„To najdziwniejszy park w Europie” – powstał jako luksusowe osiedle mieszkaniowe
Park Güell to jedno z najbardziej rozpoznawalnych miejsc Barcelony – bajkowa przestrzeń, w której architektura splata się z naturą, a każdy detal niesie głębokie znaczenie. Dzieło Antoniego Gaudíego, wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO, jest nie tylko perłą katalońskiego modernizmu, ale też swoistym manifestem duchowym i artystycznym. To miejsce, które trudno zamknąć w prostych kategoriach – to zarazem park, galeria sztuki, ogród botaniczny i laboratorium form architektonicznych. Dla jednych jest dowodem geniuszu Gaudíego, dla innych – przestrzenią niemal mistyczną, w której każdy zakątek skrywa symboliczne przesłanie.
Spis treści: Park Güell – co to za miejsce? Antoni Gaudí i jego wizja natury w architekturze Park Güell w Barcelonie – architektura i symbolika Czas zwiedzania i współczesne znaczenie Parku Güell Zanim Park Güell stał się ikoną Barcelony, był częścią śmiałej wizji katalońskiego przemysłowca Eusebiego Güella. Na początku XX wieku, zafascynowany ideą angielskich miast-ogrodów, Güell postanowił stworzyć luksusowe osiedle mieszkaniowe z dala od hałasu centrum. Na wzgórzach El Carmel, skąd rozciągał się widok na morze i miasto, planowano wzniesienie 60 domów otoczonych bujną zielenią, z dostępem do ogrodów, alejek spacerowych i wspólnych przestrzeni. Park Güell – co to za miejsce? Do realizacji projektu zaproszono Antoniego Gaudíego, architekta już wówczas znanego z niezwykłej wyobraźni i zamiłowania do natury. Gaudí miał przekształcić wzgórze w harmonijny krajobraz, w którym zabudowa współgra z przyrodą. Projekt jednak nie odniósł sukcesu komercyjnego – wzniesiono zaledwie kilka budynków, a z planowanego osiedla powstał ostatecznie park publiczny. Mimo to przestrzeń ta zyskała nowe życie: stała się jednym z najważniejszych dzieł modernizmu katalońskiego i ulubionym miejscem mieszkańców Barcelony. Antoni Gaudí i jego wizja natury w architekturze Twórczość Gaudíego wymyka się prostym definicjom. Jego styl łączył inspiracje gotykiem, przyrodą i wiarą katolicką (jest też twórcą innej ikony Barcelony, kościoła Sagrada Familia). W jego architekturze linie proste ustępowały miejsca krzywiznom, a materia ożywała w dynamicznych kształtach przypominających formy organiczne – muszle, fale, pnie drzew czy kolonie termitów. W Parku Güell Gaudí w pełni rozwinął swoją filozofię projektowania w zgodzie z naturą. Nie narzucał krajobrazowi sztucznych form, lecz czerpał z jego ukształtowania. Wykorzystał miejscowy kamień, uformował aleje tak, by podkreślały naturalne krzywizny terenu, a kolumny i łuki wtopił w skały i zbocza. Jego celem było stworzenie architektury, która nie rywalizuje z naturą, lecz staje się jej kontynuacją. Warto zauważyć, że Gaudí przywiązywał ogromną wagę do symboliki. Każdy element parku miał swoje znaczenie – religijne, przyrodnicze lub narodowe. W jego koncepcji natura była dziełem Boga, a architekt – jedynie interpretatorem boskiego porządku. Park Güell można więc odczytywać jako swoistą „Biblię w kamieniu”, gdzie każdy motyw jest częścią większej, duchowej całości. Nic więc dziwnego, że park trafił na naszą listę niezwykłych miejsc Europy. Park Güell w Barcelonie – architektura i symbolika Zwiedzanie Parku Güell w Barcelonie przypomina spacer po świecie z pogranicza jawy i snu. Już na wejściu wita turystów monumentalna brama z kutego żelaza z dwiema pawilonami. Tuż za bramą znajdują się szerokie schody prowadzące ku głównej części parku. Ich centralny punkt stanowi słynna salamandra z mozaiki, znana jako El Drac. To jeden z najbardziej rozpoznawalnych symboli Barcelony. Według interpretacji historyków sztuki może ona przedstawiać mitycznego smoka strzegącego wejścia do ogrodów Hesperyd lub symbol odrodzenia natury. Schody prowadzą do tzw. Sali Stu Kolumn – w rzeczywistości wspiera ją 86 kolumn przypominających pnie drzew. Gaudí zaprojektował ją jako halę targową dla przyszłych mieszkańców osiedla. Jej sufit pokryty jest barwnymi mozaikami z kawałków ceramiki, szkła i porcelany. Technika ta, zwana trencadís, stała się znakiem rozpoznawczym katalońskiego modernizmu. Z Parku Güell roztacza się panorama Barcelony z widokiem na Morze Śródziemne i wieże Sagrady Famílii. W jego obrębie znajdują się również liczne ścieżki spacerowe, wiadukty i pergole zaprojektowane w taki sposób, by stapiały się z otoczeniem. Każdy z nich ma własny rytm i strukturę przypominającą formy skalne. Gaudí wykorzystywał lokalne materiały, dzięki czemu architektura zdaje się wyrastać z ziemi. Park Güell jako manifest modernizmu katalońskiego W szerszym kontekście Park Güell to nie tylko dzieło architekta, lecz także manifest epoki. Kataloński modernizm (Modernisme Català) był ruchem artystycznym łączącym inspirację naturą z potrzebą podkreślenia lokalnej tożsamości. W czasach, gdy Katalonia zabiegała o autonomię kulturową, architektura Gaudíego stała się wyrazem narodowej dumy. Gaudí nie tylko czerpał z przyrody, ale też z katalońskiego folkloru i tradycji rzemieślniczych. W tym sensie Park Güell w Barcelonie można odczytywać jako opowieść o duchowości i tożsamości narodu – o dążeniu do harmonii między człowiekiem, naturą i Bogiem. Czas zwiedzania i współczesne znaczenie Parku Güell Dziś Park Güell w Barcelonie przyciąga kilka milionów turystów rocznie i jest jednym z najczęściej odwiedzanych zabytków Hiszpanii. Od 1984 roku znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Warto zaplanować wizytę z wyprzedzeniem – bilety do części płatnej najlepiej rezerwować online. Przeciętny czas zwiedzania Parku Güell wynosi około 2 godzin, choć miłośnicy architektury często przebywają tu dłużej. W godzinach porannych park jest spokojniejszy i pozwala w pełni docenić detale mozaik oraz grę światła na kolumnach. Ciekawostką jest fakt, że w jednym z budynków mieszkał sam Gaudí, zanim przeniósł się bliżej swojej największej budowy – Sagrady Famílii. Dziś mieści się tam Casa Museu Gaudí, prezentująca meble i projekty jego autorstwa. Park Güell jest nie tylko atrakcją turystyczną, ale też ważnym miejscem kultury. Odbywają się tu koncerty i wystawy. To także przestrzeń edukacyjna – przykład, jak architektura może inspirować do refleksji nad relacją człowieka z przyrodą. Patrząc na falujące ławki, ceramiczne smoki i kamienne kolumny, trudno nie ulec wrażeniu, że Park Güell to coś więcej niż park miejski. To dzieło, które łączy architekturę, rzeźbę, urbanistykę i duchowość w jedno. Antoni Gaudí stworzył tu mikrokosmos, w którym każdy detal ma sens, a każdy zakręt ścieżki prowadzi ku nowemu odkryciu. Nasza autorka Marzena Wardyn-Kobus Autorka tekstów z pogranicza przyrody, kultury i podróży. W serwisie tworzy artykuły popularnonaukowe o otaczającym nas świecie, łącząc rzetelną wiedzę z przystępnym językiem i dbałością o szczegóły. Pisze, by zachęcać innych do uważnego kontaktu z przyrodą – nawet tą najbliższą, tuż za domem. Kaszubka mieszkająca na Kujawach, zakochana w górskich szlakach i leśnych bezdrożach. Jej przydomowy ogródek to strefa zrównoważonego eksperymentowania – dąży do tego, by uprawiać rośliny ekologicznie, z szacunkiem dla natury. Wolne chwile spędza z książką, wędrując po lesie lub tworząc makramy.
100 lat po śmierci Antonia Gaudiego jego dzieło bije światowy rekord. Ale to nie koniec
Ta świątynia wciąż rośnie, mimo że jej architekt nie żyje od stu lat. Bazylika Sagrada Familia w Barcelonie właśnie stała się najwyższym kościołem na świecie – i będzie jeszcze wyższa.
W czwartek, 30 października 2025, ogromny dźwig umieścił kolejny element na szczycie głównej wieży bazyliki Sagrada Familia w Barcelonie. W tym momencie świątynia stała się najwyższym kościołem świata. Barcelona przewyższa Ulm Dzieło Antonia Gaudíego wznosi się teraz na wysokość 162,91 metra. To więcej niż dotychczasowa rekordzistka, czyli wieża katedry w Ulm w Niemczech (161,53 metra). Sagrada Familia nie ogłosiła jeszcze formalnie roszczenia do tego tytułu, ale liczby mówią same za siebie: jest teraz o 1,38 metra wyższa niż kościół w Badenii-Wirtembergii. A to jeszcze nie koniec. Centralna wieża docelowo osiągnie 172 metry, a według planu zostanie ukończona w ciągu kilku miesięcy. Burzliwe dzieje budowy Sagrada Familia Pierwszym projektantem kościoła był Francisco de Paula del Villar, lecz rok później zastąpił go Antoni Gaudí, który nadał budowli unikatowy, organiczny styl łączący gotyk z secesją. Gaudí poświęcił bazylice całe życie i nigdy nie oczekiwał, że doczeka końca budowy. Pierwszy kamień Sagrady Familii położono w 1882 roku. Gaudí zmarł w 1926 roku, gdy ukończone były tylko 4 z 18 wież. Po jego śmierci budowa szła mozolnie. Plany Gaudiego częściowo zniszczono podczas wojny domowej w 1936 roku. Dopiero w ostatnich dekadach prace znacznie przyspieszyły. Nic dziwnego – Sagrada Familia stała się jedną z najważniejszych atrakcji turystycznych świata, a ludzie zachwycają się architekturą Gaudíego. Część bazyliki w 2005 roku wpisano na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Do końca budowy jeszcze daleko Pieniądze z biletów wstępu są wykorzystywane do finansowania budowy. W ubiegłym roku bazylikę zwiedziło 4,9 miliona osób. Prace nad misternymi detalami fasady kościoła oraz wykończeniem jego wnętrz będą trwały jeszcze przez kilka lat. Według przedstawicieli kościoła, budowa ma zostać całkowicie zakończona za około 10 lat. W przyszłym roku przypada 100. rocznica śmierci Gaudíego. Kościół planuje z tej okazji zorganizować szereg wydarzeń upamiętniających jego dziedzictwo. Źródło: The Guardian Nasza autorka Magdalena Rudzka Dziennikarka „National Geographic Traveler" i „Kaleidoscope". Przez wiele lat również fotoedytorka w agencjach fotograficznych i magazynach. W National-Geographic.pl pisze przede wszystkim o przyrodzie. Lubi podróże po nieoczywistych miejscach, mięso i wino.
Najdziwniejsze zakazy dla turystów w 2025 roku. Tak Europa broni się przed tłumami
Zakaz klapek na szlakach, mandaty za siadanie na murku, selfie tylko w wyznaczonej strefie – europejskie miasta mówią „dość” masowej turystyce. W 2025 roku wiele wprowadzanych ograniczeń przestaje budzić zdziwienie, stopniowo stając się standardem.
Spis treści: Czarne elewacje jako protest wobec nadmiaru turystów w Notting Hill Kontrole obuwia na szlakach turystycznych w Cinque Terre Strefa selfie przy Sagrada Familia w Barcelonie Benidorm i ograniczenia w korzystaniu z pojazdów elektrycznych Nowe przepisy dla zachowania porządku i spokoju w Portofino Lato 2024 roku okazało się przełomowe dla wielu europejskich miejscowości turystycznych. Gwałtowny wzrost liczby odwiedzających sprawił, że turystyka – dotąd postrzegana jako motor wzrostu gospodarczego i źródło lokalnych dochodów – zaczęła być traktowana jako coraz poważniejsze obciążenie. W 2025 roku, mimo licznych apeli o wdrażanie zasad turystyki zrównoważonej, nie widać sygnałów, które wskazywałyby na osłabienie tego trendu. W odpowiedzi wiele miast i regionów decyduje się na konkretne działania, mające na celu ograniczenie negatywnego wpływu ruchu turystycznego na lokalne społeczności i infrastrukturę. Część wdrożonych działań miało przewidywalny charakter. Wprowadzono bowiem m.in. ograniczenia liczby odwiedzających, redukcję ruchu statków wycieczkowych czy podniesienie podatków turystycznych. Inne natomiast zyskały rozgłos ze względu na swoją nietypową formę, stając się jednocześnie wyrazem narastającej frustracji mieszkańców. Czarne elewacje jako protest wobec nadmiaru turystów w Notting Hill Notting Hill, niegdyś spokojna dzielnica zachodniego Londynu, zyskała światową rozpoznawalność, dzięki filmowi z 1999 roku z Julią Roberts i Hugh Grantem w rolach głównych. Od lat barwne fasady domów przyciągały tysiące turystów, szukających idealnego kadru do publikacji w mediach społecznościowych. Z czasem liczba odwiedzających przekroczyła jednak zdolność dzielnicy do przyjęcia tak intensywnego ruchu turystycznego. Mieszkańcy skarżyli się na hałas, zaśmiecanie ulic oraz brak poszanowania prywatności.– Zdarzały się przypadki, w których osoby pozujące do zdjęć próbowały wejść do prywatnych domów, mówiąc, że zależy im na idealnym ujęciu – relacjonowała jedna z mieszkanek w rozmowie z brytyjską prasą. W ramach protestu część właścicieli domów zdecydowała się na radykalny krok – przemalowanie elewacji na stonowane kolory, w tym czerń i grafit, mające zniechęcić do fotografowania. Przed budynkami pojawiły się również tablice informujące o „strefie ciszy” oraz łańcuchy i liny rozwieszone na schodach, mające na celu ograniczenie dostępu do drzwi wejściowych. Kontrole obuwia na szlakach turystycznych w Cinque Terre Włoski region Cinque Terre, słynący z malowniczych wiosek zawieszonych na klifach Ligurii, każdego roku przyciąga setki tysięcy turystów. Szczególną popularnością cieszą się piesze szlaki łączące poszczególne miejscowości, oferujące panoramiczne widoki na wybrzeże i urokliwe krajobrazy. To właśnie te trasy, choć niezwykle cenione przez odwiedzających, stały się również źródłem poważnych problemów związanych z nadmiernym ruchem turystycznym. W trosce o bezpieczeństwo oraz ochronę środowiska, już w 2019 roku władze Parku Narodowego Cinque Terre wprowadziły zakaz poruszania się po szlakach w niewłaściwym obuwiu — na przykład w klapkach lub sandałach o cienkiej, śliskiej podeszwie. W 2025 roku przepisy te są rygorystycznie egzekwowane. Policja prowadzi kontrole przy wejściach na szlaki, a osoby nieprzestrzegające zasad mogą zostać ukarane grzywną. „Nieodpowiednie obuwie może kosztować turystę od 50 do 2500 euro grzywny” – poinformował Euronews. Dodatkowo wprowadzono ruch jednokierunkowy na najbardziej zatłoczonych odcinkach tras, zwłaszcza w sezonie wiosenno-letnim. Zarówno ten system, jak i ograniczenia dotyczące obuwia, mają na celu zwiększenie bezpieczeństwa oraz usprawnienie ruchu na szlakach turystycznych. Strefa selfie przy Sagrada Familia w Barcelonie Sagrada Familia — monumentalna bazylika zaprojektowana przez Antoniego Gaudíego — od lat znajduje się wśród najczęściej fotografowanych zabytków Europy. W ostatnim czasie niekontrolowany napływ turystów, pragnących uwiecznić swoją obecność na tle świątyni, zaczął jednak powodować poważne zakłócenia w funkcjonowaniu przestrzeni publicznej Barcelony. Sytuację pogłębiła popularność internetowych trendów, polegających między innymi na nagrywaniu materiałów wideo na ruchomych schodach pobliskiej stacji metra z bazyliką w tle. Tego rodzaju działania często prowadziły do blokowania wyjść ewakuacyjnych i utrudniały swobodny przepływ turystów. W odpowiedzi na te problemy władze Barcelony zdecydowały o wyznaczeniu specjalnej strefy do fotografowania — o powierzchni 6200 m² — zlokalizowanej pomiędzy fasadą Narodzenia Pańskiego a placem Gaudí. „Naszym celem jest zachowanie równowagi między ruchem turystycznym a codziennym życiem mieszkańców” – podkreśliła rzeczniczka ratusza. Zakończenie inwestycji planowane jest na kwiecień 2026 roku, w setną rocznicę śmierci Gaudíego. Benidorm i ograniczenia w korzystaniu z pojazdów elektrycznych Hiszpański kurort Benidorm, od lat cieszący się popularnością wśród seniorów z całej Europy, mierzy się z problemem niewłaściwego wykorzystywania elektrycznych pojazdów przeznaczonych dla osób z ograniczoną mobilnością. Władze miasta zwracają uwagę, że coraz częściej są one wynajmowane przez turystów wyłącznie w celach rekreacyjnych — bez uzasadnienia zdrowotnego oraz bez wymaganego ubezpieczenia. „To urządzenia przeznaczone dla osób z ograniczoną mobilnością, a nie pojazdy rozrywkowe” – podkreślił rzecznik lokalnej policji. Z tego względu funkcjonariusze mają prawo nakładać mandaty w wysokości do 500 euro za niewłaściwe użytkowanie pojazdu lub naruszenie zasad obowiązujących w przestrzeni publicznej. Nowe przepisy mają na celu zwiększenie bezpieczeństwa pieszych oraz uporządkowanie ruchu w strefach turystycznych, gdzie te pojazdy coraz częściej stawały się przyczyną incydentów i kolizji. Nowe przepisy dla zachowania porządku i spokoju w Portofino Portofino, malownicze i luksusowe miasteczko na włoskiej Riwierze, corocznie między 15 lipca a 30 września wprowadza sezonowe ograniczenia mające na celu ochronę lokalnej społeczności oraz zachowanie unikatowego charakteru miejsca. Zakazy obejmują poruszanie się boso poza plażą, noszenie strojów kąpielowych lub przebywanie bez górnej części garderoby w przestrzeni publicznej, spożywanie alkoholu poza wydzielonymi strefami gastronomicznymi, siadanie bądź leżenie na chodnikach, murkach i w parkach, a także urządzanie pikników i pozostawanie w przestrzeni publicznej z walizkami lub sprzętem muzycznym. Za nieprzestrzeganie zasad grożą mandaty w wysokości od 25 do 500 euro. Rada miejska tłumaczy, że działania te mają chronić estetykę miejskiej zabudowy, dziedzictwo kulturowe oraz zapewnić mieszkańcom i odwiedzającym spokój w najbardziej intensywnym okresie turystycznym. Portofino nie jest jednak jedyną destynacją wprowadzającą takie środki — podobnie postępują także inne włoskie kurorty, w tym Diano Marina, Capri i Positano, a także niektóre historyczne miasta, jak Wenecja czy Rzym. Źródła: Euronews, The Sun Nasza ekspertka Sabina Zięba Podróżniczka i dziennikarka, wcześniej związana z takimi redakcjami, jak m.in. „Wprost”, „Dzień Dobry TVN” i „Viva”. W „National Geographic” pisze przede wszystkim o ciekawych kierunkach i turystyce. Miłośniczka dobrej lektury i wypraw na koniec świata. Uważa, że Mark Twain miał słuszność, mówiąc: „Za 20 lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj”.
Sagrada Familia uratowana przed turystami. Fani zdjęć zostaną odizolowani
Barcelona szykuje nową strefę dla turystów przy Sagrada Familia. To odpowiedź na rosnące zatłoczenie i coraz większe napięcia między mieszkańcami a tłumnie odwiedzającymi miasto turystami.
Spis treści: Sagrada Familia dumą i kością niezgody Barcelona mniej turystyczna Barcelona już teraz jest jednym z najliczniej odwiedzanych przez turystów miast w Europie. To, choć jest sporym zastrzykiem finansowym, wzbudza też sprzeciw wśród mieszkańców. Przeludnienie w popularnych dzielnicach i coraz wyższe ceny wynajmu nieruchomości to jedne z najczęstszych zarzutów Katalończyków. Sagrada Familia dumą i kością niezgody Dlaczego właśnie miasto Antoniego Gaudiego tak tłumnie przyciąga turystów? Duża w tym zasługa położenia miasta nad Morzem Śródziemnym. Do tego dochodzą architektoniczne cuda wspomnianego już Gaudiego, jeden z najbardziej znanych stadionów na świecie, imprezowa atmosfera miasta i mamy gotowy opis idealnego kierunku na city break. Co ciekawe, jedna z największych atrakcji Barcelony nadal nie jest oficjalnie otwarta, a już od lat wzbudza ogromne zainteresowanie. To oczywiście Sagrada Familia. Kościół powstaje już od ponad 140 lat. Budowa ma zostać ukończona w 2026 roku, czyli w 100. rocznicę śmierci Gaudiego, który to zaprojektował Sagrada Familię. Bazylika już teraz przyciąga niemal 5 milionów odwiedzających rocznie. Praktycznie cały czas są tam tłumy turystów, a to utrudnia nie tylko zwiedzanie, ale też ruch w okolicy. Władze Barcelony i na to znalazły sposób. Sagrada Familia wkrótce doczeka się przestrzeni zaprojektowanej specjalnie z myślą o turystach i mieszkańcach. Chodzi o specjalną strefę spotkań i selfie, która powstanie w pobliżu fasady bazyliki. Przestrzeń o powierzchni 6200 m² powstanie między Sagradą Familią a Plaça Gaudí, wzdłuż Carrer de la Marina. Po co? Wydzielenie takiego miejsca ma umożliwić turystom swobodne robienie zdjęć i odpoczynek – bez zakłócania ruchu pieszych i samochodowego. Barcelona mniej turystyczna Inwestycja jest odpowiedzią na realny problem. Do niedawna Plaça Gaudí była miejscem popularnego trendu na TikToku. Internauci balansowali telefonami na ruchomych schodach metra, filmując siebie z bazyliką w tle. Choć efekty robiły wrażenie, trend prowadził do chaosu i blokowania wyjść ze stacji. Finalnie nagrywanie takich filmów zostało oficjalnie zakazane. Jak podkreślają władze Barcelony, projekt nowej przestrzeni „ma pogodzić potrzeby odwiedzających świątynię i sąsiedztwo”. Prace budowlane ruszą po lecie 2025 roku i zakończą się w kwietniu 2026 roku. Koszt inwestycji to 2,7 mln euro, a całość wpisuje się w większy plan modernizacji przestrzeni publicznych wokół Sagrada Familia o wartości 15,5 mln euro. W ostatnim czasie Barcelona wyraźnie zmienia swoje podejście do promocji. Zrezygnowano z hasła „Odwiedź Barcelonę” na rzecz nowego sloganu „To jest Barcelona”. Ma on podkreślać autentyczność i lokalny charakter miasta. Do 2028 roku planowane jest także wprowadzenie zakazu krótkoterminowego wynajmu mieszkań turystom. Liczba statków wycieczkowych również ma zostać ograniczona. Źródło: EuroNews Nasz autor Mateusz Łysiak Dziennikarz podróżniczy, rowerzysta, górołaz. Poza szlakiem amator kuchni włoskiej, popkultury i języka hiszpańskiego.
Hiszpański samochód na hiszpańskiej ziemi. Cupra Formentor z nowym wcieleniem
Poprawianie ideałów nie zawsze kończy się sukcesem. Cupra postanowiła jednak zaryzykować i odświeżyła swój najlepiej sprzedający się model. Formentor zyskał nową twarz i silnik elektryczny.
W tym artykule: Lejący się żar z nieba Ciasne i wąskie zakręty uwolniły cały potencjał samochodu Zmiany widoczne gołym okiem… z zewnątrz Policja zamknęła drogę specjalnie dla nas Coraz bardziej restrykcyjne przepisy emisji spalin wymuszają na producentach wprowadzanie elektryfikacji większości modeli. Nie inaczej jest w przypadku hiszpańskiej marki Cupra. Odświeżony Formentor wprowadził całkiem dużo zmian, które przez wielu uważane są za odważne. Lejący się żar z nieba Barcelona przywitała mnie naprawdę wysokimi temperaturami. Na termometrze wskazówka pokazywała 35 stopni i nie miała zamiaru spaść. Dostałem kluczyki do odświeżonego miejskiego SUV-a i w towarzystwie chłodnego powietrza prosto z klimatyzacji ruszyłem ruszyłem zdobywać kręte hiszpańskie drogi. Po wciśnięciu zapłonu przywitał mnie bardzo miły mruk 2,5 litrowego silnika, który aktualnie wykręca 333 KM, czyli 23 więcej niż poprzednik. Na ten moment jest to najmocniejsza dostępna wersja oznaczona literkami VZ. Wysokie temperatury nie przeszkodziły mi jednak w delektowaniu się hiszpańskimi drogami. Po znalezieniu krętego i malowniczego odcinka mogłem jeszcze lepiej zrozumieć, dlaczego Formentor to taki świetny samochód. Ciasne i wąskie zakręty uwolniły cały potencjał samochodu Redukcja, gaz i wyjście z zakrętu bez chwili zawahania. Cupra Formentor z silnikiem o mocy 333 KM dostarcza sporej dawki emocji. Przez cały czas zapominałem, że jadę miejskim SUV-em, bowiem odświeżony Formentor prowadzi się jak rasowy hot-hatch. Silnik 2.0 TSI jest połączony z napędem na wszystkie koła i siedmiobiegową skrzynią DSG. To wszystko tworzy bardzo udaną mieszankę. Wynikiem jest sprint do setki w 4,8 s (czyli o 0,1 szybciej niż poprzednik). I to jeszcze nie koniec zmian. Odświeżona wersja Formentora zyskała system aktywnego rozdzielania momentu obrotowego tylnej osi. W rzeczywistości przekłada się to na przenoszenie mocy na lewe lub prawe koło, dzięki mechanizmowi różnicowemu. Efekty tych zmian są bardzo zaskakujące, ponieważ pojawił się tryb DRIFT. Barcelona poza utartym szlakiem. Na własnych mięśniach odczujesz, że to naprawdę górzyste miasto Stolica Katalonii to nie tylko bulwar La Rambla, Barrio Gótico i budynki Gaudíego. Warto zejść z głównego szlaku, by zobaczyć inne jej oblicze. Zmiany widoczne gołym okiem… z zewnątrz Formentor na rynku jest z nami już 4 lata. Nowa, odświeżona wersja znacząco różni się od poprzednika, a zmiany widać już gołym okiem. Projektanci naprawdę mocno zaszaleli. Zupełnie nowe zderzaki z przodu i reflektory. Musiałem się trochę czasu napatrzeć na nową wersję, bo szczerze mówiąc, poprzednik bardzo mi się podobał. Jednak po kilku godzinach i ja się przekonałem, również za sprawą nowych lakierów, Century Bronze Matt i Enceladus Grey Matt. Wracając jeszcze na moment do szaleństwa projektantów. Formentor odpowiada za ponad połowę wolumenu sprzedaży całej marki, a z każdym rokiem zainteresowanie tym modelem rośnie. Pojawia się więc pytanie, czy odważne zmiany w designie nie zaszkodzą sprzedaży? Przekonamy się o tym w najbliższym czasie, jednak myśle, że kierownictwo marki może spać spokojnie. Formentor to ładny samochód, który z pewnością przypadnie do gustu dużej grupie odbiorców. Po przejściu na tył również zauważymy zmiany. Nowy zderzak i linia świateł pozwoli na bezproblemowe rozpoznanie od poprzednika. Agresji i sportowego charakteru dodaje zaś trójkątna sygnatura świetlna, która bardzo dobrze wygląda. Policja zamknęła drogę specjalnie dla nas By poznać w pełni możliwości samochodów marki Cupra, mieliśmy okazję do przejażdżki po zamkniętym odcinku drogi. Za kierownicą Cupry Leona ST musiałem dotrzymywać tempa kierowcy wyścigowemu. To była naprawdę świetna zabawa, a na dodatek trasa była dość wymagająca. Zamknięty odcinek pozwolił na zostawienie za sobą obaw o to, że inne auto wyskoczy pod drugiej stronie zakrętu. Dzięki temu mogłem uwolnić 100% potencjału tego auta. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że nie trzeba wyjeżdżać daleko poza Barcelonę, by pojeździć szybkimi krętymi drogami. Hiszpania po raz kolejny zaskakuje pozytywnie. Tym razem już nie tylko pięknymi widokami, ale również piekielnie dobrymi samochodami.
Sagrada Familia powstaje od ponad 140 lat. Planowana data zakończenia budowy ma ukryte znaczenie
Ciekawostki o Sagrada Familia zainteresują nie tylko turystów, którzy wybierają się do Barcelony. W końcu to jeden z najsłynniejszych kościołów na świecie, mimo że jego budowa nadal trwa.
W tym artykule: Oto najbardziej znany kościół w Barcelonie Sagrada Familia: ciekawostki nie tylko dla turystów Historyczne ciekawostki o Sagrada Familia Kim był Antoni Gaudi, twórca Sagrada Familia? Sagrada Familia to obok stadionu Camp Nou jedna z największych atrakcji i symboli Barcelony. Kościół słynie, chociażby z tego, że nadal jest w budowie, a jego projektant, Antoni Gaudi, nie żyje od prawie 100 lat. To nie przeszkadza jednak turystom w zwiedzaniu wnętrz świątyni. Ukończenie budowy Sagrada Familia zaplanowano na 2026 r. Data nie jest przypadkowa. Właśnie wtedy w Hiszpanii obchodzona będzie 100. rocznica śmierci Gaudiego. Oto najbardziej znany kościół w Barcelonie Kościół Sagrada Familia powstaje przy Carrer de Mallorca (401) w Barcelonie, 40 minut spacerem od obleganej przez turystów ulicy La Rambla. W pobliżu znajdują się też inne obiekty i miejsca chętnie podziwiane zarówno przez lokalsów, jak i podróżnych. Są to między innymi: szpital św. Pawła (prawdziwa perła secesyjnej architektury), zaprojektowany przez Gaudiego park Guell, słynne budynki mieszkalne Casa Batlló i Casa Mila. W Barcelonie wszystkie drogi prowadzą jednak do Sagrada Familia. Co warto wiedzieć przed zwiedzaniem? O to najważniejsze ciekawostki. Tajna wojna papieża. Czy Pius XII brał udział w spisku na życie Hitlera? Pius XII, którego po wojnie oskarżono o proniemieckie sympatie, w rzeczywistości przez wiele lat brał udział w spisku na życie Hitlera i pośredniczył w tajnych negocjacjach admirała Canari... Sagrada Familia: ciekawostki nie tylko dla turystów Niektóre ciekawostki o Sagrada Familia są powszechnie znane. Inne niekoniecznie. Na wstępie warto wyjaśnić, dlaczego budowa świątyni trwa już ponad 140 lat (zaczęła się w 1882 r.). Na opóźnienia wpłynęło wiele czynników. Jednym z nich była śmierć Gaudiego w 1926 r. Poważnym problemem był też brak niektórych materiałów w XX wieku. Co ważne, budowa Sagrada Familia opiera się wyłącznie na darowiznach. Wbrew przypuszczeniom wielu osób Sagrada Familia nie jest katedrą. Jedyny kościół o takim statusie w Barcelonie to katedra św. Eulalii. W 2010 r. Sagrada Familia z inicjatywy papieża stała się bazyliką. Co ciekawe, pierwotnie świątynia miała być miejscem pokutowania za grzechy. Podczas hiszpańskiej wojny domowej wiele miejsc kultu zostało spalonych przez anarchistyczne bojówki. Ten sam los spotkał kryptę w kościele Sagrada Familia. Znajdowały się w niej plany budowy i szkice, z których wiele spłonęło. Gaudi inspirował się naturą, w której nie występują kąty proste. Dlatego też w konstrukcji nie znajdziemy załamań pod kątem 90 stopni. Są za to liczne pofalowania i krzywizny. Mimo że Sagrada Familia jest kościołem od końca XIX w., została poświęcona dopiero w 2010 roku. Mszę konsekracyjną odprawił papież Benedykt XVI. Kościół można odwiedzać przez cały rok, również w święta. To na pewno ucieszy turystów przyjeżdżających do stolicy Katalonii poza sezonem. Wówczas temperatury są nieco niższe niż latem. Możemy też spodziewać się mniejszych tłumów i kolejek. Zwiedzanie bazyliki trwa zazwyczaj od 2 do 3 godzin. Kogo goni czas, może kupić bilet na tzw. wycieczki ekspresowe. To rozwiązanie umożliwia zobaczenie najważniejszych obiektów w czasie krótszym niż 2 godziny. Wieże to jedne z najbardziej charakterystycznych elementów budowli. Są również popularne ze względu na widoki, jakie oferują. Podstawowy bilet wstępu do Sagrada Familia nie obejmuje wstępu na wieże. Można jendak zarezerwować pakiet łączony, który umożliwia wjazd na górę. Odwiedzający powinni mieć na sobie ubrania zakrywające ramiona i górną część nóg. Krótkie spodenki i koszulki bez rękawów, tak jak prześwitujące elementy garderoby, nie są mile widziane. Podobnie nakrycia głowy. Wyjątek stanowią osoby noszące je ze względów religijnych lub zdrowotnych. Sagrada Familia przez wiele lat powstawała bez oficjalnego pozwolenia budowę. Władze miasta udzieliły go dopiero w 2019 r. Historyczne ciekawostki o Sagrada Familia Historia budowy bazyliki sięga 1874 roku. To wtedy lokalna organizacja rozpoczęła kampanię na rzecz powstania kościoła ku czci Świętej Rodziny. Po kilku latach planowania i sporządzania planów, 19 marca 1882 roku oficjalnie wmurowano kamień węgielny pod kościół. Budowa trwa do dziś i ma zakończyć się w 2026 r. Oto jedne z ważniejszych dat w ponad 140-letniej historii Sagrada Familia. 1885: rozpoczęcia odprawiania pierwszych mszy świętych, 1891: rozpoczęcie prac przy słynnej Fasadzie Narodzenia, 1936: zniszczenie planów, fotografii i modeli bazyliki podczas hiszpańskiej wojny domowej, 1952: inauguracja oświetlenia Fasady Narodzenia, 1961: utworzenie muzeum w celu wyjaśnienia historycznych, kulturowych i symbolicznych elementów bazyliki, 1978: rozpoczęcie budowy fasad naw bocznych, 2005: wpisanie fasady Narodzenia i krypty na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, 2010: konsekracja świątyni przez papieża, 2016: rozpoczęcie budowy wież Ewangelistów, Najświętszej Marii Panny i Jezusa Chrystusa. Kim był Antoni Gaudi, twórca Sagrada Familia? Antoni Gaudí urodził się 25 czerwca 1852 roku w Reus. Niektórzy biografowie twierdzą jednak, że przyszedł na świat w Riudoms, małej wiosce niedaleko Reus, gdzie jego rodzina spędzała wakacje. Geniusz odnalazł sens architektury, podążając za wzorami natury. To tłumaczy, dlaczego wiele z jego dzieł ma charakterystyczne, nieregularne kształty. W końcu w przyrodzie też nic nie jest odmierzane od linijki. W 1870 roku przeniósł się do Barcelony, aby kontynuować edukację w dziedzinie architektury. Żeby opłacić czesne na uczelni, imał się różnych zajęć. Ponoć był studentem niekonsekwentnym, ale za to bardzo zdolnym, dzięki czemu mógł współpracować z niektórymi profesorami. Po ukończeniu studiów Gaudi otrzymał wiele zleceń. Sam również proponował liczne projekty, ale nie wszystkie zostały zrealizowane. Jego najsłynniejsze ukończone dzieła to: Casa Vicens, Pałac Guell, Park Guell, Casa Batllo, Casa Mila. Gaudi zmarł 10 czerwca 1926 r. po potrąceniu przez tramwaj. Feralnego wieczoru szedł z kościoła św. Filipa Neri do kościoła Sagrada Família. Po zderzeniu z pojazdem stracił przytomność. Nikt z przechodniów nie podejrzewał, że starszy mężczyzna, nieposiadający przy sobie żadnych dokumentów tożsamości, to słynny architekt. W szpitalu rozpoznał go dopiero ksiądz z Sagrada Familia. Na jego pogrzebie, dwa dni później, stawiło się wielu mieszkańców Barcelony, dumnych z architekta, który na zawsze zaczarował ich miasto. Magia jego budowli unosi się nad Barceloną do dziś. I to dosłownie. Sagrada Familia wyraźnie dominuje nad panoramą stolicy Katalonii. Nasz ekspert Mateusz Łysiak Dziennikarz zakręcony na punkcie podróżowania. Pierwsze kroki w mediach stawiał w redakcjach internetowej i papierowej magazynu „Podróże”. Redagował i wydawał m.in. w gazeta.pl i dziendobrytvn.pl. O odległych miejscach (czasem i tych bliższych) lubi pisać nie tylko w kontekście turystycznym, ale też przyrodniczym i społecznym. Marzy o tym, żeby zobaczyć zorzę polarną oraz Machu Picchu. Co poza szlakiem? Kuchnia włoska, reportaże i pływanie.
Jak kupić bilety na mecz FC Barcelona i obejrzeć Lewandowskiego na słynnym Camp Nou? Podpowiadamy
Robert Lewandowski już od wielu miesięcy gra w słynnym katalońskim klubie FC Barcelona. Wielu kibiców na całym świecie marzy o tym, aby zobaczyć na żywo słynną Blaugranę, co wcale nie jest takie trudne do zrobienia. Jak kupić bilety na mecz Dumy Katalonii i kiedy polecieć do Barcelony, aby obejrzeć polskiego napastnika na żywo na Camp Nou? Podpowiadamy.
W tym artykule: Magiczna Barcelona oczarowuje turystów na każdym kroku Jak kupić bilet na mecz FC Barcelony? Kiedy FC Barcelona rozgrywa spotkania na Camp Nou? Dla wielu fanów piłki nożnej to był historyczny moment. Wraz z końcem lata, Robert Lewandowski stał się pierwszym polskim piłkarzem, który reprezentuje bordowo-granatowe barwy FC Barcelony. O spektakularnym transferze pisały media na całym świecie, a kolejne miesiące pokazują, że nowy klub polskiego napastnika ma z niego pożytek. Lewy strzela bowiem jak na zawołanie i jest najskuteczniejszym strzelcem ligi hiszpańskiej. Dla wielu osób obecność naszego rodaka jest doskonałą okazją, żeby po raz pierwszy lub kolejny odwiedzić stolicę Katalonii. Magiczna Barcelona oczarowuje turystów na każdym kroku Barcelona to bowiem miasto, które ma niezwykle dużo do zaoferowania. Urzeka przede wszystkim przepiękną i charakterystyczną architekturą Gaudiego, urokliwym klimatem oraz niepowtarzalnymi ludźmi, których tam spotkamy. Od wieków istniało mnóstwo powodów, dla których warto było odwiedzić drugie co do wielkości miasto Hiszpanii i nikogo nie trzeba było do tego specjalnie przekonywać. Dziś do tej listy należy jednak dopisać „zobaczenie Roberta Lewandowskiego na Camp Nou”. Pamiętajmy, że 2023 to prawdopodobnie ostatni rok, gdy Barca gra na tym stadionie, ponieważ później będzie on remontowany. Barcelona nie dla wszystkich? Idealny turysta ma wydawać 600 euro dziennie Nie tylko Barcelona boryka się z tłumami turystów. Podobne pomysły mają władze Wenecji i Amsterdamu. Trzeba pamiętać, że kupowanie biletów na mecz, który odbędzie się za kilka tygodni lub miesięcy to zawsze pewnego rodzaju ryzyko. Po pierwsze: zawodnik może odnieść kontuzję. Po drugie: piłkarz może pauzować przez czerwoną kartkę lub za dużą liczbę uzyskanych żółtych kartoników. Jak kupić bilet na mecz FC Barcelony? Kupowanie biletów na mecze domowe FC Barcelony jest bardzo proste. Co ciekawe, bardzo rzadko cały stadion jest wypełniony po brzegi (tzn. nie ma ani jednego wolnego miejsca na trybunach). Dlatego bardzo często bilety są dostępne niedługo przed meczem. Oczywiście im wcześniej je kupimy, tym większa jest szansa na to, że dostaniemy te najtańsze. Jak zatem kupić bilety? Wystarczy wejść na oficjalną stronę internetową klubu, wybrać zakładkę bilety i kliknąć „Men’s football”. Następnie wybieramy interesujący nas mecz i klikamy żółtą ramkę z napisem „tickets”. Następnie musimy wybrać sektor, od którego uzależniona jest cena biletu. Wkrótce system poprosi nas o podanie danych osobowych, a następnie przekieruje nas do płatności. To wszystko. Istnieje również opcja kupienia biletów pod samym stadionem, ale należy pamiętać, że na mecze takie jak el Clasico z Realem Madryt lub Ligę Mistrzów może nie być już miejsc na kilka godzin przed spotkaniem. Kiedy FC Barcelona rozgrywa spotkania na Camp Nou? Nie zakładając jednak żadnych czarnych scenariuszy, spróbujmy przyjrzeć się terminarzowi rozgrywek i sprawdzić, kiedy trzeba polecieć do Barcelony, aby obejrzeć mecz z udziałem Lewandowskiego. Najbliższe spotkanie na Camp Nou w 2023 roku odbędzie się 5 marca. Gospodarze zagrają u siebie z Valencią. W tym samym miesiącu zaplanowano jednak mecz dużo większej wagi. Już 19 marca Barcelona zmierzy się z odwiecznym rywalem Realem Madryt. To ważny mecz, który może zadecydować o tym, kto wygra całą ligę. Barcelona ma kilka punktów przewagi nad drużyną ze stolicy, a tej zależy na zmniejszeniu różnicy. Część piłkarzy, a na pewno kibice dobrze pamiętają występ polskiego piłkarza przeciwko „Królewskim”. 24 kwietnia 2013 roku, jeszcze jako gracz Borussi Dortmund, Lewandowski strzelił cztery gole Realowi Madryt w półfinale Ligi Mistrzów. Czy podobna sytuacja się powtórzy? Jeśli tak, najlepiej byłoby to obejrzeć na żywo. Barcelona poza utartym szlakiem. Na własnych mięśniach odczujesz, że to naprawdę górzyste miasto - Traveler Stolica Katalonii to nie tylko bulwar La Rambla, Barrio Gótico i budynki Gaudíego. Warto zejść z głównego szlaku, by zobaczyć inne jej oblicze. Co ciekawe, kolejny mecz Barcelony na Camp Nou, to również spotkanie z Realem Madryt. 5 kwietnia Duma Katalonii rozegra drugi mecz dwumeczu o Puchar Króla. Ceny biletów lotniczych do Barcelony są naprawdę różne. Dużo zależy oczywiście od tego, kiedy decydujemy się na zakup. Im wcześniej, tym taniej. Znaleźć można jednak połączenia z przesiadką za ok. 500 zł. Przed każdym meczem najlepiej jest jednak sprawdzić różne opcje i daty w wyszukiwarkach tanich lotów, takich jak Skyscanner lub Kayak. Kolejne mecze na Camp Nou w roku 2023 odbywają się w dniach: Barcelona – Girona 09.04.2023 r. Barcelona – Atletico Madryt, 23.04.2023 r. Barcelona – Real Betis, 30.04.2023 r. Barcelona – Real Sociedad, 21.05.2023 r. Barcelona – Mallorca 28.05.2023 r. Nasz ekspert Jakub Rybski Dziennikarz, miłośnik kina niezależnego, literatury, ramenu, gier wideo i dobrego rocka. Wcześniej związany z telewizją TVN24 i Canal +. Zawodowo nie boi się podejmować żadnego tematu, prywatnie bardzo zainteresowany polityką. Autor bloga na Instagramie "Mini Podróże".
Barcelona nie dla wszystkich? Idealny turysta ma wydawać 600 euro dziennie
Nie tylko Barcelona boryka się z tłumami turystów. Podobne pomysły mają władze Wenecji i Amsterdamu.
W tym artykule: Barcelona zaprasza bogatych turystów Miasta w Europie walczą z turystami Jeszcze rok temu międzynarodowa turystyka borykała się z ogromnym kryzysem wywołanym pandemią koronawirusa. Na szczęście po opracowaniu i rozpowszechnieniu szczepionek wszystkie branże, w tym również podróżnicza, powoli wracają do normalności. Miejsca, które jeszcze kilka miesięcy temu świeciły pustkami, obecnie znowu są oblegane przez tłumy przyjezdnych. Mogłoby się wydawać, że taka sytuacja jest bardzo korzystna dla regionów utrzymujących się z turystyki. Nie wszyscy są jednak zadowoleni. Największa na świecie wyspa piaskowa wraca do pierwotnej nazwy. Nowa była obraźliwa dla rdzennych mieszkańców Pierwsze próby zmiany nazwy wyspy podjęto jeszcze w ubiegłym wieku. W sumie cały proces trwał prawie 30 lat. Barcelona zaprasza bogatych turystów Barcelona to jedno z najchętniej odwiedzanych przez turystów miast w Europie. Jak się okazuje, Katalończycy są już zmęczeni tłumami fanów piłki nożnej i fantazyjnej architektury Gaudiego. Wzorem innych miasta lokalna organizacja turystyczna wystartowała z kampanią promocyjną. Akcja nie ma jednak zachęcić do zwiedzana Barcelony wszystkich chętnych, a przede wszystkim tych, którzy są w stanie wydać sporo pieniędzy. Z komunikatów wynika, że idealny turysta powinien codziennie wydawać przynajmniej 600 euro, czyli około 2700 zł. Dlaczego? Władze uważają, że osoby, które mogą pozwolić sobie na wydatek, prowadzą już ustatkowane życie, najczęściej podróżują z rodzinami lub partnerem i szukają dla siebie unikatowych, autentycznych rozrywek. To oczywiście jedynie sugestia i zachęta dla zamożnych turystów. Jak na razie Barcelona nie ma w planach nałożenia konkretnych limitów na przyjezdnych. Wokół najbardziej samotnego domu na świecie krąży wiele teorii. Kto w nim mieszka? Ekscentryczny miliarder, Bjork, a może pustelnik? Internauci prześcigają się w tworzeniu kolejnych teorii o mieszkańcach jedynego domu na wyspie Ellidaey. Miasta w Europie walczą z turystami Nie tylko Barcelona boryka się z tłumami turystów. W ostatnich tygodniach władze Wenecji ogłosiły, że od przyszłego roku przyjezdni będą musieli liczyć się z dodatkowymi opłatami za zwiedzanie miasta. Ceny za zwiedzanie miasta mają wynosić od 3 do 10 euro, w zależności od sezonu. W przypadku Amsterdamu sytuacja jest bardziej złożona. Z danych opublikowanych jeszcze przed wybuchem pandemii wynika, że stolicę Holandii odwiedza rocznie około 7,5 miliona turystów zza granicy. Część z nich przyjeżdża zwabiona pokusami popularnych cofee shopów oraz dzielnicy czerwonych latarni – tu zaczynają się problemy. Władze Amsterdamu chcą bowiem zmienić wizerunek miasta, które przez lata było kojarzone z rozrywkowym zagłębiem Europy. Jakiś czas temu na turystów zostały jednak nałożone wysokie podatki, a imprezowiczom dopuszczającym się skandalicznych zachowań na ulicach grożą mandaty. Rozumiemy frustracje mieszkańców zatłoczonych miast. Być może to dobra okazja dla turystów, żeby zainteresować mniej znanymi, ale równie ciekawymi kierunkami. Może weekend w Wilnie? Podpowiadamy, jak zaplanować zwiedzanie stolicy Litwy.
Barcelona poza utartym szlakiem. Na własnych mięśniach odczujesz, że to naprawdę górzyste miasto
Stolica Katalonii to nie tylko bulwar La Rambla, Barrio Gótico i budynki Gaudíego. Warto zejść z głównego szlaku, by zobaczyć inne jej oblicze.
W tym artykule: Sucha Wieś Karuzela co niedziela Dopiero za czwartym pobytem w Barcelonie udało mi się wychylić nos poza utarty szlak turystyczny. Zaczęłam od wynajęcia roweru. Stacje miejskich jednośladów są niemal na każdym kroku, ich mapę można ściągnąć z internetu, a infrastruktura ścieżek zachęca do zwiedzania miasta na dwóch kółkach. Ale tu czekało na mnie pierwsze zaskoczenie. Okazało się, że z miejskich wypożyczalni mogą korzystać wyłącznie rezydenci Barcelony. To nie tyle dyskryminacja przyjezdnych, ile ukłon władz miasta w stronę prywatnych wypożyczalni, które masowo traciły klientów. Miejsc, w których możesz wypożyczyć pojazd na cały dzień za nieduże pieniądze, na szczęście nie brakuje. Na eksplorację ruszyłam sama, z mapą kilku tras i listą atrakcji, na które nigdy wcześniej nie miałam czasu. Na własnych mięśniach odczułam, że to naprawdę górzyste miasto. Niemal ciągle zjazdy i podjazdy. Sucha Wieś Nawet najłagodniejszy podjazd na Montjuïc w katalońskim słońcu był wyzwaniem. Na szczęście cel mojej podróży – spoglądający na morze i port, założony pod koniec XIX w. cmentarz – oferował dużo cienia. Wśród grożących mi surowych placów niemal czarnych cyprysów stały spektakularne dzieła sztuki nagrobnej: gigantyczne, secesyjne anioły, święci, nagrobki wielkości domów. Pochowany jest tu między innymi jeden z największych hiszpańskich artystów, Joan Miró. Spodziewałam się tłumów jak na paryskim Père-Lachaise, a byłam jedyną zwiedzającą. W drodze powrotnej – nieporównanie przyjemniejszej, bo z góry – stanęłam na wczesną kolację w dzielnicy El Poble Sec. „Sucha Wieś” jeszcze dekadę temu chodziła za szemraną okolicę pełną spelunek i najtańszych barów. Ceny w knajpach wciąż są tu o prawie połowę niższe niż w pobliskim centrum, ale dzielnicę zaludnili przez ostatnie lata artyści, a za nimi podążyły modne kluby i restauracje. O ile kiedyś mało kto się tu zapuszczał, dziś na głównych ulicach dzielnicy, Blai i Blesa, spotkać można całkiem sporo turystów. Większość z nich przybywa tu, żeby odwiedzić jedno z najpiękniejszych muzeów świata – Fundació Joan Miró, zaprojektowane przez architekta Josepa Lluisa Serta. Oprócz obrazów i rzeźb słynnego artysty muzeum jest też domem dla najbardziej trującego dzieła sztuki – plującej rtęcią fontanny zbudowanej przez Alexandra Caldera. Zanim świat dowiedział się, że nawet opary rtęci są zagrożeniem dla zdrowia, fontanna zdobiła pawilon hiszpański na Światowej Wystawie w Paryżu w 1937 r. Nawet Pablo Picasso uwiecznił ją na swoim słynnym obrazie Guernica. Dziś podziwiających ją zwiedzających oddziela od niej szklana ściana. El Poble Sec to raj dla smakosza. Jako że nie miałam kogo zapytać o rekomendację, dyskretnie dołączyłam się do grupy z przewodnikiem prowadzącym swoje turystyczne owieczki trasą „Barcelona dla miłośników dobrego jedzenia”. – A teraz proszę poluzować paski w spodniach, bo wyjdą stąd państwo ze znacznie szerszą talią – zachęcił głodne stado, prowadząc je do maleńkiego baru Quimet y Quimet. Mięsne kulki z kalmarami w gęstym sosie, plasterki morcilli z chorizo na plastrach słodkich ziemniaków, wybitne patatas bravas, montaditos – zakąski na kawałku bułki... Wycieczka dawno już sobie poszła, a ja wytoczyłam się zza baru dopiero o zmierzchu. Gdyby nie niechęć do pedałowania po ciemku, przerobiłabym całe menu. Karuzela co niedziela Następnego dnia było jasne, że zakwasy nie pozwolą mi dotrzeć do celu zwiedzania na rowerze. Góra Tibidabo ma bowiem ponad 500 m wysokości i jest najwyższym szczytem w otaczającym miasto paśmie Sierra de Collserola. Dotrzeć tu można jedną z najstarszych kolejek linowo-terenowych w Europie, więc zdradziłam dla niej mój jednoślad. Barcelończycy ściągają tu w weekendy, bo na Tibidabo stoi zbudowane na przełomie XIX i XX w. wesołe miasteczko. Wiele z antycznych karuzel działa do dziś, ale większość wyposażenia parku to typowe kolejki górskie, diabelskie młyny, wirujące filiżanki i inne atrakcje dostarczające rozrywki ludziom bez błędnika i lęku wysokości. W programie atrakcji nie ma już na szczęście oglądania afrykańskich plemion. Na początku ubiegłego wieku każdy, kto kupił bilet, mógł sobie obejrzeć najpierw wynajętą grupę przybyszy z Senegalu w tradycyjnych strojach, a później przedstawicieli plemienia Fulah z Afryki Równikowej. – Na pewno chce pani bilet tylko do Muzeum Automatów? Bo właśnie otworzyliśmy po renowacji Hotel Krüger na ulicy Wiązów... Słusznie się nie ugięłam: zebrane w tutejszym muzeum mechaniczne lalki, maszyny do gry, ruchome dioramy i przedziwne wytwory na pograniczu robotyki i sztuki też mogą się przyśnić. To jedna z największych kolekcji takich maszyn na świecie. Naciskasz guzik, a figurki w zdobionych gablotach wykonują swoje zadania: akrobaci wskakują sobie na ramiona, żonglerzy podrzucają piłeczki, a tancerki wymachują nogami w rytm kankana. Orquesta Prodigiosa, złożona z czarnoskórych muzyków jazzowych, zagra skoczną melodię, a Cygańska Królowa spojrzy ci w oczy, rozłoży karty i przepowie ci przyszłość. Nieco oszołomiona wyszłam z muzeum i zaczęłam wspinaczkę na szczyt góry. Przed zachodem słońca udało mi się też dotrzeć do chyba najmniej znanego punktu widokowego miasta – do bunkrów Carmel. Zbudowane na szczycie Turo de la Rovira fortyfikacje, przez lata popadające w ruinę, doczekały się wreszcie renowacji, a co za tym idzie – większej liczby odwiedzających. Tego wieczoru były tu jednak tylko trzy zakochane pary i racząca się winem grupka studentów. Przy wieczornym koktajlu w hotelowym barze komponowałam już kolejną listę na następne trzy dni w Barcelonie. Oczywiście była za długa.
5 tys. osób bawiło się na koncercie po raz pierwszy od 1,5 roku. Eksperyment w Barcelonie
Nie licząc robionych przed wejściem szybkich testów na COVID-19 i maseczek na twarzach uczestników, koncert w Barcelonie wyglądał jak z 2019 roku.
5000 biletów na koncert post-punkowej katalońskiej kapeli Love of Lesbian rozeszło się w oka mgnieniu. Fani grupy mieli okazję bawić się podczas nietypowego jak na środek pandemii koncertu, gdzie poza maseczkami nie obowiązywały żadne inne epidemiologiczne obostrzenia. Ten eksperymentalny koncert miał pokazać wydajność systemu bazującego na szybkich testach na obecność koronawirusa. To także był promyk nadziei dla branży rozrywkowej na świecie, że „znów może być normalnie”, jak zauważył serwis dziennika „La Vanguardia”. Nie licząc pandemicznych „prymusów”, jak Nowa Zelandia, gdzie ludzie wrócili do w miarę normalnego słuchania muzyki na żywo, reszta siedzi w plastikowych bańkach, w samochodach albo przed komputerami. View oEmbed on the source website Tymczasem fani muzyki w barcelońskiej arenie Palau Sant Jordi przytulali się na koncercie w ostatnią sobotę i, jak mówili dziennikarzom po imprezie, wszyscy czuli się bezpiecznie. Na 5000 osób testy wykryły tylko trzy zainfekowane. Naturalnie, te nie weszły. Pozostali podpisali wraz z biletem obietnicę, że gdyby po imprezie poczuli się źle, to doniosą organizatorom. Owszem, jak zauważyły media i sami uczestnicy, badania na wejściu opóźniły start imprezy. Ale ta jednak się odbyła. Tłum bawiących się ludzi w maseczkach pokazywał, że jest lepiej, ale problem nadal istnieje. Niemniej, nastroje były fantastyczne. View oEmbed on the source website - Witajcie na jednym z najbardziej ekscytujących koncertów w naszym życiu – wokalista Santi Balmes przywitał tłum. – Ostatni raz w tym składzie na scenie byliśmy półtora roku temu. Niektórzy z nas płaczą – przyznał lekko łamiącym się głosem. Władze kraju i miasta zgodziły się na koncert Love of Lesbian przede wszystkim po to, by ocenić zdolność do szybkiego i masowego stosowania nowych testów antygenowych. Od analizy efektów tego eksperymentu zależy, czy w najbliższym czasie odbędą się jeszcze podobne imprezy. View oEmbed on the source website Uczestnicy imprezy dostawali wyniki badania w aplikacji mobilnej 10 do 15 minut po przeprowadzeniu testu. Koszt testu i maseczki FFP2 wliczony był w cenę biletu. Według organizatorów nigdzie w Europie nie przeprowadzono tak dużej komercyjnej imprezy od początku pandemii. Od strony naukowej koncert wspierali badacze pracujący dla barcelońskiej fundacji zajmującej się walką z AIDS i innymi chorobami zakaźnymi. Przygotowując się do imprezy w marcu jeszcze w grudniu pomogli doprowadzić do skutku koncert dla 500 osób. Pozytywne wnioski z mniejszej imprezy pozwoliły przeprowadzić większą.
Oto 10 najfajniejszych dzielnic na świecie. Ranking Time Out 2020
Jak co roku serwis turystyczny Time Out przepytał tysiące użytkowników i ekspertów, żeby sprawdzić, które miasto na świecie i jaka jego dzielnica jest najbardziej atrakcyjne pod względem oferowanej rozrywki, wydarzeń kulturalnych, społecznych czy kulinariów. Zobaczcie, jakie miasto zajęło pozycję lidera.
„Każdego roku badamy tysiące ludzi na całym świecie, aby odkrywać najfajniejsze dzielnice świata: miejsca, które reprezentują ducha największych miast na ziemi. Są to miejsca, gdzie można zjeść i zabawić się, poznać sztukę i kulturę, atmosferę i osobowość” – piszą organizatorzy plebiscytu. 2020 rok był wyjątkowy w historii rankingu, bo w tym roku jak nigdy wcześniej spędziliśmy wiele czasu w swojej najbliższej okolicy, poznając lokalne atrakcje, kuchnie, czy angażując się w akcje społeczne. Time Out przepytał ponad 38 000 mieszkańców największych miast oraz poprosił o opinię swoich redaktorów i ekspertów z całego świata. W ten sposób wyłoniono 40 najfajniejszych dzielnic na świecie, a my przedstawiamy pierwszą dziesiątkę. 10. Marrickville, Sydney Marrickville to prawdziwy kulturowy i społecznościowy tygiel, i właśnie ta różnorodność sprawia, że jego popularność jako modnego przedmieścia Sydney, wciąż rośnie. Maxim Boon z Time Out Sydney mówi, że Marrickville to miejsce zaskakujących dwoistości, gdzie rzemieślniczy piekarze z Two Chaps i stylowi sommelierzy z Where's Nick dzielą ten sam kawałek chodnica, co prosty wietnamski sklep z kanapkami. Obecność portugalskich, wietnamskich, włoskich i greckich imigrantów sprawiła, że powstała tu najbardziej eklektyczna scena kulinarna w mieście. Kluczową rolę w przekształceniu tego niegdyś przemysłowego zakątka miasta w popularny cel wieczornych wypraw odegrali też artyści i queerowi twórcy. Pomimo bliskości drogiego śródmieścia, Marrickville zdołało pozostać przystępne cenowo, w dużej mierze dzięki brakowi wieżowców i hoteli. 9. Haut-Marais, Paryż Mniej turystyczne niż właściwe Marais, Haut-Marais na północy Paryża w ciągu ostatnich kilku lat stało się bardzo stylową lokalizacją. Dzielnica położona pomiędzy stacjami metra Rambuteau, Temple i Saint-Sébastien Froissart, przyciąga smakoszy ekskluzywnymi restauracjami położonymi w historycznych murach Marché des Enfants Rouges. Odwiedzający mają też szansę wstąpić do wiodących galerii sztuki współczesnej, a miłośnicy słodyczy do kawiarni Jacquesa Genina, której właściciel przekazał 500 kg doskonałej czekolady pracownikom służby zdrowia na początku tego roku. Haut-Marais ożywa szczególnie nocą i znane jest jako swoista „ojczyzna” koktajl-barów. Little Red Door, Bisou, Candelaria – wystarczy zagłębić się w kręte uliczki, żeby znaleźć oszałamiające lokale serwujące najlepsze drinki. 8. Dennistoun, Glasgow Graniczy z Nekropolią, M8 i liniami kolejowymi, Dennistoun przypomina odosobnioną wyspę na East End w Glasgow. W ciągu ostatniej dekady napływ młodych ludzi – głównie studentów z pobliskiego Uniwersytetu Strathclyde – zmienił demografię tej niegdyś robotniczej dzielnicy. Za zmianą mieszkańców jeszcze nie nadeszła fala architektoniczna, wciąż królują tu więc kamienice z żółtego i czerwonego piaskowca. Przed pandemią Dennistoun było też znane z bogatego i kolorowego życia kulturalnego – w lokalach nie brakowało muzyki na żywo i kabaretów. Zaangażowana młoda społeczność chętnie wspiera inicjatywy takie jak Zero Waste Market oraz Food Forest w Alexandra Park, gdzie mieszkańcy z różnych środowisk spotykają się, aby sadzić warzywa i rośliny, a przy okazji budować wspólnotę. 7. Shaanxi Bei Lu / Kangding Lu, Szanghaj Sto lat temu ta senna dzielnica była częścią Międzynarodowej Osady Szanghajskiej – zachodniej enklawy do 1941 r. Teraz szybko przekształca się w tętniące życiem miejsce, gdzie rozkwitają nowe kawiarnie, bary i restauracje. Wśród niskich domów i oldschoolowych sklepów można tu znaleźć maleńką naturalną winiarnię SOiF i japońsko-amerykański Lucky Diner. Jednym z najbardziej ekscytujących nowości w Shaanxi Bei Lu jest najnowsza wersja całodziennego baru wrotkarskiego Riink. To dzieło Ting Ting Liang, właściciela pobliskiego lokalu LBTQ+ – baru Roxie. Chociaż Międzynarodowa Osada dawno przestała istnieć, dzielnica nadal wydaje się być kulturową krzyżówką. 6. Wedding, Berlin Dzielnice Berlina, takie jak Neukölln, Kreuzberg i Mitte, były znane z modnych restauracji i sklepów, które już dziś nie istnieją, ale w Wedding wciąż można znaleźć tamten klimat. Na północny zachód od centrum miasta, jego wielokulturowa, wielopokoleniowa społeczność pozostaje lojalna wobec lokalnych firm, od niezależnych sklepów spożywczych po nowatorskie punkty gastronomiczne. Oprócz znanych od dawna faworytów, takich jak Asia Deli na Seestraße, nowicjusze, tacy jak przyjazne weganom włoskie Sotto, domowa kuchnia tajwańska Cozymazu i Ernst (z gwiazdką Michelin) szybko zyskały popularność jako lokalne miejsca spotkań. Chociaż miasto jest znane jako miejsce 24-godzinnej imprezy, boczne uliczki Wedding są na tyle ciche, że gwarantują spokojny sen, gdy zdecydujesz się odpocząć po zbyt wielu atrakcjach. Za dnia możesz cieszyć się wspaniałymi widokami nad jeziorem Plötzensee i w Volkspark Rehberge. 5. Yarraville, Melbourne Melbourne zawsze było kulturalną stolicą Australii, ale w 2020 roku lockdown sprawił, że wiele ważnych atrakcji i wydarzeń zostało zawieszonych – muzyka na żywo, imprezy kulturalne, kawiarnie, galerie, muzea. Z drugiej strony duch wspólnoty w Melbourne nigdy nie był silniejszy, a dzielnica, która najlepiej to uosabia to Yarraville – zachodnie przedmieścia. Podsumowują to dwie historie z Yarraville, które przytacza tamtejsza korespondentka Time Out. Lee Smith-Moir, mieszkanka dzielnicy, w czasie lockdownu razem z córkami zaczęła rozwieszać w okolicy plakaty zachęcające do dzielenia się uśmiechem. Z kolei łyżwiarka Belle Hadiwidjaja jeździła ulicami dzielnicy na rolkach ubrana w bajkowe kostiumy, aby zapewnić sąsiadom – a szczególnie dzieciom – odrobinę rozrywki w czasie zamknięcia. 4. Bedford-Stuyvesant, Nowy Jork Ta brooklyńska dzielnica wiktoriańskich kamienistych kamienic stała się w tym roku „największym inkubatorem przyszłości Nowego Jorku”. Bed-Stuy to otoczona historią dzielnica z zielonymi ulicami, które tętnią poczuciem wspólnoty i tradycji – pisze Time Out. Przez długi czas Bed-Stuy było kulturalnym centrum czarnoskórej społeczności miasta i stało się też głównym centrum protestów Black Lives Matter. W obliczu pandemii Covid-19 i trwających protestów dzielnica stała się siedzibą społecznych akcji pomocowych – jak Bed-Stuy Strong – które pomagają najbardziej potrzebującym. Do nowych warunków szybko dostosowały się lokalne firmy, które otworzyły swoje podwoje na ulice, łącząc przestrzeń prywatną i publiczną. Peaches HotHouse serwuje pieczonego kurczaka w jadalni na świeżym powietrzu, Harold i Maude Vintage sprzedają kolorowe ubrania dla wszystkich płci, a Billie Holiday Theatre wystawia wspaniałe, zdystansowane społecznie spektakle teatralne. 3. Sham Shui Po, Hongkong Jedna z najstarszych dzielnic Hongkongu, znana z przemysłu tekstylnego, Sham Shui Po została niedawno ożywiona przez młodych twórców. Tradycyjni sprzedawcy uliczni, historyczne budynki i sklepy z tkaninami – odwiedzane przez międzynarodowych projektantów, takich jak Versace i Calvin Klein – znajdują się tu obok polecanych przez Michelin restauracji, takich jak Kung Wo Tofu Factory i rodzinny sklep z makaronem Lau Sum Kee Noodle. Stare instalacje współgrają ze współczesnymi kawiarniami i kreatywnymi centrami, takimi jak Phvlo Hatch: trzypiętrowy dawny sklep tekstylny, w którym obecnie znajduje się kawiarnia Color Brown, platforma projektowania mody promująca zrównoważony rozwój poprzez upcykling, oraz Hatch – lokalna organizacja pozarządowa poświęcona wsparciu osób niepełnosprawnych umysłowo. W centrum dzielnicy znajduje się Wontonmeen – hostel, w którym na co dzień mieszkają turyści i artyści wystawiający się w okolicy. Od wybuchu pandemii hostel został przekształcony w studio umożliwiające muzykom nagrywanie filmów i występy online. Część hostelu służy też jako schronienie dla bezdomnych dotkniętych epidemią, a znajdująca się na parterze kawiarnia serwuje dla nich posiłki. Sham Shui Po było też głównym polem bitwy w protestach w 2019-2020. 2. Downtown, Los Angeles 2020 to najbardziej bolesny rok w najnowszej historii Los Angeles, a ze względu na brak jednego centralnego miejsca spotkań w mieście, Downtown stało się obecnie jego „duszą”. To tu w ostatnich miesiącach miały miejsce najważniejsze i często niełatwe spotkania – tu zbierali się pogrążeni w żałobie fani Kobe Bryanta, tu po zabójstwie George'a Floyda wybrzmiał głos mniejszości. „Nie obyło się bez walki, ale w dniu, w którym tysiące ludzi przepływały ulicami Downtown, nastąpił wyraźny zwrot w kierunku jedności” – pisze Time Out. 1. Esquerra de l'Eixample, Barcelona Rozległa dzielnica Eixample w Barcelonie jest podzielona na dwie odrębne części. I chociaż Dreta de l’Eixample zwykle przyciąga całą uwagę, dzięki olśniewającym luksusowym sklepom i spektakularnym modernistycznym budynkom, w 2020 roku wszystkie oczy skierowane są na Esquerra de l’Eixample. Ta lewa strona Eixample ma charakterystyczną architekturę, w której każdy blok posiada własny wewnętrzny dziedziniec. Podczas ścisłego zamknięcia Barcelony przestrzenie te stały się źródłem miejskiego życia, gdy mieszkańcy organizowali imprezy taneczne na swoich balkonach. W międzyczasie powstała lokalna Sieć Wzajemnego Wsparcia, aby pomóc najsłabszym, a Ada Parellada ze znanej restauracji Semproniana zaczęła gotować dla pracowników służby zdrowia. „W tym roku to Esquerra de l’Eixample wskazuje drogę do przyszłej Barcelony, w której to miejscowi, a nie turyści, rządzą grzędą” – pisze Borja Duñó z Time Out Barcelona.
Tania Barcelona? To do zrobienia! Poznaj 7 patentów
Nie ma jednej Barcelony. Miasto to atmosfera wioski rybackiej w nadmorskiej dzielnicy Barceloneta, leniwe sąsiedzkie pogawędki w najmniejszej dzielnicy – Gràcii, wielkomiejska energia L’Eixample, wielowiekowa tradycja Barri Gòtic i multikulturowy tygiel El Raval. Bo w Barcelonie najważniejszy jest klimat – a ten jest za darmo.
POZNAJ 7 SPOSOBÓW NA TANIĄ BARCELONĘ >>>
W tym wydaniu Travelera stawiamy na naturę, oczywiście będzie dużo Polski, choć nie zabraknie też bliższej i dalszej zagranicy. Islandia, jak się okazuje, to kierunek marzeń większości z nas. Mój również, bo wciąż nie udało mi się tam dotrzeć, choć od lat znajduje się ona na mojej krótkiej liście miejsc, które chcę odwiedzić. Co nas urzeka w Islandii? Przede wszystkim właśnie natura, dzika, nieujarzmiona, surowa i jednocześnie oszałamiająca. Trochę inne oblicze tej wyspy poznacie z naszego reportażu, który opowiada o wierzeniach jej mieszkańców. Ich zdaniem żyją tam elfy i inne magiczne istoty, z którymi trzeba nauczyć się utrzymywać dobre relacje. Co niemalże multiplikuje atrakcyjność tego miejsca. Ale muszę przyznać, że wielkie wrażenie zrobiła na mnie też podróż z redakcyjnym kolegą Michałem Cessanisem na wyspę Wolin, o której również przeczytacie w tym wydaniu. Fanom historii polecam wizytę w żywym Centrum Słowian i Wikingów, gdzie nauczyłam się strzelać z łuku, choć to może za dużo powiedziane. Z całą za to pewnością poznałam pasjonatów rekonstrukcji historycznych, którzy tworzą niepowtarzalny klimat tego miejsca. Podobne emocje wzbudziła we mnie wizyta i spotkanie z załogą Fortu Gerharda w Świnoujściu – to raj i fantastyczna zabawa nie tylko dla fanów militariów. Będę też kiedyś chciała powtórzyć spacer plażą z Wisełki do Międzyzdrojów, bo to z pewnością jeden z najpiękniejszych fragmentów naszego wybrzeża. I rejs po mokradłach ujścia Świny między 44 wyspami. Polska jest niesamowita, zresztą sami to wiecie. Agnieszka Franus redaktor naczelna
Niezwykły koncert w barcelońskiej operze. Na widowni „zasiadły” rośliny
Gran Teatre del Liceu w Barcelonie to jeden z najlepszych i najstarszych teatrów operowych w Europie i na świecie. Bilety na koncerty zazwyczaj wyprzedają się w mgnieniu oka, nic więc dziwnego, że wielu miłośników muzyki zazdrości roślinom, które „zasiadły” na widowni podczas ostatniego występu.
Na scenie wystąpił kwartet smyczkowy UceLi Quartet, który zagrał „Crisantemi” (chryzantemy) Giacomo Pucciniego. Poniedziałkowego koncertu, pierwszego od czasu wybuchu epidemii koronawirusa, wysłuchały rośliny – a dokładnie 2 292 rośliny doniczkowe pochodzące z lokalnych szkółek, rozmieszczone na miejscach dla widowni. Koncert był dostępny także dla zwykłych słuchaczy – całość transmitowano bowiem online. Pod koniec ośmiominutowego koncertu w teatrze rozległ się dźwięk szumu liści i gałęzi, który brzmiał jak oklaski. Teraz rośliny, które dostąpiły zaszczytu wysłuchania niezwykłego wykonania Pucciniego trafią do pracowników medycznych szpitala Clínic de Barcelona. Do każdej z nich będzie dołączony certyfikat autentyczności, syngowany przez pomysłodawcę całego przedsięwzięcia – Eugenio Ampudia. (Photo by Jordi Vidal/Getty Images) Ampudia to znany artysta konceptualny. We współpracy z Gran Teatre del Liceu, Max Estrella Gallery i kuratorką Blancą De La Torre. Przed koncertem Ampudia mówił, że inspiracją do zorganizowania nietypowego koncertu była natura, za którą zatęskniliśmy i którą odkryliśmy na nowo w czasie trwającej pandemii. – Słyszałem o wiele więcej śpiewających ptaków. A rośliny w moim ogrodzie i na zewnątrz rosną szybciej. I bez wątpienia pomyślałem, że może mógłbym teraz nawiązać bliższy kontakt z ludźmi i przyrodą – powiedział artysta. (Photo by Jordi Vidal/Getty Images) Władze opery poinformowały, że inicjatywę Ampudia „przyjęły z zadowoleniem”. Oceniły, że to „wysoce symboliczny akt, który broni wartości sztuki, muzyki i przyrody jako listu wprowadzającego do naszego powrotu do działalności”. „Po tych trudnych miesiącach Eugenio Ampudia proponuje symboliczne działanie, które powoduje zmianę nastawienia człowieka do natury. Teraz wiemy, że jesteśmy spokrewnieni z roślinami i że dzielimy 70 proc. naszego DNA. Czas zmierzyć się ze zmianą paradygmatu w kierunku zdrowego rozsądku biologicznego” – napisano na stronie opery. View oEmbed on the source website Roślinny koncert był symbolicznym otwarciem instytucji kulturalnych, które po zakończeniu blokady 21 czerwca, ponownie mogą zostać otwarte dla widzów, jednak przy zachowaniu odpowiednich środków ostrożności. Na całym świecie muzycy zmagają się z kryzysem spowodowanym przez epidemię. Część z nich próbuje stawiać na transmisje online lub małe kameralne imprezy. Problem jest poważny, bo jak przewidują niektórzy specjaliści, imprezy masowe i duże zgromadzenia mogą nie zostać wznowione przed 2022 rokiem. Katarzyna Grzelak
Ta stara fabryka wygląda jak pałac z bajki! Architekt zamienił ją w swoje mieszkanie
Ruiny podbarcelońskiej cementowni poruszyły wyobraźnię pewnego hiszpańskiego architekta, a chęć ich renowacji stała się idée fixe, która napędza artystę do działania nieprzerwanie od 1973 roku!
Kiedy hiszpański architekt, Ricardo Bofill, natknął się na starą cementownię w 1973 roku, od razu zobaczył świat nowych możliwości. Ruiny fabryki poruszyły jego wyobraźnię i stały się obiektem pożądania. Postanowił przemienić je w wyjątkowe miejsce. Była fabryka WWI-era leży na obrzeżach Barcelony. Przez długi czas, zanim Bofil nabył do niej prawa, była opustoszałą ruiną wymagającą gruntownego remontu. Po latach częściowej rekonstrukcji i ciężkiej pracy, architekt wraz z zespołem zmienili to miejsce w tętniącą życiem, fantastyczną przestrzeń z duszą. Wypełnili ją roślinnością, światłem i nowoczesnymi meblami. La fabrica, bo tak nazywa się teraz miejsce, pozostaje w remoncie do dnia dzisiejszego. Bofill porównuje cały projekt do swojego życia – eklektyzm jego wizji dotyczących przebudowy budynku ma przełożenie na zmiany, jakie zachodziły w nim samym. Piękna metamorfoza La fabrica to dowód na to, że nawet pozornie nierealne marzenia mają szansę na spełnienie. Na podstawie: boredpanda.com Autor: Bartosz Dziewanowski
5 miejsc, w których poczujesz urok Katalonii
Wizytę w Barcelonie masz już za sobą? Zagubiona pomiędzy winnicami, rzekami i lasami pełnymi grzybów prowincja Tarragona będzie najlepszym miejscem na wypad w Katalonii.
Poznaj 5 miejsc, w których poczujesz urok Katalonii >>>
Nowe symbole starych miast: Messi, papież Franciszek i... Amelia
Najlepsi spece od reklamy nie wymyśliliby niczego lepszego!
Berlin bez Bramy Brandenburskiej? Paryż bez wieży Eiffla? Londyn bez Big Bena? Trudno sobie wyobrazić kultowe miasta bez ich tradycyjnych symboli. Chyba że współczesna konkurencja okaże się silniejsza… 1. Olbrzym z Emiratów Swoją sławą objął już cały glob. Chodzi o Burdż Chalifę w Dubaju (Zjednoczone Emiraty Arabskie), czyli najwyższy wieżowiec na świecie. Liczący 829,8 m wysokości olbrzym także pod wieloma innymi względami jest „naj” – znajduje się w nim na przykład najwyżej położony meczet na świecie (na 158. piętrze budynku). Nic dziwnego, że został symbolem miasta, jeszcze zanim ukończono jego budowę. Tradycyjny symbol inny hotel: Burdż al-Arab, nazywany „żaglem”. 2. Pa, pa, papa Buenos Aires straciło swego prymasa, ale zyskało papieża. A przy okazji – nową ikonę umieszczaną na miejskich suwenirach. Już na drugi dzień po wyborze kard. Jorge Bergoglio na najwyższy urząd w Kościele ulice stolicy Argentyny owładnęła „bergogliomania”. A nowy bohater kraju (obok Maradony i Messiego) mimowolnie trafił na koszulki, obrazy, breloczki i inne niezliczone gadżety, które można kupić w tym mieście. Tradycyjny symbol monument El Obelisco . Buenos Aires straciło swego prymasa, ale zyskało papieża. 3. Ostalgiczny ludzik NRD-owski Ampelmännchen (dosł. człowieczek ze świateł) powstał w 1961 r. i po zjednoczeniu Niemiec miał zniknąć z krajobrazu niemieckich miast. Okazało się jednak, że na Zachodzie nie wszystko jest lepsze – postać ze wschodnioniemieckich sygnalizatorów dla pieszych uznano za ładniejszą, milszą i bardziej wyluzowaną niż jej kolega zza lepszej strony muru. Ludzik nie tylko przetrwał obalenie komuny, ale stał się maskotką Berlina i głównym przejawem tzw. ostalgii, czyli tęsknoty za czasami NRD. Tradycyjny symbol Brama Brandenburska Berliński Ampelmännchen zaskakująco dobrze odnalazł się w nowym systemie politycznym. (Fot. BE&W) 4. Ameliowana pamiątka Napoleon przesiadywał w najstarszej paryskiej kawiarni Le Procope. Pablo Picasso – w mekce tamtejszej awangardy Les Deux Magots. Tłumy turystów ustawiają się dziś jednak do położonej na wzgórzu Montmartre – Café des 2 Moulins. A wszystko dlatego, że spędzała tam czas Amélie Poulain, bohaterka kultowego filmu Jeana-Pierre'a Jeuneta. Ci, dla których zabraknie miejsca, muszą się zadowolić pamiątką z wizerunkiem Amelii – niezbitym dowodem na pobyt w Paryżu. Tradycyjny symbol wieża Eiffla Café des 2 Moulins spędzała czas Amélie Poulain, bohaterka kultowego filmu Jeana-Pierre'a Jeuneta. (Fot. Czarny Kot) 5. Palma nam odbiła – Wyobrażałam sobie człowieka, który codziennie jeździ do pracy tramwajem i nagle, nieco zaspany, widzi przez okno tropiki, Bliski Wschód albo Meksyk – mówiła o swym szalonym projekcie Joanna Rajkowska. Chodzi o sztuczną palmę ustawioną przez tę artystkę kilkanaście lat temu na warszawskim rondzie de Gaulle'a. Powstała jako czasowa instalacja plastyczna, została z mieszkańcami stolicy na stałe (opowiedziało się za tym aż 75 proc. warszawiaków). W 2007 r. egzotyczne drzewo zostało jednym z oficjalnych symboli miasta. Tradycyjny symbol Syrenka Sztuczna palma ustawiona przez artystkę 11 lat temu na warszawskim rondzie de Gaulle'a. (Fot. East News) 6. Who are you? Najbardziej genialne slogany reklamowe są zazwyczaj bardzo proste. Pewnie dlatego hasło: I amsterdam okazało się marketingowym hitem. W ramach kampanii w różnych punktach stolicy Holandii ustawiono ogromne znaki, które od razu podbiły serca turystów niestrudzenie wspinających się na gigantyczne litery, by pozować z nimi do zdjęć. Tradycyjny symbol znaki „X X X” nawiązujące do trzech krzyży we fladze i na godle miasta Hasło: I amsterdam okazało się marketingowym hitem. 7. Miejskie DNA Wieżę obserwacyjną Orbit otwarto w Londynie niedawno, bo przed ubiegłoroczną olimpiadą. Mimo to ten 115-metrowy futurystyczny obiekt (przypominający łańcuch DNA) zdążył już wrosnąć w krajobraz metropolii. Dzieło awangardowego rzeźbiarza Anisha Kapoora i inżyniera Cecila Balmonda uchodzi za brytyjską odpowiedź na paryską wieżę Eiffla. Tradycyjny symbol Big Ben Dzieło awangardowego rzeźbiarza Anisha Kapoora i inżyniera Cecila Balmonda uchodzi za brytyjską odpowiedź na paryską wieżę Eiffla. (Fot. ONS) 8. Cuda pod nogami Niezwykłe dzieła sztuki leżą niekiedy na ulicy. W Bilbao nawet dosłownie! Tamtejsza kostka brukowa z charakterystycznymi żłobieniami w kształcie rozety jest nie tylko ładna, ale i praktyczna: rowki na płytkach służą jako kanaliki odprowadzające deszczówkę. Dziś jest również symbolem tego hiszpańskiego miasta, a turyści masowo kupują jej miniaturki w formie breloczków, magnesów na lodówkę, a nawet ciastek. Tradycyjny symbol Basílica de Begoña Niezwykłe dzieła sztuki leżą niekiedy na ulicy. Kostka brukowa w Bilbao stała się symbolem tego hiszpańskiego miasta. 9. Morskie organy horwackie miasteczko Zadar na brak turystycznych magnesów narzekać nie może: rzymskie budowle, wczesnoromański kościół św. Donata, wreszcie lokalny likier Maraschino. Mimo to ambitne miasto ufundowało sobie w 2001 r. kolejną atrakcję – wodne organy wbudowane w morskie nabrzeże. Działają podobnie jak tradycyjny instrument, tyle że muzyka wydobywa się tu nie pod wpływem powietrza, lecz morskich fal wpadających do specjalnie skonstruowanych szczelin. Tradycyjny symbol kościół św. Donata Chorwackie miasto Zadar ufundowało sobie w 2001 r. kolejną atrakcję – wodne organy wbudowane w morskie nabrzeże. 10. Strzał w dziesiątkę Sagrada Família, deptak La Rambla i pomnik Kolumba mają powody do niepokoju. Te symbole stolicy Katalonii są bowiem w zatrważającym tempie wypierane przez koszulki drużyny piłkarskiej FC Barcelona. Kiedy „Barca” wygrywa, stadion Camp Nou staje się najważniejszym miejscem w wiekowej metropolii. Turyści najbardziej sobie cenią T-shirty z kultowym numerem 10 – tym samym, z którym grał najlepszy strzelec w historii klubu Lionel Messi. Tradycyjny symbol bazylika Sagrada Família Kiedy „Barca” wygrywa, stadion Camp Nou staje się najważniejszym miejscem w wiekowej metropolii. (Fot. Shutterstock)
Zobacz skarb Barcelony i doceń geniusz Gaudiego w Sagrada Família
Budowa tego gigantycznego dzieła sztuki wciąż trwa!
Uczucie to rozgrzał dodatkowo Woody Allen swoim świetnie przyjętym filmem: Vicky Christina Barcelona. Symbol miasta: bazylika Sagrada Família zachwyca swoimi kształtami: płynnymi i pełnymi ekspresji. Świątynia powstaje już od ponad stu lat. Projektował ją Antonio Gaudi, genialny kataloński architekt, który budowę rozłożył na dziesiątki lat. Powtarzał, że jego klientowi się nie spieszy, bo jest wieczny. Niestety artysta zginął przejechany przez tramwaj w czerwcowy dzień 1926 r., zrealizowawszy tylko jedną czwartą swoich planów. Pochowano go we wnętrzach świątyni, obecnie trwa jego proces beatyfikacyjny. A w Barcelonie – wciąż budowa. Każdy, kto podziwia piękną bazylikę, jest zmuszony oglądać również dźwigi i żurawie budowlane. Koniec prac przewidziany jest na rok 2026. Do tego czasu – po wybudowaniu wieży Jezusa – budynek stanie się najwyższym kościołem na świecie. (JZ) NO TO W DROGĘ: KIEDY ■ Godziny otwarcia: październik–marzec 9–18, kwiecień–wrzesień 9–20. Ostatnie bilety sprzedawane na 15 min przed zamknięciem. Ceny: 13,5 euro dorośli, z przewodnikiem 18 euro.
Niedługo może się stać oddzielnym państwem. Ale dla turystów już teraz jest mocarstwem
A to wszystko dzięki imponującej Barcelonie, dziełom Gaudiego i Dalego, pejzażom Pirenejów, setkom kilometrów plaż i urokliwym starym miasteczkom. Nazwa kraju wywodzi się od Goth-Alanii, czyli „krainy Gotów i Alanów”, dawnych zdobywców tych ziem. Dziś to jednak przede wszystkim ojczyzna dumnych Katalończyków. Nie bez powodu w tej części Hiszpanii usłyszymy często, że Catalunya is not Spain! Wielu rdzennych mieszkańców uważa bowiem, że od kilku stuleci są pod rządami obcej, narzuconej sobie władzy, która wykorzystuje ich gospodarczy potencjał i ogranicza wolność. Pamiętają oni, że zanim w 1410 r. zmarł bezpotomnie ich ostatni król Marcin Ludzki, dynastia katalońska rządziła przez 500 lat bogatym, niepodległym państwem. Potem tron przejęło Królestwo Kastylii, a kolejne bunty Katalończyków doprowadziły 11 września 1714 r. do ostatecznego podporządkowania Hiszpanom. Dziś Dzień Utraty Niepodległości (La Diada) obchodzony jest tu jako święto narodowe. Od śmierci dyktatora Franco w 1975 r. i powrotu demokracji kraina jest regionem autonomicznym. Dzięki temu cieszy się dużo większymi swobodami niż przez poprzednie stulecia, kiedy zakazane było nawet mówienie publicznie po katalońsku. Ale wielu Katalończyków coraz głośniej domaga się całkowitej niepodległości i odłączenia ich kraju od Hiszpanii. 11 września 2012 r. na ulice Barcelony wyszły setki tysięcy ludzi, by zademonstrować swoje pragnienie wolności. Miasto tonęło wtedy w powodzi czerwono-żółtych barw katalońskich flag. Mnie, Polakowi, ciarki chodziły po plecach, zwłaszcza gdy tłum śpiewał nacjonalistyczny hymn L’Estaca – znany nam wszystkim z polskim tekstem Jacka Kaczmarskiego jako legendarne Mury. Katalonia - co warto zobaczyć. (RYS. ADAM PĘKALSKI) Warto wiedzieć: Besalú - Esencja katalońskiego średniowiecza: imponujący kamienny most z XI w., tysiącletni kościół Sant Pere i unikatowa mykwa (żydowska łaźnia do rytualnych kąpieli). Figueres - Ekscentryczne muzeum Salvadora Dalego w budynku dawnego miejskiego teatru. Bogata kolekcja jego twórczości i miejsce wiecznego spoczynku artysty. Cadaqués - Mekka artystów na najdalej wysuniętym na wschód przylądku Hiszpanii. W pobliskim Portlligat dom-muzeum Salvadora Dalego. Empuriabrava - „Katalońska Wenecja” – zbudowany w latach 60. luksusowy kurort i marina z siecią wspaniałych kanałów. Cardona - Potężna twierdza na wzgórzu, bastion katalońskiego pogranicza, już w IX w. broniący kraju przed najazdami Arabów. W pobliżu Solna Góra, dawna kopalnia soli z bajecznie kolorowymi galeriami i grotami. Tossa de Mar - Błękitny raj nad zatoką, otoczone XIII-wiecznymi murami obronnymi stare miasteczko z romantycznymi zaułkami. Barcelona - Wedle słów popularnej hiszpańskiej piosenki: Cyganka czarodziejka. Stolica Katalonii, dynamiczna i nowoczesna, a zarazem przebogata w zabytki. Montserrat - Katalońska Częstochowa, klasztor i bazylika wśród monumentalnych gór, z XII-wieczną drewnianą figurką Czarnej Madonny, patronki Katalonii. Sant Pere de Rodes - Klasztor blisko nieba (500 m n.p.m.). Perła romańskiej architektury z zachwycającą panoramą nadmorskich miejscowości. INFO Katalonia ■ Katalonia: region autonomiczny Hiszpanii. ■ Stolica: Barcelona (1,6 mln mieszkańców, aglomeracja miejska: 3–5 mln). ■ Powierzchnia: ok. 32 tys. km². ■ Ludność: ok. 7 mln mieszkańców. ■ Religia: głównie katolicka. ■ Języki: kataloński, także hiszpański. ■ Waluta: euro. 7 sposobów na tanią Katalonię 1. Lataj tanio Zdecydowanie polecam tanie linie lotnicze. Z kilku polskich miast latają samoloty Ryanair i Wizzair. Bilety kupowane z wyprzedzeniem (i poza sezonem) miewają naprawdę niskie ceny. W dodatku lecąc do Barcelony, mamy bezpośrednio z lotniska (Terminal 2) bardzo dogodne połączenie kolejowe: dotrzemy za 1 euro do centrum miasta, a za kilka euro – z przesiadką na stacji Sants – do każdej z nadmorskich miejscowości w rejonie Costa Brava, aż do Blanes. Lotnisko w Gironie jest dużo bliżej Costa Brava, ale kursują stamtąd tylko autobusy i połączeń nie ma zbyt wiele. 2. Unikaj lata Warto przyjechać wiosną lub jesienią: unikniemy nie tylko upałów i tłumów turystów, ale też najwyższych cen, zwłaszcza w hotelach. W Barcelonie warto spędzić ostatni tydzień września, kiedy obchodzone jest święto Matki Boskiej Merce (24.09). W jego ramach – pokazy tańca sardana, festiwal castellers („żywe wieże”), parady gigantów i smoków (correfoc) i jedyny w roku spektakl magicznych fontann połączony z pokazami sztucznych ogni (Piromusical). 3. Wybierz wybrzeże Na pytanie o naprawdę tanie noclegi w Barcelonie najlepszą odpowiedzią jest słowo: „brak”. No chyba że ktoś zadowoli się spartańskimi warunkami schroniska młodzieżowego. Polecam więc inną opcję: hotele na wybrzeżu, między Calellą a Blanes, 50–60 km od stolicy. Cena 20–25 euro za miejsce w pokoju 2-osobowym, z dwoma posiłkami dziennie w systemie szwedzkiego stołu. Brzmi dobrze, prawda? Za taką sumę w Barcelonie znajdziemy co najwyżej pokój ze śniadaniem albo i sam nocleg. A z wybrzeża do miasta można tanio dojeżdżać nawet codziennie pociągiem. 4. Kombinuj z biletami Stolica Katalonii ma tzw. zintegrowany transport miejski: te same bilety obowiązują na metro, autobusy i tramwaje. Polecam 10-przejazdowy bilet T-10 (obecnie kosztuje 9,80 euro) dla jednej osoby lub całej grupy. Kasuje się go tyle razy, ile osób korzysta z przejazdu (na bramce metra lub w kasowniku busa lub tramwaju). Warto, bo pojedynczy bilet kosztuje dwukrotnie więcej! 5. Szukaj menu dnia Jedzenie w Katalonii nie musi być kosztowne. Najkorzystniej zamówić tzw. menu del día, czyli serwowany w dni powszednie zestaw obiadowy złożony z trzech dań. Na pierwsze jest na ogół zupa, sałatka lub przystawka; na drugie – danie mięsne lub rybne; a na deser – owoce lub lody. Cena: 10–15 euro, i obejmuje także pieczywo (pan), napoje (bebida, kat. beguda) i VAT (IVA incluido, kat. IVA inclòs). Warto na wejściu się upewnić, czy w danym lokalu tak jest. Dodatkowe koszty wina czy wody plus podatku podniosą nam cenę do 20 euro lub więcej. Wegetarian usatysfakcjonuje sieć restauracji FresCo (zielone logo). Za 10 euro można tam dostać talerz sałatek, zjeść zupę owocową i niezłą pizzę, wypić szklanicę wina, a na deser (jeśli ktoś jeszcze może…) serwować sobie bez ograniczeń owoce, lody włoskie z automatu i kawę z ekspresu. 6. Zrób kalendarz muzeów... Muzea w Barcelonie są niestety drogie, ale wiele z nich ma dni lub godziny bezpłatnych wstępów – warto to zawsze sprawdzić w informacji turystycznej. Sporo zaoszczędzimy! Na przykład zwiedzanie katedry św. Eulalii jest płatne w porze sjesty (6 euro), ale bezpłatne do południa i po 17. Muzeum Picassa ma wstęp gratis we wszystkie niedziele w godz. 15–20, a w pierwszą niedzielę miesiąca cały dzień (od 10). W niedzielne popołudnie można też wejść bezpłatnie do Muzeum Historii Miasta (obejmuje zwiedzanie Pałacu Królewskiego) i Muzeum Frederica Marèsa (imponująca kolekcja rzeźby i przedmiotów codziennego użytku). 7. ...a zaoszczędzone pieniądze wydaj na... ...fiestę! O mieszkańcach Katalonii mówi się, że zarabiają pieniądze tylko po to, by móc je wydawać na zabawę. Stąd też każde miasteczko, a czasem nawet dzielnice miast czy ulice, mają swoje święta, czczą patrona lub obchodzą jakieś rocznice. Wiążą się z tym zawsze festyny, degustacje, koncerty – słowem: wiele atrakcji, z których i turysta może skorzystać. Warto więc zaplanować wyjazd tak, by trafić w miejscu, do którego się wybieramy, na fiesta mayor, czyli święto patrona.
„Bronię klaskania w samolocie”. Jakub Porada o podróżowaniu i swojej książce [WYWIAD]
Przyszła „Pora na Europę”. Jakub Porada opisuje w niej 10 bliskich, ale wyjątkowych miejsc. Zachęca, żeby zajrzeć tuż za miedzę – na Słowację, Węgry, do Niemiec. Rusza też nieco dalej do Barcelony, Rzymu, Sztokholmu. I skutecznie obala mity na temat podróżowania.
Dalekie czy bliskie? Które podróże są lepsze? Jakub Porada: A co jest lepsze bigos czy sushi? Każde danie może być smaczne, jeśli się je dobrze przyrządzi. Podobnie jest z podróżami. Trzeba tylko „włączyć szperacz”. Na czym polega „włączanie szperacza”? Posługuję się tym określeniem w swojej książce, w obiegu funkcjonuje natomiast takie pojęcie jak „uważność”. Mówiąc krótko: chodzi o to, by dociekać, chłonąć świat wszystkimi zmysłami. Dzięki temu nawet na słowackiej prowincji znajdujesz atrakcje. Wszędzie. Nie chodzi o geografię, ale o to, by myślowo wyrwać się z kieratu sopocko-zakopiańskiego. Wcale nie trzeba jechać daleko, ale z innym spojrzeniem. Zastanawiać się, dlaczego jest tak a nie inaczej, np. dlaczego kobiety w Anglii upijają się tak bardzo (przysięgam, nigdzie nie widziałem tak pijanych kobiet). Nie wystarczy pojechać i odhaczyć. Przed podróżą trzeba się porządnie naczytać. Dlatego za każdym razem przygotowuję się jak student do egzaminu. Czyli? Wszystko zaczyna się od biletu, który zazwyczaj kupuję w dużej promocji. Następnie śledzę grupy dyskusyjne. Pod zebrane informacje układam plan. Zazwyczaj wyjeżdżam na 2-3 dni i próbuję w tym czasie zrobić coś dla ciała i dla duszy. Jest więc czas na muzeum i na zakupy. Często rzucam hasło na swoim Facebooku, okazuje się, że ludzie polecają rzeczy, na które pewnie nigdy bym nie trafił. Takim strzałem w dziesiątkę była knajpa w Pradze, w której znajdują się… 4 km torów. Jeżdżą po nich małe pociągi i rozwożą piwo. Genialne! Następnie wrzuciłem zdjęcia ze swojej wizyty, które ktoś skomentował, a ja w ten sposób dowiedziałem się, że w Gliwicach jest podobna knajpa. Z jednej rzeczy wynika kolejna. Często wracasz z podróży i biegniesz na dyżur do telewizji albo odwrotnie. Jak udaje ci się to połączyć? To prawda, często kończę pracę o 22. Ale przecież w autobusie czy samolocie można spać, czytać książki, oglądać filmy, w samochodzie można posłuchać płyt albo przerobić kurs językowy. Podróże to czas nieutracony. Kiedy człowiek działa na pełnych obrotach, potem lepiej śpi. A do pracy wraca z nową energią. To jest naukowo udowodnione, że najbardziej męczące jest nicnierobienie. Zapracowanym polecasz właśnie citybreaki. Co to właściwie jest? Chciałbym powiedzieć „wyjazd weekendowy”, ale ja często wyjeżdżam w środku tygodnia. To krótki wypad, którego zakres geograficzny wyznacza zazwyczaj siatka połączeń tanich linii lotniczych. Mniej więcej od Oslo do Belgradu, od Maroka do Gruzji. Jedną z twoich metod jest posługiwanie się językiem kraju, do którego jedziesz. W czasie moich podróży obowiązuje zakaz używania angielskiego (chyba że jadę do Anglii). Zainspirowali mnie do tego egipscy pracownicy hoteli. A dokładnie ich „Ćeść, jak śe maś”. Postanowiłem ich zaskoczyć i odpowiadać w ich języku.Zawsze przygotowuję zestaw słów: „gdzie”, „kiedy”, „dzień dobry” i „do widzenia”, „proszę”, „przepraszam” . Dzięki temu mogę zbudować podstawowe zdanie. A wierzcie mi, posługiwanie się językiem kraju, do którego jedziemy, to też zachęta, żeby nam pomóc. Ale nie zawsze wszystko idzie po twojej myśli. Zdarzyło mi się zagapić i użyć w Czechach słowa „szukać” (zakazane! to wulgarne określenie czynności seksualnej). Zapytałem kiedyś przypadkową kobietę „Gdzie jest sklep?”, a ona była kompletnie zmieszana. Nic dziwnego, „sklep” to czesku „piwnica”. Facet w obcym mieście szukający piwnicy?! No właśnie. Daję sobie prawo do pomyłek. Nie startuje na stanowisko w dyplomacji. Sprawia mi przyjemność, kiedy zadam pytanie w danym języku i otrzymam w nim odpowiedź. Z niecierpliwością czekałam na rozdział o Węgrzech, żeby zobaczyć jak sobie poradzisz. W Hajduszoboszló wszędzie widziałem tabliczki z napisem „kutya harap”, nasze „Uwaga, zły pies”, ale do końca nie wiedziałem które słowo jest które. I tłumaczyłem sobie, że „kutya” to musi być pies, a harap? To pewnie tak, że on może harapnąć, czyli ugryźć. A ponieważ węgierski jest jak melodia kosmosu, bywało zabawnie. Masz do tego zdrowy dystans. Jako facet powoli dobiegający pięćdziesiątki mam poczucie, że każda wiedza się do czegoś przydaje. Pracowałem w Anglii na zmywaku, wypożyczałem kasety, występowałem w teatrze. Te doświadczenia przydały mi się w najdziwniejszych momentach. Podobnie jest z językami. Nie ma języków niepotrzebnych. Pochwała różnorodności. Zawsze będę jej bronił. Tak jak klaskania w samolocie. Klaszczmy! Nieklaskanie jest chęcią wtopienia się. „Jestem tak bardzo europejski. Nie będę robił sobie obciachu”. Nieprawda. Przecież to, co najbardziej doceniamy w innych krajach, to jest ich oryginalność. Gdzieś kiedyś wyczytałem, że w Tokio w czasie deszczu policjanci rozdają parasole. Co pomyślałem? Jak świetnie! I teraz wyobraźmy sobie sytuację odwrotną. Japończyk ląduje na lotnisku Chopina, później wraca do swojego kraju i mówi – „Stary, wyobraź sobie, że w Polsce, jak ląduje samolot to wszyscy biją brawo”. To jest cecha wyróżniająca. Pozytywnie. Nie wstydźmy się tego. Pora na Europę to nie jest typowy przewodnik. Nazywam go przewodnikiem osobistym, bo osobisty był dobór miejsc i atrakcji. W końcu nie da się wszystkiego zobaczyć. Ta książka ma też wyjątkową konstrukcję. Są twoje doświadczenia i jest część praktyczna. To ułatwienie dla wzrokowców i dla tych, którzy zabiorą książkę w podróż. Na końcu każdego rozdziału przygotowałem krótkie podsumowanie, jest tu cennik (zbieram paragony z każdej knajpy), w punktach podpowiadam, co można zwiedzić za darmo, co warto zobaczyć a czego nie. Jest też wersja dla podróżniczych prymusów i dla luzaków . To znaczy? Nie dyskryminuję tzw. niedzielnych turystów. Słyszałem kiedyś w radiu taką historię: dziewczyna pojechała na zorganizowaną wycieczkę do Wietnamu. Na miejscu spotkała chłopaka, który przez Wietnam jechał rowerem. Pokłócili się. Poszło o to, kto więcej zobaczył, kto jest prawdziwym podróżnikiem. Podobne zachowania obserwuję na forach internetowych. Ludzie wartościują swoje doświadczenia, a to prowadzi do kompleksów i frustracji. Nie gubmy radości z podróżowania! A Ty jak ją odkryłeś? Po wielu latach pracy w dużej korporacji potrzebowałem zmiany. To się zwykle tak zaczyna. Przypadkiem natknąłem się na artykuł, który coś we mnie poruszył. Okazało się że jego autorem jest człowiek, który podróżuje w sposób niebanalny. Potrafi polecieć z jednego polskiego miasta do drugiego i przy okazji zahaczyć o zagranicę. Za 6 zł z Wrocławia do Gdańska przez Oslo? Proszę bardzo! Impuls był tak silny, że postanowiłem się z nim skontaktować. To on pomógł mi kupić pierwsze tanie bilety do Londynu. Ja złapałem bakcyla i rozlatałem się. Może dla kogoś takim impulsem będzie twoja książka. Chciałbym. Z Jakubem Poradą rozmawiała Hanna Gadomska.
W Barcelonie coraz więcej restauracji bez wi-fi. Chcą, by klienci ze sobą rozmawiali
Hiszpanie ze wszystkich europejskich narodowości spędzają najwięcej czasu online. "O 20 proc. więcej niż wynosi średnia krajów UE" - wynika z najnowszego sondażu. Na statystyki zareagowali restauratorzy.
Właściciele restauracji rezygnują z bezprzewodowej sieci internetowej, by zachęcić klientów do rozmowy na żywo. Coraz częściej na drzwiach do barcelońskich lokali przeczytać można wywieszkę: Nie mamy wi-fi . Rozmawiajcie państwo ze sobą. Jeden z właścicieli baru, Mario Gomez, wyłączył internet, gdy zobaczył w gazecie dowcip rysunkowy. Dziecko pytało w nim matkę, czy telefon komórkowy należy położyć na stole po prawej czy lewej stronie talerza. Jak wynika z ostatniego sondażu, Hiszpanie spędzają przed komputerem więcej czasu niż przed telewizorem, a 57 proc. społeczeństwa codziennie rozmawia online. To o 20 proc. więcej, niż wynosi średnia krajów UE. Sceptycy mówią, że i tak większość osób korzysta z internetu dostępnego w sieci komórkowej, a zaproponowane przez restauratorów rozwiązanie tylko odstrasza freelancerów, którzy zwykli pracować w przestrzeniach lokali gastronomicznych. Jak oceniacie takie rozwiązanie? Hit czy kit?
Polka próbuje ocalić katalońską tradycję. Niestety, nad jej sklepem z maskami zawisły czarne chmury
Jeśli będziecie na ulicy Princesy w Barcelonie, koniecznie zajrzyjcie do Arlequín Máscaras - warsztatu i sklepu z maskami. Miejscową tradycję podtrzymuje Polka Anna Chwaliszewska. Do końca roku sklep będzie jeszcze otwarty. Co później - nie wiadomo.
ZOBACZ ZDJĘCIA >>> Anna Chwaliszewska, scenograf i kostiumolog, po raz pierwszy wysiadła na lotnisku w Barcelonie sześć lat temu i oniemiała z wrażenia. – Przyleciałam w październiku. W Polsce o tej porze wiadomo jak jest: szaro i deszcz, smutek na ulicach, a tu palmy, kwiaty, błękitne niebo, przyjemnie ciepło, smaki, których pierwszy raz próbowałam, wino. Mnóstwo kolo­rów, form, wszystko było takie „wow”. Gubiłam się w gotyckich ulicach Barcelony, oddychałam morzem i z każdym krokiem byłam coraz bardziej zachwycona tym miastem – opowiada. Anna wróciła do kraju i zdecydowana na nowe życie spakowała się w dwie walizki. Pracę znalazła już po dwóch tygodniach. Na ulicy Princesy odkryła Arlequín Máscaras, warsztat i sklep z maskami. Weszła i została. Jakby w tym czarownym miejscu czekano właśnie na nią. Po krótkiej rozmowie ze starszą, miłą panią siedziała, trzymając w ręku pędzel, i malowała maskę. Ludzie, u których znalazła pracę, są jak ona artystami. Właściciel, Katalończyk Jauma, jest rzeźbiarzem i fotografem. Jego żona Samira pochodzi z Palestyny i jest malarką. Oboje poznali się na studiach we Florencji, byli młodzi, zakochani w sobie, ale nie mieli na chleb. Zaczęli więc robić maski. On wyrabiał piękne formy, ona je dekorowała. Powiodło im się. W latach 70. w Wenecji i Florencji odżywały stare tradycje karnawałowe. To był dobry pomysł na życie, więc postanowili po powrocie do Barcelony go kontynuować. Znowu trafili w rynek. – Częścią miejscowego folkloru są maski katalońskie i tzw. duże głowy, czyli cap gros. Z zaułków wychodzą malownicze parady gigantów – opowiada Anna. Niestety interes z maskami coraz gorzej idzie. Ręcznie robione, pełne artyzmu rzeczy wypierane są przez chińską tandetę. - Na razie żyjemy, do końca roku nie zamkniemy ponieważ zrobiliśmy maski do opery Scaramouche i dzięki temu popłyniemy kilka miesięcy - wyjaśnia Anna. Byłem w sklepie u Anny kilka miesięcy temu. Uwierzcie, to naprawdę magiczne miejsce w Barcelonie! Tekst i zdjęcia: Michał Cessanis​
Oto 5 propozycji na wielkanocny wyjazd dla rodziny
Poznaj pomysły na rodzinny wyjazd w Polsce i nie tylko.
LOT rozwija skrzydła! Nowe połączenia do Azji
Polskie Linie Lotnicze LOT zapowiedziały uruchomienie w 2016 r. trzech nowych połączeń do Azji.
Bezpośrednio z Warszawy dolecimy już nie tylko do Pekinu, ale także do Tokio, Bangkoku oraz Seulu. A to nie koniec dobrych informacji,bo przewoźnik planuje jeszcze dwa kolejne dalekie loty do Azji. Po otwarciu łącznie pięciu nowych kierunków, już w przyszłym roku LOT będzie miał dwa razy większą siatkę połączeń długodystansowych niż obecnie. W systemach rezerwacyjnych pojawiły się już nowe połączenia europejskie: Wenecja, Kluż – Napoka i Lublana. LOT wraca także na niektóre trasy, które musiał zawiesić stosując wymagane przez Komisję Europejską środki kompensacyjne w zamian za otrzymanie pomocy publicznej. Są to: Ateny, Barcelona, Nicea, Zurich i Bejrut. Od stycznia 2016 wrócą także: Belgrad, Dusseldorf, Erywań, Kiszyniów, Zagrzeb oraz Gdańsk – Kraków, które są zawieszone od lipca tego roku w ramach ostatniej puli wymaganej kompensacji. – mówi Sebastian Mikosz, Prezes PLL LOT.
Martyna Wojciechowska o majowym Travelerze! [wideo]
Redaktor naczelna Martyna Wojciechowska opowiada o niespodziankach w majowym numerze National Geographic Traveler.
Wenecja, Paryż, Berlin, Lwów, Oslo, Barcelona, Amsterdam, Liverpool, Tbilisi, Marsylia, Split, Reykjavik, Budapeszt, Kopenhaga, Genewa, a może Petersburg? W majowym Travelerze znajdziecie 21 pomysłów na weekend w Europie. Redaktor naczelna przyznaje, że zwiedzanie Europy i okolic długo zostawiała sobie na później. Podczas pracy nad tym wydaniem Travelera autentycznie zachwyciła się Starym Kontynentem i tym, co ma do zaoferowania. Majowy numer Travelera już w sprzedaży. Wersję na tablety wzbogaconą o dodatkowe materiały (video, galerie zdjęć) znajdziecie na stronach: https://play.google.com/store/apps/details?id=pl.burdamedia.traveler https://itunes.apple.com/app/id943500580 A po lekturze majowego wydania skorzystajcie z naszych porad, zarezerwujcie tani bilet, a potem przeżyjcie szalony weekend!