Nowy wynalazek podbija sieć. Dzięki niemu góry stają się dostępne dla każdego
Dla wielu osób górskie szlaki pozostają nieosiągalne ze względu na wymagające podejścia i fizyczne ograniczenia. Teraz jednak innowacja z Chin może to zmienić. Robotyczne egzoszkielety pozwalają pokonywać strome wzniesienia z lekkością, jakiej dotąd nie dawały żadne tradycyjne rozwiązania.
Wspinaczka górska od zawsze była synonimem wysiłku, determinacji i fizycznego wyzwania. Strome podejścia, nierówny teren i rozrzedzone powietrze sprawiają, że nawet doświadczeni turyści muszą mierzyć się z granicami własnej wytrzymałości. Teraz jednak technologia wkracza tam, gdzie dotąd liczyła się jedynie siła ludzkich mięśni. W Chinach działają już robotyczne egzoszkielety, które wspierają wspinaczy w pokonywaniu górskich szlaków, odciążając ich ciało i umożliwiając zdobywanie szczytów. Sztuczna inteligencja wspiera wspinaczy Jak podawała agencja prasowa Xinhua, już 29 stycznia (czyli w pierwszy dzień chińskiego Nowego Roku) na słynnej górze Tai (Taishan) w prowincji Shandong zadebiutowało dziesięć egzoszkieletów zasilanych sztuczną inteligencją. W ramach tygodniowego programu pilotażowego ponad 200 turystów miało okazję przetestować urządzenie, płacąc od 60 do 80 juanów (czyli około 8–11 dolarów) za jedno użycie. Projekt na tyle przypadł im do gustu, że wszedł do użytku w różnych miejscach turystycznych w Chinach. Przyrząd to owoc współpracy Taishan Cultural Tourism Group oraz firmy Kenqing Technology z siedzibą w Shenzhen. Lekki egzoszkielet, ważący zaledwie 1,8 kilograma, mocowany jest w okolicy talii i ud użytkownika. Dzięki zastosowaniu zaawansowanych algorytmów sztucznej inteligencji, potrafi rozpoznawać rytm i kierunek ruchu, a następnie dostosowywać poziom wsparcia, by odciążać nogi i wspomagać wspinaczkę. Jak tłumaczą przedstawiciele Kenqing Technology, urządzenie „zapewnia zsynchronizowaną pomoc”, reagując na każdy krok użytkownika w czasie rzeczywistym. Wiadomo, że egzoszkielet zasilany jest dwiema bateriami, które wystarczają na około pięć godzin pracy, czyli niemal tyle, ile zajmuje przeciętnemu turyście wejście na szczyt góry Tai. – Dzięki temu więcej osób będzie mogło wybrać się na pieszą wędrówkę i podziwiać krajobraz bez nadmiernego wysiłku – tłumaczył Wang Houzhe, zastępca sekretarza Komitetu Partii Grupy Turystyki Kulturalnej Taishan, cytowany przez chińskie media państwowe. Technologia z Chin zachwyciła internautów W ostatnich dniach temat robotycznych egzoszkieletów zdobył ogromną popularność w mediach społecznościowych – głównie za sprawą filmów opublikowanych przez amerykańskiego podróżnika Christiana Grossi'ego. Na nagraniach z Parku Narodowego Zhangjiajie pokazał on, jak przygotowuje się do korzystania z tzw. robotycznych nóg, a także wyjaśnił zasady ich działania, sposób użytkowania oraz koszty. Zdradził, że urządzenia te można wynająć na miejscu za około 22 dolary, natomiast zakup własnego egzemplarza to wydatek rzędu 950 dolarów. „Te robotyczne nogi są niesamowite – można regulować poziom mocy, a czasami w ogóle nie czuje się, że się idzie” – pisał na Instagramie. Publikacje podróżnika szybko stały się viralem i wywołały falę komentarzy z całego świata. Internauci zwracali uwagę na przystępność cenową chińskich technologii oraz ich potencjał w codziennym życiu. Czytamy: „Jedną z rzeczy, które lubię w Chinach, jest to, że technologia jest tam tańsza i łatwiejsza do przetestowania niż na Zachodzie”, „Zdecydowanie chciałbym kupić to dla mojej mamy, która ma problemy z chodzeniem” czy „Niedawno podróżowałem po Chinach i niektórzy uczestnicy naszej wycieczki z nich korzystali. Są naprawdę niezwykłe”. Nie zabrakło też głosów podkreślających przewagę Chin w rozwoju nowoczesnych rozwiązań: „Wkrótce Stany Zjednoczone będą musiały przyznać, że to Chiny są dziś najbardziej zaawansowanym technologicznie krajem”. Egzoszkielety jako pomoc dla seniorów Jak wyjaśnił Wang Houzhe, zastępca prezesa Taishan Cultural Tourism Group, pomysł wprowadzenia egzoszkieletów zrodził się z potrzeby umożliwienia osobom starszym pełnego doświadczenia wędrówki po górze Tai. Wielu seniorów marzyło o tym, by zobaczyć szczyt, lecz ograniczenia fizyczne często zmuszały ich do korzystania z kolejki linowej.– Niektórzy starsi turyści chcieli podziwiać widoki po drodze, ale siedzenie w kolejce ograniczało im widoczność. Dzięki tym urządzeniom mogą naprawdę poczuć radość wspinaczki – podkreślił. Innowacja szybko stała się punktem wyjścia do szerszej dyskusji o możliwościach wykorzystania egzoszkieletów w sektorze opieki nad seniorami. Starzenie się społeczeństwa jest jednym z największych wyzwań współczesnych Chin – pod koniec 2024 roku osoby powyżej 60. roku życia stanowiły już 22% populacji, czyli około 310 milionów ludzi, a według prognoz do 2035 roku liczba ta wzrośnie do ponad 400 milionów, co odpowiada niemal jednej trzeciej mieszkańców kraju. W odpowiedzi na te zmiany demograficzne firma Kenqing Technology rozpoczęła produkcję lżejszego modelu egzoszkieletu zaprojektowanego specjalnie dla seniorów. Urządzenie ma wykorzystywać zaawansowane czujniki i systemy sterowania ruchem, które będą wspierać użytkowników podczas chodzenia, biegania i wchodzenia po schodach. Jak zapowiedział dyrektor generalny firmy, Yu Yunbo, rozwiązanie ma znaleźć zastosowanie nie tylko w turystyce, ale także w rehabilitacji i codziennej opiece nad osobami starszymi, które zmagają się z ograniczoną mobilnością. Źródła: CNN, Xinhua, Instagram Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Bieganie i podróżowanie. Poznaj biegi górskie w Europie
Bieganie w górach jest uważane za ekstremalne z powodu pokonywania sporych przewyższeń i dystansów. Zarówno w Polsce i za granicą bieganie ultra w terenie staje się coraz bardziej popularne, ponieważ wielu biegaczy szuka nowych sposobów na rozwijanie się w sporcie i większych emocji. Polscy biegacze często szukają możliwości również w biegach za granicą, łącząc to z podróżowaniem i poznawaniem nowych miejsc.
W tym artykule: Biegi górskie. Podróżowanie w kierunku ultra Odkryj bieganie w górach Oto najpopularniejsze biegi górskie w Europie. Biegi górskie. Podróżowanie w kierunku ultra W Europie liczba imprez biegowych w górach również co roku wzrasta, podobnie jak liczba zainteresowanych. Biegi przyciągają nie tylko biegaczy krajowych, ale też zagranicznych, którzy m.in. lubią łączyć swoją pasję z podróżą i odkrywaniem nowych miejsc (run and travel). Wśród biegów, które przyciągają profesjonalnych biegaczy i amatorów są m.in. Transvulcania (Hiszpania, Wyspy Kanaryjskie), La Sportiva Lavaredo Ultra Trail (Włochy, Dolomity), UTMB Mont-Blanc (Francja, Alpy), Julian Alps Trail Run (Słowenia, Alpy) Transylwania 100 (Rumunia). Co roku na La Palmie, jednej z Wysp Kanaryjskich, fani biegania trailowego rozpoczynają sezon biegów górskich w Europie. Transvulcania oferuje dystanse o różnej długości, ale o ogromnych przewyższeniach (od 28 do 75 km), ale również bieg wertykalny (czyli bieganie tylko w pionie do góry). Właściwie jest biegiem w formule up and down, bez płaskich odcinków, ale piękne widoki rekompensują ciężkie podejścia. Więcej o biegu: https://transvulcania.utmb.world/ La Sportiva Lavaredo Ultra Trail rozgrywa się we włoskich Dolomitach, a start i meta zlokalizowana jest w miejscowości Cortina d’Ampezzo. Trasa biegnie również z widokiem na znany masyw górski Tre Cime di Lavaredo. Biegacze mają do wyboru trasy od 20 km (Cortina Skyrace) do 120 km (Lavaredo Ultra Trail). Lavaredo Ultra Trail to festiwal biegowy, na którym chce pojawić się każdy biegacz górski, ja byłam tam po raz drugi i wiem, że nie ostatni, dlaczego? Nie muszę już zdobywać 8-tysięczników – Reinhold Messner w rozmowie z Travelerem O tym, dlaczego samotna wyprawa na Mount Everest to niekończąca się agonia, o znajomości z Jerzym Kukuczką i o projekcie muzeum górskiego w Południowym Tyrolu opowiada Reinhold Messner, lege... Po pierwsze, miejsce organizacji Dolomity, to spektakularne, niepowtarzalne góry, choć napawają respektem, są bardzo dostępne i biegowe. Nie bez powodu wpisane są na listę światowego dziedzictwa UNESCO. I właśnie tu, rozgrywa się jednej z najpiękniejszych, przynajmniej moim zdaniem, biegów w Europie. Po drugie, zjawiskowe trasy każda z nich, a jest ich aż cztery, że 120 kilometrami koronnego dystansu, który w tym roku miałam przyjemność ukończyć, wiedzie przez najbardziej charakterystyczne miejsca, jak np. Tre Cime czy Passo Giau. Nie ma momentu, by widoki nie urzekały i mimo zmęczenia podczas zawodów, wywołują zachwyt i uśmiech. Po trzecie, organizacja pod każdym względem pełen szacunku stosunek do uczestników biegu, do każdego, tego który przekracza linię mety jako pierwszy i jako ostatni, niesamowita atmosfera na starcie, jak i podczas całego biegu, sprawia, że przekracza się swoje granice, bo ta włoska energia Cię po prostu niesie. A meta w Cortinie… tam to się dopiero dzieje, tłum kibiców, muzyka, speakerzy, którzy tę atmosferę jeszcze bardziej podkręcają i sprawiają, że masz wrażenie, że właśnie dokonałeś czegoś bardzo wyjątkowego. To wszystko składa się na fenomenalną imprezę biegową, jaką niepodważalnie jest Lavaredo Ultra Trail. Polecam z całego serca i już teraz mówię, do zobaczenia! – opowiedziała o biegu dla National Geographic Polska Kasia Solińska, czołowa polska biegaczka ultra, trenerka biegów górskich, która w tym roku zajęła 2. miejsce wśród kobiet na dystansie 120 km podczas Lavaredo Ultra Trail. Więcej o biegu: https://ultratrail.it/en/ Kultowy UTMB Mont-Blanc rozgrywany jest w Chamonix u stóp Mont Blanc na granicy francusko-włoskiej. Uczestnicy muszą pokonać 170 kilometrów, a łączne przewyższenie to 10000 m. Trasa wiedzie malowniczymi szlakami dookoła masywu Mont Blanc i przebiega przez trzy państwa: Szwajcarię, Francję i Włochy. Bieg przyciąga wielu biegaczy z całego świata. Podczas tygodniowego festiwalu biegacze oprócz koronnego dystansu mają do wyboru: od 10 do 80 km. Więcej o biegu: https://utmbmontblanc.com/en Julian Alps Trail Run to bieg ultra w Alpach Julijskich i jedno z największych wydarzeń trailrunningowych w Słowenii. Po raz pierwszy impreza odbyła się w 2019 r. i gościła 1000 biegaczy. Przez większość trasy biegacze mogą podziwiać najwyższy szczyt Słowenii, Triglav, wodospady, zielone doliny i wąwozy. a mają do wyboru sześć dystansów od 10 do 170 km. Więcej o biegu: https://trailrun.si/en/home/ Poczuj się jak redaktor National Geographic. Te praktyczne gadżety i akcesoria ułatwią podróże i pomogą odkryć piękno świata Na co dzień zabieramy was w dalekie podróże, odkrywamy nowe miejsca i przekazujemy najświeższe informacje ze świata nauki. Dzisiaj zdradzimy, jakich gadżetów i akcesoriów używają redakto... <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/44c2efc29b8716d0a7bf94be30798ad15b28a9d0-cbcb3e5.jpeg" width="938" height="528" alt="Praktyczne gadżety i akcesoria w stylu redaktora National Geographic, które umilą ci każdą podróż i pozwolą odkryć piękno świata" title="Praktyczne gadżety i akcesoria w stylu redaktora National Geographic, które umilą ci każdą podróż i pozwolą odkryć piękno świata" /> Transylvania 100 to górski bieg ultra w Rumunii, którego trasa prowadzi jednym z najpiękniejszych i najbardziej tajemniczych regionów. Do wyboru jest nie tylko koronny dystans 100 km, ale również cztery inne krótsze dystanse (od 20 km) prowadzące po górach Drakuli. Więcej o biegu: https://www.transylvania100k.com/ Odkryj bieganie w górach Ultra, bieganie w górach to nie tylko wyzwanie fizyczne, ale przede wszystkich jeszcze większe przekraczanie własnych granic i rywalizacja z samym sobą przy dużych przewyższeniach lub stromych zbiegach. To także niesamowita przygoda, jeszcze bliższy kontakt z naturą oraz dzielenie się pasją z innymi biegaczami. Pod względem treningów bieganie w urozmaiconym terenie również przynosi pozytywne i wymierne efekty. Jeżeli większość biegaczy na co dzień bieg na nizinach, to warto urozmaicić sobie formę treningu i pojechać w góry nawet na kilka dni. To pozwoli też odkryć nowe miejsca, ale również stawiać sobie kolejne wyzwania biegowe. Biegi górskie dają nieporównywalnie większe doświadczenie i przeżycia niż miejski jogging. Uprawiając je można łączyć w jedno trzy pasje-bieganie, góry i podróże. Dodatkowy zmienny krajobraz i bieg raz pod górkę, raz z górki sprawiają, że trening i bieganie w górach po prostu nie może się znudzić. Nasz ekspert Magdalena Bryś Entuzjastka biegania ultra, szlaków długodystansowych i fotografii sportowej. Lubi pisać i rozmawiać z osobami, które podejmują różne wyzwania m.in. sportowe i te dosyć ekstremalne, by poznać ich motywacje i działanie.
Zimowy Maraton Bieszczadzki: musisz tam być!
Każdy, kto biega, na pewno słyszał o Biegu Rzeźnika. W tym roku kultowa już impreza nabierze nieco innego wymiaru, a dodatkowo fani Bieszczadów już w styczniu mogą się sprawdzić na maratońskim dystansie. Będzie magicznie!
Bieszczady zachwycają o każdej porze roku. Wiedzą o tym nie tylko turyści, ale także biegacze górscy. W czerwcu odważni mierzą się z dystansem ultra podczas kultowego już Biegu Rzeźnika (ci, którzy zaczynają swój romans z biegami górskimi mogą się skusić na Rzeźniczka). Jesienią z kolei Bieszczady przyciągają paletą barw i Maratonem Bieszczadzkim, który cieszy się coraz większym powodzeniem. Organizatorzy postanowili pokazać urok regionu w jeszcze innej odsłonie: zimowej. 25 stycznia odbędzie się pierwsza edycja Zimowego Maratonu Bieszczadzkiego. O tym, czego się spodziewać po tej imprezie porozmawiałam z organizatorami: Mirosławem Bienieckim i Jakubem Lengiewiczem. Anna Szczypczyńska: Zimowy Maraton Bieszczadzki - w takiej odsłonie chyba po raz pierwszy będzie można pohasać po Bieszczadach? Skąd ten pomysł? Mirosław Bieniecki: Pomysł chodził nam po głowie już od paru lat. W ubiegłym roku zrobiliśmy rekonesans i stwierdziliśmy, że trzeba to zrobić. Bieszczady zimą to naprawdę specyficzny klimat: zupełne odludzie, piękne widoki i nieprzetarte szlaki. Po ubiegłorocznych doświadczeniach z próbą biegania po zimowych Bieszczadach zarzuciliśmy zamysł puszczenia biegu po szlakach górskich. Przychylamy się tutaj do opinii GOPR-u, żeby specjalnie nie zachęcać turystów do tego typu niebezpiecznej formy aktywności bo GOPR i tak każdej zimy ma z takimi zabłąkanymi zimowymi łazęgami niestety zbyt dużo pracy... Stąd też powstał pomysł na bieg górski, ale wiodący drogami i stokówkami. Utwierdziło nas w tym pomyśle Nadleśnictwo Cisna, które zadeklarowało się jako partner biegu i obiecało przygotować trasę bez względu na warunki. Co do dystansu, to stwierdziliśmy że okrągły dystans maratoński zimą może być ciegawą ofertą dla naszych maratończyków. AS: Na czym będzie polegać największa trudność tego biegu? Jakub Lengiewicz: Nie przewidujemy żadnych trudności (śmiech). A tak na serio, do standardowego wysiłku maratonskiego dojdą jeszcze niska temperatura i przewyższenia, które mimo wszystko dadzą o sobie znać. Do tego dojdzie bariera mentalna, którą planujemy ustawić na 27 kilometrze. Będzie to możliwość skrócenia dystansu do około 30km i bycia sklasyfikowanym na tym krótszym dystansie – ciekawe ile osób się skusi :) AS: Spodziewacie się bardzo niskich temperatur i trudnych warunków? MB: W Bieszczadach najpiękniejsze jest to że są one zupełnie nieprzewidywalne. Spodziewać się można raczej aury zimowej ale, o ile nie zaskoczy nas jakaś śnieżyca, ekstremalnych warunków biegowych raczej nie będzie. AS: A co z trasą? Z tego co widzę nie jest typowo górska. MB: Tak jak mówiłem, trasa prowadzi drogami i stokówkami, czyli jest relatywnie "szybka" (jak na standardy górskie, ma się rozumieć). Suma podbiegów to niecałe 700m, ale między 15. a 23. kilometrem być może przyda się "jabłuszko" do zjeżdżania (śmiech). Na pewno, wzorem naszego ultra Maratonu Bieszczadzkiego, chcemy oznaczyć wszystkie kilometry trasy. AS: Czy na punktach odżywczych dostaniemy coś innego niż w przypadku pozostałych biegów? JL: Będzie zimno a wycieńczony wysiłkiem maratońskim organizm wiele gorzej reaguje na wyziębienie. Dlatego planujemy żeby dostępna była przede wszystkim ciepła herbata, a w szczególnych przypadkach będziemy próbowali ogrzewać zmarźluchów na różne inne sposoby (śmiech). No i oczywiście planujemy coś ciepłego do jedzenia i picia na mecie. Wiemy też, że Browar URSA przygotowuje na metę grzane piwo. AS: Dlaczego warto zacząć rok od tego biegu? JL: Z własnego doświadczenia wiemy jak trudno się doczekać pierwszych zimowo-wiosennych maratonów i półmaratonów – ZiMB jest właśnie pomysłem na spełnienie tych oczekiwań. Do tego dorzuciliśmy jeszcze okrągłą dychę (Zimowa Bieszczadzka Dycha czyli ZBiD) dla tych, którzy nie są gotowi na maraton, a chcieliby pobiegać zimą w Bieszczadzach. Z kolei w sobotę przed biegiem Nadleśnictwo Cisna organizuje też Bieg Narciarski Tropem Wilka. W ogóle radzimy przyjechać całą rodziną i dobrze się bawić bo Cisna w ten weekend ożyje. Wspólnie z Nadleśnictwem planujemy przynajmniej dwa koncerty (Wiewiórka na Drzewie i Leniwiec), grill w nowo otwartej wiacie Nadleśnictwa, no i oczywiście biegi dla dzieci organizowane przez Państwa Grabowskich z Fundacji Aktywne Trzemeszno, których wiele osób zna m.in. z biegów dla dzieci organizowanych przy ultra Maratonie Bieszczadzkim czy Biegu Rzeźnika. AS: I kultowy Bieg Rzeźnika – doszły mnie słuchy, że w tym roku pojawią się nowości. Możesz zdradzić, co to będzie? MB: W tygodniu przedrzeźnickim planujemy zorganizować dwie nowe imprezy: Bieg Rzeźnika Ultra na dystansie 134km (4100m D+) oraz trzydniową Rzeźnicką Etapówkę. Rzeźnik Ultra to trochę odpowiedź na oczekiwania niektórych zawodników, którzy miewali niedosyt po ukończeniu Biegu Rzeźnika Hardcore albo w ogóle w nim nie startowali z uwagi na (w ich mniemaniu) trywialność tego biegu (śmiech). Rzeźnicka Etapówka to dla nas wielka niewiadoma bo nie wiemy czy się przyjmie. Ale przede wszystkim będzie to chyba wielka przygoda dla tych, którzy podejmą się tego zadania żeby trzy dni pod rząd przeciągnąć się po kilkadziesiąt kilometrów przez góry. Bo łatwo jest się zmotywować do jednego startu, po którym jest zasłużone kilka dni odpoczynku. A tutaj trzeba będzie dzień w dzień motywować się od nowa żeby obolałe nogi zmusić do działania. Sami jesteśmy ciekawi jak to wszytko wypadnie, ale jesteśmy dobrej myśli :) Więcej na stronie biegu: http://maratonbieszczadzki.pl/bieg-rzeznika/zimowy-maraton-bieszczadzki/
Ponad 100 kilometrów (zawody plus treningi na miejscu), 5 krajów, 18 regionalnych smakołyków, 4 specjalistów i mnóstwo fantastycznych znajomości z całego świata - tak w wielkim skrócie wyglądała realizacja naszej akcji specjalnej
To fantastyczny pomysł. Nie ma nic lepszego niż połączenie dwóch największych pasji: biegania i podróżowania. Chętnie skorzystam z porad i sam w przyszłym roku zaplanuję więcej startów zagranicą - pisaliście. Pomysł był prosty: wybieramy kilka miejsc, gdzie można pobiec w ciekawym otoczeniu i podajemy przepis na udany wyjazd. Każdy z kierunków i startów miał być zupełnie inny od poprzedniego z prostej przyczyny: bieganie ma wiele twarzy i warto je wszystkie poznać. Włochy: pyszne jedzenie i romantyczny nastrój Biegową przygodę rozpoczęliśmy bardzo przyjemnie, bo od nocnego półmaratonu w Lido di Jesolo. Do Włoch poleciałam sama z głową pełną obaw: biec czy nie biec? Dopiero wychodziłam z bolesnej kontuzji i nie biegałam niczego powyżej 40 minut, a tutaj czekał na mnie półmaraton. Pierwsza myśl: zejdę z trasy po 10 kilometrach - po prostu zobaczę jak jest, poczuję klimat i pozwolę zdrowemu rozsądkowi tym razem przesądzić o moim losie. Kilka dni później plan się zmienił: pokonam całą trasę, ale postawię na marszobieg i z takim nastawieniem poleciałam do Wenecji, skąd dostałam się do klimatycznego miasteczka nad brzegiem morza Lido di Jesolo. Wieczorem pospacerowałam po plaży, a następnego dnia rano pojechałam do Wenecji. Dzięki gościnności władz University of Venice wylądowałam w motorówce na Venice Dragon Cup na Canal Grande. Zanim wróciłam do Lido di Jesolo na zawody, znalazłam sobie miejsce z widokiem na lunch i zajadałam się włoską foccacią. Przeczytaj pełną relację na specjalnej stronie poświęconej projektowi: http://biegi.national-geographic.pl/aktualnosci
Blisko 10 tysięcy biegaczy, 20 konkurencji, dystans: od 1 kilometra do 100, a wszystko w zaledwie 3 dni podczas V PZU Festiwalu Biegowego w Krynicy-Zdrój
Na wiele miesięcy przed startem było jasne, że każdy, kto kiedykolwiek próbował biegać po górach, w Krynicy być musi - choćby na jednym z "krótszych" czyli liczącym 36 lub 66 kilometrów dystansie. I tak rzeczywiście się stało: na starcie trzech biegów pod szyldem "Bieg 7 Dolin" stanęło w sumie około 2000 biegaczy. Okazuje się, że nie tylko popularne miejskie imprezy biegowe mają swoich zwolenników. Wcale niełatwe biegi górskie zyskały w ostatnich latach na popularności! Zawodnicy, którzy planują pokonać dystans 100km ruszają o 3:00 nad ranem, grupa na 66km 10 minut później i odpowiednio na 36km o 3:20. Nikt nie mówił, że będzie łatwo - Zwykle startom towarzyszą takie emocje, że ciężko jest zmrużyć oko w nocy, ale spałem dwie godziny - powiedział Marcin Rudzki, którego spotkałam na starcie. W tym roku zmierzył się z dystansem 36km i stopniowo planuje zwiększać sobie dawkę emocji. - Najtrudniej było dla mnie wcisnąć w siebie bułkę z dżemem o 1:00 w nocy - śmieje się tuż przed startem. Ale humory dopisują. Wszyscy są dla siebie bardzo serdeczni. Tłum zawodników z czołówkami na głowach rusza deptakiem. Za kilka kilometrów zacznie się prawdziwa zabawa i podbieg pod Jaworzynę, a później kolejne podbiegi i zbiegi. Kilka dni wcześniej w górach padał deszcz, a to oznacza, że miejscami trzeba spodziewać się błota. A skoro o błocie mowa... błoto, korzenie, luźne kamienie, bardzo wczesna godzina. długie dystanse - biegi górskie do łatwych nie należą, ale mimo wszystko ludzie z całej Polski, a nawet ze świata przyjeżdżają na Festiwal Biegowy w Krynicy. - To zupełnie inny wymiar biegania. Na co dzień mieszkam w Warszawie, biegam między samochodami, blokami. W górach wreszcie mam kontakt z naturą, jestem sama z własnymi myślami. Ciężko to nawet opisać - mówi Marta. Nie zabrakło też asfaltu Jednak Festiwal Biegowy w Krynicy to nie tylko biegi górskie. Sporo osób przyjeżdża tutaj na słynny już start w Życiowej Dziesiątce, gdzie ze względu na zbieg można znacząco poprawić swój rekord życiowy na dystansie 10km, czy półmaraton, maraton oraz liczne krótkie biegi, a w tym także zawody dla najmłodszych.
Tatrzański Festiwal Biegowy: ultramaraton i "dziesiątka"
Na Wołowiec – szczyt o wysokości 2064 m.n.p.m. - poprowadzi trasa Ultramaratonu Tatrzańskiego, który odbędzie się 27 września. Dzień później, na krótszej trasie, odbędzie się wyścig Tatrzańska Dziesiątka. Obydwa biegi złożą się na Tatrzański Festiwal Biegowy. Są jeszcze wolne miejsca!
Ultramaraton Tatrzański to indywidualny bieg górski rozgrywany na wyznaczonej trasie na dystansie zbliżonym ok. 48 km i z łącznym przewyższeniem ok. 1746 m. Trasa Ultramaratonu Tatrzańskiego prowadzi kamienistymi szlakami górskimi, drogami polnymi, leśnymi ścieżkami oraz w niewielkiej części po asfalcie. Pierwsza część biegu przebiegać będzie przez Pogórze Gubałowskie, druga poprowadzi przez teren Tatrzańskiego Parku Narodowego. Punkt startu znajduje się na w Parku Miejskim w centrum Zakopanego. Trasa prowadzi Krupówkami, a następnie czarnym szlakiem na szczyt Gubałówki. Stamtąd przebiega czerwonym szlakiem na Butorowy Wierch, po czym sprowadza szlakiem zielonym do Kir. Następnie za zielonymi znakami doprowadza kolejno do Polany Huciska i Polany Chochołowskiej. Przy schronisku następuje zmiana koloru szlaku na żółty, prowadzący na szczyt Grzesia. Na grani trasa biegnie szlakiem niebieskim aż do Wołowca, skąd następuje odwrót i w dalszej kolejności zbieg z przełęczy Zawracie zielonym szlakiem i dnem Doliny Chochołowskiej z powrotem do Kir. Stamtąd Drogą pod Reglami (czarny szlak) doprowadza do wylotu Doliny Białego, by ulicą Grunwaldzką dotrzeć do mety w Parku Miejskim. Organizator przewidział na trasie 6 punktów odżywczych. Tatrzańska Dziesiątka to bieg, którego trasa wiedzie szlakami Pogórza Gubałowskiego. Dystans 10 km, przewyższenie 400 m. Miejsce startu znajduje się przy dolnej stacji wyciągu na Harendzie. Trasa wyprowadza na grzbiet Pasma Gubałowskiego, by następnie czerwonym szlakiem osiągnąć Butorowy Wierch. Tam następuje zwrot, a potem zbieg żółtym szlakiem do centrum miasta. Spod Targu pod Gubałówką Krupówkami doprowadza do mety w Parku Miejskim. Trudności: znaczne przewyższenia, zmienna pogoda. Start około 10. Ci, którzy nie wyruszą na trasę, a będą chcieli pogłębić swoją wiedzę na temat biegania i zdrowego stylu życia, organizatorzy zapraszają na warsztaty. W programie m.in. joga dla biegaczy, dieta biegacza, regeneracja, skuteczny trening, odzież do biegania, zawody biegowe dla najmłodszych. Organizator: Stowarzyszenie Spotkania z Filmem Górskim i Klub Wysokogórski w Zakopanem. Współpraca i realizacja: MOSIR Zakopane, TOPR, TPN, PKL, Stacja Narciarska Harenda. Patronat Honorowy: Burmistrz Miasta Zakopanego Pan Janusz Majcher, Główny partner sprzętowy: Dynafit. Sponsoring: Oshee, Piekarnia Gałuszka Zapisy oraz szczegóły: www.tatrafestbieg.pl
Półleżąca pozycja, wielki „plecak” zasłaniający telewizyjną transmisję meczu, pilot w prawej ręce, miłość do Żubrów - taka codzienność odpowiada większej części męskiej populacji Polaków. Na przebudzenie się z letargu pasywnej codzienności, nigdy nie jest za późno
- Choroba? Kiedyś ważyłem 100 kg i gdyby nie filmik z wakacji, na którym wyglądałem jak wielki Mors – pewnie tkwiłbym w tym stanie do dzisiaj. Całe szczęście, że nie było tam działaczy Greenpeace, bo z pewnością wepchnęliby mnie z powrotem do oceanu - wspomina z uśmiechem Piotr Pogon, maratończyk, członek charytatywnej drużyny biegowej Misji: Semper Fi, triathlonista - Ironman, zdobywca szczytów Aconcaqua, Kilimanjaro, Elbrus, Mt. Kenya, skitourowiec, człowiek po resekcji płuca i nawrotach choroby nowotworowej. Misja: Semper Fi Od 1976 r. w Waszyngtonie, w październikową niedzielę - słychać odgłos wystrzału z działa. Wojskowa haubica daje sygnał do startu dla ponad 30 000 biegaczy, którzy wyruszają zmierzyć się z pełnym dystansem biegu maratońskiego (42 km 195 m) - jednego z najstarszych w USA, wyjątkowego i elitarnego, bo organizowanego przez United States Marine Corps tj. Korpus Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych. Motto Marines: SEMPER FIDELIS (łac. Zawsze Wierni) stało się inspiracją dla biegowej aktywności zespołu charytatywnego stworzonego w ramach kampanii społecznej Fundacji Dorastaj z Nami. Kampanii wsparcia i zmiany postaw świadomości dotyczącej pełnienia służby publicznej. Beneficjentami pomocy Fundacji są polskie dzieci, których rodzice: żołnierze, policjanci, strażacy, ratownicy górscy - zginęli w trakcie pełnienia służby. Tegoroczne działania dobroczynne znajdą finał 11 listopada 2014 r. w dniu polskiego Święta Odzyskania Niepodległości, kiedy 24 podopiecznym Fundacji (których ojcowie żołnierze zginęli na misjach stabilizacyjnych w Iraku i Afganistanie), zostaną wręczone stypendia naukowe. W tym roku Fundacja Dorastaj z Nami zbiera na ten cel, ale od początku swojej działalności w 2010 r., pomogła już ponad 160 dzieciom, których rodzice zginęli lub ponieśli ciężki uszczerbek na zdrowiu w trakcie pełnienia służby publicznej. Więcej o idei projektu oraz Misji: Semper Fi : http://www.mcm2014-dorastajznami.org/misja/ Faceci z turbo i przez duże F Drużynę biegową Misji: Semper Fi tworzy pięciu Facetów. Nieprzypadkowo pisanych z wielkiej litery. Życiorys każdego z nich może być inspiracją i prawdziwą iskrą do odpalenia „życiowej bomby”, jaką jest zmiana modus vivendi, nieuleczalne zarażenie się sportowymi pasjami, otwarcie na świat i relacje międzyludzkie. O pomysłodawcy wydarzenia, Piotrze Pogonie, już wspominaliśmy. Został doceniony otrzymując nagrodę w kategorii „Wyczyn Roku 2011” w plebiscycie czytelników Travelera. Pozostali to: Gen. Roman Polko – były dowódca jednostki komandosów GROM, spadochroniarz, maratończyk. - Bycie Rangersem nie kończy się na ukończeniu kursu, jest się nim przez całe życie – stwierdza Gen. Polko. Bogdan Bednarz – mechanik z Żywca, ochotnik - ratownik beskidzkiej grupy GOPR, który jako opiekun górski wyprowadził na najwyższe szczyty Afryki, Kaukazu i Andów swoich niepełnosprawnych przyjaciół: Ociemniałych, poruszających się o kulach czy na wózkach. Ryszard Tyc – biznesmen, filantrop który postępy w bieganiu opiera na treningu medytacyjnym, dla którego pobyt w indyjskim Ashramie stał się punktem zwrotnym w postrzeganiu sensu i wartości życia. Krzysztof Michalski – były prezes Agencji Mienia Wojskowego, który zatracił się cudnie ze swoim synem w miłości do koni, hippiki i wszelkiej aktywności ruchowej. Jeżeli dodamy do tego honorowego ambasadora Misji: Semper Fi, mierzącego 211 cm zawodowego koszykarza ligi NBA – Marcina Gortata, który stanowi filar zespołu Washington Wizzards, to wypada usiąść cichutko w kąciku, albo zainspirować tym Dream Teamem do zmian własnego życia i swoich najbliższych. Wszystkich, którzy chcieliby wesprzeć Misję: Semper Fi oraz działania statutowe Fundacji Dorastaj z Nami zapraszamy do kontaktu z biurem organizacji, oraz wpłat na konto nr 29 1030 1508 0000 0008 1545 4006; Fundacja Dorastaj z Nami, al. Jana Pawła II 24, 00-133 Warszawa, z dopiskiem „Misja: Semper Fi”.
Pierwszy polski Medal Mistrzostw Świata w serii Ultra Skyrunning
To był niesamowity weekend: w Chamonix rozegrano Mistrzostwa Świata Skyrunning, w których wzięło udział około 6500 biegaczy z 65 krajów. Polacy odnieśli sukces!
Mistrzostwa miały trzy konkurencje - bieg Ultra na 80km w piątek, Vertical na 3,8km (z 1000m przewyższeniem!) w sobotę i Maraton na 41km w niedzielę Niesamowita Magda Łączak Na dystansie Ultra mogliśmy oglądać trójkę naszych rodaków - Magdę Łączak i Pawła Dybka z Salomon Suunto Team oraz Lucjana Chorążego. Już kilka godzin po starcie kibice (dość tłumnie śledzący relację w Internecie) mieli się z czego cieszyć - Magda Łączak biegła jako trzecia zawodniczka, będąc raptem kilka minut za prowadzącą Emelie Forsberg ze Szwecji i Anną Frost z Nowej Zelandii. Dramat zaczął się około 8 rano, gdy okazało się, że Magdy na punkcie kontrolnym nie ma i nie ma. - Zrobiłam dwa błędy po wybiegnięciu z punktu odżywczego na 25 km i straciłam jakieś 20 minut. Załamałam się. Przez chwilę myślałam co teraz, zejść, gonić?! Zaczęłam gonić, wyprzedziłam cztery dziewczyny na podbiegu na 2600m i nagle zaczęłam odpływać. Co prawda znów wyprzedziła mnie jedna dziewczyna, ale facetów całe stado. Zjadłam trzy żele na raz i modląc się jakoś brnęłam do góry. Energię odzyskałam w połowie zbiegu do Vallorcine, jak wyprzedziła mnie kolejna dziewczyna. Pomyślałam, że tego już za wiele i nie dość, że mnie wyprzedza, to jeszcze na zbiegu?! I jakoś tak się ogarnęłam i od tej pory było już dobrze - powiedziała. Magda wróciła na trzecią pozycję i nie oddała jej aż do mety, dokonując rzeczy historycznej: zdobyła pierwszy medal (brązowy) dla Polski w Mistrzostwach Świata serii Ultra Skyrunning!!! I jeszcze kilka słów od Magdy: - Dzięki wielkie wszystkim za kibicowanie. Jesteście wspaniali. Jeszcze nie miałam okazji poczytać dokładnie wszystkich komentarzy, ale łza się w oku kręci. Dla mnie to dzień niezapomniany, ale też dramatyczny. Uwierzcie, nie spodziewałam się, że jest szansa na taki wynik. Pozdrowienia z Alp! Najlepsi Mężczyźni 1 - Luis-Alberto HERNANDO (FEDME) 10:25:52 2 - Francois DHAENE (Salomon) 10:29:33 3 - Ben DUFFUS (Aus and NZ Skyrunning) 10:52:33 (…) 21. Paweł DYBEK (Team Salomon Suunto) 12:21:03 (…) 51. Lucjan CHORĄŻY 14:21:31 Najlepsze kobiety 1 - Tina-Emelie FORSBERG (Salomon) 12:38:49 2 - Anna FROST (Salomon) 12:46:52 3 - Magdalena ŁĄCZAK (Team Salomon Suunto) 12:58:51 Marcin Świerc w pierwszej 10 Maratonu Skyrunning W niedzielę o 7 rano na zmienionej trasie rozegrano natomiast MŚ w Maratonie: 41km i ponad 2200m przewyższenia. Padający deszcz zmusił organizatorów do ominięcia najwyższego punktu, co jednak nie zakłóciło rywalizacji - wygrał Kilian Jornet, który poprzedniego dnia był także najszybszy w Verticalu na 3,8km i ustanowił nowy rekord podbiegu. Niezwykle wyrównana walka toczyła się od samego startu, a czołówka biegła właściwie cały czas w jednej zwartej grupie. Marcin wystartował wolniej, na pierwszym punkcie kontrolnym był dopiero 19, ale z każdą minutą zyskiwał. Mniej więcej w połowie trasy Kilian zdobył minutę prowadzenia i jeszcze lekko ją powiększając dotarł do mety jako pierwszy. Marcin wskoczył do pierwszej 10 i w stawce - nie bójmy się tego powiedzieć, najlepszych zawodników na świecie, 8. miejsce to jeden z Jego największych sukcesów międzynarodowych. Po 3,5h walki do Kiliana zabrakło mu 8 minut, a do medalu - niecałe 6… Najlepsi mężczyźni 1 - Kilian JORNET (Salomon) 3:23:39 2 - Michel LANNE (Salomon) 3:25:50 3 - Thomas OWENS (Team Salomon UK) 3:26:20 (…) 8. Marcin ŚWIERC (Team Salomon Suunto) 3:31:40 Najlepsze kobiety 1 - Elisa DESCO (Team Scott/Agisco) 3:53:33 2 - Megan KIMMEL 3:54:51 3 - Stevie KREMER (Team Salomon) 3:55:36 Więcej o zespole Salomon Suunto Team na www.trailrunning.pl Tekst: Monika Strojny Zdjęcia: Jan Wierzejski Productions, Karolina Olesińska, Marcin Świerc i materiały Organizatora
Mistrzostwa Świata Skyrunning w Chamonix już się rozpoczęły!
27 czerwca w Chamonix rozpoczyna się impreza pod tytułem Marathon Mont-Blanc, w ramach której rozegrane zostaną Mistrzostwa Świata Skyrunning na dystansie Ultra 80km oraz Maratonu (42km) i Verticalu (3,8km)
Do francuskiej mekki alpinistów przyjedzie ponad 6500 biegaczy z 65 krajów (!), w tym największe sławy biegów górskich, takie jak Kilian Jornet, Francois D’Haene, Luis Alberto Hernando, Anna Frost czy Emelie Forsberg. Nie zabraknie też Polaków, którzy mają szanse powalczyć o bardzo wysokie miejsca: Magdy Łączak, Dominiki Wiśniewskiej-Ulfik, Marysi Cebo, Marcina Świerc, Pawła Dybka, Roberta Farona czy Lucjana Chorążego. Magda Łączak i Paweł Dybek z Salomon Suunto Team wystartują na dystansie Ultra: Przygotowujemy się do MŚ jak nigdy dotychczas, bo też nigdy dotychczas nie startowaliśmy w biegu tej rangi. W ramach przygotowań spędziliśmy w Zakopanym sporo czasu, biegając oczywiście. Forma jaka jest, życie pokaże, ale zrobiliśmy co w naszej mocy, żeby była niezła. Zawody będą bardzo trudne. Dziś zrobiliśmy ostatnie 15 km trasy i utwierdziliśmy się w przekonaniu, że lekko nie będzie. Wszędzie jest stromo, dużo biegania w eksponowanym terenie. Duża część trasy przebiega powyżej 2000m n.p.m. Nawet zbiegi nie są tutaj łatwe. Trasa prawdziwie górska, nie ma przelotów odpoczynkowych. Będzie bardzo ciężko. Część trasy przebiega powyżej 2600m n.p.m., a tam leży śnieg... Magda będzie walczyć min. z Anną Frost, która wygrała ostatnio Transvulcanię 2014, Everest Sky Race czy Colorado Trail w 2013 oraz z Nurią Picas czy Caroline Chaverot, ubiegłoroczną tryumfatorką. Paweł natomiast będzie miał na starcie min. Francois Dhaene, Xavier Thévenard, Philippa Reitera czy Mike’a Wolfe z USA. Marcin Świerc (Salomon Suunto Team) wystartuje na trasie maratonu i już po raz drugi w tym roku będzie miał okazje porównać swój wynik z Kilianem Jornetem. Na Transvulcanii dzieliło ich 12 miejsc, zobaczymy jak obaj pobiegną we Francji. W Maratonie w gronie faworytów znajdują się także Tom Owens, Michel Lanne, Mikael Pasero, Jonathan Wyatt czy Dai Matsumoto z Japonii. U pań za faworytkę uznawana jest Stevie Kremer z USA i Elisa Desco z Włoch. Trzymajmy kciuki za całą ekipę z Polski - Powodzenia! Na relację z zawodów zapraszam na stronę www.trailrunning.pl Ultra 80km: Limit 1000 zawodników Start w piątek o 4.00 Limit czasu: 24 godziny Przewyższenie +/- 6000m Maraton 42km: Limit 2000 zawodników Start w niedzielę 7.00 Przewyższenie + 2722m/-1674m Filmowa zapowiedź Maratonu Mont-Blanc:
Bieg Rzeźnika: co takiego jest w tych Bieszczadach?
Bieg Rzeźnika to jeden z najtrudniejszych biegów górskich organizowanych w naszym kraju. Niemalże 80 kilometrów, gdzie przewyższenie trasy to +3235m podbiegów oraz -3055m zbiegów. A wszystko to w malowniczych Bieszczadach
Bieg Rzeźnika jak sama nazwa wskazuje do najłatwiejszych nie należy. Uczestnicy do pokonania mają blisko 80km. Trasa biegu jest długa i bardzo wymagająca: wiedzie bieszczadzkim czerwonym szlakiem z Komańczy przez Cisną, góry Jasło i Fereczata, Smerek oraz połoniny do Ustrzyków Górnych. Limit czasu wynosi 16 godzin. Jakby tego było mało, zawodnicy startują o godzinie 3:30 nad ranem. Ze względów bezpieczeństwa biega się w parach. Mimo wszystko chętnych do tego, by zmierzyć się z tym trudnym biegiem jest dużo więcej niż miejsc. Zapisanie się na zawody graniczy z cudem. Co takiego jest w Bieszczadach i w Biegu Rzeźnika, że wciąż przyciąga tych, którzy już nawet na własnej skórze zdążyli się przekonać jak trudne zadanie na nich czeka? O tym porozmawialiśmy z Ewą Witek-Piotrowską, fizjoterapeutką z poradni Ortoreh, mamą trójki dzieci, ale przede wszystkim kobietą, która cztery razy przebiegła Rzeźniczka, dwa razy kibicowała mężowi, a pozostałe dwa musiała odpuścić, bo czas spędzała na porodówce. Bieg Rzeźnika - sama nazwa wskazuje, że należy się bać. Czy w Twojej karierze biegowej to były najbardziej wymagające zawody? Tak, to zawsze są najbardziej wymagające zawody. Pierwszy raz wystartowaliśmy z mężem (wtedy jeszcze z chłopakiem - znaliśmy się od 10 miesięcy), po niespełna rocznym bieganiu, to był rok 2006 i jeszcze zupełnie inne czasy biegowe. Nie uprawiało tego sportu aż tyle osób, nie mówiąc już o bieganiu po górach. Mało wiedzieliśmy na ten temat, nie tylko o treningu, ale nawet logistyce i na tej logistyce polegliśmy. Myślę, że siłą woli udałoby się przebiec, ale... Startowałaś kilka razy, pierwszy był najtrudniejszy? To był bardzo deszczowy rok i właściwie cały Rzeźnik to była jedna wielka pompa z nieba. Właściwie nie mieliśmy specjalnie nic na zmianę, chyba jedną bluzę w przepaku, ale ani butów, ani skarpetek na zmianę. Ja już po pierwszym etapie miałam obtarte stopy. Niestety z tego obtarcia zrobiła się gigantyczna rana na Achillesach - wyglądało to tak, jakby tam nie było już żadnych tkanek, tylko ścięgno. Do tego na najtrudniejszym nawigacyjnie miejscu w zejściu do Smereka - zapuściliśmy się na wschodnią stronę i musieliśmy nadrabiać. Było nam zimno, mokro, a rany piekły niemiłosiernie. Do punktu na punkcie w Berehach byliśmy spóźnieni 10 min. Nawet chcieli nas puścić dalej, ale moje stopy nie pozwoliły na dalszą bitwę. Pamiętam tylko powrót autem, a potem Komańczę i Wagabudę, do której zjeżdżali się uczestnicy. Ten obraz utkwił mi w pamięci najbardziej - to był krajobraz po bitwie: jeden zawodnik podtrzymywał drugiego, ktoś kulał, ktoś inny był cały poobcierany, wrażenie mocne. Ja swoje rany leczyłam prawie 3 tygodnie, przyjmowałam szczepionkę przeciwtężcową. Taka ciekawostka: w 2006 roku Rzeźnika ukończyło zaledwie 37 zespołów. Dla Andrzeja to był drugi Rzeźnik, pierwszego pobiegł z zupełnie nieznajomym chłopakiem rok wcześniej i ukończyli go w 16 godzin (biegał wtedy od 4 miesięcy). Wiedzieliśmy, że wrócimy porachować się z biegiem i przeżyć to na nowo. Do kolejnego trenowaliśmy już więcej, udało nam się nawet pojechać w góry świętokrzyskie na jedno, czy dwa rozbiegania. W 2007 roku dobiegliśmy jako 40. zespół na 54 czas 15.17. To była ogromna satysfakcja. Jeśli biega się ze swoim partnerem życiowym to jest to - poza ogromną frajdą - ogromne wyzwanie. Łatwiej powiedzieć komuś obcemu: mam dość, nie biegnę, dajcie mi spokój, trudniej komuś, kogo się kocha. Niestety dla mnie biegi ultra są bardzo trudne ze względu na energetykę. Nie jestem w stanie spożyć tyle pokarmów, żeby mój organizm mógł funkcjonować na tak dużych obrotach. Stres przed biegiem powodował, że żołądek miałam zaciśnięty już na dwa dni przed zawodami, z kolei już w jego w trakcie, nie jestem w stanie przyjmować całej tej chemii. Po prostu, w którymś momencie zwracam wszystko, co nie jest czystą wodą. Pamiętałam też z pierwszego nieskończonego Rzeźnika, że dzień przed zawodami nie spożywamy w przydrożnych barach dziwnych potraw, mimo że wszyscy je chwalą. Zjadłam wątróbkę, absolutnie bez sensu. Czułam ją aż do ostatniego punktu podczas biegu.I nic już nie jest w stanie nam pomóc. jeśli poda się żelazo nawet w takiej formie na dzień przed- nie jesteśmy w stanie nic tym poprawić. Wracając do energetyki: ponieważ już na Połoninie Wetlińskiej jestem zupełnie bez energii, to miewam różne wizje, najczęściej mam wrażenie, że moja dusza jest nad połoniną, a tylko nogi się ciągną. Ciągle pytałam męża (wtedy narzeczonego, 2 rzeźnik był na 2 tygodnie przed naszym ślubem), kiedy dobiegniemy, a on nieustannie mnie oszukiwał, że to już za chwilę. Było ciężko, ale nie zniechęciłaś się. Pobiegłaś jeszcze raz i jeszcze raz... W kolejnym roku przygotowaliśmy się jeszcze lepiej, także logistycznie i zajęłiśmy 31 miejsce na 70 drużyn, a rok później byłam na początku ciąży, więc przyjechałam kibicować mężowi. Kolejnego Rzeźnika mieliśmy na sali porodowej - wtedy urodziła się naszą druga córeczka, ale następnego pobiegliśmy znowu razem. Mąż powiedział, że jednak mimo tego, ze narzekam mu podczas drogi, to najlepiej pobiec z najbliższą osobą. Byliśmy dobrze przygotowani tyle tylko, że z własnej głupoty postanowiłam na niecały tydzień przed Rzeźnikiem wystartować w Biegu Ursynowa na 5km. Biegło się świetnie,zrobiłam życiówkę, jednak podczas biegu poczułam ogromny skurcz z tyłu uda. Wydawało się, że rozmasowałam to i rozciągnęłam. Następnego dnia była Dycha w Legionowie i postanowiłam, że ponieważ tak dobrze mi poszło, pobiec także tam. Głupota straszna… ścigałam się i biegłam na 41 minut, skurcz w udzie narastał, a ja pod koniec nie mogłam nawet iść, skakałam na jednej nodze w czasie 43 minut. Było zbyt mało dni, żeby coś z tym udem zrobić… Wiedziałam, że nie będzie dobrze. Tym razem logistyka była trudniejsza. Na bieg musieliśmy zabrać naszą koleżankę, która na tę jedną dobę była nianią naszych córeczek. Bardzo chcieliśmy dobiec w 12 h i zrobić wersje hardcore czyli dodatkowe 20 km na Wołosta. Świetnie przygotowani logistycznie, ja oklejona plastrami, ruszyliśmy o świcie. Bolało cały czas, kombinowałam jak biec, żeby nie używać tej nogi. Podczas zbiegu poślizgnęłam się niestety na tej nodze - ból był nie do zniesienia, zaczęłam krzyczeć. Lekko rozciągnęłam nogę. Andrzej chciał, żebyśmy zeszli jeszcze na pierwszym przepaku - widziałam, jak mijają nas kolejne pary. Wzięłam leki przeciwbólowe, zakleiłam się mocniej i powiedziałam, ze dojdziemy do Cisnej. Był to łatwiejszy strategicznie punkt do zejścia - tam mieszkaliśmy. Jakoś udało się szybko maszerować. Cały czas miałam łzy w oczach, że pewnie nie uda nam się zrobić hardcore. Wiedziałam, że tak bardzo chciałby dobiec mój maż, że tyle trenował i należy mu się nagroda. On jednak chciał przede wszystkim zadbać o mnie. W Cisnej powiedziałam, że musimy biec dalej. Powiem szczerze, że ból jakiego doświadczyłam wtedy przez 16 h był ogromny, ale nie pamiętam już tego. Pamiętam tyle, że zrobiliśmy go razem ogromnym hartem ducha nas obojga. To był bieg dla mojego męża - bez niego nie miałabym ani ochoty, ani woli dalej kontynuować. Leczenie trwało 6 tygodni, miałam masywne naderwanie mięśnia i o bieganiu, a nawet chodzeniu przez kilka tygodni nie było mowy. W zeszłym roku, także w dniu zawodów urodziło się nasze trzecie dziecko - Wiktor. Co się zmieniło… Pierwsze zawody były bardzo kameralne, to była ogromna przygoda z dziką naturą. Ostatnie, w których brałam udział to była masa ludzi - właściwie nie było miejsca, żeby nie czuć oddechu innych zawodników. Dlaczego zdecydowałaś się wystartować po raz kolejny skoro wiedziałaś z czym to się je? Rzeźnik przyciąga jak magnes i uzależnia. Jeśli pobiegniesz raz, masz ochotę na więcej i to nie ze względu na piękne widoki. Powiem szczerze, że niespecjalnie pamiętam jakiekolwiek widoki z biegów. W lesie to i tak nic nie widać, a na Połoninach jestem już tak wyrypana, że nie w głowie mi oglądanie natury. Tym bardziej, że tam zawsze strasznie wieje, albo leje albo jest bardzo silne słońce. Po prostu człowiek ma ochotę unurzać się we własnym pocie, łzach, przetestować siebie. Na czym tak naprawdę polega największa trudność Biegu Rzeźnika? Największą trudnością tego biegu jest bieganie w parach. Wielu zawodników ukończyłoby ten bieg w zdecydowanie lepszym czasie niż z partnerem. Trzeba tu jednak podporządkować się słabościom partnera, współdziałać przez cały bieg. To wcale nie jest proste. Jeśli trafi się na dobrego partnera pod względem dopasowania psychicznego, da się osiągnąć wiele, w przeciwnym razie grozi to wielką kłótnią i walką. Jesteś biegaczką, ale przede wszystkim fizjoterapeutką z wieloletnim doświadczeniem. Czy takie zawody, jak Bieg Rzeźnika, mogą być przyczyną wielu kontuzji? Zdecydowanie tak.Sama opisałam swój głupi przykład. Takich przykładów jest znacznie więcej. Po pierwsze już na miesiąc przed zawodami, mamy wysyp kontuzji wynikających ze złego treningu: wtedy wszyscy chcieliby na szybko zrobić coś, żeby się uzdrowić na Rzeźnika. Zazwyczaj jednak kontuzja podczas 80-100km biegu wychodzi. Dużo zawodników schodzi z tego powodu z trasy. Rzeźnik dla nieprzygotowanego ciała jest rzeźnią. Zbiegi powodują uszkadzanie kolan, mięśni, śliskie kamienie powodują skręcenia stawów skokowych. Jak się przygotować do Biegu Rzeźnika? Na co zwrócić największą uwagę? Jest teraz duża moda na biegi górskie, a Bieg Rzeźnika też stał się trochę takim punktem, który każdy biegacz chciałby "odhaczyć". Zdarza się, że zapisują się ludzie, którzy nie są jeszcze gotowi. Na czym Twoim zdaniem polega największy problem? To rzeczywiście porażka. Tak jak nasz pierwszy Bieg Rzeźnika. Do tego biegu trzeba przygotować się i mięśniowo, treningowo, ale i psychicznie i logistycznie. Inaczej narażamy zarówno siebie jak i partnera na kontuzje, rozczarowanie i żal. Czy kobiecie trudniej jest zmierzyć się z takim dystansem? Może narażę się tu biegającym kobietom, ale myślę, że tak. Nie mamy aż tak dużej wrodzonej wytrzymałości i siły, o wiele więcej kosztuje nas fizycznie przygotowanie i przebiegnięcie takiego dystansu w górach. Psychicznie jesteśmy mocniejsze, to zdecydowanie. Ja jednak po takich zawodach jestem tak strasznie obolała, że nawet dziś na myśl o tym, czuje ból każdego odcinka ciała. Pobiegłabyś jeszcze raz? Chciałabym. To zdecydowanie jedno z najmocniejszych doznań biegowych. I zdecydowanie chciałbym pobiec z mężem. Chociaż jest to dla mnie ciężka sprawa, bo wiem, że chciałby walczyć, a ja aż tak mocno jak on nie mogę. Dla niego to też trudne zadanie, bo wie, że jestem słabsza od niego fizycznie. Mimo wszystko, gdybym miała biec jeszcze raz, to tylko z nim. Życzę Ci w takim razie tego, żebyście przynajmniej jeszcze raz zrobili to razem! Dziękuję.
Transvulcania już jutro - ultra igrzyska na Wyspach Kanaryjskich!
W najbliższą sobotę kilkunastu Polaków wystartuje prawdopodobnie w najbardziej prestiżowym biegu na ultra dystansie na świecie: Transvulcania
10 maja na La Palmie, jednej z siedmiu dużych Wysp Kanaryjskich, zapowiada się prawdziwy wyścig gwiazd na dystansie ultramaratońskim. W zawodach na 73km z sumą przewyższeń 8525m weźmie udział ponad 2000 osób w tym właściwie wszyscy najlepsi "ultrasi", a także Marcin Świerc (Salomon Suunto Team), który w ubiegłym roku zajął świetne 9. miejsce i ponownie będzie walczył z najlepszymi. Dakota Jones (1. miejsce w 2012 r.) powraca po roku przerwy! Będą też takie wielkie gwiazdy jak: Kilian Jornet (3 miejsce w 2012 r. i 1 miejsce w 2013 r.) oraz Emelie Forsberg (1 miejsce w 2013 r.), Anna Frost (1 miejsce w 2012 r.) która również wraca po roku przerwy. Zobaczymy także Luisa Alberto Hernando (2 miejsce w 2013 r.), Sage’a Canaday (3 miejsce w 2013 r.) oraz Timothy Olsona (4 miejsce w 2013 r.).A gwiazdozbiór na tym się nie kończy… Amerykanie mają swoich mocnych przedstawicieli: Sage Canaday (zespół Hoka One One ) trzeci w zeszłym roku, przyjeżdża prosto z jego drugiej wygranej w Tarawera w Nowej Zelandii oraz łączy siły z Timothy Olsonem (The Nort Face), który z powodzeniem rozpoczął sezon na trzecim miejscu w ostatnim Transgrancanaria 2013. Bardzo silnie obsadzona jest hiszpańska elita. Wśród zawodników tej narodowości zobaczymy między innymi: Luisa Alberto Hernando (Adidas) – zawsze na podium, Tofola Castanyer (Salomon) ,który dzielnie walczył na Gore-Tex Transalpine i zdobył 3 miejsce, Agustí Roc (INOV - 8), kolejny zawodnik to Jordi Bes SWS (FEEC) zwycięzca biegu CCC w ramach UTMB. Z Francji możemy spodziewać się - zwycięzcy UTMB Xaviera Thevenarda (TNF), który zajął 11 miejsce w 2013 r. Z jego strony na pewno możemy liczyć na walkę o miejsce na podium. Patrick Bringer ( SIGVARIS Sport ) wraz z Martinem Gafurri (New Balance) zapowiadają walkę o wysokie miejsca. Sylvain Couchaud ( Mizuno ), 4. w Mont- 80K Blanc również będzie się liczył w walce o najlepsze pozycje. Wśród elity znajdziemy również Philippa Reitera (Salomon Germany) który zakończył doskonałą 12 lokatą w zeszłym roku, oraz Floriana Neuschwandera (ranking 16th ISF), który podobnie jak wielu nowicjuszy, będzie chciał namieszać w stawce z prawie 2 tysiącami biegaczami uczestniczącymi w tym kultowym biegu. Z Wielkiej Brytanii zapowiada się także imponujący gwiazdozbiór. Tom Owens (Salomon), drugi zaraz za Kilianem w Kima w 2012 roku, jest już gotowy do sezonu po małej przerwie. Ricky Lightfoot (Salomon), Stu Air (SCOTT Sports) i Robbie Britton (Inov-8) uzupełniają liczną grupę zawodników z wysp.
Ultra Trail Mt. Fuji to wielka i ważna impreza biegowa w Japonii. Zawodnicy do pokonania mają 168km w trudnym terenie
Zaskakującym wynikiem zakończył swój start na 168km w Japonii Piotrek Hercog z Salomon Suunto Team: z czasem 22h 44 min zajął 9. miejsce, pokonując min. Ikera Carrere czy Nicka Clarka. Przed zawodami miał nadzieję, że uda mu się zbliżyć do pierwszych 30 zawodników, a wynikiem zaskoczył i ich, i siebie. Trasa na początku wydawała się niezbyt trudna, jednak w drugiej części pojawiło się kilka bardzo trudnych technicznie odcinków i tam też było dużo przetasowań. Sam myślałem, że poruszam się powoli, ale okazało się że inni byli jeszcze wolniejsi. Czułem się ok, wszystkie przygotowania były dobre ( poza dwoma tygodniami grypy po Gran Canarii). Kryzysów poważnych nie miałem, choć energetyczne zachwiania były. Ostatnie badania wydolności i wspólne treningi z Marcinem Świercem mówiły, że będzie dobrze jeśli nic się nie wydarzy. I tak też było od początku biegu. Zdziwiłem się, bo biegnąc swoim tempem już na 15 kilometrze wyprzedziłem Sebastiana Chaigneau, a chwilę potem dołączyliśmy do grupy zawodników z elity. Trochę się dziwili i zagadywali skąd jestem. I tak już było do końca - powiedział Piotrek po zawodach. Ultra Trail Mt. Fuji to wielka i ważna impreza biegowa w Japonii. W Azji jest tym, czym Ultra Trail du Mont Blanc w Europie. Wystartowało w niej ponad 2300 zawodników na dwóch trasach, w tym absolutna światowa elita, która zresztą zgarnęła podium. Z czasem 19h 9min zawody wygrał zwycięzca UTMB Francois D’Haene, który drugiego na mecie Ryana Sandesa wyprzedził o ponad godzinę! Wśród pań niepokonana okazała się Nuria Picas, która wygrała z czasem 23h 27min. fot. materiały organizatora Czy warto było pojechać i startować w nieznanym terenie? Hercog był zachwycony: Kraj niesamowity - na pewno inny niż do tej pory startowałem. Organizacja zawodów chyba jeszcze lepsza niż UTMB, Japończycy są jeszcze bardziej poukładani i to przejawiało się na każdym kroku. Nawet na zakończeniu wszyscy mieli narysowane na scenie gdzie mają stać. Widoki super, szczególnie widok Fuji o świcie. Teren trochę inny niż wcześniej - takie zmiksowane Wyspy Kanaryjskie, Beskidy i Tatry. Cieszę się tym bardziej, że wielu z elity zobaczyło, że w Polsce też biegają dobrze i muszą się z tym liczyć. Nawet organizator największych imprez z USA pytał o zawody w naszym kraju … Wejście Polaka do pierwszej 10 tak ważnego międzynarodowego biegu to niewątpliwy sukces i dobrze rokuje następnym startom Piotrka. A plany ma ambitne, w tym sezonie chce pobiec jeszcze min. w Lavaredo Ultra Trail i Biegu 7 Dolin. Oby mu się to udało!
UT Les Fonts to 120-kilometrowy bieg rozgrywany w trzech etapach. Malownicza trasa wiedzie przez górzyste tereny w okolicach Barcelony. W tym roku wystartują pierwsi Polacy
Biegi ultra (trasa dłuższa niż dystans maratoński czyli 42km 195m) z roku na rok stają się coraz bardziej popularne. Powodów jest wiele: chętniej biegamy, więcej wyjeżdżamy na zawody, a w miarę jedzenia apetyt rośnie. -Można tutaj mówić o pewnego rodzaju modzie, trochę jak z triathlonem. Samo bieganie już nie wystarczy: dorzucamy pływanie i rower. Innym rozwiązaniem jest podniesienie poprzeczki poprzez bardziej wymagający teren, też dłuższy dystans. Tutaj pojawiają się biegi górskie. Na świecie jest mnóstwo malowniczych miejsc, gdzie mogą być rozgrywane. W Hiszpanii najbardziej znany jest bieg Transgrancanaria na Wyspach Kanaryjskich (ostatnia edycja całego festiwalu biegowego, odbyła się dwa tygodnie temu, 1 marca). Jednak najbardziej oblegany jest UTMB TDS to jeden z czterech biegów który wchodzi w skład wielkiej imprezy biegowej o pełnej nazwie The North Face – Ultra Trail du Mont Blanc. Ma on w założeniach około 112 km długości z sumą przewyższeń około 7100m. Limit czasowy na jego ukończenie wynosi 31 h. Istnieją też dużo mniej popularne zawody, które także są bardzo malownicze. Jednym z nich jest UT Les Fonts. O tym, dlaczego warto się nim zainteresować, opowiada Agnieszka Łęcka (24-letnia zawodniczka) i Jacek Gardener (zawodnik, trener, między innymi Agnieszki), pierwsi Polacy, którzy zdecydowali się pokonać tę trasę. Od lewej: Dorota Czamara, która w tym roku zmierzyła się z dystansem 125km (Transgrancanaria), Jacek Gardener, Agnieszka Łęcka. Rozmawia Anna Szczypczyńska Dlaczego zdecydowaliście się wystartować w tych zawodach? Agnieszka Łęcka: Bardzo chciałam wystartować wiosną, kiedy jeszcze upały nie doskwierają, w zagranicznym ultra maratonie górskim. Początkowo celowaliśmy w bieg Transgrancanaria na Wyspach Kanaryjskich, ale z racji że są to bardzo oblegane zawody, limit miejsc szybko został wyczerpany i straciliśmy możliwość zapisania się. Podpaleni wizją startu w Hiszpanii, zaczęliśmy szukać pozostałych biegów ultra rozgrywających się w podobnym terminie i o podobnej formule. Wybór był niemalże oczywisty. Padło na 120 –kilometrowy bieg UT les Fonts rozgrywany w trzech etapach także w Hiszpanii, ale już kontynentalnej, w miejscowości położonej w górzystym terenie niedaleko Barcelony. Jacek Gardener: Szukałem imprezy która byłaby przygotowaniem do Biegu Rzeźnika (100 km w czerwcu ). Po znalezieniu regulaminu początkowo miałem wątpliwości, czy jest to odpowiednie miejsce, choćby dlatego, że strona internetowa zawodów jest w języku hiszpańskim, a z zagranicznych zawodników startował tam tylko jeden Niemiec i jeden Portugalczyk. Jednak po kontakcie z organizatorem nie miałem wątpliwości, że chcę tam jechać. Był zaskoczony, że ktoś z Polski zainteresował się tym biegiem i spotkaliśmy się z bardzo serdecznym przyjęciem. Co jest w nich takiego wyjątkowego? Agnieszka Łęcka: Nietypowa formuła biegu, a mianowicie rozłożenie 120 km na trzy etapy, z czego każdy jest diametralnie różny od pozostałych (m.in.: pierwszy etap biegniemy nocą, drugi skoro świt, a trzeci za dnia), ale wszystkie je łączy jeden wspólny mianownik – powrót na mecie każdego z nich do tego samego hotelu, w którym jesteśmy zakwaterowani przez cały pobyt w Hiszpanii, po to by zregenerować siły przed kolejnym etapem następnego dnia. Wyjątkowe jest także uczucie, że na zawody, których regulamin nie jest nawet tłumaczony na język angielski, rozgrywające się w niewielkiej hiszpańskiej mieścinie, zjeżdżają się biegacze wielu narodowości, z różnych stron świata, władające wieloma różnymi językami, w jednym i jakże podobnym celu. Jacek Gardener: Każdy odcinek jest inny. Pierwszy etap nocny z małym przewyższeniem. Drugi to już konkret: 70 km, a w tym 4 km przewyższeń. Trzeci - jak my to sobie z Agą nazwaliśmy - "na dobicie" to 23 km, ale z przewyższeniem ponad 1600 metrów. Każdy budzi respekt, ale nie boję się. Traktuję to jak wyzwanie, z którym chcę się bardzo zmierzyć. Na czym polega główna trudność tego biegu? Którego odcinka boicie się najbardziej? Agnieszka Łęcka: Dla mnie pierwszy – najkrótszy odcinek może okazać się trudnością, bo rzadko mam okazję biegać w środku nocy po trasie, którąś oświetla mi wyłącznie snop światła z latarki czołowej. Myśl o drugim, 70-cio kilometrowym etapie także podnosi mi poziom adrenaliny we krwi, z uwagi na to, że jest to drugi dzień biegania z kolei, po nieprzespanej nocy z trudnymi do wyobrażenia wielkościami przewyższeń. Będzie się działo... Będziecie pierwszymi Polakami, którzy zmierzą się z tym dystansem - czujecie dodatkową motywację? Agnieszka Łęcka: Muszę pomyśleć o tym żeby zabrać biało-czerwoną flagę, albo chociaż koszulkę w barwach narodowych... Motywacja jest na pewno. Jacek Gardener: Przygotowania przebiegały pomyślnie, ale trzeba pamiętać też, że ten start to start kontrolny przed Biegiem Rzeźnika, czyli dam z siebie wszystko, ale zdroworozsądkowo. Dla Agnieszki to pierwszy start na tak dużym dystansie. Jacek ma dużo większe doświadczenie/ Zamierzacie razem pokonać tę trasę? Agnieszka Łęcka: Mam nadzieję, że nie będę Jacka spowalniać na tej części dystansu, którą planujemy pokonywać razem. Postaram się podpatrzeć jak najwięcej „technik przetrwania” u bardziej zaprawionych w ultra maratonach biegaczy – u Jacka również. Jacek Gardener: Plan jest prosty: jako trenerowi, zależy mi na dobrym występie Agnieszki, ale brak jej doświadczenia przy długich biegach, dlatego też pierwszy i ostatni etap biegnę sam, a najdłuższy - 70 kilometrowy - pobiegniemy razem do momentu, kiedy nie zacznie się tendencja spadkowa, czyli do około 50 km. To będzie ciekawa trasa pod względem widokowym? Agnieszka Łęcka: Trasa zapowiada się naprawdę atrakcyjnie pod względem widokowym, bo prowadzi przez wyżynno – górzyste tereny regionu Tarragona w Katalonii, z nielicznymi nizinami na wybrzeżu i w dolinie rzeki Ebro. Jacek Gardener: Widoki wynagrodzą wszystko! Zobaczymy, czy będzie to szczęście, by je ujrzeć. W górach jest różnie: mgła, deszcz, inni zawodnicy. Zdarza się, że cała koncentracja jest na trasie i nie ma czasu spojrzeć w bok a może i czasami nie warto patrzeć w przepaść nad którą przebiega się wąską ścieżką. Czy szykują się jakieś regionalne niespodzianki na mecie? Jacek Gardener: To dopiero się okaże, ale miłe przyjęcie organizatora raczej wskazuje na to, że jest profesjonalistą i o takich rzeczach nie zapomni. Opowiemy po przyjeździe. Agnieszka Łęcka: Też jestem ciekawa...Na szczęście niespodzianki mają to do siebie, że raczej pojawiają się z zaskoczenia;) Oby tylko nie pojawiły się jej gorsze niemiłe oblicza w trakcie biegu... Trzymajcie kciuki! Cała redakcja będzie trzymać kciuki
Kasprowy Wierch zdobyty biegiem po raz szósty
VI Polartec® Alpin Sport Tatrzański Bieg Pod Górę odbył się 19 października br. W zawodach wystartowały 342 osoby. Zwycięzcami biegu zostali Daniel Wosik oraz Dominika Wiśniewska-Ulfik.
Z roku na rok zainteresowanie imprezą jest co raz większe i w tym roku również było więcej chętnych niż miejsc na liście startowej. Wspaniała sceneria Tatr sprawia, że udział w tych zawodach to zupełnie inne doznanie, którego zawodnicy nie doświadczą w tradycyjnych biegach ulicznych. Ostatecznie w zawodach wzięły udział 342 osoby. Uczestnicy V Polartec® Alpin Sport Tatrzańskiego Biegu Pod Górę musieli pokonać trasę liczącą 8,5 kilometra, która prowadziła z Ronda Jana Pawła II przez Myślenickie Turnie aż na szczyt Kasprowego Wierchu (1 987 m n.p.m.). Suma przewyższeń na trasie to 1 072 m. W dniu imprezy w Tatrach panowały dobre warunki pogodowe - świeciło słońce, a termometr wskazywał ok. 10°C, jednak powyżej górnej granicy lasu zalegał śnieg - miejscami nawet 30 cm - a pod nim były zalodzenia. Z tego powodu ostatnie pół kilometra stanowiło dla zawodników nie lada wyzwanie - nie dość że trasa wiodła już ostro pod górkę to zawodnicy musieli brnąć w śniegu. W tych warunkach pogodowych najszybszy okazał się Daniel Wosik (RMD Montrail Team/ MUKS THM Ostrowiec Świętokrzyski), który na mecie zameldował się na mecie z czasem 53 minut i 2 sekund. Wsród pań, najszybsza była Dominika Wiśniewska-Ulfik (RMD Montrail Team), która wbiegła na szczyt Kasprowego w czasie 1 godziny i 3 sekund. Bieg był także finałem Montrail Ligi Biegów Górskich - zwycięzcą klasyfikacji generalnej tej ligi okazał się Piotr Koń (GLKS Fałków/RMD Montrail Team). Dla zawodników biorących udział VI Polartec® Alpin Sport Tatrzańskim Biegu Pod Górę, przygotowano specjalną, pamiątkową koszulkę wykonaną przez RMD z dzianiny Polartec® Power Dry®. Dzianina ta została stworzona aby utrzymywać wilgoć z dala od skóry i zawodnicy, którzy zdecydowali się niej pobiec potwierdzili że w akcji biegowej sprawdziła się doskonale. Pełna lista zwycięzców znajduje się na: http://www.alpinsport.pl/bieg/pages.php?id=3
VI Polartec® Alpin Sport Tatrzański Bieg Pod Górę
Zawodnicy już po raz szósty będą wbiegać na Kasprowy Wierch
Polartec® Alpin Sport Tatrzański Bieg Pod Górę wystartuje 19 października w Zakopanem. Trasa biegu liczy 8,5 kilometra i ponad 1 km różnicy wzniesień. Zawodnicy będą biec z Ronda Jana Pawła II, przez Myślenickie Turnie, aż na szczyt Kasprowego Wierchu (1 986 m n.p.m.). VI Polartec® Alpin Sport Tatrzański Bieg Pod Górę to impreza, która na dobre zadomowiła się w kalendarzu biegów górskich i zyskała uznanie uczestników. Bieg będzie również finałem Montrail Ligi Biegów Górskich. Można się zatem spodziewać że na starcie pojawią się najlepsi, a rywalizacja będzie zacięta. Oprócz czołówki polskich biegaczy górskich na starcie staną również amatorzy, ratownicy górscy oraz goście z zagranicy. Dla zawodników biorących udział w VI Polartec® Alpin Sport Tatrzańskim Biegu Pod Górę przygotowano specjalną, pamiątkową koszulkę wykonaną z Polartec® Power Dry®. Dzianina ta została stworzona, aby utrzymywać wilgoć z dala od skóry. Umożliwia to jej „komorowa konstrukcja“, w której zastosowano dwa rodzaje przędz po obu stronach materiału. Wewnętrzna warstwa ma za zadanie odprowadzać wilgoć z powierzchni skóry, a zewnętrzna – szybko ją odparować z dzianiny. Miękka powierzchnia Polartec® Power Dry® zapewni biegaczom komfort podczas zawodów.
Maraton Bieszczadzki - pierwsza edycja zakończona sukcesem
Wczoraj ponad 200 biegaczy wystartowało w pierwszej edycji ultraMaratonu Bieszczadzkiego i pokonało nieco więcej kilometrów niż się spodziewało, bo prawie 49.
Wszyscy jednak, którzy dobiegli na metę, zrobili to z uśmiechem na twarzy. Co do jednego są zgodni - "Piękne widoki i wspaniała organizacja imprezy" 13 października tuż po godzinie 8:00 rano 230. zawodników stawiło się na starcie Maratonu Bieszczadzkiego w Wetlinie. Jesienna aura skusiła biegaczy z całej Polski i nie tylko. Ostatnie dni były ciepłe i słoneczne. W niedzielę jednak zrobiło się chłodno, deszczowo, a na górze utrzymywała się gęsta mgła, która znacznie ograniczała widoczność. Nie przeszkodziło to w niczym. Najszybsi zawodnicy do końca ze sobą rywalizowali, a pozostali biegacze na spokojnie podziwiali widoki i cieszyli się z każdego kilometra, a było ich wiele. Trasa Maratonu Bieszczadzkiego, jak to w górach bywa, jest nieco dłuższa niż standardowe 42.195. Miała wynosić ok. 47km, ale ostatecznie biegacze musieli pokonać prawie 49km. Wszystko ze względu na remonty na drodze - Z uwagi na remont stokówki i ciągle rozkopany fragment trasy, musieliśmy ją nieco zmodyfikować - uprzedzili na kilka dni przed startem organizatorzy. Idealny wstęp do przygody z biegami ultra-górskimi Trasa Maratonu Bieszczadzkiego była bardzo zróżnicowana. Praktycznie do 29 kilometra niewiele różniła się od formuły znanej biegaczom startującym w biegach ulicznych. Cała trasa została oznaczona co kilometr. Były zorganizowane liczne punkty z wodą i izotonikami oraz kilka dobrze wyposażonych punktów żywieniowych. - To idealne wprowadzenie dla osób, które chciałaby w przyszłości zmierzyć się z biegami górskimi typu ultra, jednak do tej pory startowali głównie w biegach ulicznych - mówi Jakub Lengiewicz, jeden z organizatorów Maratonu Bieszczadzkiego. - Trasa w połowie prowadziła po nawierzchni asfaltowej czy szutrowej, a dopiero później pojawiały się mocne podbiegi oraz strome zbiegi. To dobry sposób na to, by sprawdzić, czy formuła biegów górskich nam w ogóle odpowiada - dodaje. Liście, kamienie, ale przede wszystkim piękne widoki Przez kilka ostatnich dni pogoda w Bieszczadach była bardzo słoneczna. Niestety w niedzielę aura nieco się zmieniła. To jednak nie przeszkodziło czołówce biegaczy walczyć do końca. - Pogoda nie była taka, jak się spodziewaliśmy. Chłodniej niż przez ostatnich kilka dni. W górach było zimno i bardzo słaba widoczność. Mgła, trzeba było zachować ostrożność podczas każdego kroku. Na trasie trochę błota, mokre liście, które przykrywały kamienie i korzenie, ale bieg bardzo przyjemny – mówi Bartosz Gorczyca (zawodnik niezrzeszony), zwycięzca pierwszej edycji Maratonu Bieszczadzkiego, który dotarł na metę z czasem 3:34:37. Zaraz za nim pojawił się Artur Jabłoński (JacekBiega by Powergym) z wynikiem 3:35:07. Spora część trasy to był wyścig między tymi dwoma zawodnikami. Jako trzeci, z czasem 3:53:08, zameldował się zawodnik z Litwy, Gediminas Grinius (D2G2 / Sviesos kariai / HQ MNC NE ). - Początek trasy był bardzo szybki: dość płaska trasa, sporo asfaltu i szutru. Później już trzeba było zachować ostrożność. Ostre zbiegi, nie bardzo było widać co jest pod nogami, ale sama końcówka też bardzo przyjemna: po płaskim terenie można było docisnąć do mety. Jestem bardzo zadowolony z tego biegu – podsumował Bartosz. Zadowolona była również pierwsza kobieta na mecie Maratonu Bieszczadzkiego: Agnieszka Łęcka (JacekBiega by Powergym). Udało jej się uzyskać czas 4:47:12. - Zaskoczyła mnie ilość kibiców na trasie! Bardzo wspierali nawet w najtrudniejszych momentach – powiedziała na mecie. – Byli wszędzie, nawet w górach! Tego się nie spodziewałam – dodaje. – Trasa piękna, malownicza, bardzo kolorowa, aż chciało się biec. Najbardziej przerażające były mokre liście, które przykrywały kamienie i nie bardzo było wiadomo, co mamy pod nogami, ale poza tym – rewelacja! Bardzo cieszę się, że pobiegłam! Półtorej minuty za Agnieszką, na metę wpadła Olga Łyjak (JacekBiega by Powergym). Trzecia wśród kobiet, z czasem 5:30:23, była Iwona Turosz (GOPR Bieszczady). Podczas biegu wycofało się jedynie 3 zawodników. Pozostali dotarli cało i zdrowo na metę. Na zwycięzców w klasyfikacji generalnej oraz w klasyfikacjach wiekowych czekały nagrody. Wszyscy biegacze mogli raczyć się na mecie grzańcem i innymi przysmakami. - Na pewno powtórzymy tę imprezę w przyszłym roku. - podsumowuje Jakub Lengiewicz - Zmodyfikujemy tylko nieco trasę: skrócimy odcinek asfaltowy i podniesiemy odrobinę trudność biegu, tak aby dawał 1 punkt klasyfikujący do UTMB.
Maraton Bieszczadzki już najbliższą niedzielę!
Podobno Bieszczady najpiękniejsze są jesienią dlatego organizatorzy osławionych już Biegu Rzeźnika oraz Rzeźniczka zdecydowali, że najwyższy czas na imprezę biegową w październiku
- Jest bardzo kolorowo i wszędzie mnóstwo liści. Ze względu na niskie temperatury nocą, całkiem sporo z nich już opadło z drzew - mówią ambasadorzy Maratonu Bieszczadzkiego, którzy wczoraj wieczorem dojechali na miejsce, by sprawdzić, czy wszystkie przygotowania idą zgodnie z planem. - W Bieszczadach jest dość ciepło, pochmurnie, ale nie pada. Sprawdzaliśmy też prognozę pogody na najbliższe dni i wszystko wskazuje na to, że w niedzielę także obędzie się bez opadów - mówi Jacek Gardener, trener, ambasador Maratonu Bieszczadzkiego, który sam również wystartuje w niedzielę. - Jest tak malowniczo, że już bym najchętniej pobiegł na sam szczyt - śmieje się i przyznaje, że w Smereku przy kominku też jest całkiem przyjemnie. A oto galeria zdjęć, które wykonał jeden z naszych czytelników kilka dni temu właśnie w tej okolicy: Bieszczady jesienią. Już w najbliższą niedzielę 13 października o godzinie 8.00 rano kilkuset biegaczy (w tej chwili zarejestrowanych jest czterysta osób) stawi się na starcie w Wetlinie, by wziąć udział w malowniczym Maratonie Bieszczadzkim. - Mało jest imprez biegowych w Bieszczadach, a zapotrzebowanie rośnie z roku na rok. Bieg Rzeźnika i Rzeźniczek, poprzez ograniczenia swojej formuły, nie wykorzystują w pełni potencjału, jaki dają Bieszczady – mówi dyrektor biegu Mirosław Bieniecki - Bieg Rzeźnika przebiega przez Bieszczadzki Park Narodowy i chociażby z tego powodu nie zmieni swojej formuły na stricte sportową. Z kolei Rzeźniczek jest ograniczony przez pojemność kolejki bieszczadzkiej (200 osób), którą zawodnicy są dowożeni na linię startu - wyjaśnia. Z tego powodu powstała koncepcja, by zorganizować inny bieg, dzięki któremu można by pokazać urok tego regionu szerszej grupie biegaczy (limit 1000 miejsc), a tym samym podziwiać krajobrazy jesienią. Więcej informacji na temat trasy, organizacji i przygotowań znajdziesz na oficjalnej stronie Maratonu Bieszczadzkiego. National Geographic Traveler jest patronem medialnym imprezy.
W najbliższą sobotę, 31 sierpnia, w niemieckim Oberstdorfie, ponad 360 dwuosobowych zespołów rozpocznie zmagania na trasie etapowego biegu GORE-TEX ® Transalpine Run. Do pokonania mają 260km
To biegowe święto odbywające się w terminie UTMB i już sławne niemal tak samo, jak bieg wokół Mont Blanc. Zawodnicy (zespoły męskie, damskie i mieszane) zmierzą się z 260km trasą podzieloną na 8 etapów, z 15 800m przewyższeń i przebiegną przez 4 kraje: Niemcy, Austrię, Szwajcarię, kończąc we włoskim Latsch. Na starcie pojawią się dwa Polskie zespoły - Magda Ostrowska-Dołęgowska z Krzysztofem Dołęgowskim (Team Inov-8) z numerem 232 oraz Piotrek Hercog z Marcinem Świercem (Salomon Suunto Team) z numerem 44. O ile Magda z Krzyśkiem już Transalpine ukończyli, o tyle dla Marcina i Piotrka to będzie trudny debiut. Zmierzą się z takimi biegaczami jak Philipp Reiter (Niemcy) i Tofol Castaner Bernat (Hiszpania), Theodorakakos Dimitris Drapetsona (Grecja) i Claytonem Cameronem (USA), który jest w czołówce biegaczy na świecie (7 miejsce na Transvulcanii), czy reprezentantami międzynarodowych zespołów Salomona, Buffa, Gore-Tex, Dynafita i Asicsa… Jak sami mówią czeka ich ogromne wyzwanie, bo najtrudniejsze etapy są na końcu, ostatnio z formą było różnie a niemal codziennie do pokonania mają przewyższenia rzędu 2000m… Zawody odbyły się po raz pierwszy w 2005 roku i od tego czasu są jednym z największych wyzwań dla biegaczy górskich. Przyciągają międzynarodową obsadę i rzesze kibiców z okolicznych miast i wiosek. Specyfiką tych zawodów jest fakt, że zawodnicy biegają w parach, podobnie jak w Biegu Rzeźnika. Trasa każdego roku jest inna, a każda wioska zabiega o możliwość goszczenia u siebie biegaczy z całego świata, dlatego na biegu nigdy nie jest nudno. Mamy nadzieję, że jedną z sensacji zawodów będzie występ Polaków. Piotrek z Marcinem już wyjechali z kraju, w czwartek mają zrobić ostatni, lekki trening na wysokości (najwyższym punktem zawodów jest przełęcz Madritschjoch 3120 m npm) i w piątek już tylko odpoczywać. Sobotni start zaplanowano na godzinę 10 rano, w następnych dniach będą zaczynać o 7-8 rano. Jak powiedział Piotrek zaczną bardzo spokojnie, po 2-3 dniach będą wiedzieć jak sobie radzą z obciążeniem i na co mogą sobie pozwolić. Nie chcą prognozować, jakie miejsce mogą zająć, ale na pewno chcą się pościgać. Marcin dodał, że nastroje w porządku, trzeba walczyć i przeżyć… Poszczególne etapy zawodów: 1. Oberstdorf (GER) – Lech a. Arlberg (AUT) 34,60 km - Sobota 31 sierpnia 2. Lech am Arlberg (AUT) – St. Anton a. Arlberg (AUT) 24,70 km - Niedziela 3. St. Anton a. Arlberg (AUT) – Samnaun (CH) 38,40 km - Poniedziałek 4. Samnaun (CH) – Scuol (CH) 37,10 km - Wtorek 5. Scuol (CH) – Bieg Alpejski 6,30 km - Środa 6. Scuol (CH) – St. Valentin a. Reschenpass (ITA) 37,80 km - Czwartek 7. St. Valentin a. Reschenpass (ITA) – Sulden (ITA) 42,60 km - Piątek 8. Sulden (ITA) – Latsch (ITA) 39,80 km - Sobota 7 września W sumie: 261,30 km Przewyższenia: +15879m/ -15058m
Bieg ultra Granią Tatr - relacja uczestnika
Góry są jak narkotyk, nawet jeśli nie będę biegał w nich na zawodach to na pewno będę tam trenował - powiedział uczestnik jednego z najtrudniejszych wyzwań sportowych: Biegu ultra Granią Tatr
Każdy, kto zna Tatry, wie, jakim wyzwaniem są dla turystów: bardzo trudna wspinaczka, bardzo strome zejścia. A teraz wyobraźmy sobie bieg na tak wymagającej trasie. W sobotę 17 sierpnia o godzinie 4 rano wystartowała grupa śmiałków, którzy postanowili zmierzyć się z tym wyzwaniem. - Taka trasa zajmuje doświadczonemu turyście 3 dni, my mieliśmy na to 17 godzin - uświadomił nam jeden z uczestników. Organizatorzy uprzedzali: - Trasa jest bardzo wymagająca technicznie: ekspozycja, dużo skał, luźnych kamieni, znaczne przewyższenia, zmienna pogoda. Dystans to 70 km, a w tym przewyższenia: około +5000 m/-4900m. W biegu wystartowali tacy zawodnicy jak choćby Marcin Świerc, (I miejsce w Mistrzostwach Polski w biegach wysokogórskich skyrunning w 2012 roku) ale także amatorzy, dla których bieganie to po prostu pasja. Jednym z nich jest Jacek Grzędzielski, który na trasę zabrał naszą flagę, a zaraz po biegu znalazł chwilę, by z nami porozmawiać i opowiedzieć o tym, dlaczego biegi górskie tak bardzo uzależniają. fot. Andrzej Marcisz Z Jackiem Grzędzielskim rozmawia Anna Szczypczyńska Kiedy rozmawialiśmy jeszcze na kilka dni przed biegiem, bardzo się bałeś. To nie był Twój pierwszy bieg ultra, masz na swoim koncie choćby Bieg Rzeźnika, a jednak stres był bardzo duży. Jak wytłumaczyłbyś laikom trudność trasy? Skąd tyle obaw? Jeszcze przed startem ten bieg stał się legendą. Jego trudność potwierdził sam Marcin Świerc prognozując, iż ukończy go zaledwie 20-30 osób. Ja bardzo dobrze znam Tatry i "niestety" wiedziałem co nas czeka. Trasa to ponad 70 km ciężkiego, górskiego terenu, bardzo trudne technicznie zbiegi, mało miejsc w których można złapać "rytm" biegowy. Mam trochę trudne zadanie, bo ktoś, kto nie biegał po górach, nie zrozumie nawet najdokładniejszego opisu, z drugiej strony ktoś, kto raz biegał po Tatrach, wie o czym mowa. Krótko: taka trasa zajmuje doświadczonemu turyście 3 dni, my mieliśmy na to 17 godzin. Jak długo przygotowywałeś się do Biegu Granią Tatr? Z tego co wiem to były tygodnie bardzo trudnych treningów, w tym sporo z nich już w górach na trasie zawodów? Praktycznie od momentu zapisów, które ruszyły 18.03. Przebiegłem też całą trasę dzieląc ją sobie na 3 etapy, to okazało się później bardzo pomocne. Udało się. Radość na mecie była wielka? Udało się, choć sam jeszcze w to nie wierze. Radość była największa, że dotarłem bez kontuzji i jednak w limicie 17 godzin. Na prawdziwe celebrowanie zwycięstwa zabrakło sił niestety. W czasie samych zawodów miałeś chwile, kiedy chciałeś zejść z trasy? Miałem dwa bardzo poważne kryzysy. Z racji tego, iż - delikatnie mówiąc nie należę do chudych biegaczy - taki długi wysiłek nie pozwala mi dostarczyć odpowiedniej ilości energii. Myślę że moim granicznym czasem jest 6-8 godzinny wysiłek, potem już jest mi bardzo ciężko, nogi pozwalają biec, ale energii brak. Do tego potworny jak dla mnie upał od godziny 11 do późnego popołudnia, straciłem ponad 10 litrów płynów na trasie. Pierwszy kryzys miałem po podejściu na Ciemniak, które w słońcu dłużyło się bez końca. Ten kryzys trzymał mnie aż do Kasprowego, potem to, co lubię najbardziej, czyli zbieg do Murowańca, gdzie odzyskałem siły i wolę walki. Po Murowańcu energii starczyło do przełęczy Krzyżne, zbieg a raczej szybkie zejście, wypalił resztki mojej silnej woli. Do tego mały incydent z turystami, którzy usiedli na samym środku ścieżki blokując mi zbieg, musiałem ich ominąć gwałtownym odskokiem i skończyło się to potwornym skurczem łydki. Jakoś z pomocą mentalną mojego kolegi, z którym biegłem od startu do 35km, a który dogonił mnie po 5 godzinnej rozłące, dotarłem do Schroniska w Dolinie Pięciu Stawów. Tam mirinda, cola i decyzja: próbujemy razem ukończyć w limicie. O czym myślisz, kiedy walczysz na tak wymagającej trasie? Masz jakieś swoje sposoby? Jedni myślą o tym, co lubią robić najbardziej, inni wizualizują sobie to, jak będą świętować. Zastanawiam się, czy masz swój sposób na takie trasy? Rozkładam takie trasy na kolejne punkty, do których mam dotrzeć. Tu były nimi schroniska, przełęcze. Nie myślę o mecie zbyt szybko, dopiero na 2-3 godziny przed końcem. Nie do przecenienia są też myśli o wszystkich ludziach, którzy mi dopingują i których staram się nie zawieść, to niesamowite, jak czuć ich wsparcie, szczególnie w ciężkich chwilach. Zaraz po biegu powiedziałeś, że to był twój ostatni start w biegach górskich. To trochę tak, jak po imprezie mówimy, że nie dotkniemy już alkoholu. Pewnie za kilka dni, może tygodni wyznaczysz sobie jeszcze bardziej ambitny cel. Jak na razie to był najtrudniejszy start w Twoim życiu? Jeśli porównasz go z poprzednimi wyzwaniami jak np. Bieg Rzeźnika? Sam nie wiem, jak to się dalej potoczy. Problem ze mną jest taki, że na dystansach ultra nie osiągam satysfakcjonujących mnie wyników. Na klasycznych płaskich maratonach ludzie, którzy mają na nich czas gorszy nawet o godzinę ode mnie, wyprzedzają mnie na ultra o 3-4 godziny. Jeśli nie odkryje sposobu na zniwelowanie tej różnicy,to myślę że zostanę przy maratonach. Już tak niestety jest, że mam psychikę zawodnika, który nie lubi zamykać stawki, chce walczyć na maksimum swoich możliwości, a biegi ultra i górskie nie ułatwiają mi tego zadania. Jeśli chodzi o skale trudności, to na pewno był to najbardziej wymagający bieg ultra, w jakim startowałem, choć Rzeźnika wspominam znacznie gorzej z powodu swojej niedyspozycji na tym biegu, szczerze to chyba do dziś siedzi mi on w głowie i będzie moim najbardziej traumatycznym biegowym wspomnieniem. Startujesz też sporo w biegach ulicznych. Masz bardzo dobre wyniki. Mimo wszystko ciągnie Cię w góry. Co takiego jest w biegach górskich, że przeklina się je tuż przed startem, całą trasę, na mecie mówi się, że nigdy więcej, a jednak wciąż obiera się jeszcze trudniejsze trasy? Wciąż się tam wraca? Góry są jak narkotyk, nawet jeśli nie będę biegał w nich na zawodach to na pewno będę tam trenował. Każdy w górach odnajduje coś dla siebie. Ja lubię sam trenować, zmagać się tylko ze swoimi słabościami, niesamowitą radość sprawiają mi też zbiegi, które w górach uwielbiam. Paradoksalnie im szybciej zbiegasz tym jest to bezpieczniejsze, często specjalnie przed zbiegiem odpoczywam żeby mieć 100% siłę, na szybki zbieg, podczas zbiegu zawsze mam wyższe tętno niż na podejściu, podbiegu. Teraz odpoczywasz i jesteś na nie. Ale masz jakąś trasę w głowie, która chodzi za Tobą od pewnego czasu i chciałbyś się z nią zmierzyć? Moim celem był UTMB (Ultra Trail du Mont-Blanc) w 2014, zebrałem już wszystkie potrzebne punkty, a mimo to jestem teraz paradoksalnie na nie. Nie wiem, czy mi przejdzie, może "trzeba wiedzieć, kiedy ze sceny zejść niepokonanym" :-)? Jak by się to nie potoczyło, to Bieg Granią Tatr był moim ostatecznym wewnętrznym sprawdzianem, jego wyniki muszę sobie przeanalizować na spokojnie w ciągu kilku najbliższych miesięcy. Odpoczywaj i jeszcze raz gratulujemy! Dziękuje bardzo za gratulacje i doping.
Dolnośląski Festiwal Biegów Górskich zakończony!
Ponad 600 zawodników na pięciu różnych trasach, 235km najdłuższego biegu górskiego w Polsce, sześć miast partnerskich z Dolnego Śląska, 60 wolontariuszy, 120kg bananów, tona (!) arbuzów, 6000 litrów wody
Ponadto jeden telebim, jedna grupa artystyczna na szczudłach i jeden zespół muzyczny były osią pierwszej edycji Festiwalu Biegów Górskich z bazą główną w Lądku Zdroju w dniach 18-21 lipca 2013r. To pierwsza tak duża impreza biegowa organizatorów min. Maratonu Gór Stołowych, Maćka Sokołowskiego i Piotrka Hercoga, stworzona z myślą o wszystkich biegaczach górskich: pięć tras przygotowano tak, by każdy znalazł coś dla siebie. Za wzór posłużyło święto biegowe, które trwa w Chamonix podczas słynnego Ultra Trail du Mont Blanc. I choć góry w Polsce to nie Alpy, to przyszłość imprezy wygląda dobrze. W Lądku oprócz zawodników pojawiły się ich rodziny, przyjaciele i kibice, w sumie około 1000 osób, co na II edycję dobrze wróży - to, że zawody odbędą się za rok, jest już pewne. W zawodach na 100km i 235km można było zdobyć punkty kwalifikacyjne do UTMB, natomiast trasy Złotego Maratonu, Półmaratonu i także Biegu 7 Szczytów liczyły się do klasyfikacji cyklu biegów górskich Salomon S-LAB, którego finał miał miejsce podczas Festiwalu. Najwięcej emocji wzbudzała niewątpliwie najdłuższa trasa Biegu 7 Szczytów, która na tą chwilę jest najdłuższym biegiem górskim w Polsce. W trakcie można było śledzić na mapie on-line kilku zawodników, którzy biegli z nadajnikami GSM, a także ich międzyczasy na wszystkich z 15 punktów kontrolnych. Nawet w środku nocy (a przypomnijmy, że najwytrwalszym ukończenie biegu zajęło ponad 52 godziny!) kibice przysyłali pozdrowienia, a finisz pierwszych trzech zawodników o 5 nad ranem też wypełnił metę kibicami. TRASY FESTIWALU 1. Bieg na Śnieżnik - 10km podbieg z ośrodka narciarskiego Czarna Góra na szczyt Śnieżnika, start dla każdego na koniec Festiwalu, nawet dla debiutantów. Na mecie pojawiło się 75 osób, które podkreślały, że dla takich widoków warto było się spocić w pełnym słońcu. Na trasie czekał jeden bufet z napojami, owocami i słodkościami. 1 - Lucjan Chorąży, Skawinki 46min 46sek 2 - Kamil Leśniak, Z Biegiemnatury.pl 48min 01sek 3 - Robert Faron, UKS Watra Kamienica 48min 16sek 1 - Danuta Piskorowska, Wrocław 57min 54sek 2 - Natalia Wilińskia, Artresan Active 1h 02min 39sek 3 - Agata Matejczuk, KB Arturówek Łódź 1h 04min 55sek 2. Złoty Półmaraton - 21km z Lądka Zdroju do Złotego Stoku, szybka, leśna trasa z finiszem nieopodal kopalni złota. Prawie 900m podbiegów, 121 osób na mecie, każdy finiszer zbierał punkty do cyklu Salomon S-LAB. 1 - Mariusz Plesiński, Artemis Wrocław 1h 44min 32sek 2 - Tomasz Kordowski 1h 49min 19sek 3 - Adam Wcisło, LKS Iskra Jaszkowa 1h 52min 30sek 1 - Lidia Krawczyk-Niekraś, Team 360 2h 15min 34sek 2 - Kinga Pachura, Ceneria.pl 2h 16min 40sek 3 - Anna Szymańska, 2h 18min 02sek 3. Złoty Maraton - 42km pętla startująca z Lądka Zdroju, prowadząca częściowo trasą półmaratonu, z przewyższeniem 1936m. Najszybszy zawodnik Marcin Świerc pokonał ją w 3h 26min (!) i wygrał sztabkę prawdziwego złota. Każdy finiszer dostawał także punkty do cyklu S-LAB. 1 - Marcin Świerc Salomon Suunto 3h 26min 02sek 2 -Robert Faron UKS Watra Kaminica 3h 33min 40sek 3 - Paweł Dybek Salomon Suunto 3h 44min 58sek 1 - Magda Łączak Salomon Suunto 4h 16min 30sek 2 -Agata Matejczuk KB Arturówek Łódź 4h 28min 43sek 3 -Olga Borkowska 5h 14min 54sek 4. K-B-L (Kudowa - Bardo - Lądek) - 106km bieg pokrywający się z II częścią Biegu 7 Dolin, z przewyższeniem ponad 3600m. Sensacją na trasie była Dorota Łaba, która przybiegła jako czwarta w kategorii open, tracąc do trzeciego mężczyzny tylko 7 minut po 13h 55min rywalizacji. 1 - Błażej Łyjak, bikestats.pl 13h 10min 57sek 2 -Robert Korab, Rzeszowskie Gazele i Gepardy 13h 16min 28sek 3 - Sebastian Kubacki, Warszawa 13h 48min 50sek 1 - Dorota Łaba, Nutrend Team 13h 55min 58sek 2 -Natalia Haczyk, Bieg Opolski 15h 50min 37sek 3 -Zuzanna Madaj, Madaj Team 17h 22min 29sek 5. Bieg 7 Szczytów - 223km według planu wzrosło do około 235km. Potężne przewyższenie ponad 7360m dawało finiszerom aż 4 punkty do UTMB. Trasa masakra - ukończyły ją 53 osoby ze 128 startujących, w tym tylko dwie panie: zwyciężczyni kategorii kobiet Marzka Janerka-Moroń i Niemka węgierskiego pochodzenia Timea Bontovics. Wśród mężczyzn walka trwała do ostatnich metrów, najszybszy Michał Kiełbasiński po 35h 31min wyprzedził drugiego Tomka Kłodnickiego zaledwie o 2 minuty, a trzeciego Łukasza Pawłowskiego o 6 minut! 1 - Michał Kiełbasiński, Team 360 35h 31min 53sek 2 - Tomasz Kłodnicki, MOK Mszana Dolna 35h 33min 26sek 3 - Łukasz Pawłowski, Warszawa Raw Vegan Run 35h 37min 23sek 1 - Marzka Janerka-Moroń, Dziabnięci 49h 45min 20sek 2 - Timea Bontovics, Graben 52h 15min 54sek Na drugą edycję zapraszamy w lipcu 2014, tymczasem na stronie zawodów i profilu na facebooku można odnaleźć relację, jaka trwała na żywo przez prawie 4 dni Festiwalu, a także zdjęcia, pełne wyniki i mnóstwo komentarzy kibiców, których od razu zapraszamy w przyszłym roku do przyjazdu do Lądka Zdroju. Ci co byli na miejscu potwierdzą, że atmosfera biegowego święta została stworzona także dzięki Wam… Strona zawodów: www.dfbg.pl Strona cyklu Salomon S-LAB: www.trailrunning.pl
Maraton Gór Stołowych - nowa trasa, nowy rekord
Prawie 500 osób dobiegło do mety IV edycji, uważanego za najtrudniejszy maraton w kraju, Maratonu Gór Stołowych ze startem w Pasterce i metą na Szczelińcu
Zawody po raz drugi w karierze wygrał Marcin Świerc (Salomon Suunto Team) z czasem 3godzny 53minuty 14 sekund i dla nowej, wydłużonej o 3km trasy, będzie to teraz czas do pobicia. Wśród pań najszybciej 46km przebiegła Magda Łączak (Salomon Suunto Team), która potrzebowała 4godzin 56minut 30 sekund. Według zapisów z GPS-ów zawodników nowa trasa Maratonu ma około +1900/-1700m przewyższenia. Techniczne trudności to przede wszystkim wąskie ścieżki, dużo korzeni, trochę skałek i finałowe 665 schodów, które ułożono w 1814 roku! Ale przede wszystkim, jak mówili sami zawodnicy, przyciągnęła ich przepiękna, różnorodna trasa, z widokami na skały i lasy, przebiegająca przez labirynt Błędnych Skał i polsko-czeskie łąki, na której ani przez chwilę nie można było się nudzić. Na mecie Marcin Świerc powiedział, że pogoda była sprzyjająca, choć w drugiej połowie gdy zaczęło wychodzić słońce, zrobiło się gorąco. Poprzednie trzy edycje były słynne z tego, że fundowały zawodnikom afrykańskie upały, a tym razem przeważały chmury i trafił się nawet lekki deszcz. Ale nie było nikogo, komu było za chłodno… Zawodnicy, którzy ukończyli Maraton, mogą dopisać do swojego konta 1 punkt kwalifikacyjny do słynnego Ultra Trail du Mont Blanc oraz punkty w cyklu biegów górskich Salomon S-LAB. Do cyklu liczą się starty w Biegu Marduły (odbył się w czerwcu w Tatrach), Maratonie oraz trasy w ramach Dolnośląskiego Festiwalu Biegów Górskich, który odbędzie się między 18 a 21 lipca z bazą w Lądku Zdroju. NAJLEPSI: Mężczyźni 1. Marcin Świerc (Salomon Suunto Team) 3:53,14 2. Józef Pawlica (Budzów) 4:07,58 3. Grinius Gediminas (Litwa) 4:10,26 Kobiety 1. Magda Łączak (Salomon Suunto Team) 4:56,30 2. Agnieszka Malinowska-Sypek (Entre.pl Team) 5:20,20 3. Żaneta Bogdał (Wrocław) 5:47,31
Kasia Zając, zawodniczka Dynafit TRAILteam, stanęła na najwyższym miejscu podium rozegranego w Dolomitach biegu górskiego Cortina Trail
Ze względu na trudne warunki pogodowe i dużą ilość świeżego śniegu, w trosce o bezpieczeństwo ponad 1300 zawodników startujących w The North Face Lavaredo Ultra Trail oraz Cortina Trail, organizator podjął niełatwą, ale jedyną słuszną decyzję zmiany trasy zawodów. Długość ultramaratonu skrócono ze 118 km do 85 km. Kilometraż biegu Cortina (47 km) nie uległ zmianie, zmniejszyło się tylko przewyższenie – z +2500 metrów do prawie dwóch tysięcy. Na linii startu stanęli biegacze i biegaczki z 35 krajów. Podobnie jak ilość uczestników to rekord w 7-letniej historii biegu i jednocześnie dowód na rosnącą popularności biegów górskich. Faworytami na trasie długiej byli Amerykanie, Mike Wolfe i Mike Foote. Niestety jednak zmyleni przez znaczniki początkowo planowanej trasy, mimo prowadzenia przez pierwsze cztery godziny, nie zdołali nadrobić utraconego czasu. Na metę jako pierwszy dotarł młody Francuz Sebastien Spehler. Wśród kobiet triumfowała Cheryl Beatty w Kanady. Również na trasie Cortina Trail nie zabrakło znanych nazwisk. Zeszłoroczny zwycięzca Biegu 7 Dolin, Węgier Csaba Nemeth musiał zadowolić się drugim miejscem za Kanadyjczykiem Oliverem Utting. Kasia Zając wyszła na prowadzenie na pierwszym długim podbiegu 47-kilometrowej trasy. Kilkuminutowej przewagi nie oddała do mety w Cortina d'Ampezzo. Wrażenia Kasi z trasy zawodów można znaleźć w jej krótkim podsumowaniu na stronie http://trailteam.pl/. Wyniki: The North Face Lavaredo Ultra Trail - klasyfikacja kobiet 1. Cheryl Beatty (CAN) 9:31:12 2. Federica Boifava (ITA) 9:54:56 3. Lizzie Wraith (UK) 9:57:14 The North Face Lavaredo Ultra Trail - klasyfikacja mężczyzn 1. Sebastien Spehler (FRA) 07:39:35 2. Mike Wolfe (USA) 08:13:47 3. Ivan Geronazzo (ITA) 08:14:15 Cortina Trail - klasyfikacja kobiet 1. Kasia Zajac (POL) 05:05:03 2. Rosanna Tavana (ITA) 05:09:33 3. Sylvaine Cussot (FRA) 05:10:43 Cortina TRAIL - klasyfikacja mężczyzn 1. Oliver Utting (CAN) 04:02:21 2. Csaba Nemeth (HUN) 04:03:24 3. Manuel Speranza (ITA) 04:05:27
Bieszczadzka przyroda zachwyca i przyciąga o każdej porze roku. Lasy bukowe są schronieniem dla żubrów, jeleni czy nawet niedźwiedzi i wilków. Pora tam pobiegać!
Bieganie to twoja prawdziwa pasja? Dopiero wtedy, gdy zakładasz buty i wyruszasz w trasę, by przemierzać kolejne kilometry czujesz wolność, wiesz, że żyjesz? W pewnym momencie zgiełk miasta i asfalt mogą nie wystarczyć. Czas dać się ponieść i spróbować swoich sił w Maratonie Bieszczadzkim. 13 października będzie można powalczyć z własnymi słabościami na tak malowniczej trasie, że trudno sobie wyobrazić lepszą, bo kiedy góry są najpiękniejsze, jeśli nie jesienią? Bieszczadzka przyroda zachwyca i przyciąga o każdej porze roku. Lasy bukowe są schronieniem dla żubrów, jeleni czy nawet niedźwiedzi i wilków. Jednak jesienią, gdy żarzą się wszystkimi odcieniami czerwieni i pomarańczy, nie sposób od nich uciec. Ale pobiegać warto. Po co i dla kogo? - Mało jest imprez biegowych w Bieszczadach, a zapotrzebowanie rośnie z roku na rok. Bieg Rzeźnika i Rzeźniczek, poprzez ograniczenia swojej formuły, nie wykorzystują w pełni potencjału, jaki dają Bieszczady – mówi dyrektor biegu Mirosław Bieniecki - Bieg Rzeźnika przebiega przez Bieszczadzki Park Narodowy i chociażby z tego powodu nie zmieni swojej formuły na stricte sportową. Z kolei Rzeźniczek jest ograniczony przez pojemność kolejki bieszczadzkiej (200 osób), którą zawodnicy są dowożeni na linię startu - wyjaśnia. I z tego powodu powstała koncepcja, by zorganizować inny bieg, dzięki któremu można by pokazać urok tego regionu szerszej grupie biegaczy (limit 1000 miejsc), a tym samym podziwiać krajobrazy jesienią. Czym organizatorzy chcą skusić i przyciągnąć biegaczy z Polski i ze Świata? Bardzo dobrą organizacją biegu i wysokim standardem. - Baza biegu w Wetlinie daje do tego podstawy. Dokładny pomiar czasu, dobre oznaczenie trasy oraz kilometrów, punkty regeneracyjne na trasie, klasyfikacje generalne oraz wiekowe, przewidziane nagrody – wymienia Mirosław Bieniecki. Dodatkowe klasyfikacje Zostaną stworzone także dodatkowe klasyfikacje, które mogą być ciekawą opcją dla zawodników spoza ścisłej czołówki: - klasyfikacja górska – wg czasu/kolejności pokonania określonych odcinków specjalnych (np. podbieg z Przełęczy nad Roztokami pod Okrąglik albo zbieg z Paportnej do Wetliny) - klasyfikacja drużynowa (przynajmniej jedna pani i jeden pan w 3-osobowej drużynie) Zmagania najmocniejszych zawodników będzie można śledzić na żywo online. Łatwo nie będzie Jedno jest pewne: trasa nie będzie łatwa. Jak to często w górach bywa, nieco dłuższa od tradycyjnego dystansu maratońskiego. Uczestnicy biegu zamiast 42km i 195m będą musieli pokonać 47km, a w tym spodziewać się wymagających podbiegów, których całkowita suma wynosi 1230m, co daje średnio około 5% nachylenia. - Trzeba się przygotować nie tylko na długie podbiegi, ale także zbiegi, które mocno dają się we znaki, a część z nich jest naprawdę stroma – uprzedza Jakub Lengiewicz, organizator Maratonu Bieszczadzkiego oraz osławionego już Biegu Rzeźnika. – Trasa jest trudna technicznie ale za to bardzo ciekawa i malownicza – dodaje z takim uśmiechem na twarzy, że trudno mu nie uwierzyć. Pacemaker pomoże dobiec na metę Nawierzchnia jest bardzo zróżnicowana: uczestnicy Maratonu Bieszczadzkiego ponad połowę dystansu będą pokonywać biegnąc po płaskiej nawierzchni, za to druga część wiedzie już górskim szlakiem. W tym wypadku właściwe rozłożenie sił jest kluczowe, a to wcale nie taka prosta sprawa. Dlatego z pomocą wyjdą doświadczeni pacemakerzy. - Jako że bieg jest górski i nie da się go pokonać stałym tempem a co za tym idzie ciężko jest przewidzieć wynik końcowy, dlatego też na naszej trasie pojawią się zaufane osoby w roli pacemakerów – mówi Jacek Gardener, współorganizator i ambasador Maratonu Bieszczadzkiego. - Osoby te będą miały na koszulkach zadeklarowany czas, który chcą uzyskać na mecie tego biegu, dzięki czemu innym uczestnikom będzie łatwiej dostosować prędkość na poszczególnych odcinkach trasy. Trzeba jednak pamiętać że warunki w górach są zmienne i niekiedy pojawi się konieczność zweryfikowania swoich założeń już podczas biegu – dodaje. Z tego względu, że jest to bieg górski, pacemakerzy będą mieli dodatkową informację: czas, na który biegną zestawieniu z czasem, jaki by osiągnęli w maratonie na płaskim terenie. Taki zabieg ma pomóc zawodnikom w wybrać właściwego pacemakera. Przygotowania czas zacząć Pod koniec czerwca grupa biegaczy na różnym poziomie, a w tym ambasadorowie biegu, wyruszy na rekonesans trasy. Podzielą się swoimi doświadczeniami, przygotują szczegółową relację. Dla chętnych z Warszawy ruszy też cykl treningów specjalistycznych przygotowujących do Maratonu Bieszczadzkiego. Będą to treningi w cyklu: 4 x 1h, środa o godz. 19:00. Każde zajęcia będą poświęcone innemu zagadnieniu: 1 godz. technika biegowa 1 godz. stabilizacja , rozciąganie 1 godz. siła w terenie - jak urozmaicić zwykłe podbiegi, by były bardziej przydatne w przygotowaniu do biegu górskiego 1 godz trening szybkościowy jako przygotowanie do biegu górskiego Koszt 4 godzin zajęć to 20 złotych. Opłatę można uiścić na miejscu w ambasadzie, Warszawa ul. Okaryny 7 . Garść informacji: czyli Przewodnik po Maratonie Bieszczadzkim Edytowane na bieżąco na profilu na facebooku Termin i miejsce: Start 13 października 2013 roku o godz. 8:00 w Wetlinie (Bieszczady). Limit czasu 8h (jednocześnie limit na punkcie kontrolnym na Przełęczy nad Roztokami (27km) – 3h30min) Formuła biegu i trasa: bieg górski, indywidualny na dystansie ok. 47km. Nawierzchnia mieszana: odrobinę asfaltu, droga szutrowa, szlak górski Zapisy od 30 maja 2013 roku. Do 9 września niższa opłata startowa (liczy się termin wpłaty na konto). Organizator: Stowarzyszenie OTK Rzeźnik znane do tej pory przede wszystkim z organizacji kultowego Biegu Rzeźnika oraz Rzeźniczka czy Biegu Po-lesie. Regulamin i informacje na stronie www.maratonbieszczadzki.pl
Już w poniedziałek 18 marca o godzinie 12 ruszą zapisy na pierwsze zawody ultra Bieg Granią Tatr. Po wielu dniach oczekiwania możemy ogłosić, że zawody odbędą się, ale w nowym terminie: 17 sierpnia
Trasa pozostaje bez zmian - z Siwej Polany w Dolinie Chochołowskiej przez Rakoń, Wołowiec do Hali Ornak, Czerwone Wierchy, Kasprowy, Halę Gąsienicową, Krzyżne, Dolinę Pięciu Stawów, Polanę Waksmundzką, Nosalową Przełęcz aż do mety w Kuźnicach: 70km i 5000m podbiegów. Takiego biegu w Polsce jeszcze nie było… Limit na przebiegnięcie trasy wynosi 17h a w zawodach mogą wystartować tylko osoby, które przebiegły bieg górski na minimalnym dystansie 25km lub bieg na orientację (także w górach) 40km. Każdy zawodnik musi nieść ze sobą wyposażenie obowiązkowe, min. folię NRC, czołówkę czy bandaż elastyczny a na trasie będzie miał dostęp tylko do dwóch punktów odżywczych z napojami i przekąskami (Schroniska na Hali Ornak i Murowaniec). Aby zapobiec przedłużeniu się zawodów do nocy, w trzech punktach ustanowiono limity czasowe, po których przekroczeniu nie można kontynuować biegu. Ci, którzy przybiegną na metę zostaną uhonorowani medalami i koszulkami „finiszera”. Start zawodów nastąpi między 4 a 4.30 rano w czterech grupach 50-osobowych na terenie Wspólnoty 8 Wsi. Wiosną przygotujemy informacje dla kibiców - w które miejsca na szlaku zalecamy wyjście i o której godzinie. Przypominamy, że na terenie TPN nie wolno przebywać po zmroku. Wkrótce także rozpoczniemy nabór wolontariuszy i mamy nadzieję, że znajdzie się wśród nich wielu biegaczy z całej Polski, którzy z różnych przyczyn nie mogli wziąć udziału w zawodach. Miło nam poinformować, że opiekę medialną nad zawodami objęły portale Bieganie.pl i Trail.pl oraz redakcja Teleexpressu, a sponsorem generalnym biegu jest Lotto. W trakcie trwania zawodów w Internecie będzie dostępna mapa trasy, na której na żywo będzie można śledzić pozycję kilkunastu wybranych zawodników i zawodniczek. Dzięki nadajnikom GPS przebieg ich trasy będzie widoczny także dla tych, którzy nie będą mogli dotrzeć do Zakopanego . Zawody odbędą się przy współpracy z Tatrzańskim Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym. Zapraszamy do kibicowania i do zobaczenia w Tatrach. Więcej informacji na stronie www.graniatatr.pl Monika Strojny