Tropikalna „wyspa” niedaleko Polski. Przez cały rok panuje tu 26 stopni
We wschodniej części Niemiec znajduje się niezwykła tropikalna wyspa. Berlin jest oddalony od tego miejsca o zaledwie kilkadziesiąt kilometrów. Mowa o Tropical Islands – unikatowym parku wodnym, oferującym rozrywkę dla całej rodziny. Jakie atrakcje skrywa to niezwykłe miejsce? Na to i inne pytania odpowiadamy poniżej.
Spis treści: Tropiki w pobliżu niemieckiej stolicy Od wojskowego lotniska do egzotycznego parku rozrywki Architektura tropików Bioróżnorodność pod kopułą Strefa wodna Strefa wellness Wysoki, stabilny komfort termiczny, ciepły piasek pod stopami, zwierzęta, których w tej części Europy nie sposób spotkać w naturalnym środowisku i setki gatunków roślin, tworzących stabilny ekosystem, a to wszystko ukryte w ogromnej hali. Co prawda podberlińskie Tropical Islands oferuje zaledwie iluzję wakacyjnego wyjazdu, jednak panujący tam klimat (dosłownie i w przenośni) może skutecznie ugasić tęsknotę za odległymi egzotycznymi destynacjami. Tropiki w pobliżu niemieckiej stolicy Ten niezwykły tropikalny park rozrywki znajduje się we wsi Krausnick, położonej w kraju związkowym Brandenburgia, w powiecie Dahme-Spreewald. Od centrum Berlina jest oddalone o zaledwie 70 km, a od przejścia granicznego w Gubinie – o około 90 km. Miejscowość rozciąga się na pograniczu nizinnego, podmokłego regionu Spreewaldu i zalesionego płaskowyżu Dahmeland. W tamtejszym krajobrazie dominują Wzgórza Krausnickie – zwarty kompleks silnie zalesionych wzniesień morenowych. Krausnick graniczy bezpośrednio z unikatowym systemem wodnym Unterspreewald. Przepływa tamtędy rzeka Szprewa, która tworzy sieć naturalnych odnóg, meandrów oraz sztucznych kanałów. Należy jednak podkreślić, że tropikalne wyspy „nie wyrosły” wśród pięknej przyrody, a w hali ogromnego hangaru. Od wojskowego lotniska do egzotycznego parku rozrywki W 1938 roku tamtejszy teren został zaadaptowany przez niemiecką Luftwaffe na lotnisko wojskowe i szkołę pilotów Brand-Guben. Po II wojnie światowej, w maju 1945 roku, obiekt przejęła Armia Czerwona. Przez dziesięciolecia zimnej wojny Sowieci inwestowali tam potężne środki, betonując i wydłużając pasy startowe, budując kilkadziesiąt schronów lotniczych, a nawet bunkier nuklearny. Lotnisko Flugplatz Brand stało się kluczowym portem dla wizyt państwowych z ZSRR. W 1998 roku teren nabyła firma CargoLifter AG. Jej plan zakładał budowę ogromnych sterowców transportowych. Na potrzeby tego projektu wzniesiono hangar Aerium, którego budowa zakończyła się w listopadzie 2000 roku. Niestety, w wyniku problemów finansowych, w 2002 roku przedsiębiorstwo ogłosiło upadłość, a wielkie sterowce nigdy nie wzbiły się w powietrze. Wielka hala stała pusta do 2003 roku, kiedy to obiekt przejęła malezyjska korporacja Tanjong PLC. Zamiast konstruować maszyny latające, postanowiono „wyprodukować” tropiki. Tropical Islands otwarto 19 grudnia 2004 roku. 14 lat później park znalazł się w portfolio hiszpańskiej grupy kapitałowej Parques Reunidos. Architektura tropików Hangar, w którym znajduje się kompleks, jest największą na świecie halą samonośną (niewymagającą wewnętrznych filarów wspierających). Budowla mierzy 360 metrów długości, 210 metrów szerokości i osiąga wysokość 107 metrów. Powierzchnia podłogi wynosi 66 tys. metrów kwadratowych, co odpowiada obszarowi ośmiu pełnowymiarowych boisk piłkarskich. Dla lepszego zobrazowania skali, wystarczy wyobrazić sobie, że w hangarze zmieści się nowojorska Statua Wolności (z cokołem), a Wieża Eiffla mogłaby swobodnie leżeć na boku. Dzięki zaawansowanemu systemowi kontroli klimatu, wewnątrz ogromnego hangaru utrzymywana jest stała temperatura na poziomie 26 stopni Celsjusza, przy wilgotności rzędu 40–64%. Z inżynierskiego punktu widzenia jest to parametr idealny, pozwalający na wegetację egzotycznej flory, a jednocześnie zapewniający komfort tysiącom ludzi spacerujących wyłącznie w strojach kąpielowych. Aby goście nie odczuwali chłodu bijącego od ogromnej betonowej płyty lotniskowej, podłoże zostało wyposażone w system ogrzewania podłogowego. To pozwala na całodzienne chodzenie boso po alejkach, plażach i restauracjach. Kluczowym zabiegiem, który ożywił wnętrze i tchnął w nie naturalne światło, była wymiana potężnej połaci dachu na południowej stronie. Wstawiono tam 20 tys. metrów kwadratowych specjalistycznej przezroczystej folii, przepuszczającej promieniowanie UV. Bioróżnorodność pod kopułą Tym, co najbardziej odróżnia Tropical Islands od zwykłych aquaparków, jest jego botaniczne serce. W centrum hali zlokalizowano jeden z największych na świecie sztucznych lasów deszczowych (strefa Las Tropikalny), zajmujący powierzchnię 10 tys. metrów kwadratowych. W tym miejscu należy podkreślić, że to coś więcej niż tylko donice z fikusem. Mówimy tu o prawdziwym, wysoce zintegrowanym ekosystemie, który wymaga precyzyjnego zarządzania. Znajduje się tam około 50 tys. roślin reprezentujących 600 gatunków. W Lesie Tropikalnym można znaleźć między innymi rzadkie palmy, drzewa papai i bogactwo poszycia. Aby utrzymać przy życiu tak ogromną biomasę w sztucznych warunkach, sprowadzono aż 30 tys. metrów sześciennych starannie skomponowanej gleby. Została ona wymieszana z odpowiednimi nawozami oraz specjalnymi dodatkami, aby sprostać wymaganiom roślin z najróżniejszych zakątków świata. W zielonej gęstwinie wije się ścieżka spacerowa o długości około 1 km. Podążając tym szlakiem, mija się punkty widokowe, drewniane mostki, szumiące wodospady i realistycznie odwzorowane bagna namorzynowe. Oprócz roślinności las skrywa też faunę. Za rozkład biomasy odpowiadają tysiące owadów, w tym karaczan surinamski. Ich populację kontrolują gekony, bażanty złociste i przepiórki chińskie. W wodach pływają żółwie i ryby. Największą atrakcją tego miejsca jest stado flamingów karaibskich, które są jednymi z największych przedstawicieli swojej rodziny. Strefa wodna Żaden aquapark nie może istnieć bez wody. Flagowym zbiornikiem kompleksu jest Morze Południowe, którego lustro ma powierzchnię 3 tys. metrów kwadratowych. Głębokość basenu to bezpieczne 1,35 metra. Wzdłuż „morza” rozciąga się piaszczysta plaża, na skraju której znajduje się Tropikalna Wioska, którą tworzą precyzyjne kopie zabudowań z Tajlandii, Borneo, Samoa i Bali (w wielu przypadkach są to oryginalne budynki). Kolejne ciekawe miejsce to Laguna. Strefa ta zajmuje powierzchnię około 1200 metrów kwadratowych. Otaczają ją skały i bujna roślinność, a woda osiąga temperaturę na poziomie 31 stopni Celsjusza. Należy wspomnieć, że atrakcje Tropikalnych Wysp nie ograniczają się wyłącznie do przestrzeni hangarowej. Na zewnątrz stworzono czynną przez cały rok, potężną strefę zwaną Amazonią. Obszar ten zajmuje aż 35 tys. metrów kwadratowych terenu. Łączna powierzchnia samych basenów „pod chmurką” to 1350 metrów kwadratowych, przy zoptymalizowanej głębokości 1,30 metra. Amazonia to strefa kontrastów. Goście wypływają na zewnątrz, gdzie może leżeć śnieg, ale sami zanurzeni są w wodzie, która utrzymuje stałą temperaturę 31 stopni Celsjusza. Największą atrakcją strefy zewnętrznej jest Whitewater River. Mierząca ok. 250 metrów rzeka oferuje spadek poziomu dochodzący do 3,5 metra. Ekstremalna rozrywka W parku wodnym nie może zabraknąć zjeżdżalni. W Tropical Islands, te najmniejsze przeznaczono dla dzieci, ale największa zapewnia tak duże emocje, że skorzystają z niej wyłącznie poszukiwacze mocnych wrażeń. Wieża w formie kolorowego totemu wznosi się na 27 metrów. Śmiałkowie wpadają do zamkniętej tuby o długości 76 metrów i w ułamkach sekund nabierają nieprawdopodobnej prędkości. Pomiary wykazały, że można tam rozpędzić się nawet do 72 km/godz. Strefa wellness Zajmujący 10 tys. metrów kwadratowych kompleks Sauna i Spa to oaza absolutnego spokoju. Znajduje się tam 7 stref, inspirowanych architekturą Kambodży, Malezji i Australii. Są to: Vishnu Stone Sauna – umieszczona w replice świątyni Angkor Wat z Kambodży; Salasaca Wood Sauna – zawieszona na palach, na wysokości 5 metrów; Palaneri Mud Hut – inspirowana kulturą rdzennych mieszkańców Australii; Gunung Mulu Salt Cave – inspirowana największym podziemnym systemem jaskiń w Malezji; Campur Campur – ukryta w kanionie Alcantara; Gemstone Steam Bath – to strefa niskiej temperatury i ekstremalnie wysokiej wilgotności; Inipi Herbal Sweat Lodge – odwzorowuje tradycyjne indiańskie szałasy. Źródło: Tropical Islands Nasz autor Artur Białek Współpracownik National-Geographic.pl. Wcześniej związany m.in. z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. Pisał dla tytułów takich jak: „Kulisy Powiatu”, „AndroidNow” (gdzie pełnił także funkcję redaktora naczelnego) i „Bezpieczna Podróż”. Z wykształcenia jest ekonomistą, ale bardziej z przypadku niż zamiłowania. Jego największą pasją są podróże, zwłaszcza do miejsc wysokich, stromych i skalistych. Niewiele brakuje mu do zdobycia Korony Gór Polski, ale jego ambicje sięgają dalej. Lepiej niż w otoczeniu betonu i wielkopłytowej zabudowy czuje się wśród drzew i gór, które są jego największą miłością (zaraz obok ekosystemów leśnych), a obiektyw jego aparatu woli architekturę zabytkową niż nowoczesną. Najbardziej interesuje go historia współczesna, jako ta najlepiej poznana i pozostawiająca najmniej znaków zapytania. Wszystkie zwierzęta uważa za równorzędnych mieszkańców Ziemi. Zgodnie ze swoimi zainteresowaniami, w „National-Geographic.pl” pisze przede wszystkim o przyrodzie i historii. Zagorzały przeciwnik betonozy. Prywatnie opiekun dwóch wspaniałych gryzoni.
Hotelowa „wojna o leżaki” trafiła do sądu. Turysta dostał odszkodowanie
Wakacyjna „wojna o leżaki” od lat budzi emocje w popularnych kurortach. Zajmowanie miejsc przy basenie jeszcze przed śniadaniem dla wielu turystów stało się symbolem all inclusive, ale teraz problem ten trafił nawet do sądu. Niemiecki turysta wygrał odszkodowanie po tym, jak podczas urlopu w Grecji regularnie nie mógł znaleźć wolnych leżaków dla siebie i swojej rodziny.
Sprawa niemieckiego turysty odbiła się szerokim echem w europejskich mediach i ponownie wywołała dyskusję o standardach w hotelach wypoczynkowych. Mężczyzna twierdził, że mimo wykupienia wakacji w greckim kurorcie praktycznie każdego dnia miał problem ze znalezieniem miejsca przy basenie, ponieważ większość leżaków była zajmowana ręcznikami już od wczesnych godzin porannych. Uznał więc, że warunki pobytu znacząco odbiegały od tego, co prezentowano w ofercie wyjazdu. Sąd przyznał mu rację i zasądził rekompensatę, a wyrok może okazać się ważnym sygnałem zarówno dla organizatorów wycieczek, jak i samych hoteli. Niemiecki turysta wygrał z biurem podróży po „wojnie o leżaki” Sprawa dotyczy wakacji, które niemiecka rodzina spędzała w 2024 roku na greckiej wyspie Kos. Za wyjazd dla czterech osób turyści zapłacili ponad 7 tys. euro, oczekując komfortowego wypoczynku w hotelu z basenem i strefą relaksu. Problem pojawił się jednak już pierwszego dnia pobytu. Jak relacjonował później mężczyzna przed sądem, większość leżaków przy basenie była zajmowana ręcznikami od wczesnych godzin porannych, mimo że hotel formalnie zabraniał ich rezerwowania. Ojciec rodziny miał codziennie wstawać około godziny 6:00 rano, aby spróbować znaleźć miejsca dla swojej żony i dzieci. Mimo to przez około 20 minut bezskutecznie szukał wolnych leżaków, ponieważ większość była już „zarezerwowana” przez innych gości. Turysta argumentował, że sytuacja znacząco wpłynęła na komfort całego urlopu. Według jego relacji dzieci niejednokrotnie musiały odpoczywać na ziemi lub przy basenie bez dostępu do leżaków, co – jego zdaniem – było niezgodne ze standardem wakacji prezentowanym w ofercie biura podróży. Mężczyzna złożył reklamację do organizatora wyjazdu, który początkowo wypłacił rodzinie 350 euro rekompensaty. Klient uznał jednak, że kwota jest niewystarczająca i skierował sprawę do sądu rejonowego w Hanowerze. Sędziowie częściowo przyznali mu rację. W uzasadnieniu podkreślono, że choć biuro podróży nie zarządza bezpośrednio hotelem i nie może zagwarantować każdemu gościowi leżaka o dowolnej porze dnia, to organizator powinien zapewnić odpowiednią organizację pobytu oraz „rozsądny” stosunek liczby leżaków do liczby gości korzystających z obiektu. Istotne znaczenie miało również to, że hotel nie egzekwował własnych zasad dotyczących zakazu rezerwowania miejsc ręcznikami. Ostatecznie sąd uznał wakacje za „wadliwe” i przyznał rodzinie wyższą rekompensatę w wysokości 986,70 euro. Wyrok szybko wywołał dyskusję w mediach i branży turystycznej, ponieważ może stać się ważnym precedensem dla podobnych sporów dotyczących jakości usług w popularnych kurortach. „Wojny o leżaki” coraz większym problemem w kurortach Problem rezerwowania leżaków ręcznikami od lat wywołuje frustrację turystów w popularnych wakacyjnych kurortach i regularnie staje się tematem viralowych nagrań w mediach społecznościowych. Wczasowicze często ustawiają się jeszcze przed świtem przy wejściach do stref basenowych albo zostawiają ręczniki na leżakach na wiele godzin, mimo że faktycznie z nich nie korzystają. Latem 2025 roku szczególnie głośno było o hotelach na Teneryfie, gdzie publikowane w internecie filmy pokazywały turystów śpiących na leżakach, aby zagwarantować sobie miejsce przy basenie na kolejny dzień. Inne nagrania przedstawiały z kolei poranne „wyścigi”, podczas których goście hotelowi dosłownie biegli w stronę basenu zaraz po otwarciu strefy wypoczynkowej, by jak najszybciej rozłożyć ręczniki na najlepszych miejscach. Coraz więcej hoteli i lokalnych władz próbuje walczyć z tym zjawiskiem. W niektórych regionach Hiszpanii wprowadzono przepisy umożliwiające nakładanie kar finansowych na osoby zajmujące leżaki i pozostawiające je przez długi czas bez nadzoru. Grzywny mogą sięgać nawet 250 euro. Część obiektów usuwa ręczniki pozostawione bez opieki lub ogranicza możliwość rezerwowania miejsc przed określoną godziną. Zdarza się również, że pracownicy hoteli monitorują strefy basenowe i zwalniają leżaki, jeśli przez dłuższy czas nikt z nich nie korzysta. Zmieniają się także strategie biur podróży i samych hoteli. Niektóre firmy zaczęły oferować możliwość wcześniejszej rezerwacji leżaka za dodatkową opłatą, traktując dostęp do miejsca przy basenie jako osobną usługę premium. Ponadto branża turystyczna coraz częściej przyznaje, że „wojny o leżaki” przestają być jedynie internetowym żartem, a stają się realnym problemem wpływającym na ocenę jakości wakacji. Wyrok niemieckiego sądu może dodatkowo zwiększyć presję na hotele i organizatorów wyjazdów, aby skuteczniej kontrolowali sytuację wokół basenów i egzekwowali własne regulaminy. Źródła: BBC, Euronews Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Zapomniana perła modernizmu ze słynnego uzdrowiska wraca do życia. Nowa atrakcja Ciechocinka ma przyciągnąć tłumy
Do Ciechocinka zawita ponownie jedna z najsłynniejszych atrakcji tego miasta. W najsłynniejszym polskim uzdrowisku zostanie odbudowany zabytkowy basen, w którym kąpieli zaznawali kuracjusze niemal sto lat temu. Inwestorzy zapowiadają, że budowany obiekt ma przyciągnąć tysiące gości rocznie.
Ciechocinek to jedno z najsłynniejszych polskich uzdrowisk. Już w pierwszej połowie XIX wieku tamtejsze źródła solankowe zaczęły przyciągać kuracjuszy chcących zaznać terapeutycznych kąpieli. Wraz z napływem gości w mieście zaczęły powstawać liczne sanatoria – obecnie w Ciechocinku działa ok. 30 takich obiektów. Ważnym elementem tego kujawsko-pomorskiego uzdrowiska jest Park Tężniowy, znany z monumentalnych tężni solankowych, które łącznie osiągają długość ponad 1,5 kilometra. Wśród tych leczniczych konstrukcji przez lata funkcjonował basen termalno-solankowy, który od ponad dwóch dekad popadał w ruinę. Teraz pojawiła się szansa na odbudowę tego obiektu, który – w nowej odsłonie – ma stać się jedną z największych atrakcji Ciechocinka. Basen, który swoją obecnością zaszczycił prezydent Otwarcie basenu termalno-solankowego odbyło się 4 czerwca 1932 roku. Podczas inauguracji obiektu, zaprojektowanego przez dwóch słynnych warszawskich architektów – Romualda Gutta i Aleksandra Szniolisa – obecny był nawet ówczesny prezydent II RP, Ignacy Mościcki. Kompleks rekreacyjny wyróżniał się surowością charakterystyczną dla modernizmu. Obok basenu ze zjeżdżalniami i skoczniami architekci umiejscowili pawilon z szatniami oraz kawiarnię. Całość uzupełniała tzw. mała architektura, nadająca przestrzeni dodatkowego charakteru. Kompleks – wraz z położonymi w tle tężniami solankowymi – tworzył prawdziwie uzdrowiskowy klimat, w którym zakochali się kuracjusze z całej Polski. Popadająca w ruinę perła modernizmu Niestety, wraz ze zbliżającym się XXI wiekiem basen popadał w coraz większą ruinę. Nie pomogło nawet wpisanie obiektu do rejestru zabytków. Degradacja trwała do 2002 roku, kiedy to basen wraz z całym kompleksem został wyłączony z użytku ze względu na zły stan techniczny. Kolejne dwie dekady były okresem postępującego niszczenia jednej z najsłynniejszych ciechocińskich atrakcji. Zmiany dotyczące własności terenu nie przekładały się na realne działania rewitalizacyjne zaniedbanej przestrzeni. Wszystko zmieniło się dopiero w 2025 roku, gdy ruiny basenu trafiły w ręce samorządu województwa kujawsko-pomorskiego, który od razu ogłosił chęć remontu całego kompleksu. Marszałek województwa Piotr Całbecki potwierdził, że powstający obiekt ma być wiernym odwzorowaniem klasycznej bryły z lat 30. XX wieku. W ten sposób odbudowany kompleks ma nawiązywać do lat świetności ciechocińskiego basenu. Kompleks basenowy za 140 mln zł Wrażenie robić może nie tylko bogata historia odbudowywanego kompleksu basenowego, lecz także kwota, za jaką ma zostać zrealizowana inwestycja. Odbudowa i rewitalizacja basenu została oszacowana na około 140 mln zł, przy czym koszty te mogą wzrosnąć, biorąc pod uwagę wydatki związane z zatrudnieniem personelu oraz utrzymaniem obiektu. Inwestorzy są jednak przekonani, że basen będzie miejscem kąpieli dla ok. 30 tys. kuracjuszy rocznie, którzy z czasem mają przyczynić się do zwrotu środków zainwestowanych w ciechociński projekt. Co w takim razie powstanie za te pieniądze? Z przedstawionych projektów wynika, że odbudowa nie będzie dotyczyć jedynie głównej niecki basenowej. Wokół basenu staną pawilony z szatniami oraz kawiarnia – podobnie jak w przedwojennym kompleksie. Nowością, w porównaniu z historycznym układem, będzie nowoczesne muzeum geologiczne ulokowane przy jednej z dłuższych krawędzi basenu. Obok głównej części kompleksu powstanie również strefa dla najmłodszych kuracjuszy, wyposażona w mniejszy basen oraz strefę zabaw. Źródła: Sztuka Architektury, PortalSamorzadowy.pl Nasz autor Olaf Kardaszewski Absolwent Instytutu Stosowanych Nauk Społecznych na Uniwersytecie Warszawskim. Obecnie student magisterskiego kierunku Studiów Miejskich na tej samej uczelni. Interesuje się społecznymi i kulturowymi aspektami zmieniającego się świata, o czym chętnie pisze w swoich pracach. Współprowadzący projekt „Podziemna Warszawa” w National Geographic Polska. Uwielbia podróże, w trakcie których zawsze stara się obejrzeć mecz lokalnej drużyny piłkarskiej.
W góry czy nad morze? Mamy odpowiedź na odwieczny konflikt przed wakacjami. Sopot to rozwiązanie
Zobaczycie tutaj zarówno Morskie Oko, jak i pozostałości przedwojennej skoczni narciarskiej. Pokonacie malownicze i strome szlaki wśród dzikiej przyrody. A potem pójdziecie na plażę i wsłuchacie się w szum morza. Sopot to miejsce, które zadowoli fanów wzniesień i beztroskiego plażowania.
W tym artykule: Glinna góra - panorama na Sopot i morze Skocznia, której nie było Przyroda do kwadratu Pora na regenerację Domy, w których straszy… podsłuch Molo, Monciak i nietypowy komin – płyńmy w nurtem Sopot. Atrakcji więcej niż na city break To wyjątkowo ciepły kwietniowy dzień. Budzę się w hotelu położonym nieopodal plaży. Po sytym śniadaniu idę jednak w przeciwnym kierunku. Ku wrastającym w tkankę Sopotu wzgórzom, które nie są częstym kierunkiem dla turystów. Niesłusznie. Przecinam miasto w poprzek. Podziwiam piękne stare wille, którymi ta miejscowość stoi. Mimo wszechobecnych samochodów maszeruje się przyjemnie, a specjalne pasy dla rowerów nie są tutaj rzadkością. I nagle, jak nożem uciął kończy się pas bogatych domów i zaczyna się las. A ścieżka wije się dość stromo w górę. Rozpoczynam… górską wędrówkę. Glinna góra - panorama na Sopot i morze Celem jest Glinna Góra i roztaczający się ze szczytu widok na Sopot. Wzniesienie ma „zaledwie” 120 m. No tak, tylko wędrówkę zacząłem od 0 metrów nad poziomem morza. Po kilkunastu minutach marszu cieszę się, że ubrałem buty trekkingowe. Co prawda niskie, ale nadają się świetnie na chodzenie po wzniesieniach. Przewyższenia i krajobraz podobne są do szlaków polskich Beskidów. W końcu docieram na miejsce. Ani żywej duszy. Nagle słyszę radosne „dzień dobry”. Trójce rowerzystów niestraszny był stromy podjazd. Wspólnie podziwiamy piękny widok na Sopot. Dostrzec można nawet molo i oczywiście Bałtyk. Skocznia, której nie było Pora iść dalej na północ. Łańcuch pagórków wznosi się i obniża. Dla ud to doskonały masaż. Trawersuję strome Sępie Wzgórze. W jednym miejscu widać bliznę, która rozcina je w poprzek. Wygląda to trochę jak wyschnięty górski strumyk. Ale jest to pozostałość po skoczni narciarskiej. Jej budowę rozpoczęto w latach 50. XX wieku. Nigdy nie ukończono tego projektu. Mam nawet wątpliwość, czy to na pewno to miejsce. Zaczepiam spacerowicza, który mknie przez błotnistą ścieżkę w zawrotnym tempie. Zatopiony jest jednak w dźwięk ze słuchawek i nie słyszy ani mojego pozdrowienia, ani pytania, o to, czy patrzę naprawdę na relikty skoczni. Pomaga jednak analiza mapy, która potwierdza moje przypuszczenia. Przyroda do kwadratu Jeśli ktoś woli zaznać potęgi dźwięków przyrody, a nie odcinać się od świata z pomocą elektroniki, powinien kontynuować marsz z Sępiego Wzgórza dalej na północ ku Operze Leśnej. To legendarne miejsce znane pokoleniom Polaków z międzynarodowego festiwalu piosenki. Opera usytuowana jest malowniczo w niecce między wzgórzami. Można ją nieodpłatnie odwiedzać w ciągu dnia. Warto. Oprócz samego strzelistego i lekkiego gmachu, tuż za nim stoją trzy zagadkowe tuby. To megafony stworzone przez studentów estońskiej Akademii Sztuk. Ich zadaniem jest wzmocnienie dźwięków pobliskiej przyrody. Wprawne oko dostrzeże spod megafonów na pobliskim wzgórzu pozostałości po drugiej w tym rejonie skoczni narciarskiej. Ta funkcjonowała od okresu międzywojennego do 1945 roku. Pora zejść z gór. Po drodze mijam Morskie Oko (oficjalna nazwa to Jezioro Nowowiejskiego). Robi się tatrzańsko. To sztuczny zbiornik, który powstał w latach 30. XX wieku. Obecnie jest to ulubione miejsce spacerów sopocian z psami lub z własnymi myślami. Swoje pierwsze wiersze nad tym zbiornikiem wodnym napisał poeta i eseista Wojciech Kass. Pora na regenerację Trasa była długa i dość męcząca. Wracam do mojej bazy – hotelu Radisson Blu Sopot. Atutem tego miejsca jest największy hotelowy basen w Sopocie (25 m długości) z dodatkami w postaci wanien z hydromasażami. Można zatem popływać, ale też nieco się wymoczyć, wybąbelkować i dać odpocząć mięśniom (ale też zamówić autorski masaż), co też chętnie robię. Jest też sauna, a w zasadzie saunarium. To kompleks składający się aż z 6 saun różnego typu. Jedna z nich, fińska usytuowana jest w zewnętrznym Domu Jogi. Tam organizowane są aromatyczne seanse saunowe z widokiem na roślinność Sopockich Błoni. Wstęp do strefy basenowej za opłata mają również osoby spoza hotelu. Pokoje są przestronne i wiele zaaranżowanych jest tak, by mogły z nich skorzystać całe rodziny. Na niektóre składają się przemyślnie skonstruowane antresole. Zregenerowany udaję się na miejską peregrynację, tym razem w stronę morza. Domy, w których straszy… podsłuch Pięknych willi w Sopocie jest masa. Ale tę szczególnie warto odwiedzić. Ta eklektyczna budowla położona jest nad samą plażą, przy ul. Księcia Józefa Poniatowskiego 8. Jestem w buduarze, salonie, a potem na werandzie willi. Czas jakby się zatrzymał. Meble i przedmioty pochodzą z okresu międzywojennego. To Muzeum Sopotu w dawnym domu rodziny Ernsta Claaszena, który powstał w latach 1903–1904. Po II wojnie światowej willa była własnością rządową i nazywano ją „bierutówką”. Gościło tu wielu znanych dygnitarzy. W czasie remontu na potrzeby przyszłej działalności muzealnej obiektu w odbojnikach od drzwi, między innymi w jadalni, natknięto się na podsłuchy z czasów PRL. Szkoda, że nie są prezentowane na wystawie. Drugą budowlą, o którą zahaczam jest zabytkowa Willa Bergera. Zlokalizowana jest przy ul. Obrońców Westerplatte, nieco dalej od linii brzegowej. Ponoć w niej straszy (lub straszyło). Trudno mi to jednoznacznie stwierdzić. Budynek nie jest dostępny ani do zwiedzania, ani do noclegu dla osób z zewnątrz. Można podziwiać tylko jego fasadę z końca XIX w. Dom wzniesiono dla gdańskiego przedsiębiorcy, Johana Bergera. W czasie II wojny światowej było to miejsce wypoczynku niemieckich żołnierzy, a po 1945 zadomowili się tu artyści. Podczas jednego z remontów odkryto w ścianach zagadkową instalację. Być może były to podsłuchy. Nie jest jasne tylko z jakiego pochodziły okresu. Ciekawostką jest to, że willę można zobaczyć w pierwszym polskim horrorze o tematyce okultystycznej pt. „Medium”. Molo, Monciak i nietypowy komin – płyńmy w nurtem Nie ma innej opcji. W jakimś momencie trafimy na Monciak, czyli główną turystyczną arterię Sopotu, oficjalnie ul. Bohaterów Monte Cassino. Porwie nas nurtem swego tłumu aż do mola. Najdłuższego w Polsce. Dajmy się ponieść temu nurtowi. Molo to przeżycie społeczne, bo zawsze na nim pełno ludzi. Ale widok na Sopot i przyjemna morska bryza to atuty tej wizyty. Z mola widać na przykład wielki i wiekowy Grand Hotel. Zatrzymało się w nim wielu znanych ludzi. Kto? W kawiarni na parterze można zobaczyć na dwóch ścianach galerię fotografii. Wśród gości hotelu byli m.in.: Fidel Castro, Charles de Gaulle, Shakira czy Norah Jones. Obok mola znajduje się też nietypowa latarnia morska. W rzeczywistości jest ona pięknie obudowanym kominem. Powstały w 1903 roku w Sopocie zakład balneologiczny potrzebował kotłowni. Projektanci nie chcieli, by komin szpecił okolicę. I się postarali, by wyglądał jak latarnia morska. Obecnie komin odprowadza opary z kotłowni gazowej szpitala reumatologicznego. Widok na okolicę jest doskonały. Wejście na latarnię znajduje się nieco ukryte wśród stoisk z pamiątkami. Sopot. Atrakcji więcej niż na city break To były bardzo intensywne dwa dni w Sopocie. Duża liczba atrakcji zaskoczyła mnie. To nie tylko piękna plaża i molo. Nawet pobieżne doświadczenie ekskluzywnego nadmorskiego kurortu to w mojej ocenie co najmniej 3–4 dni. Wśród mniej znanych turystom miejsc warto wspomnieć hipodrom, gdzie od czasu do czasu odbywają się konne zawody (często wstęp jest wolny) czy Państwową Galerię Sztuki blisko molo z ambitną ofertą kulturalną. Wizytę kończę kolacją w restauracji w Radisson Blu Sopot. W tle gra kojący jazz (dwa razy w tygodniu wieczorami przygrywa muzyka na żywo). Sączę bezalkoholowego drinka, który wygląda i smakuje chyba nawet lepiej niż ten z procentami. Część składników do obiadu trafia na mój talerz wprost z przyhotelowego ogródka. Wśród nich jest mięta i bazylia oraz sekretne składniki szefa kuchni. Do Sopotu trzeba będzie jeszcze wrócić. Nasz ekspert Szymon Zdziebłowski Dziennikarz naukowy, z wykształcenia archeolog śródziemnomorski. Przez wiele lat był związany z Serwisem Nauka w Polsce PAP. Opublikował m.in. dwa przewodniki turystyczne po Egipcie, a ostatnio – popularnonaukową książkę „Wielka Piramida. Tajemnice cudu starożytności” o największej egipskiej piramidzie.
Brytyjczycy docenili polską atrakcję turystyczną. To może być hit dla przyjezdnych z całej Europy
Brytyjczycy pokochali park wodny położony niedaleko Warszawy. Docenili nie tyko wysokie temperatury wewnątrz, ale też liczne atrakcje dla dzieci i dorosłych. Byliście już w Suntago?
W tym artykule: Brytyjczycy docenili polską atrakcję turystyczną Za co media pokochały park wodny w Polsce? Jak wypoczywać w Suntago? Mimo wielu atutów geograficznych Polska nie jest (jeszcze) ulubionym kierunkiem turystów zza granicy. Oczywiście nad Bałtykiem czy na górskich szlakach można spotkać podróżnych z innych państw. Najczęściej są to jednak sąsiedzi z Czech lub Niemiec na krótkich, niekiedy jednodniowych wyjazdach. Czy nasz kraj ma szansę zaskarbić sobie sympatię wśród większej liczby turystów? Wygląda na to, że tak. Ostatnio brytyjskie media zachwyciły się popularną atrakcją położoną kilkadziesiąt kilometrów od Warszawy. Brytyjczycy docenili polską atrakcję turystyczną Obok przyrodniczych i historycznych atrakcji turystycznych, wabikiem na gości z daleka mogą być też wszelkiego rodzaju parku rozrywki. W Europie szczególną popularnością cieszą się paryski Disneyland czy Legoland w Danii. Coraz więcej zwolenników, nie tylko z Polski, zyskuje też położona niedaleko Krakowa Energylandia. Trzeba przyznać, że obiekt znajduje się w wyjątkowo atrakcyjnym turystycznie miejscu. Podróż autem z Zatoru do Zakopanego trwa niewiele ponad 2 godziny. Osobna kategoria to parki wodne. Do niedawna prym w Europie wiódł aquapark Tropical Islands pod Berlinem. To się jednak powoli zmienia. Coraz więcej osób docenia Suntago oddalone od centrum Warszawy o około 45 minut jazdy samochodem. Obiekt, w którym dorośli i dzieci mogą korzystać z basenów, zjeżdżalni, saun i innych atrakcji wodnych został niedawno zauważony przez dziennikarzy brytyjskiego „The Sun”. Niedziwne, że Brytyjczycy zainteresowali się Suntago właśnie teraz. Jesienią wiele osób szuka tanich lotów do krajów, gdzie można jeszcze trochę się powygrzewać przed zimą. A tak się składa, że w podwarszawskim parku wodnym temperatura przez cały rok wynosi powyżej 30 stopni Celsjusza. To tylko jeden z wielu atutów obiektu, jaki został wymieniony przez dziennikarzy z Wielkiej Brytanii. Za co media pokochały park wodny w Polsce? – Park wodny zajmuje aż 75 000 m2 i jest podzielony na trzy odrębne strefy: Jamango, Relax i Saunaria. W całym parku wodnym znajduje się ponad 35 zjeżdżalni i 18 basenów – czytamy. Na wstępie zaznaczono, że pomimo rekordowych rozmiarów, większość Brytyjczyków nie słyszała pewnie o Suntago. Cóż, to się pewnie zmieni. W końcu „The Sun” ma jedne z największych zasięgów na Wyspach Brytyjskich. Co więcej, w artykule załączono też wskazówki dla zainteresowanych podróżą do Polski. Zarówno Ryanair, jak i Wizzair obsługują bezpośrednie loty z lotnisk w Londynie, Birmingham, Leeds i Newcastle. Redakcja Sun Online Travel znalazła nawet bilety w jedną stronę z Wielkiej Brytanii do Warszawy w miesiącach zimowych już za 17 funtów. Gorące źródła w Japonii. Jak korzystać z onsenów i czego nie wolno tam robić? Nie wyobrażam sobie pobytu w Japonii bez relaksu w onsenach. To gorące źródła w Japonii, których w całym kraju jest ponad 30 tysięcy. Przy wielu z nich wybudowano publiczne łaźnie z basen... Jak wypoczywać w Suntago? Miłośnikom adrenaliny na pewno spodoba się w strefie Jamango. To wodna dżungla porośnięta 300 palmami. Wokół basenów rozmieszczono 400 leżaków. Na gości czeka tam aż 35 zjeżdżalni wodnych. Najmocniejsze wrażenia oferują: Dark Thunder, Mad Octopus, Neon Torpedo, Blue Boa, Tiger's Race, oraz Jungle Race. W części wydzielonej z myślą o najmłodszych znajduje się także mnóstwo basenów, w tym Baby Pool Jay, przeznaczony dla rodzin z małymi dziećmi. Do strefy Relax wstęp mają wyłącznie osoby, które ukończyły 16 lat. Poza palmami z Florydy i Kostaryki największą atrakcją są tam siedziska i łóżka z hydromasażem oraz baseny termalne z minerałami. W strefie Saunaria znajduje się z kolei osiem saun i łaźni parowych oraz dwa baseny z jacuzzi. Oprócz trzech różnorodnych stref Suntago oferuje też pięć restauracji, cztery bary przy basenie, a także spa. Goście przyjeżdżający z daleka mogą wydłużyć pobyt na miejscu i wykupić nocleg w Suntago Village. Kompleks jest położony tuż obok parku wodnego. Źródło: The Sun Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Najgłębszy basen na świecie już nie w Polsce. Który obiekt jest teraz „naj” i gdzie się znajduje? To popularny kierunek wakacyjny
Jaki jest najgłębszy basen na świecie? Jeszcze do niedawna odpowiedź była prosta. Brzmiała bowiem: Deepspot w Mszczonowie, niespełna godzinę drogi od Warszawy. Jednak od lipca 2021 roku mamy nowego rekordzistę, ulokowanego w ulubionej destynacji turystów z całego globu.
W tym artykule: Najgłębszy basen w Polsce W jakim kraju jest najgłębszy basen na świecie? Jak przygotować się do pierwszego nurkowania? Najgłębszy basen w Polsce 21 listopada 2020 r. w podwarszawskim Mszczonowie otwarto najgłębszy basen do nurkowania w kraju, a w chwili uruchomienia także na świecie. Pozwalający na zejście na głębokość 45 metrów Deepspot pobił tym samym o 3 metry rekord, który wcześniej należał do włoskiego basenu Y-40 Deep Joy (42 m). Znajduje się on w Montegrotto Terme, a uruchomiono go w 2014 r. Deepspot w Mszczonowie to nie jest zwykły obiekt. W czym tkwi jego fenomen? Wystarczy podać liczby – dokładnie 45 m i 45 cm głębokości. 8000 metrów sześciennych wody, czyli tyle, ile jest w 27 olimpijskich basenach. Oraz tuba wiodąca od 20 do 45 metra. Tu nic nie jest dziełem przypadku, nawet temperatura, która wynosi 32–34 stopnie. Niewykluczone, że jest to jedyne miejsce do nurkowania w Polsce bez termokliny. Lista jego zalet jest jednak znacznie dłuższa. W podwarszawskim Deepspocie każdy znajdzie coś dla siebie. Początkujący mogą – pod okiem profesjonalnych trenerów – spróbować swoich sił w scuba divingu (nurkowaniu ze sprzętem) lub freedivingu (nurkowaniu swobodnym). Potem mogą przystąpić do najbardziej zaawansowanych kursów oraz szkoleń. Natomiast certyfikowani nurkowie mają możliwość poszerzać swój wachlarz umiejętności i bić kolejne rekordy życiowe. Zadbano nawet o osoby, które mają jeszcze obawy przed rozpoczęciem swojej przygody z nurkowaniem. Z myślą o przyszłych adeptach tej dyscypliny przygotowano specjalny tunel, gdzie można podziwiać prawdziwych pasjonatów. Na terenie obiektu, którego koszt powstania wyniósł ok. 40 mln złotych, znajduje także restauracja , przestronne sale konferencyjne oraz podwodny hotel. Jak zauważył serwis czasopisma „Murator”, budowa tak głębokiego basenu to wyzwanie technologiczne poziomem trudności zbliżone do budowy metra. – Ściany Larsena (oporowe) w 50-metrowej niecce basenu będą musiały wytrzymać siłę 50 ton, ze względu na ogromne ciśnienie występujące na ponad 40 metrowej głębokości. Betonowanie krążków tuby o średnicy zewnętrznej 8 m odbywało się w traktach wysokości 4 m. Ważący 200 ton element był zagłębiany po usunięciu gruntu – czytamy. Parki wodne w Polsce – TOP 11 najlepszych polskich aquaparków Parki wodne w Polsce w niczym nie ustępują swoim zachodnioeuropejskim odpowiednikom. Gdzie w Polsce jest największy basen? Które z rodzimych aquaparków mają najwięcej do zaoferowania? Poni.. W jakim kraju jest najgłębszy basen na świecie? Deepspot z Mszczowa był najgłębszym basenem świata do lipca 2021 roku, gdy plamę pierwszeństwa przejął Dubaj (największe miasto w Zjednoczonych Emiratach Arabskich). A konkretniej – Deep Dive Dubai. Nowy rekordzista, uznany przez Księgę Rekordów Guinessa, ma aż 60 metrów głębokości, czyli o 15 m więcej niż polski obiekt. – Na świecie jest sporo głębokich basenów do nurkowania, ale ten jest o wiele bardziej interesujący – przyznał na antenie CNN dyrektor Deep Dive Dubai, Jarrod Jablonski. Za słowami idą czyny. Pod wodą nurkowie mogą grać w szachy, bilard, piłkarzyki oraz odkrywać zatopione miasto. Nad ich bezpieczeństwem czuwa ponad 50 kamer monitorujących każdy metr przestrzeni. Co więcej, stworzono również komorę hiperbaryczną, która w chwili wypadku pomieści 12 osób. Dodajmy, że temperatura wody w basenie oscyluje w okolicach 30 stopni Celsjusza. View oEmbed on the source website Dużym atutem najgłębszego basenu do nurkowania na świecie jest także jego lokalizacja. Dubaj, ze względu na masę atrakcji, od lat uchodzi za jedno z najchętniej odwiedzanych miast w sezonie wakacyjnym przez turystów spragnionych słońca. Eksperci przypominają jednak, że po wizycie w Deep Dive Dubai warto wystrzegać się (od 18 do 24 godzin po opuszczeniu basenu) miejsc położonych na wysokości powyżej 300 m n.p.m. Czyli m.in. tamtejszego drapacza chmur i jednocześnie najwyższego budynku na świecie – Burdż Chalifa. Jak przygotować się do pierwszego nurkowania? Uczucie, które towarzyszy podczas schodzenia pod wodę, trudno jest opisać słowami. Przekonaliśmy się o tym, odwiedzając najgłębszy basen w Polsce. Wizyta w Deepspocie była znakomitą okazją, żeby nie tylko sprawdzić, „z czym to się je”, ale również porozmawiać z fachowcami w tej dziedzinie oraz obalić kilka mitów. Zanim jednak zobaczyliśmy, jak to wszystko wygląda w praktyce, czekały na nas zajęcia teoretyczne z doświadczonym instruktorem. Poznaliśmy m.in. podstawowe zasady właściwego oddychania podczas pływania, obsługi sprzętu czy regulowania ciśnienia w uszach. Igor Szulim: Co trzeba zrobić, by móc nurkować? Jakie predyspozycje są mile widziane? Franek Przeradzki, instruktor SSI, NAUI, HSA: Wystarczy się zapisać na pierwsze nurkowanie (Try Scuba/Try Freediving) lub kurs nurkowy. Nie trzeba mieć ani specjalnych predyspozycji, ani jakiejś wyjątkowej kondycji czy umiejętności pływackich. To zabawne, bo w zasadzie żeby nurkować, nie trzeba nawet umieć zbyt dobrze pływać. Cała trudność w pływaniu polega na trzymaniu głowy na powierzchni, żeby oddychać, a tu jest to zbędne, oddychamy z butli. Na pewno dobrze zrobi ogólne obycie z wodą, ekstra jest tez popływać trochę z maską, rurką i płetwami. Tego też można się zresztą nauczyć od instruktora. Istnieje kurs snorkelingu, a dzięki masce, rurce i płetwom można w krajach basenu Morza Śródziemnego czy Czerwonego zobaczyć pod wodą przepiękne rzeczy, w bardzo płytkiej wodzie. O nurkowaniu mówi się, że to sport ekstremalny. Czy rzeczywiście jest takie niebezpieczne? Zupełnie nie, to jeden z wielu mitów narosłych wokół nurkowania. Oczywiście istnieje coś takiego jak nurkowanie ekstremalne, głębokie penetracje jaskiń czy bicie rekordów głębokości. Sle to są tak odległe od siebie rzeczy, jak na przykład ścianka wspinaczkowa i himalaizm zimowy. Czy osoba, która chce zacząć nurkować, musi być absolutnie zdrowa? Jakie są przeciwwskazania? Przeciwwskazań jest kilka i jeśli mamy wątpliwości, najlepiej skonsultować się z lekarzem. Przed nurkowaniem wszyscy mają do wypełnienia formularz zdrowotny, w którym zaznaczone są przypadłości wymagające konsultacji z lekarzem. Większość chorób przewlekłych, o ile są kontrolowane, co warto podkreślić, nie będzie przeciwwskazaniem. Jednak wszelkie stany zapalne albo na przykład zdiagnozowane stany depresyjne mogą być tymczasowym przeciwwskazaniem. Czemu warto nurkować? To bardzo trudne pytanie, bo ile nurkujących osób, tyle odpowiedzi. Na pewno łatwo ulec wrażeniu, że chodzi o to, co człowiek widzi pod wodą, a to tylko jeden z wielu powodów. W ogóle nurkowanie z różnych względów nie jest zbyt fotogenicznym sportem, ciężko je ciekawie i ładnie sfilmować, ale uprawnianie nurkowania jest fenomenalnym doświadczeniem. Doświadczenie prawdziwego stanu nieważkości, rzeczywiste, beztroskie poruszanie się w trzech wymiarach. Skacząc ze spadochronem mamy tego 40 sekund na raz. Tutaj podczas jednego nurkowania przez godzinę możemy bez wysiłku przemieszczać się w trzech wymiarach. Wkraczamy do innego świata, oddychamy pod wodą, obserwujemy tamtejsze istoty w ich naturalnym środowisku, przełamujemy swoje lęki, relaksujemy się. Z głębszym nurkowaniem (30 m+) wiąże się też ciekawe zjawisko związane z wysokim ciśnieniem azotu. Jacques Cousteau nazwał to „Ekstazą głębin", amerykanie „Efektem Martini”. Mniej romantyczna a bardziej fachowa nazwa to narkoza azotowa. W odpowiednich dawkach jest niezwykle przyjemna. To taka trochę tajemnica płetwonurków… Nasz ekspert Igor Szulim Od zawsze wiedziałem, co chcę robić w życiu. Dlatego z pasji i z wykształcenia jestem dziennikarzem. W National-Geographic.pl zajmuje się tematyką podróżniczą. Szczególnie bliskie są mi kraje niemieckojęzyczne. Po godzinach najchętniej spędzam czas na korcie tenisowym.
Parki wodne w Polsce – TOP11 najlepszych polskich aquaparków
Parki wodne w Polsce w niczym nie ustępują swoim zachodnioeuropejskim odpowiednikom. Gdzie w Polsce jest największy basen? Które z rodzimych aquaparków mają najwięcej do zaoferowania? Poniżej prezentujemy zestawienie najlepszych polskich parków wodnych.
W tym artykule: Suntago Wodny Świat Aquapark FALA Termy Uniejów Aquapark Wrocław Termy Maltańskie Aquapark Sopot Nemo Świat Rozrywki Park Wodny w Krakowie Termy Chochołowskie Terma Bania Aquapark Reda Obiekty zaprojektowane z myślą o najdrobniejszych detalach idealnie wpisują się w potrzeby osób, dla których pływanie to najlepsza forma aktywności, jak i wszystkich, którzy w czasie spędzonym na basenie szukają przede wszystkim świetnej zabawy i sposobu na odprężenie się po ciężkim dniu. Choć moda na parki wodne w Polsce wciąż jeszcze jest stosunkowo młoda, to już teraz w wielu miastach można znaleźć obiekty wywołujące autentyczny efekt „wow”. Pływanie i zabawy w wodzie to świetna forma aktywności fizycznej, która angażuje najważniejsze partie mięśni, nie obciążając przy tym stawów i kręgosłupa. Nic więc dziwnego, że aquaparki są miejscami ochoczo odwiedzanymi przez rodziny, które lubią aktywnie spędzać wolny czas. Trzeba jednak podkreślić, że parki wodne to coś więcej niż tylko baseny i zjeżdżalnie. W wielkich kompleksach kryją się niezliczone atrakcje, które przypadną do gustu dosłownie wszystkim. Jeżeli zastanawiasz się, który aquapark warto odwiedzić, odpowiedź znajdziesz w przygotowanym przez nas rankingu. Podkreślamy, kolejność jest przypadkowa, a każde z wymienionych miejsc oferuje masę atrakcji dla miłośników wodnego szaleństwa w każdym wieku. Suntago Wodny Świat Nasz ranking otwiera jeden z najnowocześniejszych parków wodnych w Polsce. Obiekt zlokalizowany we wsi Wręcza pod Mszczonowem (w odległości ok. 40 km od Warszawy) funkcjonuje od 2020 roku. Powierzchnia ok 67 tys. m kw. czyni go największym parkiem wodnym w kraju i największym ze wszystkich zadaszonych aquaparków w Europie. Na odwiedzających czekają m.in. baseny, łaźnie, baseny termalne i sauny. Zastanawiasz się, gdzie jest najdłuższa zjeżdżalnia w Polsce? Właśnie w Suntago! Obiekt o nazwie „Jungle Eclipse” mierzy aż 320 metrów! Niezwykłą atmosferę dopełniają prawdziwe palmy, które wprowadzają iście tropikalny klimat we wnętrzach kompleksu. Aquapark FALA Przenosimy się do oddalonej o ok. 70 km Łodzi, gdzie mieści się kolejny interesujący park wodny. Jeżeli marzy ci się odpoczynek w tropikalnej scenerii, ale nie chcesz lub nie możesz udać się na długi urlop na jedną z egzotycznych wysp, Aquapark FALA jest propozycją idealną dla ciebie. Wśród palm i barów zaaranżowanych w karaibskim stylu poczujesz się jak na luksusowych wakacjach. Kompleks jest podzielony na strefę zewnętrzną i wewnętrzną. W pierwszej z wymienionych jedną z największych atrakcji jest basen wypływowy, który pozostaje otwarty także zimą. Działa tam także prawdziwa plaża naturystów, która jest świetnie odizolowana od pozostałej części kąpieliska. W strefie wewnętrznej można znaleźć baseny rekreacyjne i sportowe, sauny, baseny i wanny solankowe, jacuzzi i wiele innych atrakcji. Termy Uniejów Pozostajemy w województwie łódzkim. Uniejów regularnie pojawia się w zestawieniach obejmujących najciekawsze uzdrowiska w Polsce. Należy jednak pamiętać, że występujące tam wody termalne pozwoliły też na budowę atrakcyjnego aquaparku. Tamtejsza solanka, która wypływa ze źródeł położonych na głębokości 2000 m, ma udowodnione właściwości lecznicze, ale to niezwykłe miejsce warto odwiedzić nie tylko w celach terapeutycznych. Temperatura wody w basenach zewnętrznych nawet zimą nie spada poniżej 35 stopni Celsjusza. Goście mogą skorzystać z basenów pływackich i rekreacyjnych, nie zabrakło też brodzików dla dzieci i wyspy jacuzzi. Część wewnętrzna to przede wszystkim basen solankowo-uzdrowiskowy, wyposażony w urządzenia do hydromasażu. Także wewnątrz nie zabrakło obiektów stworzonych z myślą o najmłodszych gościach, wypełnionych licznymi atrakcjami. Aquapark Wrocław Nasz kolejny punkt na mapie przedstawiającej najlepsze aquaparki w Polsce to Wrocław. W stolicy Dolnego Śląska można znaleźć nowoczesny obiekt, utrzymany w typowo tropikalnym klimacie. Baseny pływackie i rekreacyjne, liczne zjeżdżalnie, sztuczne fale, jacuzzi – tych atrakcji nie może zabraknąć w żadnym nowoczesnym parku wodnym, ale Aquapark Wrocław ma do zaoferowania znacznie więcej. Ciekawym obiektem jest basen solankowy, w którym temperatura utrzymuje się na poziomie 32 stopni Celsjusza. Po zażyciu odrobiny wodnego relaksu, można udać się do strefy fitness. Warto wspomnieć, że Aquapark Wrocław ma rozbudowaną ofertę dla najmłodszych i nieco starszych dzieci. W kompleksie wydzielono Dziecięcą Zatokę, w której prowadzone są zajęcia dla malców od czwartego miesiąca życia. Oprócz tego, nie brakuje brodzików brodzików, zjeżdżalni i pontonowni. Termy Maltańskie Robimy skok do Poznania. Termy Maltańskie (jak wskazuje na to sama nazwa – zlokalizowane nad jeziorem Malta) to nowoczesny obiekt, który swoim gościom zapewnia masę atrakcji. Zewnętrzne i wewnętrzne baseny wypełnione wodą geotermalną, całoroczny basen otwarty, basen wyposażony w wiry wodne i dysze, brodzik z fontannami, ścianka wspinaczkowa, armatki wodne, zjeżdżalnie, dzika rzeka – to dopiero początek długiej listy. Zatrzymajmy się na chwilę przy zjeżdżalniach. Pośród obiektów, z których mogą korzystać najmłodsi i nieco starsi, znajdziemy też atrakcje dla najodważniejszych. Mowa o zjeżdżalniach Turbo i Kamikaze, które polecamy wyłącznie osobom o mocnych nerwach. Gdy zmęczą cię wodne szaleństwa, nadwątlone siły odbudujesz w saunie lub strefie SPA. Aquapark Sopot Wymieniając najciekawsze baseny w Polsce, nie można pominąć Aquaparku Sopot, czyli jednego z najbardziej znanych parków wodnych na wybrzeżu. Miłośnicy sportowego i rekreacyjnego pływania mogą tam skorzystać z basenów pływackich i rekreacyjnych. Poza obiektami krytymi, znajdziemy tam także baseny na świeżym powietrzu, z czego jeden jest dedykowany całorocznemu użytkowaniu. Ciekawą atrakcją jest dzika rzeka, której całkowita długość to aż 71 metrów. Co dla najmłodszych? Łagodne i nieco szybsze zjeżdżalnie, wodny plac zabaw i basen zaopatrzony w armatki wodne, gejzery i inne atrakcje. Nemo Świat Rozrywki Obieramy kurs na południową część kraju. Nasz pierwszy przystanek – Dąbrowa Górnicza. Nemo Świat Rozrywki nie jest największym aquaparkiem w Polsce, ale nie oznacza to, że nie zasługuje na uwagę. Przeciwnie, w zagłębiowskim kompleksie można znaleźć masę atrakcji. Oto najlepsze aquaparki w Europie. Poznaj miejsca sprawdzone przez Travelera Pobyt w wielkich europejskich parkach wodnych to zabawa nie tylko dla dzieci. Pod centralną kopułą mieści się basen rekreacyjny, w którego obszarze zgromadzono największe atrakcje parku. Znajdziesz tam zjeżdżalnie o różnym poziomie trudności, gejzery, wodospady i armatki wodne. Na zewnątrz zlokalizowano całoroczny basen odkryty (wypływowy), w którym temperatura wody nie spada poniżej 31 stopni Celsjusza. Miłośników sportowego pływania z całą pewnością ucieszy informacja, że w Nemo udostępniono dwa baseny sportowe o długości 250 metrów. Zewnętrzny czynny jest jedynie w sezonie letnim, ale z wewnętrznego można korzystać przez cały rok. Park Wodny w Krakowie Nasz kolejny przystanek to Kraków. Tamtejszy aquapark przez długi czas dzierżył tytuł największego krytego basenu w Polsce. W wielkim kompleksie znalazło się miejsce na baseny pływackie i rekreacyjne. Wśród licznych atrakcji należy wymienić m.in. wodną ściankę wspinaczkową, hydromasaże, sztuczne fale i dziką rzekę. Na szczególną uwagę zasługują tamtejsze zjeżdżalnie. To atrakcje dedykowane dla gości w każdym wieku. Dzieci uwielbiają zjeżdżalnie multimedialne i pontonowe, a młodzież i dorośli przepadają za najszybszymi i najdłuższymi (202 metry). Termy Chochołowskie Kolejny ciekawy aquapark znajdziemy na malowniczym Podhalu, gdzie największym obiektem termalnym są słynne Termy Chochołowskie. W tym miejscu doskonale poczują się zarówno wielbiciele sportowego pływania, jak i rekreacji wodnej. Park oferuje atrakcje dla całej rodziny. Do dyspozycji najmłodszych gości oddano m.in. wodny plac zabaw i zjeżdżalnie. Z kolei dorośli będą zachwyceni basenami termalnymi oraz kąpielami solankowymi i siarkowymi. Najbardziej rozpoznawalną wizytówką tego miejsca jest wielki kompleks saun wyposażony we wspaniały taras widokowy. Terma Bania Powoli zbliżamy się do końca naszej wycieczki. Przedostatni przystanek – Białka Tatrzańska. W malowniczej scenerii znajdziesz jeden najnowocześniejszych obiektów termalnych, który skupia nowoczesne baseny wewnętrzne i zewnętrzne, strefę SPA i wiele innych atrakcji. Sztuczne fale, grota z gejzerem, łagodne i bardziej strome zjeżdżalnie – to tylko niektóre z nich. Woda w Termie Bania osiąga temperaturę do 40 stopni Celsjusza, więc to idealne miejsce dla wszystkich osób, dla których wodna aktywność ma być przede wszystkim formą relaksu. Aquapark Reda Na koniec wracamy do województwa pomorskiego, by przedstawić prawdziwą perełkę. Aquapark Reda to jedyny obiekt w Polsce, który jest połączeniem parku wodnego i oceanarium. Można tam podziwiać wiele fascynujących okazów morskiej fauny, w tym najprawdziwsze rekiny, od których gości oddzielają tylko ściany tunelu, w którym odbywa się spływ! Poza tym, można znaleźć tam wiele innych atrakcji, wśród których warto wymienić nowoczesne zjeżdżalnie, gejzery i sztuczną falę. Nasz ekspert Artur Białek Dziennikarz i redaktor. Wcześniej związany z redakcjami regionalnymi, technologicznymi i motoryzacyjnymi. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o historii, kosmosie i przyrodzie, ale nie boi się żadnego tematu. Uwielbia podróżować, zwłaszcza rowerem na dystansach ultra. Zamiast wygodnego łóżka w hotelu, wybiera tarp i hamak. Prywatnie miłośnik literatury.
W Dubaju otwarto najwyżej położony na świecie basen bez krawędzi
Relaks ma niejedno imię, ale jedno z nich z pewnością odpowiada kąpieli w odkrytym basenie z widokiem na bezkresny horyzont. W Dubaju, gdzie niemal wszystko jest "naj", podobnej atrakcji można oddać się na wysokości 293 m. To niewiele mniej od mierzącej 324 m wieży Eiffla.
W tym artykule: Kąpiel z głową w chmurach Rekordy z Dubaju Luksusowe baseny na świecie Najwyżej położony na świecie basen bez krawędzi powstał na dachu niedawno otwartego hotelu Address Beach Resort. Kąpielisko robi wrażenie nie tylko dzięki rekordowo wysokiemu położeniu, ale też pozostałymi wymiarami: długością blisko 95 m i szerokością 16,5 m – to prawie dwa razy więcej niż mierzy basen olimpijski. Kąpiel z głową w chmurach Z basenu mogą skorzystać wyłącznie goście hotelowi, którzy mają ukończone 21 lat. Panorama Dubaju nie jest zarezerwowana tylko dla pływaków. Podobne widoki można podziwiać z restauracji Zeta Seventy Seven. Nazwa lokalu nie jest przypadkowa – podobnie jak basen znajduje się na 77. piętrze hotelu. Co ciekawe basen na dachu to niejedyne udogodnienie, dzięki któremu hotel Address Beach Resort trafił do Księgi Rekordów Guinnesa. Obiekt jest połączony z sąsiednim Addresses Beach Residences mostem, który obejmuje piętra od 66. do 77., gdzie znajdują się najwyżej urządzone na świecie apartamenty. Rekordy z Dubaju Przypomnijmy, że od niedawna Dubaj może poszczycić się również największym kołem widokowym na świecie. Dubai Ain ma 250 m wysokości. Nie ma się więc, co dziwić, że pracownicy branży turystycznej często żartują, że każda nowa atrakcja turystyczna w Zjednoczonych Emiratach Arabskich będzie biła kolejne rekordy Guinnesa. Dla Emiratczyków taka polityka rozwoju infrastruktury staje się powoli znakiem rozpoznawczym i powodem do dumy. – Ta inwestycja (Address Beach Resort – przyp. red.) wyznaczyła nowe standardy w luksusowym stylu życia i gościnności. Budownictwo artystyczne idzie tu w parze z przełomowymi udogodnieniami – mówi Federico Rota, zastępca dyrektora generalnego Al Ain Holding. Luksusowe baseny na świecie Obecnie najsłynniejszym wysokościowym basenem na świecie jest ten położony na dachu hotelu Marina Bay Sands w Singapurze. To może się już niebawem zmienić. Nie tylko Emiratczycy widzą potencjał w podobnych inwestycjach. Rękawicę architektom ze wschodu rzucili m.in. Brytyjczycy. Już 19 maja w Londynie otwarty zostanie Sky Pool – basen zawieszony na wysokości ponad 35 metrów pomiędzy dwoma apartamentowcami na prestiżowym osiedlu mieszkaniowo-biznesowym Embassy Gardens. Cały czas trwają też prace nad basenem bez krawędzi, który zwieńczy dach 55-piętrowego budynku.
Kompleks gorących źródeł na Podhalu został otwarty mimo obostrzeń
Pandemia koronawirusa już od ponad roku utrudnia działanie większości branż, w tym m.in. gastronomicznej, rozrywkowej oraz oczywiście turystycznej. Mimo obowiązujących zakazów, w wielu miastach w Polsce prężnie rozwija się jednak tzw. podziemie. Przedsiębiorcy z Podhala podeszli do tematu w inny sposób i publicznie ogłosili, że ponownie otwierają swój biznes, czyli termy. Jak twierdzą, wszystko odbywa się legalnie.
W tym artykule: Jak przeskoczyć obostrzenia? Normalność w czasach zarazy Właściciele kompleksu Termy Gorący Potok Szaflary wykorzystali lukę prawną i od kilku dni z obiektu mogą korzystać wszyscy spragnieni wodnych uciech. Jak? W basenach znajduje się wiele minerałów, a więc kąpiel w nich sprzyja leczeniu różnych schorzeń np. reumatyzmu czy chorób skóry. Słowem kluczem jest tu "balneoterapia", czyli "wykorzystanie leczniczej wody termalnej dla poprawy zdrowia i ducha". Gorące źródła to nie jedyne atrakcje, jakie czekają na odwiedzających. Goście mogą skorzystać również z saun suchych i parowych, tężni solankowej, kąpieli borowinowych, jacuzzi, parku linowego czy wet bubble. Jak przeskoczyć obostrzenia? Baseny w całej Polsce są nieczynne od 20 marca. Zgodnie z prawem ośrodki rehabilitacyjne mogą za to funkcjonować nawet w lockdownie. Termy Gorący Potok Szaflary działają obecnie jako Centrum Leczenia Balneoterapią. Złośliwi twierdzą, że to igranie z prawem i szukanie luk prawnych. Jeden z pracowników obiektu w rozmowie z Onetem, zdradził, jak działa najnowszy ośrodek rehabilitacyjny na Podhalu. – Przed wejściem rozstawiliśmy specjalny namiot, w którym przyjmują rehabilitanci i fizjoterapeuci. Trzeba im powiedzieć, jakie mamy dolegliwości, a oni już wskażą nam, do których konkretnie basenów wejść i z jakich masaży skorzystać, by odczuć ulgę – wyjaśnił. Centrum Leczenia Balneoterapią cieszy się ogromną popularnością i nie ma co się dziwić – to w końcu jedyny tego typu otwarty obiekt w regionie, jeśli nie w całej Polsce. Właściciele planują wprowadzić limity osób, aby kuracjusze mogli trzymać się na bezpieczny dystans. Normalność w czasach zarazy Przemianowanie kompleksu wód termalnych na ośrodek rehabilitacyjny to nie sytuacja bez precedensu. Jeszcze na początku tego roku w wielu miejscach w Polsce mimo obostrzeń otwarto stoki narciarskie. Wówczas ich właściciele tłumaczyli, że szusujący na nartach i snowboardzie podpisali wcześniej deklarację członkowską Strajku Przedsiębiorców. W świetle prawa byli więc "uczestnikami służbowego spotkania partii". Jak na razie Centrum Leczenia Balneoterapią nie zostało jeszcze odwiedzone przez policję lub sanepid. Ośrodek jest czynny codziennie, a na oficjalnym profilu na Facebooku nie brakuje zdjęć zadowolonych gości. Czy w najbliższych tygodniach kolejne baseny również zaczną funkcjonować jako ośrodki rehabilitacyjne? Sytuacja z Podhala może zaintrygować innych właścicieli obiektów rekreacyjno-sportowych.
Czy można zarazić się koronawirusem na basenie?
Upały powodują, że każdy chciałby zanurzyć się w orzeźwiającej wodzie, zwłaszcza w przypadku spędzania wakacji w mieście. Tymczasem, mimo zniesienia zakazu korzystania z takich placówek, wiele polskich basenów nadal świeci pustkami. Czy słusznie boimy się zakażenia koronawirusem? Oto co mówi na ten temat dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego-Państwowego Zakładu Higieny.
W swoim piśmie do sanepidu dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego-Państwowego Zakładu Higieny omówił swoje stanowisko i zasady dotyczące korzystania z basenów rekreacyjnych i pływackich, parków wodnych oraz spa i jacuzzi w czasie panującej pandemii COVID-19. "Liczne instytucje zdrowia publicznego na całym świecie, w tym WHO i CDC, zgodnie podkreślają, że nie wykazano dotychczas przypadków zakażenia SARS-CoV-2 poprzez wodę przeznaczoną do spożycia ani wodę do celów rekreacyjnych o kontrolowanej jakości, w tym wodę w basenach kąpielowych, poddawaną uzdatnianiu i dezynfekcji” – napisał, dodając, że "(...) COVID-19 nie jest chorobą wodozależną, zwraca się w tym kontekście uwagę na podatność SARS-CoV-2 jako wirusa otoczkowego na liczne czynniki dezynfekcyjne. Również chlor (podchloryn sodu), którego standardowe dawki i stężenia stosowane powszechnie w uzdatnianiu i dezynfekcji wody w publicznych basenach kąpielowych skutecznie eliminują cząstki tego mikroorganizmu”. Ekspert poinformował również, że standardowe procedury uzdatniania i dezynfekcji wody w publicznych pływalniach, które wynikają z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r., są wystarczające, by zapewnić odpowiednią jakość mikrobiologiczną wody i wyeliminować cząsteczki SARS-CoV-2. Podkreślił jednak, że w tym przypadku niezbędna jest “staranna kontrola właściwego przebiegu procesu uzdatniania i dezynfekcji wody basenowej oraz niezwłoczna korekta w razie jakichkolwiek nieprawidłowości”. Dodał również, że wszystkie zasady dezynfekcji dotyczą też specjalnego typu basenów, jak jacuzzi czy spa, w których wymagane stężenie wolnego chloru w wodzie jest wyższe niż w wodzie typowego basenu rekreacyjnego, co umożliwia skuteczną eliminację cząsteczek wirusa. W temacie wody jesteśmy więc bezpieczni, ale wszyscy doskonale wiemy, że największym zagrożeniem są skupiska ludzi w zamkniętych pomieszczeniach. Czy to oznacza, że powinniśmy korzystać tylko z odkrytych basenów? Wirusy z rodziny Coronaviridae powodują infekcje, które szerzą się drogą kropelkową oraz przez bezpośredni kontakt, więc, niezależnie czy korzystamy z odkrytego, czy krytego basenu, niezbędne jest zachowanie wszelkich środków ostrożności. Oznacza to, że przebywając na terenie tego typu placówek, należy stosować się do wszystkich obostrzeń związanych z bezpieczeństwem – regularna dezynfekcja i mycie rąk wodą z mydłem, noszenie maseczek w przypadku przebywania w skupisku ludzi i zachowanie bezpiecznej odległości od obcych.
Najgłębszy basen pływacki na świecie - powstanie w Polsce! [GALERIA]
Ma 45 metrów głębokości i jest idealnym miejscem do ćwiczeń zarówno dla profesjonalnych nurków jak i amatorów.
8 tysięcy metrów sześciennych wody, odpowiednik około 27 basenów olimpijskich – tyle właśnie ma wypełnić Deepspot w Mszczonowie. Obiekt planuje przebić Y-40 Deep Joy we włoskim Montegrotto Terme, który do tej pory dzierżył tytuł najgłębszego basenu. Dla kochających nurkowanie przewidziane będą tam, oprócz głębi, miejsca imitujące groty, gdzie nurkowie będą mogli ćwiczyć poruszanie się w niestandardowych przestrzeniach. Dla tych, którzy nie mają ochoty na tak głębokie zanurzenie powstanie przeszklony podwodny tunel, który pozwoli śledzić trenujących nurków w akcji. Fot. Deepspot/Facebook Deepspot ma zostać otwarty w tym roku, jednak tytuł najgłębszego nie zostanie przy nim na długo. Tuż za nim w konkurencji znajduje się Blue Abyss. To obiekt właśnie budowany w Colchester, w Wielkiej Brytanii. Ma zostać oddany do użytku w przyszłym roku. Wnętrze tunelu podwodnego na wizualizacji Deepspot. Fot. Deepspot/Facebook Nie wiemy, czy to efekt globalnego ocieplenia i przygotowywanie się na to, że oceany nas prawdopodobnie zaleją po roztopieniu się lodowców, jednak rozrywki podwodne rozwijają się bardzo sprawnie. Jedną z głośniejszych atrakcji od początku tego roku jest podwodna restauracja „Under” w Norwegii. Już teraz miejsce to ma zarezerwowane stoliki na przyszłość dla około 7 tysięcy gości. Restaurację otwarto zaledwie 20 marca tego roku. Lokal pomieści naraz 40 osób w podwodnej jadalni, która ma ogromne okno pozwalające śledzić piękno oceanu. Wnętrze lokalu Under w Norwegii. Fot. TOR ERIK SCHRODER/AFP/East News Źródło: Deepspot / Independent
Polskie termy. 9 miejsc, gdzie można się pławić w gorących źródłach [PRZEWODNIK]
Zdrowotne i relaksujące właściwości gorących źródeł doceniali już starożytni Rzymianie – wizyta w termach była nie tylko wskazaniem higienicznym, ale przyjemnym towarzyskim obowiązkiem. Dziś, żeby skorzystać z dobroczynnych właściwości cennych źródeł wzbogaconych o zabiegi spa i lecznicze kuracje, warto szukać bliżej – w Polsce. Nie wszyscy wiedzą, że jesteśmy trzecią „termalną potęgą” Europy, tuż za Słowacją i Węgrami. Prezentujemy dziesięć miejsc, gdzie największym bogactwem jest nie to, co na powierzchni, ale to, co znajduje się pod ziemią. 1. Królewska kąpiel - Lądek-zdrój Swoje 41. urodziny obchodził tu poeta Wolfgang Goethe, w 1800 r. termy odwiedziła żona króla pruskiego Wilhelma III, był też John Quincy Adams – jeszcze zanim został szóstym prezydentem USA. Dziś nadal można liczyć na to, że po wizycie w termach, które składają się z siedmiu źródeł leczniczej wody, odzyskamy równowagę ciała i duszy: także dzięki masażom i wizytom w saunach. W jednym ze źródeł – w sanatorium „Zdrój Wojciech” z 1680 r. – dochodzą również doznania estetyczne: terma mieści się w budynku z barokową kopułą. uzdrowisko-ladek.pl 2. Solne zdrowie - Uniejów Solanka z Uniejowa jest znana z wyjątkowych właściwości leczniczych: pomaga przy bólach reumatycznych, łagodzi zapalenia skóry, wspomaga też leczenie nerwic. Kuracja odbywa się w wyjątkowo przyjemnych okolicznościach: w gorących źródłach na świeżym powietrzu. Ozdrowieni na pewno tym bardziej docenią inne atrakcje miejscowości, w tym Zagrodę Młynarską, dzięki której można poznać historię woj. łódzkiego. Ten kompleks muzealno-noclegowy składa się m.in. z dworu z miejscowości Nagórki, dwóch wiatraków (w jednym można przenocować!) i tradycyjnej chałupy z wioski Skotnik. W każdym obiekcie można się nauczyć czegoś nowego, np. uczestnicząc w procesie wyrabiania mąki żytniej lub wypiekając chleb. termyuniejow.pl 3. Relaks za miastem - Mszczonów Termy Mszczonów leżą zaledwie 40 km od Warszawy, a dla spragnionych relaksu mieszczuchów taka wycieczka może zastąpić krótki urlop. Oprócz ciepłych basenów, w których woda ma około 34ºC, można tu skorzystać z masaży i inhalacji w grocie solnej – to sprawdzona kuracja antystresowa i przeciwzapalna. Po doładowaniu baterii warto zwiedzić okolicę, najlepiej rowerem: trasy prowadzą wzdłuż Bzury, aż do Zalewu Żyrardowskiego oraz stawów w Hamerni i Radziejowicach. Atrakcją ostatniej miejscowości jest piękny park i zespół pałacowy z XIX w., w którego skład wchodzi odrestaurowana barokowo-klasycystyczna rezydencja Radziejowskich. Wnętrza są dziś przestrzenią muzealną, a część pokoi to apartamenty gościnne. termy-mszczonow.eu 4. Leczenie w bani - Białka Tatrzańska To jeden z najpopularniejszych ośrodków narciarskich w Polsce, ale może zainteresować nie tylko miłośników sportów zimowych. Przez cały rok działają tam również baseny termalne – wewnętrzne i zewnętrzne (jest ich aż 14!) – o przyjemnej temperaturze od 20 do 38ºC. Woda w termie „Białka” (wcześniej nazywanej Termą Bania) zawiera wiele cennych elementów: siarczki, krzemionkę, potas, wapń, magnez i żelazo. Spragnieni wrażeń mogą korzystać ze zjeżdżalni, karuzel wodnych, basenu ze sztuczną falą lub wpłynąć do groty z gejzerem. Po narciarskim szaleństwie najlepiej z kolei wygrzać się w jednym z zewnętrznych basenów z widokiem na ośnieżone szczyty Tatr albo w saunie. A jest z czego wybierać: od sauny fińskiej o temperaturze do 100ºC i wilgotności do 20 proc. po ruską banię o temperaturze 65ºC i wilgotności do 60 proc. Relaks murowany. termabania.pl 5. Z góralskim przytupem - Bukowina Tatrzańska Jedno z najstarszych u nas źródeł odkryto w 1844 r. w Jaszczurówce, wówczas jeszcze poza Zakopanem. Tradycje kurowania się wodą są żywe do dziś, m.in. za sprawą termy Bukovina, która jest największym kompleksem basenów termalnych w Polsce: jest ich 20, o temperaturze wody 30–38ºC. Zachęcające są już same ich nazwy:„Góralskie Łospary”, „Bonior Basisty” i bardziej znajomo brzmiący „Corny Staw”. Dzieci mogą korzystać ze zjeżdżalni „Łostry Śwung” czy „Wartko Ruła”. Można też kąpać się na zewnątrz z widokiem na Tatry. A później wybrać się nad prawdziwy Czarny Staw, oddalony od Bukowiny o niecałe 20 km. termabukowina.pl 6. W głębi jeziora - Poznań Malta, najsłynniejsze jezioro Poznania, jest znane w Europie jako tor regatowy: odbywają się tu mistrzostwa krajowe i międzynarodowe. Skutkiem ubocznym wybudowania tego sztucznego akwenu było odkrycie ciepłych źródeł, które dziś są wykorzystywane w jednym z największych kompleksów rekreacyjno-sportowych w Europie. Składa się z 9 basenów (w tym dwóch geotermalnych i jednego, w którym można wygrzać się w solance wydobywanej z głębokości 1300 m), imponującego (szczególnie dzieciom) aquaparku i aż czternastu saun. Do wyboru są zabiegi z całego świata, m.in. w łaźni tureckiej czy grocie śnieżnej. Jeszcze bardziej międzynarodowo jest w strefie spa, w której można się zrelaksować niczym w Indiach (w trakcie zabiegu ajurwedyjskiego), Maroku (w ramach masażu leczniczym błotem i kąpieli w gorącym powietrzu) lub w Turcji (odwiedzając tradycyjny hammam). A wszystko to w samym centrum Poznania. termymaltanskie.com.pl 7. Esencja zdrowia - Solec-Zdrój W XIX w. krakowski prof. Józef Dietl zalecał wodę z Solca jako lekarstwo na ciężkie przypadki, z którymi nie poradzą sobie wody z innych uzdrowisk. Wszystko za sprawą szczególnie „mocnej” mieszanki: solanki siarczkowo-siarkowodorowej o stężeniu aktywnych związków siarki ok. 900 mg/litr – czyli najsilniejszym na świecie! W tej uzdrawiającej miksturze ze źródła „Malina” można wykąpać się w termach w Solcu- -Zdroju. Leczy niemal wszystkie dolegliwości – od bólów stawowych, przez zaburzenia jelitowe, po cukrzycę. Po kąpieli można wspomóc leczenie masażami, fizykoterapią lub krioterapią. basenymineralne.pl 8. Gorący prysznic - Jelenia Góra Termy Cieplickie są wręcz gorące: temperatura źródeł o najwyższej w Europie zawartości krzemionki dochodzi do 87ºC! Ale bez obaw, woda wydobywana z głębokości 1800 m jest schładzana, tak żeby lecznicza kąpiel była przede wszystkim przyjemnością. Całoroczne baseny (kryte i jeden zewnętrzny) gwarantują też ucztę dla oczu: rozciąga się z nich widok na Karkonosze. Dla wszystkich spragnionych większej ilości wodnych atrakcji ciekawą opcją jest wycieczka do jednego z symboli regionu – Wodospadu Szklarki, 13-metrowej kaskady w skalnym wąwozie, nad którym stoi XIX-wieczne schronisko Kochanówka. termycieplickie.pl 9. Północne źródła - Lidzbark Warmiński Miasto słynie z XIV-wiecznego Zamku Biskupów Warmińskich, którego atrakcją jest piękna rokokowa kaplica. To tutaj rezydował poeta-biskup Ignacy Krasicki – nie wiedząc, że właśnie Lidzbark jest jednym z niewielu miejsc na północy Polski mających lecznicze ciepłe źródła. Od 2016 r. można z nich korzystać w Termach Warmińskich. Będą dobre zarówno dla osób aktywnych (czeka na nich 6-torowy basen), jak i ceniących relaks (np. w całorocznym zewnętrznym basenie z ciepłą wodą). Poza tym można tu skorzystać z zabiegów upiększających na bazie żurawiny, ziół i przypraw korzennych. termywarminskie.pl Tekst: Wiktoria Michałkiewicz
Nigdy nie zapomnę mojej ponadtygodniowej wyprawy na egipską Saharę - dla mieszczucha, codziennie bombardowanego milionami bodźców, było to doświadczenie niemalże mistyczne. Całkowite odcięcie się od cywilizacji, proste życie wyznaczane wschodami i zachodami słońca, któremu towarzyszyły zachwycające, zmieniające się nieustannie krajobrazy i absolutna cisza. Delektowałam się każdą minutą dnia, powoli uwalniając od natłoku myśli, jednak najpiękniejsze były noce. Brak zanieczyszczenia światłem sprawiał, że niebo nad Saharą usiane było milionami gwiazd, które zdawały się być na wyciągnięcie ręki. Leżałam godzinami na ciepłym piasku i wpatrywałam się w tę niezmierzoną, migającą przestrzeń, która hipnotyzowała. Nigdy mocniej nie czułam, że Ziemia jest częścią większej, niezgłębionej całości. Że nie jesteśmy sami w kosmosie, a nasza planeta jest jedną z miliardów. Malutkim elementem nieskończenie wielkiej układanki. W takich miejscach jak Sahara, pustynia Namib, Chile, czy Hawaje, gdzie warunki do obserwacji nieba są idealne, możemy doświadczyć tej łączności z kosmosem. Naukowcy szacują, że jest w nim około 1 000 000 000 000 000 000 000 gwiazd, czyli więcej niż ziarenek piasku na wszystkich plażach Ziemi. Tylko naszą galaktykę, Drogę Mleczną tworzy od 100 do 400 mld gwiazd, a jest ona zaledwie jedną z miliardów galaktyk, które wchodzą w skład kosmosu. Na jedną gwiazdę statystycznie przypada jedna planeta, więc gdyby nasza Galaktyka miała jedynie milion planet podobnych do Ziemi, to liczba ta i tak wydaje się na tyle abstrakcyjnie wysoka, że odpowiedź na jedno z najważniejszych pytań, jakie stawia sobie ludzkość - czy jesteśmy sami w kosmosie - wydaje się oczywista. Gdzieś musi być inne życie i tylko kwestią czasu jest znalezienie dowodu. Jednak wszechświat, o którym za sprawą nowych urządzeń do jego badania wiemy coraz więcej - o czym piszemy w naszym artykule okładkowym - zawsze będzie dla nas fascynującą zagadką. Agnieszka Franus Redaktor naczelna W numerze: KOSMOS. NA TROPIE OBCYCH | Jamie Shreeve Pytanie, czy istnieje życie poza ziemią, przestało być aktualne. Ostatnie odkrycia dowodzą, że niemal na pewno istnieje. Jak tego dowiedziemy? Odpowiedź na to pytanie też się klaruje. SALWADOR. GANGSTERSKI RAJ | Jason Motlagh Brutalne gangi objęły we władanie środkowoamerykański Salwador, czyniąc życie w tym kraju nieznośnym i napędzając emigrację do USA. PODZIEMIA BORNEO | Neil Shea Malezyjski Park Narodowy Gunung Mulu oprócz deszczowego lasu na też jaskinie w gigantycznej skali. FREE SOLO. ALEX HONNOLD | Mark Synnott Został wspinaczkowym królem Yosemite, urządzając - bez asekuracji - niemal kilometrowy spacer w pionie. ZGARBOWATE | Douglas Main Te owadzie minipotwory do perfekcji opanowały sztukę charakteryzacji. Numer dostępny w salonach prasowych oraz sklepie internetowym www.kultowy.pl.
18 basenów, 13 zjeżdżalni, skoki do wody z 10 m. Termy Maltańskie dostarczyły nam wrażeń! [POLSKA PEŁNA PRZEŻYĆ]
Wraz z czytelnikami i marką Wyjątkowy Prezent przygotowujemy przewodnik, jakiego jeszcze nie było - przewodnik po Polsce Pełnej Przeżyć. Na terenie kraju szukamy atrakcji, które - to pewne - dostarczają emocji. Tym razem sprawdziliśmy, co można przeżyć w Poznaniu – w ogromnych Termach Maltańskich.
ZOBACZ GALERIĘ Z TERM MALTAŃSKICH >> W nawigacji wbijamy pinezkę – Poznań, ul. Termalna 1. Po zjeździe z Autostrady Wolności, przez miasto jedziemy może 10 minut i już widzimy Jezioro Maltańskie. Na jego północnym brzegu znajduje się największy ośrodek sportowo-rekreacyjny w Polsce i drugi w Europie (wyprzedza go tylko podberlińska Tropikalna wyspa). Kiedy dowiedziałam się, że kolejną z atrakcji, które trafią do naszego przewodnika po Polsce Pełnej Przeżyć, będą Termy Maltańskie, pomyślałam: „Hola! Przecież to w ogóle nie jest ekstremalne, nie w naszym klimacie. Nuda”. Nawet sprawdziłam w słowniku definicję „przeżycia” – „stan psychiczny powstający wskutek silnych bodźców zewnętrznych, silne wrażenie pozostawiające ślady w psychice”. Silne bodźce, ślady w psychice? To chyba nie tutaj... Szybko okazało się, jak bardzo się myliłam. Na główkę Na termy składają się trzy przestrzenie – baseny sportowe, aquapark (w sumie 18 basenów!) i świat saun. Wnętrze jest w stanie pomieścić jednocześnie ponad 1000 osób (chociaż przyjechaliśmy w samym środku wakacji, przed wejściem nie było tłumów). Zaczynamy od części sportowej. W okresie letnim jest tu wyjątkowo spokojnie. Ogromny basen, który spełnia wszystkie wymogi olimpijskie, świeci pustkami, podobnie jak trybuny, przygotowane na przyjęcie 4 tys. osób w czasie zawodów sportowych albo widowisk takich jak… Celebrity Splash. To właśnie w poznańskich termach kręcono program o gwiazdach skaczących do wody. Nic dziwnego – obiekt jest do tego świetnie przygotowany. Nad basenem o głębokości, bagatela, 5 m wznosi się imponująca wieża. Na niej, na wysokości kolejno 3, 7,5 i 10 m znajdują się platformy, z których można oddać skoki. Najniższa w wybranych godzinach dostępna jest dla każdego. Stojąc na krawędzi 10-metrowej platformy, rozumiem dlaczego wykonują z niej skoki jedynie profesjonaliści. Choć nie mam lęku wysokości, kręci mi się w głowie. Nieumiejętny sok może kosztować życie. Zderzenie z taflą wody z takiej wysokości jest jak lądowanie na betonie. Doceniam powagę sytuacji i nie próbuję nawet serwować sobie tego typu przeżyć. Wystarczająco dużo frajdy mam ze skoków „na sucho” w sali prób. Znajduje się w niej basen wypełniony gąbkami, do którego można dać nura z trampoliny, by ćwiczyć technikę skoku. Ja korzystam z tej atrakcji nie po bożemu - wygłupiam się jak dziecko, skaczę „na bombę”, nie chcę wychodzić (już prawie robię sceny, już prawie wyciągają mnie za ręce...). Nie mogę się nadziwić, że za każdym razem, gdy wskakuję w morze gąbek, zatykam nos. Z wysokości najwyższej platformy dostrzegam tajne przejście. Prowadzi w dół, do przeszklonej przestrzeni położonej poniżej tafli wody. Dostęp mają tu głównie trenerzy, którzy oceniają technikę pływania. Dla mnie to niesamowite widowisko. Nigdy nie widziałam basenu z tej perspektywy, a podglądanie ludzkiego akwarium (bo inaczej tego nie można nazwać) robi na mnie ogromne wrażenie! Szczególnie - zgrabne ruchy sportowców wykonywane w wodzie, niczym w slow motion. Nie bagatelizuj! Przekraczając próg części rekreacyjnej, przenosimy się w tropiki. Jest gorąco (ponad 30 st.) i wilgotno, trochę jak na Sri Lance albo w Tajlandii. Wewnątrz znajdują się m.in. rwąca rzeka, baseny dla dzieci, basen solankowy zasilany naturalną wodą termalną o właściwościach leczniczych, polecany przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego w schorzeniach ortopedycznych, reumatologicznych i neurologicznych. Woda ma 34 stopnie, jest pełna żelaza i absolutnie niedokuczliwa – nic nie piecze, nie pachnie nieprzyjemnie. Na świeżym powietrzu mamy do dyspozycji dwa baseny (jeden z nich czynny cały rok), wodny plac zabaw, tor skimboardowy (do ślizgania się na desce po płytkiej warstwie wody). Do tego miniplaża z leżakami, z której rozpościera się widok na Jezioro Maltańskie i okolicę. To, na co czekam najbardziej (by uratować ekstremalny honor przewodnika Pełnego Przeżyć), to oczywiście zjeżdżalnie. Jest ich tu 13 – zarówno wewnętrznych jak i zewnętrznych, o kuszących nazwach "kamikadze" czy "turbo-zjeżdżalnia”. Zaczynam od zielonej – podobno najszybszej. Wspinam się, staję u jej ujścia i próbuję sobie przypomnieć, kiedy ostatnio to robiłam (kilkanaście lat temu?). Mam dziwne wrażenie, że zatraciłam instynkt zabawy i ryzyka, do głosu dochodzi natomiast inny instynkt - samozachowawczy. Przyciszam go i robię ślizzzg. Zesztywniała ze strachu, nabieram w tej pozycji dodatkowej prędkości. Łup! Rozpędzona z impetem uderzam w dno basenu. Na wyprostowanych nogach. Piętami skierowanymi w dół... Musiałam wyglądać jak torpeda. Komiczna torpeda, która omal nie złamała sobie kości śródstopia. Dużo ostrożniej testuje kolejne zjeżdżalnie, a po tych przeżyciach serwuję sobie relaks w saunach. Przekraczając próg Świata saun, mam wrażenie jakbym się teleportowała. Nagle znajduję się w półmroku, w strefie ciszy. Mam do dyspozycji kilkanaście rodzajów saun – z koloroterapią, sauny zewnętrzne z drewna Kelo, saunę panoramiczna, która jest w stanie pomieścić 50 osób, laconium kwiatowe, łaźnię turecką, grotę śnieżną (największa rozkosz w czasie upałów), tężnię solną czy tepidarium z łóżkami wodnymi i podgrzewanymi leżakami. Świat saun to taka oczyszczalnia duszy i ciała. Odpoczynek to nie przeżytek (to przeżycie!) W Termach Maltańskich można spędzić 2 godziny i wyjść zadowolonym albo wykupić całodzienny karnet i wcale się nie znudzić. Ja w czasie kilkugodzinnej wizyty przekonałam się, że odpoczynek to nie przeżytek (to przeżycie!) i że nie należy bagatelizować takich atrakcji - ta najmniej ekstremalna (zobacz również relację z flyspotu i testowania flyboardu), jak na ironię, dostarczyła mi najwięcej wrażeń! Hanna Gadomska Jeśli też lubisz takie wrażenia, chcesz się z nami podzielić swoimi aktywnościami, zgłoś się i stwórz z nami przewodnik po Polsce Pełnej Przeżyć!
Oto najlepsze aquaparki w Europie. Poznaj miejsca sprawdzone przez Travelera
Pobyt w wielkich europejskich parkach wodnych to zabawa nie tylko dla dzieci.
Jesienią też warto aktywnie spędzić czas, a przy okazji zregenerować się i zadbać o urodę. Kierunek: baseny mineralne
W okresie jesienno-zimowym wiele osób rezygnuje ze sportu. Niesprzyjająca aura i znacznie krótszy dzień sprawiają, że często porzucamy różnorodne formy aktywności, nawet jeśli latem korzystaliśmy z nich kilka razy w tygodniu. Jednak świetną, jesienną alternatywą dla joggingu czy jazdy na rowerze, może okazać się pływanie. Nie tylko zapewnia zastrzyk pozytywnej energii na cały dzień, ale ma też znakomity wpływ na nasze zdrowie, kondycję oraz urodę. Pływanie to przede wszystkim doskonała forma rozrywki. Wielu z nas nie docenia jednak jej zdrowotnych właściwości. Ten rodzaj aktywności fizycznej pozwala natomiast zwiększyć poziom wydolności naszego organizmu, poprawia pracę serca i płuc, pomaga też kontrolować wagę ciała czy redukować stres. Woda ma także ogromny wpływ na urodę. Regularne chodzenie na basen może poprawić proporcje naszego ciała, a także ujędrnić i wygładzić naskórek. Zaletą basenów jest również możliwość wykorzystania ich jako miejsca do spędzenia czasu z rodziną. Mogą stać się weekendową atrakcją, która dorosłych odciągnie od kanapy, a dzieci zachęci do odejścia od komputera. Pływanie to zatem forma aktywności, która pomoże nam zadbać zarówno o urodę, jak i o dobre samopoczucie. Z dala od zgiełku Jeśli planujemy weekendową wizytę na basenie, a nie lubimy zatłoczonych torów pływackich czy zapachu chlorowanej wody, warto zastanowić się nad relaksacyjnym wyjazdem do ustronnego kompleksu basenowego. Zwłaszcza, gdy potrzebujemy nie tylko odpoczynku, ale też ulgi dla różnorodnych dolegliwości. Unikalne właściwości terapeutyczne i lecznicze mają m.in baseny wypełnione wodą mineralną. Do tego typu obiektów zalicza się kompleks w Solcu Zdroju. Woda na zdrowie Zawarta w nim woda wydobywana jest ze źródła „Malina”, które charakteryzuje się obecnością aktywnych związków siarki na poziomie ok. 900 mg/l. Silnie zmineralizowana woda chlorkowo-sodowa, siarczkowa, bromkowa, jodkowa, borowa jest najsilniejszą na świecie wodą siarczkową wykorzystywaną do celów leczniczych. Aż 10% zawartej w niej siarki wnika w skórę i korzystnie wpływa na zmniejszenie dolegliwości bólowych i obrzęków. Obniża też cholesterol, poziom trójglicerydów, kwasu moczowego i glukozy we krwi. Przede wszystkim działa jednak leczniczo na choroby zwyrodnieniowe stawów i kręgosłupa, dyskopatie oraz reumatyzm. Pozbycie się ich z pewnością pozytywnie wpłynie na nasze samopoczucie i sprawi, że wróci nam chęć do efektywnej pracy i większej aktywności fizycznej na co dzień. Wycieczka na pływalnię za miastem może okazać się doskonałą formą rodzinnej rozrywki. Zwłaszcza, że obok klasycznych torów do pływania, Baseny Mineralne zapewniają też wiele innych atrakcji, m.in.: zjeżdżalnie wodne, gejzery wodne czy ławki masujące. Czas spędzony na basenie zaowocuje nie tylko lepszą kondycja, ale również zastrzykiem energii i pozytywnego nastawienia do życia.
Ma cętki, krótki ogon, na uszach pędzelki, a po obu stronach pyska bokobrody. Wszyscy wiemy, jak wygląda największy kot Europy. Ale kto go widział w naturze? Garstka wybrańców. I to jedynie dzięki naukowym podstępom! Do tego nielicznego grona należy m.in. dr Krzysztof Schmidt z Zakładu Badania Ssaków w Białowieży. Choć na badanie biologii rysia eurazjatyckiego poświęcił 16 lat, zaledwie kilka razy miał okazję zobaczyć jego sylwetkę, cień przemykający leśnym duktem. Teraz na świeżym śniegu odnajduje dowód rodzinnego szczęścia – odcisk łapy z wyraźnie zaznaczonymi opuszkami, a tuż obok – drugi, podobny, nieco mniejszy. Matka z młodym musiała tu przejść całkiem niedawno. Puszczę Białowieską, ostatni skrawek naturalnego nizinnego lasu porastającego kiedyś całą Europę, spowijała grudniowa cisza. Gdzieś w leśnych ostępach przyczaiła się samica rysia i jej dziecko. Może nawet koty patrzyły skądś na mnie niezauważone, bo ubarwienie ich futra zapewnia doskonały kamuflaż? Zimą nabiera ono srebrnego odcienia, dzięki czemu kontury sylwetki giną na tle ośnieżonych pni i runa. Metoda prostych obserwacji nie wchodzi tu w grę. Jak zatem można badać zwyczaje i zachowanie rysi? Rozwiązaniem jest telemetria.
Spis treści – listopad 2007 Frankenstein. Czy inspiracją dla Mary Shelley, autorki powieści Frankenstein, były wydarzenia z historii Ząbkowic Śląskich? Planeta małp. W latach 70. trzy kobiety przeprowadziły niezwykłe obserwacje naczelnych. To był przełom. Kryzys węglowy. CO2 pochodzący ze spalania paliw kopalnych ociepla atmosferę, ale wciąż jeszcze możemy uniknąć katastrofy. Biopaliwa. Jedni widzą w nich dobrodziejstwo, inni szwindel oraz szkody dla środowiska. Która ze stron sporu ma rację? Dolina Śmierci. W najgorętszym, a zarazem najniżej położonym miejscu USA skały na pustyni potrafią zmieniać swoje położenie. Tonga. Władca wyspiarskiej monarchii na Pacyfiku musi stawić czoło globalizacji, choć poddani raczej nie widzą w nim przywódcy. Rysie. Są niczym duchy – nawet zajmujący się nimi naukowcy w ciągu wielu lat obserwacji widzieli je zaledwie kilka razy. Tylko dla prenumeratorów: Morskie mikrusy. Łyżka morskiej wody pod mikroskopem ujawnia zadziwiający bogactwem miszmasz mikrofauny.
Jego szerokie bulwary przywodzą na myśl Paryż, kolorowe dachówki Wiedeń, a życie kawiarniane Kraków. Ale Budapeszt ma do zaoferowania coś jeszcze – gorące źródła, które zasilają blisko 50 zakładów kąpieliskowych.
BUDA. Noc w pokoju Andrew Lloyd Webbera trwa stanowczo za długo. Już nie mogę się doczekać ranka, kiedy ubrana w miękki szlafrok zjadę do wodnego raju specjalną windą obsługiwaną przez sympatyczną starszą panią, która uśmiecha się do gości hotelowych przez cały dzień. W górę i w dół. W dół i do góry. Cóż za monotonna praca! Refleksja nachodzi mnie w pierwszym z krytych basenów kąpieliska Gellérta połączonego z hotelem bocznym przejściem. Woda jest przyjemnie ciepła i powoli wszelkie troski związane z ciężkim życiem obsługi hotelowej schodzą na dalszy plan. Jedyne, czym warto się teraz zająć, to ustalenie kolejności odwiedzania basenów. Póki co nie wychodzę z rekreacyjnego, chociaż kilka długości w sportowo-pływackim mogłoby mi dobrze zrobić. Gdybym miała kłopoty ze stawami, reumatyzmem czy niskim ciśnieniem krwi, powinnam przenieść się do jednego z basenów leczniczych, tyle że te usytuowane są osobno dla kobiet i dla mężczyzn. Nie chcąc rozstawać się z ukochanym, postanawiamy wyjść na zewnątrz. Omijamy odkryty basen ze sztucznymi falami i wchodzimy do mniejszego, w którym woda jest gorąca, a kąpiel z bąbelkami potęguje efekt rozluźnienia i – co tu kryć – szczęścia. Bliscy omdlenia wracamy do naszego pokoju, w którym kiedyś zatrzymał się brytyjski kompozytor musicali i już planu- jemy kolejną sesję w wodzie. Mimo że czas nie obszedł się zbyt łaskawie z wnętrzami secesyjnego hotelu Gellérta, a ceny nie należą tu do najniższych, dostępność bajecznego wręcz kąpieliska – 13 basenów w otoczeniu rzeęb i niebiesko-złotych mozaik – jest jego niewątpliwym atutem. Po południu wracamy do wody, tym razem decydując się na krótkie rozstanie, by zakosztować wolności moczenia się w niej nago. Osoby nieco skrępowane taką sytuacją mogą przesłonić się płóciennym fartuszkiem, tylko po co? Oddzielne pomieszczenia dla obojga płci oprócz czterech basenów z wodą termalną o różnej temperaturze, od 26 do 38OC, mają sauny suche, parowe oraz inne atrakcje, takie jak kąpiele błotne, solankowe, masaż ręczny, wodny i różnego rodzaju terapie, z których nie miałam kiedy skorzystać. Został nam tylko jeden dzień, który postanowiliśmy spędzić poza hotelem, żeby zobaczyć, jak wyglądają baseny po drugiej stronie Dunaju. PESZT. Zabytkowy Most Wolności, zwany niegdyś Mostem Franciszka Józefa, prowadzi nas z górzystej Budy do płaskiego Pesztu. Jeśli ktoś nie został jeszcze owładnięty basenomanią, to schodząc z mostu, może wstąpić do krytego targu, którego kolory i niesamowity wprost przepych pochłonie co najmniej kilka godzin i sporo forintów. Na dole swoje stanowiska mają sprzedawcy salami, pasztetów – z których Węgrzy są szczególnie dumni, owoców, warzyw oraz sproszkowanej papryki o różnym stopniu pikantności: édes – słodka, eros – ostra. Piętro zajmują małe sklepiki z suwenirami w stylu naszej Cepelii i kilka barów, gdzie można skosztować prawdziwego gulaszu i naleśników. Ja jednak nie chcę tracić czasu na zakupy i jedzenie. Czym prędzej wsiadam w żółtą linię metra (zbudowaną w 1896 roku!), które w kilka minut dowozi mnie do stacji Széchenyi fürdo. Na końcu ulicy Andrássyego – najbardziej spektakularnego i najdłuższego bulwaru miasta – znajduje się Lasek Miejski Városliget z licznymi atrakcjami – ogrodem zoologicznym, XIX-wiecznym wesołym miasteczkiem oraz – a dla mnie przede wszystkim – kąpieliskiem im. Széchenyiego. Eklektyczny gmach kompleksu przyprawia o zawrót głowy. Czegóż tu nie ma? Neobarokowy hol wejściowy z mozaikami przedstawiającymi alegorie egipskich, rzymskich i greckich kąpielowiczów, trzy baseny na świeżym powietrzu otwarte przez cały rok, kilkanaście basenów i baseników wewnątrz budynku, inhalatorium, siłownia, gabinet masażu tajskiego, pedicure i wiele innych zabiegów specjalistycznych. Zanim jednak wskoczę do wody, muszę stawić czoła przebieralniom. Zamiast upychać swoje rzeczy w szafce i przebierać się grupowo, lepiej zainwestować w indywidualną kabinę, korzystanie z której ułatwia, a jak dla mnie utrudnia, mówiący jedynie po węgiersku młody szatniarz. Zaopatrzona we własny ręcznik, kostium kąpielowy i klapki wychodzę na dziedziniec. W basenach taplają się całe rodziny. Ludzi jest dużo, tak jakby cały wagon metra trafił właśnie tutaj, ale i możliwości, jak się okazuje, jest sporo. Najbardziej przyjemny i zarazem najbardziej oblegany jest płytki basen-jacuzzi, którego temperatura (34OC) pozwala na wielogodzinne partie szachów i nawiązywanie nowych znajomości. Bardziej aktywni wskakują do chłodniejszego basenu na przeciwległym krańcu dziedzińca i biegają w środku kafelkowej wirówki. Dobrze jest też popróbować wodnych uciech w mniejszych basenikach w budynku naprzeciwko przebieralni, powdychać olejek eukaliptusowy rozpylony w inhalatorium lub po prostu poleniuchować na kamiennych ławach. W Széchenyim czas płynie niepostrzeżenie i spędzenie całego dnia, zwłaszcza że jest tu również restauracja pokrzepiająca nadwątlone siły kuracjuszy, nie jest niczym niezwykłym. Raz spróbowawszy zbawiennego działania term, myślę już nie o całym dniu, ale o całym urlopie spędzonym w wodzie i zazdroszczę budapeszteńczykom, którzy taką możliwość mają w zasięgu ręki.
Wakacyjny wypoczynek wcale nie musi oznaczać leżenia plackiem na plaży. Ten cenny czas, zwłaszcza jeżeli spędzamy go z dziećmi, można wykorzystać i ciekawiej, i aktywniej. Możliwości jest dużo, nie tylko za granicami naszego kraju.
ADALAND - Turcja Choć tak naprawdę znajduje się w Azji, należy do największych parków wodnych w Europie. Dziennie odwiedza go kilka tysięcy osób. Jego atuty to murowana pogoda i wodne atrakcje. Największym walorem tego aquaparku jest amfiteatralne położenie na stoku góry z widokiem na luksusowy hotel Tusam, zatokę i Morze Egejskie. Wiąże się to ze spacerem pod górę do kolejnych atrakcji. W centrum znajduje się spory basen, prowadzą do niego wszystkie rury i zjeżdżalnie. Wygląda to bardzo malowniczo, bo każda rura ma inny kolor i kształt, a to ostatnie oznacza różną prędkość jazdy. Adrenalina skacze najbardziej w Black Hole (panują w niej niemal całkowite ciemności) i na Yellow Python, którą pokonuje się pontonami. Z 26 zjeżdżalni warto wybrać Red Phantom, którą pruje się 60 km/godz., i 52-metrową Kamikaze. Bardziej rozrywkowa jest biała White Tiger, bo mogą nią zjeżdżać obok siebie, trzymając się za ręce, trzy osoby (poszczególne „tory” zjazdowe oddziela niska przegroda, dzięki czemu ludzie nie wpadają na siebie). Kto lubi niekontrolowany zawrót głowy, może wybrać zjeżdżalnie „kręcone” – Big Tornado, Tarantulę albo Crazy River. Dla maluchów przygotowano zjeżdżalnie Minitornado oraz Rainbow w kolorze tęczy. Dzieciaki pobawią się też w przeznaczonym dla nich sektorze parku Kids Zone, gdzie czeka basen z grzybkami wodnymi, łódź piratów, spotkanie z potworami morskimi i jazda na elektrycznym byku, przypominającym bajkowego Fernando. Z kolei dorośli mają wspomniany już basen ze słoną wodą, jacuzzi i piaszczyste plaże, rozgrywki siatkówki i piłki plażowej, a o godz. 16.00 „Taniec w deszczu” z nagrodami. Niestety, strefa raftingu jest na razie zamknięta – szkoda, bo przeprawa ostro falującym kanałem wodnym może być emocjonująca. W pobliżu umieszczono jednak tandetne i dyskusyjne w odbiorze scenki pokazujące np. gotowanie białego w kotle przez stado dzikusów. Warto za to zobaczyć w przylegającym do aquaparku Dolphin Park godzinne show z delfinami i fokami, odbywające się na tle całkiem przyzwoitej makiety Biblioteki Celsusa z Efezu. Na życzenie można popływać z delfinami. Adaland stale dokłada nowe atrakcje, np. w tym roku w czerwcu ma zostać otwarty Sealand z akwariami, 4 słonymi basenami i tropikalną rzeką. INNE PARKI WODNE – wyprawa poza Europę WORLD WATERPARK – Edmonton, Kanada Kryty park usytuowany w największym centrum handlowym świata, oferuje liczne zjeżdżalnie dla małych i dużych – najszybsza zwie się Sky Screamer, najwyższa Twister. Inne atrakcje to basen z falami, skoki na bungee i różne miejsca do zabawy dla dzieci, np. Dol-phin Kiddie dla najmłodszych czy The Little Caribbean dla trochę starszych. www.west-edmontonmall.com/play/waterpark.asp WILD WADI – Dubajj, Zjedn. Emir. Arabskie Został zbudowany na wzór arabskiej oazy. Jedną z największych atrakcji jest zjeżdżalnia Master Blaster, gdzie woda wynosi ludzi do góry, oraz Jumeiraj Sceirah, którą mknie się 80 km/godz. www.wildwadi.com OCEAN DOME, PHOENIX SEAGAIA RESORT – Miyazaki, Japonia To największy kryty park wodny na świecie z piaszczystą plażą, temperaturą jak w tropikach, mnóstwem zjeżdżalni i atrakcji. www.seagaia.co.jp NOAH’S ARK WATER PARK – Wisconsin Dell, USA Największy aquapark w Stanach Zjednoczonych oferuje zabawę w 45 wodnych zjeżdżalniach, do których należy Black Anaconda (najdłuższa na świecie), The Plunge (zjeżdża się głową do przodu) i Black Thunder z efektami specjalnymi i wodospadami. www.noahsarkwaterpark.com TATRALANDIA - Słowacja Największy i najbardziej pomysłowy park zabaw wodnych na Słowacji liczy sześć basenów termalnych, trzy z przezroczystą ogrzewaną wodą oraz 21 rur i wodnych zjeżdżalni. Każdy obiekt ma zabawną nazwę i dostarcza niepowtarzalnych wrażeń. I tak Volcano to całoroczna rura dla początkujących, na Niagarze – trzytorowej zjeżdżalni – poruszamy się na wodnych bobslejach głową w dół, na Twisterze zjeżdżamy ruchem spiralnym, w Black Hole suniemy w dół w całkowitych ciemnościach. Ale to dopiero początek, bo oprócz części basenowej jest moc innych atrakcji. W Strefie Adrenalinowej osoby pozbawione lęku przestrzeni mogą spróbować wspinaczki po linach i sztucznych skałkach, amatorzy silnego uderzenia stanąć na ringu bokserskim, a zwolennicy gier zespołowych zagrać w paintball. Są to jednak rozrywki dla starszych dzieci i dorosłych. Co zaś dla maluchów? Oczywiście Funk Park z trampolinami, kręglami rosyjskimi, szachami i nadmuchiwanymi zamkami, gdzie nasza pociecha „ginie” zaaferowana na dobrych kilka godzin. Największym powodzeniem cieszy się jednak Western City. Jest tu nie tylko arena, gdzie można obejrzeć popisy kowbojów z pistoletami i pokazy sokolnicze. W miasteczku w stylu Dzikiego Zachodu, podzielonym na minidzielnice, można zajrzeć do domu Meksykanina, zjeść burritos i kupić sombrero, zobaczyć, jak żyli poszukiwacze złota, obejrzeć indiański namiot, a na koniec spocząć na stołku w saloonie. Na zmęczonych czeka relaks w kompleksie „Tatra-Therm-Vital” z 16 parowymi, wodnymi i masażowymi kąpieliskami. Tutaj też każda usługa nosi swoją nazwę – bąbelkowy masaż stóp odbywamy zatem w Jeziorze Przodków, ziołową aromaterapię w Świątyni Ofiarnej, a inhalację parową o zapachu eukaliptusa bądź mięty pieprzowej w Kotle Parowym. Przewaga Tatralandii nad większością słowackich aquaparków polega nie tylko na mnogości rozrywek, ale i na położeniu w przepięknej scenerii Tatr Zachodnich. AQUAPARKI W POLSCE - ZAKOPANE, Kraków Od kilku miesięcy na zakopiańskiej Antałówce działa nowy park wodny. Trudno przypuszczać, że przebije ofertą Słowaków, którzy takich ośrodków mają wiele i o zróżnicowanej ofercie, podczas gdy zakopiańskie propozycje są raczej skromne. Może im natomiast odebrać trochę turystów z prostego względu – jest bliżej niż słowacki. Goście aquaparku mają do dyspozycji wewnętrzny, 25-metrowy basen pływacki oraz basen rekreacyjno-pływacki (do obu można zjeżdżać rurami), a także zewnętrzny basen geotermalny, z którego po jednej stronie roztacza się widok na Giewont i całe pasmo Tatr Zachodnich, po drugiej – na Gubałówkę. Niestety, na razie teoretycznie, bo póki co jest zamknięty. Poza tym w aquaparku mieści się część saunowa (fińska, solankowa, biosauna), ale też raczej bez rewelacji, kręgielnia i spa, gdzie przewidziano również zabiegi dla panów. Po drodze na Słowację i do Zakopanego znajduje się jeszcze jeden park wodny – w Krakowie. Został oddany do użytku parę lat temu, ogłasza się jako „jeden z największych i najnowocześniejszych obiektów tego typu w Europie”. Na gości czekają dwa baseny rekreacyjne – jeden z fontanną w kształcie Smoka Wawelskiego, ścianami do wspinaczki i jacuzzi, drugi – ze zjeżdżalniami, sztuczną rzeką długości ok. 30 m, jacuzzi i fontanną-dinozaurem. Dla najmłodszych, podobnie jak w Zakopanem, przygotowano brodzik. Inne propozycje parku w Krakowie to m.in. siłownia, nauka tańca oraz joga. GARDALAND – Włochy We Włoszech prym wiedzie Gardaland położony nad jeziorem Garda, od którego wziął nazwę. Mimo 30-letniego stażu park przyciąga rocznie 3 mln turystów. Do Gardalandu można wejść za darmo – ale pod warunkiem, że ma się mniej niż 100 cm wysokości. Wzrost jest sprawdzany za pomocą specjalnej miarki mającej postać sympatycznego baby-dinozaura, który jest maskotką parku. Mapa atrakcji znajdująca się za bramką podpowie, od czego zacząć zwiedzanie. Pierwsze wrażenie po przekroczeniu bramki to wszechobecna zieleń, której brakuje np. w Tatralandii – w zasadzie pozbawionej jakiejkolwiek roślinności. Na liście priorytetów powinna się znaleęć Dolina Królów, czyli podróż do starożytnego Egiptu, gdzie zwiedzimy odtworzone grobowce faraonów z Gizy i być może odkryjemy nieprzebrane skarby. Jungle Rapids zrobi wrażenie również na dorosłych. To wyprawa łodzią na poszukiwanie zaginionych cywilizacji, spotkanie z Buddą, drapieżnikami czyhającymi w dżungli na każdym zakręcie rzeki z zamiarem pożarcia obcych przybyszów i pobyt w trzewiach wulkanu podczas jego erupcji. Odmianą będzie spotkanie oko w oko z piratami na galeonie, który opłynął siedem mórz. Albo z Tunga, tutejszą wersją Tarzana wśród dzikich ludów Afryki. Jakby tego było mało, Gardaland oferuje nieograniczony świat fantasy. Jego granice można przekroczyć w jednym z wagoników Transgardaland Express objeżdżającego cały park. Na osoby pragnące spalić trochę kalorii czekają liczne zjeżdżalnie, kolejki górskie i karuzele. Możesz też udać się na pachnący kadzidłem i przyprawami suk w Aleksandrii, gdzie pośród straganów ocienionych minaretami kobiety w czadorach wykonują taniec brzucha. Pokazów wszelkiego rodzaju w parku nie brakuje – show na lodzie z udziałem bohaterów poszczególnych rozrywek Gardalandu, turniejów rycerskich odbywających się na dziedzińcu zamku Camelot czy popisów delfinów. Do tej grupy atrakcji należy również barwna parada postaci Gardalandu maszerująca uliczkami parku pod koniec każdego dnia. Nic nie jest w stanie jej zakłócić, nawet dziecko wbiegające wprost pod nogi maszerujących – bo zaraz zostanie wciągnięte do wspólnej zabawy. Do Gardalandu można wejść za darmo – ale pod warunkiem, że ma się mniej niż 100 cm wysokości. Wzrost jest sprawdzany za pomocą specjalnej miarki mającej postać sympatycznego baby-dinozaura, który jest maskotką parku. Mapa atrakcji znajdująca się za bramką podpowie, od czego zacząć zwiedzanie. Pierwsze wrażenie po przekroczeniu bramki to wszechobecna zieleń, której brakuje np. w Tatralandii – w zasadzie pozbawionej jakiejkolwiek roślinności. Na liście priorytetów powinna się znaleźć Dolina Królów, czyli podróż do starożytnego Egiptu, gdzie zwiedzimy odtworzone grobowce faraonów z Gizy i być może odkryjemy nieprzebrane skarby. Jungle Rapids zrobi wrażenie również na dorosłych. To wyprawa łodzią na poszukiwanie zaginionych cywilizacji, spotkanie z Buddą, drapieżnikami czyhającymi w dżungli na każdym zakręcie rzeki z zamiarem pożarcia obcych przybyszów i pobyt w trzewiach wulkanu podczas jego erupcji. Odmianą będzie spotkanie oko w oko z piratami na galeonie, który opłynął siedem mórz. Albo z Tunga, tutejszą wersją Tarzana wśród dzikich ludów Afryki. Jakby tego było mało, Gardaland oferuje nieograniczony świat fantasy. Jego granice można przekroczyć w jednym z wagoników Transgardaland Express objeżdżającego cały park. Na osoby pragnące spalić trochę kalorii czekają liczne zjeżdżalnie, kolejki górskie i karuzele. Możesz też udać się na pachnący kadzidłem i przyprawami suk w Aleksandrii, gdzie pośród straganów ocienionych minaretami kobiety w czadorach wykonują taniec brzucha. Pokazów wszelkiego rodzaju w parku nie brakuje – show na lodzie z udziałem bohaterów poszczególnych rozrywek Gardalandu, turniejów rycerskich odbywających się na dziedzińcu zamku Camelot czy popisów delfinów. Do tej grupy atrakcji należy również barwna parada postaci Gardalandu maszerująca uliczkami parku pod koniec każdego dnia. Nic nie jest w stanie jej zakłócić, nawet dziecko wbiegające wprost pod nogi maszerujących – bo zaraz zostanie wciągnięte do wspólnej zabawy. Tropikalna wyspa w pobliżu Berlina Ogromną szklaną kopułę widać z daleka. W pierwszej chwili jej widok wprawia w osłupienie. Nic dziwnego, największa w Europie tropikalna wyspa pod szkłem ma 360 m długości, 210 m szerokości i 107 m wysokości. To Tropical Island Resort pod Berlinem. Jest otwarty bez przerwy, kusi licznymi atrakcjami. Jeśli ktoś nie miał jeszcze okazji chodzić po tropikalnym lesie – nic prostszego, tu wąskie ścieżki wiją się wśród palm, pnączy, orchidei, egzotycznych kwiatów i drzew owocowych. Nad namorzynowymi bagnami rozpostarte są specjalne mostki i kładki. Kilka kroków i trafiamy na egzotyczną lagunę prosto z Wysp Bali. Kamienne posągi ukryte wśród bujnej roślinności przyglądają się, gdy zanurzamy się w rzece (wybudowanej specjalnie na potrzeby parku) i płyniemy, mijając balijskie chaty, groty skalne i wyspę zamieszkaną przez małpy. Na samym środku „wyspy” znajduje się tropikalna wioska. To idealne miejsce na skosztowanie regionalnych przysmaków znad Pacyfiku. Kilka restauracji i kawiarni kusi zapachami i aromatem kawy. Jeśli ktoś chce jeszcze bardziej wczuć się w klimat balijskiej wioski, może odwiedzić miejscowy „rynek”, czyli bazar z pamiątkami, tropikalnymi roślinami i ludowym rękodziełem. Wszystko kolorowe i orientalne. Największą atrakcją Tropical Island Resort jest „rejon południowego Pacyfiku” zajmujący powierzchnię 4000 m kw. Stajemy na brzegu „oceanu” na delikatnym piasku, drobne fale muskają stopy. Wielką plażę okupują wielbiciele gry w siatkówkę i piłkę nożną. W wodzie szaleją dzieci – na materacach, z piłkami i nadmuchiwanymi rekinami. Dopiero kilka metrów od brzegu można spokojnie popływać. Czysta woda, gładki „ocean”, błękitne niebo nad głowami i wspaniałe słońce – po prostu żyć, nie umierać. MUZEA PRZYRODNICZE MUZEUM PRZYRODNICZE – Wiedeń Stojąc na progu muzeum, poczułam się jak Ali-Baba, który wypowiedziawszy zaklęcie – Sezamie, otwórz się – za moment wejdzie do miejsca skrywającego niezwykłe skarby. Stary budynek, pamiętający jeszcze czasy cesarza Franciszka I (męża imperatorowej Marii Teresy), sam w sobie stanowi obiekt godny polecenia. Większości światowych muzeów tego typu nadano nowoczesną formę – wiedeński pozostał taki, jak niemal 120 lat temu, kiedy go otwarto. Ściany wciąż przyozdabiają stiuki, oprawione w złote ramy obrazy, zabytkowe meble, wzorowane na antyczne rzeźby, a drewniane podłogi skrzypią jak w żadnym innym znanym mi muzeum. Wystawione w nim kolekcje należą do najbogatszych na świecie, liczba eksponatów przekracza 20 mln. Oczywiście, jak każdy szanujący się geolog, pierwsze kroki kieruję do znajdującego się na parterze działu gemmologii – poświęconego minerałom. Wydarte ziemi kamienie i skały wypełniają setki gablot, zaściełają podłogi, wypełniają szafy. Zgromadzono tu chyba wszystkie minerały świata! Matka natura to prawdziwa artystka. W obliczu takiego geniuszu nasza twórczość wydaje się ulotna. Nie dziwi mnie, że nasi przodkowie widząc te wszystkie błyszczące i opalizujące kamienie, pragnęli zdobić nimi swoje ciała. Moda ta przetrwała zresztą do dziś. Szafiry, rubiny, diamenty, perły, chalcedony, ametysty, opale, szmaragdy wykrystalizowane w formy doskonałe, znane mi jedynie z podręczników mineralogii, tu są na wyciągnięcie ręki. Niektóre okazy imponują rozmiarami, jak chociażby samorodek złota o wadze ok. 100 kg, topaz o masie prawie 120 kg czy gigantyczny kryształ soli kamiennej wyrwany ze ściany naszej poczciwej Wieliczki. Inne zdumiewają nazwami, są tu bowiem sinopale, skapolity, porpezyty, mookaitylinobaty, omfacyty, ksylotyle, gadolinity. Wśród tych niezwykłych eksponatów jest kilka prawdziwych rarytasów – szmaragd, który prawdopodobnie był prezentem azteckiego króla Montezumy II dla konkwistadora Ferdynanda Corteza, i bezcenny bukiet Marii Teresy. Zamiast kwiatów tworzą go 2102 diamenty i 761 innych kamieni szlachetnych. Opuszczam świat minerałów i wkraczam do królestwa roślin i zwierząt. Tym razem odbędę podróż w przeszłość – cofnę się o miliony lat, do początków życia na Ziemi. Mój wzrok prześlizguje się po skamieniałych otwornicach i koralowcach, zatrzymuje na trylobitach, belemnitach, amonitach – gigantycznych „ślimakach” pływających w mezozoicznej zupie, latimeriach – żyjących skamieniałościach. Skupia się na moment na paprociach, jeżowcach, a później wędruje prawie pod sufit galerii, aby objąć sylwetkę diplodoka. Replikę tego pierwszego kompletnego dinozaura odkrytego w Sheep Creek w stanie Wyoming podarował muzeum znany filantrop i przemysłowiec Andrew Carnegie. Dużych mezozoicznych gadów, płazów jest tu znacznie więcej, podobnie jak późniejszych ssaków, wśród których wyróżnia się szkielet gigantycznego mastodonta (wymarłego trąbowca). Parę kroków i znów zmiana nastroju. Poznajemy teraz materialną historię naszych prapraprzodków. Wśród wszelkiego rodzaju skorup, kości, prymitywnej biżuterii, grzebieni, grotów znajduje się szczególna, 11-centymetrowa figurka. Trudno nazwać ją dziełem sztuki, jeszcze trudniej uznać za kanon damskiej urody. Wenus z Willendorfu ma wielkie piersi, pękaty brzuch i niezłą metrykę 25 tys. lat. Od razu uznano ją za symbol płodności. Jednak nie jest ona najstarszym eksponatem tej kolekcji – zdetronizowała ją Funny – inna kobieca figurka, starsza o jakieś 7 tys. lat. Jeżeli mamy jeszcze czas i siły, warto wejść na pierwsze piętro poświęcone w całości współczesnej faunie. Najpierw pod mikroskopem oglądamy bakterie, potem większe morskie stworzenia: ukwiały i ślimaki. Na chwilę zagłębiamy się w kolorowy świat motyli i chrząszczy, tak pięknych, że niektóre mieszkanki tropików robiły z nich naszyjniki. Potem wracamy do morskich głębin i podziwiamy rekiny, wieloryby. Wychodzimy z wody i spotykamy żaby, węże, ptaki i na końcu ssaki. Parę tysięcy wypchanych zwierzaków robi dziwne wrażenie. Aby mogło powstać to martwe zoo, biedaczyska musiały kiedyś stracić życie (niektóre okazy mają nawet 200 lat). Dziś już takich kolekcji nie ma – zwierzaki zastępują modele z papier mache. Te obecne tutaj stoją w przeróżnych pozach i wzbudzają żywy entuzjazm dzieci. Ja ostatkiem sił zmierzam do muzealnej restauracji. Zamawiam kawę i słynny wedeński apfelstrudel. To miłe zakończenie intensywnie przeżytego dnia. WAKACYJNA LEKCJA PRZYRODY – LONDYN, PARYŻ Paryż i Londyn to kolejne miasta po Wiedniu, w których nie można pominąć Muzeum Przyrodniczego. Obowiązkowym punktem programu w paryskim muzeum powinno być odwiedzenie nosorożca, podarowanego w 1770 roku Ludwikowi XV do królewskiej menażerii w Wersalu. Zwierzę padło 23 lata później, po czym trafiło do Muzeum Przyrodniczego. Teraz, wraz z 7000 innych zwierząt, stoi w imponujących rozmiarów Wielkiej Galerii Ewolucji. Z racji sędziwego wieku (należy do najstarszych eksponatów) jest uważany bardziej za okaz historyczny niż naukowy. W tej części muzeum znajduje się także Sala Odkryć, gdzie wszystkiego można dotknąć – miejsce w sam raz dla dzieci, choć i dorośli mogą odbyć podróż w czasie i przestrzeni. Z kolei wizyta w sali gatunków zagrożonych wyginięciem i wymarłych daje wiele do myślenia, kiedy nagle widzi się zebrane w jednym miejscu stworzenia, za których zagładę odpowiedzialny jest człowiek. Trzeba dobrze rozkładać siły, by odwiedzić jeszcze pozostałe części muzeum – choćby Galerię Paleontologii, gdzie urzędują dawno wymarłe zwierzęta z różnymi dinozaurami na czele, czy salę z ogromnymi kryształami w Galerii Mineralogii i Geologii. Aby wizytę uznać za w pełni udaną, trzeba też zajrzeć do pięknego Ogrodu Botanicznego, liczącego ponad 350 lat. Wizyta w muzeum w Londynie także przeniesie nas w inny wymiar. Wchodzących wita w Holu Centralnym imponujący szkielet diplodoka. Dwa piętra wyżej można zobaczyć pień sekwoi, liczącej 1300 lat. Nie mniej emocji wzbudza model płetwala błękitnego. Szkoda, że nie można na razie pod nim stanąć, by zobaczyć, jak mali jesteśmy w porównaniu z największym żyjącym dziś stworzeniem, bo do 6 lipca w Dziale Ssaków trwają prace konserwatorskie. Na obejrzenie czeka jednak mnóstwo innych eksponatów. W dziale „Pełzające mrowienie“ można wejść w głąb nieco powiększonej termitiery i podejrzeć, jak wygląda dom pożytecznych, ale czasem równie uciążliwych owadów – termity potrafią szybko zniszczyć drewniane budowle. Gdy już nieco poznamy mikroświat, warto zmniejszyć się jeszcze bardziej, blisko 8 tys. razy, i w dziale „Ekologia“ zajrzeć do fabryczek wewnątrz zwykłego liścia. Tamtejsza ekspozycja pozwoli nam zrozumieć, jak rośliny wykorzystują energię słońca do produkcji cukrów z dwutlenku węgla i wody. A jeśli jeszcze będziemy mieli siły, możemy dotknąć prawdziwych meteorytów lub zobaczyć, jak powstały Himalaje. DISNEYLAND I LEGOLAND W Billund, niewielkiej miejscowości w Danii, wybudowano międzynarodowe lotnisko. Powód? Legoland. Drugim równie znanym parkiem jest EuroDisneyland pod Paryżem. Im bliżej wejścia do Disneylandu, tym dzieci są bardziej rozgorączkowane, a rodzice zasypywani pytaniami: – Zobaczymy Myszkę Miki? – Pójdziemy do zamku Śpiącej Królewny? Po przekroczeniu głównej bramy tłum rozbiega się we wszystkich kierunkach, a zwiedzających wita Main Street, główna ulica jakby żywcem przeniesiona z amerykańskiego miasteczka z początku XIX wieku. Ulica prowadzi do zamku Śpiącej Królewny i to właśnie na niej można spotkać postaci z kreskówek i filmów Walta Disneya – Królewnę Śnieżkę, Siedmiu Krasnoludków, psa Pluto czy Goofy’ego. Dzieci są zachwycone, rodzice trochę mniej, gdyż Main Street to przede wszystkim sklepy, restauracje i lodziarnie – ale też wejście do czterech pozostałych bajkowych krain Disneylandu. We Frontierlandzie – krainie stylizowanej na miasteczko z Dzikiego Zachodu, można popłynąć parowcem kursującym po disneyowskiej Missisipi (klimaty jak z Marka Twaina), postrzelać z łuku w indiańskiej wiosce, zaś na deser zostawić kopalnię złota i kolejkę. Kolejna kraina to Adventureland – świat przygody, piratów, awanturników i Indiany Jonesa. Przy wyspie skarbów stoi zakotwiczony piracki okręt, którym dowodzi Kapitan Hook. Świątynia niebezpieczeństw i kolejka żywcem wyjęta z filmu Indiana Jones i Świątynia Zagłady są jednak niezaprzeczalnym numerem jeden. Zaczarowane filiżanki kręcące się wokół własnej osi, latający słoń Dumbo, rejs dookoła świata i lot z Piotrusiem Panem nad dachami Londynu czekają na chętnych w Fantasylandzie. Discoverylandem będą zachwyceni też – lub przede wszystkim – dorośli, kiedy zobaczą planetę Ender z Gwiezdnych Wojen Georga Lucasa, z prawdziwymi kosmicznymi statkami i robotami C3PO i R2D2, a także ukryty w głębinach słynny okręt Kapitana Nemo. Na dzieci czeka jeszcze „Disney Classic Theatre”, gdzie są wyświetlane składanki najbardziej zabawnych i znanych filmów animowanych Disneya. Siedem tematycznych miejsc rozrywki i ponad 50 różnych atrakcji, od znanych postaci z bajek Andersena, żołnierzy, piratów po dzikie safari i zjazdy wodospadowe – wszystko zbudowane z ok. 50 mln klocków – to oczywiście Legoland. Blisko wejścia znajduje się Miniland z wiernymi kopiami miast, kanałów i słynnych budowli z całego świata. Dalej rozciąga się Kraina Piratów i stoi Zamek Królów, największa inwestycja lunaparku. Kolejką w kształcie smoka wyrusza się na zwiedzanie komnat i zakamarków ogromnego zamku. Jego najwyższa wieża ma 18 m wysokości. Strefa Wyobraęni daje trochę wytchnienia – można tam obejrzeć filmy w trójwymiarze i zbiór ponad 500 lalek i domków z dawnych epok. Szczególnie miło tam jest, gdy na zewnątrz pada deszcz. W Krainie Przygód czeka kolejka X-treme Racers, zaś miasteczko Legoredo oferuje dzikie zjazdy wodospadowe. Nie można też pominąć Lego City, którego największą atrakcją jest robot Power Builder. Wsiada się do kapsuł w jego „dłoniach”, a wtedy robot zaczyna szaleńczo wymachiwać rękami na wszystkie strony. Podczas krótkiego kursu w legolandzkiej szkole nauki jazdy dzieci mogą wyrobić prawo jazdy. Natomiast na najmłodszych czeka Duploland. Na końcu warto na chwilę przysiąść na ławce, by odetchnąć i zjeść chipsy w kształcie… klocków Lego. Z dzieckiem w świat? Ależ tak! Kiedy rodzi się dziecko, rodzice słyszą najczęściej: „No, to skończyły się wyjazdy, teraz posiedzicie w domu”. Ci, co tak mówią, nie wiedzą, że właśnie zaczyna się wasza przygoda życia – rodzinne podróże! Dalszą eskapadę można zaplanować już z dwu, trzymiesięcznym malcem. Niemowlaki to idealni towarzysze podróży. Mazury czy Madagaskar? – jest im wszystko jedno, byleby się wyspać, najeść i rodzice byli obok. Podczas długich lotów dostają własne łóżeczko, zaś ich bilet jest kilkakrotnie tańszy od naszego! Nic nie zapamiętają z wyprawy? Dla nich liczy się czas, jaki spędzą z nami, a czyż jest lepsza okazja niż podróż? Dwulatek ma już swoje zdanie, dlatego przygotowując program wyjazdu, trzeba uwzględnić, że zwiedzanie muzeum czy kościoła jest dla niego o niebo mniej atrakcyjne niż rzucanie kamykami do potoku. Im starsze dziecko, tym więcej ciekawych rzeczy można razem robić. Wyprawa do Legolandu czy Disneylandu to dla całej rodziny możliwość świetnej zabawy. Zaś w Polsce czekają parki miniatur, rejsy statkiem po trawie, inscenizacje bitew i dinozaury jak żywe. Dla dziecka każdy wyjazd to Wielka Wyprawa po Przygodę. Mamy niepowtarzalną szansę nauczenia się od niego radości przeżywania każdej chwili i pokazania mu świata. Korzystajmy z tego, bo za kilka lat dzieci wybiorą wyjazd z rówieśnikami, a nie z rodzicami! MOVIE PARK Położony niedaleko granicy z Belgią i Holandią park to niezwykły świat filmu i mnóstwo atrakcji. Wielka zabawa zaczyna się już na głównej ulicy, noszącej szumną nazwę Hollywood Street. Można na niej spotkać spacerującego Charliego Chaplina, uścisnąć dłoń Batmanowi lub zrobić pamiątkowe zdjęcie z Różową Panterą. Dużą popularnością cieszy się również Zaczarowane Studio Kina Akcji. Pościgi policyjne, płonące i zawalające się budynki, napady na sklepy jubilerskie są tam na porządku dziennym. Niezaprzeczalnym hitem tej części parku jest fantastyczna kolejka wodna. Kilkuosobowe łódki początkowo płyną wolniutko przy brzegach tropikalnej wyspy, po czym nagle spadają wodnym korytem. Później można kupić zdjęcie przedstawiające, jak drzemy się wniebogłosy w momencie zaskoczenia. W Wonderland Studio, drugiej filmowej krainie Movie Park, główna rola przypada rwącej górskiej rzece płynącej dnem kanionu (o sile nurtu można się przekonać na własnej skórze) i wpływającej do ciemnych jaskiń. Krainę Wiecznej Zmarzliny powinni odwiedzić wszyscy, którzy chcą zobaczyć „na żywo” Sida, Diego lub Mannego – trójkę bohaterów animowanego hitu, jakim była parę lat temu Epoka Lodowcowa. Z kolei na najmłodszych czeka Nikland z karuzelami, huśtawkami i zjeżdżalniami. Największą popularnością cieszą się jednak zminiaturyzowane wersje zabawek dla „starszych dzieci”, czyli roller coastery i młoty. Jeśli chodzi o tych naprawdę starszych, to najchętniej odwiedzają krainę Old West. Stary Zachód z western city, saloonem z muzyką country i Bandytą – drewnianym roller coasterem wzorowanym na amerykańskich kolejkach zachwyca wszystkich. Wagoniki wspinają się krętymi torami na wysokość 30 m, po czym spadają z prędkością 70 km na godzinę. Skok adrenaliny zapewniają jeszcze inne „zabawki”, np. Side-Kick, czyli młot w kształcie eleganckiej gondoli. Co odważniejsi lub bardziej szaleni (muszą mieć jednak skończone 10 lat) zasiadają dookoła wieży wysokości 60 m, wjeżdżają na górę i czekają. Tłum na dole wstrzymuje oddech. Sekunda, druga, trzecia... Bum! Ludzie spadają z prędkością ponad 90 km na godzinę. Nic jednak nie jest w stanie przebić MP Xpress – roller coastera, w którym tory biegną nie pod, lecz nad głowami pasażerów! Kolejka pędzi na złamanie karku, wijąc się jak szalony wąż. Z dołu widać tylko dyndające nogi! DINOZAUROLAND Atrakcje w Polsce Nie mamy w Polsce wielkich, kolorowych parków rozrywki ani miasta z klocków Lego. Nie znaczy to jednak, że jesteśmy pozbawieni możliwości dobrej zabawy w plenerze. Oko w oko z jaszczurem Wizyta w Bałtowskim Parku Jurajskim w rejonie Gór Świętokrzyskich dostarczy nie lada wrażeń. To właśnie w tych okolicach od lat 70. XX wieku znajdowano w skałach jurajskich ślady największych gadów w dziejach Ziemi – dinozaurów. Przypuszczalnie właśnie tu żyły kiedyś górnojurajskie allozaury czy kamptozaury. W parku na własne oczy zobaczymy nie tylko „nasze” gatunki dinozaurów, ale też wiele innych. A jeśli kogoś nudzą lub przerażają prastare gady, może skierować swe kroki do Zwierzyńca Bałtowskiego. Na 40-hektarowym terenie będzie podziwiać jelenie, muflony, kozice alpejskie i górskie, lamy, owce czy konika polskiego. Zwiedzanie odbywa się w specjalnie do tego celu zaadaptowanym amerykańskim schoolbusie. Rodziny, które pragną indywidualnie zwiedzić park, mają do dyspozycji jeepy, wozy i konie pod wierzch. W osadzie wikingów Na uwagę zasługuje też wyspa Wolin, która co roku zmienia się w osadę wikingów. Obok pokazów walk prezentowane są: kowalstwo, garncarstwo, snycerstwo, bednarstwo, wytop żelaza w dymarkach, produkcja dziegciu i pergaminu. Popularyzacja zielarstwa, wszelkiego rodzaju wróżb średniowiecznych i koncerty muzyki celtyckiej to tylko zapowiedź dobrej zabawy. Tegoroczny Festiwal Wikingów i Słowian ma nawiązywać do dawnej tradycji miasta Wolin, które w X–XI wieku było jednym z największych portów w Europie. W tym roku zobaczymy inscenizację bitew morskich i lądowych z udziałem kilkuset miłośników tego typu tradycji z różnych krajów. Kraina Galindów Na Mazurach, wśród zielonych lasów i błękitnych jezior leży tajemnicza Galindia. Jak głoszą podania, była historyczną krainą plemienia Galindów. Pisali o nim m.in. kronikarze rzymscy – Tacyt i Ptolemeusz. Dzisiejsza Galindia zajmuje obszar 20 hektarów w samym centrum Puszczy Piskiej, na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Można przyjechać tu na kilka dni i w komfortowych warunkach naładować akumulatory. Wygodne komnaty i tarasy, piaszczyste plaże, zielone łąki, trele ptaków i szum trzcin – człowiek nie ma ochoty opuszczać tej oazy spokoju, ale i dobrej zabawy. Na niespodziewającego się niczego złego wędrowca napada groźna grupa brodatych wojowników z maczugami i mieczami w dłoniach. Innym razem grupka odważnych i spragnionych przygód wyrusza na poszukiwania bursztynu. Pamiętajmy, że przez Galindię przebiegał Szlak Bursztynowy i nigdy nie wiadomo, jakie skarby mogły wypaść przypadkowo z wyładowanych wozów. Jeśli ktoś nie boi się otwartej wody i starych łodzi Galindów, może ruszyć w rejs ku tajemniczym miejscom półwyspu. Biesiady w jaskiniach, ogniska na polanach, obrzędy i rytuały, wszystko na wyciągnięcie ręki. Dodatkowym atutem tego miejsca jest bliskie sąsiedztwo rzeki Krutyni, jednego z najciekawszych szlaków kajakowych w Europie. Diabeł Wenecki i wiedźma Dobrym miejscem na pokazanie dzieciom kawałka historii jest Biskupin, najbardziej znany w Europie Środkowej rezerwat archeologiczny. W czasie badań rozpoczętych w 1934 roku odkryto konstrukcje drewniane sprzed 2700 lat. Przed wojną Biskupin nazywano „Polskimi Pompejami”. Można tam dojechać samochodem, ale przyjemniejsza będzie podróż kolejką wąskotorową, która kursuje pomiędzy Ţninem a Gąsową, przez Wenecję i Biskupin. W starym grodzie można wszędzie wejść i wszystko obejrzeć. Dodatkowymi atrakcjami są lekcje muzealne, podczas których nauczymy się lepienia garnków z gliny czy pisania hieroglifami na pergaminie. Latem po pobliskim jeziorze pływa groźny tylko z nazwy, spacerowy stateczek „Diabeł Wenecki”. Podczas tegorocznego Festiwalu Archeologicznego goście z Litwy, Łotwy i Białorusi zaprezentują umiejętności rękodzielnicze i wzorowane na dawnych wyroby z bursztynu, drewna i kory brzozowej. Wszystkim prezentacjom będą towarzyszyć zabawy, konkursy, tańce i muzyka. To dobra okazja do odbycia niezwykłej podróży w czasie, podczas której wiedźma-zielarka wprowadzi nas w tajniki warzenia mikstur, a chętni na własnej skórze będą mogli przekonać się, jak się czuła osoba oskarżona o czary. Wesele do białego rana Latem wiele atrakcji proponują liczne w Polsce skanseny. Na przykład w Kadzidle co roku w czerwcu odbywa się Wesele Kurpiowskie. Pyszna zabawa, podczas której nie tylko zobaczymy różne stare weselne obyczaje i obrzędy, ale też będziemy mogli w nich uczestniczyć. Zaczyna się od rajb, czyli zaręczyn, po których jedzie się do kościoła furmankami i bryczkami. Później oczepiny, toczenie chleba, obtańcówka, a na koniec wielka weselna uczta. Możemy skosztować kurpiowskich specjałów, takich jak kugiel, chleb ze smalcem, a na deser pampuch z piwem kozicowym. Nic dziwnego, że chętnych do zabawy nie brakuje. Wyprawa na Dziki Zachód Niedaleko Karpacza, wśród gór i wzgórz, znajduje się Western City – prawdziwe miasteczko z amerykańskiej prerii końca XIX wieku. Kowboje, Indianie, szansonistki przechadzają się jego ulicami. Nad porządkiem w mieście czuwa szeryf wraz z pomocnikami. Można tu zobaczyć, jak ujeżdża się dzikie konie i znakuje bydło. Tu nauczą wszystkich chętnych jeździć konno, rzucać nożem, tomahawkiem i dzidą. Mniej odważni mogą wydoić krowę, inni spróbować sił na elektrycznym byku. A może komuś uda się wypłukać złoto w pobliskiej rzece? Nigdy nic nie wiadomo. Pewne jest tylko to, że wieczorem odbędzie się potańcówka z muzyką country na żywo. Świat w miniaturze Tuż przy szosie z Poznania do Gniezna w miejscowości Pobiedziska możemy znaleźć wyjątkowe miejsce, a w nim kilkadziesiąt kopii znanych zabytków szlaku piastowskiego. Wszystkie budowle odzwierciedlają znakomite oryginały, a jedyna różnica polega na tym, że są dwudziestokrotnie mniejsze. Kamienice poznańskiego Starego Rynku sięgają nam do pasa, tak samo jak Mysia Wieża. Słynny Biskupin czy Operę Poznańską możemy obejść kilkoma krokami, by po chwili stanąć przed Pałacem w Rogalinie, Antoninie, przed Biblioteką Raczyńskich czy kościołem w Giczu. Jedynie wieże katedry gnieźnieńskiej i poznańskiej są wysokości dorosłego człowieka. Konwój metalowych łódek W okolicach Tarnowskich Gór srebro wydobywano od wieków. Teraz większość kopalni i sztolni jest zamknięta. Nie lada atrakcję okolicy stanowi kopalnia Głęboki Fryderyk. Jej część, zwaną sztolnią Czarnego Pstrąga, na szczęście można zwiedzać! To nie byle jakie zwiedzanie – konwój metalowych łódek, połączonych łańcuchami, pokonuje pod ziemią kilkaset metrów. Przewodnik nakłada rękawice, odpycha się od ścian i rozpoczyna opowieść. Jego głos, zwielokrotniony przez echo, niesie się po całej sztolni. Opowieść o kopalni, życiu i pracy gwarków zainteresuje na pewno każdego. N Rycerskie turnieje i wielkie oblężenia - Golub-dobrzyˇ, grunwald, malbork... Wiosenno-letni kalendarz imprez na powietrzu jest mocno zapełniony. Nie można narzekać zwłaszcza na brak turniejów rycerskich i inscenizacji bitew. Prawdziwe oblężenie przez turystów przeżywa zamek w Golubiu-Dobrzyniu. Na kilka dni w roku zamienia się on w średniowieczną warownię. Na zamek ściągają rycerze z całej Europy, a wszyscy zebrani postępują zgodnie ze starym Kodeksem rycerskim. Łucznicy, ciężkozbrojni na koniach, rycerze miecza i szabli od rana do nocy uczestniczą w turniejach. Towarzyszą im damy dworu oraz giermkowie, a „mieszczanie” i „pospólstwo” organizuje zabawy plebejskie, które w niczym nie ustępują atrakcyjności rycerskich potyczek. Wszystko to ku uciesze gawiedzi, czyli widzów zjeżdżających licznie z całego kraju. Data 15 lipca Roku Pańskiego 1410 pozostanie na zawsze w pamięci każdego Polaka. Tego dnia, niecałe 600 lat temu, nasi pradziadowie pokonali panoszący się bezczelnie zakon krzyżacki. Na pamiątkę tego wydarzenia odbywa się co roku inscenizacja bitwy pod Grunwaldem. Naprzeciw siebie, przy głośnym aplauzie publiki, stają wielki mistrz zakonny Ulrich von Jungingen i dowódca wojsk polsko-litewskich, król Władysław Jagiełło. Dwa miecze zostają wbite w ziemię i bitwa się rozpoczyna. Radości zwycięstwa towarzyszą liczne zabawy i konkursy, nauka fechtunku w namiotach rycerskich i ciepła strawa z miodem pitnym. Z roku na rok w inscenizacji bierze udział coraz więcej widzów, a liczba walczących rycerzy dawno przekroczyła 3 000. Równie atrakcyjną imprezą jest oblężenie Malborka. Jagiełło po zwycięskiej bitwie pod Grunwaldem rusza na twierdzę. Widać hufce królewskie, powiewają na wietrze proporce, słychać chrzęst broni i świst strzał. Odbywają się tam turnieje na maczugi i miecze, kopie, piki i szable. Wokół zamkowych murów trwa średniowieczny jarmark. Pod wieczór zamek oświetla blask pochodni, wytoczone zostają machiny oblężnicze i tarany. Na pola wychodzi wojsko. Rozpoczyna się oblężenie. Tłum z rozdziawionymi ustami wpatruje się w płonące drewniane chaty i rozświetlające niebo fajerwerki. Twierdza rokrocznie zostaje zdobyta jedynie przez turystów. W kolejnym zamku krzyżackim, położonym w miejscowości o wdzięcznej nazwie Gniew, imprezy odbywają się praktycznie przez całe lato. Codziennie można np. poćwiczyć strzelanie z łuku lub kuszy. Ale największa atrakcja czeka na miłośników średniowiecza pod koniec lipca. Odbywa się wtedy Międzynarodowy Konny Turniej Rycerski Króla Jana III Sobieskiego. Rycerze w pełnym rynsztunku zmagają się w prawdziwych walkach na kopie i maczugi. Punktowane jest trafienie kopią oraz „wysadzenie z siodła”.