podopiecznym Fundacji (których ojcowie żołnierze zginęli na misjach stabilizacyjnych w Iraku i Afganistanie), zostaną wręczone stypendia naukowe. W tym roku Fundacja Dorastaj z Nami zbiera na ten cel, ale od początku swojej działalności w 2010 r., pomogła już ponad 160 dzieciom, których rodzice zginęli lub ponieśli ciężki uszczerbek na zdrowiu w trakcie pełnienia służby publicznej. Więcej o idei projektu oraz Misji: Semper Fi : http://www.mcm2014-dorastajznami.org/misja/ Faceci z turbo i przez duże F Drużynę biegową Misji: Semper Fi tworzy pięciu Facetów. Nieprzypadkowo pisanych z wielkiej litery. Życiorys każdego z nich może być inspiracją i prawdziwą iskrą do odpalenia „życiowej bomby”, jaką jest zmiana modus vivendi, nieuleczalne zarażenie się sportowymi pasjami, otwarcie na świat i relacje międzyludzkie. O pomysłodawcy wydarzenia, Piotrze Pogonie, już wspominaliśmy. Został doceniony otrzymując nagrodę w kategorii „Wyczyn Roku 2011” w plebiscycie czytelników Travelera. Pozostali to: Gen. Roman Polko – były dowódca jednostki komandosów GROM, spadochroniarz, maratończyk. - Bycie Rangersem nie kończy się na ukończeniu kursu, jest się nim przez całe życie – stwierdza Gen. Polko. Bogdan Bednarz – mechanik z Żywca, ochotnik - ratownik beskidzkiej grupy GOPR, który jako opiekun górski wyprowadził na najwyższe szczyty Afryki, Kaukazu i Andów swoich niepełnosprawnych przyjaciół: Ociemniałych, poruszających się o kulach czy na wózkach. Ryszard Tyc – biznesmen, filantrop który postępy w bieganiu opiera na treningu medytacyjnym, dla którego pobyt w indyjskim Ashramie stał się punktem zwrotnym w postrzeganiu sensu i wartości życia. Krzysztof Michalski – były prezes Agencji Mienia Wojskowego, który zatracił się cudnie ze swoim synem w miłości do koni, hippiki i wszelkiej aktywności ruchowej. Jeżeli dodamy do tego honorowego ambasadora Misji: Semper Fi, mierzącego 211 cm zawodowego koszykarza ligi NBA – Marcina Gortata, który stanowi filar zespołu Washington Wizzards, to wypada usiąść cichutko w kąciku, albo zainspirować tym Dream Teamem do zmian własnego życia i swoich najbliższych. Wszystkich, którzy chcieliby wesprzeć Misję: Semper Fi oraz działania statutowe Fundacji Dorastaj z Nami zapraszamy do kontaktu z biurem organizacji, oraz wpłat na konto nr 29 1030 1508 0000 0008 1545 4006; Fundacja Dorastaj z Nami, al. Jana Pawła II 24, 00-133 Warszawa, z dopiskiem „Misja: Semper Fi”.
Stadion Śląski 27. czerwca ożył dopiero w nocy. Ponad tysiąc osób wyposażonych w czołówki, stawiło się na biegu upamiętniającym tytułowego Słonia - Artura Hajzera.
- W tej imprezie nie chodzi o to, żeby biec, ścigać się. Można przebyć trasę na rowerze, maszerując z kijkami lub bez, na rolkach – chodzi tylko o to, by być i wspólnie oddać cześć wyjątkowemu człowiekowi, jakim był Artur Hajzer – mówi Marcin Rudzki, jeden z pomysłodawców i organizatorów biegu. – Sam Słoniu był bardzo aktywny i wiedzieliśmy, że taka forma pamięci ucieszy go najbardziej. W tym roku udało się zorganizować tę imprezę tuż przed urodzinami Artura. Nie ma opłaty startowej, pomiaru czasu, klasyfikacji, a symboliczne nagrody przyznawane są na zasadzie losowania. W tym roku udało się nawet przygotować pamiątkowe medale z gliny dla uczestników imprezy. - Jeszcze wczoraj w nocy wierciliśmy w nich dziurki i przewlekaliśmy sznurki. Wciąż to robimy – mówi na dwie godziny przed startem Justyna Rudzka i wraz z kilkoma innymi osobami przygotowuje ostatnie sztuki. Wszyscy, którzy zaangażowali się w projekt, zrobili to z własnej woli, sami zgłosili chęć pomocy. - To wyjątkowe wydarzenie, a Artur Hajzer był taką osobowością, że po prostu chcieliśmy być jego częścią – mówią. Na chwilę przed biegiem oddano mu cześć minutą oklasków. W tym roku udało się zorganizować bieg tuż przed urodzinami Słonia. Chwilę później tłum ludzi z czołówkami na głowie wypełnił alejki parku, przypominało to chmarę migocących świetlików. fot. Ryszard Słotko Nie zabrakło rodziny i przyjaciół. Na zdjęciu poniżej żona Artura - Iza Hajzer na rowerze. fot. Ryszard Słotko Uśmiechy, spokój, życzliwe nastawienie, niekończące się rozmowy na trasie – dlatego to impreza ma tak wyjątkowy charakter. Cieszymy się, że mogliśmy być na miejscu.
UT Les Fonts to 120-kilometrowy bieg rozgrywany w trzech etapach. Malownicza trasa wiedzie przez górzyste tereny w okolicach Barcelony. W tym roku wystartują pierwsi Polacy
Biegi ultra (trasa dłuższa niż dystans maratoński czyli 42km 195m) z roku na rok stają się coraz bardziej popularne. Powodów jest wiele: chętniej biegamy, więcej wyjeżdżamy na zawody, a w miarę jedzenia apetyt rośnie. -Można tutaj mówić o pewnego rodzaju modzie, trochę jak z triathlonem. Samo bieganie już nie wystarczy: dorzucamy pływanie i rower. Innym rozwiązaniem jest podniesienie poprzeczki poprzez bardziej wymagający teren, też dłuższy dystans. Tutaj pojawiają się biegi górskie. Na świecie jest mnóstwo malowniczych miejsc, gdzie mogą być rozgrywane. W Hiszpanii najbardziej znany jest bieg Transgrancanaria na Wyspach Kanaryjskich (ostatnia edycja całego festiwalu biegowego, odbyła się dwa tygodnie temu, 1 marca). Jednak najbardziej oblegany jest UTMB TDS to jeden z czterech biegów który wchodzi w skład wielkiej imprezy biegowej o pełnej nazwie The North Face – Ultra Trail du Mont Blanc. Ma on w założeniach około 112 km długości z sumą przewyższeń około 7100m. Limit czasowy na jego ukończenie wynosi 31 h. Istnieją też dużo mniej popularne zawody, które także są bardzo malownicze. Jednym z nich jest UT Les Fonts. O tym, dlaczego warto się nim zainteresować, opowiada Agnieszka Łęcka (24-letnia zawodniczka) i Jacek Gardener (zawodnik, trener, między innymi Agnieszki), pierwsi Polacy, którzy zdecydowali się pokonać tę trasę. Od lewej: Dorota Czamara, która w tym roku zmierzyła się z dystansem 125km (Transgrancanaria), Jacek Gardener, Agnieszka Łęcka. Rozmawia Anna Szczypczyńska Dlaczego zdecydowaliście się wystartować w tych zawodach? Agnieszka Łęcka: Bardzo chciałam wystartować wiosną, kiedy jeszcze upały nie doskwierają, w zagranicznym ultra maratonie górskim. Początkowo celowaliśmy w bieg Transgrancanaria na Wyspach Kanaryjskich, ale z racji że są to bardzo oblegane zawody, limit miejsc szybko został wyczerpany i straciliśmy możliwość zapisania się. Podpaleni wizją startu w Hiszpanii, zaczęliśmy szukać pozostałych biegów ultra rozgrywających się w podobnym terminie i o podobnej formule. Wybór był niemalże oczywisty. Padło na 120 –kilometrowy bieg UT les Fonts rozgrywany w trzech etapach także w Hiszpanii, ale już kontynentalnej, w miejscowości położonej w górzystym terenie niedaleko Barcelony. Jacek Gardener: Szukałem imprezy która byłaby przygotowaniem do Biegu Rzeźnika (100 km w czerwcu ). Po znalezieniu regulaminu początkowo miałem wątpliwości, czy jest to odpowiednie miejsce, choćby dlatego, że strona internetowa zawodów jest w języku hiszpańskim, a z zagranicznych zawodników startował tam tylko jeden Niemiec i jeden Portugalczyk. Jednak po kontakcie z organizatorem nie miałem wątpliwości, że chcę tam jechać. Był zaskoczony, że ktoś z Polski zainteresował się tym biegiem i spotkaliśmy się z bardzo serdecznym przyjęciem. Co jest w nich takiego wyjątkowego? Agnieszka Łęcka: Nietypowa formuła biegu, a mianowicie rozłożenie 120 km na trzy etapy, z czego każdy jest diametralnie różny od pozostałych (m.in.: pierwszy etap biegniemy nocą, drugi skoro świt, a trzeci za dnia), ale wszystkie je łączy jeden wspólny mianownik – powrót na mecie każdego z nich do tego samego hotelu, w którym jesteśmy zakwaterowani przez cały pobyt w Hiszpanii, po to by zregenerować siły przed kolejnym etapem następnego dnia. Wyjątkowe jest także uczucie, że na zawody, których regulamin nie jest nawet tłumaczony na język angielski, rozgrywające się w niewielkiej hiszpańskiej mieścinie, zjeżdżają się biegacze wielu narodowości, z różnych stron świata, władające wieloma różnymi językami, w jednym i jakże podobnym celu. Jacek Gardener: Każdy odcinek jest inny. Pierwszy etap nocny z małym przewyższeniem. Drugi to już konkret: 70 km, a w tym 4 km przewyższeń. Trzeci - jak my to sobie z Agą nazwaliśmy - "na dobicie" to 23 km, ale z przewyższeniem ponad 1600 metrów. Każdy budzi respekt, ale nie boję się. Traktuję to jak wyzwanie, z którym chcę się bardzo zmierzyć. Na czym polega główna trudność tego biegu? Którego odcinka boicie się najbardziej? Agnieszka Łęcka: Dla mnie pierwszy – najkrótszy odcinek może okazać się trudnością, bo rzadko mam okazję biegać w środku nocy po trasie, którąś oświetla mi wyłącznie snop światła z latarki czołowej. Myśl o drugim, 70-cio kilometrowym etapie także podnosi mi poziom adrenaliny we krwi, z uwagi na to, że jest to drugi dzień biegania z kolei, po nieprzespanej nocy z trudnymi do wyobrażenia wielkościami przewyższeń. Będzie się działo... Będziecie pierwszymi Polakami, którzy zmierzą się z tym dystansem - czujecie dodatkową motywację? Agnieszka Łęcka: Muszę pomyśleć o tym żeby zabrać biało-czerwoną flagę, albo chociaż koszulkę w barwach narodowych... Motywacja jest na pewno. Jacek Gardener: Przygotowania przebiegały pomyślnie, ale trzeba pamiętać też, że ten start to start kontrolny przed Biegiem Rzeźnika, czyli dam z siebie wszystko, ale zdroworozsądkowo. Dla Agnieszki to pierwszy start na tak dużym dystansie. Jacek ma dużo większe doświadczenie/ Zamierzacie razem pokonać tę trasę? Agnieszka Łęcka: Mam nadzieję, że nie będę Jacka spowalniać na tej części dystansu, którą planujemy pokonywać razem. Postaram się podpatrzeć jak najwięcej „technik przetrwania” u bardziej zaprawionych w ultra maratonach biegaczy – u Jacka również. Jacek Gardener: Plan jest prosty: jako trenerowi, zależy mi na dobrym występie Agnieszki, ale brak jej doświadczenia przy długich biegach, dlatego też pierwszy i ostatni etap biegnę sam, a najdłuższy - 70 kilometrowy - pobiegniemy razem do momentu, kiedy nie zacznie się tendencja spadkowa, czyli do około 50 km. To będzie ciekawa trasa pod względem widokowym? Agnieszka Łęcka: Trasa zapowiada się naprawdę atrakcyjnie pod względem widokowym, bo prowadzi przez wyżynno – górzyste tereny regionu Tarragona w Katalonii, z nielicznymi nizinami na wybrzeżu i w dolinie rzeki Ebro. Jacek Gardener: Widoki wynagrodzą wszystko! Zobaczymy, czy będzie to szczęście, by je ujrzeć. W górach jest różnie: mgła, deszcz, inni zawodnicy. Zdarza się, że cała koncentracja jest na trasie i nie ma czasu spojrzeć w bok a może i czasami nie warto patrzeć w przepaść nad którą przebiega się wąską ścieżką. Czy szykują się jakieś regionalne niespodzianki na mecie? Jacek Gardener: To dopiero się okaże, ale miłe przyjęcie organizatora raczej wskazuje na to, że jest profesjonalistą i o takich rzeczach nie zapomni. Opowiemy po przyjeździe. Agnieszka Łęcka: Też jestem ciekawa...Na szczęście niespodzianki mają to do siebie, że raczej pojawiają się z zaskoczenia;) Oby tylko nie pojawiły się jej gorsze niemiłe oblicza w trakcie biegu... Trzymajcie kciuki! Cała redakcja będzie trzymać kciuki
W najbliższą sobotę, 31 sierpnia, w niemieckim Oberstdorfie, ponad 360 dwuosobowych zespołów rozpocznie zmagania na trasie etapowego biegu GORE-TEX ® Transalpine Run. Do pokonania mają 260km
To biegowe święto odbywające się w terminie UTMB i już sławne niemal tak samo, jak bieg wokół Mont Blanc. Zawodnicy (zespoły męskie, damskie i mieszane) zmierzą się z 260km trasą podzieloną na 8 etapów, z 15 800m przewyższeń i przebiegną przez 4 kraje: Niemcy, Austrię, Szwajcarię, kończąc we włoskim Latsch. Na starcie pojawią się dwa Polskie zespoły - Magda Ostrowska-Dołęgowska z Krzysztofem Dołęgowskim (Team Inov-8) z numerem 232 oraz Piotrek Hercog z Marcinem Świercem (Salomon Suunto Team) z numerem 44. O ile Magda z Krzyśkiem już Transalpine ukończyli, o tyle dla Marcina i Piotrka to będzie trudny debiut. Zmierzą się z takimi biegaczami jak Philipp Reiter (Niemcy) i Tofol Castaner Bernat (Hiszpania), Theodorakakos Dimitris Drapetsona (Grecja) i Claytonem Cameronem (USA), który jest w czołówce biegaczy na świecie (7 miejsce na Transvulcanii), czy reprezentantami międzynarodowych zespołów Salomona, Buffa, Gore-Tex, Dynafita i Asicsa… Jak sami mówią czeka ich ogromne wyzwanie, bo najtrudniejsze etapy są na końcu, ostatnio z formą było różnie a niemal codziennie do pokonania mają przewyższenia rzędu 2000m… Zawody odbyły się po raz pierwszy w 2005 roku i od tego czasu są jednym z największych wyzwań dla biegaczy górskich. Przyciągają międzynarodową obsadę i rzesze kibiców z okolicznych miast i wiosek. Specyfiką tych zawodów jest fakt, że zawodnicy biegają w parach, podobnie jak w Biegu Rzeźnika. Trasa każdego roku jest inna, a każda wioska zabiega o możliwość goszczenia u siebie biegaczy z całego świata, dlatego na biegu nigdy nie jest nudno. Mamy nadzieję, że jedną z sensacji zawodów będzie występ Polaków. Piotrek z Marcinem już wyjechali z kraju, w czwartek mają zrobić ostatni, lekki trening na wysokości (najwyższym punktem zawodów jest przełęcz Madritschjoch 3120 m npm) i w piątek już tylko odpoczywać. Sobotni start zaplanowano na godzinę 10 rano, w następnych dniach będą zaczynać o 7-8 rano. Jak powiedział Piotrek zaczną bardzo spokojnie, po 2-3 dniach będą wiedzieć jak sobie radzą z obciążeniem i na co mogą sobie pozwolić. Nie chcą prognozować, jakie miejsce mogą zająć, ale na pewno chcą się pościgać. Marcin dodał, że nastroje w porządku, trzeba walczyć i przeżyć… Poszczególne etapy zawodów: 1. Oberstdorf (GER) – Lech a. Arlberg (AUT) 34,60 km - Sobota 31 sierpnia 2. Lech am Arlberg (AUT) – St. Anton a. Arlberg (AUT) 24,70 km - Niedziela 3. St. Anton a. Arlberg (AUT) – Samnaun (CH) 38,40 km - Poniedziałek 4. Samnaun (CH) – Scuol (CH) 37,10 km - Wtorek 5. Scuol (CH) – Bieg Alpejski 6,30 km - Środa 6. Scuol (CH) – St. Valentin a. Reschenpass (ITA) 37,80 km - Czwartek 7. St. Valentin a. Reschenpass (ITA) – Sulden (ITA) 42,60 km - Piątek 8. Sulden (ITA) – Latsch (ITA) 39,80 km - Sobota 7 września W sumie: 261,30 km Przewyższenia: +15879m/ -15058m
Już niebawem dziewiąta edycja Nocnego Biegu Świętojańskiego, którego lista startowa z dnia na dzień systematycznie się powiększa.
Tym razem start do biegu, jak na jego nazwę przystało, nastąpi o godzinie 23:59, nadając mu niepowtarzalny i unikatowy nocny charakter. Dziesięciokilometrowa trasa biegu, posiadająca atest Polskiego Związku Lekkiej Atletyki prowadzić będzie wzorem poprzednich biegów z cyklu GPX Gdyni tymi mniej i bardziej znanymi ulicami naszego miasta. Start zlokalizowany będzie przy zacumowanym okręcie wojennym ORP „Błyskawica", z którego wystrzał armatni da znak, do rozpoczęcia biegu. Następnie zawodnicy przebiegną nieopodal charakterystycznej gdyńskiej fontanny oraz sięgającego 138 m n.p.m. budynku „Sea Towers". Ulicą Jerzego Waszyngtona, przy której znajduje się Dowództwo Marynarki Wojennej, wiaduktem nad torami kolejowymi wiodącymi do Portu Gdynia biegacze ruszą ku ulicy polskiej, skąd przy pomniku Ofiar Grudnia 1970, zbiegną w dół historyczną ulicą im. Janka Wiśniewskiego. Dalej przy Sądzie Miejskim skierują swoje kroki obok Miejskiej Hali Targowej, której powstanie sięga 1935 roku. Następnie ulicami Tadeusza Wendy, św. Piotra, Jerzego Waszyngtona prowadzeni będą na najbardziej znaną w Gdyni ulicę Świętojańską, skąd przy Urzędzie Miasta wbiegną w Aleję Piłsudskiego, ciągnącą się wprost do wód Zatoki Gdańskiej. Aleją uczestnicy dobiegną do głównego traktu spacerowego naszego miasta, czyli Bulwaru Nadmorskiego, z którego rozpościera się widok na trójmiejskie wybrzeże oraz na Półwysep Helski. Z tego miejsca do mety pozostanie niespełna półtora kilometra. Podążając dalej bulwarem, mijając po prawej stronie pomnik "Rybek", plażę śródmieście, biegacze wrócą z powrotem na Skwer Kościuszki finiszując ponownie przy ORP „Błyskawica". Na mecie dla wszystkich czekać będą pamiątkowe medale, wchodzące w skład układanki nawiązującej do czterech biegów z cyklu Grand Prix Gdyni w Biegach Ulicznych 2013. Najlepsi zawodnicy i zawodniczki otrzymają wysokie nagrody finansowe w wartości 3 000zł, 2 500zł, 2 000zł, 1 500zł, 1 000zł, 900zł, 700zł, 500zł, 400zł, 300zł w takiej samej kwocie zarówno dla mężczyzn, jak i kobiet. W ramach pakietu startowego dla wszystkich, którzy zgłosili się do biegu czekać będą pamiątkowe techniczne koszulki - zachęcamy do założenia koszulki w dniu startu. Numery startowe będzie można odbierać już od czwartku na Stadionie Miejskim w godzinach 14:00 – 20:00 a w dniu zawodów, czyli w piątek w godzinach 16:00 – 23:30 w centrum zawodów zlokalizowanym na końcu Skweru Kościuszki, tuż przy Akwarium Gdyńskim. Lista startowa IX Nocnego Biegu Świętojańskiego zostanie zamknięta w piątek - 7 czerwca i po tym terminie nie będzie możliwości zgłoszenia się do zawodów. W ramach IX Nocnego Biegu Świętojańskiego rozegrany zostanie również Nocny Marsz Świętojański – Nordic Walking, do którego start zaplanowano na godzinę 22:00. Serdecznie zapraszamy wszystkich do udziału w IX Nocnym Biegu Świętojańskim.
IV Alpin Sport Tatrzański Bieg Pod Górę razem z Polartec®
Niemal 300 osób wzięło udział w IV Alpin Sport Tatrzańskim Biegu Pod Górę, który odbył się 8 października br. Tradycyjnie już dzień przed zawodami w Zakopanem spadł śnieg więc bieg odbył się w pięknej, zimowej scenerii. Polartec® był jednym z głównych sponsorów tej imprezy.
Pośród 300 zawodników była czołówka polskich biegaczy ale także amatorzy, ratownicy górscy i goście z Norwegii, Słowenii, Słowacji, Anglii i Francji. Zawodnicy musieli pokonać trasę liczącą 8,5 kilometra, która prowadziła z Ronda Jana Pawła II przez Myślenickie Turnie aż na szczyt Kasprowego Wierchu (1 987 m n.p.m.). Suma przewyższeń na trasie to 1 072 m. Bieg był również finałem Montrail Ligi Biegów Górskich, na którą składa się 56 biegów górskich w których uczestniczyło w sumie ponad 3 000 zawodników. Warunki na trasie były ciężkie, kopny śnieg nie sprzyjał wyprzedzaniu i nie pomagał w walce z czasem ale biegacze twierdzą, że właśnie na tym polega cały urok tych zawodów. Tegoroczny zwycięzca IV Alpin Sport Tatrzańskiego Biegu Pod Górę – Andrzej Długosz (RMD Montrail Team) – zameldował się na mecie usytuowanej na szczycie Kasprowego Wierchu w niespełna godzinę po starcie – pokonał dystans w czasie 0:54:10,9 s. Wśród kobiet zwyciężyła Izabela Zatorska (RMD Montrail Team) z czasem 01:05:15,8 s. Dla zawodników biorących udział IV Alpin Sport Tatrzańskim Biegu Pod Górę, przygotowano specjalną, pamiątkową koszulkę wykonaną przez RMD z dzianiny Polartec® Power Dry®. Dzianina ta została stworzona aby utrzymywać wilgoć z dala od skóry i kto zdecydował się w niej pobiec z pewnością nie żałuje. Organizatorami zawodów byli: Alpin Sport Zakopane, Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe oraz Tatrzański Klub Narciarski Tatra Team.
Bieganie po górach ma coraz więcej fanów w Polsce. Daje poczucie wolności i wypracowuje żelazną kondycję.
Dokąd tak pędzisz? – pytali mnie sarkastycznie turyści w wełnianych swetrach i z kosturami mijani na szlaku, kiedy jako dorosły zacząłem biegać w terenie. Nie potrafili zrozumieć, że można poruszać się szybciej i mieć z tego niesamowitą frajdę. Po pierwszym biegu na 15 km w Alpach na wysokości 1500 m moje zmęczenie (potworne) dorównywało zadowoleniu (ogromnemu) z pokonanego dystansu. Trail running jest uprawiany na naturalnych ścieżkach, a nie specjalnie przygotowanych trasach asfaltowych czy betonowych. Mogą to być leśne dukty w górach, nachylone ścieżki szutrowe, a nawet kamieniste górskie szlaki. Do takiej aktywności trzeba się przygotować zarówno kondycyjnie, jak i sprzętowo. Co dostaje się w nagrodę? Widoki i podwójną dawkę endorfin, czyli hormonów szczęścia uwalnianych podczas wysiłku. Bieg w górach nigdy nie będzie monotonny, choć wymaga większego skupienia, bo łatwiej jest skręcić kostkę. Z drugiej strony nierówna powierzchnia wzmacnia nogi i przygotowuje do wspinaczki i trekkingu. Dzięki temu dotrzesz na szczyt w dobrej formie i skupisz się na robieniu zdjęć, a nie łapaniu oddechu. A kiedy już wrócisz na niziny, inni biegacze będą oglądali twoje plecy. – Góry sprawdzą twoją biegową dyspozycję: wydolność, zdolność adaptacji organizmu do zmian ciśnienia i wysokości, siłę ścięgien i stawów, wreszcie po prostu hart ducha, na przykład odporność na trudne warunki pogodowe, o które nietrudno – mówi Magdalena Derezińska-Osiecka, biegaczka górska, przewodnik tatrzański i wicemistrzyni świata w skialpinizmie. Uwaga, nie przesadź Przed wyjazdem w góry potrenuj trochę w płaskim terenie. Biegaj na czas, ale nie staraj się połykać kilometrów! Oto najprostszy i skuteczny program na początek: 2 min powolnego biegu, potem maszerowanie przez minutę – powtarzaj tak 6–8 razy co dwa dni. Stopniowo zwiększaj obciążenie, wydłużając czas biegania o 2 min co kilka dni i jednocześnie skracając czas marszu. W ten sposób przyzwyczaisz organizm do wysiłku, zbudujesz wytrzymałość, zmotywujesz się też do kolejnych treningów. Nie ma nic gorszego niż zaczynać za szybko, próbując pokonać 3 lub 5 km za jednym zamachem. To najczęstszy błąd, którego skutkiem jest zniechęcenie. Kiedy bieg przez 30–40 min w tempie ok. 6 min 30 s/km nie będzie sprawiać ci problemów, możesz przenieść się na górskie ścieżki. Najpierw wybierz niewysokie góry. Mogą to być niskie partie Tatr, ale równie dobrze Beskidy albo Sudety – wystarczy jakikolwiek pagórkowaty teren, w którym stawy i mięśnie będą pracowały inaczej niż na nizinach. – W Sudetach szczególnie polecam okolice Szklarskiej Poręby, Karpacza i Jakuszyc, gdzie specyficzny mikroklimat pozwala symulować warunki typowe dla wyższych gór – mówi Kuba Wiśniewski, maratończyk i biegacz górski. Mimo że szczyty w Sudetach niewiele przekraczają 1300 m i są stosunkowo płaskie, to przewyższenia sięgają 800 m. To spełnia wymagania również zawodowców, którzy przyjeżdżają tu od czasu polskiego Wunderteamu (określenie polskiej reprezentacji lekkoatletycznej z lat 60. i 70.). O każdej porze roku w Szklarskiej Porębie, Karpaczu, na Drodze pod Reglami czy na szosie do Świeradowa można napotkać czołówkę polskich długodystansowców. Biegnij zygzakiem Trening w górach nie polega wbrew pozorom na codziennym zaliczaniu kolejnych szczytów. – Byłby to bezcelowy wysiłek również dla wyćwiczonego organizmu – tłumaczy Kuba Wiśniewski. – Żeby nie wypluć płuc za najbliższym zakrętem na szlaku, spróbuj marszobiegów – radzi maratończyk. W pierwszych dniach wybieraj lekko nachylone, niezbyt trudne technicznie ścieżki. Gdy zdarzy się bardziej wymagający odcinek, biegnij z nieco rozstawionymi na boki rękami dla utrzymania równowagi. Co ważne, nie wysilaj się, by truchtać na mocno nachylonym podbiegu. Bardzo strome zbocza trzeba pokonać marszem. Połóż dłonie na uda, dociskając nogi do podłoża i idź (nie biegnij) długimi krokami. Tę samą technikę możesz zastosować na bardzo kamienistej ścieżce. Pośpiech można tam przypłacić kontuzją, jeśli stopa zsunie się z głazu albo utknie między kamieniami. Bieganie po górach nie polega wyłącznie na mozolnym pokonywaniu podbiegów. Zbieganie to najniebezpieczniejsza część trasy. Nie daj się jednak ponieść nogom – najlepiej poruszaj się zakosami. Dzięki temu utrzymasz równowagę, a jednocześnie wytracisz prędkość. Trzeba też pamiętać, że lepiej pozostać odrobinę niedotrenowanym niż przetrenowanym. Nawet doświadczeni biegacze nie ćwiczą w średnich i wysokich górach na dużych obrotach. Zrób sobie dzień, a najlepiej dwa dni wolne od biegania. Pójdź na basen albo na spokojny trekking w wyższe partie gór. Mięśnie i stawy potrzebują więcej czasu niż zazwyczaj, żeby skutecznie przystosować się do nowych obciążeń. Pamiętaj, że w górach trzeba dostarczać organizmowi więcej płynów niż na nizinach (nawet do 3 litrów dziennie) i więcej kalorii. Na długie dystanse zabierz oprócz izotonicznych napojów także wysokokaloryczną przekąskę (batony energetyczne węglowodanowo-proteinowe albo czekoladę – w chłodniejsze dni, bo wtedy się nie rozpuści). Musisz mieć ze sobą „paliwo”, żeby twój organizm nie zbuntował się w połowie szlaku. Zapłata z nawiązką Biegacz „nizinny” musi się dostosować do klimatu górskiego – obniżonego ciśnienia i mniejszej zawartości tlenu w powietrzu. To dlatego w górach zaraz po przyjeździe często odnosimy wrażenie, że trudniej nam się oddycha i że ruszamy się jak muchy w smole. – Organizm walczy wtedy z hipoksją, czyli niedotlenieniem tkanek. Próbuje się zaadaptować do nowych warunków. Wentylujemy wtedy płuca częściej, więc trenujemy mięśnie oddechowe. Całe ciało uczy się, jak polepszyć transport tlenu do tkanek – tłumaczy Kuba Wiśniewski, który bieganie po górach traktuje jako ważny element w przygotowaniach do długich biegów na nizinach. Za ten wysiłek, krótki oddech, niekiedy zawroty głowy organizm odpłaca z nawiązką. Dzięki pobytowi w górach następuje u biegających osób gwałtowny wzrost liczby czerwonych krwinek i zawartej w nich hemoglobiny, a to zwiększa moc i przyjemność z biegu. Fizjologowie sportu uważają, że już po tygodniu treningu na wysokości między 800 a 2000 m można zaobserwować korzystne zmiany w organizmie, a najlepsze efekty w górach średnich osiąga się po okresie nie krótszym niż 3 tygodnie. Niestety taki naturalny doping i zwyżka formy nie trwają w nieskończoność. Po powrocie z dobrze przepracowanego obozu w górach korzystne zmiany utrzymują się przez niecałe dwa miesiące. Wyprawka długodystansowca Podstawą są buty z mocniej zarysowanym bieżnikiem i nieco sztywniejszą cholewką, która lepiej stabilizuje staw skokowy. – Buty z „agresywnym” bieżnikiem powinny utrzymać cię na kamieniach, błocie i śniegu, zapewnią też dobre odbicie podczas pokonywania stromych podbiegów – radzi Kuba Wiśniewski. Nie ma niestety idealnego obuwia na każde warunki terenowe. Latem warto wybrać modele z bardzo dobrą wentylacją, które w razie deszczu szybko przeschną. Zwolenników mają także bardziej szczelne i wodoodporne buty z kategorii trail running, w których użyto membrany Gore-Tex. Wentylacja w nich jest jednak gorsza niż w modelach z siateczką na przedzie, są też od nich dużo sztywniejsze. Sprawdzą się zatem na bardzo trudnych trasach wysoko w górach. Bądź przygotowany na nagłą zmianę pogody. Konieczna będzie bielizna pochłaniająca pot i wydalająca wilgoć na zewnątrz. Taka koszulka błyskawicznie osusza skórę i wysycha na ciele. O każdej porze roku przyda się lekka kurtka przeciwdeszczowa z membranowym materiałem (np. Gore-Tex Active Shell – będzie dostępny od jesieni 2011), którą można na początku treningu zawiązać sobie w pasie albo schować do kieszeni. W góry warto też zabrać mały, dopasowany do ciała plecak z bukłakiem na wodę. Zacznij biegać, czyli trening górski dla początkujących Zaplanuj minimum 2 tygodnie na pobyt w górach. Sprawdź prognozy pogody i przygotuj się na znaczne wahania temperatury. W pierwszym tygodniu pobytu trenuj raz dziennie, stosuj marszobiegi. Między 7. a 10. dniem możesz biegać już trochę intensywniej; pamiętaj o przebieżkach i rozciąganiu. Zaplanuj przynajmniej 2 wycieczki marszobiegowe (do 2,5 godz.) po górach. Między 10. a 14. dniem możesz stosować lekki trening interwałowy (pewne odcinki biegnij nieco szybciej, inne nieco wolniej), ale pamiętaj o minimum dwóch dniach odstępu pomiędzy mocniejszymi akcentami. Nie trenuj zbyt intensywnie. Jeśli czujesz się słabo – idź na spacer w góry albo zafunduj sobie masaż. Nie przejmuj się, jeśli w pierwszych kilku dniach po powrocie z gór będzie ci się fatalnie biegało. To normalna reakcja organizmu. Po kilku kolejnych dniach poczujesz moc. 3 najlepsze trasy do biegania po Tatrach 1. Dolina Strążyska – Czerwona Przełęcz (1301 m) – Dolina Białego Trasa o niewielkim przewyższeniu (ok. 350 m przy pokonywaniu pod górę), można ją pobiec w pierwszych dniach pobytu w górach. Czas ok. 1,5–2 godz. 2. Dolina Strążyska – Polana Strążyska – Przełęcz w Grzybowcu (1311 m) – Wielka Polana Małołącka – Dolina Małej Łąki Nieco trudniejsza od poprzedniej. Na Polanie Małołąckiej przystanek na kontemplację jednej z najpiękniejszych dolin tatrzańskich. Widok na Czerwone Wierchy i ścianę Wielkiej Turni. Czas ok. 2 godz. 3. Kuźnice – Polana Jaworzynka – Przełęcz Między Kopami (1500 m) – Hala Gąsienicowa – Czarny Staw Gąsienicowy – Przełęcz Karb (1853 m) – Zielony Staw Gąsienicowy – Hala Gąsienicowa – Boczań – Kuźnice Przewyższenie ok. 850 m. Piękna widokowo i zdecydowanie wysokogórska. Czas: ok. 3,5–4 godz. Pięć przykazań dla biegaczy górskich I Dla własnego bezpieczeństwa zawsze miej przy sobie telefon komórkowy. II Zabierz lekką kurtkę przeciwdeszczową z kapturem. Im wyżej w górach, tym chłodniej – na grani na pewno będzie ci potrzebna. III Weź lekkie nakrycie głowy, np. opaskę Buff, czapkę z windstoperem (pomoże uniknąć wychłodzenia – dużo ciepła tracimy przez głowę). IV Jeśli dopadnie cię deszcz, nie biegnij – na mokrym podłożu łatwo o kontuzję. V Przed wyjściem w góry sprawdź szczegółową prognozę pogody i poinformuj kogoś o planowanej trasie, aby w razie wypadku było wiadomo, gdzie cię szukać.
Kilian Jornet po raz trzeci zwycięzcą biegu wokół Mt. Blanc
Trzeci raz w karierze Hiszpan z Katalonii, Kilian Jornet (Salomon Team), wygrał prestiżowy i uznawany już za kultowy bieg, The North Face Ultra Trail du Mont Blanc z czasem 20:36:43h. Dwa poprzednie zwycięstwa odniósł w 2008 i 2009 roku, a w 2010 zdecydował się nie startować na skróconej o połowę trasie. W tym roku zawody rozgrywane w ostatni weekend sierpnia także zostały zmodyfikowane ze względu na złą pogodę: start przesunięto o 5h a trasę wydłużono do 170 km i 9700 m przewyższeń (omijała najwyższe szczyty, gdzie leżał śnieg).
Bieg wokół Mont Blanc zgromadził na starcie 2300 zawodników, a żeby w ogóle móc się zapisać musieli oni w ciągu dwóch lat zebrać 5 punktów z biegów partnerskich (w Polsce były to min. Maraton Gór Stołowych 1 pkt., czy Bieg Rzeźnika 2/3 pkt.). W naszych barwach wystartowało około 40 osób, najlepszy z Polaków przybiegł na 30-ej pozycji z prawie 8 h stratą do liderów. Na starcie i mecie w Chamonix kilka tysięcy ludzi dopingowało także uczestników zawodów rozgrywanych równolegle: CCC na 96 km z 5600 m przewyższeń TDS 110 km w limicie czasu 31 h PTL 300 km w limicie 138 h, ale bez klasyfikacji. Każda drużyna musiała wspólnie przebyć całą trasę. W sumie we Francji wystartowało około 6000 osób, a przy organizacji pracowało 1300 wolontariuszy. Ponad połowa uczestników najdłuższych zawodów nie dotarła do mety, którą zamknięto po 46 godzinach. Fot. Copyright Salomon W wywiadach na mecie Kilian Jornet powiedział: “Warunki pogodowe były bardzo trudne. Biegliśmy w deszczu i padającym śniegu w najwyższych partiach zawodów, co sprawiło, że pierwsze godziny były dla mnie naprawdę ciężkie. Ale też bardziej ucieszył mnie wyczekiwany wschód słońca na przełęczy Col de la Seigne - to światło, słońce, ciągle widoczny księżyc, śnieg i niesamowita gra kolorów. To była niezapomniana chwila. Niemal do końca biegłem w grupie jeszcze trzech zawodników, którzy są jednocześnie moimi przyjaciółmi. Było fantastycznie dzielić z nimi ten czas” . Kilian mniej więcej do 145 km biegł razem z Ikerem Carrera (Salomon Team), Miguelem Heras (Salomon Team), który wycofał się z powodu kontuzji kolana oraz z Sebastienem Chaigneau (The North Face Team). Na 25 km przed metą Hiszpan wyprzedził dwóch zawodników, zyskał kilka minut przewagi i utrzymał ją już do końca. Pełne wywiady dostępne są na www.salomonrunning.com/pl Fot. Copyright Salomon „UTMB to bardzo ważne zawody, w tym roku wyjątkowo mocno czułem doping kibiców, niezależnie od tego, czy biegłem przez Francję, Włochy czy Szwajcarię (trasa prowadzi przez te trzy kraje - dop. red.) - powiedział następnego dnia Kilian. Wspierało mnie wiele osób, zagrzewało do walki i zapamiętam to na długi czas. Choć teraz odpocznę kilka dni, odzyskam moc w nogach i zaczynam myśleć o RPA.” Tam 17 września Kilian będzie kontynuował projekt 5 Races 5 Continents. Wyniki UTMB 2011 1. Kilian JORNET. 20:36 h (Team Salomon) 2. Iker CARRERA. 20:45 h (Team Salomon) 3. Sebastien CHAIGNEAU. 20:55 h (Team The North Face) 1. Elisabeth HAWKER. 25:02 h (Team The North Face) 2. Nerea MARTINEZ. 27:55:34 h (Team Salomon) 3. Darcy AFRICA. 28:30:28 h (Team Pearl Izumi)
The North Face Ultra Trail du Mont Blanc (UTMB) to jeden z najtrudniejszych ultramaratonów górskich na świecie. jego trasa wiedzie przez Francję, Włochy i Szwajcarię, zatacza pętlę wokół masywu najwyższej góry zachodniej europy. choć odbyło się dopiero osiem jego edycji, już zalicza się go do klasyków.
Trasa wiedzie dokładnie po klasycznym szlaku turystycznym wokół Mont Blanc (Tour du Mont Blanc, w skrócie TMB), należącym do najbardziej spektakularnych szlaków górskich. Na jego 166 km długości przewyższenie sięga 9,6 tys. m. Zwykły turysta w dobrej kondycji pokonuje go w 7–10 dni. Maksymalny czas, w jakim muszą się zmieścić zawodnicy ultramaratonu, wynosi 46 godzin, ale najszybsi przebiegają go w mniej niż w 21 godzin. UTMB po raz pierwszy został zorganizowany w 2003 r. Szybko zyskał popularność (po dwóch latach liczba zawodników przekroczyła dwa tysiące), co skłoniło organizatorów do przeprowadzenia dodatkowego biegu – CCC (Cour­mayeur­Champex­Chamonix). Określa się go mianem „petite UTMB”, czyli małym UTMB, ponieważ jest sporo krótszy (98 km), a różnice wysokości na trasie wynoszą tylko 5,6 tys. m. Zawodnicy często przebiegają go dla „rozgrzewki” i dla sprawdzenia się przed startem w UTMB. Najlepsi pokonują tę trasę w 11 godzin (przewidziany limit jest ponaddwukrotnie dłuższy – 26 godzin). W następnych latach doszły dwa bie gi: TDS (Sur les Traces des Ducs de Sa voie) długości ok. 111 km i przewyższeniu 7 tys. m, o większej od pozostałych maratonów skali trudności, oraz potężny PTL (La Petite Trotte a Léon), który ma ok. 240 km długości, a różnice wysokości sięgają 18 tys. m. W tym drugim zawodnicy mogą startować w grupach dwu lub trzyosobowych. Najlepszym na dotarcie do mety wystarcza 79 godzin. Co ciekawe, zwycięzcy nie dostają nagród pieniężnych ani rzeczowych, a jedynie metalowe statuetki. Każdy, kto ukończy bieg, otrzymuje kamizelkę The North Face z napisem pod logo ultramaratonu: „Finisher UTMB” czy „Finisher CCC”. Organizatorzy zawsze przestrzegają przed możliwością załamania pogody. W górach to norma, dlatego alpejskie ultramaratony są jednymi z najcięższych zawodów sportowych na świecie. Najwyżej położonym punktem na trasie jest Grand Col Ferret (2537 m) na granicy włosko-szwajcarskiej. Uczestnicy muszą być przygotowani na ekstremalne warunki: zimno, opady, wiatr. W tym roku ulewne deszcze i bardzo niska temperatura nie pozostawiły wyboru organizatorom. Zostały przerwane dwa biegi – UTMB i CCC (ten drugi zdążyło ukończyć kilkaset osób, bo start odbył się kilkanaście godzin wcześniej). TDS w ogóle się nie odbył. PTL nie został wstrzymany tylko dlatego, że w momencie załamania aury zawodnicy byli rozproszeni na ogromnej przestrzeni. – To była trudna decyzja – objaśniała Catherine Poletti, organizator imprezy. – Większość uczestników przyjechała z bardzo daleka, żeby wziąć udział w ultramaratonie. I aby go ukończyć. Zadzwoniłam z prośbą o radę do mego męża Michela, który startuje w każdej edycji zawodów. UTMB, w którym akurat brał udział, dopiero się rozpoczął. Michela zdziwiła informacja o fatalnej pogodzie – nad nim świecił księżyc. Prosił, by nie przerywać biegu. O godz. 2, kilka godzin po odwołaniu zawodów, prognozy były bardziej optymistyczne. Organizatorzy postanowili przeprowadzić UTMB w skróconej wersji (89 km, z pominięciem przełęczy Bonhomme, gdzie panowały najgorsze warunki). Oznaczało to przetransportowanie o świcie ponad tysiąca znajdujących się na trasie zawodników z Chamonix do włoskiego Courmayeur, na drugą stronę masywu Mont Blanc. Część osób zrezygnowała jednak z powtórnego startu, a część nie otrzymała w porę informacji o wznowieniu biegu. Bartek Chmielewski, 35 lat, właściciel sklepu outdoorowego, ukończył skrócony UTMB 2010 w czasie 15:05:20 (był najszybszy wśród startujących Polaków): „Mój znajomy, długodystansowiec, stwierdził, że chciałby wziąć udział w UTMB dla samych widoków. W tym roku jednak nam się nie poszczęściło – widoków brakowało najbardziej. Ale takiej atmosfery, jaka panuje na trasie, w życiu nie doświadczyłem. Po przebiegnięciu mety miałem ochotę tylko na prysznic, spanie i bardzo niezdrowe jedzenie”. Sylwester Gruba, 35 lat, właściciel sklepu sportowego, ukończył skrócony UTMB 2010 w czasie 17:05:23: „Klimat na trasie był niesamowity. Mieszkańcy wiosek ustawiali przed swoimi domami namioty, w których wykładali napoje i przekąski. Dzieci podawały zawodnikom wodę. Tu wszyscy są zaangażowani w to wydarzenie. Każdy, kto ukończy UTMB, wygrywa. Najszybszy zawodnik nie dostaje nagród pieniężnych ani rzeczowych. Zdobywa to, co każda osoba, która przekroczy metę, czyli satysfakcję”. Tomek Klisz, 28 lat, mistrz Polski z 2008 r. w bieganiu po schodach, ukończył CCC 2010 w czasie 18:04:06: „Początek miałem dobry, wszystko szło zgodnie z planem. Na 18. kilometrze uległem kontuzji i z powodu silnego bólu nie byłem w stanie zgiąć kolana. Od tego momentu ledwo szedłem. Na ostatniej przełęczy, La Tete Aux Vents (2130 m), było okrutnie zimno, zacinał deszcz, który rozmoczył ziemię. Zrobiło się ślisko i na dodatek ciemno. Ani razu nie pomyślałem o tym, żeby się wycofać”. Witek Pawłowski, 28 lat, reprezentant The North Face na Polskę południową, startował w CCC 2010: „Dotarłem do Vallorcine (81. km na 98­kilometrowej trasie) o 4 rano. Pozostało mi pokonanie ostatniej przełęczy, La Tete Aux Vents. Czułem się na siłach, by iść dalej, zostałem jednak zatrzymany, a ze mną prawie tysiąc innych zawodników. Nie było gdzie się ogrzać i zanim zorganizowano transport do Chamonix, wpadłem w hipotermię”. Christine z Niemiec, 67 lat, brała udział w UTMB 2010: „Od lat z moim 70-letnim mężem wolny czas spędzamy, biorąc udział w tego typu imprezach. Teraz idzie przede mną – nie oczekuję od niego, że będzie mi towarzyszył na trasie. Zaczęłam trenować w wieku 40 lat. Oboje zajmujemy się produkcją ceramiki. Mąż ją wykonuje, ja sprzedaję. Mamy bardzo dużo pracy, a ultramaraton jest od niej cudowną odskocznią. To są moje wakacje”. Jim z USA, 63-letni agent nieruchomości, brał udział w UTMB 2010: „Startuję w długodystansowych zawodach od 1991 r. Nie trenuję zbyt intensywnie. Staram się żyć zdrowo, zachować tężyznę ? zyczną. Uwielbiam ten sport, bo daje on możliwości współzawodnictwa z ogromną rzeszą ludzi – z prawnikami, murarzami, z kobietami, mężczyznami, młodymi, starymi, z ludźmi z całego świata. To najbardziej społeczny sport, jaki znam! Czasem zdarzają się problemy językowe, ale wszyscy mamy do pokonania tę samą trasę”. W TYM ROKU PO RAZ PIERWSZY W HISTORII BIEGÓW UTMB ZOSTAŁ PRZERWANY. POWÓD: ZAŁAMANIE POGODY. NO TO W DROGĘ: CHAMONIX Warunkiem wzięcia udziału w ultramaratonie UTMB jest wcześniejsze ukończenie innych biegów długodystansowych. Polskimi biegami kwalifikacyjnymi są: Bieg Rzeźnika (www.bieg-rzeznika.pl), Kierat (kierat.webpark.pl) i Sudecka Setka (organizatorem jest Ośrodek Sportu i Rekreacji w Boguszowie-Gorcach; www.osir-boguszow.eu). Lista wszystkich biegów kwali? kacyjnych na świecie jest dostępna na oficjalne stronie UTMB. www.ultratrailmb.com Wpisowe za udział w zawodach wynosi: UTMB – 147 euro, CCC – 100 euro. Orientacyjne koszty przyjazdu i pobytu w Chamonix: Dojazd: przelot w obie strony na trasie Warszawa–Genewa ok. 600–1000 zł; Komunikacja: przejazd z Genewy do Chamonix – powrotny bilet kolejowy kosztuje 20 euro (to połowa normalnej ceny; organizator ma zawartą umowę z kolejami i większością ? rm w okolicy, oferowane są zniżki dla zawodników); Noclegi – na kempingu (ok. 40 zł) lub w hotelu – od ok. 100 zł; Wyżywienie – od 40 zł dziennie.
Bieg Pocztowców i Panien Zwierzynieckich
W minioną sobotę (26 września) w krakowskim Lasku Wolskim odbył się 14. Bieg Panien Zwierzynieckich, któremu towarzyszył Bieg Pocztowców. Druga impreza została zainicjowana przez Romana Piątka, dyrektora biegu, z zawodu listonosza, a prywatnie maratończyka – posiadacza korony polskich maratonów. Biegowi Pocztowców patronował National Geographic Polska.
Najszybszą listonoszką na dystansie 10 km okazała się Janina Malska z Olkusza, wielokrotna medalistka, członkini kadry narodowej, uczestniczka zawodów m.in. w Malezji, Chinach, Nowym Jorku. Na pokonanie trasy potrzebowała 42 minuty i 20 sekund. W ogólnej klasyfikacji najszybszy był Rusłan Kandyba z Ukrainy z czasem 34 min. 4 sek. Zwycięscy Biegu Pocztowców otrzymali nagrody ufundowane przez Magazyn National Geographic Polska. Las Wolski jest dumą i atrakcją przyrodniczą Krakowa (8 km od centrum miasta, obszar całkowity 422 ha), należy do największych parków leśnych w Polsce. Wytyczono w nim 8 szlaków spacerowych o łącznej długości około 36 km, dwa rezerwaty przyrody; częściowy „Panieńskie Skały” oraz ścisły „Bielańskie Skały”, a także szlaki rekreacyjne; rowerowy, narciarski i konny.