Kolejna wycinka drzew w Puszczy Białowieskiej. Ekolodzy mają dowody, a leśnicy się tłumaczą
Według ekologów wycinka drzew w Nadleśnictwie Browsk jest sprzeczna z planem zadań ochronnych Natura 2000. Wśród zarzutów pojawia się stosowanie wielotonowych forwarderów.
W tym artykule: Wycinka drzew w Puszczy Białowieskiej Puszcza Białowieska kontra zabiegi ochronne Wycinki drzew zawsze wzbudzają kontrowersje, a w szczególności, kiedy odbywają się w takich miejscach jak Puszcza Białowieska. Po jednej stronie konfliktu znajdują się ekolodzy, po drugiej leśnicy. Nie brakuje też głosów, jakoby regulacja liczby drzew była polityczną grą – takie teorie zostawiamy jednak na fora dyskusyjne. Pierwsze lasy na świecie wyglądały inaczej, niż zakładali naukowcy Drzewa lubiące suszę? A może jednak tereny podmokłe? Najnowsze odkrycie naukowców rzuca nowe światło na to, jak kształtowały się pierwotne lasy. Wycinka drzew w Puszczy Białowieskiej O Puszczy Białowieskiej znów mówi się coraz więcej i coraz głośniej. To dlatego, że w połowie października Fundacja Dzika Polska poinformowała w mediach społecznościowych, że na terenie kompleksu leśnego ruszyły tzw. zabiegi ochronne. Według ekologów wycinka drzew w Nadleśnictwie Browsk jest sprzeczna z planem zadań ochronnych Natura 2000. – Materiały zgromadzone przez Fundację Dzika Polska wskazują, że wykonywane prace nie mają nic wspólnego z zabiegami ochronnymi i ochroną przyrody, przeciwnie – dewastują przyrodę Puszczy i są wykonywane wbrew obowiązującym standardom i przepisom – czytamy na profilu organizacji na Facebooku. Członkowie Fundacji podkreślają, że wycinane są wszystkie drzewa bez względu na wiek czy przynależność do gatunków chronionych – w tym dojrzałe graby i 30-letnie dęby. Przypomnijmy, że Natura 2000 zakłada zwiększenie liczby drzew liściastych w Puszczy. Leśnicy twierdzą jednak, że ich działania zgodne z programem, oraz że kontynuują prace, których celem jest utrzymanie ciągłości lasu. Jak dodają, wycięte dęby stwarzały zagrożenie dla ludzi i zwierząt – były np. pochylone. Stare dęby i drzewa o ciekawych kształtach – jak chociażby dwa splecione ze sobą graby – mają być bezpieczne. Ścinane świerki będę z kolei przekazane na opał dla miejscowych. Coraz więcej rysiów w polskich lasach. W tym roku padł rekord narodzin Fotopułapka nagrała zabawy samicy rysia z czwórką młodych. To rzadki widok, zwłaszcza że zwierzaki są płochliwe i unikają ludzi. Puszcza Białowieska kontra zabiegi ochronne Kolejny zarzut dotyczy wykorzystywania wielotonowych forwarderów, które niszczą nie tylko drzewa nadające się na wycięcie, ale również glebę. Ekolodzy przypominają, że kilka miesięcy temu wiceminister środowiska Edward Siarka obiecał, że po Puszczy nie będą jeździły ciężkie maszyny. Zamiast nich można wykorzystać węższe i lżejsze ciągniki. Do wpisu Fundacji Dzika Polska odniósł się Jarosław Krawczyk, rzecznik prasowy Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymtoku. – W oddziale leśnym 147Ca nie pracował ciężki sprzęt typu harwester, a jedynie przegubowy specjalistyczny ciągnik ładujący na siebie ładunek (tzw. nasiębierny) do wywozu drewna. Był to ciągnik typu forwarder. Maszyna ta, dzięki swej zwrotności, pojemnej skrzyni ładunkowej i szerokim oponom o małym nacisku, transportuje drewno sprawnie, bez hałasu i uszkadzania gleby. Dodam jeszcze, że po zakończeniu prac z pozyskania drewna powierzchnia wydzielenia 147Ca zostanie odnowiona młodymi drzewkami liściastymi, co m.in. zapewni trwałość Puszczy – czytamy w oficjalnym komentarzu. To nie pierwsze kontrowersje wokół wycinek w Puszczy Białowieskiej. W 2017 r. masowe wycinanie drzew miało powstrzymać kornika drukarza – takie tłumaczenie wystosowało Ministerstwo Środowiska. Ekolodzy przekonywali, że akcja ma charakter komercyjny. Rok później Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że wycinka drzew w Puszczy była niezgodna z prawem unijnym.
Ruszył w fotograficzną podróż po kraju. Na swoich zdjęciach udowadnia, że Polska jest najpiękniejsza [GALERIA]
Podczas swojej fotograficznej wyprawy Maciej Goryl odkrywał piękno Polski. Podróżował z taką ciekawości, z jaką zazwyczaj zwiedza się tylko odległe kraje. Zobacz efekty jego podróży z aparatem.
ZOBACZ GALERIĘ Z PODRÓŻY „POZNAJĄC GRANICE POLSKI” >>> Od kiedy Maciej Goryl rozpoczął przygodę z fotografią, przyświecał mu cel: doceniać to, co nas otacza i pokazywać to piękno innym. Zaczynał lokalnie, od własnej miejscowości - Tarnowskich Gór. W końcu nadszedł czas, by ruszyć w Polskę. - Opowiadane w rodzinnym gronie historie o pięknych miejscach w naszym kraju, sprawiały, że zacząłem marzyć. W dzieciństwie nie zawsze miałem wówczas możliwości, by porównać swoje wyobrażenia z rzeczywistością. Przełomowy okazał się 2016 rok. Wyruszyłem w niezwykłą podróż, podczas której poznałem moje miejsce na ziemi – ojczyznę – opowiada. Impulsem była wizyta w Szczyrku. To było pod koniec stycznia, dał się namówić na górski wyjazd z przyjaciółm. - Widok ze Skrzycznego, najwyższego szczytu Beskidu Śląskiego, zapiera dech w piersiach! Po powrocie do domu byłem już pewien, że wyruszę w podróż po najpiękniejszych zakątkach Polski. W czasie podróży „Poznając granice Polski” odwiedził miejsca, o których marzył przez długi czas. Możliwe, że niektóre z nich czekały nawet kilkanaście lat. - Plan podróży stworzyłem wybierając ważne miejsca na mapie Polski, dopisałem propozycję internautów - okazało się np. że wiele osób chce zobaczyć na moich fotografiach Poznań. Fotograf dotarł na Mazury, Kaszuby, nad Morze Bałtyckie, do Białowieskiego Parku Narodowego, odwiedził m.in. Sandomierz, Gdańsk, Toruń i Poznań. GALERIA >>> Więcej zdjęć na fanpage’u fotografa: facebook.com/PhotoGoryl.
Podlasie to wciąż nieodkryta kraina. Jedziemy sprawdzić, jak się ma tutejsza przyroda
"W Teremiskach umówiłam się z Adamem Wajrakiem. Chcę zapytać "Co z tą puszczą?", zrozumieć, o co toczy się teraz medialna przepychanka" - pisze Monika Berkowska. I przy okazji testuje samochód, który ma sprawdzić się zarówno na drogach, jak i na bezdrożach.
Zaraz za Gruszkami kończy się asfalt, skręcam w leśną drogę. Zjeżdżam łagodnie w dół, w stronę pobłyskującej wiosennymi rozlewiskami łąki – widać ją coraz lepiej zza rzadkich brzózek. I nagle staję jak wryta. Silnik na szczęście gaśnie natychmiast, ta ekologiczna opcja ma, jak widać, wiele zastosowań. Przydaje się nie tylko w miejskim korku, ale też w sytuacji, kiedy nagle wyląduje się oko w oko z gromadą żubrów, która najspokojniej pasie się na trawie. Za nimi widać jeszcze ściany chałup, ledwie co wyjechałam ze wsi, żadna to dzicz; zaskakujące, jak bardzo nic sobie nie robią z bliskości człowieka. Wysiadam powoli i jeszcze wolniej idę parę kroków przed siebie. Zdjęcie i szybko wracam do auta. Jestem w otulinie Białowieskiego Parku Narodowego – żeby wejść do rezerwatu ścisłego, muszę mieć pozwolenie, ale jak widać, nawet jazda po okolicznych lasach dostarcza sporych emocji. Z Siemianówki, gdzie mieszkam, do Teremisek jest 26 km. Moja Škoda Yeti z napędem na cztery koła i w połączeniu z elektronicznym programem stabilizacji ESP była jak przyklejona do drogi. To auto jedzie po asfalcie jak po sznurku, nie ma mowy o bocznym poślizgu samochodu. Ale na puszczańskich wertepach radzi sobie równie dobrze. Nie martwię się, że gdzieś tu utknę, jadę przez kałuże i błoto. Rano spadł tu śnieg, na wschodzie wiosna przychodzi o miesiąc później niż w centralnej Polsce. Wygląda na to, że z napędem na obie osie i funkcją wspomagania ruszania pod wzniesienia, która zapobiegnie niekontrolowanemu staczaniu się auta ze zbocza, mogę czuć się bezpiecznie. Zawieszenie jest ciche i przyjemnie twarde, sprzęgło chodzi delikatnie. W Teremiskach umówiłam się z Adamem Wajrakiem. – Co z tą puszczą? – chcę zapytać. Zrozumieć, o co toczy się teraz medialna przepychanka. Kto będzie to wiedział lepiej niż on. Ekolog, mieszka tu od lat. Parkuję, kiedy kontrolka w aucie wyświetla komunikat, że za chwilę skończy się płyn do spryskiwaczy. Uff, jak dobrze, że ktoś o tym pomyślał, gorzej, gdyby w głuszy okazało się, że nie ma już czym umyć szyby. – Puszcza ma za sobą 10 tys. lat nieprzerwanej historii – Adam zaczyna tłumaczyć. – To unikat na skalę europejską, a mój kolega, amerykański profesor Alan Weisman, mówi, że nawet światową, bo to ostatni tak dobrze zachowany las nizinny strefy umiarkowanej.Ale kornik zjada świerki, trzeba puszczy pomóc. Kornik drukarz zjadł 500 tys. m³ świerka, a jego jest 5 mln m, zniszczył 10 proc. – Adam wie, co mówi. – Gospodarka leśna przyszła na te tereny z Niemcami w 1915 r. Wtedy zamieniliśmy lasy w uprawy drzew – tyle zasadzimy, tyle zetniemy i przerobimy na dechy. Niemcy zmietli kulturę obcowania z lasem. Zrobili z okolicznych mieszkańców robotników leśnych. Kolega powiedział mi ostatnio: „Adam, oni patrzą na ten las jak na pole kapusty, a ty im nagle mówisz, że ta kapusta ma gnić. To jak oni się mają na ciebie nie wkurzać”. Oburza nas kornik zjadający świerki, bo gdzieś tam mamy podskórnie zakodowane, że to drzewo, to drewno należy do nas. Dlaczego ludzi nie oburza, że co roku 70 proc. gniazd muchołówki białoszyjej jest wyjadanych przez myszy, kuny. A ona się odradza, jest długowiecznym ptakiem. Wilki zjadają 12 proc. populacji jeleni rocznie. Ten las poradzi sobie bez ludzi, kształtują go: kornik, pożar, wichura, konkurencja między gatunkami. Wpadłam tylko na herbatę, a o puszczy z Adamem można by rozmawiać do świtu. Zbieram się do mojego Domu na Wschodzie, wegańskiej agroturystyki. Prowadzą ją Joanna i Marek, sprzedali, co mieli w Łodzi, i wybudowali tu dom z duszą, złożony z drewna trzech różnych stodół, z których jedna była datowana na rok 1863! Na kolację są genialne pierogi z soczewicą. A zapas nalewek i miodu chętnie zapakowałabym do bagażnika, mam tam dużo miejsca, ponad 400 l, mój kompaktowy SUV jest idealny na takie podróże. ____________________ ŠKODA Yeti Outdoor Doskonałe auto na offroadowe przygody Napęd na cztery koła sprawia, że auto jest przystosowane do każdej drogi. Posiada Asystenta Parkowania i kamerę cofania. Dzięki funkcji SmartLink wyświetlacz systemu multimedialnego może pokazywać te informacje, które widzisz na smartfonie. System aranżacji tylnych foteli VarioFlex pozwala dostosować wnętrze auta do każdego wyzwania. Yeti Outdoor zapewnia ochronę pasażerów na najwyższym poziomie (do 9 poduszek bezp.). Dostępne z jedną z siedmiu jednostek napędowych.
Będzie wycinka w Puszczy Białowieskiej? Chcą tego leśnicy. Eksperci? "Traktują puszczę jak las gospodarczy"
Sprawdzamy, kto ma rację. Trwa zażarty spór o przyszłość Puszczy Białowieskiej. Lasy Państwowe, powołując się na dobrostan ostatniego pamiętającego czasy prehistoryczne lasu w Europie, chcą zwiększyć limit wycinki drzew. Z drugiej strony podnoszą się liczne głosy organizacji pozarządowych, ekologów i wreszcie naukowców, którzy sprzeciwiają się planom leśników. Według nich argumentacja urzędników jest pełna nieścisłości.
Jako główny powód zwiększenia limitów leśnicy podają plagę kornika drukarza. Dariusz Skirko, nadleśniczy w Nadleśnictwie Białowieża wyjaśnia w rozmowie z nami, że tym razem ma ona niespotykany dotąd wymiar i innego wyjścia nie ma. Aby móc sobie poradzić ze szkodnikiem po prostu trzeba ciąć. Głównie chodzi o świerki, które są najchętniej atakowane przez kornika. Skirko dodaje jednak, że plany wycinki powinny objąć także i inne gatunki drzew, żeby zapewnić im bezpieczeństwo. Na co pozwolić kornikowi? Jednak zupełnie odmiennie o tym samym problemie wypowiadają się naukowcy. Dr Barbara Pietrzak z Wydziału Biologii Uniwersytetu Warszawskiego, zauważa, że samo użycie takich sformułowań jak “plaga” czy “epidemia” nie powinno mieć tu miejsca. Dlaczego? Otóż najczęściej takie kategorie pojawiają się, gdy zagrożenie NAGLE spada na dane miejsce. Tutaj jednak kornik jest częścią naturalnego ekosystemu i jego obecność w puszczy nie jest niczym nowym. - Jeśli spojrzymy na puszczę jako na cały ekosystem - wtóruje jej dr. Andrzej Mikulski, także biolog z UW - kornik nie tylko nie jest tutaj intruzem, ale po prostu częścią większej całości i to właśnie ją powinniśmy chronić. Według obojga las będzie w stanie odbudować się po ataku kornika, a jego pobyt w puszczy dobrze wpłynie na jej zróżnicowanie jeśli chodzi o gatunki drzew. Naukowcy i ekolodzy zarzucają leśnikom, że traktują Puszczę Białowieską jak las gospodarczy i jedyne, co ich interesuje, to duża ilość dobrego gatunkowo drewna, które można sprzedać. Dariusz Skirko odpiera te zarzuty tłumacząc, że limity dotyczące wycinania są ustalane przez niezależnych ekspertów. Natomiast przy ich ustalaniu bierze się przede wszystkim pod uwagę dobrostan drzew, różnorodność gatunkową, gęstość zalesienia i wiele innych czynników. To jednak nie przekonuje dr Barbary Pietrzak, która podkreśla, że podstawowe pytanie dotyczy tego, co chcą chronić Lasy Państwowe: starą puszczę czy miejsce pozyskiwania surowca jakim jest drewno. Człowiek wie lepiej co dobre dla lasu... od samego lasu? Równie ważnym pytaniem jest to, co się stanie, gdy do zwiększenia limitów dojdzie. A chodzi o możliwość międzynarodowych konsekwencji. Puszcza Białowieska jest obszarem wyjątkowym, znajduje się między innymi na liście UNESCO. Nadleśniczy odpowiada, że trudno znaleźć inny równie mocno chroniony w Polsce teren jak Puszcza. - Nie możemy oddzielać ochrony przyrody od gospodarki leśnej. Ochrona jest jej integralną częścią! - mówi Dariusz Skirko. - W ustawie o lasach pozyskanie drewna jest dopiero piątym w kolejności celem gospodarki leśnej. Pierwsze cztery cele gospodarki skupiają się właśnie na ochronie lasów, z naciskiem na fragmenty naturalne i szczególnie cenne, utrzymanie różnorodności przyrodniczej i walorów krajobrazowych. Jednak i tutaj nie ma ogólnej zgody. Doktor habilitowany Bogdan Jaroszewicz, kierownik Białowieskiej Stacji Geobotanicznej UW, a kiedyś wicedyrektor Białowieskiego Parku Narodowego nie ma wątpliwości, że każda ingerencja, każdy “zabieg gospodarczy” przeprowadzony w drzewostanach naturalnego pochodzenia na terenie puszczy spowoduje utratę ich naturalności. - Nie ma możliwości maksymalizacji obu tych celów (ochrony przyrody i gospodarki leśnej) w tym samym miejscu i czasie – mówi Jaroszewicz - Jeśli ochrona ma polegać na wycinaniu drzew, to prowadzi dokładnie do tego, czego obawiają się organizacje pozarządowe, czyli do powolnego zamieniania Puszczy w zwykły las gospodarczy. Skąd się bierze przekonanie, że to człowiek (leśnik), a nie przyroda wie lepiej jak ma wyglądać stabilny las? "Wycinka doprowadzi do wykreślenia z listy UNESCO" Jeśli chodzi o UNESCO nadleśniczy przekonuje, że Lasy Państwowe przede wszystkim działają zgodnie z prawem i respektuje ustalenia z organizacją. Dodaje, że planowane działania wynikają “z potrzeby ochrony siedlisk i ochrony lasu, a nie z przesłanek ekonomicznych.” Co konkretnie doceniła UNESCO w puszczy? Termin, którym się posłużyła brzmi “outstanding universal value” co oznacza wyjątkową wartość uniwersalną – dla wszystkich. Dr Jaroszewicz uważa, że zwiększenie wycinki zakłóci tę wartości i może doprowadzić do wykreślenia terenu z listy światowego dziedzictwa. Dr Barbara Pietrzak i dr Andrzej Mikulski dodają, że byłby to wyjątkowy wstyd dla Polski na arenie międzynarodowej. Dyskusja trwa nadal, z pewnością będziemy do niej jeszcze nie raz wracać. W Warszawie, na Wydziale Biologii UW, 15.01 odbędzie się jedna z jej odsłon. W najbliższy piątek od godziny 18:45, podczas piątej Nocy Biologów zaplanowano dyskusję i wykład dr. Jaroszewicza pod tytułem “Kornik w Puszczy Białowieskiej – klęska, czy naturalna dynamika lasu”. Autor: Błażej Grygiel
Leśnicy: trzeba wycinać przez korniki. Ekolodzy: to koniec puszczy
Leśnicy chcą w większej, niż dotychczas skali, wycinać świerki w części Puszczy Białowieskiej. Argumentują, że chodzi o drzewa zaatakowane przez korniki. Protestujący ekolodzy mówią, że to koniec ochrony puszczy. Decyzja należy do ministra środowiska.
Zakończyły się właśnie konsultacje w sprawie aneksu do Planu Urządzania Lasu (PUL) w nadleśnictwie Białowieża, który przewiduje zwiększenie wycinki. Rzecznik Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku Jarosław Krawczyk poinformował we wtorek PAP, że do końca grudnia do ministra środowiska powinny trafić wszystkie dokumenty potrzebne do podjęcia decyzji, m.in. sprawozdanie z zakończonych konsultacji społecznych, proponowany aneks wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Decyzję będzie podejmował minister środowiska, jeszcze nie wiadomo kiedy to nastąpi. Puszcza Białowieska to ostatni las pierwotny na Niżu Europejskim. Puszcza jest jedynym polskim obiektem przyrodniczym, wpisanym przez UNESCO na listę Światowego Dziedzictwa. Poza obszarem Białowieskiego Parku Narodowego puszczą administrują trzy nadleśnictwa Lasów Państwowych: Białowieża, Browsk i Hajnówka. Park obejmuje jedną szóstą powierzchni puszczy. W ostatnich latach bez powodzenia zakończyły się próby powiększenia parku narodowego. W 2011 r. minister środowiska ograniczył jednak limity pozyskania drewna w puszczy, co miało poprawić ochronę, decyzje te były podtrzymane w 2012 r. Lasy Państwowe chcą teraz pozyskiwać pięć razy więcej drewna w nadleśnictwie Białowieża, niż dotychczas. W obecnym PUL na lata 2012-2021, ten limit wynosi 63,4 tys. metrów sześciennych na 10 lat. Po zmianach, ma to być 317,8 tys. metrów sześciennych. Zwiększenie ma być więc pięciokrotne - poinformował Krawczyk. I taki zapis jest w proponowanym aneksie. Krawczyk powiedział, że już pozyskano prawie 57 tys. metrów sześciennych, limity z planu są więc prawie wyczerpane, a - jak to ujął - "obowiązkiem" leśników jest wystąpić o zwiększenie tego limitu, skoro się kończy. "To normalna procedura" - zauważył. Innego zdania są organizacje ekologiczne. W opublikowanym we wtorek stanowisku oceniają, że Lasy Państwowe chcąc zwiększyć pozyskanie drewna w nadleśnictwie Białowieża "proponują przekształcenie puszczy w zwykłą plantację drzew". "Niestety, jeśli minister środowiska zaakceptuje proponowane zmiany, puszcza poza obszarem parku narodowego zmieni się w zwykły las gospodarczy, w którym będzie można prowadzić nawet tzw. zręby zupełne" - napisali przedstawiciele Greenpeace Polska, Greenmind, Pracowni na Rzecz Wszystkich Istot oraz WWF Polska w przekazanym PAP komentarzu. Mówią, że będzie to oznaczało możliwość całkowitej wycinki drzew na określonych powierzchniach. Podkreślają, że oprócz tego, iż zaszkodzi to Puszczy Białowieskiej, to również - "wizerunkowi Lasów Państwowych i samej Polsce". "Przyjmując proponowane zmiany, złamane zostaną zobowiązania wobec UNESCO oraz warunki ugody z Komisją Europejską, na podstawie której KE zamknęła postepowanie przeciwko naszemu państwu o nieskuteczną ochronę obszaru Natura 2000" - podkreślają ekolodzy. Wcześniej w konsultacjach społecznych, o planach leśników negatywnie wypowiedziała się m.in. Państwowa Rada Ochrony Przyrody. Leśnicy tłumaczą tymczasem, że ich obowiązkiem jest "zachowanie trwałości i ciągłości użytkowania lasów tak, aby lasy pozostawione przyszłym pokoleniom były w stanie minimum takim w jakim je zastaliśmy. O ile nie lepszym" - argumentuje Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Białymstoku na swej stronie internetowej opisując proponowany aneks. Podkreśla, że aneks jest konieczny, bo jest "konsekwencją klęski spowodowanej gradacją kornika drukarza", a obowiązkiem leśników jest walka z tym szkodnikiem. Dyrekcja podaje, że w 2015 r. w puszczańskich nadleśnictwach zinwentaryzowano ok. 200 tys. świerków zasiedlonych przez korniki. Łączna masa tego drewna to 260 tys. metrów sześć. "W wyniku gradacji korników nastąpił rozpad drzewostanów z udziałem świerka, na łącznej powierzchni ponad 4 tys. ha – na takim obszarze nie ma i nie będzie przez wiele lat tętniącego życiem lasu" - argumentują leśnicy. Krawczyk poinformował, że podobnie jak w przypadku Nadleśnictwa Białowieża, leśnicy będą przygotowywać aneksy do PUL dla pozostałych puszczańskich nadleśnictw, gdy będą się tam kończyć limity pozyskania drewna. W ostatnich dniach minister środowiska odwołał dyrektora Białowieskiego Parku Narodowego. Przyczyn nie podano. Źródło: PAP
Spotkania z filmem przyrodniczym w Białowieży
Miłośnicy filmów przyrodniczych, rezerwujcie weekend 13-15 lutego!
Impreza poświęcona jest francuskim filmom przyrodniczym, które pokazywane są na Festiwalach Filmów Przyrodniczych w Ménigoute we Francji. Gościem specjalnym będzie Laurent Charbonier, reżyser z filmu „Zakochane zwierzęta", współtwórca zdjęć do „Makrokosmosu". Do Białowieży przyjadą zarówno reżyserzy filmów, jak i organizatorzy Festiwalu Filmów Przyrodniczych z Ménigoute, dyrektor IFFCAM oraz samorządowcy z Departamentu Deux-Sevres. Odbędą się specjalne seanse i warsztaty filmowe dla młodzieży prowadzone przez francuskich reżyserów. Zaprezentowane zostaną też dwa polskie filmy, bezpośrednio związane z miejscem odbywania się Spotkań – Puszczą Białowieską: „Opowieść o żuku. Potęga karła", Bożeny i Jan Walencików należący do serii „Saga prastarej puszczy" oraz film o Simonie Kossak Beaty Hyży-Czołpińskiej pt. „Miejsce w raju". Oba filmy przedstawią ich autorzy. Spotkaniom z filmem francuskim towarzyszyć będzie otwarcie wystawy fotograficznej w Białowieskim Parku Narodowym, prezentującej region Deux-Sevres we Francji. Dodatkową atrakcją będzie degustacja francuskich produktów regionalnych: francuskie wino, sery i… mała niespodzianka. Spotkania z filmem przyrodniczym współorganizowane są przez Białowieski Park Narodowy, Fundację Edukacyjną Jacka Kuronia, Technikum Leśne w Białowieży oraz Ośrodek Francuski Deux-Sèvres w Białej Podlaskiej. Partnerami spotkań są Białowieski Ośrodek Kultury oraz XVI LO Nr 53 z oddziałami dwujęzycznymi im. S. Sempołowskiej w Warszawie. Spotkania z filmem przyrodniczym maja charakter edukcyjny. Wstęp na wszystkie wydarzenie - bezpłatny! Start: piątek, 13 lutego 2015, 16:00 Muzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego, Park Pałacowy 11, Białowieża Projekcje filmów i spotkania z twórcami: 16.15-16.45 Efekt motyla (Au hasard), Tiphaine Hertault, projekcja i spotkanie z twórcą filmu. Efekt motyla – czy trzepot skrzydeł motyla w Ohio może spowodować burzę piaskową w Teksasie?Czas trwania filmu: 14 min. 16.45-17.30 Wodniczka – uwodziciel z bagien (Wodniczka – le séducteur des marais), Yvon le Gars. Film przedstawi Dominique Brouard, dyrektor Instytutu Filmu Przyrodniczego IFFCAM z Francji. Film poświęcony wodniczce, małemu ptaszkowi z rodziny wróblowatych, występującemu jedynie w Europie i zagrożonemu wyginięciem. Nakręcony w Bretanii, w Biebrzańskim Parku Narodowym w Polsce oraz w Hiszpanii. Czas trwania filmu: 24 min. 17.30-18.15 Zwierzęcy instynkt (Instinct Animal), Guillaume Collombet – projekcja i spotkanie z twórcą filmu. Poznajcie przyrodę od środka, wejdźcie w skórę zwierzęcia... To spojrzenie na Was, takimi jakimi nigdy się nie widzieliście… My, ludzie, boimy się kiedy znajdziemy się w ciemnym lesie sami albo kiedy zgubimy się i zapada noc... Nie wyobrażamy sobie, że zwierzęta czują najwięcej obaw, kiedy w ich królestwie pojawia się człowiek... Czas trwania filmu: 30 min. 18.15-19.30 Chambord. Pałac natury (Chambord), Laurent Charbonnier – projekcja i spotkanie z twórcą filmu. Wybudowany w XVI wieku przez króla Franciszka I zamek Chambord należy do najbardziej osobliwych skarbów francuskiego renesansu. Budowlę otacza pięć hektarów lasów i ogrodów, które uważane są za największy i najstarszy zamknięty park w Europie. W tym niezwykłym środowisku żyje wiele przeróżnych gatunków zwierząt, m.in. rybołowy, salamandry, bociany czarne, orzełki włochate i żbiki. Czas trwania filmu: 52 min. Po projekcjach otwarcie wystawy fotograficznej prezentującej Departament Deux-Sevres oraz degustacja francuskich produktów regionalnych. 14 lutego 2015 (sobota) godz. 11.30-13.00 Miejsce: Kino Żubr, Białowieża, Sportowa 1 Opowieść o żuku. Potęga karła, Bożena i Jan Walencikowie – projekcja filmu i spotkanie z autorami. Żuk leśny – dla wielu nieznaczący „robak" - od pierwszych dni dorosłego życia pokonuje przeszkody, jakie gotuje mu świat olbrzymów: samochodów, koni, żubrów, wilków i innych zwierząt. Okazuje się, że ten karzeł robi coś, bez czego las nie mógłby istnieć. Wreszcie i on odnajduje swoją „ziemię obiecaną". Upiorny pech sprawia, że na jego drodze staje człowiek... Film jest częścią serii fabularyzowanych opowieści przyrodniczych z Puszczy Białowieskiej pt. „Saga prastarej puszczy". Czas trwania filmu: 52 min. 14 lutego 2015 (sobota) godz. 16.00 – 19.30 Miejsce: Muzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego, Białowieża, Park Pałacowy 11 16.00-17.15 W rytmie żywej ziemi (Au rythme du bocage), Marie Daniel, Fabien Mazzacco, Aude Moreau Gobard. Film przedstawi Dominique Brouard, dyrektor Instytutu Filmu Przyrodniczego IFFCAM z Francji. Pokryte zaroślami miedze, które we Francji nazywają bokaż, ciągną się na przestrzeni tysięcy kilometrów. Toczy się w nich życie i przeplata w niewidzialne dla człowieka zależności. Ten krajobraz to kompromis między człowiekiem a naturą, między działalnością rolniczą a dziką przyrodą. Czas trwania filmu: 58 min. 17.15-19.00 Zakochane zwierzęta (Les animaux amoureux), Laurent Charbonnier – projekcja filmu i spotkanie z autorem. Na krach i na sawannie, w dżungli i w lasach klimatu umiarkowanego, we wszystkich zakątkach kuli ziemskiej zwierzęta zachowują się podobnie, w okresie godowym są po prostu zakochane. Pasjonujący, nominowany do nagrody Cezara, dokument o romantycznej naturze dzikich zwierząt. Twórca filmu, Laurent Charbonnier, odwiedził ze swoją ekipą 16 krajów (m.in. Biebrzański Park Narodowy), gdzie udało mu się sfilmować ponad 80 gatunków zwierząt i ich zachowań godowych. Muzykę do filmu skomponował Philip Glass. Czas trwania filmu: 85 min. 19.00-19.30 Przyroda Puszczy Białowieskiej w obiektywie filmowców z Francji – projekcja materiału filmowego przygotowanego przez stażystów Instytutu Filmu Przyrodniczego z Ménigoute (IFFCAM) podczas stażu odbywanego aktualnie w PB. Planowany czas trwania filmu: ok. 15 min. 15 lutego 2015 (niedziela) godz. 17.00-19.00 Miejsce: Kino Żubr, Białowieża, Sportowa 1 Miejsce w raju, Beata Hyży-Czołpińska, projekcja filmu i spotkanie z autorką oraz jednym z bohaterów - Lechem Wilczkiem Reportaż przedstawiający sylwetkę Simony Kossak – biologa, profesora nauk leśnych, popularyzatorki nauki, która całe życie poświęciła przyrodzie Białowieskiego Parku Narodowego. Razem ze swoimi życiowym partnerem, fotografem Lechem Wilczkiem spędzili kilkadziesiąt lat w leśniczówce Dziedzinka - miejscu w raju. Czas trwania filmu: 47 min.
Każdy, kto przyjeżdża do puszczy, chce je zobaczyć. Czas na 38. z 50 podróży, które trzeba w życiu odbyć
Oczywiście na wolności. Czasem trafi się łut szczęścia, tak jak pewnemu zagranicznemu turyście, który jednego dnia ujrzał zarówno wilka, jak i całe stado żubrów. Wrócił do kraju przekonany, że puszcza roi się od zwierząt, a spotkać je można na każdym kroku. Tak łatwo niestety nie ma. Zwykle trzeba się uzbroić w cierpliwość. Kiedyś regularnie odwiedzałam polanę, na której żubry bywały – co odczytywałam po tropach i śladach – ale nigdy nie mogłam na nie trafić. Wreszcie w pewien dżdżysty dzień natknęłam się na duże stado. Młode radośnie brykały w deszczu, dorosłe co pewien czas wytrząsały wodę z sierści. Oglądałam niczym niezakłóconą rodzinną scenkę z życia żubrów w ich naturalnym środowisku. Gdyby mnie wtedy zobaczyły, kto wie, jakby się to skończyło. Pewnie wzięlibyśmy nogi za pas – i ja, i one. Słyszałam jednak historię o doktorantce, która prowadziła badania samotnego samca. Przez tydzień tropiła go i notowała jego zachowania. Później role się odwróciły – przez następny tydzień żubr chodził za nią, aż w końcu musiała ratować się ucieczką. Bo to są naprawdę dzikie zwierzęta. (BŻ) NO TO W DROGĘ: KIEDY ■ Cały rok, ale łatwiej jesienią i zimą, kiedy żubry chętnie odwiedzają paśniki. W razie niepowodzenia zawsze można pojechać do Rezerwatu Pokazowego Żubrów koło Białowieży. WWW ■ www.bpn.com.pl