National Geographic
type: channel
link: https://www.national-geographic.pl
date: 2024-08-26T14:03:34.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Najbiedniejsze kraje świata. W tych państwach żyje się najciężej
items: Francja spoza przewodnika. Influencer pokazuje, jak wygląda życie w ubogich dzielnicach
items: Możesz zajrzeć do domów 10 rodzin z całego świata. To otwiera oczy na względność wszystkiego
items: Szczepionki albo życie. To nie jest przymus, ani wolny wybór, to konieczność [REPORTAŻ]
items: Fascynująca bieda. Jej oglądanie bywa traktowane jak atrakcja turystyczna
items: Nowa Zelandia walczy z ubóstwem menstruacyjnym. Blisko 100 tys. dziewczynek nie chodzi z tego powodu do szkoły
items: Niskie zarobki wprost przekładają się na długość życia. Przebadano 27 mln ludzi
items: 8 lat eksperymentu w Rio de Janeiro. Jak próbowano odkupić miasto przed Igrzyskami Rio de Janeiro
items: "Najbardziej demokratyczny sport świata". W Afryce radość jest okrągła
items: 40% amerykańskich dzieci żyje na granicy ubóstwa. Nie pomagają programy wsparcia i dożywiania
items: Konkurs foto dla podróżników!

Najbiedniejsze kraje świata. W tych państwach żyje się najciężej
type: item
date: 2023-02-27T08:00:20.000Z
creator: Igor Szulim
subject: Kierunki
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: afryka
subject: bieda
subject: kraje
subject: świat
subject: Travel
description: Najbiedniejsze kraje świata na co dzień muszą borykać się z wieloma problemami politycznymi, ekonomicznymi i społecznymi. Oto dziesięć najsłabiej prosperujących gospodarek.
encoded: W tym artykule: Najbiedniejsze kraje świata – ranking 2023 Burundi Sierra Leone Malawi Republika Środkowoafrykańska Madagaskar Somalia Sudan Południowy Niger Mozambik Erytrea Jaki jest najbiedniejszy kraj w Europie? Po najbogatszych mocarstwach globu, dziś pod lupę bierzemy najbiedniejsze kraje świata. Gdzie żyje się najciężej? Pierwsza dziesiątka zestwienia została zdominowana przez państwa afrykańskie. Poniżej prezentujemy najbardziej aktualny ranking TOP 10, oparty na danych Międzynarodowego Funduszu Walutowego (IMF). Najbiedniejsze kraje świata – ranking 2023 Burundi – 307,87 USD (PKB per capita wyrażony w dolarach amerykańskich) Sierra Leone – 471,61 USD Malawi – 482,55 USD Republika Środkowoafrykańska – 515,48 USD Madagaskar – 539,64 USD Somalia – 561,41 USD Sudan Południowy – 569,41 USD Niger – 573,57 USD Mozambik – 578,91 USD Erytrea – 699,44 USD Powyższy ranking oparty jest na jednym z najbardziej miarodajnych wskaźników życia, czyli PKB per capita. Zasada jest prosta – im produkt krajowy brutto na jednego mieszkańca jest większy, tym kraj jest bardziej zamożniejszy. Dodamy, że w zestawieniu IMF – ze względu na brak aktualnych danych – zabrakło takich państw jak Afganistan czy Korea Północna, gdzie poziom życia obywateli pozostawia wiele do życzenia i jest na bardzo niskim poziomie. Największy półwysep Afryki od zawsze był na celowniku światowych mocarstw. Gdzie właściwie się znajduje? Jaki jest największy półwysep Afryki? To pytanie, które z pewnością nieraz padło na lekcji geografii, a także w popularnych teleturniejach. Dzisiaj rozwiejemy wszelkie wątpliwości w tym t... Burundi Burundi to najbiedniejszy kraj świata, z PKB na osobę wynoszącym niespełna 308 USD. Położone we wschodniej Afryce państwo, mimo ogromnej biedy i licznych konfliktów plemiennych, ma bardzo dużą gęstość zaludnienia (412 osób/km kw). Z uwagi na niski współczynnik urbanizacji, podstawowym sektorem gospodarki narodowej jest rolnictwo – w 1989 roku zatrudnienie w tym sektorze znajdowało…

najbiedniejsze-kraje-swiata-474951c.jpg
width: 1024
height: 683

Francja spoza przewodnika. Influencer pokazuje, jak wygląda życie w ubogich dzielnicach
type: item
date: 2022-04-13T09:43:14.000Z
creator: Mateusz Łysiak
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: bieda
subject: francja
subject: paryż
subject: Travel
subject: Wolny czas
description: Francja to nie tylko Paryż i Lazurowe Wybrzeże. Od lat wielkim problemem w kraju są ubogie przedmieścia miast. Jak wygląda codzienność ich mieszkańców?
encoded: W tym artykule: Paryż ma różne oblicza Francja mniej luksusowa, czyli witamy w slumsach Z Internetu do parlamentu Od kilku dni Francja nie schodzi z nagłówków gazet i serwisów informacyjnych. Nie tylko Europa przygląda się wyborom prezydenckim nad Sekwaną. Czy zmiana głowy państwa wpłynie na przebieg wojny w Ukrainie? To pytanie zostawiam politykom i dyplomatom. Francji przyglądam się teraz nie z pobudek politycznych, a społecznych. Przy okazji wyborów prezydenckich bardzo często na jaw wychodzą problemy, o których na co dzień się mówi. Tak też dzieje się teraz w Paryżu, mieście kojarzonym z luksusami i wystawnym życiem. Paryż ma różne oblicza Większość turystów odwiedzających francuską stolicę nie wie pewnie nawet, że miasto dzieli się na 20 dzielnic. Nie wszystkie wyglądają jak z przewodnika. I to też jest Paryż. Paryż, który dzieje się tuż obok, a którego nie chcemy widzieć. Dla porządku, Paryż nie jest mniej lub bardziej bezpieczny niż inne stolice w Europie. Jak w każdym większym mieście są tu miejsca, które nie cieszą się najlepszą reputacją – najczęściej przedmieścia. Kiedy pojawia się temat tzw. slumsów Paryża, najczęściej wymieniana jest okolica Saint-Denis, gdzie zarówno nocą, jak i za dnia po ulicach spacerują prostytutki. Nieciekawie jest też w Clichy-sous-Bois, miejscowości wchodzącej w skład paryskiej aglomeracji. Blokowiska z lat 60. i 70. zamieszkują głównie migranci z Afryki. Dużym problemem społeczności jest bezrobocie utrzymujące się na poziomie powyżej 20 proc. Do tego dochodzą przestępstwa, chociaż po zamieszkach w 2005 r. jest tam już nieco spokojniej. Nierówności społeczne dotyczą nie tylko przedmieść Paryża. Były premier Manuel Valls porównał problem do zjawiska apartheidu. Niestety, do tej pory nie został on rozwiązany, o czym przypomina NasDas, czyli Nasser Sari. Wieża Eiffla „urosła” o kilka metrów. To już kolejny raz w historii Wieża Eiffla od ponad 100 lat cały czas się zmienia. Ostatnio znów „urosła”, a niebawem zmieni kolor. Francja mn…

francja-spoza-przewodnika-influencer-pokazuje-jak-wyglada-zycie-w-ubogich-dzielnicach-03ef5de.jpeg
width: 3741
height: 2493

Możesz zajrzeć do domów 10 rodzin z całego świata. To otwiera oczy na względność wszystkiego
type: item
date: 2021-05-01T04:18:41.000Z
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: bieda
subject: Lifestyle
subject: ludzie
subject: Społeczeństwo
subject: Travel
description: A gdyby cały świat zgromadzić na jednej ulicy?
encoded: Wyobraź sobie ulicę, na której mieszkają rodziny z całego świata, a pozycję wyznacza miesięczny przychód. Najbiedniejsi żyją po lewej, a najbogatsi po prawej stronie ulicy. Domy innych mieszkańców znajdują się gdzieś pomiędzy. Witaj na Dollar Street! Strona została założona przez Anna Rosling Rönnlund. Przez 15 lat pracowała nad zbieraniem danych i skonstruowaniem strony tak, aby była przejrzysta dla użytkowników. Podczas pracy nad projektem jej frustracja rosła, ponieważ większość zdjęć dostępnych w mediach nie odzwierciedla tego, co Anna chciała pokazać. Jej zdaniem, dają jedynie znikomy obraz rodzin żyjących w różnych zakątkach świata. - Ludzie z innych kultur często są pokazywani jako straszni albo egzotyczni – zauważyła Anna. – Musi się to zmienić. Chcemy pokazać jak ludzie żyją naprawdę. Wydaje się oczywiste by użyć zdjęć jako danych, żeby można było zobaczyć jak żyją ludzie z różnym dochodem – dodaje. Zespół fotografów dokumentował ponad 200 rodzin w 50 krajach, a to jeszcze nie jest koniec ich pracy. W każdym z domów fotografowie spędzili dzień robiąc zdjęcia nawet takich rzeczy jak szczoteczki do zębów i buty. Dollar Street jest rozwijane przez szwedzką fundację Gapminder. Walczy ona z postrzeganiem poziomu rozwoju cywilizacji z perspektywy zachodu. To tylko kilka rodzin, które można poznać na Dollar Street. Okazuje się, że niekoniecznie dochód jest wyznacznikiem dobrobytu. Na stronie można zobaczyć zdjęcia z domów rodzin, które mimo małego przychodu, są w stanie zapewnić sobie godne życie. Nie brakuje też takich rodzin, które żyją w skrajnej nędzy a ich marzenia mogą dziwić przeciętnego Polaka. Źródło: Dollar Street

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/3f7ee73e317d3da3899635c836cda49b846628a0-2abc460.jpeg
width: 5616
height: 3744

Szczepionki albo życie. To nie jest przymus, ani wolny wybór, to konieczność [REPORTAŻ]
type: item
date: 2020-11-16T16:10:00.000Z
subject: Lifestyle
subject: National Geographic Site
subject: bieda
subject: dzieci
subject: medycyna
subject: szczepionki
subject: zdjęcia
subject: Zdrowie
description: Oto sposób na uratowanie setek tysięcy ludzkich istnień: zapewnijmy dzieciom w ubogich krajach szczepienia, które w zamożnych państwach są czymś oczywistym.
encoded: - Proszę pójść zobaczyć dziecko – powiedział Samir Saha. – Po prostu przy niej posiedzieć. Pewnie będą tam jej brat i siostra, których życie też na zawsze się zmieniło. Dlatego szczepionka jest tak ważna – mówi Saha. – Chcemy zmniejszyć tę liczbę do minimum, najlepiej do zera. Tak by nie przytrafiało się to innym dzieciom. Działo się to w Dhace, stolicy Bangladeszu. Pogrążony w smutku Saha siedział na tylnej kanapie swego samochodu. Jego toyotę prowadził kierowca w uniformie, mijając taksówki zbiorowe, motocykle, riksze, ciężarówki i rozklekotane autobusy z uwieszonymi na zewnątrz pasażerami. – Zobaczy pani, jak to wygląda, to pani zrozumie – dodał. Saha jest światowej sławy mikrobiologiem znanym ze swoich badań nad bakteriami, pneumokokami. Jego laboratorium mieści się w narożniku Dhaka Shishu, największego szpitala dziecięcego w Bangladeszu. Krótki odcinek korytarza dzieli je od dużych sal pełnych łóżek. W godzinach odwiedzin na każdym z nich leży chore dziecko i siedzą liczni opiekujący się nim najbliżsi. Pneumokoki są w dzisiejszym świecie wszechobecne. Łatwo się przenoszą, drogą kropelkową i poprzez zwykłe kontakty międzyludzkie. Mogą trwać w jamie nosowo-gardłowej ludzi o sprawnych układach odpornościowych, nie powodując u nich objawów chorobowych. Kiedy jednak naturalny system obronny zawiedzie, pneumokoki są w stanie migrować, namnażać się i wywoływać groźną chorobę zakaźną. Najbardziej narażone są dzieci żyjące w miejscach, gdzie dostępność opieki zdrowotnej i antybiotyków jest mała. Na początku XXI w., kiedy w USA i Kanadzie pojawiła się na rynku pierwsza szczepionka chroniąca przed pneumokokami, choroby powodowane przez te bakterie zabijały na świecie ponad 800 tys. dzieci rocznie. Tyle dzieci w wieku poniżej pięciu lat umiera nie z powodu jakiejś epidemii, o której krzyczą nagłówki prasowe, ale na zapalenie płuc lub opon mózgowych czy też zakażenie krwi wywołane przez powszechnie występujące drobnoustroje. Ogromna większość ofar śmiertelnych tych bakteri…

wlochy-w-wieku-5-lat-beatrice-vio-majac-lat-11-zapadla-na-meningokokowe-zapalenie-opon-mozgowych-po-ktorym-amputowano-jej-koncowki-wszystkich-konczyn1-02321ea.jpeg
width: 1629
height: 891

Fascynująca bieda. Jej oglądanie bywa traktowane jak atrakcja turystyczna
type: item
date: 2020-06-12T08:00:00.000Z
creator: Ludwika Włodek
subject: Adventure
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bieda
subject: Edukacja
subject: Lifestyle
subject: slumsy
subject: Travel
description: Miejsce w luksusowym hotelu i bilet lotniczy w internecie umie zarezerwować każdy. Ale wejść do slumsu i dowiedzieć się czegoś o życiu jego mieszkańców wcale nie jest łatwo.
encoded: To było w Gruzji, w Swanetii. Wiele lat temu, kiedy jeszcze nie było tanich lotów z Warszawy do Kutaisi, a Gruzja nie reklamowała się jako turystyczny raj na plakatach w centrach wszystkich polskich miast. Siedzieliśmy przy suto zastawionym stole. Bakłażany z sosem orzechowym, kilka rodzajów konfitur, jakieś mięsa, ser, bakalie. Gospodyni co jakiś czas przychodziła pytać, czy nam smakuje i czy czegoś nie potrzeba. Razem z nami ucztowała para Holendrów. Przyjechali tą samą marszrutką z Zugdidi. Pomogliśmy im znaleźć ten nocleg, bo nie bardzo umieli się dogadać z miejscowymi, nie znając ani słowa po rosyjsku. – It’s great, like a five star hotel. Tell her, please – poprosiła mnie Holenderka. Byłam zaskoczona, bo mnie by w życiu nie przyszło do głowy pochwalić czyjegoś domowego poczęstunku, porównując go do pięciogwiazdkowego hotelu. Powiedziałabym raczej, że sama bym sobie lepiej nie ugotowała albo że jest pysznie jak u mamy. Holendrzy objechali całą Azję. Byli w Kambodży, w Laosie, Wietnamie, Birmie, Indiach i Pakistanie, a potem przez Azję Środkową dostali się na Kaukaz. W Gruzji im się podobało, ale mieliśmy wrażenie, że ten kraj nie do końca spełnia ich oczekiwania. I wcale nie chodziło o to, że nie mogą się dogadać. – Gdzie wam się najbardziej podobało? – dopytywaliśmy. – Najbardziej to w Laosie. – A czemu? – Bo tam było tak biednie – odpowiedzieli oboje prawie równocześnie. Opowiadali nam, jak jechali wypożyczonym skuterkiem przez maleńkie wioski. Jak ich mieszkańcy zapraszali ich do swoich chat z klepiskiem zamiast podłogi, gdzie były tylko maty do spania i kilka plastikowych naczyń. – Częstowali nas ugotowanym ryżem, bo nic innego nie mieli. To było takie proste, takie fantastyczne – wspominali rozmarzeni. No tak, Gruzja (wtedy) była może i rozwalona, brudna i podupadła, podróżnych na peronie portu w Poti witały wolno chodzące świnie, a w autobusach co chwila coś się psuło, tak że każda podróż zajmowała długie godziny, ale jednak Gruzini przyjmowali podróżnych…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/922e632b6cfca058eab9cea1b7cb68dc0ab6776c-e14690d.jpeg
width: 1000
height: 667

Nowa Zelandia walczy z ubóstwem menstruacyjnym. Blisko 100 tys. dziewczynek nie chodzi z tego powodu do szkoły
type: item
date: 2020-06-05T12:23:47.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bieda
subject: nowa zelandia
subject: Uroda
subject: Zdrowie
description: 95 tysięcy dziewcząt w wieku od 9 do 18 lat zadeklarowało, że zdarza im się opuszczać zajęcia lekcyjne z powodu miesiączki. Dziewcząt w większości nie stać na środki higieniczne, co uniemożliwia im uczęszczanie do szkoły w trakcie okresu. Nowa Zelandia chce to zmienić i zapowiada wprowadzenie darmowych podpasek i tamponów.
encoded: Rząd Nowej Zelandii zapowiedział, że zapewni bezpłatne produkty higieniczne w szkołach w całym kraju, aby walczyć z ubóstwem menstruacyjnym. Szczególnie tam, gdzie dziewczęta nie są w stanie pozwolić sobie na zakup wystarczającej ilości produktów sanitarnych lub mają do nich utrudniony dostęp. Szacuje się, że prawie 95 000 dziewcząt w kraju, w wieku od 9 do 18 lat, pozostało w domu zamiast uczestniczyć w lekcjach z powodu braku możliwości zakupu podpasek i tamponów – oświadczyła premier Nowej Zelandii Jacinda Ardern. – Udostępniając je bezpłatnie, wspieramy młodych ludzi w kontynuowaniu nauki w szkole – powiedziała Ardern. „Dostęp jest koniecznością, nie luksusem” Na pokrycie kosztów projektu rząd Nowej Zelandii przeznaczył 2,6 miliona NZ (1,7 miliona USD). Początkowo darmowe podpaski i tampony będą dostępne w 15 szkołach w regionie Waikato. Program będzie stopniowo rozszerzany na kolejne regiony, a do końca 2021 roku ma objąć szkoły państwowe w całym kraju. Ubóstwo menstruacyjne jest problemem często postrzeganym jako zjawisko marginalne, bądź dotyczące krajów biednych i rozwijających się. Tymczasem z badań wynika, że dotyka milionów kobiet także w najbogatszych krajach na świecie – w tym w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, czy właśnie Nowej Zelandii. Badanie zdrowia i dobrobytu przeprowadzone wśród młodzieży z Nowej Zelandii wykazało, że 12 proc. uczennic w wieku 12-18 lat, które miesiączkują, zgłosiło trudności z dostępem do produktów sanitarnych ze względu na przystępność cenową. A blisko jedna na 12 uczennic zgłosiła, że opuściła z tego powodu lekcje. – Miesiączka jest faktem dla połowy populacji, a dostęp do tych produktów jest koniecznością, a nie luksusem – powiedziała nowozelandzka minister ds. kobiet Julie Anne Genter. Zdaniem Unicef ​​i innych organizacji pomocowych, dziewczęta na całym świecie nie mogą sobie pozwolić na dostęp do produktów sanitarnych, ani odpowiednio dbać o podstawową higienę menstruacyjną. Z powodu niedostatku i problemów z dos…

12-proc-dziewczat-przyznalo-ze-nie-ma-srodkow-na-wystarczajaca-ilosc-artykulow-higienicznych-fot-getty-images-f3937b2.jpeg
width: 2121
height: 1414

Niskie zarobki wprost przekładają się na długość życia. Przebadano 27 mln ludzi
type: item
date: 2019-10-16T11:05:50.000Z
subject: National Geographic Site
subject: Nauka
subject: bieda
subject: Edukacja
subject: praca
description: Czy miejsce zamieszkania albo wykształcenie zwiększają ryzyko śmierci? A ubóstwo i bezrobocie? Po raz pierwszy dokładną kalkulację przeprowadził Instytutu Badań Demograficznych im. Maxa Plancka w Rostocku (MPIDR). Niskie zarobki mogą skracać życie o 150 proc. w przeciągu roku
encoded: - Bieda, bezrobocie i słabe wykształcenie idą w parze ze zdecydowanie niższą oczekiwaną długością życia. Okazuje się, że wśród mężczyzn należących do jednej piątej najgorzej zarabiającej części społeczeństwa, ryzyko ich śmierci w wieku od 30 do 59 roku jest o 150 procent wyższe niż u mężczyzn należących do jednej piątej ludzi o najwyższych zarobkach – serwis Deutsche Welle podaje za MPIDR. O ile bezrobocie wśród osób w tej grupie wiekowej dwukrotnie zwiększa ryzyko odejścia z tego świata, to niskie wykształcenie podnosi je o ok. 30 proc, wynika z raportu opublikowanego przez pracowników instytutu w czasopiśmie medycznym “BMJ Open”. Co ciekawe, kobiety nie są narażone na podobny efekt różnicy dochodów. Przynajmniej nie w tak dużym zakresie, jak mężczyźni. W ich przypadku o mniejszym lub większym ryzyku rychłej śmierci - naukowcy zajmujący się badaniem śmiertelności rozumieją to jako zgon w przeciągu najbliższego roku - decyduje bezrobocie i wykształcenie. Choć podział Niemiec na część zachodnią i wschodnią zakończył trzy dekady temu, ślady w społeczeństwie nadal są dobrze widoczne. Jeżeli ocenić wpływ wysokości zarobków i posiadania pracy na mężczyzn najgorzej sytuowanych, to podział kraju według przebiegu zimnowojennej granicy właśnie w tym badaniu jest szczególnie wyraźny. - Do tej grupy zalicza się ok. 14 proc. mężczyzn o najniższych dochodach i najgorszym wykształceniu ogólnym i zawodowym. Ryzyko zgonu w tej grupie jest ponad ośmiokrotnie wyższe niż w grupie ludzi najlepiej zarabiających i najlepiej wykształconych - mówi Pavel Grigoriev, główny autor opracowania. MPIDR zwraca uwagę, że o wyższej śmiertelności na wschodzie decyduje też większy niż na zachodzie odsetek osób bezrobotnych, gorzej wykształconych lub o niskich dochodach. A ryzyko śmierci podnosi każdy z tych czynników, choć np. różnice w infrastrukturze medycznej już nie. W dawnych Niemczech Zachodnich mężczyzn najbiedniejszych i najgorzej wykształconych jest o 11 proc. mniej. W ich przypadku ryzyko śm…

niskie-zarobki-wprost-przekladaja-sie-na-dlugosc-zycia-przebadano-27-mln-ludzi-e28797c.jpeg
width: 1000
height: 665

8 lat eksperymentu w Rio de Janeiro. Jak próbowano odkupić miasto przed Igrzyskami Rio de Janeiro
type: item
date: 2018-09-21T03:00:00.000Z
creator: Joshua Hammer
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: bieda
subject: brazylia
subject: copacabana
subject: fotografia
subject: gangi
subject: igrzyska olimpijskie
subject: Kuchnia
subject: Kultura
subject: mafia
subject: narkotyki
subject: rio de janeiro
subject: slumsy
subject: Społeczeństwo
subject: Sport
subject: Travel
description: Rio to miasto pełne przepychu, ale także biedy i przemocy dręczących rozsiane na wzgórzach fawele. Przed Igrzyskami slumsy przechodziły radykalne zmiany. Przeczytajcie jak przygotowywano miejsca, którymi Brazylia nie chciała się chwalić.
encoded: Jesteśmy królikami doświadczalnymi – stwierdza Fabio de Amaral, dawniej zabójca na usługach gangu narkotykowego, dziś ewangelicki kaznodzieja. Kościół, w którym Fabio wygłasza kazania, mieści się w Santa Marta, jednej z faweli Rio. Mówi tak, bo okolicę objął plan wyczyszczenia slumsów przed igrzyskami w 2016 r. Eksperyment rozpoczął się w listopadzie 2008 r. Oddziały specjalne policji wkroczyły wtedy na teren stromego wzgórza pokrytego rachitycznymi domami z cegły i żużlu, które wznoszą się obok ścieżek z 788 stopniami prowadzącymi do stóp słynnej figury Chrystusa Odkupiciela. Podczas zwykłych policyjnych nalotów na narkotykowych dilerów siły porządkowe wjeżdżały do faweli opancerzonymi ciężarówkami zwanymi w slangu „czerepami” i błyskawicznie eliminowały swoje cele. Tym razem jednak 112 „funkcjonariuszy pacyfikujących” zostało w Santa Marta na dłużej, by na dobre rozprawić się z gangiem. Następnie władze wybudowały tu pomalowane w jaskrawe kolory bloki mieszkalne, dociągnęły do nich prąd, wreszcie dostarczyły 700 darmowych lodówek. Dziś Santa Marta jest ulubionym miejscem ekip filmowych i celebrytów pokroju Madonny czy Johna McCaina. Odwiedza je też mnóstwo brazylijskich turystów, dla których jest to często pierwsza wizyta w faweli. Jakiś czas temu Fabio sam był jednym z tych, którzy sprawiali kłopoty w slumsach. Urodzony w faweli w 1973 r. wyrósł na płatnego zabójcę. Zwano go „Bananeira” – od drzewa bananowca, które przypominał, gdy popisywał się, chodząc po wąskich ścieżkach na rękach z nogami rozłożonymi w górze. Wiarę w Boga odnalazł dzięki miejscowej zakonnicy, ale – jak sam przyznaje – całkowita przemiana zajęła mu sporo czasu. – Wierzę w stopniową skruchę – mówi Fabio, próbując opanować dwa pitbule mieszkające na dachu jego domu. Wygląda jak Mike Tyson ubrany do kościoła: ma żółtą koszulę z krótkim rękawem i czarne spodnie od garnituru. W czasie wolnym od głoszenia kazań Fabio na ulicach szuka bezrobotnych i próbuje namówić ich do udziału w szkoleniach z bud…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/6e1571c6b6c69051d9a63297c740920e7a55edd6-6f3b898.jpeg
width: 670
height: 497

"Najbardziej demokratyczny sport świata". W Afryce radość jest okrągła
type: item
date: 2018-03-09T07:00:00.000Z
creator: Jeremy Berlin
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: afryka
subject: bieda
subject: fotografia
subject: piłka nożna
subject: reportaże
subject: Społeczeństwo
subject: Sport
description: W wielu zakątkach Afryki reklamówki, stare ubrania i zużyte opony wiodą drugie życie jako futbolowe piłki.
encoded: W afrykańskich wsiach leżących z dala od głównych dróg piłki odbijają się nierówno. Za boiska służą płaskie skrawki ziemi: porośnięte trawą albo zachwaszczone, piaszczyste lub ubite klepiska. Bramki czasem bywają z mahoniu, czasem zaś z kawałków drewna wyrzuconego przez morze lub rzekę. Stopy niektórych zawodników są bose, innych odziane w postrzępione tenisówki, kalosze lub sandały. Nie przeszkadza to dzieciom z upodobaniem kopać własnoręcznie robioną, nierówną piłkę i ganiać za nią z wielką radością, dla czystej przyjemności. To prawdziwa joga bonito, piękna gra. W roku 2010, kiedy to po raz pierwszy mistrzostwa świata odbyły się w Afryce, belgijska fotografka Jessica Hilltout postanowiła sprawdzić, jak wygląda piłka nożna z dala od blasku fleszy i ogromnych stadionów. Siedmiomiesięczna podróż po dziesięciu krajach i przejechanie ponad 20 tys. km pozwoliło jej odkryć miejsca, w których pasja zwykłych ludzi triumfuje nad biedą, gdzie obowiązuje zasada „zrób to sam”, a jedna piłka przynosi radość całej wiosce. W blisko 30 odwiedzonych przez nią miejscowościach, od Republiki Południowej Afryki po Wybrzeże Kości Słoniowej, piłki tworzy się z każdego będącego akurat pod ręką materiału: dywanów i skarpet, opon i kory, reklamówek i nadmuchanych prezerwatyw. Każda z takich piłek może być kopana dniami lub miesiącami na boiskach ze żwiru lub utwardzonej ziemi. Gdziekolwiek fotografka się zatrzymywała, wymieniała prawdziwe piłki, które zawsze woziła w samochodzie, na te pomysłowe arcydzieła, zwykle zrobione przez dzieci. Jak mówi pisarz i profesor historii na Uniwersytecie Stanowym Michigan Peter Alegi, w piłkę gra się w Afryce od dawna. Już w roku 1862, czyli rok przed ustanowieniem międzynarodowych zasad gry przez Angielski Związek Piłki Nożnej, mecze rozgrywane były w Kapsztadzie i Port Elizabeth. Gra rozpowszechniała się wszędzie tam, gdzie trafili europejscy kolonialiści: żołnierze, handlowcy, misjonarze, budowniczowie kolei. Afrykanie szybko ją przejęli, a następnie s…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/0b7bb38863b58cd8b02975979253981daf1f0b48-9257f89.jpeg
width: 560
height: 580

40% amerykańskich dzieci żyje na granicy ubóstwa. Nie pomagają programy wsparcia i dożywiania
type: item
date: 2016-03-04T16:07:06.000Z
creator: redakcja
subject: Ludzie
subject: National Geographic Site
subject: bieda
subject: dzieci
subject: stany zjednoczone
description: Prawie połowa dzieci w Stanach Zjednoczonych żyje niebezpiecznie blisko granicy ubóstwa - wykazały badania National Center for Children in Poverty (NCCP) przy Columbia University.
encoded: NCCP zajmuje się bezpieczeństwem ekonomicznym, zdrowiem i samopoczuciem amerykańskich rodzin o niskich dochodach oraz ich dzieci. Korzystając z najnowszych danych American Community Survey, badacze z NCCP wykazali, że całkowita liczba dzieci w USA nie zmieniła się w porównaniu z rokiem 2008, natomiast wzrosła liczba tych, które żyją w rodzinach z trudem zaspokajających swoje podstawowe potrzeby. "Dane te zaprzeczają wciąż powszechnym poglądom na to, jak wygląda ubóstwo i które dzieci są na nie najbardziej narażone” – powiedział dr Renée Wilson-Simmons, dyrektor NCCP. Jak zaznaczył, pomimo masowego dożywiania oraz programów ubezpieczenia społecznego w warunkach niskiego wzrostu gospodarczego i przy niskim poziomie płac miliony dzieci mają problem materialne. Jak wynika z badań NCCP, liczba żyjących w ubóstwie amerykańskich dzieci wzrosła pomiędzy rokiem 2008 a 2014 o 18 proc., zaś żyjących w gospodarstwach o niskich dochodach – o 10 proc. NCCP definiuje gospodarstwo o niskich dochodach jako uzyskujące poniżej 200 proc. Federal Poverty Threshold (w roku 2014 dla czteroosobowej rodziny z dwojgiem dzieci było to 48 016 dolarów). Rodzina żyjąca w ubóstwie dysponuje mniej niż 100 proc. kwoty uważanej za próg ubóstwa (24 008 dolarów) dla czteroosobowej rodziny z dwojgiem dzieci w roku 2014. Ponad 40 proc amerykańskich dzieci żyje w pobliżu granicy ubóstwa. W roku 2014 44 proc. dzieci poniżej 18. roku życia (31,4 miliona) żyło w gospodarstwach o niskich dochodach, zaś 21 proc. w ubogich rodzinach (15,4 miliona). To wciąż więcej niż na początku recesji w roku 2008, gdy było to odpowiednio 39 i 18 proc. dzieci. Trudna sytuacja ekonomiczna dotyka dzieci bardziej niż dorosłych. W gospodarstwach o niskich dochodach żyje 44 proc. dzieci, ale tylko jedna trzecia dorosłych pomiędzy 18. a 64. rokiem życia. Dzieci żyją dwa razy częściej w ubogich rodzinach niż osoby w wieku 65 lub więcej lat. Im młodsze dzieci, tym częściej żyją w gospodarstwach o niskich dochodach lub w ubóstwie. W …

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/e15c21c8a1bfc660eab10c9dc28e81a0fdd2a921-e3d3081.png
width: 538
height: 670

Konkurs foto dla podróżników!
type: item
date: 2012-07-31T04:59:00.000Z
creator: Igor Nowiński
subject: Porady
subject: Traveler
subject: Traveler Site
subject: bieda
subject: fotografia
subject: globalne ocieplenie
subject: konkursy
subject: konkursy fotograficzne
subject: nagrody
description: Zapraszamy do udziału w konkursie fotograficznym „Zmiany klimatu dotykają najbiedniejszych”, w którym nagroda główna wynosi 5700 zł. Podróże to okazja, by zobaczyć i sfotografować, jak zmieniający się klimat wpływa na życie ludzi we wrażliwych na te zmiany regionach świata, które niestety są też jednymi z najuboższych.
encoded: Konkurs fotograficzny jest zaproszeniem do dokumentowania skutków zmian klimatu, które na naszych oczach dotykają ludzi, zmieniają środowisko, kształtują nową rzeczywistość. „Szukamy fotografii, które nie tylko dobitnie pokażą Polkom i Polakom, jak mocno Globalne Południe doświadcza zmian klimatu, lecz także jak pomysłowo i skutecznie jego mieszkańcy adaptują się do nowych, nieprzewidywalnych warunków. – mówi Ola Antonowicz z Polskiej Zielonej Sieci, organizatora konkursu – Oprócz wartości artystycznej zdjęcia liczyć się będzie załączony opis i pomysłowość w podejściu do tego trudnego tematu, może ktoś odnajdzie przebranżowionych pasterzy w Etiopii, albo sfotografuje innowacyjne metody pozyskiwania wody albo akcje sadzenia drzew na obszarach narażonych na erozje. A może ktoś uchwyci komara malarycznego w górskich, jeszcze niedawno wolnych od malarii rejonach Afryki? Nawet najbardziej nietypowe lub zrobione przypadkowo zdjęcia będą miały szansę. Ten konkurs to prawdziwy test na pomysłowość, spostrzegawczość i uwaga! odpowiedzialną turystykę.” Nagrodzone w konkursie fotografie stworzą unikatowy kalendarz na 2013r. Podróże to okazja, by zobaczyć i sfotografować, jak zmieniający się coraz gwałtowniej klimat wpływa na życie ludzi w najbardziej wrażliwych na te zmiany regionach świata, które niestety są też jednymi z najuboższych. W trakcie podróżowania uważny obserwator napotka wiele pytań, które jednocześnie mogą być inspiracją do wzięcia udziału w naszym konkursie: Dlaczego na safari przez 3 dni padało, choć pora deszczowa teoretycznie miała skończyć się przed planowaną wycieczką? Dlaczego spotykani w trakcie podróży rolnicy, pasterze czy rybacy z krajów Południa mówią, że nie są w stanie się wyżywić odkąd pogoda stała się nieprzewidywalna? Dlaczego na Karaibach można spotkać ludzi śpiących z dala od swoich domów w obawie przed huraganami, które przecież zdarzały się tam od dawna, a na znikających pod wodą Malediwach mówi się nie tylko o turystycznym ale wręcz apokalip…

https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/63/2024/08/1685e94a491dc7d0c4b818771121921aa1421c05-ff6c371.jpeg
width: 184
height: 123