Dlaczego Irish Puby są tak bardzo popularne – nie tylko w Dzień Świętego Patryka? Są w każdym większym polskim mieście
Irish Puby są bardzo popularne na Wyspach Brytyjskich, ale nie tylko – w praktycznie każdym średniej wielkości mieście na świecie znajduje się co najmniej jeden irlandzki pub. Miejsca te także w naszym kraju mają wielu bywalców. I to mimo tego, że nie celebrujemy specjalnie Dnia Świętego Patryka. Na czym polega fenomen pubów w stylu irlandzkim?
Wyobraź sobie chłodny wieczór w centrum Warszawy, Krakowa czy Torunia. Przez zaparowane okna widać okna ludzi śmiejących się przy ciemnym barze, zza którego nalewane jest piwo Guinness. Nie potrzeba paszportu ani biletu lotniczego, żeby przenieść się do prawdziwego irlandzkiego baru – takie znajdują się wielu polskich miastach i nie ma się co dziwić: naszym krajanom bardzo przypadła do gustu irlandzka zasada, że „nie ma obcych – są przyjaciele, których jeszcze nie spotkałeś”. Doskonale sprawdza się w naszych realiach. Fenomen Irish Pubów w Polsce Klimat i detale rodem z Dublina Według bywalców prawdziwy Irish Pub to nie tylko wystrój na miarę tradycyjnych wyspiarskich lokali: połączenia ciemnego drewna, skóry, beczek czy szyldów. Przepis na sukces w Polsce polega na autentyczności: Polacy lubią miejsca z duszą i historią, a więc pub, w których słychać muzykę na żywo, który podaje określony rodzaj piwa czy przekąsek natychmiast zdobywa wiernych gości. Najlepsze puby tego typu powstają przy współpracy z Irlandczykami, ale wiele z ich właścicieli po prostu jest zachwyconych tamtejszą kulturą spędzania wolnego czasu. Guinnness i sport Co łączy bywalców pubów od Galway po Gdańsk? Legendarna irlandzka kuchnia i piwo. W wielu irlandzkich barach dostępne są śniadania podawane do późnego popołudnia, ale umówmy się – pierwsze skrzypce gra najpopularniejsze irlandzkie piwo świata: ciemny i aksamitny stout Guinness. To niemal kult: jego idealna piana i sposób serwowania stały się znakiem jakości. W polskich Irish Pubach liczą się też emocje sportowe – transmisje meczów Premier League (chociaż nie tylko) ściągają tłumy i budują atmosferę wspólnoty. Pubowe wydarzenia integrują Polaków Irish Puby są często nie tylko barami, ale chcą być także częścią lokalnej kultury. To w nich często będziemy mieli okazję wziąć udział w pub quizach czy posłuchać koncertów. Poczucie przynależności do grupy jest jednym z kluczowych powodów, dla których Polacy wybierają puby w stylu irlandzkim, a nie nowoczesne kluby czy bary. Irish Puby mają za sobą kawał historii Najstarszy nieprzerwanie działający Irish Pub to Sean’s Bar w irlandzkim – a jakże – Athlone. Istnieje od ponad 1100 lat, co zostało potwierdzone badaniami archeologicznymi i wpisem w Księdze Rekordów – z resztą – Guinnessa. Czy to możliwe, że są trochę stronniczy? Polskie puby w stylu irlandzkim to często nie są żadne „podrabiańce” – niektóre z nich mogą poszczycić się autentycznym irlandzkim wystrojem, którego elementy – od paneli ściennych aż po bar – zostały zaprojektowane, wykonane i wysłane w całości z Zielonej Wyspy przez wyspecjalizowane firmy, które dbają o ich wyjątkową tożsamość na całym świecie – np. Irish Pub Company. Dlaczego moda na Irish Puby nie przemija? Jasne, o Irish Pubach przypominamy sobie głównie w czasie obchodów Dnia Świętego Patryka – to coroczne pubowe szaleństwo pełne zielonych symboli, irlandzkiej muzyki i lejącego się strumieniami Guinessa. Ale prawdziwa popularność tych miejsc buduje się każdego dnia. Irish Puby w Polsce są odporne na sezonowe mody, bo na stałe wpisały się w krajobraz naszych miast. To zasługa elastyczności – szybka adaptacja do lokalnych gustów i oczekiwań, a jednocześnie zachowanie klimatu, którego oczekują goście. Należy jednak pamiętać, że dręczą je podobne bolączki, co wszystkie bary na całym świecie (niezależnie od kręgu kulturowego, z którego się wywodzą): odwiedza je coraz mniej klientów. Jeśli jeszcze nie odwiedziliście żadnego pubu w stylu irlandzkim, to warto się do niego wybrać – chociażby po to, by poczuć atmosferę, której w nowoczesnych barach próżno szukać. To światowy fenomen, który idealnie dopasował się do polskiej kultury. Źródło: falstaff, dw.com, Irish Pub Company, irishcentral.com, Sean's Bar Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Masz więcej niż 40 lat? Do tych barów nie wejdziesz – w Korei i Japonii coraz częściej ustalają górną granicę wieku
Tokijska izakaya Tori Yaro Dogenzaka – znany pub w popularnej dzielnicy Shibuya – wprowadziła „miękki zakaz wstępu” dla osób powyżej 39 roku życia. To nie odosobniony przypadek: podobne restrykcje pojawiają się w wielu klubach w Korei Południowej i wywołują falę emocji. Czemu azjatyckie lokale zamykają się na starszych klientów? Wygląda na to, że trzeba się spieszyć z odwiedzinami.
W Tokio i w Seulu pojawiają się kluby i bary z wyraźnie określoną górną granicą wieku – bywa, że wynosi ona 39, 30 czy nawet… 25 lat. Nie są to tylko sugestie: gdy wyglądamy starzej, to nie przekroczymy nawet ich progu. Tłumaczenia właścicieli są proste: chodzi o zachowanie imprezowej atmosfery i spełnienie oczekiwań młodszej klienteli. Czy to nowy rozdział w życiu nocnym Azji czy chwilowa moda? Limit w wieku w barach w Tokio – jak to działa w praktyce? Dyskusja o limitach wiekowych w klubach rozgorzała głównie przez Tori Yaro Dogenzaka – legendarny lokal typu izakaya (czyli niedrogi, japoński pub). Właściciele tego baru wprowadzili zasadę, według której wstęp mają wyłącznie osoby w wieku od 29 do 39 lat. Nie jest to jednak ścisła zasada – jeśli w grupie znajduje się ktoś poniżej 40. roku życia, to osoby starsze mogą wejść razem z nim. Pracownicy sprawdzają gości na wejściu, chociaż, jak zauważają dziennikarze, kryteria są nieostre i trudne je egzekwować. Jak reagują Japończycy? Według rzecznika prasowego sieci decyzja ustanowieniu limitów podyktowana była oczekiwaniami samych klientów i chęci zachowania określonej atmosfery. Starsi klienci mieli bowiem częściej składać skargi na hałas czy sposób zabawy młodszych. Jak podkreśla Toshihiro Nagano z Japan Today, chodziło przede wszystkim o minimalizację konfliktów międzypokoleniowych i zwiększenie satysfakcji wszystkich odwiedzających. Trwają liczne dyskusje o granicach równości i o dyskryminacji. W Japonii problem starzenia się społeczeństwa jest wyjątkowo poważny, więc praktyki tego typu wywołują duże emocje. Część osób postrzega takie rozwiązania jako nieetyczne. Korea Południowa wyjątkowo pielęgnuje kult młodości – tam do klubów nie wejdziesz Ograniczenia wiekowe są znacznie bardziej rozpowszechnione w Korei Południowej, szczególnie w dzielnicy Hongdae w Seulu. Wiele klubów i pubów ustala górną granicę wieku na poziomie 30, a nawet 25 lat. Praktyka ta ma długą tradycję i wynika z silnego pragnienia tworzenia przestrzeni wyłącznie dla młodych, zgodnie z wartościami dominującymi w południowokoreańskiej kulturze młodzieżowej. Podstawowym powodem jest chęć zachowania swobody, braku oceny oraz stylu zabawy charakterystycznego dla młodszego pokolenia. Wielu Koreańczyków uważa, że towarzystwo starszych osób mogłoby ograniczać „spontaniczność” i swobodę imprezowania „No senior zones” – gdzie jeszcze nie wpuszczają starszych? Ograniczenia w Korei Południowej nie ograniczają się wyłącznie do barów i klubów. W ostatnich latach powstało wiele tzw. no senior zones – stref, gdzie osoby starsze nie mają wstępu, np. w kawiarniach czy klubach fitness. Zjawisko to wynika z chęci tworzenia miejsc, w których młodzi czują się w pełni swobodnie i nie muszą obawiać się obecności starszego pokolenia. Kontrowersje społeczne i konsekwencje młodzieńczego trendu Koreańskie strefy bez seniorów są krytykowane zarówno przez środowiska akademickie, jak i część opinii publicznej. Zarzuca się im dyskryminację i przyczynianie się do izolacji osób starszych, a także naruszanie zasad równości. Z badań Uniwersytetu Tokijskiego wynika, że praktyki wykluczania starszych z przestrzeni publicznych mogą prowadzić do wzrostu poczucia osamotnienia oraz negatywnych skutków psychicznych. Zwolennicy limitów wieku podkreślają, że pozwalają one na lepsze zarządzanie atmosferą lokali i minimalizację konfliktów międzypokoleniowych. Warto zauważyć, że zarówno Japonia, jak i Korea Południowa należą do najszybciej starzejących się społeczeństw na świecie. Szacuje się, że do 2050 roku osoby powyżej 65. roku życia będą stanowiły nawet 40% populacji Japonii. Tak gwałtowne zmiany demograficzne wymuszają redefinicję przestrzeni publicznej oraz podejście do wykluczania określonych grup wiekowych. Pozostaje tylko pytanie, czy ograniczenia wiekowe to krótkotrwały trend, czy początek głębszych zmian społecznych. Źródło: The Korea Times, TimeOut, Japan Today, Tokyo University Nasz autor Jonasz Przybył Redaktor i dziennikarz związany wcześniej m.in. z przyrodniczą gałęzią Wydawnictwa Naukowego PWN, autor wielu tekstów publicystycznych i specjalistycznych. W National Geographic skupia się głównie na tematach dotyczących środowiska naturalnego, historycznych i kulturowych. Prywatnie muzyk: gra na perkusji i na handpanie. Interesuje go historia średniowiecza oraz socjologia, szczególnie zagadnienia dotyczące funkcjonowania społeczeństw i wyzwań, jakie stawia przed nimi XXI wiek.
Hygge na talerzu, czyli gdzie zjeść w Kopenhadze
Stolica Danii już od kilku lat uchodzi za europejską mekkę kulinarną. To tutaj narodziła się nowoczesna kuchnia nordycka, garściami czerpiąca z tradycji kuchni skandynawskich umiejętnie łączonych z najnowszymi trendami w gotowaniu. Oto 5 pomysłów, gdzie zjeść w Kopenhadze.
W tym artykule: Na tropie duńskich wypieków Smørrebrød, czyli kanapki po duńsku Stolica „zielonych" restauracji Jedz na targu ulicznym Skål, czyli na zdrowie! Szukając najsmaczniejszych miejsc w nowo odwiedzanych regionach i miastach, warto wcześniej zaczerpnąć języka u lokalsów. Unika się w ten sposób miejsc, które powstały wyłącznie z myślą o turystach i ich kieszeniach. Oszczędza się też czas spędzany na kłopotliwych poszukiwaniach. W cyklu „Smaki świata” jako dziennikarze National-Geographic.pl rekomendujemy tylko te lokale, które sami odwiedziliśmy. I te, które zrobiły na nas wrażenie podawanymi daniami i atmosferą miejsca. Dziś polecamy 5 pomysłów na to, gdzie zjeść w Kopenhadze. Autentyczna kuchnia duńska jest głęboko zakorzeniona w ludowej historii Danii. Za duńską specjalność uchodzą tak wydawałoby się proste dania, jak kanapeczki smørrebrød przygotowywane na ciemnym żytnim pieczywie i dekorowane różnego rodzaju pastami i dodatkami. Talerz takich kanapek jest tu nierzadko podawany jako pełnoprawne danie obiadowe. Choć dziś silne są trendy związane z weganizmem, tradycyjna duńska kuchnia nie stroni od mięsa. Szczególnie dużo je się tu wieprzowiny. Za najpopularniejsze dania uchodzą tutaj: pieczeń wieprzowa ze skwarkami (flæskesteg), klopsiki mięsne (frikadeller), smażone kiełbaski (medisterpølse) To wszystko podawane oczywiście z lokalnym piwem Carlsberg lub Tuborg. Na tropie duńskich wypieków Jednym z najbardziej znanych słodkich przysmaków kojarzonych z Danią (może poza maślanymi ciasteczkami w okrągłych metalowych pudełkach) jest wienerbrød, czyli „pieczywo wiedeńskie". Do Danii rzeczywiście trafił w XIX wieku za sprawą austriackich piekarzy. Wienerbrød to warstwowe ciasto francuskie na zakwasie, najczęściej podawane z lukrem, czekoladą lub dżemem jabłkowym. Na piekarnie serwujące świeżo wypieczone wienerbrød można w Kopenhadze trafić na każdym roku. Najpopularniejsze z nich to: Juno (Århusgade 48) Hart Bageri (Gl. Kongevej 109) Skt Peders Bageri (Sankt Peders Stræde 29) Mirabelle (Guldbergsgade 29) Lille Bakery (Refshalevej 213A) Smørrebrød, czyli kanapki po duńsku Duński lunch składa się z talerza pełnego kanapek tak bardzo różnorodnych, jak bardzo trudne jest to słowo do wymówienia. I rzeczywiście uważa się, że nie ma dwóch takich samych smørrebrød. Wygląd kanapek i dodatki dobierane do ich przyzdobienia zależą właściwie wyłącznie od fantazji kucharza. Smørrebrød to kromki chleba żytniego z różnymi dodatkami, takimi jak marynowany śledź, plastry ziemniaczane lub pieczeń wołowa. Wiele restauracji w Kopenhadze ma coś w rodzaju smørrebrød w swoim menu na lunch, ale smørrebrød można również kupić w miejscach takich jak Torvehallerne (targ przy Frederiksborggade 21). Podczas pobytu w Kopenhadze warto pomyśleć o udziale w specjalnym kursie przygotowywania tych kanapek. Najpopularniejsze zajęcia prowadzi Hahnemanns Køkken. Za kurs trzeba zapłacić przynajmniej 1000 DKK (ok. 600 zł). Najbezpieczniejsze kraje świata. Zobacz, jak wypadła Polska na tle innych państw Jakie są najbezpieczniejsze kraje świata? Poniżej prezentujemy najbardziej aktualny ranking dziesięciu państw, w których nacisk na bezpieczeństwo jest najwyższy. Stolica „zielonych" restauracji Duńczycy są uważani – i sami się tak postrzegają – jako naród, który najbardziej na świecie zwraca uwagę na zrównoważony rozwój. Potwierdzają to statystyki. To w Danii właśnie sprzedaje się najwięcej produktów uznawanych za ekologiczne. Nie brakuje tu więc również restauracji, w których szczególną uwagę zwraca się na pochodzenie produktów i sposób i przyrządzania. Aby spróbować jednego z menu organicznych, warto wygrać się do restauracji Gro Spiseri (Æbeløgade 4). To właściwie prawdziwa farma na dachu budynku, gdzie większość składników jest uprawiana na miejscu. Za ekologiczną uznawana jest również restauracja włoska Bæst (Guldbergsgade 29), w której powstaje trzecia najlepsza pizza na świecie. Jedz na targu ulicznym Jeśli chcesz się poczuć jak prawdziwy kopenhażanin lub kopenhażanka, wybierz się na jeden z lokalnych targów spożywczych. Targi i szeroko pojęty street food stały się popularnym miejscem spotkań mieszkańców i turystów, którzy spędzają tu miły czas zgodnie z regułami duńskiego stylu życia hygge. Na targach znajdziesz szeroki wybór starannie wyselekcjonowanych potraw – od burgerów, pizzy po dania japońskie, a także hotidogi pølse (najpopularniejsze duńskie jedzenie uliczne) i piwo rzemieślnicze. Spacer po Kopenhadze trasą kolejnych targów ulicznych może być dobrym pomysłem na spędzenie jednego dnia. W centrum miasta można połączyć wizytę w kultowym parku rozrywki Tivoli Gardens z posiłkiem w Tivoli Food Hall. Można też zwiedzić okolice Pałacu Królewskiego, gasząc pragnienie w Boltens Food Court. Jeśli udasz się na targ Reffen, odkryjesz rozwijającą się dzielnicę Refshaleøen, która wydaje się zmieniać o różnych porach dnia. W drodze do lub z Refshaleøen, warto zatrzymać się na szybką przekąskę w Broens Gadekøkken (Strandgade 95) w uroczej starej dzielnicy Christianshavn. Gdzie kręcono Harry'ego Pottera? Poznaj miejsca, w których nagrywano filmową serię o młodym czarodzieju Miejsc, gdzie kręcono Harry'ego Pottera, jest znacznie więcej niż mogłoby się wydawać. Choć zdecydowana większość kojarzy filmową serię o czarodzieju z Hogwartu przede wszystkim z Wyspa... Skål, czyli na zdrowie! Duńczycy – obok Czechów i Niemców – wypijają najwięcej piwa na świecie. Najczęściej do kufli trafiają napoje warzone w jednym z dwóch tradycyjnych browarów: Carlsberg lub Tuborg. W ciągu ostatniej dekady coraz większą popularnością cieszą się jednak piwa rzemieślnicze, które szczególnie w Kopenhadze można już dostać w większości barów. Podczas piwnej wyprawy po stolicy Danii warto na swojej mapie poszukać adresów tych kilku miejsc: Mikkeller and Friends, BRUS, Nørrebro Bryghus i Dial’legd. Panuje ta prawdziwe duńsko niezobowiązująca atmosfera. Bo jak sami o sobie mówią Duńczycy – „może jesteśmy Skandynawami, ale ponieważ żyjemy bardziej na południe niż nasi nordyccy bracia, bliżej nam do Włochów". Źródło: VisitCopenhagen.com Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
World Class Cocktail Festival 2022. Poznaj tradycyjne koktajle z różnych stron świata
World Class Cocktail Festival to niepowtarzalna okazja, by spróbować światowych koktajli, przygotowanych przez mistrzów sztuki barmańskiej. Pod koniec sierpnia wystartowała kolejna edycja wydarzenia.
W tym artykule: World Class Cocktail Festival powraca World Class Cocktail Festival 2022 – kiedy i gdzie się odbędzie? World Class Cocktail Festival 2022 – co powinieneś wiedzieć o festiwalu? World Class Cocktail Festival powraca World Class Cocktail Festival jest doskonałym pretekstem do spędzenia czasu ze znajomymi poza domem. Ciepłe, letnie wieczory to doskonały moment na degustację koktajli z dodatkiem świeżych, sezonowych owoców i pomysł na zakończenie dnia w miłym towarzystwie. – Jesteśmy ogromnie szczęśliwi z możliwości wspólnej celebracji największego święta koktajlowego w Polsce i jednego z największych na świecie – zaznacza Max Pollo, jeden z organizatorów festiwalu. – Piąta edycja ogólnopolskiego święta kultury koktajlowej to doskonała okazja do odkrywania klimatu nowych miejsc, poznania talentów najlepszych barmanów i degustacji koktajli przygotowywanych zgodnie z najnowszymi, światowymi trendami – zachęca Max. World Class Cocktail Festival 2022 – kiedy i gdzie się odbędzie? Festiwal odbędzie się w dniach 24 sierpnia – 18 września w Warszawie, Krakowie, Trójmieście, Wrocławiu, Poznaniu i Szczecinie. Uczestniczące w nim koktajlbary i bary restauracyjne zapraszają do rezerwacji zestawu dwóch modnych koktajli na bazie luksusowych alkoholi z portfolio Diageo w promocyjnej cenie 35 zł (to w wielu przypadkach ponad 50% zniżki). Mechanizm Festiwalu jest bardzo prosty – rezerwacje dostępne są na CocktailFestival.pl. Wydarzenie promuje odpowiedzialną i jakościową konsumpcję koktajli w umiarkowanych ilościach. – Naszym celem jest popularyzowanie w Polsce światowych trendów koktajlowych, a przede wszystkim świadomej konsumpcji, w której liczy się nie ilość, lecz jakość alkoholu i sposób jego podania. Bary i restauracje biorące udział w festiwalu są starannie selekcjonowane w oparciu o wysoką jakość obsługi barmańskiej i kelnerskiej, wykorzystywanych składników czy mistrzowskiego poziomu menu – wyjaśnia Max Pollo. Na liście uczestników znajdziemy zarówno znane i lubiane koktajlbary, ale także nowe miejsca, które powstały na fali wyśmienicie rozwijającej się sceny barmańskiej, jak na przykład: warszawskie Weles, Klar – Cocktail Bar, Backroom Bar, Moderne Artisanal, Mozaika, wrocławskie Rusty Rat, Rumbar, ORZO people – music – nature, poznańskie Tłok Bar, Może Gin Chill, L 33 Bistro&Bar, szczecińskie 17 Schodów, AMORE MIO, Bulwary Food&Drink, trójmiejskie JUNGLA Cocktails & Food, Flisak '76, Winston Bar, krakowskie Lastriko, Alchemia czy Arkady Cafe Cocktail Bar. Można w nich skosztować znanych na całym świecie koktajlowych klasyków, a także autorskich i popisowych kompozycji przygotowywanych przez mistrzów sztuki barmańskiej. World Class Cocktail Festival 2022 – co powinieneś wiedzieć o festiwalu? Daty festiwalu: 24 sierpnia – 18 września 2022 r. Lokalizacje: Kraków, Poznań, Szczecin, Trójmiasto, Warszawa, Wrocław Pełna lista koktajlbarów i rezerwacje: CocktailFestival.pl Uwaga! Festiwal jest przeznaczony tylko i wyłącznie dla osób powyżej 18. roku życia.
Nie tylko sałatka grecka. Podpowiadamy, co zjeść w Atenach [SMAKI ŚWIATA]
Kuchnia grecka uchodzi za jedną z najsmaczniejszych i najzdrowszych. Spacerując po Atenach dosłownie na każdym rogu natrafiamy na kolejną tawernę pełną ludzi. Nic dziwnego – chyba nigdzie indziej na świecie świeże ryby i owoce morza, a przede wszystkim warzywa skąpane w greckim słońcu, nie smakują tak nieziemsko.
W tym artykule: Śniadanie w Atenach Na tropie najsmaczniejszej tawerny Giantes – ulubiona restauracja Dionisosa Sturisa Ateńska specjalność: Bary na dachu Ateny na słodko Szukając najsmaczniejszych miejsc w nowo odwiedzanych regionach i miastach, warto wcześniej zaczerpnąć języka u lokalsów. Unika się w ten sposób miejsc, które powstały wyłącznie z myślą o turystach i ich kieszeniach. Oszczędza się też czas spędzany na kłopotliwych poszukiwaniach. W cyklu „Smaki świata” jako dziennikarze National-Geographic.pl rekomendujemy tylko te lokale, które sami odwiedziliśmy. I te, które zrobiły na nas wrażenie podawanymi daniami i atmosferą miejsca. Autentyczne greckie jedzenie jest niedrogie i smaczne. To dlatego pewnie ateńczycy chętnie jedzą poza domem. Trzeba się naprawdę postarać, by w stolicy Grecji trafić na pizzerię czy restaurację tajską. Nic z tego. Tu je się po grecku. I trudno się dziwić. Kuchnia grecka, sięgająca tradycjami czasów antycznych, powstała w oparciu o 3 podstawowe produkty, którymi tutejsza ziemia szczodrze obdarza jej mieszkańców: pszenicę, oliwę z oliwek, wino. Na tej bazie powstaje większość potraw codziennej greckiej diety. Znakomicie smakują tu również świeże warzywa (te pomidory!), zioła, ryby i owoce morza. Co ciekawe, kuchnia grecka powinna usatysfakcjonować zarówno wegetarian, jak i osoby mięsożerne. Najpopularniejsze dania mięsne powstają z wieprzowiny, drobiu, cielęciny, jagnięciny i koziny. Pieczywo w Grecji to nie tylko pita, ale również znany nam chleb pszenny. Do tego ogromny wybór serów i jogurtów. Kali orexi, czyli smacznego! Śniadanie w Atenach Grecy praktycznie nie jedzą śniadań. Poranny posiłek zazwyczaj ogranicza się do kuluri (obważanek) albo kawałka pity. Te produkty mają wysoką wartość odżywczą i są doskonałym źródłem energii. Gdzie ich szukać? W małych piekarniach, cukierniach i okienkach z kawą rozsianych po całym mieście. Akropol to bez wątpienia największa atrakcja turystyczna Aten. Na spacer po wzgórzu warto się jednak wybrać z rana, kiedy południowe słońce nie jest jeszcze tak dotkliwe. Po drodze z centrum miasta czeka niepozorny lokal Ipanema espresso bar & bakery (Kekropos 5), gdzie za kilka euro można zjeść znakomite greckie wypieki na słono (z fetą, z mięsem i z warzywami) oraz na słodko (znakomite ciasto filo z pistacjami). Do tego kubek kawy do ręki. Latem większość lokali serwuje różnego rodzaju kawy na zimno. Typowa grecka kawa (Ελληνικός καφές, Ellinikós kafés), znana również jako „kawa po turecku”. Na bazie espresso albo lub kawy rozpuszczalnej można też dostać różnego rodzaju kawy mrożone. Wakacje w Grecji: co zjeść w tym przepięknym i słonecznym kraju? Planując wakacje w Grecji, warto przygotować sobie listę potraw, które trzeba zjeść w tym kraju. Oto TOP 5 dań, których musicie skosztować. Na greckie śniadanie na słodko warto wybrać się do baru Queen Bee Athenes (Patriarchou Ioakim 45), gdzie poza znakomitymi propozycjami z jaj można też zamówić ogromne croissanty z pistacjami (2,40 EUR). Skoro mowa o pistacjach – z ich uprawy słynie pobliska wyspa Egina. Orzechy pistacjowe można więc spotkać jako dodatek do wielu dań. Absolutnym mistrzostwem są pankejki z pistacjami (9 EUR) w Burratino (Mitropoleos 36). Ogromna porcja śniadaniowych placków da energię do zwiedzania miasta przez wiele godzin. Po małą śniadaniową przekąskę można wpaść do ΑΡΙΣΤΟΝ ΛΟΜΠΟΤΕΣΗ (Voulis 10). To właściwie bardziej piekarnia niż bar. Przygotowywane tam świeże wytrawne ciasto drożdżowe nadziewane ciepłą fetą i pomidorami oraz pieczywo z kozim serem pomogą szybko i smacznie zacząć dzień w Atenach. Na tropie najsmaczniejszej tawerny Wybierając się na posiłek w Atenach, przygotujcie się na ucztę. Bez względu na to, czy do greckiej tawerny trafi się na obiad, czy na kolację, nie ma mowy, by wyjść głodnym. Porcje są naprawdę ogromne, więc czasami warto rozważyć zamówienie jednego dania na dwie osoby. Obowiązkowo należy zacząć od horiatiki, czyli sałatki wiejskiej, wszędzie poza Grecją znanej jako „sałatka grecka". Pomidory, ogórki, cebula, oliwki i spory kawał sera feta obficie polanego grecką oliwą, a całość posypana oregano, to „must-eat" w Atenach. Nigdzie indziej horiatiki nie smakuje tak wybornie. Sałatkę można potraktować jako pełne danie. Zwłaszcza jeśli na przystawkę weźmie się tzatziki, czyli jogurtowy dip z ogórkami i czosnkiem. Taki lekki, ale obfity obiad sprawdza się zwłaszcza w upalne dni. Szczególnie polecam rodzinną tawernę Scholarchio (Tripodon 14), gdzie klasyki greckiej kuchni można dostać w dobrych cenowo zestawach z napojem i deserem. Pomimo dostępu do znakomitych warzyw i ziół, ateńczycy nie unikają mięsa. W tawernie Mpirimplo (Ploutarchou 26) serwują wyśmienitą jagnięcinę i owoce morza. Ośmiornica jest tutaj podawana z pastą na sposób włoski. Znakomitym wyborem będzie musaka (11 EUR), czyli zapiekanka na bazie bakłażana, pomidorów i mięsa. A także tradycyjna revithada (6,90 EUR), wolno gotowana przez 10 godzin zupa z grochu włoskiego podawana z greckim jogurtem. Po najlepsze ryby i owoce morza warto wybrać się do mariny jachtowej. Tawerna Nisos (Paleo Faliro) jest znana z grilowanych kalmarów (8,90 EUR) i krewetek (13,50 EUR). Można też tu poprosić o garnek świeżych małży podawanych w serze saganaki (10,20 EUR) oraz makaron z homarem. Większość tawern na powitanie stawia na stole butelkę dobrej wody z kranu. Za wino i piwo trzeba już oczywiście zapłacić. Jeśli ma się ochotę spróbować lokalnego napoju bezalkoholowego, najlepiej zamówić Mastyks, czyli napój z żywicy pistacji kleistej (Pistacia lentiscus). Z napoju przygotowywane są lemoniady i różnego rodzaju popitki. Świetnie chłodzi w gorące dni i, co istotne, nie zawiera zbędnych cukrów. Giantes – ulubiona restauracja Dionisosa Sturisa O kulinarne rekomendacje, co zjeść w Atenach poprosiłem Dionisosa Sturisa. Urodzony w Grecji pisarz, autor książek reporterskich i kulinarnych wie o tym mieście znacznie więcej ode mnie. Jako swoją ulubioną restaurację w Atenach wskazuje Giantes (Valtetsiou 44). – Co znaczy Giantes? Nikt dokładnie nie wie. Grekom sprezentowali ten wyraz Turcy, Turkom Persowie. Wiele, wiele stuleci temu – opowiada pisarz. – Wiadomo jedynie, że ma związek z przeszłością i tradycją. Znajduje się przy deptaku, ciągnącym się wzdłuż odrapanych, wiekowych kamienic, których ściany pokryte są plakatami i kolorowym graffiti. To znak rozpoznawczy Exarchii – dzielnicy buntowniczej, wyluzowanej, anarchistycznej. Klientela Giantes to lokalsi, ateńczycy z odleglejszych dzielnic oraz co ambitniejsi, lepiej zorientowani turyści, którzy wybierają tylko polecane miejsca. – Przed niebieską bramą wejściową (Grecy wierzą, że kolor niebieski pochłania złe moce) rosną drzewa oliwkowe. Za bramą znajduje się wielkie, zadaszone podwórko – pierwsza restauracyjna sala. Mnóstwo w niej, niby w ogrodzie, donic z ziołami i kwiatami, a przez dziurę w suficie wystają dwie dorodne, wysokie na cztery metry akacje. W środku panuje zwykle zbawienny chłód – to dzięki wiatrakom i wielkim oknom oraz przeciągom, które hulają między podwórkiem, a salą dla palących, między stołami a barem. Wystrój jest nowoczesny i swojski jednocześnie, elegancki i rustykalny. Metal i drewno, intensywne kolory ścian, krzeseł i talerzy, prowincja i metropolia. Zawsze, gdy zaglądam do Giantes, czuję się, jakbym, nie opuszczając Aten, wylądował na jednej z mniejszych, greckich wysp – dajmy na to na słynącej z grochu i fawy cykladzkiej Schinusie. Grecja w pigułce. Właściciele to moi dobrzy znajomi. Każda wizyta u nich - choć nie wiem, jakbym się śpieszył - zamienia się w długą biesiadę. Zamawiam mezedes – czyli przystawki. Jest ich zwykle tyle, że z trudem mieszczą się na stole i z powodzeniem zastępują danie główne. Frytki z cukinii w panierce, tzatziki, warzywne keftedes (kotleciki) z karmelizowaną czerwoną cebulą, bakłażan imam (faszerowany duszonymi warzywami) z podpieczoną fetą, ciecierzyca z pieca według przepisu z wyspy Sifnos oraz kreteńska sałatka z serem mizithra. Do tego białe wino – szlachetna malagouzia lub pachnąca i smakująca żywicą retsina. A na deser kawa z tygielka – grecka, czyli turecka. Oraz ekmek – ciasto z budyniem i kremem, posypane pistacjami, nasączone sokiem z cytryny i wodą różaną. Słodkie, o delikatnej strukturze i wyglądzie dość wytwornym. Smakuje wschodem i osmańską tradycją, choć Grecy lubią powtarzać, że jest greckie. – Będziecie wracać do Giantes, gwarantuję – mówi Dionisios Sturis. Ateńska specjalność: Bary na dachu Znajoma Greczynka po przeprowadzce na jakiś czas do Warszawy na pytanie, czego jej najbardziej brakuje z rodzinnych Aten, bez zastanowienia przyznała: „wzgórz!". I rzeczywiście, stolica Polski w porównaniu ze swoim greckim odpowiednikiem jest płaska jak stolnica. Ateny tymczasem to miasto porozrzucane na wielu wzgórzach i pagórkach. Najważniejszy z nich to oczywiście Akropol. Przede wszystkim z myślą o turystach więc na każdym rogu centrum można trafić na napis „Rooftop bar". Bary na dachu zapewniają za dnia miłą, wręcz sielankową atmosferę. Po zmroku zapełniają się tłumami ludzi, poszukujących kufla dobrego piwa lub wyrafinowanych drinków alkoholowych. Jeden z najciekawszych barów z fantastycznym widokiem na Akropol znajduje się na dachu hotelu Academias (38 Akadimias, Omirou). Miejsce nazywa się NYX i nawiązuje do greckiego określenia nocy. W NYX nie tylko można się napić znakomitego drinka, ale również zjeść dania inspirowane kuchnią japońską. Ciekawym doświadczeniem będzie wybranie się na jedno z ateńskich wzgórz, gdzie podczas pikniku z własną butelką wina na trawie można obserwować zachód słońca. Najpopularniejsza jest góra Filopapposa, na którą z centrum miasta można dojść z około 20 minut. Wejście pod górę nie jest wymagające, a widoki z góry, zwłaszcza podczas „golden hour" dają niezapomniane wrażenie. Ateny na słodko Zamawiając deser w Atenach, jednego można się spodziewać na pewno – będzie bardzo słodko. Greckie słodkości nawiązują smakiem do tradycji kuchni starogreckiej i bizantyjskiej. Sporo też jest tu wpływów bliskowschodnich. Typowy deser będzie miał w składzie orzechy, miód i owoce. Baklawa to chyba najbardziej znany grecki przysmak. Przełożone warstwami ciasto filo z kruszonymi orzechami włoskimi i miodem to lokalny klasyk. Najlepiej smakuje świeża, z gałką lodów waniliowych. I tak podawaną baklawę (7 EUR) znajdziecie m.in. w tawernie Lithos (Esopou 17). Warto się tam wybrać wieczorem, kiedy życie w dzielnicy Psirri ożywa dziesiątkami barów i knajpek. Tym bardziej, że tuż obok Lithos znajduje się jedno z najdziwniejszych, a zarazem najbardziej fascynujących miejsc w Atenach. Little Kook (Karaiskaki 17) to kawiarnia, a właściwie cała okolica kilku malutkich uliczek dzielnicy Psirri, w całości inspirowana baśniami. Całość wygląda jak żywcem wyciągnięta z filmów Tima Burtona. Mieszają się tu inspiracje Willym Wonką i Alicją z Krainy Czarów. W otoczeniu bajkowych postaci na gości w każdym wieku czekają słodkie ciasta i przeróżne naleśniki. Little Kook zmienia wystrój kilka razy w roku. Szczególnie warto tu wpaść w okolicach Halloween. To miejsce po prostu trzeba zobaczyć. Nasz ekspert Łukasz Załuski Redaktor naczelny „National Geographic Polska". Uważny obserwator zmieniającego się świata i nowych trendów w technologiach. Miłośnik tenisa i europejskich stolic.
Polacy zdradzili, jak często się upijają. Wyniki badania mogą być zaskoczeniem
Najczęściej upijają się (lub tym chwalą) mieszkańcy krajów anglojęzycznych oraz Skandynawowie - wynika z raportu Global Drug Survey. To największe na świecie badanie poświęcone tematowi używek - legalnych i nielegalnych.
Global Drug Survey (GDS) 2020 to projekt koordynowany przez prof. Adama R Winstocka z brytyjskiej uczelni UCL, psychiatrę i specjalistę medycyny uzależnień. We wrześniu zeszłego roku opublikował wyniki cząstkowe pokazujące nasze zachowania podczas pandemii (Młodzi ludzie piją mniej w izolacji, a pijemy głównie z nudy – wyjaśniał na „The Conversation”), teraz przyszedł czas na wyniki z okresu przed COVID-19. 110 tys. osób z 25 krajów między 7 listopada a 30 grudnia 2019 roku zarejestrowało się na serwisie GDS i wypełniło sieciowy kwestionariusz opisując swoje doświadczenia z różnymi używkami, legalnymi (tytoń, alkohol) i nielegalnymi (narkotyki). Naturalnie w przypadku marihuany legalność zależy od miejsca, w którym żyje ankietowany. Przed pandemią najpopularniejszą zgłaszaną przez użytkowników substancją psychoaktywną był alkohol, następnie THC (marihuana), tytoń, MDMA, kokaina, e-papierosy, amfetamina, LSD, benzodiazepiny, psylocybina („magiczne” grzybki), ketamina i opiaty na receptę. Co do popularności “króla” używek, to najczęściej upijają się (lub tym chwalą) mieszkańcy krajów anglojęzycznych oraz Skandynawowie. Na szczycie listy są Szkoci i Anglicy (upijają się 34 razy w roku), na drugim miejscu wspólnie Australijczycy i Duńczycy (ok. 32 razy) a na trzecim miejscu Finowie (28 razy). Dół listy to kraje Ameryki Południowej, Argentyna i Kolumbia (mniej niż 7 razy). Według zgłoszeń z Polski upijamy się 16 razy do roku, dzięki czemu zajęliśmy 22. miejsce między Słowakami i Węgrami. Średnia dla wszystkich ankietowanych którzy przyznali się do picia alkoholu (90 tys. z 110 tys. zgłoszeń) to nieco ponad 20 razy. Na pytanie o to, czy ktoś w ogóle nie upił się w ostatnich 12 miesiącach, pod koniec 2019 roku najwięcej pozytywnych odpowiedzi zostawili Portugalczycy (54 proc. nie upiło się), Argentyńczycy (48 proc.) i Kolumbijczycy (40 proc.). To rozważnego picia przyznało się 11 proc. Polaków. GDS2020 zdefiniował upijanie się jako stan, gdzie „ilość wypitego alkoholu tak bardzo ogranicza funkcje mentalne i sprawność poruszania się, że traci się równowagę, zmieniona jest mowa, nie można utrzymać skupienia i w ocenie osób znajomych nastąpiła widoczna zmiana w prowadzeniu rozmowy i zachowaniu”. Najczęściej pomocy medycznej z powodu przepicia wymagały młode kobiety poniżej 25. roku życia (3,4 proc.). One jednak najrzadziej się upijały (12 razy), a przynajmniej tak twierdzą osoby biorące udział w sieciowej ankiecie. Z kolei najczęściej upijali się młodzi mężczyźni poniżej 25. roku życia (28 razy). Pomocy medycznej z przepicia poszukiwało 1,3 proc. Częściej żałowały upijania się kobiety (39 proc.) niż mężczyźni (30 proc.). Ludzie żałujący upijania się najczęściej wspominają nieznośnego kaca (75 proc.), zbytnią szczerość pod wpływem (42 proc.), silny stan lękowy dzień po (31 proc.), wejście w konflikt (18 proc.), niedokończenie ważnego zadania (18 proc.), nieplanowany seks (14 proc.), uszkodzenie ciała (13 proc.), wstydliwy wpis na social media (7 proc.) oraz bójka i kłopoty z policją (4 proc.). 3 proc. osób napisało, że po upiciu się zostało wykorzystane seksualnie.
Wybrano 50 najlepszych barów na świecie [RANKING]
Choć bary, podobnie jak restauracje, przechodzą teraz trudny okres, to dla części z nich pocieszeniem może być wyróżnienie w prestiżowym konkursie. Ponad 540 ekspertów anonimowo oceniało lokale z całego świata. Teraz zaprezentowano wyniki tej oceny i przedstawiono 50 najlepszych barów na świecie.
Zwycięzcy zostali ogłoszeni podczas ceremonii online, która częściowo miała na celu podniesienie na duchu i wsparcie walczącej o przetrwanie branży barowej. Co prawda wśród wyróżnionych znalazły się głównie luksusowe lokale z górnej półki, to jednak w obliczu trwającej pandemii koronawirusa, one także nie do końca mogą czuć się bezpiecznie. Być może ich perspektywy na przyszłość umocni fakt, że zostały wyróżnione w tak prestiżowym plebiscycie. Organizatorem konkursu jest firma Perrier, znana z produkcji wody butelkowanej. Pierwsze miejsce, a tym samym tytuł najlepszego baru na świecie, uzyskał londyński Connaught Bar, znajdujący się w luksusowym pięciogwiazdkowym hotelu Connaught. Zamienił się przy tym miejscami z ubiegłorocznym zwycięzcą - nowojorskim barem Dante, który tym razem uplasował się na drugim miejscu, pozostając jednak najlepszym barem w Ameryce Północnej. Ostatnie miejsce na podium i trzecią lokatę zajął bar The Clumsies w Atenach, natomiast bar Atlas w Singapurze, który zajął 4. miejsce, został uznany za najlepszy bar w Azji. Oddani doskonałości „Pod mistrzowskim kierownictwem Agostino Perrone, dyrektora lokalu, Connaught Bar pozostaje wierny swoim zasadom prezentowania pomysłowych drinków z wdzięczną obsługą w eleganckim otoczeniu. Zaprojektowany przez nieżyjącego już Davida Collinsa bar inspirowany kubizmem obchodził w 2018 r. 10. urodziny i jest znany z wyjątkowego wózka martini, w którym barmani oferują gościom spersonalizowane drinki” - tak o liderze plebiscytu piszą jurorzy. – Czapki z głów dla Connaught Bar, niewątpliwie jednego z najlepszych barów koktajlowych naszych czasów. Lokal zdobywa miejsca na liście każdego roku od 2010 i stopniowo rośnie, stając się światowym liderem, jakim jest dzisiaj. Ago Perrone i jego zespół są oddani doskonałości i zwracają uwagę na każdy element doświadczenia gościa, aby oferować bezbłędną usługę – powiedział Mark Sansom, jeden ze współtwórców rankingu. Connaught Bar to jeden z aż ośmiu londyńskich barów, które znalazły się w zestawianiu. Na 5. miejscu uplasował się Tayer+Elementary na londyńskiej Old Street, na 6. bar Kwant, który otrzymał też nagrodę London Essence Best New Opening. Ponadto w rankingu znajdziemy na 20. – American Bar, na 29. – Lyaness, na 33. – Swift, na 34. – Three Sheets i na 41. – Artesian. Razem ze znajdującym się w Edynburgu barem Panda&Sons, Wielka Brytania stała się europejską barową stolicą. Aż 21 barów na całej liście znajduje się w Europie, z czego dziewięć w Wielkiej Brytanii. Wyróżniono także trzy lokale w Hiszpanii, dwa we Włoszech, jeden w Grecji (miejsce 3.) i po jednym we Francji, Rosji, Norwegi, Szwecji i Niemczech. Polska niestety nie trafiła do rankingu. Równie dobrze w zestawieniu wypadły Stany Zjednoczone, głównie dzięki barom w Nowym Jorku. Oprócz baru Dante, na liście mamy: Attaboy (12.), NoMad Bar (13.), Katana Kitten (16.) i Employees Only (38.). Najlepszym barem Ameryki Południowej został bar Floreria Atlantico w Buenos Aires, który zajął 7. miejsce w całym rankingu. Z kolei najlepszym barem Australazji został bar Sammy w Sydney (11. miejsce). Znajdujący się w Zjednoczonych Emiratach Arabskich Dubai's Zuma to najlepszy bar na Bliskim Wschodzie i w Afryce (23.). W rankingu nie zabrakło także najlepszych barów z Chin i Japonii. 50 najlepszych barów na świecie Najlepsze bary na świeci wyłaniane są dzięki ocenom ponad 540 anonimowych ekspertów branżowych z całego świata. Skład akademii jest zrównoważony pod względem płci 50/50, a proces głosowania i wyniki są niezależnie rozstrzygane przez Deloitte. Jurorzy zwracają uwagę na całokształt lokalu – wystrój, obsługę, sposób i rodzaj serwowanych drinków. W tym roku głosowanie trwało od stycznia 2019 r. Do marca 2020 r., kiedy większość barów została zmuszona do zamknięcia z powodu pandemii. Connaught Bar, London Dante, New York The Clumsies, Athens Atlas, Singapore Tayer + Elementary, London Kwant, London Floreria Atlantico, Buenos Aires Coa, Hong Kong Jigger & Pony, Singapore The SG Club, Tokyo Maybe Sammy, Sydney Attaboy, New York NoMad Bar, New York Manhattan, Singapore The Old Man, Hong Kong Katana Kitten, New York Licorería Limantour, Mexico City Native, Singapore Paradisco, Barcelona American Bar, London Carnaval, Lima Salmon Guru, Madrid Zuma, Dubai Little Red Door, Paris 1930, Milan Two Schmucks, Barcelona El Copitas, St Petersburg Cantina OK!, Sydney Lyaness, London Himkok, Oslo Baba au Rum, Athens Panda & Sons, Edinburgh Swift, London Three Sheets, London The Bamboo Bar, Bangkok Tjoget, Stockholm Buck & Breck, Berlin Employees Only, New York Bulletin Place, Sydney Bar Benfiddich, Tokyo Artesian, London Sober Company, Shanghai Indulge Experimental Bistro, Taipei Bar Trigona, Kuala Lumpur Drink Kong, Rome Room by Le Kief, Taipei Alquimico, Cartagena High Five, Tokyo Charles H, Seoul Presidente, Buenos Aires Pełną listę barów, wraz z opiniami, zdjęciami i adresami znajdziecie na stronie worlds50bestbars.com.
Mobilne bary na tatrzańskich szlakach. TPN otwiera sieć punktów gastronomicznych
Władze Tatrzańskiego Parku Narodowego chcą stworzyć sieć mobilnych punktów gastronomicznych przy wejściach do tatrzańskich dolin. Pierwszy food truck został właśnie otwarty przy drodze do Morskiego Oka.
Pierwszy mobilny punkt gastronomiczny został otwarty 1 lipca na Palenicy Białczańskiej. W miejscu, w którym rozpoczyna się najbardziej popularny szlak turystyczny w Tatrach, czyli droga do Morskiego Oka, stanęły trzy tzw. food trucki. Co to za pomysł? – Chcemy walczyć z kulinarną tandetą – mówi dyrektor TPN Szymon Ziobrowski i podkreśla, że tatrzańskie food trucki to nowa marka gastronomiczna, której celem jest podniesienie standardu tego typu usług na Podhalu. Podawane w food truckach jedzenie ma być świeże, zdrowe i regionalne, serwowane tylko w ekologicznych opakowaniach, a mobilne bary – estetyczne i jednolite. W menu znajdziemy m.in. oscypki z konfiturą z rabarbaru, kiełbasę z podhalańskiej jagnięciny, pieczone ziemniaki z bryndzą czy góralskie placki ziemniaczane z wędzonym pstrągiem. Podobne punkty gastronomiczne wkrótce pojawią się przy kolejnych tatrzańskich szlakach. Czekamy na Wasze recenzje na ng_online@burdamedia.pl!
Prowadził restaurację w Warszawie, ale wciąż go gdzieś gnało. Dziś zaprasza na polskie zapiekanki w… Wietnamie
Na jednej z uliczek Hoi An jest bar Yellow Bird z polskimi zapiekankami, pierogami i wędlinami. Współwłaścicielem tego miejsca jest warszawiak Piotrek, który jeszcze nie tak dawno prowadził bardzo znaną restaurację na warszawskiej Pradze.
Głównym celem przyjazdu do wietnamskiego Hoi An jest jego stara dzielnica – plątanina urokliwych uliczek z żółtawymi domami, rodowymi świątyniami, chińskimi pagodami, domami zgromadzeń i starym drewnianym japońskim mostem. Miasto, które miało być niegdyś wyburzone, dziś jest pod ścisłą ochroną. Także policji. Jest tu ponoć ok. 7 tys. funkcjonariuszy tajnej policji wmieszanych w tłum turystów. Przewodniki polecają to miejsce jako najpiękniejsze miasto Indochin i nie ma w tym przesady. Okazuje się, że nie brak tu polskich akcentów. Na jednej z uliczek Hoi An jest bar Yellow Bird z… zapiekankami i pierogami. Czasem nad ladą suszą się szynki i kiełbasy. Współwłaścicielem tego miejsca jest warszawiak Piotrek. Jeszcze nie tak dawno prowadził bardzo znaną restaurację na warszawskiej Pradze, ale wciąż go gdzieś gnało. – W tym momencie jestem jedynym Polakiem, który mieszka w Hoi An na stałe. Robię wędliny dla europejskich hoteli i ambasad. Dziś mieszkam tu, poznaję Wietnam, jutro będę może gdzie indziej – opowiada o sobie. Poznajcie Piotrka! Zaglądamy do jego baru: View oEmbed on the source website Więcej o Wietnamie przeczytacie w styczniowym numerze Travelera. Michał Cessanis
Wizyta w barze to niemal obowiązkowy rytuał dnia każdego Włocha. Wpasowuje się ona również w kanon obowiązujący turystów odwiedzających Włochy.
20 milionów: tylu klientów dziennie odwiedza włoskie bary, których w całym kraju jest aż 130 tysięcy! To właśnie tutaj kwitnie życie towarzyskie mieszkańców. Dla nich to czas odpoczynku, a przede wszystkim możliwość zjedzenia czegoś konkretnego. A włoskim daniom nie można zarzucić ani tego, że nie są syte, ani tego, że nie są smaczne. Włoskie bary oblegane są również tłumnie przez turystów. Można tam wypić nie tylko espresso za 4,5 zł, ale także zjeść tanie śniadanie (ok. 9 zł) czy obiad (ok. 20 zł). Kuchnia włoska jest jedną z najbardziej popularnych w Europie dlatego są dania, których nie można nie skosztować będąc w tym kraju. Do obowiązkowych potraw należy oczywiście pizza i makarony, ale także lazania, włoskie ser oraz wina.